Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Christine Brueckner, «Εάν είχες μιλήσει Δυσδαιμόνα» και «Κλυταιμνήστρα: “Είσαι ευτυχισμένος τώρα νεκρέ Αγαμέμνων”»,

Posted by grafei on 12:59 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

στα ίχνη τής Christa Wolf (πόρρω απέχουσα όμως από την εξαίσια “Cassandra” της)

ΕΑΝΕΙΧΕΣΜΙΛΗΣΕΙΔΥΣΔΑΙΜΟΝΑ

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ

Ας κρατήσουμε κατ’ αρχήν το θετικό: το ότι, δηλαδή, η αρχαία τραγωδία συνεχίζει να εμπνέει σήμερα ειδικούς και μη, αλληλεπιδρά με το θυμικό των ανθρώπων απανταχού της γης, επιβάλλει διαρκώς νέες ερμηνείες και συγκοινωνεί υπόγεια με τον υδροφόρο ορίζοντα του Συλλογικού Ασυνειδήτου. Οκέι. Καλό αυτό. Όμως η διαρκής αναβίωση του αρχαίου δράματος, κακήν-κακώς τις περισσότερες φορές, προχείρως και χωρίς σοβαρή μελέτη κι έρευνα, δίνει ένα εύκολο [έτσι νομίζουν οι αδαείς] διαβατήριο για την δραματουργική επεξεργασία απωθημένων και πόθων ποιητικών (στην καλύτερη των περιπτώσεων, π.χ. Ρίτσος) ή ψευδοποιητικών («ονόματα δε λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε»). Η «Κλυταιμνήστρα;» (με ερωτηματικό) του Ανδρέα Στάικου ήταν αρκετή για να απογειώσει την καριέρα του και να τον καταξιώσει ως νεοέλληνα θεατρικό συγγραφέα. Και καλά οι ομιλούντες την νέαν ελληνικήν και γνωρίζοντες (ακαδημαϊκώς την αρχαίαν ελληνικήν). Οι «φιλέλληνες», αλλοεθνείς, κλασικο-σπουδαγμένοι είναι διπλά αξιέπαινοι που καταγίνονται με τους αρχαίους μας μύθους. Παρά τις παρανοήσεις (το να μιλάς τη συνεχή μέσα στο χρόνο ελληνική γλώσσα είναι ένα απαράμιλλο πλεονέκτημα), παρά τις όποιες τεχνικές τους ατέλειες, τα πρωτόλεια ή μη έργα τους διακρίνονται από την ειλικρινή επιθυμία να προσθέσουν μιαν ψηφίδα έστω στο μωσαϊκό της αναδημιουργίας του Αρχαίου Μύθου.

Αρκετά όμως εδώ ως εισαγωγή. Στο «δια ταύτα». Φιλότιμη η προσπάθεια της Christine Brueckner να αναβιώσει την Κλυταιμνήστρα, μονολογούσα ρεαλιστικώς πάνω από τον σκοτωμένο από αυτήν Αγαμέμνονα (μπρρρρρ!!!!!!) πριν του κλείσει τελειωτικώς τα μάτια. Φεμινιστικές υπερβολές, εκδικητική βεντέτα, ασέβεια στη μνήμη νεκρού, σαδομαζοχιστική σκληρότητα που θα ταίριαζε σε θεατές καψίματος μαγισσών ή κρεμάσματος κακούργων. Οκέεεειιιιι, που λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Και γιατί όχι; Φτάνει αυτό να υποστηρίζεται υποκριτικώς από την ηθοποιό που αναλαμβάνει να υποστηρίξει αυτόν τον άχαρο κι αντιπαθητικό ρόλο. Κάτι που δεν συνέβη με την Ευαγγελία Βαλσαμά, που μεταπηδούσε από κατάσταση σε κατάσταση ουρλιάζοντας και τσιρίζοντας σαν γιαπωνέζος ηθοποιός του Θεάτρου Καμπούκι, κι άλλοτε ως «Κατίνα» μικροαστή που περίμενε να πεθάνει ο άντρας της για να «του τα ψάλλει». Κρίμα. Η κακογουστιά σε όλο της το μεγαλείο. Όχι αγαπητές μου κυρίες και κύριοι. Η αρχαία τραγωδία δεν έχει σχέση με την μικροαστική μικροπρέπεια. Είναι μεγαλειώδης, προκαλεί «έλεον και τρόμον». Εδώ απλώς ένιωθα ότι δεν ήθελα να είμαι παντρεμένος με αυτή την οπισθόβουλη, δειλή κι ανάξια, φαντασμένη κι ανόητη γυναίκα. Η ηθοποιός Ευαγγελία Βαλσαμά δεν δίστασε να γελοιοποιήσει ακόμα και την εύλογη ωραιοπάθεια της Κλυταιμνήστρας, ως αδελφής της Ωραίας Ελένης του Μενελάου (του Πάρη και του …Ευριπίδη, βεβαίως).

Ακόμα χειρότερη, έως ανεκδιήγητη ήταν η Δυσδαιμόνα της, που ερμήνευσε η καλή ηθοποιός Ευαγγελία Βαλσαμά, με μια υπερβολή σα να παίζει σε κουκλοθέατρο, γκραν-γκινιόλ ένα πράμα, με πεταγμένους έξω τους βολβούς σαν κακό σήριαλ με βρικόλακες. Έλεος, βρε παιδιά. Τι παρανόηση είναι αυτή! Μα αυτό είναι το θέατρο; Όχι βέβαια. Η Ποίηση, μια δυο καλές εικαστικές ή μουσικές ιδέες, σεμνότητα, καλή εκφορά λόγου και μια εμμονή στην ποιότητα, θα αρκούσε… Πού να τα βρεις όμως όλ’ αυτά μαζεμένα σήμερα στην εποχή της Κρίσης και των εκπτώσεων; Απορία ψάλτου, βηξ!

Παρ’ όλα αυτά, δείτε αυτήν την διπλή παράλληλη παράσταση, για να σχηματίσετε τη δική σας γνώμη και να διαφωνήσετε ενδεχομένως μαζί μου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info από το http://www.culturenow.gr/46357/dyo-monologoi-ths-christine-brckner-me-thn-eyaggelia-valsama-sto-theatro-toy-neoy-kosmoy

Η ΤΕΧΝΗ ART PATMOS παρουσιάζει από το Σάββατο 19 Μαρτίου στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου σε παράλληλες παραστάσεις, δύο μονολόγους, της Christine Brückner, «ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΤΩΡΑ, ΝΕΚΡΕ ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ;» και«ΕΑΝ ΕΙΧΕΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΔΥΣΔΑΙΜΟΝΑ!» σε σκηνοθεσία Barbara Hoffmann και Till Sterzenbach, με την Ευαγγελία Βαλσαμά.

Ηρωίδες η Κλυταιμνήστρα και η Δυσδαιμόνα αντίστοιχα, δύο διαμετρικά αντίθετες προσωπικότητες, με διαμετρικά αντίθετες συμπεριφορές η μία γεμάτη αγανάκτηση, μίσος βιώνει τη λύτρωση και  μέσα από το φόνο και εξαγνίζεται απ’ αυτόν.

Η Δυσδαιμόνα ξετυλίγει το κουβάρι των αποκαλύψεων μέσα από την αγνότητά, την τρυφερότητα, την αγάπη της στον Οθέλλο, και  κάτω από το ισχυρό ένστικτο της επιβίωσης, η λύση δίνεται μέσα από την ολοκληρωτική παράδοση τους στον έρωτα και σαν πράξη.

Kαι οι δύο μεταφέρουν ισχυρά μέσα από το λόγο τους πανανθρώπινα  μηνύματα Αγάπης,  Σεβασμού, Ελευθερίας, Ειρήνης.

«Είσαι ευτυχισμένος τώρα, νεκρέ Αγαμέμνων;»

Ο μονόλογος της Κλυταιμνήστρας «Είσαι ευτυχισμένος τώρα, νεκρέ Αγαμέμνων;» (Ο ανέκδοτος λόγος της Κλυταιμνήστρας μπροστά από το νεκροκρέβατο του Βασιλιά των Μυκηνών), έργο της Christine Brückner.

Η Κλυταιμνήστρα μόλις έχει πνίξει στο λουτρό τον σύζυγό της και βασιλιά των Μυκηνών Αγαμέμνονα, ο οποίος είχε σκοτώσει τον πρώτο της άνδρα, το πρώτο της παιδί και θυσίασε την κόρη τους Ιφιγένεια στους θεούς, με «αντάλλαγμα» τον ούριο άνεμο για την εκστρατεία των καραβιών του προς την Τροία. Αυτή η δολοφονία είναι για τη Κλυταιμνήστρα  μια πράξη απελευθέρωσης και χειραφέτησης ενώ συνειδητοποιεί και τον δικό της επικείμενο  θάνατο ακολουθώντας την κατάρα που καταδιώκει το γένος των Ατρειδών: «Στους Ατρείδες υπάρχει μόνο, να σκοτώσεις ή να σκοτωθείς.»

«Ο μονόλογος της Κλυταιμνήστρας είναι ένας αντι-επιτάφιος : ένα χειμαρρώδες κατηγορητήριο ενάντια σ’ έναν άντρα σκληρό, φιλοπόλεμο και τυφλό μπροστά στις απολαύσεις της φύσης και της ειρηνικής ζωής . Η Κλυταιμνήστρα της Γερμανίδας συγγραφέως είναι μια πολύπαθη γυναίκα η οποία έχει γευτεί την αδικία, την ταπείνωση, την καταπίεση και την βία που της έχει «προσφέρει» ο μισαλλόδοξος αρσενικός δυνάστης. Επίσης είναι μία γυναίκα που δεν καταδέχεται να αποδώσει στους Θεούς τις πράξεις των ανθρώπων. Τέλος, είναι μία γυναίκα που, συνοψίζοντας τις δυστυχισμένες στιγμές της πλάι σ’ έναν άντρα-θύτη, δεν μπορεί παρά να νοιώθει πικρία, οργή και μίσος, έστω και αν αυτός είναι πια νεκρός. Ωστόσο η εκδίκηση της Κλυταιμνήστρας σηματοδοτεί αναπόφευκτα και το δικό της τέλος, αφού μετά το μίσος της, δεν κερδίζει τίποτα άλλο από μία ισότιμη θέση στο πλευρό του νεκρού Αγαμέμνονα.» 

Χαρά Μπακονικόλα
Ομότιμη Καθηγήτρια
Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Barbara Hoffmann, Till Sterzenbach  
Μετάφραση: Έφη Funck
Σκηνογράφος: Χρυσηϊς Stroghoff
Κοστούμια: Francoise Dangon
Επιμέλεια Ήχου: Μηνάς Εμμανουήλ
Φωτογραφία: Σάββας Σπυρίδωνος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Καλαμαρά
Τεχνική Υποστήριξη: Claudia Loeblein

ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ευαγγελία Βαλσαμά

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 60 λεπτά

Από το Σάββατο 19 Μαρτίου μέχρι την Κυριακή 3 Απριλίου

Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο στις 21:15

 

Τρία  χαϊκού του Χρήστου Παπουτσή σε γαλλική μετάφραση της Παρασκευής Μόλαρη, MA Paul Valéry Montpellier III

Posted by grafei on 10:20 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 1 comment

ΧΡΗΣΤΟΣΠΑΠΟΥΤΣΗΣ

 

 

 

 

ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Μια πεταλούδα.
Ακουμπά στο λουλούδι.
Δεν του ανήκει.

ΤΟ ΧΑΪΚΟΥ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΥΨΗΣ

Σταγόνα νερού.
Για να κρυφτεί το λευκό,
το φως διαθλάται.

ΒΡΟΧΗ

Σύννεφο είμαι.
Ήχος στο παράθυρο.
Έγινα βροχή.

“Μετά το τέλος τ’ ουρανού”, Χρήστος Παπουτσής-Άνεμος Εκδοτική

Trois  poèmes  haikus

de Christos Papoutsis,

traduits en français

par Paraskevi Molari, MA Paul Valéry MontpellierIII

 

PAPILLON

 

Un papillon

Touche la fleur.

Sans lui appartenir.

 

 

LE  HAIKU   DE  LA  DISSIMULATION

 

Goutte d’eau.

Histoire de cacher le blanc,

la lumière se réfracte.

 

PLUIE

Je suis nuage,

Son à la fenêtre.

Je suis devenu pluie.

 

 

 

 

 

Χρήστος Ναούμ, «Γυμνός σε κοινή θέα», διηγήματα, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2016, σ. 148.  

Posted by grafei on 10:26 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

naoumgimnos_se-koini-thea

Ο Χρήστος Ναούμ γράφει σαν χρονοταξιδιώτης από άλλη εποχή που προσγειώνεται στη σκληρή κι ανόητη, σκοταδιστική και μεσαιωνική εποχή μας, τη λουσμένη στο αίμα, στη βία, στον φανατισμό, στη μισαλλοδοξία. Προερχόμενος από έναν πνευματικό κόσμο Κάλλους έλκεται αφηγηματικώς από την Ασχήμια, με την αθωότητα ενός παιδιού που μαθαίνει τι είναι το σεξ. Όμως η νοσταλγία του για την Παράδεισο είναι παραδειγματική και υποδειγματική. Ρομαντικά συναισθηματικός και καυστικώς θυελλώδης, αφηγείται με τη σωστή δόση κυνισμού τις τρυφερές ιστορίες του, λατρεύει το Θηλυκό στοιχείο μέσα από το αρχετυπικό σύμβολο της Σελήνης, είναι ετεροπαθώς και ετεροκεντρικός, δεν δοξάζει τον εαυτό του και δεν αυτοψυχαναλύεται. Τουλάχιστον, όχι άμεσα. Είναι γνώστης της Πανανθρώπινης Ψυχής και ως ιατρός σωμάτων θεραπεύει και το Συλλογικό μας Ασυνείδητο. Ένας δερματολόγος-αφροδισιολόγος μετά από τριάντα χρόνια νοσοκομειακής εμπειρίας, έχοντας ακούσει κι έχοντας δει, έχοντας – κυρίως – ψυχανεμιστεί τον πόνο και τις ενοχές των βασανισμένων ανθρώπων, αντί να σκληρύνει, σκύβει με συμπάθεια στην ανθρώπινη φύση και την ανατέμνει διεξοδικώς και μεθοδικώς.

Τα διηγήματά του με τον εύστοχο τίτλο «Γυμνός σε κοινή θέα» (τι άλλο κανείς δηλαδή κάθε καλός συγγραφέας), που εκδόθηκαν πρόσφατα από τον Καστανιώτη, είναι απέραντοι κόσμοι σε περιορισμένη ανθρώπινη κλίμακα, είναι πυρκαγιές στη νύχτα, είναι φρυκτωρίες που αναγγέλλουν το καλό νέο ότι ο Άνθρωπος δεν πέθανε ακόμα, παρά την Κρίση όσων απεργάζονται το Κακό του.

Βαθιά αισιόδοξα μέσα από τη μελαγχολική διάθεση και την αναπότρεπτη φιλοσοφική θλίψη των προσώπων, τα διηγήματα του Χρήστου Ναούμ βρίθουν παθών, ανατροπών, αντιστίξεων. Το στοιχείο της Αντίθεσης, αντάμα με αυτό της Ειρωνείας είναι πρωταρχικό του συγγραφικού του ύφους κι αντισταθμίζει την τόση ενσυναίσθηση, την άμετρη ευαισθησία, την ανεπιφύλακτη φιλανθρωπία, την άνευ όρων και ορίων Αγάπη (ως ανώτερη μορφή και πνευματική διαβάθμιση του ζωώδους ενστικτώδους έρωτα). Αυτό αποκαλύπτεται κι από τα motti που επιλέγει στα διηγήματά του. Οι προθέσεις ενός συγγραφέα είναι σημαντικές για τον κριτικό. Ας διαβάσουμε λοιπόν κάτω από το διήγημα με τίτλο «Πρωτεϊνικά μόρια»: «Τι σχέση έχει με την αγάπη ο έρωτας; Η αγάπη είναι αυταπάρνηση, ο έρωτας εγωισμός», Άγγελος Τερζάκης (1907-1979), Έλληνας συγγραφέας. Προσέξτε την αναγραφή της ημερομηνίας θανάτου. Λεπτομέρεια; Όχι, βέβαια. Ο καλός συγγραφέας κινείται ως φωτοβολταϊκό τόξο ανάμεσα στις τραυματικές στιγμές γεννήσεως και θανάτου. Και κάτω από το αμέσως προηγούμενο διήγημα με τίτλο «Όνειρο ή παραμύθι;» διαβάζουμε ως μόττο: Ο έρωτας ξεγυμνώνει τα σώματα. Η φιλία ξεγυμνώνει τους χαρακτήρες», C. S. Lewis 1898-1963), Ιρλανδός συγγραφέας. Κι επειδή ο καλός χειρουργός τίποτα δεν αφήνει στην Τύχη, η σήμανση της χώρας καταγωγής του διεθνούς λογοτέχνη σημαίνει πολλά για τον επαρκή αναγνώστη. Είναι μια έμμεση υπενθύμιση των πολιτιστικών συμφραζομένων από τα οποία προερχόμεθα και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας στην οποία εμβαπτιζόμεθα καθημερινώς εκόντες-άκοντες.

Στο επίπεδο της αφηγηματικής τεχνικής, διαπιστώνουμε λεπτομερείς περιγραφές με ζωγραφικές αξιώσεις, ρομαντικές αποχρώσεις, αναλυτικές αναφορές σε συμπτώματα ασθενειών, αντιθέσεις και αντιστίξεις.

Στο επίπεδο της θεματολογίας, η λατρεία της Ασχήμειας ως νοσταλγία του Κάλλους.

Στο επίπεδο της ρυθμολογίας, το μελοδραματικό θέατρο σε όλο του το μεγαλείο.

Στο επίπεδο της ιδιολέκτου, επεξεργασμένη καθομιλουμένη με υγιώς αφομοιωμένα λόγια στοιχεία.

Στο επίπεδο της αισθητικής, έτσι θα ήθελα να γράφουμε και να διαβάζουμε όλοι, αν δεν ζούσαμε σε βάρβαρους και βιαστικούς καιρούς.

Φίλε Χρήστο Ναούμ, υποκλίνομαι στην Αθωότητα και στο Ήθος σου.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Six poèmes de Kostas Vassilakos traduits en français par Paraskévie V. Molari, enseignante, traductrice, chercheur

Posted by grafei on 11:02 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΚΩΣΤΑΣΒΑΣΙΛΑΚΟΣΠΟΙΗΤΗΣ

Le poète grec Kostas Vassilakos fit sa première apparition dans les Lettres Néohelléniques en 2012 avec  «Débris de pensée» («Skepsis Thravsmata»), recueil reçu avec enthousiasme par le public et la critique littéraire. «Débris de pensée» est  la fin d’ un parcours de vie, l’aboutissement d’une marche, l’accouchement attendu et preparé du vers où viennent chercher refuge les souvenirs du passé. Suivit «Traversant» («Peri-Diavenontas»), livre qui dévoila aussi son talent de prosateur. «Paroles Évadées» («Loguia Drapetes») fut le titre du deuxième recueil poétique de Vassilakos paru  à Athènes chez “Αnemos” (2015). Avec “Paroles évadées”, Vassilakos revient à la magie du vers offrant de nouveau une poésie pure, regie par une ambiance des fois réaliste des fois onirique et placée toujours au centre de l’existence humaine.

Suivent, en traduction française, (forme bilingue), six nouveaux poèmes de Vassilakos pas encore edités.

 

«  Χορεύαμε »

 

Χορεύαμε με θέα την πανσέληνο.

 Με κρατούσες σφιχτά από την ανάσα,

κι εγώ ψιθυριστά άγγιζα το κορμί σου.

 

-Το νου σου στα βήματα, σου είπα,

μη χαθούν οι στροφές

και ξεμείνουμε στην έκλειψη της αγάπης.

 

Εσένα σου αρέσει το διάφανο τ΄ ουρανού, κι εμένα το ασημί της θάλασσας.

 

-Το νου σου στα βήματα .

 

 

« Οn dansait »

 

On dansais sous la lune

Tu me serrais fort par le souffle

Et moi je touchais à mi-voix ton corps

 

  • Attention aux pas, te dis-je

ne pas perdre la cadence

et être à court d’amour.

 

Toi, tu aimes le transparent du ciel,

Et moi, l’argent de la mer.

 

-Attention aux pas.

 

 *****

« Στιγμές ζωής »

 

– «Θα μ’ αγαπάς για πάντα»; ρώτησες.

 Κι εγώ, κρέμασα το βλέμμα

στο σεληνόφως της καρδιάς.

Είδα πουλιά να ερωτεύονται.

Είδα αστέρια να χορεύουν.

Είδα φιλιά να πνίγονται.

 – «Τώρα, σ’ αγαπώ και μεθούν οι

θάλασσες», σου είπα.

– «Αύριο,

ίσως καρφωθούν οι Κυριακές μου».

 Η ζωή είναι στιγμές.

 

 « Instants de vie »

 “M’aimeras-tu à vie?”, as-tu demandé

 Et moi,j’ai suspendu le regard

Sur le clair de lune du coeur.

J’ai vu des oiseaux tomber amoureux.

J’ai vu des baisers se noyer.

  • “Maintenant je t’aime
  • Et les mers s’enivrent” te dis-je
  • -“Demain, ce sont mes dimanches

Qui seraient cloués.”

 La vie, c’est des instants.

 *****

 « Πιασμένοι από το χέρι »

 Το σκοτάδι της ορφανής ψυχής ,

μας  σκεπάζει  αδέλφια.

 Τώρα,

ξανά μαζί, πιασμένοι από το χέρι,

να βγούμε στις μεγάλες πλατείες του κόσμου, κάτω από τα αστέρια, που, κρεμασμένα από τους εξώστες του σύμπαντος, μας χειροκροτούν.

 Εκεί,

να χορέψουμε το τραγούδι της καρδιάς, να κλέψουμε μια χαραμάδα ήλιο

και να την κάνουμε γιορτή.

 

« Μain dans la main »

 

L’obscurité de notre âme orphelin

Nous couvre chers frères.

 Maintenant,

De nouveau ensemble,main dans la main,

Sortis dans les grandes places du monde,

Sous les étoiles qui nous applaudissent

Pendus des balcons de l’univers.

 Là,

Dansant la chanson du coeur

Volant une fente de soleil

Pour en faire une fête.

 *****

 « Ξεχασμένα γράμματα »

Αυτά τα ξύλινα βαγόνια,

που περνούν αδιάφορα

στις ράγες των ματιών,

είναι φορτωμένα με άδηλες σιωπές

κι ανείπωτες λέξεις.

Είναι καρφωμένα με αδικημένες ώρες

και φοβισμένη προσμονή.

Σταματήστε τα

σε κάθε αποβάθρα του νου.

Όλο και κάποια ξεχασμένα γράμματα

θα ξεπηδήσουν.

ΑΓΑΠΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,   θα φωνάξουν .

Μην τ΄ αφήσετε να φτάσουν

στον τερματικό σταθμό

και μεταλλαχθούν σε αριθμούς χαραγμένους στο μπράτσο της ζωής

θα καταλήξουν στον αποτεφρωτή ψυχών.

 

«  Lettres oubliées »

Ces wagons en bois

glissent indifférents sur les rails des yeux,

chargés de silences incertaines

et de mots non prononcés.

Cloués par des heures lesées

Et une atttente apeurée.

Arretez-les à chaque quai de l’esprit.

Quelques lettres oubliées en rebondiront.

 AMOUR, JUSTICE, LIBERTE, crieront-ils .

 Ne les laissez pas atteindre la gare terminale

ils seraient transformés en chiffres

gravés sur le bras de la vie

ils aboutiraient à l’incinerateur d’âmes.

 *****

 « Έτσι είναι η αγάπη »

 Πέφτουν τα φύλλα της καρδιάς καταμεσής της Άνοιξης,

 -Κι εσύ, νιώθεις βαρυχειμωνιά

-Κι εγώ, σου λέω «μη λυπάσαι»,

Ήταν μ’ ανθούς γεμάτη το φθινόπωρο

Κι ήλιους λουσμένη το χειμώνα.

 Έτσι είναι η αγάπη.

Τρελαίνει τις εποχές

 

 “L’amour c’est comme ca”

 Chute des fleurs du coeur

En plein printemps,

 -Et toi, tu te sens la lourdeur de l’hiver

-Et moi, te dis-je “N’en sois pas attristé”.

 Il était plein de fleurs en automne

Et baigné de soleils en hiver.

 L’ amour c’est comme ca.

Il affole les époques.

 *****

« Αυτές οι πέτρες »

 

Αυτές οι πέτρες οι πολυκαιρισμένες

Με το ασβεστωμένο παράπονο.

 

Αυτές οι πέτρες με τις σχισμές

Από τις οπλές και τα ξίφη της ιστορίας.

 

Αυτές οι πέτρες με τα σημάδια

 Περιμένουν.

 Να εναποθέσουμε σε μια αμυχή

Έναν σπόρο γνώσης

με δυο σταγόνες αμφισβήτηση .

Για να αντέξουν το βάρος

των αιώνων που έρχονται.

 

« Ces pierres »

 

Ces pierres delabrées

A la plainte chaulée.

 

Ces pierres aux fentes

Ouvertes par les sabots

et les epées de l’histoire.

Ces pierres aux traces

 

ELLES  ATTENDENT

 

Que nous posions sur une éraflure

Une graine de connaissance

avec deux gouttes de contestation.

 

En vue qu’elles puissent  supporter

Le fardeau des siècles qui suivent.

 

 

*****

«Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

Posted by grafei on 12:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ασκητική2

 

 

 

με τη Θάλεια Αργυρίου στη θέση της Κατερίνας Διδασκάλου, σε επιτυχημένη σκηνοθεσία πάντα του Πάνου Αγγελόπουλου και μουσική του διεθνούς και παγκόσμιου Δημήτρη Παπαδημητρίου

 ασκητική1

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Είδα και ξαναείδα την επιτυχημένη παράσταση. Εν μέσω Κρίσεως, ο πνευματικός ταγός Νίκος Καζαντζάκης μας οδηγεί προς το Αιώνιον Πυρ των προσωκρατικών, την ανέσπερη Ανατολή, για να ξεμουδιάσουν οι ψυχές μας και να αποφορτισθούμε από κάθε ανασφάλεια, αφού κονταροχτυπηθούμε νοητικώς με το Φάσμα του Θανάτου στα μαρμαρένια αλώνια του Διγενή προκειμένου να δοξάσουμε τη Ζωή και να παλέψουμε για τα πανανθρώπινα ελληνικά ιδανικά της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, της Αδελφοσύνης, χωρίς να περιμένουμε κανέναν Γκοντό. Οι προφήτες και οι μεσσίες δίνουν και παίρνουν σε μεταβατικές περιόδους της Ιστορίας, όμως ο πνευματικός άνθρωπος, ο εναργής, οφείλει να παρακάμψει Σειρήνες, Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες, και να σταθεί όρθιος, μαχητής, ανεξάντλητος, με μόνο μέτρο του τον Άνθρωπο και γνώμονα το Άγραφο Δίκαιο. Όλα τα άλλα είναι κουρνιαχτός και «προφάσεις εν αμαρτίαις».

ασκητική3

Αυτές και άλλες παρόμοιες σκέψεις γεννιούνται στο μυαλό του συνδημιουργού θεατή όσο παρακολουθεί αυτή την καλοστημένη τελετουργία, σε μουσική του πανάξιου Δημήτρη Παπαδημητρίου, σκηνοθεσία του σεμνού και διακριτικού Πάνου Αγγελόπουλου, που υπηρετεί το κείμενο με δέος και δεν το βαραίνει με σκηνοθετισμούς και περιττά ψιμμύθια. Τα πανηγυριώτικα στολίδια δεν έχουν θέση στην άψογη σκηνοθεσία του. Η αφαιρετικότητα και το πάθος χαρίζουν στο λόγο του πνευματικού φάρου τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Μαζί με τον Νικήτα Τσακίρογλου, τον αγέραστο τιτάνα της υποκριτικής τέχνης (στα ίχνη πια του Μάνου Κατράκη), η τραγική Θάλεια Αργυρίου, να επιδεικνύει μια τέτοια δεξιοτεχνία που να νομίζεις ότι μιλάει κάτω από μάσκα, σβήνοντας τελείως το εγώ της εις όφελος του κοινού παραστασιακού Καλού.

ΘΑΛΕΙΑΡΓΥΡΙΟΥΑΣΚΗΤΙΚΗ

Περισσότερο αρχετυπική και λιγότερο μεσογειακά πληθωρική από την Κατερίνα Διδασκάλου την οποία αντικατέστησε έδωσε μια λάμψη Έλλης Λαμπέτη στη σκηνή του Θεάτρου Καρέζη (με την οποία εξάλλου συγγένευε χάρη στον χαριτωμένο συριγμό των εκφερομένων από αυτήν «σίγμα»). Η Κατερίνα Διδασκάλου, στον ίδιο ρόλο, έμοιαζε περισσότερο συμπαγής, περισσότερο πληθωρική, περισσότερο ευτυχισμένη που είναι ζωντανή. Η Θάλεια Αργυρίου είναι ένα ποιητικό ον που μπορεί να ερμηνεύσει από αρχαία τραγωδία μέχρι Σαπφώ με εκείνη την αποστεωμένη απλότητα του ψάλτη, που υμνεί τον Κύριο. Σπουδαία ηθοποιός και δασκάλα ήθους, έδωσε στην παράσταση μία επιπλέον εσωτερικότητα, έτσι που προβλήθηκε ο λόγος σε περισσότερες διαστάσεις.

ΑΣΚΗΤΙΚΗΘΑΛΕΙΑΡΓΥΡΙΟΥ

Όλοι τους ήταν υπέροχοι. Ειδικά η Ομάδα Χορού από το «Θέατρο της Ημέρας».

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου Τζένη Καρέζη

http://www.theatrotzenikarezi.com/alphasigmakappaetatauiotakappaeta.html

 

Από 16  Οκτωβρίου  2015 

 Α Σ Κ Η Τ ΙΚΗ του  Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

(Φιλοσοφικό έργο σε θεατρική μορφή)

με τον Νικήτα Τσακίρογλου & την Θάλεια Αργυρίου.

Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση , συνεχίζει  για 5η χρονιά την πορεία της, σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου και μουσική του  Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον  αγώνα!

Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Η  τολμηρή απόπειρα παρουσίασης του φιλοσοφικού  έργου, σε δραματική μορφή, κάνει τον θεατή να αποκτήσει μια πρωτόγνωρη, πιο ουσιώδη επικοινωνία με τις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.

Ο λόγος της ”ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ”  μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια της ανθρώπινης εμπειρίας αποκαλύπτοντας, ταυτόχρονα, πολλές μεταφυσικές αλήθειες. Μας διαπαιδαγωγεί στον αγώνα της ζωής και μας διδάσκει ότι μέσα από τις δυσκολίες και τις αιματηρές μάχες, ο άνθρωπος,  αν δεν φοβηθεί να αντιμετωπίσει τη φθορά του αλλά και το εσωτερικό του μεγαλείο, θα μπορέσει να απαντήσει στα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και να βρει τη λύτρωση.

Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη  έχει σημειώσει  ευρεία διάδοση ,έχει βρει βαθιά απήχηση στις ψυχές  των ανθρώπων, από διάφορες  εθνικότητες και ανόμοιες  πολιτικές  και θρησκευτικές πεποιθήσεις.  Eπιβλήθηκε   και καταξιώθηκε στα χρόνια μας, απέκτησε παγκόσμια φήμη και κέρδισε να παραμείνει κλασικό στη ροή των αιώνων.

Η δραματοποίηση φιλοσοφικών έργων, θέτουν μόνο μεγάλα ερωτήματα  και δίνουν ερεθίσματα στους θεατές, να διεισδύσουν πιο  βαθειά και πιο αληθινά στο κείμενο. Μέσα από αυτό το φιλοσοφικό  έργο,  εκείνο που αναζητάς ,είναι το φως  και μέσα από  την αναζήτηση αυτή  βρίσκεις με ελεύθερη βούληση, το βασικό σου στόχο, την απόλυτη ελευθερία.
                                                                                                                                                                                  Πάνος   Αγγελόπουλος
Πολιτιστικός οργανισμός
SOUND & PICTURE THEATRE PRODUCTION

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Α Σ Κ Η ΤΙ Κ Η  του  Ν. Καζαντζάκη.

Πρωταγωνιστούν :
Νικήτας Τσακίρογλου
Θάλεια Αργυρίου
Σοφία  Κομηνέα, Δημήτρης  Γρηγοριάδης,
Λευτέρης Βλάχος, Nίτσα Μαμουζέλου.
Oμάδα χορού από το «θέατρο της Ημέρας»

Θεατρική προσαρμογή – Σκηνοθεσία: Πάνος  Αγγελόπουλος
Μουσική: Δημήτρης  Παπαδημητρίου
Σκηνικά – Κοστούμια:  Mάιρα  Βαζαίου
Σύμβουλος   κίνησης:  Έρση  Πήττα
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιώργος Κολιοβέτας
Διεύθυνση  Δημ. Σχέσεων: Μαρία Καλίτση
Video: Νίκος Μυλωνάς
 Με την υποστήριξη των εκδόσεων ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Θέατρο Τζένη Καρέζη –Ακαδημίας 3 , Αθήνα Τ: 210 3636144
Παρασκευή & Σάββατο : 9:15 
                          Κυριακή:  8:15
Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ:  18 ευρώ 
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:          15 ευρώ |
ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:  12  ευρώ

«Το τέρας κι εγώ» των Σταμάτη Μαλέλη-Σωτήρη Τσόγκα-Γιάννη Ζέρβα, αντί του «ο Βασιλιάς κι εγώ», στο πάντα επίμονο στις ποιοτικές στοχεύσεις του «Θέατρου Πρόβα»

Posted by grafei on 11:57 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

ΤΟΤΕΡΑΣΚΙΕΓΩθέατροΠΡΟΒΑ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Η κατάθλιψη είναι ένα ανυπέρβλητο ταμπού, όπως όλες οι ασθένειες της ψυχής, συχνότερες κι επικινδυνότερες κι από την πλέον θανατηφόρα γρίππη. «Όλοι βλέπουν οράματα, κανείς ωστόσο δεν τ’ ομολογεί» γράφει ο νομπελίστας μας Γιώργος Σεφέρης.

Οι Έλληνες ανάμεσα σε μικρασιατικές καταστροφές, εμφυλίους, χούντα και πολέμους, όσοι δεν μετανάστευσαν, δεν ζήτησαν πολιτικό άσυλο ή δεν κατέφυγαν ως πρόσφυγες σε άλλα λιγότερο αγχωτικά κι εύκρατα κλίματα, επιδόθηκαν μετά μανίας στο κυνήγι της καριέρας και της λεγομένης «επιτυχίας» άνευ όρων και πάση θυσία. Ειδικά η περίφημη «γενιά του Πολυτεχνείου» που ξεπούλησε κάθε ιερό και όσιο αυτού του πανάρχαιου πολιτισμού. Μέχρι και τους τόνους από την πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου κατήργησε κι απέμεινε η γλώσσα μας γυμνή, ξεβράκωτη, σαν φουστανελάς με φράγκο και σκωτσέζικη φουστίτσα. Συγγνώμη αν γίνομαι κάπως εριστικός κι ίσως επιθετικότερος απ’ ό,τι προβλέπει η φύσις μου κι επιβάλλει η ανατροφή μου, αλλά κάποιος πρέπει να τα πει, κάποιος πρέπει να μιλάει, με κίνδυνο να γίνει γραφικός. Δεν πειράζει. Εγώ θα επιμείνω. Αδέσμευτος, ανένταχτος, μοναχικός, αλλά όχι μονήρης, αφού έχω δεκάδες πιστούς φίλους που με ακολουθούν στις δονκιχωτικές πνευματικές μου εξορμήσεις.

«Οι άνθρωποι που πετυχαίνουν αποτυγχάνοντας» είναι ο τίτλος ενός δοκιμίου του Φρόϋντ, που φαίνεται ότι ελάχιστοι το έχουν διαβάσει, αφού κανένας εκτός από μένα, δεν παραπέμπει σε αυτό. Τέλος πάντων. «Είναι χολέρα όποιος κυνηγάει καριέρα» γράφουν σε τοίχο των Εξαρχείων ανώνυμοι διαμαρτυρόμενοι. Κι αλλού «μητέρα και πατέρα δεν θέλουμε πτυχία, δεν θέλουμε λεφτά, τον κόσμο που μας δώσατε τον κάνατε σκατά» (έτσι, για να μη φοβόμαστε ΚΑΙ τις λέξεις). «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία». «Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλά». Κι όποιος δεν φοβάται το Θάνατο, λέω εγώ, ο γενναίος που «έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου», γίνεται ο φρυκτωρός, ο φαροφύλακας εκείνος που θα μεταλαμπαδεύσει το Φως από τον Κολοσσό της Ρόδου, το Ηλιακό άγαλμα της Ελευθερίας, στις σύγχρονες, ταραγμένες και σκοτεινές κοινωνίες μας.

Στο πολυκυκλοφορημένο έργο «Το τέρας κι εγώ» του Σταμάτη Μαλέλη (όπως διασκευάστηκε από τους Σωτήρη Τσόγκα και Γιάννη Ζέρβα) το πρότυπο και απόλυτο της κοινωνικής και οικονομικής ανόδου συμβολοποιείται στο πρόσωπο του δημοσιογράφου, που από αριστερός ιδεολόγος και φτωχαδάκι μετατρέπεται σε απαστράπτουσα περσόνα της show-biz έτσι που όλοι οι πρώην εξόριστοι αριστεροί γονείς θα ήθελαν τα παιδιά τους να του μοιάσουν. Τι σχιζοφρένεια κι αυτή: να επιθυμούμε κατά βάθος αυτό που φτύνουμε και κάνουμε (στα λόγια) ότι το μισούμε! Αλλιώς πώς βρέθηκαν τόσα καγιέν και τόσες βίλες με πισίνα σε μεγαλοαστικά προάστια και τόπους αναψυχής, ανθρώπων που έβλεπαν την Εκάλη με το κυάλι κι έβριζαν τους αστούς και τους λεφτάδες; Όχι, πείτε μου εσείς, γιατί εγώ δεν καταλαβαίνω. Και δεν σκοπεύω να τρελαθώ αναλύοντας τα οξύμωρα, τα ανακόλουθα κι αντιφατικά της συμπεριφοράς και των επιλογών του Έλληνα μικροαστού, που ούτε χωρικός είναι ούτε βιομήχανος, αρχοντοχωριάτης όμως, δήθεν και κουλτουριάρης γίνεται μια χαρά, εκεί που η λέξη «διανοούμενος» αντιπροσωπεύει μια μικρή ομάδα εχεφρόνων ανθρώπων (μετρημένων στα δάχτυλα των δύο χειρών – έστω!).

Το έργο που ανεβαίνει στο θέατρο «Πρόβα» με τον επιτυχημένα ειρωνικό τίτλο «Το Τέρας κι Εγώ» (και το Τέρας και το Εγώ αρχίζουν με κεφαλαία), καταδεικνύει αυτό ακριβώς το έρεβος της ανικανοποίητης παιδικής ψυχής του Έλληνα, που θέλει όλα τα παιχνίδια, όλα τα γλυκά στη βιτρίνα, που βιάζεται να επιδειχθεί και να καταδείξει τη λάμψη του, να τρίψει την άνοδό του στα μούτρα των λιγότερο προνομιούχων, ευνοημένων από την τύχη, ή απλώς λιγότερο καπάτσων… για να μελαγχολήσει αμέσως μετά και να θυμηθεί τα νεανικά του όνειρα και τους αγώνες για Δικαιοσύνη, Ισονομία, Ισότητα, Ελευθερία, Δημοκρατία (εξαιρώντας φυσικά τον εαυτό του από τον Κανόνα κι ως άλλος νιτσεϊκός υπεράνθρωπος συγχωρεί στους ιδίους του – και στην συμμορία, βεβαίως – παν κακούργημα, «εκούσιόν τε και ακούσιον»). Κι όπως λέει το τραγούδι του ανυπέρβλητου για την κοινωνική ορθοκρισία του Μάνου Χατζηδάκι (από το “Sweet Movie”) «Κι ό,τι αρπάξουν δεν θα μείνει γιατί ευθύς μελαγχολούν».

Μάλιστα. Αυτά. Τόσο συνοπτικά. Τόσο σαφή κι ευτράπελα.

Στην παράσταση του θεάτρου «Πρόβα» απουσιάζει το χιούμορ, ως αντίστιξη της καταθλιπτικής εμμονής του αρχι-δημοσιογράφου στα χρεοκοπημένα προ πολλού ιδεώδη του. Οι καταθλιπτικοί (όταν είναι «επιτυχημένοι» και διάσημοι) είναι συνήθως εξωστρεφείς, ευπροσήγοροι, δημοφιλείς άνθρωποι, η χαρά της παρέας, η ανεξάντλητη πηγή ανεκδότων κι έξαλλης χαράς. Γελούν τρανταχτά, ειδικά πριν και μετά από μια κρίση πανικού προκειμένου να ανασάνουν, να γεμίσει ο πνεύμονάς τους οξυγόνο και να απαλλαγούν από τα τοξικά μονοξείδια και διοξείδια του άνθρακα. Οι κοινωνικώς αναγνωρισμένοι, χωρίς να είναι απαραίτητα κι αναγνωρίσιμοι καταθλιπτικοί, φαίνονται το αντίθετο απ’ ό,τι νιώθουν. Κι αυτή ακριβώς είναι η τραγικότητά τους. Εξ ου κι ο όρος μανιοκαταθλιπτικός ή διπολική διαταραχή. Δεν είναι ποτέ μόνο στον πάτο, στα κάτω τους. Η καμπύλη της διάθεσής τους υπάρχουν βουνά και κοιλάδες.

Σε αυτό ακριβώς σκόνταψε τόσο η διασκευή, όσο και η άρτια κατά τα άλλα παράσταση του θεάτρου «Πρόβα», η βασισμένη στις υπέροχες, εξαντλητικές, ακαταμάχητες ερμηνείες των παλαίμαχων κι έμπειρων ηθοποιών που ξέρουν να εμπνέουν και τους νέους.

Κατ’ αρχήν η Μαίρη Ραζή, στο ρόλο της ψυχιάτρου, η μόνη που έδωσε ψήγματα χιούμορ και φιλοσοφημένης ελαφράδας στο κατά τα άλλα ζοφερό σκηνικό της ψυχικής νόσου. Σε αυτή την ελάφρυνση του ζόφου βοηθούσαν και οι αντικριστά κρεμασμένοι πίνακες του σκηνικού.

Ο Σωτήρης Τσόγκας, σκηνοθέτης σπουδαγμένος αλλά κι εμπειρικός, ηθοποιός εξπρεσιονιστής αλλά κι αφαιρετικά συνεσταλμένος, θεατρικά στυλιζαρισμένος αλλά και ρεαλιστικά κινηματογραφικός, έδωσε την αθέατη πλευρά της κατάθλιψης αποποινικοποιώντας την κι εντάσσοντάς την στις κοινές επαγγελματικές νόσους, οι οποίες θα έπρεπε να αποζημιώνονται ίσως και ως εργατικά ατυχήματα ή αναπηρίες (υπό όρους, βεβαίως, για να μην γίνει κατάχρηση, ως συνήθως γίνεται στην πολύπαθη χώρα μας).

Ο Κυριάκος Ντούμος κράτησε σεμνά τον βοηθητικό ρόλο του επιστήθιου φίλου του πάσχοντος. Μονοδιάστατος, αναγκαστικώς.

Περιγραφική στο ρόλο της η Νάντια Αντωνίου, έδωσε μια χαμογελαστή, ανθρώπινη διάσταση, όσο κι αν είχε μια μικρή δυσκολία στο τι να κάνει τα χέρια της. Κατά τα άλλα, χαριτωμένη και διακριτική.

Η μουσική του Νίκου Χαριζάνου τόνιζε τη σκοτεινιά της πρωταγωνιστικής ψυχής.

Τα video-art του Παναγιώτη Τσάγκα αρκούντως (και ορθώς) τηλεοπτικά. Στα video της παράστασης εμφανίζονται οι: Σταμάτης Μαλέλης, Μαίρη Ραζή, Σωτήρης Τσόγκας, Πολύκαρπος Πολυκάρπου , Γιούλη Πεζοπούλου, Κοραλία Τσόγκα, Ειρήνη Αντωνίου, Βανέσσα Αραπάκη. Εκφωνούν ο Μέμος Μπεγνής  και οι μαθητές της Δραματικής Σχολής «Πρόβα» Πάνος Παναγιωτόπουλος και Κωνσταντίνος Παντελιάς.

Από τον σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα μετά από δεκάδες επιτυχείς και σεμνές σκηνοθεσίες, περίμενα μια χορογραφική σχεδόν διακύμανση του παραστασιακού ρυθμού, περίμενα την εικονογράφηση οραμάτων κι ασθματικών αναπνοών, εναλλασσομένων κι αλληλοσυμπλεκομένων τοπίων και εικόνων σε φρενιτικούς ρυθμούς έτσι ώστε να δικαιολογούνται οι κρίσεις πανικού του προσώπου που εκλήθη κι ανέλαβε να ενσαρκώσει. Επαναλαμβάνω ότι οι καταθλιπτικοί με κρίσεις πανικού, που είναι επιτυχημένοι και καταξιωμένοι στη δουλειά τους, δεν φορούν ποτέ μονίμως τη μάσκα του υποτονικού.

Παρά τις όποιες κριτικές επισημάνσεις μου, η παράσταση «Το Τέρας κι Εγώ» στο Θέατρο Πρόβα είναι από τα must της φετινής φθίνουσας χειμερινής θεατρικής περιόδου.

            Παρασέρνει το θεατή να κοιτάξει μέσα του, να δει και να κατανοήσει καλύτερα συμπεριφορές γύρω του, στον χώρο εργασίας, στα μέσα μαζικής μεταφοράς, στην πολυκατοικία, στη λαϊκή, στα σούπερ-μάρκετ… Έστω κι ως απόπειρα δειλής κοινωνικής αυτοκριτικής αυτογνωσίας, αξίζει να δείτε αυτή την πολλά υποσχόμενη παράσταση του Θεάτρου Πρόβα με γίγαντες της υποκριτικής τέχνης, τη Μαίρη Ραζή και τον Χρήστο Τσόγκα, συνοδοιπόρους και μαθητές τους.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

Θέατρο Πρόβα 
Αχαρνών και Ηπείρου 39, 104 39 Αθήνα
Τηλ. 210 8818326
www.prova.gr
e-mail: info@prova.gr
FAX: 210 8814151

«Νύχτα στην Εθνική» το στυλιζαρισμένο κινηματογραφικό θεατρικό «Κόκκινο και μαύρο» της Λείας Βιτάλη

Posted by grafei on 10:21 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΝΥΧΤΑΣΤΗΝΕΘΝΙΚΗ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η Λεία Βιτάλη έχει αναπτύξει με τα χρόνια μια διακριτή, προσωπική θεατρική ιδιόλεκτο. Κινηματογραφικά στοιχεία νουάρ, λαϊκή θεματολογία (κινούμενη μεταξύ λούμπεν και μικροαστισμού), σουρεαλιστικά στοιχεία αναμεμειγμένα με μαγικό ρεαλισμό και γκροτέσκο, αφαιρετικότητα και στυλιζάρισμα σε βαθμό μπρεχτικής αποστασιοποίησης και το αποτρόπαιο στοιχείο των «τερατειών» της αισχύλειας τραγωδίας, συναπαρτίζουν ένα σκηνικό σύμπαν απολύτως καινοφανές και πρωτότυπο. Η αριστοκρατία του φιλολαϊκού, που δεν εκπίπτει ποτέ στον λαϊκισμό, προσιδιάζει τη σκηνική γλώσσα της Λείας Βιτάλη με την ποιητική προσέγγιση των δραματικών προσώπων από τον Γιώργο Χρονά. Μόνον αυτοί οι δύο έσκυψαν βαθιά μέσα στη «νύχτα» και στο «περιθώριο» και το φώτισαν λίγο αιρετικά για τα μικροαστικά και μεσοαστικά στερεότυπά μας (μήτε εξιδανικεύοντας μήτε ωραιοποιώντας) με μια σκληρότητα που αγγίζει τα όρια του κυνισμού, αλλά δεν τα προσπερνάει χάρη στη φιλάνθρωπη ματιά του ποιητή και της συγγραφέως.

Η Λεία Βιτάλη είναι άνιση, όπως οι χαρισματικοί άνθρωποι που δεν αντιγράφουν κανέναν. Αλλού το χάνει κι αλλού το βρίσκει. Αλλού βιάζεται κι αλλού πλατειάζει. Στο συγκεκριμένο έργο της «Νύχτα στην Εθνική», που μοιάζει παραδόξως πρωτόλειο (απαιτεί τέχνη και μαεστρία για να επιτύχεις κάτι τέτοιο), η δράση μοιάζει σχεδόν σχηματική κι αυτοσχεδιαστική σε πολλά σημεία (άλλο κατόρθωμα αυτό, σκηνοθετικό αυτή τη φορά, δια χειρός της ίδιας της συγγραφέως που υπογράφει και τα κοστούμια). Ίσως αν είχε εμπιστευτεί σε άλλον τη σκηνοθεσία να βλέπαμε μια άλλη ρυθμολογία στο αποτέλεσμα. Εδώ είχαμε να κάνουμε με γύρισμα κινηματογραφικών σκηνών, με αμέλεια στη λεπτομέρεια (χυμένα σκηνικά αντικείμενα στο πάτωμα που δεν προλαβαίνει να τα περιμαζέψει κανείς – το περίφημο κόκκινο κουτί με τα λεφτά που βγαίνει από την καταπακτή ξεχνιέται αμέσως μετά σε ένα εμφανές σημείο κ.λπ.). Σε τέτοιου είδους έργα όμως, όπου τονίζεται και δίνεται έμφαση στο ανθρώπινο θηρίο που κρύβουμε μέσα μας, οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Ερασιτεχνικό το σκηνοθετικό αποτέλεσμα, σχολικό σχεδόν – ή μάλλον φοιτητικό, για να είμαστε επιεικείς. Έλλειψη βάθους κι εσωτερικότητας στα πρόσωπα. Απουσία εσωτερικής ζωής. Επιδερμική γραφικότητα στα όρια των comics. Ούτως ή άλλως η επιλεγείσα αισθητική από την σκηνοθετούσα καταξιωμένη θεατρική συγγραφή προσιδίαζε στα αγγλοσαξωνικού τύπου κόμικς. Καλό αυτό, φτάνει να είχε υποστηριχθεί δεόντως.

Εν ολίγοις, το αποτέλεσμα θύμιζε τηλεοπτική προχειρότητα (ίσως η τηλεθέαση μολύνει την αισθητική των θεατρανθρώπων), γι’ αυτό ο Κάρολος Κουν αρνιόταν να δει τηλεόραση, απαγόρευε στους ηθοποιούς του να παίζουν στον κινηματογράφο και δεν έβλεπε σχεδόν ποτέ παραστάσεις άλλων σκηνοθετών.

Τέλος πάντων, ζούμε σε μια Ελλάδα της Κρίσης, όπου ο κοινωνικός ιστός έχει προ πολλού διαρραγεί, συμπαρομαρτούντος του μεταμοντέρνου και της οικονομικής ένδοιας, που οδηγεί αναγκαστικά σε περικοπές, εκπτώσεις, συγκεντρωτισμούς και άλλα απεχθή φαινόμενα.

Από αυτή την άποψη, το θέμα που επέλεξε να διαπραγματευτεί η Λεία Βιτάλη στο επίκαιρο έργο της «Νύχτα στην Εθνική» είναι καυτό, επιδέχεται πολλών ερμηνευτικών προσεγγίσεων και διεγείρει το θυμικό των Ελλήνων, ανασύροντας από το συλλογικό ασυνείδητο την Καταστροφή της Σμύρνης, τον Εμφύλιο, την αναγκαστική προσφυγιά, την οικονομική μετανάστευση, την αυτοεξορία στα χρόνια της Χούντας. Είναι ένα θέμα αβανταδόρικο και σωστά προσεγγισμένο από την έμπειρη θεατρική συγγραφέα. Όμως από αυτό το σημείο και μετά, τα γρήγορα κι εναλλασσόμενα στιγμιότυπα, η απουσία ρυθμού, οι αισθητικές και υφολογικές διακυμάνσεις, η παλινδρόμηση του κειμένου μεταξύ σκληρού ρεαλισμού και μεταφυσικής ποιητικότητας, δείχνουν μια θολούρα που αποκαρδιώνει τον θεατή και το οδηγεί σε κάποιου είδους σύγχυση, που δεν είναι όμως αγχολυτική και κατευναστική. Το αντίθετο. Ίσως αυτό να ήταν η πρόθεση της συγγραφέως: να προκαλέσει την πολιτική αντίδραση του συνδημιουργού θεατή. Από αυτή την άποψη, παρά τις όποιες κριτικές επιφυλάξεις και επισημάνσεις μου, το πείραμα είναι επιτυχημένο.

Ίδωμεν. Και εις τα μεταγενέστερα Βιτάλεια θεάματα, αν αυτή η προβληματική αισθητική εγκαταλειφθεί ή λεπτουργηθεί.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

Θέατρο Μεταξουργείο, Ακαδήμου 14-16, Αθήνα, μετρό Μεταξουργείο,πίσω από το ΙΚΑ της Πειραιώς
Τηλ: 2105234382 email: diadromi@otenet.gr

website: www.metaxourgeio.com

Από 1 Φεβρουαρίου 2016
Δευτέρα – Τρίτη στις 21.00
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 15 ευρώ. Φοιτητικό και Ανέργων 10 ευρώ
Προπώληση 12 ευρώ
Προσφορά: Για προπώληση εισιτηρίων από το θέατρο, πριν την πρεμιέρα, οι 8 πρώτες παραστάσεις στα 10 (γενική είσοδος) και 5 ευρώ (ειδικές ομάδες)

Σκηνοθεσία: ΛΕΙΑ ΒΙΤΑΛΗ
Σκηνικός χώρος: 
ΝΙΚΟΛΑΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΓΚΕΣΚΕΡ
Επιμέλεια φωτισμών: 
ΜΕΛΙΝΑ ΜΑΣΧΑ
Κοστούμια: 
Λ.ΒΙΤΑΛΗ
Βίντεο: 
ΝΙΚΟΛΑΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΓΚΕΣΚΕΡ
Βοηθός σκηνοθέτη: 
ΤΙΝΑ ΒΑΡΒΑΡΕΣΣΟΥ
Βοηθός σκηνογράφου: 
ΦΟΥΛΗ ΜΙΤΣΙΑΛΗ

Ερμηνεύουν:
ΜΑΙΡΗ ΝΑΝΟΥ, ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΑΤΣΑΚΟΥΤΣΑΣ, ΝΤΟΜΕΝΙΚΑ ΡΕΓΚΟΥ
Τραγουδά ζωντανά η Ντομένικα Ρέγκου και παίζουν: ακορντεόν ο Χάρης Σταυρακάκης και τουμπερλέκι η Καίτη Αναστασιάδου.

Ακατάλληλο για θεατές κάτω των 15 ετών.

"Μία Αγία Εν Αναμονή", θεσσαλονικιά παράσταση φιλοξενούμενη στο Life and Art Theater

Posted by grafei on 11:39 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΙΑΑΓΙΑΕΝΑΝΑΜΟΝΗlifeandArt

 

 

 

 

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα καθηλωτικό σύγχρονο δράμα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από άλλα εισαγόμενα. Η αγριότητα του τέρατος, της Σκιάς που εμφωλεύει στη βασανισμένη, την ετερόκλητη, την αντιφατική ανθρώπινη φύση γεννά βία κι η βία άλλη βία, μέχρι που να διαλυθεί αυτή η μπάλα από αίμα και φωτιά και να αναπαυθούν τα κρανία των θυμάτων. Τόση σκοτεινιά λοιπόν κουβαλάμε μέσα μας; Τόσο έρεβος; Οι “τερατείες” του Αισχύλου γι’ αυτό βρίσκουν το αντίστοιχό τους και προκαλούν έλεον και φόβον εντός μας; Γι’ αυτό παρακολουθούμε θρίλερ και ταινίες με βρικόλακες; Γι’ αυτό γίνονται δημοφιλείς (τουλάχιστον κινηματογραφικώς και τηλεοπτικώς) οι serial-killers, οι καννίβαλοι κι άλλα είδη, “εδώδιμα κι αποικιακά”. Η διαιώνιση της βίας έγκειται στην επιθυμία του θύματος να δει και τους άλλους να πάσχουν από τις ίδιες αιτίες και να περνούν αυτά τα βάσανα. Ένας σαδομαζοχισμός παμπολιτιστικός και πανανθρώπινος. Θέλει πολλά κότσια κι αυτογνωσία βαθιά για να υπερβείς τα ζωώδη ένστικτα και να συγκαταλεχθείς μετά των δικαίων “οίτινες θα κληρονομήσουσι την γην”. Θέλει εσωτερική εργασία, ανιδιοτέλεια, υπέρβαση του εγώ, πάταξη του ναρκισσισμού, ανακατανομή των δυνάμεων από την έξω σπατάλη στην έσωθεν χαρά, στον δημιουργικό ενθουσιασμό, που κατανικάει τις δυνάμεις του Σκότους, πατάσσει, την κατάθλιψη (αιτία όλων των ασθενειών) και ωθεί το άτομο να ευγνωμονεί το Σύμπαν που είναι ακόμα ζωντανό, αυτάρκες, ελεύθερο, ωραίο και ισχυρό για να παλέψει για την Αλήθεια, την Ελευθερία, την Ισότητα, την Ισονομία, την Δικαιοσύνη, τη δίκαιη έλλογη κατανομή των πόρων της Γαίας, την αναγνώριση των δικαιωμάτων, των καθηκόντων και των ελευθεριών, για όλους τους άνθρωπους και τα έλλογα όντα επί γης.

Στο έργο “Μία Αγία Εν Αναμονή”, ο μύθος της “αγίας πόρνης” επεξεργάζεται μέσα από ένα κείμενο που βρίθει βιωμένων καταστάσεων, αν όχι και βιωμάτων, διαμεσολαβημένων ή πρωτογενών, τόσο που να μοιάζει περισσότερο ως μαρτυρία-εξομολόγηση-ντοκουμέντο, παρά ως δραματουργική επεξεργασία ενός ξένου σ’ εμάς και αδιάφορου αφηγήματος.

Ερασιτεχνικός θίασος (με εμψυχωτή τον Άγγελο Κάλφα), ομάδα συμπαγής και συνεκτική, μεγάλων προσδοκιών κι όχι ευκαταφρόνητων επιτευγμάτων. Ως κριτικός διακρίνω τις δραματουργικές ραφές ανάμεσα στο στο βιβλίο του Λάκη Φουρουκλά «Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης» και στα κείμενα της Άννας Κουρουπού, διακρίνω τις αυτοσχεδιαστικές υπερβάσεις των μερακλήδων ηθοποιών που βάζουν πολύ από την ψυχή και τα βιώματά τους στις “ερμηνείες” (κάτι που δεν θα έκαναν ίσως οι μέτριοι επαγγελματίες ηθοποιοί υπακούοντας ίσως στο περίφημο παράδοξο του Ντιντερό ή στο ένστικτο της αυτοσυντήρησής τους, που δεν θα τους επέτρεπε να χαλαστούν για μια παραστασούλα – εδώ, αντιθέτως, μερικές ηθοποιοί παίζουν σα να είναι το τελευταίο σημαντικό πράγμα που κάνουν πάνω στη γη, πριν η ψυχή τους γίνει αερόστατο, αετός και πετάξει στον ουρανό της Καθαράς Δευτέρας). Το λέω αυτό γιατί έχω δει πολύ θέατρο, φανατικά, συστηματικά, μεθοδευμένα, επιστημονικώς, ερευνητικώς, με “στοχοπροσήλωση”. Τη συγκεκριμένη μέρα, αυτή ήταν η τρίτη (!!!) παράσταση που παρακολουθούσα σημειώνοντας στο μυαλό μου, που το αφήνω πάντα να καταγράφει ως tabula rasa (ως άγραφη λευκή πλάκα), χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα από πριν, ούτε καν τον τίτλο του έργου ή το συγγραφέα. Έτσι μπαίνω στη θέση του μέσου επαρκούς θεατή κι αφήνομαι να σχηματίσω το “είδωλο” της παράστασης στο συνδημιουργικό μυαλό μου.

Ε, ναι λοιπόν, αυτή η παράσταση δεν είναι από τις συνηθισμένες. Είναι από αυτές που θα ξεχωρίσω να θυμάμαι στα γεράματα. Από τις τελευταίες που θα επιλέξω προκειμένου να αντισταθώ στη Λήθη. Γιατί είναι σημαντική, συγκλονιστική, συνταρακτική, “αληθινή”, χωρίς να είναι κι απαραιτήτως ωραία. Ποιος είδε το Σκοτάδι και το θεώρησε “καλόν” κι ωραίον; Ποιος μπορεί να αποκομίσει αισθητική ηδονή από τα κατακάθια της πανανθρώπινης συλλογικής ψυχής; Όχι πάντως εγώ. Καταλαβαίνω όμως και συνταράσσομαι και σέβομαι το γεγονός ότι άλλοι, λιγότερο προνομιούχοι κατάφεραν να επιβιώσουν και να μεγαλώσουν με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά τους (ακόμα κι αν εκείνα δεν το εκτιμούν, όπως η άσπλαχνη κόρη στο “Επάγγελμα της Κυρίας Γουώρεν” του Τζ. Μπ. Σω). Εδώ η κόρη είναι συμπαθής, βιώνει την ενσυναίσθηση χωρίς να γίνεται εμπαθής απέναντι στην ίδια την ταλαίπωρη τη μάνα της. Αυτή η ανθρωπιστική, σχεδόν θεολογική διάσταση της συχώρεσης προ του επερχόμενου θανάτου γίνεται δυο φορές αλυσιδωτά μέσα στο ίδιο έργο. Η μάνα συγχωρεί τη δική της μάνα που την εκπόρνευσε μέσα σε ένα γάμο χωρίς αγάπη και με τη σειρά της ζητάει συχώρεση από τη δική της κορούλα. Όλα ωραία και καλά. Χριστιανικά, βουδιστικά κι έχει ο Θεός. Το μήνυμα ελήφθη. Κι η κεντρική ιδέα του όλου θεάματος είναι πολιτικώς ορθή κι αποδεκτή, ακόμα κι αν μιλάει για το “περιθώριο”. Ποιος όμως δεν είναι πια περιθώριο σε αυτόν τον αχταρμά που βουλιάξαμε απαξάπαντες; Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε…

Αυτό που βγάζει αυτή την παράσταση από την κοινοτοπία και το αναμενόμενο είναι το πάθος των ερασιτεχνών ηθοποιών που τα δίνουν όλα και το “παίρνουν πολύ προσωπικά” όλο αυτό.

Ειδοποιός διαφορά σημαντική από άλλες προσπάθειες. Όλοι θέλουν να φανούν, αλλά υπηρετώντας την ουσία και την αλήθεια του ρόλου τους. Μάθημα για πολλούς δήθεν επαγγελματίες ηθοποιούς αυτό. Και για πολλούς μεγαλοσχήμονες σκηνοθέτες επίσης.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από το Δελτίο Τύπου:

«Μια Αγία Εν Αναμονή»

Στις 5 & 6 Μαρτίου στο Life n’ Art Theater

Μετά τις παραστάσεις στην Θεσσαλονίκη, το έργο  «Μια Αγία Εν Αναμονή» ανοίγει την αυλαία του και στην Αθήνα με τον ερασιτεχνικό θίασο του Άγγελου Κάλφα.

Βασισμένο  στο βιβλίο του Λάκη Φουρουκλά «Αγγελική, το ημερολόγιο μιας πόρνης» και σε κείμενα της Άννας Κουρουπού, το «Μια Αγία Εν Αναμονή» έρχεται να διδάξει την αξία της ελευθερίας, την ανάγκη για επιβίωση και την προσπάθεια του ανθρώπου να αναπτυχθεί βασανίζοντας πολλές φορές το ίδιο του σώμα και πολύ περισσότερο το μυαλό του. Στο ημίφως της πορνείας, γίνεται ο καλύτερος παραλληλισμός με το σήμερα, με τους ανθρώπου που πωλούν σώμα και πνεύμα προσπαθώντας να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο αύριο, βασισμένο σε ένα σήμερα με τις αθλιότερες συνθήκες.

Λίγα λόγια για το έργο

Γδαρμένα σώματα. Πληγές. Κομματιασμένη ψυχή. Η Αγγελική , σιωπηλός μάρτυρας να αντέχει και να υπομένει μέχρι να μπορέσει να ξεφύγει, όχι για να σώσει την δικιά της ζωή αλλά, για να μπορέσει το δικό της παιδί να δεχτεί όλη την αγάπη και την στοργή που εκείνη στερήθηκε από την δικιά της μάνα και που η έλλειψη των αισθημάτων αυτών την καταδίκασε στο μέλλον που ακολούθησε. Ένα μέλλον που ο βιασμός της ψυχής της ήταν πιο επώδυνος από εκείνον της σάρκας και η απόφαση να ακολουθήσει μια ζωή πορνείας πιο εύκολη από το να καταδικάσει την κόρη της. Ένα έργο εξομολόγηση για την ζωή μιας γυναίκας που η ζωή της επεφύλασσε ένα καθημερινό Γολγοθά .Μια Αγία έκπτωτη, μα με το τεράστιο έργο της χαραγμένο για πάντα στον νου.

Η παράσταση είναι κατάλληλη, με απαραίτητη τη γονική συναίνεση

Συντελεστές

Σκηνοθεσία/Διασκευή/Θεατρική μεταφορά: Άγγελος Κάλφας

Παίζουν: Ειρήνη Αδαμάκου, Άγγελος Κάλφας, Δέσποινα Καραγιάννη, Μαρία Καρδιόλακα, Ευαγγελία Μανιάτη, Μέλλω Νταβράνη, Χρύσα Τσιακίρη.

Ενδυματολόγος- Σχεδιασμός κοστουμιών: Γιώτα Κανελλίδου
Χορογραφίες- Κίνηση: Μαριλένα Μαραγκού
Σκηνογραφία: Άγγελος Κάλφας
Μουσική επιμέλεια: Χρύσα Τσιακίρη – Άγγελος Κάλφας
Φωτογραφίες- Σχεδιασμός αφίσας/teaser: Κωνσταντίνος  Κωστούδας

Σχεδιασμός φωτισμών/ Ηχοληψία: Παναγιώτης Δόβας , Train studio

Teaser: https://www.youtube.com/watch?v=Vz_d_8qNVmU&feature=youtu.be

Παραστάσεις: 5 & 6 Μαρτίου στις 21.00

Κρατήσεις: 210-5789337

Εισιτήρια: Γενική είσοδος 10 ευρώ

 

Διάρκεια: 90’

 

 

L.A. (Life n‘ Art) Theater

 

Κωνσταντινουπόλεως 82, Μετρό Κεραμεικός

 

Email: info@latheater.gr – url: www.latheater.gr

 

 

«Μάσκες», κοινωνική κριτική από την ψυχολόγο Ρίτα Γαβριηλίδου, στο θέατρο “Life 'n' Art"

Posted by grafei on 17:29 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

maskes-3 maskes-2

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

lifeandartmaskesafissa

Πρωτότυπο θεατρικό έργο με κοινωνιολογικές και ψυχαναλυτικές προεκτάσεις από την πλευρά της κοινωνικής παρατήρησης που ενέχει ίχνη κριτικής μεν, δεν βάζει όμως βαθιά τον …δάκτυλον «επί τον τύπον των ήλων», αφού όλ’ αυτά κινούνται μεταξύ του γκλαμουράτου «ουάου» και της βαρύθυμης κυκλοθυμικής ερεβώδους κατήφειας (τόσο συχνής, αλλά ουχί απαραιτήτως και συγγνωστής εις τους χρήστας τοξικών ουσιών). Ενδιάμεσο δεν υπάρχει. Το πρώτο μέρος …χάι, το δεύτερο ερεβώδης σκοτεινιά και το τρίτο η νυχτιά πριν το χάραμα, που ποτέ δεν θα έρθει, γιατί το έργο εκεί τελειώνει. Οι ηθοποιοί της ομάδας “Let’s Act” έδωσαν τα ρέστα τους, τα έδωσαν όλα. Αυτοσχεδίασαν, όσο τους επέτρεψε το κείμενο, λειτούργησαν ως παρέα, ως σύνολο, χωρίς ατομικές εξάρσεις και βεντετισμούς. Χωρίς να κλέβει κανείς την παράσταση του άλλου. Όντας αξιαγάπητοι, τους λατρέψαμε, παρά τις δραματουργικές ανεπάρκειες του εμψυχουμένου κειμένου. Είμαι σίγουρος ότι θα δώσει πολλά αυτή η ομαδούλα ταλαντούχων και συνετών καλλιτεχνών σε ένα θέατρο πάνω στις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως (τόσο ρομαντικό σκηνικό για πριν και …μετά την παράσταση). Το Γκάζι, ο Βοτανικός, ο Κολωνός, ο Κεραμεικός, έγιναν από αρχαία προάστια, σε downtown εσμός, εκεί που χτυπάει ο παλμός της πόλεως. Τόσα πολλά θέατρα κι όλα γεμάτα. Μπράβο μας. Αν μέσα στην Κρίση, καταφέραμε να βρούμε τζάμπα ενέργεια από το Σύμπαν, τότε είμαστε άξιοι απόγονοι του …Βίλχεμ Ράιχ, ενδεχομένως και του Ηράκλειτου – για να μην πω «του Πυθαγόρα».

Εν κατακλείδι, νεανικό θέαμα, μεσαίων προδιαγραφών αλλά αξιαγάπητο. Μην το χάσετε.

Φιλικά και με εκτίμηση σε κάθε τίμια προσπάθεια, ειδικά από νέους ανθρώπους σε καιρό Κρίσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από το Δελτίο Τύπου:

«Μάσκες»

          από την ομάδα Let’s Act

      στο Life n’ Art Theater

Πρεμιέρα Κυριακή 10 Ιανουαρίου, στις 19:00

Το Life n’ Art Theater υποδέχεται επί σκηνής του τη θεατρική ομάδα Let’s Act με την παράσταση «Μάσκες», από την Κυριακή 10 Ιανουαρίου, και κάθε Κυριακή στις 19.00. Η Let’s Act είναι μια νεοσύστατη ομάδα, αποτελούμενη από άτομα με τις ίδιες καλλιτεχνικές ανησυχίες. Κάνει το ξεκίνημα της στο χώρο του θεάτρου με το έργο «Μάσκες», ένα βαθιά αληθινό κείμενο βασισμένο στην καθημερινότητα, δια χειρός Ρίτας Γαβριηλίδου.

Το έργο

Έξι άτομα με διαφορετικό παρελθόν και διαφορετικό προορισμό αποφασίζουν να συγκατοικήσουν.

Έξι διαφορετικές προσωπικότητες θα αποκαλύψουν τον πραγματικό τους χαρακτήρα, μέσα από μια σειρά γεγονότων.

Σε μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, στην οποία κυριαρχεί το ψέμα και το «δήθεν», η σύγκρουση με την αλήθεια μοιάζει αναπόφευκτη. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν η αλήθεια έρθει αντιμέτωπη και, τελικά, σε σύγκρουση με το ψέμα;

Συντελεστές

Κείμενο: Ρίτα Γαβριηλίδου

Σκηνοθεσία: Πηγή Μπουκουβάλα

Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Δασκαλάκη Άντα, Ματσούκα Χαρά, Μπουκουβάλα Πηγή, Παπαγεωργίου Κατερίνα, Στάμου Φάνης, Richelieu Διονύσης

Make-up artist: Δώρα Πάτσο

Μουσική επιμέλεια: Dj Piko , Μαίρη Αθανασοπούλου

Σκηνικά: Ειρήνη Μπάλλα

Ενδυματολόγος: Μήτση Σιούτα

Φωτογραφία: Μανουέλα Σκούπερ

Υπεύθυνη Δημοσίων Σχέσεων: Νάντια Κιμουλάκη

Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 19.00

Διάρκεια: 75 λεπτά

L.A. (Life n‘ Art) Theater

Κωνσταντινουπόλεως 82, Γκάζι (Μετρό Κεραμεικός)

Πρεμιέρα: Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016, στις 19:00

Κρατήσεις: 210-5789337

Εισιτήρια: 12€ γενική είσοδος, 8€ για φοιτητές & άνεργους

Email: info@latheater.gr – url: www.latheater.gr

 

Ο ΕΡΑΣΤΗΣ του Χάρολντ Πίντερ στο Θέατρο «OLVIO»

Posted by grafei on 16:37 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΕΡΑΣΤΗΣΠΙΝΤΕΡθέατροΟΛΒΙΟ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα έργο που βασίζεται στο αρχέγονο παιχνίδι της αλλαγής ρόλων. Η μάσκα ή το προσωπείο, στη βάση των καρναβαλικών εκδηλώσεων, αλλά και των αρχαιότερων γονιμολατρικών εορτών και των διονυσιακών οργίων, διασφάλιζαν την επιβίωση της κοινότητος, για της ευγονικής διαιωνίσεως του είδους κι έδιναν τροφή στο Τυχαίο και στο Απρόβλεπτο να διαβρώσει την Αναγκαιότητα από την κιβδηλότητα του γονίδιου ορθώς διαφυλαγμένο. Η θεσμοθετημένη τελετουργική μοιχεία, όπως και η εκτονωτικά τελετουργική κι ειρηνοποιός ομοφυλοφιλία, εξασφάλιζαν σε περιόδους συρράξεων, αναταραχώ και πολέμων τη σύσφιξη των κοινοτικών ή ακόμα και οικογενειακών δεσμών. Ακριβώς όπως η αιμομειξία των φαραώ και πολλών γαλαζοαίματων οικογενειών εξασφάλιζε τα στενά οικογενειακά συμφέροντα και διασφάλιζε στην μη κατασπατάληση της «προίκας» σε αλλότριες ομάδες και ομαδοποιήσεις, εκτός εάν μέσω αυτού του «γάμου» επιτυγχάνονται συμμαχίες κι αναδιανομές εξουσίας και εισοδήματος δια της κοινοπραξίας μεταξύ κατόχων πλουτοπαραγωγικών πηγών (εις βάρος του πλανήτη και της ποιότητας ζωής μας, βεβαίως)… Αυτό είναι και το διονυσιακό υπόβαθρο κάτω από το καρναβαλικό παιχνίδι, τη σύμβαση, στην οποία επιδίδονται ανελλιπώς οι βαριεστημένοι σύζυγοι, οι καταδικασμένοι να ζουν στην άκρη του πουθενά, σε ένα κωλοχώρι που δεν επιτρέπει ούτε στο γαλατά να μπει στο άβατο του σπιτιού χωρίς την παρουσία του συζύγου… Για να διασκεδάσουν την πλήξη και την ανία τους και για να ανανεώσουν την σεξουαλική ορμή τους, δίνοντας διέξοδο σε μια καταπιεσμένη λίμπιντο, που βρίσκει διέξοδο στο ποτό, στην κατάθλιψη, στην εργασιομανία και σε εθισμούς παντός είδους. Η φαντασιωτική ανάγκη του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου να υπερβεί τα όρια και να διαπεράσει νοητικά τα κάγκελα της φυλακής του έχει φτάσει σε τόσο επικίνδυνα σημεία, που απειλεί όχι μόνον την ευταξία αλλά και αυτά τα παραδεδεγμένα οριοθέσια του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού μας. Σε έναν κόσμο πολιτισμικής κρίσης αξιών, με τους θεούς απόντες, ωσεί νεκρούς, οι ταλαίπωροι άνθρωποι αντί να «περιμένουν τον Γκοντό» επιδίδονται σε μικρές και μεγάλες δραματοποιήσεις του παραδοσιακού, μεταμφιεσμένου ως καινοφανούς όπως-όπως με όποια υλικά βρουν…

            Στην παράσταση του θεάτρου «Όλβιο» οι ηθοποιοί κινήθηκαν ανάμεσα στη μίμηση του αγγλοσαξωνικού φλέγματος και στη μεσογειακή καρναβαλική πληθωρικότητα. Άξιος ο μισθός τους. Έκρυψαν τις εκπλήξεις του κειμένου με ευφάνταστο τρόπο, αξιώθηκαν του χειροκροτήματος και της αποδοχής των θεατών, έλαμψαν σε μιαν απόλυτη ιερουργική σιγή που διακοπτόταν από τα δαγκωμένα γέλια του κοινού, αυτοσαρκαστικά, ειρωνικά, αυτά που εγώ ονομάζω «γελάκια της αυτομάτου αυτογνωσίας».

Άπαντες οι συντελεστές αξιομνημόνευτοι κι ένας εξ αυτών …αθάνατος:

Συγγραφέας: Χάρολντ Πίντερ
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Χαρατζάς και Κορίνα Χρυσάιδου
Σκηνικά-κοστούμια-φωτισμοί: Θωμάς Οικονομάκος
Βίντεο: Σπύρος Διαμάντης
Μουσική επιμέλεια: X-Αct Art

Παίζουν: Κορίνα Χρυσάιδου και Γιώργος Χαρατζάς

Δείτε το ως τυπικόν αγγλοσαξωνικόν τέιον με τσάι του βουνού, μολόχα και φλισκούνι… Οποία παρομοίωσις. Απορώ με τον εαυτόν μου. Απορώ. Πρώτα τα γράφω και μετά τα σκέφτομαι (αλλά ποτέ στο πόδι, όπως με κατηγορούν οι άσπονδοι εχθροί μου, που θέλουν τρεις μέρες για να σιάξουν μία πρόταση. Αγαπητοί μου, εγώ βλέπω δύο παραστάσεις στην καθισιά και δεν κοιμάμαι αν δεν έχω διαβάσει δύο τουλάχιστον βιβλία …άλλων – όχι δικά μου… κι όλα αυτά από το 1974, συνεχώς κι αδιαλείπτως… κι ατάλαντος να ήμουνα, θα μάθαινα να …γράφω – αυτά, για την ώρα, κλείνει η παρένθεσις, που πάει να γίνει αγκύλη).

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας