Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΙΛΙΑΣ, ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΔΟΚΙΜΙΟ Φιλοσοφώντας άνευ…

Posted by grafei on 23:16 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

(για την Κρίση και τον σύγχρονο Άνθρωπο)

ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ

ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣΆΝΕΥεξώφυλλο

“Φιλοκαλούμε τε γαρ μετ ΄ ευτελείας και φιλοσοφούμεν  άνευ μαλακίας”, δηλαδή “αγαπάμε το ωραίο με απλότητα και φιλοσοφούμε χωρίς μαλθακότητα”.

Κυρίες και κύριοι,

Από τη ρητορική φράση του Περικλή στον Επιτάφιο λόγο του στον Κεραμικό, όπως αναφέρει ο Θουκιδίδης, είναι παρμένος  ο τίτλος του βιβλίου του Κωνσταντίνου Μπούρα  “Φιλοσοφώντας άνευ…”

 

Είναι από τις λίγες φορές που διάβασα δοκίμιο διαμορφώνοντας ,χάρη στα λεγόμενα του συντάκτη του, από την πρώτη κιόλας σελίδα, σαφή εικόνα των αποδεκτών-αναγνωστών του καθώς και του περιεχόμενου του βιβλίου !

Στον ανήσυχο αναγνώστη…

                        Στους πνευματικούς μου συνοδοιπόρους.

                        Δοκίμια για τη Ζωή σε μεταβατικούς καιρούς

                        Και κρίσιμες εποχές σαν τη δική μας.

                        Δοκίμια για τον σύγχρονο Άνθρωπο

                        Και την αγωνία του για το Αύριο.

                        Δοκίμια για τον Έρωτα και το Θάνατο,

                        Για το Άγνωστο και το Επιστητό,

                        Για την Τεχνολογία και την Κοινωνία,

                        Για τη Μοναξιά και την Επικοινωνία,

                        Για τις συμβάσεις και την Ελευθερία,

                        Για την Ποίηση και το Θέατρο,

                        Για το Νόημα και το υπαρξιακό κενό,

                        Για τη Δημοκρατία, την Ισότητα,

                        Την Ισονομία και τη Δικαιοσύνη,

                        Για τη Μεταφυσική, τις εναλλακτικές

                        Θεραπείες και το Επέκεινα…

 

Δύο ήταν οι εντυπώσεις που μου δημιουργήθηκαν στην ανάγνωση των εξήντα τεσσάρων σύντομων δοκιμίων που περιλαμβάνονται στο εικοστό έβδομο αυτό βιβλίο του συγγραφέα. Πρώτη, ο βαθύς ανθρωποκεντρισμός του. Το κέντρο της σκέψης του ,ο άνθρωπος στην ψυχοσωματική του οντότητα και πληρότητα. Ο πάσχων άνθρωπος, ο διαλογιζόμενος, ο αναζητών διεξόδους και λύσεις. Από τις πρώτες σελίδες του πονήματός του, ο Μπούρας εγκαθιστά επιδέξια τις συνιστώσες μιας επαφής- επικοινωνίας ανάμεσα στον ίδιο και τον άνθρωπο – αναγνώστη συνδημιουργό.

Δεύτερη εντύπωσή μου ,είναι ότι υπάρχει ίσως διάθεση αυτή η επαφή-επικοινωνία να αποτελέσει, κατά κάποιο τρόπο, το προστάδιο συγκρότησης  μιας θεραπευτικής σχέσης, με τον δοκιμιογράφο να πασχίζει να αναστείλει την μεταστατικότητα της αρρώστιας του αιώνα που μαστίζει τη γενιά του, διαδραματίζοντας τον ρόλο του Δασκάλου – Εμψυχωτή του πάσχοντος ανθρώπου ο οποίος  αναζητά την ανάδυση των ικανοτήτων του μέσα από επανασύνδεση με το απολεσθέν λεξιλόγιο των παιδικών  χρόνων, πρώτο βήμα για την επανάκτηση της κλονισμένης ισορροπίας, γαλήνης και αυτογνωσίας του. Ενδεικτικός εξάλλου είναι και το τίτλος του δοκιμίου. :΄΄ Για την κρίση και το σύγχρονο άνθρωπο ΄΄ !

Για να επιτύχει τον θεραπευτικό αυτό στόχο, ο Μπούρας δεν προβαίνει σε κοινότοπες διαπιστώσεις, σε ηθικολογίες και διδακτισμούς, δεν προσφέρει εύκολες λύσεις .Θέτει  ερωτήματα και ζητήματα, απομυθοποιώντας ,ουσιαστικά, έννοιες και παραμέτρους οι εκφραστές των οποίων  ,μέσα στον μετανεωτερικό κόσμο, δημιούργησαν και επέβαλλαν ένα ανήθικο άβατο, περιορίζοντας τη συζήτηση ,τις ζυμώσεις και την έκφραση γνώμης σε ολίγους κατ’ επίφαση ειδήμονες, λεξιλάγνους και συχνά αυτοαναιρούμενους  στοχαστές που έχουν βαλθεί να καταρρακώσουν την αυτόβουλη ατομική ματιά του αναγνώστη ως κυτταρικού όντος. Έχει τη θέληση, τη δύναμη και το τάλαντο να θέσει ερωτήματα και να απομυθοποιήσει έννοιες εξαγνίζοντάς τες ο Μπούρας. Και θεωρώ ιδιαίτερα ενδεικτικά της θεραπευτικής,  όπως την ονόμασα, διάστασης του βιβλίου του ,δύο κεφάλαια, το περί  ποίησης και το περί θεάτρου.

Στο σύντομο αλλά περιεκτικό, μεστό νοήματος και προβληματισμού τρισέλιδο κείμενό του με τίτλο “Ποίηση”, ο Μπούρας αναρωτιέται ποιος γίνεται ποιητής σε αντιποιητικούς καιρούς. Αν και οι ποιητές μοιάζουν να είναι καταδικασμένοι στην αφάνεια και την ανυπαρξία, ο δοκιμιογράφος τους χρίζει σε αυτοδύτες των μύθων που βουτούν χωρίς μάσκα στα βαθιά του συλλογικού ασυνείδητου και ανασύρουν σφουγγάρια, κοράλλια και χαμένα πετράδια από το θησαυροφυλάκιο της Γνώσης . Η δοξαστική αυτή θεώρηση της αποστολής του ποιητή, δεν θα τον εμποδίσει να επισημάνει τη σημερινή πληθώρα ποιητικών βιβλίων στα περισσότερα από τα οποία κραυγάζει μια εκφραστική ανεπάρκεια ,ενώ θα καυτηριάσει και τους ιδιότυπους άγραφους νόμους , τη σκιώδη ιεραρχία που ποδηγετεί σήμερα τα ποιητικά πράγματα της Ελλάδας απομονώνοντας τους “διαφορετικούς” έξω από τα τείχη του κόσμου των “κανονικών”.

Οσο για το σύντομο αλλά επίσης περιεκτικό και ουσιώδες κείμενό του με τίτλο “Θέατρο”, ο συγγραφέας αναφέρει ότι ο συμπαντικός Κόσμος της Αιτίας και του Αποτελέσματος βρίσκει  στον σκηνικό χώρο τις αναγκαίες και ικανές συνθήκες για να επιβεβαιωθεί μέσα από τον τραγικό κύκλο. Ύβρις-καταστροφή-τιμωρία του υβριστού. Στο επίπεδο αυτό, επισημαίνει και τη σημασία του θεάτρου ως σχολείου όπου επιτυγχάνεται η διαπαιδαγώγηση του πολίτη μέσα από τη μετάγγιση διαμεσολαβημένης εμπειρίας προκειμένου να αποφευχθεί η επανάληψη λαθών και οι “οικείες συμφορές” του παρελθόντος να μην ανήκουν στη μελλοντική συλλογική μνήμη ως διαρκώς επικρεμάμενη απειλή.

 

Κλείνω την πολύ σύντομη αποψινή μου παρέμβαση-αναφορά στο δοκίμιο του Κωνσταντίνου Μπούρα διαβάζοντας ένα ποίημά του εμπνευσμένο από το Θέατρο :

 

Θέατρο

 

Ποιος μάς βλέπει

            Πίσω απ’ το Πέπλο;

Στις κουίντες

            Ποιος κρύβεται;

Πίσω από την κουρτίνα

                        Τών προβολέων

                        Που μάς τυφλώνουν

Πόσοι θεατές έχουν κόψει

            Απόψε εισιτήριο;

Ποιοι κάθονται στα θεωρεία,

                                    Στους εξώστες;

Πόσα “τιμής ένεκεν” δόθηκαν

                                    Απόψε;

  • Προ πάντων να μην ξεχαστείς

Πως είναι θέατρο

Και με μαχαιρώσεις.

  • Όλος ο κόσμος μια σκηνή.

Ποιος μας ακούει;

Ποιος γράφει το έργο;

Ή μήπως αυτοσχεδιάζουμε

     Πάνω σε έναν καμβά,

     Όπως στην commedia dell’arte;

  • Μην με πνίξεις, Οθέλλο μου,

Κι εγώ στο καπηλειό

                                         Μετά

Θα σου διηγηθώ

                             Περασμένους

Και μελλοντικούς έρωτές μου.

  • Είχαμε επιτυχία απόψε.

Βροχή το χειροκρότημα.

  • Ξαστεριά. Και το φεγγάρι

Φέτα ροδάκινου.

            Θα κάνει ζέστη

                                                Αύριο.

 

 

 

 

                     

 

 

 

Ομιλία της εκπαιδευτικού και μεταφράστριας Παρασκευής Μόλαρη στην εορταστική παρουσίαση των τριών πρόσφατων βιβλίων του Κωνσταντίνου Μπούρα από τις εκδόσεις "Momentum"

Posted by grafei on 18:23 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

Παρασκευή Mόλαρη :

 

 

Διαβάζοντας την ‘’ Σιωπή ‘’ του Κωνσταντίνου  Μπούρα

‘’ ΣΙΩΠΗ ‘’

 

Η ώριμη ώρα

Του δειλινού

Βγάζει τ’ αγρίμια

Απ’ τις φωλιές τους.

 

Τα σιωπηλά βουνά

Βλέπουν τις πόλεις

Των ανθρώπων

Να ανάβουν

Και να σβήνουν

Με απάθεια

Κι ενδιαφέρον.

Να μπορούσαμε

Κι εμείς οι θνητοί

Να βλέπαμε έτσι

Τις ζωές μας.

 

Η ανάσα σου

Γοργή

Μού θύμισε

τις μέρες της νιότης,

όταν ο έρωτας

και η στέρησή του

προκαλούσαν το

ίδιο άγχος.

 

Από τότε

Πέρασαν

– μου φαίνεται –

Αιώνες,

Και το φιλί

Στυφό.

 

Γι’ αυτό θα ήθελα

Να μοιάσω

Κάποια μέρα

Στα ψηλά βουνά

Που παρακολουθούν

Σιωπηλά

Τις πόλεις

Των ανθρώπων

Ν’ ανάβουν και

Να σβήνουν τις

Ζωές τους…

 

boureik

Κυρίες και κύριοι,

 

Διάβασα το ποίημα ‘’Σιωπή ‘’ από το βιβλίο ‘’Στυλίτης ‘’ που εκδόθηκε το 2014 και ήταν το εικοστό έβδομο βιβλίο του συγγραφέα, ποιητή και διανοητή Κωνσταντίνου Μπούρα ο οποίος με τιμά, εδώ και καιρό, με τη φιλία του και την πνευματική μας συμπόρευση που απλόχερα προσφέρει.

 

Πρόκειται, όπως είναι γνωστό, για τετρακόσια δώδεκα δραματικά ποιήματα – λυρικούς μονολόγους ενός ψυχογράφου που, με αμεσότητα και ειλικρίνεια, ιχνηλατεί τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, πιστός πάντα σε μια πορεία χρόνων, πορεία συνέπειας και ήθους. Ενας πραγματικός ‘’Στυλίτης ‘’ ο οποίος, από μοναχικός ασκητής, μετατρέπεται, μέσα από το στοχασμό του, σε στυλοβάτη, θεμέλιο λίθο, συνδημιουργό με τον πρωτομάστορα κατασκευαστή-πλάστη του Σύμπαντος !

ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣΆΝΕΥεξώφυλλο

Η πρώτη αίσθηση που μου δημιούργησε η ανάγνωση του ποιήματος ‘’Η σιωπή ‘’και με βάση την γειτνίαση-συμπόρευση με τα άλλα κείμενα του βιβλίου, είναι ο χρωματισμός που επιβάλλει η χρονική στιγμή της ουβερτούρας του ποιήματος. Η ώριμη ώρα του δειλινού ,όταν τα αγρίμια βγαίνουν από τις φωλιές τους και τα σιωπηλά βουνά θωρούν τις πόλεις  των ανθρώπων.Mια σιωπηλή ματιά της φύσης στο ανθρώπινο κατάλυμα και στο περιεχόμενο του, το στατικό ,το γερασμένο. Ενα αμείλικτο φωτογραφικό ψυχογράφημα που όχι απλά αναλύει ,αλλά οδηγεί σε ένα μπωντλαιρικό  ‘’ mon coeur mis a nu ‘’ ,ένα ψυχικό ξεγύμνωμα δηλαδή ,μια αποκάλυψη του καταλυτικού ρόλου που διαδραμάτισε το πέρασμα των χρόνων που έφυγαν ανεπιστρεπτί. Και κάπου εκεί, μια γοργή ανάσα, φέρνει στο ποιητικό προσκήνιο κύματα από θύμησες που αναδύονται λειτουργώντας ως καταλύτες της επανεργοποίησης της μνήμης. Επιστροφή στις ερωτικές αναμνήσεις των ημερών της νιότης, με το άγχος που προκαλούσαν ο έρωτας και η στέρησή του.

ΜΠΟΥΡΑΣstylitisΕΞΩΦΥΛΛΟ

Και αμέσως μετά, η αλισάχνη της μνήμης θα εξαφανιστεί και τα βουνά, σιωπηλοί θεατές-ιεροεξεταστές, θα βρεθούν στη θέα μιας μεταλλαγμένης πραγματικότητας. Το σημερινό. Διαφορετικό. Διαφοροποιημένο. Σα να έχουν ,από τότε, περάσει αιώνες. Το φιλί είναι πια στυφό. Η ψυχοσωματική οντότητα σε περίοδο κάμψης ,το πάθος σε περίοδο ύπνωσης, επικείμενης σίγασης, η ζωή στο μονοπάτι  της δύσης της…Και στο τέλος του ποιήματος, να ο ποιητής, ο στοχαστικός στυλίτης που, μέσα από την πολυετή ασκητική του, εκφράζει τη επιθυμία να μοιάσει κάποια ημέρα στα ψηλά βουνά που παρακολουθούν σιωπηλά τις πόλεις των ανθρώπων ν ‘ ανάβουν και να σβήνουν τις ζωές των….Επιθυμία του ποιητή-στοχαστή να επιστρέψει κάποτε ,μετά τον δημιουργικό ποιητικό του κύκλο ,τη λογοτεχνική του διαδρομή, στην σιωπή ; Στον βαθύ στοχασμό που θα του επιτρέψει να θωρεί και να κρίνει με άλλη ματιά τα ανθρώπινα ; Πέρα από τα πρώτες εντυπώσεις, τα στεγανά της επιπόλαιης παρατήρησης ; Η ματιά του έμπειρου δημιουργού, του πνευματικού ταγού που συμπάσχει με την ανθρώπινη φθορά την οποία όμως  θεωρεί φυσική κατάληξη της πορείας του είδους.

BOYRAS Konstantinos

Κυρίες και κύριοι,

 

Ως μεταφράστρια στα γαλλικά ποιημάτων του σημαντικού λογοτέχνη Κωνσταντίνου Μπούρα, μου έχει  δοθεί αρκετές φορές η δυνατότητα να συναντηθώ  με αυτές του τις σιωπές. Διαπιστώνω λοιπόν ότι, πίσω από της σιωπές αυτές ,υπάρχει συχνά μια πρώτη αχτίδα επικοινωνίας, μια σύνδεση με τον λόγο, το φως ,την αναστάσιμη χαρά .Ο σιωπές στο έργο του είναι προορισμένες να μετουσιωθούν σε πράξη αφού βέβαια εξαγνιστούν πρώτα μέσα από ένα συχνά βασανιστικό αλλά απαραίτητο καθαρτήρι  μπεργκμανικών κραυγών και ψιθύρων.

bouras8auyg2015

 

 

 

 

Σας ευχαριστώ  !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η συναισθηματική ασφάλεια και το χιούμορ: κλειδί επιτυχίας για τους ηθοποιούς. Λαμπρό παράδειγμα: η Σμαράγδα Καρύδη

Posted by grafei on 10:21 in Θέατρο, Μουσική, Χορός, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

κόρη των σεμνών και πολυτάλαντων ηθοποιών Ντίνου Καρύδη και Τζούλιας Αργυροπούλου

karydi_charity_2016_03_001

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 karidi

Το ελληνικό θεατρικό κοινό στα χρόνια της Κρίσης είναι απαιτητικό έως ανθρωποβόρο. Όπως και το γερμανικό θεατρόφιλο κοινό, ήδη από προγενέστερες δεκαετίες (αφού οι Γερμανοί μετά τους δύο παγκοσμίους πολέμους και μετά τον χωρισμό και την επανένωση των δύο Γερμανιών περνούσαν από την μία κρίση στην άλλη), η οικονομική στενότητα, το σφίξιμο του ζωναριού και η σκληρότητα της καθημερινής επιβίωσης, αφήνει στο πόπολο μόνο τον ρωμαϊκόν «άρτον και θεάματα», αφού οι κάθε λογής Θρησκείες, μεσσίες, προφήτες και ψευδοπροφήτες, μάγοι και μάντεις λεηλάτησαν ό,τι είχε απομείνει από τους πλέον εύπιστους και καλοπροαίρετους ανθρώπους. Οι υπόλοιποι «βάζουν μπρος τα δυο τους χέρια και σηκώνονται», γίνονται από σκληροί έως απάνθρωποι (σαν τη «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ) και πορεύονται λατρεύοντας αποκλειστικώς και μόνον την «Αγία Επιβίωση». Αυτή η σκλήρυνση, η χοντροπετσιά, ο σαδομαζοχισμός μετατρέπει τους βουλιμικούς θεατρόφιλους, που πηγαίνουν στο θέατρο για να διασκεδάσουν, να νιώσουν καλύτερα, ή ακόμα-ακόμα και να ψυχαγωγηθούν, τους μετατρέπει (κατά το μάλλον ή ήττον) σε θεατές ρωμαϊκής αρένας, αφού μόνο μέσα από την ομοιοπαθητική βία ξορκίζουν τον πόνο, τον φόβο και τον πανικό που τους προκαλεί αυτό που λέμε «αντικειμενική πραγματικότητα» και το οποίο δεν είναι παρά ένα φάντασμα στο μυαλό (του καθενός μας, διαφορετικό από κρανίου εις κρανίον). Η Τέχνη σκοπό και στόχο της έχει να μετατρέψει το φαντασιακό του αποδέκτη και συνδημιουργού της προκειμένου να κάνει περισσότερο ανεκτή, υποφερτή ή ακόμα κι ευχάριστη τη ζοφερή καθημερινότητα. Αυτή είναι η λειτουργικότητα την οποία επιτελεί από την εποχή των σπηλαίων κι ακόμα πριν.

karydi4

Ο ηθοποιός, ο καλλιτέχνης, ο ραψωδός, ο μίμος, ο παντόμιμος, ο χορευτής, ο τεχνίτης του Διονύσου, πόσω μάλλον αν είναι σταρ, πρέπει να δουλέψει τόσο σκληρά με το σώμα και την ψυχή του έτσι ώστε να γίνει κυριολεκτικά λάστιχο. Η δημοφιλής τηλεοπτική σειρά “Fame” της δεκαετίας του 1980 είναι χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της απάνθρωπης σκληρότητας. Μια διαφήμιση, τηλεοπτική, πρόσφατη, που δείχνει σε πρώτο πλάνο τα πληγωμένα πόδια των χορευτών κλασσικού μπαλέτου, χαϊδεύει τα αυτιά και μάτια των κακοπαθημένων καλοπληρωτών θεατών που πηγαίνουν για να διασκεδάσουν σε θεάματα υψηλής απαιτητικότητας σε οργάνωση-συντονισμό-ομαδική δουλειά, περφεξιονισμό τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Κάτι στο οποίο πάσχει η ελληνική κοινωνία. Κυρίως στο δεύτερο, ομαδικό επίπεδο, αλλιώς μεμονωμένα ταλαντούχα και πειθαρχημένα και οργανωτικά και συνεργάσιμα άτομα έχουμε ένα σωρό. Υπερπληθώρα. Όμως πόσοι από αυτούς τους τελειομανείς βρίσκουν το δρόμο τους προς την κοινωνική καταξίωση και την επιτυχία; Πολλοί λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, στον τομέα του ο καθένας.

karydi3

Γιατί; Μα είναι πολύ απλό; Χρειάζεται συναισθηματική ασφάλεια, αυτογνωσία, ωριμότητα, παιδεία, εκπαίδευση, διαρκή επιμόρφωση, συστηματική δουλειά σε καθημερινή βάση και κυρίως υγιή ανταγωνιστικότητα, που βασίζεται στην άμιλλα κυρίως με τον εαυτό μας. Μάλιστα. Ούτε λίγο ούτε πολύ, η πραγματικότητα, η ζοφερή καλλιτεχνική πραγματικότητα στην Ελλάδα της Κρίσης απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ να γίνουμε Ηρακλείς, ημίθεοι, υπεράνθρωποι… Κι όλ’ αυτά γιατί; Μα μόνο και μόνο για να επιβιώσουμε. Τόσο απλό.

            Πήγα να δω το γνωστό και μάλλον ωραιοποιητικό της μεσο-μικροαστικής μιζέριας αμερικάνικο μιούζικαλ του Μπομ Φόσσι με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Sweet Charity”, όπου μια συμπαθής πρωταγωνίστρια του περιθωρίου και ψιλοαποτυχημένη γενικώς φέρει το όνομα Charity Hope Valentine. Μάλιστα. Το απομυθοποιημένο «αμερικάνικο όνειρο» σε όλο του το μεγαλείο. Σαν την «Ζυστίν» του Μαρκήσιου ντε Σαντ, που όλοι τη βιάζουν, την κακοποιούν, την προδίδουν, την εγκαταλείπουν, την προδίδουν κι εκείνη απορεί διαρκώς «γιατί», χωρίς να διδάσκεται, χωρίς να χοντροπετσιάζει, χωρίς να μετατρέπεται κι αυτή σε τέρας αδηφάγο και αδίστακτο, έτσι κι η γλυκούλα «Φιλανθρωπία-Ελπίδα-Ρομαντικός Έρωτας του Αγίου Βαλεντίνου». Είναι αυτό που λένε «δώσαμε-δώσαμε στον έρανο» ή «η τελευταία Πόντια πόρνη αυτοκτόνησε όταν έμαθε ότι οι άλλες πληρώνονται». Όμως η δική μας, η συμπαθέστατη, η εύθυμη, η λαϊκιά αστή Σμαράγδα Καρύδη, πατώντας σε ένα υγιές οικογενειακό περιβάλλον σημαντικών ηθοποιών από τα γεννοφάσκια της, έδωσε στον μάλλον ασήμαντο κι αδιάφορο ρόλο ένα βάθος και μια σφαιρική αντιφατικότητα, που έμοιαζε η ερμηνεία της με κοινωνιολογικό δοκίμιο. Τέτοια αυτοπεποίθηση, τόση ασφάλεια συναισθηματική, τέτοιες σωματικές, φωνητικές και υποκριτικές ακροβασίες σπανίως βλέπουμε στο ελληνικό θέατρο και μάλιστα σε ένα τόσο δύσκολο ξενόφερτο είδος, όπως είναι το μιούζικαλ, που απαιτεί από τον ηθοποιό να είναι υποκριτής, μίμος, παντόμιμος, χορευτής και τραγουδιστής (πολλά σε ένα!!!). Η Σμαράγδα Καρύδη είναι Ηθοποιός, με Ήτα κεφαλαίο, γιατί ξέρει και την ήττα να την μετατρέπει σε Νίκη, μεγαλοπρεπή.

karydisjulia

Η καλή και πανέμορφη ηθοποιός Τζούλια Αργυροπούλου (η μανούλα της) κι ο χιουμορίστας καρατερίστας αειθαλής κι αγέραστος πατέρας της Ντίνος Καρύδης, της έδωσαν γερές βάσεις για να ανταποκριθεί και να ανταπεξέλθει ακόμα και στις πλέον δύσκολες σκηνικές απαιτήσεις. Γιατί δεν παίζουν και οι τρεις μαζί να γίνει λαϊκό προσκύνημα; Στην «Περικειρομένη» του Μενάνδρου παραδείγματος χάριν; [Την έχω συμπληρώσει-διασκευάσει-ολοκληρώσει στο βιβλίο μου «Διασκευάζοντας άνευ ευτελείας», εκδόσεις Φαρφουλάς]. Έφερα αυτό το παράδειγμα γιατί αυτό είχα πρόχειρο. Να οργώσουν οι τρεις του τα αρχαία θέατρα της Ελλάδας και όχι μόνον και να γίνουν ένα ανεπανάληπτο τρίο, όπου ο Καρακατσάνης, ο Μιχαλακόπουλος και άλλοι σύγχρονοι αριστοφανικοί διονυσιακοί ηθοποιοί θα ωχριούν μπροστά τους. Εμπρός. Ιδού η Ρόδος ιδού το οίδημα. Παραγωγός χρειάζεται, μουσικός, χορογράφος και σκηνοθέτης. Τον μεταφραστή τον βρήκαμε [γιατί «ο παπάς πρώτα ευλογάει τα γένια του» κι «αν δεν παινέψεις το σπίτι σου πέφτει και σε πλακώνει»]:

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info

Από το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/sweet_charity-10051100.html

 

Sweet Charity

Μιούζικαλ του Μπομπ Φόσι
Διαρκεια : 150 ‘
Σκηνοθ.:Τσετ Γουόκερ
Ερμηνεύουν: Σμ. Καρύδη, Ν. Αρβανίτης, Στ. Ζαλμάς, Μ. Μπεγνής, Ν. Μπουλέ, Ντ. Παπαδημητρίου, Ιβάν Σβιτάιλο. Σκην.: Γ. Πάτσας. Κοστ.: Τ. Πρίτσα. Μουσ. δ/νση: Αλ. Πρίφτης.

Απολαυστικότατο μιούζικαλ που κυλάει όμορφα και ωραία μέσα σε ένα ευχάριστο νεοϋορκέζικο ’60s μουσικοχορευτικό τοπίο, κεντραρισμένο γύρω από τον γοητευτικό και γεμάτο αισιόδοξο χιούμορ χαρακτήρα της Σμαράγδας «Τσάριτι» Καρύδη

 

«Το Δέντρο» του Μανιώτη

Posted by grafei on 11:04 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

και το μαύρο μας το χάλι, ως κοινωνία, όχι ως άτομα, γιατί – ως γνωστόν – ο έλληνας πάντα στην ατομική πρωτοβουλία βασίζεται για να διακριθεί, να γιγαντωθεί, να διαπρέψει, να λάμψει πανελληνίως και παγκοσμίως μην σου πω…

ΜΑΝΙΩΤΗΣητριλογίατηςλιτότηταςεκδόσειςΟΣΤΡΙΑ 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Άρχισα κάπως παράδοξα αυτή τη θεατρολογική κριτικογραφική μου πιρουέτα, μόνο και μόνο για να σας θυμίσω το αυτονόητο (ΜΗ κομίζων γλαύκαν εις Αθήνας) ότι το θέατρο είναι πράξις διαδραστική, που απαιτεί τουλάχιστον …δύο (άντε …τρεις, το πολύ, του συγγραφέως συμπεριλαμβανομένου). Και δεν αστειεύομαι καθόλου. Με την Κρίση μάθαμε στα One-man show, one-woman-show, One-παιδί show, Ουάν-γέρος σώου και δεν συμμαζεύεται. Τώρα ότι θα παίζει κι ένα δέντρο, και μάλιστα πεσμένο, δεν είναι να σε κάνει να απορείς. Εδώ, έμαθα, ότι λίγο πριν γεννηθώ σε κάποιες εθνικές εκλογές είχαν ψηφίσει …και τα δέντρα. Και μετά (δεν) είναι ν’ απορείς γιατί δεν πάει μπροστά αυτός ο τόπος. Μα πώς να πάει; Όταν είναι όλοι εναντίον ενός (δηλαδή εναντίον όλων, του εαυτού τους – εν τέλει – συμπεριλαμβανομένου) κι ο καθένας για την πάρτη του; Όλοι βουτηγμένοι μέχρι τα μπούνια στις ψευδαισθητικές παραισθήσεις, για να μην πω …στις λάσπες, παραζαλισμένοι, χαραμισμένοι, σε ένα ουτοπιστικό ατομικιστικό όνειρο που δεν έχει καν τα φόντα να μεταβληθεί σε μαζική υστερία! Μάλιστα, όπως το ακούσατε. Η λεγομένη «μαζική ψυχολογία» δεν έχει καμία εφαρμογή στους νεοέλληνες. Εδώ είμαστε άθροισμα μονάδων και ουχί σύνολο, υποσύνολα, ομαδοποιήσεις και λοιπά. Όχι. Ακόμα και στις πιο μικρές ομάδες (από τρεις έως πέντε) το βρισίδι, το αλληλομαχαίρωμα, η υποτίμηση, η συκοφαντία, το σκάψιμο του λάκκου (του άλλου, που πέφτει πάντα ο ακάματος …σκάπτων μέσα) πάει σύννεφο. Όμως ο καλός και άξιος θεατρικός συγγραφέας, ο μοναδικός της παλαιάς γενιάς που εξακολουθεί να αρθρώνει λόγο σήμερις, δεν βλέπει το ατομικό στον αριστοτεχνικό του μονόλογο «Το Δέντρο», από την «Τριλογία της Λιτότητας», ήτις είναι …τετραλογία. Εδώ ο ήρωάς του δεν βάλει κατά του εαυτού και των ομοίων του, αλλά εναντίον κάποιων αόρατων συνωμοτών, οίτινες εβάλθησαν να εξοντώσουν τους περισσευάμενους μεσήλικο-υπερήλικες, που ναι μεν δεν τα φάγαν τα ψωμιά τους, ούτε «μαζί (τους) τα φάγανε» βεβαίως, αλλά γίνονται αποκαΐδια στο καμίνι της Ιστορίας. Παρά τη δυσχέρεια και το μονότονο του υλικού του, ο καλός δραματουργός ξέρει να στήσει ίντριγκα ακόμα και με αντικείμενα, νεκρά. Βασιζόμενος βεβαίως σε έναν εύπλαστο ηθοποιό-κλόουν, τον Νίκο Μαγδαληνό, σε έναν καταπληκτικό δημοσιοσχεσίστα ηθοποιό, εικαστικό και βοηθό σκηνοθέτη, τον Γιάννη Γούνα (που έχει φιλοτεχνήσει και το εξώφυλλο του βιβλίου, από τις εκδόσεις Όστρια), καθώς και σε μια ομάδα που πετάει και φυσάει, υπόδειγμα συλλογικής και ομαδικής συν-εργασίας στα μοναχικά και ζελεδένια χρόνια της Κρίσης, στην Ελλάδα κι αλλού. Μην το χάσετε. Στο Θέατρο «Ελεύθερη Έκφραση» για λίγες μόνο παραστάσεις και εις το πανελλήνιον – μέχρι και το Σίδνεϋ εύχομαι – προσεχώς… Κρατηθείτε, γιατί η παράσταση είναι γροθιά στο στομάχι και ηλεκτροσόκ πολλών χιλιάδων βόλτ. Ο συγγραφέας δεν μασάει τα λόγια του. Ούτε κι εγώ ως κριτικός, άλλωστε.

ΤΟΔΕΝΤΡΟμανιώτης ΤΟΔΕΝΤΡΟμανιώτηΘΕΑΤΡΟΕΛΕΥΘΕΡΗΕΚΦΡΑΣΗμπούρας τοδεντροΜΑΝΙΩΤΗνίκοςΜΑΓΔΑΛΗΝΟΣερμηνεύει

 

 

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

fo από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:

 

http://www.eleftheri-ekfrasi.gr/

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

 

Ερμηνεία: Νίκος Μαγδαληνός

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μανιώτης

Σκηνικα-Κουστούμια: Γιώργος Μανιώτης-Νίκος Μαγδαληνός

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου

Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Γούνας

Κατασκευή δέντρου: Βασίλης Παπαγεωργίου

αραστάσεις από 6 Μαΐου ως 22 Μαΐου.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Καθημερινά από Δευτέρα ως και Κυριακή στις 21.00.

Γενική είσοδος: 12 ευρώ

Τιμή για συλλόγους: 10 ευρω

Φοιτητικό: 10 ευρώ

Άνεργοι: 5 ευρώ

 

 

Ένας ντοστογιεφσκικά τσεχωφικός «Μάρτυς μου ο θεός» στο θέατρο Vault βασισμένος στο πολυβραβευμένο βιβλίο του Μάκη Τσίτα

Posted by grafei on 13:23 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

AfisaMARTYSMOUOTHEOS

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

«Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Άντον Τσέχωφ, «Ο Ηλίθιος» του Φίοντορ Ντοστογιάφκσι και οι δικοί μας Βιζυηνός και Παπαδιαμάντης (θεατροπρεπείς και θεατρορρεπείς ακουσίως κι εν τη αγνοία τους), φαίνονται σαν να λειτουργούν ως πρότυπα (ηθελημένα ή υποσυνείδητα) για τον αριστουργηματικό ήρωα του Μάκη Τσίτα, που ανεδείχθη πρώτης δραματικής τάξεως χάρη στην ιδανική ερμηνεία του περιγραφικώς πληθωρικού Ιωσήφ Ιωσηφίδη. Υποκριτική επίδοσις άξια βραβείου κι όχι μόνον ελληνικού, αλλά διεθνούς, αφού – χωρίς να είναι phsyical theater – επέτυχε να εικονοποιήσει και την τελευταία ανάσα, και τον τελευταίο δισταγμό και την παραμικρή ανεπαίσθητη αγκύλωση του ήρωα που επέλεξε να υποδυθεί κι – ως φαίνεται – τον αγάπησε αλόγιστα και πλέρια. Γιατί χωρίς αγάπη δεν θεατροποιούνται τα πεζογραφήματα. Η λογοτεχνική ιδιόλεκτος δεν είναι αυτόχρημα και δραματική, όσο καλογραμμένο κι αν είναι το αφήγημα. Χρειάζεται δραματουργική «μετάφραση», τουτέστιν επεξεργασία ανακωδικοποιήσεως, με τους κανόνες της χρυσής τομής και της ευκλείδειας αναλογίας σε πρώτη ζήτηση.
vault-martis-3         Το «Μάρτυς μου ο θεός» του Μάκη Τσίτα ορθώς εβραβεύθη, γιατί – όπως καταδεικνύει η θεατρική μεταφορά του – έχει ζουμι, ρυθμό, μουσική κι ο συγγραφέας του έχει τσαγανό. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ: χρησιμοποιεί τις προσλαμβάνουσες εικόνες του ως πρώτη ύλη, ως υλικό, όχι για συγγραφή αυτοβιογραφικού πονήματος [ως είθισται στη σαχλή περιρρέουσα ατμόσφαιρα των λογοτεχνικών μας πραγμάτων εν εποχή Κρίσεως] αλλά ως αφορμή για κοινωνική κριτική και έμμεσο σχολιασμό των κακώς κειμένων σε αυτή την πολύπαθη χώρα, χωρίς όμως να χάνει ποτέ το χιούμορ και την καλόγνωμη φιλάνθρωπη διάθεσή του, κάτι που σώζει εν τέλει το καλοδουλεμένο κείμενο από την αναγκαστική μονοτονία του μονολόγου ενός μάλλον κατατονικού κι υποτονικού «αποτυχημένου» προσώπου, που το πετάν οι οικείοι του και η κοινωνία ολόκληρη στα σκουπίδια για να «ανακυκλωθεί» εν καιρώ και να σαπίσει ζωντανό στα παγκάκια, τρώγοντας από τα αποφάγια των τυχερών και των αδίστακτων επιτυχημένων. Εκπληκτική αφηγηματική τοιχογραφία της Ελλάδας της Κρίσης, μέσα από λίγες πινελιές. Ο Μάκης Τσίτσας ως λογοτέχνης είναι λιτός, μετρημένος κι ακριβόλογος. Η θητεία του στο παιδικό κι εφηβικό βιβλίο καθώς και η συνολική δημοσιογραφική του επιλεκτική πορεία συνέτεινε τα μάλα προς τούτο.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από το diastixo

http://diastixo.gr/allestexnes/theatro/3104-martis-mou-o-theos-vault

 

Η εταιρεία θεάτρου Gaff παρουσιάζει στο θέατρο Vault το έργο του Μάκη Τσίτα Μάρτυς μου ο Θεός, που τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2014.

Μέσα στο πανηγυρικό κλίμα που επικρατεί στην Αθήνα του 2004, ο Χρυσοβαλάντης –ένας τυπικός αντιήρωας της εποχής μας, άνθρωπος απλός αλλά οπλισμένος με χιούμορ, με φαντασία και με μια ιδιαίτερη λεκτική ευφορία–, έχοντας βρεθεί στα πενήντα του άνεργος και με υγεία κλονισμένη, εξιστορεί τα πάθη που υφίσταται από παιδί στην αναμέτρησή του με την πραγματικότητα. Όλοι –οι γυναίκες που συναντά, οι εργοδότες του, ακόμη και η ίδια η οικογένειά του– τον προδίδουν, ενώ γύρω του διαγράφεται η εικόνα μιας κοινωνίας που, παρά την επιφανειακή ευμάρεια, βυθίζεται στην παρακμή.

Μέσα από τον χειμαρρώδη μονόλογό του, που ακολουθεί τη ροή της σκέψης του, παρακολουθούμε τον αγώνα του να σταθεί όρθιος, ισορροπώντας ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο – δραματουργική επεξεργασία: Μάκης Τσίτας
Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Μουσική επιμέλεια: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Σκηνογραφική επιμέλεια: Σοφία Καραγιάννη – Λίνα Παγώνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μυρτώ Αθανασοπούλου
Φωτογραφίες: Χάρης Λυγούρας

ΠΑΙΖΕΙ ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης

 

Έναρξη: Σάββατο 8 Νοέμβρη 2014
Κάθε Σάββατο στις 18:00 και Κυριακή στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 10 ευρώ (κανονικό) και 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων και ΑΜΕΑ)
Πολυχώρος Vault: Μελενίκου 26, Βοτανικός, 2130356472, 6945993870
Ομάδα Gaff: 6945247197, 6945958292
https://www.facebook.com/gaff.gafftheatre

Τέσσερα ποιήματα του Γιώργου Κεντρωτή, μεταφρασμένα στα γαλλικά από την Παρασκευή Μόλαρη, εκπαιδευτικό, ερευνήτρια ιστορικό, μεταφράστρια Παρασκευή Μόλαρη

Posted by grafei on 09:51 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

Αποτελεί ιδιαίτερη τιμή για εμένα, ως μεταφράστρια και ως άνθρωπο, το γεγονός ότι ο Καθηγητής μου κος Γιώργος Κεντρωτής, στον οποίο χρωστώ πολλά αφού, εκτός των βιβλίων του, είχα την τύχη να υπάρξω φοιτήτριά του, μου έδωσε την άδεια να δοκιμάσω την μεταφραστική μου αντοχή αποδίδοντας στα γαλλικά τέσσερα ποιήματα του. Με την ελπίδα να μην κατηγορηθώ ότι διαπράττω « ύβριν »,απολογούμαι σήμερα στον γαλλόφωνο αναγνώστη-συνδημιουργό παραδίδοντάς του τον καρπό της προσπάθειάς μου !

 

ΓΙΩΡΓΟΣΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Ο Γιώργος Κεντρωτής γεννήθηκε στους Μολάους Λακωνίας. Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στην Ελλάδα και στη Γερμανία. Είναι Καθηγητής Θεωρίας της Μετάφρασης στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου.

 

Αντί άλλης αναφοράς μου στο τεράστιο και σημαντικό έργο του Γιώργου Κεντρωτή, χρησιμοποιώ εδώ τους τίτλους έργων του στη βάση « Βιβλιονέτ ».

 

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013) Ο κόσμος καρναβάλι, Τυπωθήτω
(2012) Ανάποδα ψαλίδια, Δίαυλος
(2009) Παρέλαση, Τυπωθήτω
(2008) Εκατόν δύο ματς, Τυπωθήτω
(2007) Στις κερκίδες του λόγου, Δίαυλος
(2006) Με απ’ όλα μέσα, Τυπωθήτω
(2003) 45 χρόνια βάζω γκολ στους βάζελους, Δίαυλος
(2003) Πόσα χουνέρια και τι πλεκτάνες, Τυπωθήτω
(1997) Το αλφαβητάρι του Ολυμπιακού, Δίαυλος
(1996) Θεωρία και πράξη της μετάφρασης, Δίαυλος
   
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2012) Κουίζ ολυμπιακογνωσίας και θρυλοφροσύνης, Δίαυλος
(2012) Κώστας Βάρναλης: Φως που πάντα καίει, Σύγχρονη Εποχή
(2012) Ποδόσφαιρο και πολιτισμός, Εκδόσεις Γκοβόστη
(2011) Γιάννης Ρίτσος, Σύγχρονη Εποχή
(2011) Όψεις κοινωνικής δυναμικής, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2010) Οπαδική βία και άλλες πτυχές της βίας στον αθλητισμό, Νόβολι
(2010) Σελίδες στην οθόνη ή σε χαρτί, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2009) George Trakl: Από τα τέλη του 19ου στις αρχές του 21ου αιώνα, Ύψιλον
(2009) Εισαγωγή στην ποίηση του Ρίτσου, Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
(2006) Δέκα γραφές για τον Διονύση Σέρρα και την ποίησή του, Ραπόρτο
(2006) Θρησκευόμενοι κόκκινοι επιστήμονες, Ελληνικά Γράμματα
(1996) Η μεταπολεμική πεζογραφία, Σοκόλη
   
Μεταφράσεις
(2015) Vico, Giambattista, Η νέα επιστημονική γνώση, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2014) Brecht, Bertolt, 1898-1956, Η βαβυλωνιακή σύγχυση των λέξεων, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2014) Παλατινή ανθολογία, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(2013) Πλάτων, Κρατύλος, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός [μετάφραση, επιμέλεια]
(2011) Mayakovsky, Vladimir, Τραγωδία, Τυπωθήτω
(2011) Musil, Robert, 1880-1942, Τρεις γυναίκες, Μεταίχμιο
(2009) Κορφιάτης, Χρήστος, Διονυσίου Σολωμού, Τα κερκυραϊκά, Αλκίνοος
(2009) Σολωμός, Διονύσιος, 1798-1857, Διονυσίου Σολωμού, Τα κερκυραϊκά [Διονυσίου Σολωμού: Τα ευρισκόμενα], Αλκίνοος
(2008) Kandinsky, Wassily, 1866-1944, Αναδρομή 1901-1913, Διάττων
(2008) Neruda, Pablo, 1904-1973, Η στείρωση των αστέρων, Τυπωθήτω
(2008) Cicero, Marcus Tullius, 106-43 π.Χ.., Ο τέλειος ρήτορας, Πόλις
(2007) Neruda, Pablo, 1904-1973, Στα χθόνια δώματα, Ύψιλον
(2007) Éluard, Paul, 1895-1952, Των Αλγηδόνων πρωτεύουσα, Ύψιλον
(2007) Mayakovsky, Vladimir, Φυσώντας των σπονδύλων μου το φλάουτο και άλλα 8 ποιήματα, Τυπωθήτω
(2005) Neruda, Pablo, 1904-1973, Είκοσι ερωτικά ποιήματα και ένα τραγούδι χωρίς καμμιάν ελπίδα, Τυπωθήτω
(2005) Brecht, Bertolt, 1898-1956, Σάουνα και συνουσία, Ύψιλον
(2004) Hoffmann, Ernst Theodor Amadeus, 1776-1822, Κρέσπελ και Αντωνία, Μαΐστρος
(2004) Αισχύλος, Προμηθέας Δεσμώτης, Μαΐστρος
(2004) Σολωμός, Διονύσιος, 1798-1857, Ρίμες εξ απροόπτου, Ύψιλον
(2004) Musil, Robert, 1880-1942, Τρεις γυναίκες, Μεταίχμιο
(2001) Πλάτων, Κρατύλος, Πόλις [επιμέλεια, μετάφραση]
(2000) Broch, Hermann, Βιργιλίου θάνατος, Gutenberg – Γιώργος & Κώστας Δαρδανός
(1997) Heaton, John, Ο Βιτγκενστάιν με εικόνες, Δίαυλος
(1996) Pavese, Cesare, 1908-1950, Αγροίκοι, Αλεξάνδρεια
(1994) Musil, Robert, 1880-1942, Κατάλοιπα ζωντανού συγγραφέα, Αλεξάνδρεια
(1993) Pavese, Cesare, 1908-1950, Στην παραλία, Ύψιλον
(1988) Musil, Robert, 1880-1942, Ο κότσυφας, Διάττων
(1987) Hesse, Hermann, 1877-1962, Το τελευταίο καλοκαίρι του Κλίνγκζορ. Παιδική ψυχή. Κλάιν και Βάγκνερ, Νεφέλη
(1986) Musil, Robert, 1880-1942, Δεσμοί, Νεφέλη
(1986) Klee, Paul, 1879-1940, Τα ημερολόγια 1898-1918, Νεφέλη
(1986) Kandinsky, Wassily, 1866-1944, Τέχνη και καλλιτέχνες, Νεφέλη
(1985) Klee, Paul, 1879-1940, Τα ημερολόγια 1898-1918, Νεφέλη
(1985) Musil, Robert, 1880-1942, Τρεις γυναίκες, Νεφέλη
   
Λοιποί τίτλοι
(2008) Κριμπάς, Παναγιώτης Γ., Φρασεολογισμοί στη ρωσική λογοτεχνική γλώσσα και η απόδοσή τους στη νέα ελληνική, Γρηγόρη [επιμέλεια]
(2007) Καρμπονάρος, Βικέντιος, Ο συνονόματος ,ή, Πέφτοντας στο κάθετο ρήγμα του λόγου, Τυπωθήτω [επιμέλεια]
(2006) Ανθολογία επτανησιακής ποίησης 1950-2006, Περί Τεχνών [ανθολόγηση]
(2002) Γρικώντας την άπλαστη αρμονία των ουρανών, Ύψιλον [επιμέλεια]
(1999) Εγγονόπουλος, Νίκος, 1907-1985, Οι άγγελοι στον παράδεισο μιλούν ελληνικά, Ύψιλον [επιμέλεια]
   

« ΣΑΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΣΕ ΣΟΛ ΜΕΙΖΟΝΑ »

 

Με βέβαιη άνεση μιας pretty woman

μιλώντας άλλαζε το σταυροπόδι

με βλέμματα απειλητικά, σκιώδη

σαν τις κρυφές φωνές του Ρόμπερτ Σούμαν:

 

φωνάζουν μεν, μα θέλουν να σημάνουν

απλώς πως γίνονται θεραπαινίδες

της βασικής αρμονικής. Κι αν είδες

 

να μπαίνουν αντιστικτικά, δεν φτάνουν

παρά σε ομόφωνες συμβασιλείες.

 

Οι λείες γάμπες της: δυό τροχαλίες!

 

 

« TELLE  COMME  SUR  UNE  SCENE  D ’ ENFANTS  EN  SOL  MINEUR »

 

 

A l ’ aise rassuré d ’une ‘‘ pretty woman ’’

elle alternait ,tout en parlant, ses jambes croisées

aux regards menaçants,ombragés

telles les voix cachées de Robert Schumann:

 

criant,mais ne voulant que dire

qu ’ elles deviennent simplement des servantes

de l ’ accord de base.

 

Même entrant à contrepoint

Elles n’ aboutissent

Qu ’ à des homophonies bien accordées.

 

Ses jambes lisses : deux poulies !

 

 

 

 

*****

 

 

« ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ »

Μιλούσε εμβριθώς στην τηλεόραση
ο κύριος καθηγητής και ανέλυε
τη διεθνή πολιτική κατάσταση
με μαζική (θά έλεγες) και κατ’ επιφοράν
παράθεση ιστορικών παραδειγμάτων
για να τονίσει ιδιαίτερα στο τέλος ότι
οι πόλεμοι των ημερών μας
είναι κατ’ εξοχήν θρησκευτικοί.

Και την ίδια εκείνη ώρα
–τί σύμπτωση παράξενη αλήθεια–
στη Μυτιλήνη ένας παπάς δικός μας
και ένας ιμάμης σύρος στο Χαλέπι
πεθάνανε και οι δυό τους
απ’ τα γέλια.

Τίποτα δεν είναι ο άνθρωπος… τίποτα!
Εκεί που κλαίγαν απ’ τα γέλια της χαράς,
ο αγέλαστος και τους δυο ιερωμένους πήρε Χάρος.

       

« LA  VANITE  HUMAINE »

Parlant à la télevision

En penseur approfondi

monsieur le professeur

analysait la situation politique international

utlilisant, massivement, dirait-on,

des exemples historiques

en vue d ’ en aboutir à des conclusions

soulignant que les conflits de nos jours

sonts  par excellence religieux.

 

Au même moment,

-quelle étrange coïncidence-

dans l ’ île de Mytilène, un pope orthodoxe

un imam syrien à Chalepi

éclataient de rire .

 

Vanité humaine !

A l ’apogée de la joie du rire,

la Mort, sans rire, s ’ est emparée des deux serviteurs de Dieu.

 

*****

« ΜΝΗΜΗ ΑΛΙΚΗΣ »

Όταν βγάλανε τον επιτάφιο
και το γλυκύτατον έαρ
σα βοριάς ελυσσομάναε
στη νεκρική σου κάσα,
έσκισες τα πορφυρά σεντόνια
που τα ’θρεψαν ιδρώτας και έρωτας,
πήρες στα χέρια σου τα σκοτεινά
την τρομερή την κάμα
και μ’ ένα ουρλιαχτό ανέγνωρο
την έμπηξες στα μάτια σου.

Τυφλή και αιμορροούσα
σε βρήκε η ανάσταση
κουκουλωμένη μ’ ένα σάβανο
κόκκινο κουρέλι.

 

« ΕN MEMOIRE  D ‘ ALICE »

 

Lors de la procession de l ‘ Epitaphe

le doux printemps

faisant rage comme un fort vent du nord

sur ton cercueil,

tu as dechiré les draps de pourpre

nourris de sueur et d ‘ amour,

tu as saisi dans tes mains obscures

les ciseaux terribles

et par un hurlement inconnu

tu les as enfoncés dans tes yeux.

 

La resurrection t ‘ a trouvée

aveugle et saignante

couverte d ‘ un linceul

loque rouge.

 

*****

 

 

       « ΡΗΤΡΕΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΩΣ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΕΣ »
   Bibelot aboli d’inanité sonore
Stéphane Mallarmé

Στὴν ἔρημο σιωπώντας τραγουδᾶμε:

reliquia reliquiorum καὶ ὅ,τι

μὲ ραγισμένα μπιμπελὸ τὰ σκότη

νὰ διακοσμήσουν εὐκρινῶς ζητᾶμε.

 

Στὴν κρήνη τὰ ἱερὰ νερὰ ἀφανίζουν

στὸν ὄγκο τῶν παλμῶν καὶ τῶν ἀσμάτων

τὶς πρόσω ὀάσεις τῶν φωτοκυμάτων.

 

Ἐρέβη ἐμμονικὰ μᾶς συγκλονίζουν

καὶ ὁ κόσμος ἦχος γίνεται ἐπὶ τέλους:

 

ὡς ἔργο ὁ κόσμος στὴν τροχιὰ ἑνὸς βέλους.

 

 

 

 

« CLAUSES  EN  DIVERGENCE  EXCLUSIVE »

 

 

 

Bibelot aboli d’inanité sonore
Stéphane Mallarmé

Chant silencieux dans le désert :

reliquia reliquiorum

demandant nettement que les ténèbres

soient decorées de bibelots fêlés.

 

A la fontaine  les eaux sacrées

anéantissent  les oasis en avant

des ondes lumineuses

au débit des vibrations et des chants.

 

Bouleversés par des ténèbres obsédantes

L ’ univers se transforme ,enfin, en son :

 

En tant qu ’ oeuvre l ’ univers sur la trajectoire d ’ une flèche.

 

 

Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, Γκαζόζα Α.Α.Α & Τι σκαρώνει ο Λύκος;, από τις εκδόσεις "Ελληνοεκδοτική" και "Κόκκινη κλωστή δεμένη" (αντίστοιχα).

Posted by grafei on 14:00 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

 

 ΤΖΕΝΗΚΟΥΤΣφωτό

 

 

 

Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

Τα παιδικά βιβλία είναι δυο φορές σημαντικά: διαπλάθουν συνειδήσεις, ευαισθητοποιούν το θυμικό των μικρών αναγνωστών, ισχυροποιούν χαρακτήρες προκειμένου να αντιπαλέψουν τη σκοτεινιά και τις αντιξοότητες του μέλλοντος…Ειδικά στα βιβλία της δασκάλας αγγλικών Τζένης Κουτσοδημητροπούλου, που γεννήθηκε στην Αυστραλία και ζει στο Πανόραμα Βούλας, μητέρα δύο εκπληκτικών και ταλαντούχων κοριτσιών, εκεί διαπιστώνει κανείς την αξία της καλής ανατροφής και της κοινωνικής αγωγής που λαμβάνει ο κάθε ένας από το σπίτι του. Όταν όλα είναι ειδυλλιακά γίνονται παιδιά ευτυχισμένα που αντιμετωπίζουν τη ζωή ως ανθοστόλιστο λιβάδι κι ως στίβο ανάδειξης του αξιότερου, μέσα πάντα από την ευγενική άμιλλα. Αξίες διαχρονικές, του ανθρωποκεντρικού ελληνικού πολιτισμού, που απεχθανόταν τις υπερβολές κι αναζητούσε πάντα τη χρυσή τομή σε όλες τις ανθρώπινες εκδηλώσεις κι εκφάνσεις.

ΤΖΕΝΗΓΚΑΖΟΖΑΤο επιτακτικό καθήκον της ανακύκλωσης προβάλλεται με παιδαγωγικά ορθό τρόπο στο βιβλίο της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου «Γκαζόζα Α.Α.Α.». Σε έναν πλανήτη που ασφυκτιά από υπερπληθυσμό και κατασπατάληση των φυσικών πόρων, πρέπει όλοι να σοβαρευτούμε πριν να είναι πολύ αργά. Υποθηκεύουμε το μέλλον των παιδιών μας, κάθε φορά που πετάμε αλόγιστα στα κοινά σκουπίδια χαρτιά, πλαστικά, αλουμινένια κουτάκια. Σε πλέον προηγμένες χώρες, συλλέγουν σε ειδικούς κάδους τα υπολείμματα τροφίμων… Ψιλά γράμματα για τη δική μας χώρα, όπου όλοι οι μπλε κάδοι είναι γεμάτοι με κοινά απορρίμματα κι όταν κάποιοι-κάποιοι βαριούνται και πετάνε τη δεμένη (;) σακούλα με τα σκουπίδια στο οδόστρωμα να την τσαλαπατήσει το λεωφορείο που περνάει… Αχχχχχ, τι να σας κάνω, που μου αρέσει η Ελλάδα μας και δεν θέλω να ξενιτευτώ στα γεράματα. Γι’ αυτό διαδώστε τα βιβλία της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου, μπας και βρούμε μια καλύτερη χώρα να μας περιμένει σε δέκα ή είκοσι χρόνια από τώρα, όταν τα σημερινά παιδιά θα είναι πλέον πολίτες, με πλήρη δικαιώματα. Και υποχρεώσεις…

ΤΖΕΝΗτισκαρώνειολύκοςΌσο για το σύγχρονο σχολιασμένο εντέχνως παραμύθι (;) της Τζένης Κουτσοδημητροπούλου και τίτλο «Τι σκαρώνει ο λύκος;», αυτό κι αν είναι επίκαιρο κι επείγον να διαβαστεί! Η ξενοφοβία, η μισαλλοδοξία, ο καθημερινός ρατσισμός πατάσσονται ακριβώς εκεί που τους πονάει και τους αρμόζει: στην ουρά!!! Ο λύκος, λέει η λαϊκή παροιμία, ακόμα κι αν γεράσει, τομάρι δεν αλλάζει. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα; Μήπως οι χειρότεροι λύκοι είναι αυτοί που φοράνε προβιές προβάτων; Οι προβατόμορφοι; Λέμε τώρα. Υποθέσεις κάνουμε. Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις προέρχονται από την αδυναμία του κοινού ανθρωπίνου νοός να διαχειριστεί το άγνωστο και το καινοφανές. Μέχρι εδώ όλα καλά. Όταν διακυβεύονται ανθρώπινες υπάρξεις και ζωές (γενικώς), τότε τα πράγματα σοβαρεύουν. Προς τούτο, καλόν είναι να διδαχθούν τα παιδιά και τα τέκνα μας όπως μη κρίνουν εκ του ασφαλούς και με ευκολία. Όλα τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνεται. Και πολλές φορές, ο λύκος μπορεί να γίνει ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, μετά το …σκύλο.

Διαβάστε τα αυτά τα βιβλία. Χαρίστε τα. Ως δώρα γενεθλίων, ονομαστικών εορτών, διακοπών, γενικώς… Έτσι, για να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον αύριο-μεθαύριο.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.ellinoekdotiki.gr/displayITM2.asp?ITMID=1537&LANG=GR

http://kokkiniklostibooks.gr/content/5718978c0b592.pdf

http://kokkiniklostibooks.gr/book.php?id=5718978c0b592

Γκαζόζα Α.Α.Α

Κείμενο: Τζένη Κουτσοδημητροπούλου
Εικονογράφηση: Φωτεινή Τίκκου

Ο Μηνάς άρχισε να τρέχει.
Έτρεχε με όλη του τη δύναμη!
Πίσω του έτρεχε και η γκαζόζα και ακόμα πιο πίσω
κάτι βαζάκια από μαρμελάδα και σακουλάκια από πατατάκια.
Πλαστικά μπουκάλια και κουτιά από αναψυκτικά
ορμούσαν κατά πάνω του. Στρατός ολόκληρος!
Για να τους ξεφύγει, έστριψε απότομα…
μα δυο μπαταρίες, κατακόκκινες από τον θυμό τους,
του έκοψαν τη φόρα!
-ΣΤΟΟΟΠ!!! Εμπρός για το κρατητήριο, τον διέταξαν..
Μια ιστορία γεμάτη ανατροπές που φέρνει
τους μικρούς μας αναγνώστες σε επαφή με τα υλικά,
την έννοια και την αναγκαιότητα της ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗΣ.

Τι σκαρώνει ο Λύκος; 

H ζωή ενός ήσυχου χωριού αναστατώνεται με την άφιξη ενός νέου κατοίκου, του Λύκου. Η φήμη που τον συνοδεύει προκαλεί φόβο και ανασφάλεια σε όλους τους κατοίκους. Η εμφάνισή του και μόνο προκαλεί τρόμο.

Κάθε του βλέμμα είναι απειλή. Κάθε του κίνηση είναι ύποπτη.

Όλοι αναρωτιούνται τι να σκαρώνει ο Λύκος.

Μετά από έρευνα όλοι οι κάτοικοι παίρνουν μια απόφαση: Ο Λύκος πρέπει να φύγει πριν γίνει κανένα κακό.

Άραγε, θα τα καταφέρουν;

Μια τρυφερή ιστορία κατά των στερεότυπων και των βιαστικών συμπερασμάτων. Κατά της ξενοφοβίας και των προκαταλήψεων.

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, ιδανικός «Μέγας Ιεροεξεταστής» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη («Φεστιβάλ Μονολόγων. Οι άντρες απαντούν στις γυναίκες με το κεφάλι ψηλά»)

Posted by grafei on 10:45 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣμέγαςιεροεξεταστής

 

 

 

Από τον κριτικό Λογοτεχνίας και Θεάτρου Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Οφείλω ευθύς εξαρχής να εξάρω την πλήρη κατοχή των εκφραστικών μέσων, την άψογη τεχνική, αλλά κυρίως το ηθικό ανάστημα του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, όταν αναμετρήθηκε με τον αμφιλεγόμενο αλλά ουχί κι επαμφοτερίζοντα «Μέγα [δεν έχει αιτιατική αυτό] Ιεροεξεταστή» από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ» του ανεξάντλητου Ντοστογιέφκσι. Για να υποδυθείς ένα τέρας ή πρέπει να είσαι τερατώδης ο ίδιος ή πρέπει να είσαι ηρωικά σεμνός κι αυτοθυσιαστικός. Γιατί αυτά τα κείμενα ανήκουν στους θησαυρούς της Πανανθρώπινης Συνειδητότητας. Δεν τα πλησιάζεις ελαφρά τη καρδία.

Ήταν όλα τέλεια [και σπανίως είμαι τόσον διθυραμβικός] στο ρεσιτάλ υποκριτικής του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου που δόθηκε στο Θέατρο Τζένη Καρέζη (στα πλαίσια του «Φεστιβάλ Μονολόγων. Οι άντρες απαντούν στις γυναίκες με το κεφάλι ψηλά»). Μια υποκριτική επίδοση για βραβείο, κι όχι μόνον ελληνικό. Αχ, αυτό το φράγμα της πανάρχαιας ελληνικής γλώσσας. Πόσο μας πλούτισε και πόσα μας στέρησε!!!

Το σφύριγμα του Ιεροεξεταστή παρέπεμπε στο Βιβλικό φίδι του Κήπου της Εδέμ. Το δομημένο παραλήρημα του Εξουσιαστή απέναντι στον σιωπηλό Θεάνθρωπο Σωτήρα, στο όνομα του οποίου δρα ο άθλιος, εν πλήρει επιγνώσει ότι καταχράται την όποια εξουσία του δίνουν τα λόγια κι οι διδασκαλίες του Μεσσία, είναι τραγικό. Εξηγούμαι. «Την ελευθερία του ανθρώπου να αμαρτάνει από άγνοια τη ζήλεψαν ακόμα κι οι θεοί», έγραφα σε μια ποιητική μου συλλογή του μακρινού εκείνου και ουχί σωτηρίου έτους 2002. Όμως το να πράττεις το Κακό μόνο και μόνο γιατί αυτοχρίστηκες έξυπνος, δυνατός και σωτήρας του ανθρωπίνου είδους, είναι πέραν και του δαιμονικού. Είναι διαστροφή του υγιούς ερωτικού ενστίκτου σε αυτοκαταστροφική κι ανελέητη δύναμη Θανάτου. Και πώς να αγαπήσεις «τον πλησίον σου ως σεαυτόν» όταν μισείς την υγιή ανθρώπινη σεξουαλικότητα, όταν είσαι μισογύνης (περισσότερες ήταν οι μάγισσες από τους μάγους που κάηκαν στις πυρές των διαβολικών Ιησουιτών)…Όλ’ αυτά τα έδειξε ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος με ανατριχιαστικά ρεαλιστικό κι ευλογοφανή θεατρικό λόγο, αρίστως αρθρωμένον, επαρκώς (;) αιτιολογημένον, συναρπαστικά τρομακτικό. Ναι, γιατί όπως και στην επιτυχημένη «Σιωπή των Αμνών», όπου κάποιοι τρομοκρατημένοι θεατές αρνιόντουσαν να εγκαταλείψουν χωρίς συνοδεία την κινηματογραφική αίθουσα προβολής, «γιατί το τέρας κυκλοφορεί ελεύθερο κάπου εκεί έξω», έτσι και σήμερα, στην εποχή της Κρίσης, κυκλοφορούν χωρίς ζουρλομανδύα χιλιάδες αυτόκλητοι θαυματοποιοί, ψευδοπροφήτες και «σωτήρες» (του εαυτού τους, της αρχομανίας και της τσέπης τους), οι οποίοι βιάζονται να βάλουν χέρι στα αδέσποτα, φοβισμένα και δειλά ανθρώπινα πλήθη που αναζητούν οπωσδήποτε βοσκό. Κι όπως λέει και μια σύγχρονη αστική παροιμία «αν φύγεις από το κοπάδι θα σε φάει ο λύκος, αν μείνεις στο κοπάδι θα σε σφάξει ο τσοπάνος για το εορταστικό γεύμα του Πάσχα» [δική μου η παράφραση του επιτυχημένου συνθήματος από τοίχο των Εξαρχείων].

Αυτή η γενίκευση των εκμεταλλευτών, των προαγωγών, των νταβατζήδων, των εξουσιαστών, των αδίστακτων συμμοριτών παντός είδους είναι εμφανής στις μέρες μας (το μεταναστευτικό, η οικονομική κρίση, η κατάρρευση κρατών και πολυεθνικών γιγάντων, η επαπειλούμενη χρεοκοπία θεσμών δίνουν την ευκαιρία στα εξωθεσμικά, παρα-κρατικά, παρά-κεντρα Εξουσίας να αρπάξουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και το βάζο με το μέλι και το βόδι από την εκατόμβη της θυσίας των μη προνομιούχων προκειμένου να τα οικειοποιηθούν όλα οι λίγοι πετώντας πού και πού κανένα κόκκαλο ή κανένα ξεροκόμματο στους δούλους). Η Ελευθερία, από την Κλασική Αρχαιότητα, στην Αναγέννηση, στο Διαφωτισμό, στη Γαλλική Επανάσταση, στο Αμερικάνικο Σύνταγμα (που είναι το τελειότερο του κόσμου κατ’ εμέ)… όλ’ αυτά τα ιδανικά είναι περισσότερο επιτακτικό να τα υπερασπιστούμε και να τα προασπίσουμε σήμερα, μόνο και μόνο για να επιβιώσουμε ως είδος, για να αποφύγουμε την κατάρρευση του πανανθρώπινου πολιτισμού, για να μην ξαναγυρίσουμε οι λίγοι εναπομείναντες λιτοδίαιτοι και φιλοσοφημένοι ασκητές στα σπήλαια.

Η παράσταση του Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου, τραγικά επίκαιρη, θα πρέπει να παίζεται σε όλα τα σχολεία, τις εκκλησίες, τα καφενεία και τα θέατρα του ελληνόφωνου κόσμου. Έτσι, σαν ξόρκι και προειδοποίηση για τα δεινά που έρχονται, για τις συμφορές που συνυφαίνουν οι Σκοτεινοί εναντίον του ανθρωπίνου είδους, για τα δεινά που μας ετοιμάζουν, αλλά θα πέσουν (ελπίζω κι εύχομαι) στο κεφάλι τους, σύμφωνα με τον συμπαντικό Νόμο της Νεμέσεως, την οποία φοβόντουσαν ακόμα κι οι αλαζόνες Ολύμπιοι θεοί.

Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος είναι ένα μετέωρο με πλούσια σκιά. Είναι μοναχικός και μονήρης. Είναι σαν τους σαλούς του Μεσαίωνα, που γύριζαν από χωρίου σε χωρίον και οι «λογικοί» τους κρεμούσαν κουδούνια για να προειδοποιούνται όταν τους πλησιάζει αυτό το «μαύρο πρόβατο». Ένας ηθοποιός αυτού του βεληνεκούς και των δυνατοτήτων πρέπει να παίζει κάθε καλοκαίρι στην Επίδαυρο. Αμ δε! Τους πέφτει πολύς. Γενικώς. Είναι ψηλός, είναι ευσταλής, είναι ταλαντούχος, είναι υπερεπαρκής, μοιάζει αυτάρκης (όμως ποιος είναι;) και το κυριότερο: δεν χρειάζεται να γλείψει κανέναν για να φανεί. Σε μια χώρα που θέριζε τα προεξέχοντα κεφάλια, από την  Αρχαιότητα έως και σήμερα, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος δεν θα γίνει προεξάρχων στα πολιτιστικά μας πράγματα. Όχι πριν τα γεράματα. Στα ενενήντα δύο του μπορεί και να τον τιμήσουν. Για να κατασιγάσουν τις ενοχές τους. Ως άλλοθι. Όπως και με τον Χριστιανόπουλο, που ορθώς αρνήθηκε να παραλάβει το βραβειάκι του. Σαν τον Μάρλον Μπράντο που επέδειξε ηθικό ανάστημα και ανθρωπιστική διάσταση απρόβλεπτη όταν αρνήθηκε να παραλάβει το Οσκαράκι του… Αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν. Είναι το «άλας της γης». Ας τους περιβάλλουμε με αγάπη, όταν οι Άλλοι, οι Σκοτεινοί, οι Γκρίζοι, ετοιμάζονται να τους λιθοβολήσουν ως Μαγδαληνές. Ας σχηματίσουμε τείχος εμπρός τους εμπρός τους λέγοντας: «Ο ανενδοίαστος, ο θρασύτατος, ο τρισκατάρατος πρώτος τον λίθον βαλέτω». Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι αναμάρτητοι, «ότι πολύ ηγάπησαν». Ακριβώς γι’ αυτό μπορούν να διηγηθούν τα πάθη της οικουμένης καλύτερα από τον καθέναν μας.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής
Του Φιόντορ Ντοστογιέβσκι
από τους Αδελφούς Καραμάζοβ (δεύτερος τόμος – πέμπτο κεφάλαιο)
Με τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο

Πρόκειται για μιαν εκπληκτική ανατομία της ανθρώπινης προσωπικότητας – τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο – όσον αφορά το ερώτημα «εξουσία ή ελευθερία;». Παρουσιάζεται ως ένα ποίημα του δεύτερου από τους τρείς αδελφούς Καραμάζοβ, του πιο φιλοσοφημένου, του Ιβάν προς το μικρότερο αδελφό, Αλιόσα, τον πιο θρησκευόμενο, εκείνη τη στιγμή δόκιμο μοναχό. Η ιστορία, που μεταφέρει ο Ιβάν στον αδελφό του Αλιόσα, διηγείται την επιστροφή του Χριστού στη γη, και συγκεκριμένα στη Σεβίλλη του 15ου αιώνα. Πλήθος ανθρώπων τον υποδέχεται παραληρώντας από συγκίνηση, ώσπου περνά από εκεί ο Μέγας Ιεροεξεταστής ο οποίος, τον συλλαμβάνει. Την νύχτα πηγαίνει να τον επισκεφτεί στο κελί του. Ο Μέγας Ιεροεξεταστής αποδεικνύει στον Ιησού με επιχειρήματα ότι αυτό που έφερε στη Γη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Κι αυτό γιατί ο Χριστός παρεξήγησε τη φύση των ανθρώπων και, στην προσπάθειά του να κάνει καλό, έκανε κακό…

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου
Επεξεργασία Κειμένου : Ματίνα Μόσχοβη
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης, Άννυ Ζερβού
Φωτογραφίες : Κλεοπάτρα Σάρλη
Επεξεργασία Ηχου: studio 19 – Κώστας Μπώκος

Διάρκεια 70΄

 

Η γελοιότητα της ανθρώπινης κατάστασης χωρίς ωραιοποιητικά φίλτρα: Ντοστογιέφσκι, Τσάρλι Τσάπλιν «Ο δικτάτορας» και…

Posted by grafei on 09:47 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙΑΝΔΡΩΝΘΕΑΤΡΟΤΖΕΝΗΚΑΡΕΖΗ

 

«Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου» του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, στο Θέατρο Τζένη Καρέζη με τον Μιχαήλ Γιαννικάκη σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

«Οι ποιητές είναι μάρτυρες, αυτοδύτες του μύθου» γράφω και ξαναγράφω στις κατ’ εξακολούθησιν κατά συρροήν και καθ’ έξιν ποιητικές συλλογές μου που λειτουργούν και ως λογοτεχνικά ημερολόγια μιας κοινωνίας στη μετάβασή της προς το Φωτεινό (ελπίζω κι εύχομαι) μέλλον. Από τα μακροβούτια όμως στο Συλλογικό Ασυνείδητο δεν γύρισε πίσω (σχεδόν) κανείς. Η «μέθη του βυθού» είναι τόσο δυνατή κι αναπότρεπτη όσο και το τραγούδι των Σειρήνων για τον αλυσοδεμένο στο κατάρτι Οδυσσέα. Κι όπως σπάνιο είναι να γυρίσει κανείς από το θάνατο και να μας πει πώς είναι (Ορφέας-Ηρακλής-Οδυσσέας) άλλο τόσο σπάνιο, πολύτιμο, ανεκτίμητο και μοναδικό είναι να μας πει κανείς, να μας διηγηθεί με γλαφυρό τρόπο για τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που κρύβει στον πιο βαθύ της βάλτο η ταραγμένη Συλλογική Ανθρώπινη Ψυχή. Ο Ντοστογιέφσκι ήταν από τους τυχερούς, όχι γιατί έζησε μια εύκολη ζωή (τουναντίον) αλλά γιατί έκανε αστρικά κι αιθερικά ταξίδια ζωντανός και πρόλαβε και μπόρεσε (με περισσή τέχνη κι επιμέλεια) να τα μεταδώσει στους συγχρόνους του και στις γενιές που θα επακολουθούσαν. Ορθώς ο ταλαντούχος κι οραματιστής σκηνοθέτης Πάνος Αγγελόπουλος συνέμιξε τον Σαρλώ ως Δικτάτορα με τον διαχρονικά «γελοίο άνθρωπο», τον ηλίθιο που ονειρεύεται όταν όλοι οι άλλοι κλέβουν και το μόνο που τους νοιάζει είναι πώς θα εξαπατήσουν τους άλλους προκειμένου να επιβιώσουν λάθε βιώσαντες. Μάλιστα. Τόσο απλά και διαχρονικά. Η καταρρέουσα τσαρική Ρωσία τότε, όπως κι η καταρρέουσα Ελλάδα σήμερα έπασχε από κρίση θεσμών κι από υπερεπάρκεια ανοήτων, τεμπέληδων, φθονερών και λοιπά και λοιπά… Ο Ντοστογιέφσκι συνέλαβε την όλη κατάσταση, αλλά δεν έκανε το λάθος να προβεί σε εύκολη δημαγωγία, δεν τον ενδιέφερε ο προσανατολισμένος στην κατάληψη της εξουσίας πολιτικός λόγος. Τον ένοιαζε μάλλον η ταλαίπωρη ανθρώπινη ψυχούλα, πως μεταβολίζει τα τοξικά απόβλητα της ανθρώπινης δραστηριότητας, που ρυπαίνει εαυτήν και αλλήλους, όπως κατήγγειλε και ο ιατροφιλόσοφος Άντον Τσέχωφ στον «Θείο Βάνια». Από αυτή την άποψη ο γραπτός λόγος του Ντοστογιέφσκι είναι εξόχως δραματικός, αν και δεν έγραψε ποτέ για το θέατρο. Είναι σαν τους δικούς μας Παπαδιαμάντη και Βιζυηνό. Είναι αληθινοί, σαν τον Χριστό πάσχοντα. Είναι προνομιούχοι, με τη λογική του «οι έσχατοι έσονται πρώτοι». Είναι αθώοι γιατί δεν εχρειάσθηκε να νίψουν τας χείρας τους μετά από κάποιο φονικό. Μόνον τον εαυτό τους πυρπόλησαν για να βγει αυτό το θείο δώρο του παγιωμένου Λόγου σε υψηλή αρμονική και σε συχνότητες από αυτές που εκπέμπουν οι υλοβόρρες μαύρες τρύπες.

            Με κινηματογραφικά ρεαλιστικό τρόπο, με εσωτερικότητα, εις βάρος της φωνητικής του (μερικές φορές μόλις και μετά βίας ακουγόταν), ο Μιχάλης Γιαννικάκης ερμήνευσε το «Όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου» με την εφιαλτική, καφκική σχεδόν αλλά και συμπαντικώς κατοπτρική μουσική του Πάνου Μαλανδρή να γεμίζει τα υπαρξιακά κενά.

            Υπέροχη παράσταση, που θα συνεχιστεί κι εκτός του επιτυχημένου φεστιβάλ ανδρικών μονολόγων στο Θέατρο Τζένη Καρέζη, αφού όλες οι άλλες παραγωγές ήταν προγενέστερες, ενώ η στερνή ήταν και πρεμιέρα.

            Ο Πάνος Αγγελόπουλος με τελετουργικό τρόπο ξέρει να δίνει μια τραγική αναγκαιότητα στα έργα που οραματίζεται και υλοποιεί. Είναι μια δύναμη ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη στα πνευματικά μας πράγματα. Στο video–art του τέλους φαίνεται καθαρά και ξάστερα η ιδεολογία και οι αισθητικές-κοινωνικές-πολιτικές (με τη ευρύτερη έννοια) προθέσεις του. Μακάρι να μακραίνει ο κατάλογος των πνευματικών ανθρώπων, που αξίζουν και δικαιούνται αυτόν τον τίτλο, που ξεφεύγουν από το ναρκισσισμό, την αυτάρεσκη ωραιοπάθεια και τη στείρα ομφαλοσκόπηση και νοιάζονται για το μέλλον αυτού του τόπου, και του πλανήτη ως εκ τούτου.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

INFO:

http://www.theatrotzenikarezi.com/muomicronnuomicronlambdaomicrongammaomicroniota-alphanudeltarhoomeganu.html

 

  1. Tρίτη 26 Απριλίου, 21:00
    «Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου»
    Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

    με τον Μιχαήλ Γιαννικάκη

    ΤοΌνειρο ενός γελοίου ανθρώπου δημοσιεύτηκε το 1877 και είναι η φανταστική ιστορία που αφηγείται την εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας Από την εποχή της χαμένης αθωότητας, της αγάπης και της τρυφερότητας, στο επίπεδο της ενοχής και της αγριότητας.

    Ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι μέσα από το Όνειρο του γελοίου ανθρώπου, ερμηνεύει και αναλύει την ψυχοσύνθεσή μίας ύπαρξης που μέσα στις υπόγειες διαβάσεις και τις κατακόμβες της σκέψης του, μέσα από τη συνύπαρξη αντιθέσεων – φως και σκοτάδι, πραγματικό και φανταστικό, χθες και σήμερα – γέννησε ελπίδα και αναγέννηση,

    Κείμενο: Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι
    Σκηνοθεσία:
    Πάνος Αγγελόπουλος
    Μουσική: Πάνος Μαλανδρής
    Σύμβουλος Κίνησης: 
    Έρση Πήττα.
    Διεύθυνση Παραγωγής
    : Γιώργος Κολιοβέτας
    Επιμέλεια Παραγωγής:
    Κλέλια Παπαγιανοπούλου

    Ερμηνεύει ο Μιχαήλ Γιαννικάκης
    Διάρκεια 70 ΄

    ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΑΠΑΝΤΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΨΗΛΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ
    ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ»
    Ακαδημίας 3, Αθήνα, τηλ. 210 3636144, 210 3625520
    Από 15 έως 24 Απριλίου 2016

ΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΠΑΝΙΑ

Posted by grafei on 09:52 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

νικοςΣΠΑΝΙΑΣ

από τον κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο Νίκος Σπάνιας, Έλληνας που έζησε στη Νέα Υόρκη, ποιητής, μεταφραστής και άνθρωπος που πόνεσε πολύ, και είχε δραματικό τέλος – ζεματίστηκε στο λουτρό του – ήταν και θεατρικός συγγραφέας. Ένα μονόπρακτο κι ένας μονόλογος είναι ό,τι έφθασε έως εμάς από τη θεατρική του παραγωγή.

Στο μονόπρακτο με το συμβολικό τίτλο «ΕΚΑΤΟ ΚΟΛΛΑΡΑ» δύο άνθρωποι, δύο άντρες συναντώνται σε ένα δωμάτιο φθηνού ξενοδοχείου, και ανίκανοι να εγκαταλείψουν τις ευκολίες τους και τις πανοπλίες τους, αποτυγχάνουν να επικοινωνήσουν, με αποτέλεσμα ο δυνατότερος να πνίξει τον ασθενέστερο. Συνηθισμένη ιστορία, κι ανατριχιαστικά πραγματική, βγαλμένη λες από τα ψιλά των εφημερίδων, και τις τελευταίες ειδήσεις του κεντρικού δελτίου των ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών. Απόηχοι του Τενεσσή Ουίλλιαμς, αλλά και της «Μιας εποχής στην Κόλαση» του Αρθρούρου Ρεμπώ, που τόσο έξοχα είχε μεταφράσει στην ελληνική γλώσσα ο Νίκος Σπάνιας. Ποιητικός ρεαλισμός και σύγχυση, αδιέξοδο κι ελπίδα για λύτρωση μέσα από τη φυγή, μέσα από τον έρωτα και το θάνατο. «Πάντα βασιζόμουνα στην καλοσύνη των περαστικών» λέει η Μπλανς Ντυμπούα του «Λεωφορείου ο Πόθος» του Τενεσσή Ουίλλιαμς. Ο Δόκτωρ Μαγγούν βασίζεται στην καλοσύνη του Λέιφ, που έχει λαιμό δυνατό σαν ταύρος, και φοράει μεγάλο νούμερο κολάρου – από εκεί βγαίνει και ο συμβολικός τίτλος – κι όταν αρνείται – θαρρείς εξεπίτηδες – να του δείξει σεβασμό ο άλλος δεν μπορεί παρά να τον σκοτώσει τελετουργικά, και με πάθος. Ο ντιλετάντε ήρωας βρίσκει τη λύτρωση από τα χέρια του αγγέλου του.

Στο μονόλογο με τον επίσης περίεργο τίτλο «Μαντάμ Καναρινί» έχουμε μία ευθεία μεταφορά, αλλά όχι αντιγραφή του μονόπρακτου του Τενεσσή Ουίλλιαμς «Μίλα μου σαν τη βροχή». Μία γυναίκα, μία αποτυχημένη, ναυαγισμένη ύπαρξη, στήνει στο θέατρο του ταραγμένου μυαλού της πρόσωπα, καταστάσεις, φαντασιώσεις, για να βρει μέσα από την πρόσκαιρη αναδίνισή τους την ανακούφιση και να μπορέσει να βγάλει τη μέρα της. Τυπική ιστορία, από την οποία όμως ξεχειλίζει η ποίηση και το αδιέξοδο μιας υπερευαίσθητης ψυχής. Η ηθοποιός καιν συγγραφέας Έφη Παπαθεοδώρου που υποδύθηκε τη Μαντάμ Καναρινί , σε σκηνοθεσία Σίμωνα Πάτροκλου, έχει γράψει – και εκδώσει – έναν ανάλογο μονόλογο, πολλά χρόνια πριν ο Νίκος Σπάνιας μου στείλει το χειρόγραφο του δικού του μονολόγου.

Για την ιστορία θα αναφέρω ότι και τα δύο έργα παρουσιάστηκαν σε ενιαία παράσταση την Άνοιξη του 1990 και επαναλήφθηκαν τον Ιανουάριο του 1991 στο θέατρο «ΜΟΝΤΕΡΝΟΙ ΚΑΙΡΟΙ» από την «Ομάδα Τέχνης Πάροδος». Το μονόπρακτο «ΕΚΑΤΟ ΚΟΛΛΑΡΑ» σε σκηνοθεσία Παντελή Τσολάκου και με τον Γιώργο Μπαρμπέρη στο ρόλο του Λέιφ, ενώ εγώ έπαιζα το ρόλο του Δόκτορα Μαγγούν.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας