Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Βαγγέλης Χρόνης / Vaggelis Chronis, «Νέοι στον Άδη / Youth in Hades»,

Posted by grafei on 16:35 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ποιήματα, δίγλωσση έκδοση, μετάφραση στην αγγλική γλώσσα: Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ / translated by Katerina Anghelaki – Rooke, εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 100.

 ΒαγγέληςΧΡΟΝΗΣνέοιστονΆΔΗδίγλωσσοΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ

Από τον κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Η πλέον ελληνοκεντρική από τις μέχρι τώρα εκδοθείσες ποιητικές συλλογές του Βαγγέλη Χρόνη. Κέα κι ο Σιμωνίδης ο Κείος, η ιερά νήσος Δήλος («Νησάων Αγιωτάτη»), η Φολέγανδρος, ο Ελικώνας, ο Χρόνος, ο Χάρος και «Το φως του σκοταδιού», «Ο Διόνυσος μεθούσε από χαρά», «Ο αναδυόμενος ήλιος», το φεγγάρι άλλοτε κουρασμένο κι άλλοτε παρόν «απόψε» και φυσικά «Σφύριγμα θανάτου» και «Τραγούδια του θανάτου». Ολόκληρο το ποιητικό Σύμπαν του Βαγγέλη Χρόνη σε λίγες λέξεις. Γιατί αυτή είναι η ιδιοτυπία του: είναι σαν τους αρχαίους επιγραμματογράφους, ελλειπτικά αφαιρετικός, παραβολικώς συμβολικός, μαθηματικώς μετωνυμικός. Σπουδή θανάτου είναι ετούτα τα γραπτά τα σκαλισμένα στην πέτρα με τη λάσπη της άμμου καλά στεγνωμένη από τον λίβα της εσωτερικής «καυτής λάβας» (σελ. 62). Κι αν παραπέμπω σε αυτό το σύντομο ποίημα είναι γιατί μέσα σε εννέα (σύν δύο, του τίτλου) λέξεις, μολογάει πράγματα τόσο βαθιά και ουσιαστικά που τόμοι ολάκεροι άλλων δεν συμπεριλαμβάνουν στα μετουσιωμένα δια της γραφής αισθήματά τους: «Το δάκρυ σου / λάβα καυτή / το πρόσωπό μου αυλακώνει». Τόσο απλά, λιτά και λακωνικά. Τόσο ουδέτερα και προσωπικά. Τόσο απρόσωπα, σα να μιλάει το Φως μέσα από προσωπείο αρχαίου τραγικού ποιητού.

Κι η έγνοια του πόνου των άλλων, το πανόραμα της Ζωής με ευρυγώνιον φακόν στο ποίημα «Το κουρασμένο φεγγάρι» (σελ. 56): «το φεγγάρι γέρνει κουρασμένο / νοτίζοντας με τα δάκρυά του / τον ξερό κάμπο. // Οι γεωργοί την άλλη μέρα / υμνούσαν τη βροχή».

Μόνον ένας σοφός άνθρωπος υψούται υπεράνω των φαινομένων βλέποντας το δάσος ενόσω ατενίζει μόνον ένα δέντρο. Ουτε καν. Τη σκιά του. Μόνον οι Κινέζοι κι οι Γιαπωνέζοι είναι πια τόσον αφαιρετικοί στην ποιητική έκφρασή τους. Γιατί αυτοί δεν έχουν διαχωρίσει το σώμα από τα ενεργειακά επικαλύμματα κι εσώτερα «φύλλα» του. Γι’ αυτούς ζωγραφική μονοκοντυλιά, ποίηση υψηλή και πολεμικές τέχνες είναι ένα και το αυτό: η αρμονική χορογραφία ενός φύλλου που πέφτει, ενός μπαλονιού που ανυψώνεται στον ουρανό υπακούοντας στις ιδιοτροπίες του αγέρα…

Κι αν σας ομιλώ ποιητικώς, είναι ο μόνος τρόπος για να μεταπλάσεις με συνδημιουργικό τρόπο τη σημαντική ποίηση, άλλως πως προβαίνεις σε ανατομίες σωμάτων, που έχουν εισπνεύσει προ πολλού το οξυγόνο του κόσμου για στερνή φορά.

Γι’ αυτό κι η Κριτική είναι Τέχνη. Συμπληρώνει το αφανές και ψελλίζει το άρρητο, κάτω και μέσα από τις τυπωμένες γραμμές του επιφανούς λογοτέχνου. Αυτή η συμπληρωματική παραπληρωματικότητα δίνει και στον επαρκή αναγνώστη έναν άλλον μεγεθυντικό ή απομακρυντικό φακό για να βιώσει το αντικείμενο της αισθητικής ηδονής εκ του ασφαλούς και να μετακενωθεί εις αυτόν το διαμεσολαβημένο νόημα, ως μήνυμα και συμβουλή ζωής.

Είτε το θέλουμε είτε όχι, ο μεγάλος ποιητής είναι στοχαστής, φιλόσοφος και μάρτυς του Καιρού του. Ειδικά, όταν είναι τυχερο-άτυχος και δοκιμάζει τη χριστιανική χαρμολύπη των μεταβατικών στιγμών πριν από την Ανατολή, ανάμεσα στο αιώνιο, ανέσπερο φως και στο σκότος που ψυχορραγεί. Αδιαμαρτύρητα. Γιατί ξέρει την αξία του. Γνωρίζει το σκοπό που επιτελεί. Επιστητώς.

Ο Βαγγέλης Χρόνης είναι σπουδαίος ποιητής γιατί διαβάζοντάς τον γεννιούνται στο μυαλό του συνδημιουργού αναγνώστη εικόνες, ήχοι και μετεικάσματα ουτοπιών που δεν δύνανται ν’ αντικρύσουν οι ανθρώπινοι οφθαλμοί. Αυτόν δεν τον καθιστά «μεταφυσικό». Τουναντίον. Παρά μόνον αν κάποιος επιθυμεί να τον αναγνώσει έτσι.

Τα σημαντικά γραπτά δέχονται όλες τις προβολές αδιαμαρτυρήτως. Γιατί είναι σαν τη θάλασσα. Δεν μπορεί κανείς να την εξαντλήσει. Ακόμα κι αν βλέπει μόνο ένα βότσαλο να βρέχεται από το κύμα.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Βαγγέλης Χρόνης, «Ένα χωνάκι θλίψη», ποιήματα, εκδόσεις Καστανιώτη, σ. 54.

Posted by grafei on 15:15 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

µ∞°°∂§∏™ Ã√¡∏™ÓÂÔ.qxd

 

Από τον κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Όσο περνούν τα χρόνια ωριμάζει η ποιητικώς ομιλούσα φωνή του Βαγγέλη Χρόνη κι αγγίζει νοητικά πεδία πέρα μακριά από την τύρβη τού βίου και την «καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή έστω και για τα μεγάλα» (όπως γράφει ο νομπελίστας μας Γιώργος Σεφέρης στο ποίημά του «Ένας γέροντας στην ακροποταμιά»). Γιατί έτσι είναι ο ποιητής από τα μικράτα του: γέρων πρόσφυγας σε μια πραγματικότητα που σου αρνείται την ουτοπία κι είναι – εν πολλοίς – ασύμβατη προς το Πνεύμα. Αυτή η διαρκής ορφάνια, η ετερότητα σε συνδυασμό με το αυτόφωτον της εμπνεύσεως, δίνει στον ποιητικό λόγο μια στοχαστική τραγικότητα που πολλές φορές συγχέεται με την έμφυτη απαισιοδοξία και με τον πεσσιμισμό. «Η Κόλαση είναι οι Άλλοι» διατείνεται στη «Ναυτία» του ένας αρνηθείς την ύψιστη διάκριση του βραβείου Νόμπελ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, για τον ποιητή η χειρότερη Κόλαση είναι όταν αντιπαλεύεται τον εαυτό του, όταν προσπαθεί να μιλήσει με ξένες φωνές, αποφεύγοντας τη δική του. Σε αυτή την κατηγορία δεν ανήκει, ευτυχώς, ο Βαγγέλης Χρόνης. Η ειρωνική-αυτοσαρκαστική χροιά του τόνου αυτής της ώριμης ποιητικής του συλλογής με τίτλο «Ένα χωνάκι θλίψη» δείχνει την αυτόχρημα εκδηλούμενη ειλικρίνεια και μεταδοτικότητα της υπαρξιακής του αισιοδοξίας, αφού δίνει στις προσωρινές μικροχαρές της Ζωής τον χαρακτήρα του αναλώσιμου, το οποίον όμως (υπό κατάλληλες συνθήκες) εγγράφει υποθήκες στην Αιωνιότητα. Αυτή η συμπίεση του Χρόνου, γνωστή από τον άλλον νομπελίστα μας Οδυσσέα Ελύτη «και πέρασε χρόνος πολύς μέσα σε λίγην ώρα» (από το «Άξιον εστί»), αυτή η ελλειπτικότητα του ποιητικού μονολόγου με παγκόσμιες ή συμπαντικές στοχεύσεις, οδηγεί στην πλήρη συμπίεση του κοινωνούμενου νοήματος σε νάμα και αιθέριον έλαιον ευωδιαστό, από το μύρο που χρησιμοποίησε η Μαγδαληνή για να απαλείψει από τους πόδας του Θεανθρώπου τη σκόνη του βίου.

            Περιηγητικά ποιήματα περιέχει αυτή η συλλογή, απόσταγμα ποιητικής περιπλάνησης του Βαγγέλη Χρόνη σε διάφορους μεσημβρινούς της Γης. Η Κίνα, η Μπόρσα, η Παλμύρα, η Κωνσταντινούπολη, θέατρα, πήλινοι στρατοί, Μουσεία κι ανάγλυφα, συναντώνται στο ποιητικό του εργαστήρι, δια της μετωνυμίας ή μεταφοράς («το μέρος αντί του όλου»). Αυτή η αφαιρετική ιδιαιτερότητα του ποιητικού λόγου απαιτεί εντονότερη τεχνική δεξιοτεχνία από τον λογοτέχνη, ενώ ο πεζογράφος είναι περισσότερον ευνοημένος, αφού ξεδιπλώνει ανετότερα στο χώρο και στο χρόνο το ψηφιδωτό της εικονογραφούμενης εμπνεύσεώς του. Ο ποιητής είναι αλιεύς, αυτοδύτης των μύθων, μυλωνάς με δώδεκα μποφώρ, ο χειριστής της υδρίας που ρίχνεται στο πηγάδι, με «τα δάχτυλα στο φιλιατρό» (όπως θα έλεγε ο Σεφέρης στο «Μυθιστόρημα» ειρωνευόμενος ίσως την πλατειαστική ευκολία των πεζογράφων).

            Είναι δύσκολο να είσαι ποιητής σε μεταβατικούς καιρούς. Κι ο Βαγγέλης Χρόνης αξίζει αυτόν τον τίτλο και τον δικαιούται, σοβαρότητος, επαρκείας και φιλοσοφικού λυρισμού ένεκα.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Βαγγέλης Χρόνης, «Ο σύμμαχος χρόνος», ποιήματα, εκδόσεις Στοχαστής, σ. 52

Posted by grafei on 13:56 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

βαγγεληςΧΡΟΝΗΣοσύμμαχοςχρόνοςΣΤΟΧΑΣΤΗΣ

 

Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Από τον τίτλο ήδη φαίνεται η φιλοσοφική διάθεση του ποιητή Βαγγέλη Χρόνη και η ενασχόλησή του με τον Χρόνο, ως καταμετρητή του επερχόμενου Θανάτου. Αυτή η εναγώνια αισιοδοξία οδηγεί σε μια παμφωτοχυσία δοξολογιών προς τη Ζωή, σε μια επικούρεια κατάφαση στο «τώρα», σε μια απολύτως ανθρωποκεντρική κι ελληνορωμαϊκή ενατένιση του σώματος και των ανθρωπίνων, γενικότερα.

Η λακωνικότητα και ευλογοφάνεια της ιδιολέκτου φαίνεται εξαρχής από το motto: «…με άλλα λόγια / πες αυτό που εννοείς / σκέψου αυτό που λες / και μην λες μεγάλες κουβέντες. (Από ποίημα ανώνυμου Άγγλου του 19ου αιώνα)».

            Στοχασμός ευθύβολος κι ελληνοπρεπής, κατηυγασμένος από το Φως το Ιλαρόν της Αναστάσεως, από μια απολύτως χοϊκή και βιωμένη πεποίθηση ότι όχι, δεν μπορεί να είναι αυτό το τέλος της Διανοίας, τόσο άδοξο, τόσο προβλέψιμο και ταυτοχρόνως τόσο αναπάντεχο και σύντομο…

Όμως ο λόγος όσο κι αν είναι αφκιασίδωτος δεν είναι καθημερινός. Ο τίτλος ποιήματος «Τηλαυγές τοπίο» το καταδεικνύει περιτράνως. Ας το απολαύσουμε: «Όμορφος και περήφανος στέκει / κάτω από το πρωινό φως των Κυκλάδων / ρουφώντας με τα μάτια του / το τηλαυγές τοπίο / ανακαλύπτοντας νέους ορίζοντες» (σελ. 15).

Η προγενεστέρα «Αδηφάγος νύχτα» (σελ. 14) κινείται στο ίδιο γλωσσικό, αισθητικό και θεματολογικό πεδίο.

Καυστικά πολιτικό αν και απρόσωπο το ποίημα «Ω πρώην» (σελ. 38): «Χαρείτε ευδαίμονες / τους καρπούς της προδοσίας σας· ω πρώην ιδεολόγοι». Την αλλοτριωμένη «γενιά του Πολυτεχνείου» φωτογραφίζει άραγε, ή μήπως πρόκειται για μια διαχρονική αναπηρία του ανθρωπίνου είδους να εκπίπτει από την ουτοπία στην ευ-τοπία τού «τα καλά και συμφέροντα»;

Ερινύες, Κύκλωπες, νεκροί και μισοπεθαμένοι με «χαμένα όνειρα», παρουσία και μοναξιά και τα ποτάμια των λέξεων που τρέχουν προς τη θάλασσα για να καταλήξουν στην αφομοιωμένη ανυπαρξία, που είναι άλλωστε και η μόνη εφικτή ύπαρξη.

Ερωτικός ο λόγος στο ποίημα «Αλλά γιατί» (αφιερωμένο στη Φούλη): «Στεφάνι δάφνινο / θα σου φορέσω στα μαλλιά / πλεγμένο με ευκάλυπτους και σχίνα / όχι σαν προσφορά / στην μακρινή πορεία σου / αλλά γιατί στην όψη σου / μόνον αυτό ταιριάζει» (σελ. 33).

Ναι, τελικά ο Χρόνος φαίνεται σύμμαχος για τον ολιγογράφο, τον σεμνό και σημαντικό, τον επιμελή και προσεκτικό ποιητή τού στοχασμού πάνω στην ελληνιστική διαπραγμάτευση του Θανάτου. Και χρησιμοποιώ το επίθετο «ελληνιστικός» γιατί μερικά από τα ποιήματα του Βαγγέλη Χρόνη, αν εντάσσονταν στην «Παλατινή Ανθολογία» θα ταίριαζαν απόλυτα και θα συνομιλούσαν θαυμαστώ τω τρόπω με τα διπλανά τους.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Deux poèmes inédits de Kostas Vassilakos traduits en français par Paraskévie V. Molari, enseignante, traductrice, chercheur

Posted by grafei on 13:51 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΚΩΣΤΑΣΒΑΣΙΛΑΚΟΣΠΟΙΗΤΗΣ Le poète grec Kostas Vassilakos fit sa première apparition dans les Lettres Néohelléniques en 2012 avec  «Débris de pensée» («Skepsis Thravsmata»), recueil reçu avec enthousiasme par le public et la critique littéraire. «Débris de pensée» est  la fin d’ un parcours de vie, l’ aboutissement d’une marche, l’ accouchement attendu et preparé du vers où viennent chercher refuge les souvenirs du passé. Suivit «Traversant» («Peri-Diavenontas»), livre qui dévoila aussi son talent de prosateur. «Paroles Évadées» («Loguia Drapetes») fut le titre du deuxième recueil poétique de Vassilakos paru à Athènes chez “Anemos”(2015). Avec «Paroles évadées», Vassilakos revient à la magie du vers offrant de nouveau une poésie pure, regie par une ambiance des fois réaliste des fois onirique et placée toujours au centre de l’existence humaine.

Suivent, en traduction française, (forme bilingue), deux nouveaux  poèmes de Vassilakos pas encore edités .

 

                     « Περασμένα μεσάνυχτα »

 

 

Περασμένα μεσάνυχτα

κι ούτε ένα πυρακτωμένο φιλί

να κάψει τα υγρά χείλη.

 

 

Περασμένα μεσάνυχτα

κι ούτε μια βαθιά ανάσα

να υποκλιθεί στις συσπάσεις της ηδονής.

 

 

Περασμένα μεσάνυχτα

κι ούτε ένα συνθηματικό

χτύπημα στο νου

να μείνουν ξάγρυπνες οι συνειδήσεις.

 

 

Τις νύχτες που αλητεύεις προσμονή,

κλέψε απ’ τα όνειρα πεθυμιά ζωής,

και πάλεψε να γίνουν

υπέρβαση στιγμής.

 

 

 

« Μinuit passé »

 

 

Minuit passé

même pas un baiser rougi au feu

pour faire brûler les lèvres humides.

 

Minuit passé

même pas un profond souffle

pour s’incliner aux crispations du désir .

 

 

Minuit passé

même pas un signal à l’esprit

pour garder les consciences eveillées

 

 

Les nuits où tu vagabondes attente

Vole des rêves désir de vie

Et lutte pour qu ’ils deviennent

Dépassement de l’instant.

 

 

 

« Ο άνθρωπος »

 

 

Περπατάνε στον υδάτινο ορίζοντα διαφυγής,

γιατί έκλεισε η πυξίδα της ελπίδας.

 

 

Μερόνυχτα ισορροπούν

στην αγωνία του άγνωστου.

 

Εμπιστεύονται τα όνειρα στον άνεμο,

και χάνονται για πάντα

στο υπογάστριο της γης.

 

Το παράπονό τους;

 

– Φύγανε κατατρεγμένοι

να γλυτώσουν από τον «άνθρωπο»

κι έπεσαν, δυστυχώς,

πάλι πάνω στον «άνθρωπο».

 

 

 

« L’homme  »

 

Ils marchent sur le filigrane de la fuite,

car la boussole de l’espoir ne fonctionne plus.

 

Equilbrant, jour et nuit,

sur l’angoisse de l’inconnu.

 

Confiant leurs rêves au vent

se perdant à jamais

dans l’hypogastre de la terre.

 

Leur plainte ?

 

–         Ils ont fui, persecutes,

pour échapper à «l’homme»

et sont, malheureusement, retombés

sur l’«homme».

 

 

 

 

 

 

«Είμαι η Αντιγόνη…» του Γιάννη Σολδάτου στο «ΕσωΘέατρο»

Posted by grafei on 15:08 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

ΣΟΛΔΑΤΟΣΕΙΜΑΙΗΑΝΤΙΓΟΝΗ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

«Το παράδοξο του Diderot» σε όλο του το μεγαλείο. Ένα μοντέλο, άνεργη ηθοποιός, ετεροαπασχολούμενη κι απλήρωτη καλλιτέχνις δυναμιτίζει τον ψυχισμό της με τον ταυτιστεί απόλυτα (ψυχή τε και σώματι, που λέμε) με την Σοφόκλεια Αντιγόνη, την οποία ερμηνεύει σε κάποια παράσταση («θέατρο εν θεάτρω»). Η εμμονή της με το «να θάψουμε τους νεκρούς» (τόσο επίκαιρη την εποχή της έξαρσης του προσφυγικού) της γίνεται ψύχωση και μοίρα. Το ηθικό δίδαγμα αυτού του φιλολογικώς προσανατολισμένου θεατρικού έργου του σκηνοθέτη και συγγραφέα Γιάννη Σολδάτου, το πέμπτο στη σειρά «Ιερή Πόρνη» διερευνά τα όρια ηθοποιού-ρόλου, πραγματικότητας-φαντασίας, εγώ-οι άλλοι και θέτει σημαντικά υπαρξιακά και κοινωνιολογικά προβλήματα διαχείρισης του εαυτού και της σαφούς οριοθετήσεως του ατόμου ως προς το περιβάλλον του, χωρίς τα όρια να γίνονται σύνορα αδιαπέραστα και περιχαρακωμένα, βεβαίως. Όμως χωρίς όρια, θα βουλιάξουμε σε μια χαοτική σούπα εντροπίας, όπου θα χαθούμε όλοι στο δικό του χωροχρονικό α-συνεχές ο καθένας. Αυτή η φιλοσοφική διερεύνηση περνάει αναγκαστικά μέσα από την αλλοτρίωση του ατόμου και την απαλλοτρίωση του σώματος στο ιερό λειτούργημα της πορνείας, όπου πρέπει να είναι κανείς πολύ δυνατός, αυτάρκης και μονομανώς πανηδονιστής για να αντέξει την κατάλυση των πάσης φύσεως ηθικών και κοινωνικών ορίων.

Πολύ καλή διαπραγμάτευση του θέματος από δραματουργικής πλευράς. Ο έμπειρος σκηνοθέτης ξέρει να δημιουργεί, να κλιμακώνει και να αποκλιμακώνει εντάσεις δια της δυναμικής της ομάδας κι αξιοποιώντας τα θέσφατα της ομαδικής ψυχολογίας.

Ζωγραφικοί οι φωτισμοί, δραματική λειτουργική και διακριτικά σημαίνουσα η μουσική του Νίκου Βασιλόπουλου. Εκπληκτικής ομορφιάς και σκηνικής αποτελεσματικότητας τα κοστούμια που σχεδίασε η έμπειρη σκηνογράφος-ενδυματολόγος Έφη Βενιανάκη.

Και οι τρεις ηθοποιοί (ΜΑΡΙΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΤΣΙΚΗΣ,
ΣΑΝΤΡΑ ΧΑΛΤΟΥΠΗ) είναι υπέροχοι, αυτοθυσιαστικοί, αυταπαρνησιακοί, αυτενεργούντες σε άψογη αρμονική συνεργασία με τους άλλους και σε αρμονία με τον περιβάλλοντα χώρο, όπου ηθοποιοί και θεατές συμπλέκονται και συνυφαίνονται στο φαντασιακό σύμπαν του υπέροχου «Εσωθεάτρου» στο Θησείο, Ακταίου 3, δίπλα στην εκκλησία, λίγο πιο κάτω από τον ηλεκτρικό σταθμό, μέσα από το παρκάκι, από την πάνω πλευρά των γραμμών προς Πετράλωνα.

Είχα την τύχη να παρακολουθήσω αυτή τη θεατρική μυσταγωγία και σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info από το facebook του Εσωθεάτρου:

Στη σειρά ΙΕΡΗ ΠΟΡΝΗ, η πέμπτη παραγωγή

 

ΓΙΑΝΝΗ ΣΟΛΔΑΤΟΥ

 

ΕΙΜΑΙ Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ…

 

Σκηνοθεσία: ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Φωτισμοί – Μουσική:
ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ

 

Κοστούμια: ΕΦΗ ΒΕΝΙΑΝΑΚΗ

 

ΠΑΙΖΟΥΝ:
ΜΑΡΙΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΤΣΙΚΗΣ
ΣΑΝΤΡΑ ΧΑΛΤΟΥΠΗ


ΕσωΘέατρο
Ακταίου 3, Θησείο (πλησίον σταθμού του Ηλεκτρικού)

 

Πρεμιέρα: 9 Απριλίου 2016

 

Κάθε Σάββατο στις 9 μ.μ. και Κυριακή στις 6 μ.μ.

 

Διάρκεια 65: λεπτά.

 

Στο Είμαι η Αντιγόνη…, η ηρωίδα βρίσκεται στη σημερινή Αθήνα, της ανέχειας και του τεράστιου προσφυγικού προβλήματος, με τους νεκροζώντανους να στοιβάζονται στα πάρκα και στις πλατείες, διεκδικώντας την αποκατάσταση της ισσοροπίας που διαταράχηκε από την νέα ύβρι των κατοίκων αυτής της χώρας. Είναι η μόνη που βλέπει το μίασμα, όταν οι άλλοι δεν βλέπουν ή κάνουν πως δεν βλέπουν.

Φιλιώ Τριανταφυλλίδου, «Η κομμώτρια που αυτοκτόνησε κατά λάθος», εκδόσεις Παπαηλιού, σ. 230, 12,00 €.

Posted by grafei on 10:00 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΦΙΛΙΩΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΟΥηκομμώτρια

 

Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Γράφω και ξαναγράφω για το ίδιο βιβλίο, αφού κάθε φορά που το παρουσιάζουμε και το ξαναμελετώ ανακαλύπτω καινούργιες φιλοσοφικές πτυχές κάτω από την φαινομενικά ανέμελη επιφάνειά του. Όμως έτσι δεν είναι κι η θάλασσα όταν την κοιτάς από ψηλά;

Ένα μεταφυσικό μυθιστόρημα για αναγνώστες του μέλλοντος, άλλων εποχών, μακρινών σ’ εμάς. Η αμφιθυμία της πρωταγωνίστριας καθίσταται κβαντικώς μοιραία γιατί οφείλεται σε έλλειψη αυτογνωσίας, ελλιπή αυτοπεποίθηση και μηδενική αυτοεκτίμηση. Ο έρωτας ως θανάσιμη οδική παγίδα για αρχάριους οδηγούς χωρίς δίπλωμα. Εφηβική-μετεφηβική εξιδανίκευση του ερωτικού συντρόφου ως παντοδύναμου Θεού, γνώστη κι εγγυητή ασφαλούς επιλύσεως απάντων των προβλημάτων. Η υπαρξιακή αγωνία της δραματικής προσωπίδος της Φιλιώς Τρανταφυλλίδου αναζητεί έξωθεν λόγους για να αντέξει και να σταθεί όρθια στον ανεμοστρόβιλο της Ζωής, ενώ η λύση βρίσκεται απλώς μέσα της, μόνο που πρέπει να περάσει από το Καθαρτήριο για να τη βρει: η αποδοχή του εαυτού ως τέλειου τέκνου του Δημιουργού καταλύει όλες τις αναστολές, καταρρίπτει όλα τα εμπόδια ανάμεσα στην Ευτυχία και στην κατάκτησή της.

Το χιούμορ είναι συστατικό στοιχείο της καταβύθισης της Φιλιώς Τριανταφυλλίδου στο Συλλογικό Ασυνείδητο. Χάρη σ’ αυτό τονίζεται η θεατρικότητα της Ζωής. Η συμβατικότητα των ανθρώπινων σχέσεων και η συνειδητοποίηση της είναι αυτό που μας σώζει από το Έρεβος. Λειτουργεί ως παυσίλυπος και παυσίπονος αναστοχασμός. Ακριβώς όπως λειτουργεί στην ψυχή του αναγνώστη κι αυτό το πόνημα της πολυσπουδαγμένης Φιλιώς Τριανταφυλλίδου, που απεργάζεται τώρα καινούργια αγαθά για το ανθρώπινον είδος.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε τον θάνατο. Θέατρο.

Posted by grafei on 18:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ

Στο Στούντιο της οδού Σπετσοπούλας, στην Κυψέλη επιχειρείται μέσω των θεατρικών δρώμενων να παρουσιαστεί η ζωή του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη και διανοητή, ο οποίος τόλμησε να τα βάλει με τους διεφθαρμένους πολιτικούς της εποχής. Ο θάνατός του κατά μια άποψη, μπορεί να θεωρηθεί προβοκάτσια αν και ποτέ δεν βρέθηκαν αποδείξεις, που να μαρτυρούν κάτι παρόμοιο. Ο κ. Σολδάτος , συγγραφέας κι ο κ. Λιβανός, σκηνοθέτης, δημιούργησαν μια φυσική παράσταση προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν την ματιά του τολμηρού διανοητή, τόσο στην πεζογραφία, όσο και στην σκηνοθεσία.

παζολινι1Ωραίο το εύρημα της οντισιόν, απ’ όπου περνούν οι ηθοποιοί, οι οποίοι έπαιξαν στις ταινίες του. Κάνοντας ανάγλυφη την παράσταση, τόσο με την εξιστόρηση των ταινιών του και των μεγάλων δημιουργικών στιγμών του, όσο και με την παρουσίαση των γυμνών ηθοποιών, όπως ακριβώς έκανε κι ο μεγάλος δημιουργός. Ο θεατής περιφέρεται μεταξύ των ηρώων και συλλαμβάνει την στιγμή της «ύπαρξης» μέσα από τα μάτια του σκηνοθέτη.

Η παράσταση μοιάζει περισσότερο με ρέκβιεμ παρά με ουσιαστική πραγματεία. Μας ταξιδεύει στις τελευταίες μέρες ζωής του Παζολίνι, λίγο πριν τη δολοφονία του, και μας παρουσιάζει την πολυτάραχη και σκανδαλώδη, αλλά εξίσου συναρπαστική ζωή του. Καταγράφονται οι απόψεις του για τη ζωή, η τεχνική που διαχειριζόταν τις εμπνεύσεις του και τα οράματα, που στόλιζαν τις εμπνεύσεις του. Ενδιάμεσα παρουσιάζονται δραματοποιημένες σκηνές από έργα του, σε μια προσπάθεια του συγγραφέα και του σκηνοθέτη να παρομοιάσουν τη ζωή του Ιταλού διανοητή, με τις ίδιες του τις δημιουργίες.

παζολινι2Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, είτε με την υποκριτική τέχνη τους, είτε με το τραγούδι τους. Γιατί ναι, στην παράσταση ακούγονται άριες αλλά και φολκλορικά ιταλικά τραγούδια. Είναι μια εντυπωσιακή παράσταση, αφιέρωμα στην ζωή του μεγάλου καλλιτέχνη. Ο νεαρός στο ρόλο του Μπερτολούτσι με τις παρεμβάσεις του, ελάφρυνε την ατμόσφαιρα.  Ευχάριστη έκπληξη μας προκάλεσε η επανεμφάνιση του κ. Π. Ευαγγελοπούλου, σε ένα ρόλο κλειδί αλλά και του κ.Γ.  Λιβανού επίσης, στον ομώνυμο ρόλο του Παζολίνι.  Εξαιρετική η σοπράνο κ. Σοφία Μπεράτη, που πλαισίωσε το έργο με τη λυρική φωνή της. Συνοψίζοντας, η παράσταση  είναι δείγμα μιας εξαιρετικής ιδέας που υλοποιήθηκε με επιτυχία. Το έργο παίζεται κάθε Πέμπτη 21.30, Παρασκευή 21.45

Συντελεστές της παράστασης

Κείμενα: του Γιάννη Σολδάτου. Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός. Παίζουν: Παύλος Ευαγγελόπουλος, Γιώργος Λιβανός, Γιώτα Φωτοπούλου, Σοφία Μπεράτη, Μαρία Γούλα, Λίλη Τέγου, Στέθη Σκύλαρη, Ιουλία Φάλια, Βασίλης Μοσχονάς, Ξένια Γεροβασίλη, Κωνσταντίνος Τσιομίδης, Στέλιος Κουκέλης, Αγγελος Θεοφίλου. Σκηνικά – Κοστούμια: Γιοβάννα Πρασσίνου. Χορογραφίες: Σίμωνας Πάτροκλος

STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ

Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη, 210-8819571

Κατερίνα Βεργετάκη , « Είναι η ελπίδα… », από τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια

Posted by grafei on 18:16 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 1 comment

Η Κατερίνα Βεργετάκη ζει και εργάζεται στο Βόλο. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα πριν από δύο χρόνια με την ποιητική συλλογή της « Φυλαχτό » ( ΗΡΑ  Εκδοτική ,2014 ).Το ποίημά της « Είναι η ελπίδα » που η ποιήτρια μας προσφέρει εδώ σε δίγλωσση μορφή ( ελληνικά και γαλλικά σε δική της απόδοση ! ), περιέχεται σε ανέκδοτη ακόμα συλλογή της και αποτελεί έναν ύμνο  στην ελπίδα « που απελπίζει τους φόβους » σε εποχές που η απαισιοδοξία και  η ανασφάλεια  κυριαρχούν στις ανθρώπινες καρδιές.

    Με ιδιαίτερη χαρά, θα περιμένουμε και την δεύτερη ποιητική συλλογή της Κατερίνας στην οποία ευχόμαστε να είναι πάντα γερή, δημιουργική, ευαίσθητη και σκεπτόμενη !

                                                                                                Δημήτρης  Φίλιας

 « Είναι η ελπίδα…»

Είναι η ελπίδα που απελπίζει τους φόβους

και τα όνειρα που κάνουν την ζωή υποφερτή.

Είναι το φως που φοβίζει τα σκοτάδια

και η αγάπη που τρομάζει την μοναξιά.

Είναι το γέλιο που κάνει την λύπη να δακρύζει

και το χαμόγελο, που κάνει το δάκρυ να στερεύει.ΚΑΤΕΡΙΝΑΒΕΡΓΕΤΑΚΗ

Είναι ο θόρυβος που τρομάζει την σιωπή

και ο αέρας που κάνει την απανεμιά να ριγεί.

 

Είναι η ομορφιά, της ασχήμιας ο φόβος

και η αισιοδοξία, της απαισιοδοξίας εχθρός.

Είναι η επιτυχία, που κάνει την αποτυχία να τρέμει

και η ευτυχία, που κάνει την δυστυχία δυστυχισμένη.

 

Είναι η ζωή, του θανάτου η λύτρωση.

 

« C’ est l’ espoir…»

C’ est l’ espoir qui fait les craintes désespérer

et les rêves qui rendent la vie supportable.

C’ est la lumière qui effraie les ténèbres

et c’ est l’amour qui fait la solitude s’ effrayer.

 

C’ est le rire qui fait la douleur pleurer
et le sourire qui fait les larmes sécher.

C’ est le bruit qui fait le silence sursauter
et l’ air qui fait se rayer le calme.

 

C’ est la beauté la peur de la laideur
et l’ optimisme, l’ ennemi du pessimisme.

C’ est le succès qui fait l’ échec trembler
et le bonheur qui rend le malheur malheureux.

 

C’ est la vie, la rédemption de la mort.

 

 

 

Η «Λούλα» του Ραπτόπουλου και η εμμονή της γενιάς του 1980-1999 με το σεξ!!!

Posted by grafei on 11:41 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΛΟΥΛΑΡΑΠΤΟΠΟΥΛΟΥθέατροΝΕΟΥΚΟΣΜΟΥ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Για όσους ζούσαν και θυμούνται την τρελή εικοσαετία του καναπέ (1980 έως το κραχ του ελληνικού χρηματιστηρίου το 1999), φαινόταν σαν να μην είχαμε ως μικρομεσαίοι τίποτα άλλο στο νου μας παρά μόνον σεξ-σεξ-σεξ και ξερό ψωμί. Εύκολα δάνεια, εορτοδάνεια, διακοποδάνεια, οι τράπεζες σε παρακαλούσαν να πάρεις ακόμα μια πιστωτική κάρτα, το δίδυμο Κεχαΐδης-Χαβιαρά έγραφαν το καίριο ψυχογράφημα για τις ελληνικές παθογένειες «Με δύναμη από την Κηφισιά», όπου οι καλοβολεμένες μεσοαστές βαυκαλίζονται όλη την ημέρα με σεξουαλικές φαντασιώσεις. Η παραισθητική και ψευδαισθητική «Κοινωνία της Αφθονίας» έχει για τα καλά εισβάλλει στην Ελλάδα με την Μεταπολίτευση. Κι η καθυστερημένη σεξουαλική επανάσταση και οι καλλιτεχνικές πρωτοπορίες προηγουμένων δεκαετιών με χρονοκαθυστέρηση (όπως τα χρηματοκιβώτια). Χρήμα-χρήμα-χρήμα, κοινοτικές επιδοτήσεις, διαφθορά, όλοι όσοι έχουν το πεπόνι και το μαχαίρι δικαιούνται να γλείψουν από τα δάχτυλά τους το μέλι της εξουσίας, κάθε ένας παραγοντίσκος «δικαιούται να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του» (φράση δια πρωθυπουργικού στόματος)… μόνον ο Κουτσόγιωργας κι ο Κοσκωτάς είναι τα εξιλαστήρια θύματα ενός βαθιά προτεσταντικού συστήματος που ανακαλύπτει την εξ ουρανού ελεύθερη οικονομία, που θεοποιεί την ιδιωτική πρωτοβουλία (αλλά με κρατικές επιχορηγήσεις), που κυβερνά ελέω λαού, καταργεί το πολυτονικό ως μεσαιωνικό, και τάζει-τάζει-τάζει λαγούς με πετραχήλια. Κι αν όλα αυτά δεν ήταν ένα καλά στημένο σενάριο (κάτι που δεν το πιστεύω, γιατί ακόμα και τα πορνεία έχουν τάξη κι αυτός που κάθεται στη θέση της τσατσάς έχει …όρχεις), σίγουρα ήταν η αποθέωση της τσαπατσουλιάς, της προχειρότητας, της φυγοδικίας, του αυτοσχεδιασμού και του ωχαδερφισμού της δαιμόνιας φυλής μας.

Αυτό είναι το κοινωνικο-πολιτικό πλαίσιο όταν γράφεται, εκδίδεται και «προκαλεί» η εξ αντιθέτου προτεσταντική «Λούλα» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου, στα ίχνη μιας περισσότερο ευρωπαϊκής και κεκαλυμμένης θεματικής (κι αισθητικής) του πεζογράφου Μένη Κουμανταρέα. Εδώ τα πράγματα είναι σαν αμερικάνικο θρίλερ. Τα πρόσωπα «ελληνίζουν» αλλά είναι και δεν είναι παγκόσμια. Όλα αναμενόμενα κι όλα τετριμμένα κατά την ταπεινή κριτική μου ιδιότητα. Τίποτα το καινοφανές και ρηξικέλευθο.

Η παράσταση στο «Θέατρο Νέου Κόσμου» τονίζει – ευτυχώς – τη θεατρικότητα και τη συμβατικότητα του κειμένου, απέχοντας από τον ρεαλισμό που θα ήταν καταστροφικός και θα καταδείκνυε την διαμεσολαβημένη γύμνια του κειμένου. Όλα ωραία και καλά σαν παιχνίδι ζενεϊκό αλλά όχι και φασμπιντερικό. Για να αντιγράψεις, να συνθέσεις, να αφομοιώσεις θεματολογίες κι αισθητικές απαιτεί εξεζητημένο ταλέντο και δείκτη ευφυΐας πολύ μακράν του μετρίου…

Η σκηνοθεσία προσπάθησε να καταδείξει την διαχρονικότητα του κειμένου, παρ’ όλο που το ενέταξε στην εποχή που γράφτηκε κι αναφέρεται, κυρίως δια των video-art. Τέλεια. Όλα καλά και ανιαρά. Γιατί πλήξαμε σχεδόν στη μέση της παράστασης από την ελληνική και μάλλον κακόγουστη εκδοχή του Sex and the City.

Τι να σου κάνουν κι οι δύο ταλαίπωρες (αλλά ουχί) κακόμοιρες ηθοποιές; Και πάλι καλά. Κράτησαν τον επαγγελματισμό και τη νατουραλιστική (σχεδόν ηθογραφική) χάρη τους σε ένα έργο που δεν είχε τίποτα να επιδείξει και να προσφέρει στην νεοελληνική κρίσιμο-καταστροφολαγνεία μας. Τουλάχιστον οι αντίστοιχες ταινίες στην τηλεόραση έχουν ελαστικά σενάρια, καταπληκτικές ερμηνείες, ιλλυστρασιόν φωτογραφία κι ο ρυθμός είναι αποστομωτικός. Εδώ είδαμε πολλή κυτταρίτιδα (από τη μια) νευρογενή ανορεξία (από την άλλη), αμηχανία, ξεπατικωμένες φιοριτούρες κι ουδέν το καινοφανές.

Παρ’ όλα αυτά είναι από τις φετεινές παραστάσεις που θα συζητηθούν. Για το τέλειο δεν διαφωνεί κανείς, ενώ για το ελλιπές και το ετεροβαρές όλοι έχουν κάτι να πουν νιώθοντας πιο έξυπνοι και από τον συγγραφέα και από τους συντελεστές της παράστασης. Είναι ένας κλασσικισμός εξ αντιθέτου, όπου ο θεατής είχε περισσότερες πληροφορίες για την πλοκή από τα δραματικά πρόσωπα. Εδώ νιώθει απλώς πιο προνομιούχος που δεν είναι ΤΟΣΟ κολλημένος με το σεξ. Φεύγοντας σκέφτεται: «είμαστε καλά και δεν το ξέρουμε».

Δείτε την παράσταση της «Λούλας» του Βαγγέλη Ραπτόπουλου στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Λειτουργεί αποτρεπτικά κι ευεργετικά σε πολλά επίπεδα: έτσι ΔΕΝ είναι η ζωή, δεν θα μιλούσε ποτέ έτσι αν της δινόταν ο Λόγος. Ευτυχώς. Πολλές φορές η Τέχνη λειτουργεί κι ως Ομοιοπαθητική διογκώνοντας τα όποια συμπτώματα και διεγείροντας τις παρενέργειες τροφοδοτώντας τα με προσοχή κι ανάξιο ενδιαφέρον. Μουσειακή ανατομία μιας ξεχασμένης, αποτυχημένης και ηδονόπληκτης γενιάς, που θα μπορούσε να τη λένε και υποτιμητικά «Λούλα».

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του ΘΕΑΤΡΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ:

http://nkt.gr/play/174/loyla/

“Λούλα”, παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου
Παίζουν: Ανθή Ευστρατιάδου, Βίκυ Κατσίκα

Συμπαραγωγή με την Ομάδα Elephas tiliensis

Το μυθιστόρημα που σόκαρε, δίχασε και ενθουσίασε, για πρώτη φορά στο θέατρο.

Προσπαθώντας να φτάσει πάση θυσία στο αποκορύφωμα της ηδονής, μια όμορφη φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Αθηνών έρχεται αντιμέτωπη με την εφιαλτική όψη της λαγνείας. Μια παράσταση για τον γυναικείο οργασμό και την απουσία του. Για τη χρήση ινδικής κάνναβης. Για σεξουαλικές διαστροφές. Για τη λαγνεία ως εφιάλτη της Ανατολής. Για βρικόλακες στην Αχαΐα του προηγούμενου αιώνα. Για κόσμους άλλων διαστάσεων στη σύγχρονη Αθήνα. Και για τον κόσμο των ψυχώσεων.
Μια πολιτική πορνογραφία.

Ο αυτιστικός κόσμος της Λούλας. Η Λούλα ως σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς που πάλεψε να ενηλικιωθεί στις τοξικές δεκαετίες από το ’90 και μετά.
Η Λούλα αναζητά απελπισμένα και ασυνείδητα την εκτόνωση του σώματος καθώς δεν μπορεί να συνδεθεί με την πραγματικότητα, την χώρα και την Ιστορία. Η ανοργασμία της την κάνει εμμονική. Προβάλλει σαν αναπηρία και μέγγενη. Πρέπει να φτάσει σε οργασμό για να απελευθερωθεί.
Η συγκάτοικός της, η Εύη, το alter ego της, χωρίς την εκθαμβωτική ομορφιά της Λούλας, κάνει τους άντρες να τρέχουν από πίσω της γιατί ξέρει να τους ικανοποιεί και να ικανοποιείται. Είναι το αντίθετο της Λούλας, είναι η χυδαία, σαρκαστική και κυνική σύντροφός της. Ένα ντεσαντικό δίδυμο.
Οι δύο κοπέλες, σε ένα φοιτητικό δωμάτιο στα Εξάρχεια, με αναμμένη την τηλεόραση και τα γειτονικά μπαλκόνια να ξεφωνίζουν Σφακιανάκη και Γαρμπή, μιλούν για το σεξ όπως το διαβάζουν στα περιοδικά του Κωστόπουλου, πηγαίνουν στο Πανεπιστήμιο, αν και ελάχιστα μιλούν για αυτό, φαντασιώνονται  τους γυμναστές των πρωινάδικων, μέχρι που ο Βρικόλακας εισβάλλει και τους συστήνει με έναν περίπατο στα Εξάρχεια μια Αθήνα μεταφυσική, διαβολική, τρομώδη και πανέραστη.
Ο κόσμος της Λούλας μέσα από την πορνογραφία, το χιούμορ, το noir και το θρίλερ, αποκαλύπτεται ως μελέτη μιας γενιάς, της γενιάς μας, που αναγνωρίζει και παλεύει με τον αυτισμό της προκειμένου να φτάσει  στην ενηλικίωσή της.

Η παράσταση είναι αυστηρά ακατάλληλη για ανηλίκους.

Το μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου «Λούλα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Συντελεστές της παράστασης 

Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζιδης, Δέσποινα Αναστάσογλου
Σκηνικός χώρος – Κοστούμια: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική: costinho (Κωστής Ζουλιάτης)
Φωτισμοί-Φωτογραφίες: Karol Jarek
Video: Μικαέλα Λιακατά, Ιάσων Αρβανιτάκης
Επιμέλεια κίνησης: Αλεξάνδρα Καζάζου
Κατασκευές-Γλυπτά: Ιωάννα Πλέσσα
Παίζουν οι ηθοποιοί

Ανθή Ευστρατιάδου, Βίκυ Κατσίκα

www.elephastiliensis.gr
FB page: Elephas tiliensis

 

 

Τα αθάνατα «Μαύρα Τακούνια» του Γιώργου Χρονά στο ατμοσφαιρικό θεατρικό στέκι “Studio Κυψέλης”

Posted by grafei on 10:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΑΥΡΑΤΑΚΟΥΝΙΑ1

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο Γιώργος Χρονάς είναι μεγάλος ποιητής, διαχρονικός, καβαφικός και μηδενιστικώς επικούρειος. Ακολουθεί τη φιλοσοφική αρχή του μηδενός για να συμπιέσει το ελατήριο που θα εκτιναχθεί για να δημιουργήσει το Ά-Παν. Δεν είναι τυχαίο που τις εκδόσεις του ονομάζει «Οδός Πανός». Δεν μπορείς να κατανοήσεις πλήρως το έργο ενός ποιητή αν δεν εξαντλήσεις τη βιογραφία του. Ο Χρονάς δεν γράφει για τον εαυτό του. Δεν περιαυτολογεί όπως άλλοι δαφνοστεφανωμένοι ποιητές. Δεν ναρκισσεύεται. Δεν αμπελοφιλοσοφεί ως ρωμιός σε καφενείο. Αντιθέτως, περιγράφει ποιητικώς τον εαυτό του ως «ιερό πόνο στην ωμοπλάτη». Τόσο απλά και τόσο λιτά. Η σωματικότητα του έρωτά του καταργεί πάραυτα ιδεαλισμούς και ρομαντικά φληναφήματα. Ανεβάζει στη «σκηνή» του ποιητικού του λόγου πρόσωπα περιθωριακά, καθημαγμένα, που βιώνουν τον άλογο έρωτα και καταστρέφονται, τελειωτικά, για πάντα, παρακολουθούν την κηδεία τους από το ταβάνι και δεν θέλουν να ξέρουν πώς θα συνεχίσουν να ερωτεύονται οι άνθρωποι μετά. Ο χρόνος τελειώνει με την απαξίωση του ερωτικού σώματος. Και πείτε μου εάν αυτό δεν είναι καβαφικό. Όπως κι ο Χριστιανόπουλος, ο Χρονάς, απεχθάνεται τους ψευτο-διανοούμενους και τους κουλτουριάρηδες, ενώ έχει αναδείξει, ως εκδότης, γερές πέννες της λογοτεχνίας και της δημοσιογραφίας. Αυτή η εμπορική διορατικότητά του χαρίζει στην τέχνη του έναν απροσδόκητο πραγματισμό που πόρρω απέχει του ρεαλισμού, αλλά και τον υπερ-ρεαλισμό απεχθάνεται. Είναι ανεπαίσθητα απογειωμένη η ποιητική του, χωρίς να καθίσταται ανεδαφική ή εξωπραγματική. Η λιτότητα του λόγου, η ακριβοδίκαιη έκφρασή του, η στυγνή εμμονή στη λεπτομέρεια («το μέρος αντί του όλου»: συνεκδοχή), η απουσία επιθέτων, τα προσεκτικά επιλεγμένα ουσιαστικά, μια κάποια αφαίρεσις, η αφηρημάδα των αρνούμενων να υπηρετήσουν θητεία στην υποκρισία, η ανάγκη του πνεύμονα για πλήρεις ανάσες κι η απέχθεια του μυαλού στις μισές δουλειές, καθορίζουν τελικά τον βίο και την πολιτεία του πολύπλευρου αλλά σεμνού και ταπεινού Γιώργου Χρονά.

ΜΑΥΡΑΤΑΚΟΥΝΙΑ2

Στο ατμοσφαιρικό θεατρικό στέκι “Studio Κυψέλης”, απόλαυση θεατρικήν μυσταγωγίαν δια χειρός Γιώργου Λιβανού. Σύνθεση κειμένων: Βαλεντίνη Λουρμπά (από την προγενέστερη παράσταση της «Οδού Εκάτης» με αναπροσαρμογές). Όλοι οι ηθοποιοί ταπεινά υπέροχοι. Τελικά ο χώρος αυτός καθίσταται σχολή, στην υποκριτική, στους φωτισμούς, στην κινησιολογία, στην ενδυματολογία, στη μουσική επένδυση… Τέλεια. Κάτι που έλειπε από τη μίζερη αθηναϊκή μας πραγματικότητα. Είναι όπως παλιά το «Υπόγειο» του Κουν. Πήγαινες χωρίς να ρωτάς τι θα δεις. Γιατί ήξερες ότι θα είναι συνυφασμένο με την ποιότητα. Εύγε σε όλους τους επαρκέστατους συντελεστές. Και στους θεατές που παρακολουθούν την μυσταγωγία με άκρα ταπείνωση και σεβασμό. Έτσι πρέπει να λατρεύονται οι αληθείς ποιητές. Εν ζωή. Τα μετά είναι για τους υστερο-φιμωμένους.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

ΜΑΥΡΑΤΑΚΟΥΝΙΑ3

Πρωταγωνιστούν κατά σειράν εμφανίσεως: Nότα Παρούση , Γιάννης Τσιώμου, Ελένη Μπέη, Ζωρζέτ Μιρόν, Νίνα Ακτύπη, Ervis Tosca, Βασίλης Ξυδάκης και ο Τέλης Ζώτος.
Σκηνοθεσία-φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός

ΜΑΥΡΑΤΑΚΟΥΝΙΑ4

Σύνθεση κειμένων: Βαλεντίνη Λουρμπά
Σκηνικά- κοστούμια: Γιοβάννα Πρασίνου

Κινησιολογία: Ervis Tosca

Μουσική: Πάνος Μαλανδρής

Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής

Φωτογραφίες: Κώστας Βολιώτης – Ξακουστή Χειλάκη

Βοηθός σκηνογράφου: Διονύσης Κατερρέλλος

Βοηθός ενδυματολόγου: Βάνια Αλεξάντροβνα

Κάθε  Δευτέρα και Τρίτη στις 21.30  από τις 21 Μαρτίου ως το τέλος Μαΐου

 

 

 

 

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας