Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Six poèmes de Christos Papoutsis

Posted by grafei on 12:06 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

traduits  en  français  par  Paraskevi  Molari, enseignante, traductrice, chercheur , MA Paul Valéry Montpellier III

ΧΡΗΣΤΟΣΠΑΠΟΥΤΣΗΣ

Christos  Papoutsis  est né à Athènes. Il a fait des études en Médecine ( Université d ΄ Athènes ) et s ΄ est specialisé en tant que médecin généraliste, métier qu ΄ il continue à exercer. Il a participé avec des poèmes au Congrés International de ΄Union Mondiale des Ecrivains Médecins. Ses poèmes ont été publiés dans des revues telles que «Kastalia» et «Mandragoras» ainsi que dans nombre de sites électroniques de poésie. Jusqu ΄ à présent, il a publié deux recueils de poèmes : « Μετά το τέλος τ ’ουρανού »( «Jusqu ΄ à la fin du ciel », 2013, éditions ΄΄Anemos ΄΄, Athènes ) et «Λήθη, η αυτοκράτειρα του κόσμου» (« Oubli, l’ impératrice du monde », 2014, éditions ΄΄Anemos ΄΄, Athènes ). Aujourd ΄ hui, nous présentons, pour la première fois, six poèmes de lui, ( trois de chaque recueil ) traduits en français, espérant avoir bientôt la joie de continuer à le traduire en français.

 

 

Recueil  intitulé  « Après la fin du ciel »   

 

 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

 

 

 

Μετά το τέλος τ’ ουρανού

 

Στα χρώματα της ανατολής,

μιά πορεία μοναχική

στον ουρανό,τον αιώνιο.

Στα χρώματα του δειλινού,

συνοδοιπορία

στον ουρανό,τον αιώνιο.

Πέταξαν δίπλα, δίχως νήματα.

Και όταν τελείωσε ο ουρανός,

γιατί αιώνιος δεν είναι,

έγιναν  Ένα.

Μέσα στο αδιάσπαστο Όλον.

Πιο κοντά,

απ’ όσο φέρνει ο έρωτας.

Πιο κοντά,

απ’ όσο φέρνει η αγάπη.

 

 

Après la fin du ciel

 

Sous les couleurs de l ΄ aube

Marche solitaire

Vers le ciel éternel.

Sous les couleurs du ciel,

Compagnon de route

Vers le ciel éternel.

Vol parallèle

Depourvus de fil.

Et, dès la fin du ciel,

Car éternel ne l ΄ est pas,

ils se sont unis.

Dans le Tout indissoluble.

Plus près

De ce que l ΄ eros parvient à porter.

Plus près de ce que l΄amour parvient à porter.

 

*****

 

 

 

                                               Ο άνθρωπος της καταιγίδας

 

Άνθρωπος υπεράνω υποψίας

κι όμως…

Χωρίς καχυποψία,

έπαρση, ειρωνία.

Άνθρωπος τρυφερός.

Χωρίς επιθετικότητα,

ανταγωνιστικότητα, υπεροψία.

Άνθρωπος γρανιτένιος.

Δεν κατέχει,

δεν φοβάται,

δεν μολύνεται.

Άνθρωπος γαλήνιος.

Μοναχικός.

Άνθρωπος της καταιγίδας.

 

 

L’homme de l ΄orage

 

Ηomme

au delà de tout soupçon

et pourtant…

sans méfiance

sans arrogance

ni ironie.

Homme tendre,

point agressif

pas concurrentiel

hautain non plus.

Homme graniteux.

Il ne possède pas,

ne craint pas

ne se souille pas.

Homme serein,

Solitaire.

Homme de l ΄ orage.

 

*****

 

 

 

                                                           Χωρίς λόγια

 

Αλληλέγγυα βλέμματα.

Εποχή της σιωπηλής κραυγής.

Επανάσταση συναισθημάτων.

Υπεύθυνα βλέμματα.

Εποχή του συνειδητού ονείρου.

Επανάσταση χωρίς απόγνωση.

Ειλικρινή βλέμματα.

Εποχή της ενθύμησης.

Επανάσταση χωρίς υποσχέσεις.

Τα όπλα και τα λάβαρα

απουσιάζουν.

 

 

Sans paroles

 

Regards solidaires

Temps de cri silencieux

Révolte de sentiments

Regards responsables

Temps du rêve conscient

Révolte sans désespoir

Regards sincères

Temps de remémoration.

Révolte sans promesses

Sans armes ni étendars.

 

*****

 

 

 

 

 

 

 

Recueil intitulé  « Oubli, impératrice du monde »

 

Κόκκινη άσφαλτος

 

Καταδύεται στην άσφαλτο.

Κόκκινη λίμνη.

Του άρεσαν οι ήσυχες λίμνες,

του έπαιρναν τις σκέψεις στο βυθό τους.

Μα τα ασθενοφόρα, τα ουρλιαχτά,τα μοιρολόγια;

Τι γυρεύουν στη λίμνη του;

Βλέπει.

Απαξίωση.

Εγκατάλειψη.

Ουρλιάζει δίχως φωνή,

χειρονομεί χωρίς τα χέρια.

«Φύγετε!

Αφήστε τη λίμνη να πάρει τις σκέψεις μου.

Δεν τις αντέχω τις σκέψεις μου».

Μια κόκκινη λίμνη στην άσφαλτο.

 

 

Βitume rouge

 

Plongé dans la bitume.

Lac rouge.

Il aimait le calme des lacs,

qui emmenaient ses  pensées

dans leur fond.

Les ambulances pourtant

Les hurlements, les chants funèbres

À quoi bon dans son lac ?

Il regarde.

Dédain.

Délaissement.

Il hurle sans voix,

gesticule sans les mains.

« Partez !

Laissez le lac emporter mes pensees.

Je ne les supporte pas ».

Un lac rouge sur la bitume.

 

*****

 

 

 

Ποιά η χρησιμότητα του ποιήματος;

 

Γράφω ένα ποίημα

για τον έρωτα

για τον πόνο

για τη ζωή

για τον θάνατο.

Μετά, έρχονται

ο έρωτας

ο πόνος

η ζωή

ο θάνατος.

Μου τσαλακώνουν τα χαρτιά,

τα πετούν ως άχρηστα.

Γράφω ένα ποίημα.

Ποιόν ωφελεί

ένας απελπισμένος χορός

ερωτευμένων λέξεων;

 

La poésie, à quoi bon ?

 

J ΄ écris un poème

sur l ΄ amour

sur la douleur

sur la vie

sur la mort.

Puis, arrivent

l ΄amour

la douleur

la vie

la mort.

Ils froisssent mes papiers

Les jettent à la poubelle.

J ΄écris un poème.

À quoi bon

Une danse désesperée

de mots epris ?

*****

 

 

 

Άδεια κούπα

 

Εάν ήμουν ζωγράφος,

θα ζωγράφιζα τη λαχτάρα του σπόρου

να φυτρώσει,να βγάλει φύλλα και καρπούς.

Εάν ήμουν μουσικός,

θα υμνούσα το όνειρο της σταγόνας

να γίνει σύννεφο.

Εάν ήμουν ποιητής,

θα ζωγράφιζα με λέξεις

τη μουσική των ονείρων.

Δεν είμαι

ποιητής, ζωγράφος,μουσικός.

Ένας ζητιάνος είμαι.

Μη δώσετε!

Πάρτε απ’ την κούπα μου!

Πρέπει ν’αδειάσει.

Το απαιτεί

ο δρόμος προς το Φως.

 

Coupe vide

 

Peintre,

Je peindrais le désir ardant de la graine

pour la voir pousser

donner des feuilles et de fruits.

Musicien, je louerais le rêve de la goutte

pour la rendre nuage.

Poète ,

je peindrais avec des mots

la musique des rêves.

Je ne suis

ni poète, ni peintre, ni musicien.

Je suis un mendiant.

Plus d ΄ aumône pour moi !

Prenez ma coupe de mendiant !

Elle doit être vidée.

C ΄ est le chemin vers la Lumière

qui l ΄ exige.

 

*****

 

 

Ένα ποίημα αντίδοτο φθόνου κι απαξιώσεως, στην ιερά Ελευσίνα εμπνευσμένο

Posted by grafei on 11:09 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από την υπό επεξεργασίαν ποιητική συλλογή του Κωνσταντίνου Μπούρα “Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα”

bouras8auyg2015

 

 

 

 

Ελευσίνα – Καλλίχορον φρέαρ

 

Στην επίμονη καταξιωμένη αρχαιολόγο και φίλη Καλλιόπη Παπακώστα

Στην διακεκριμένη, ποιήτρια, πανεπιστημιακό και Δασκάλα ήθους Ζωή Σαμαρά[1]

[1] Απαντώντας στην ηλεκτρονική αποστολή αυτού του ποιήματος, μου έγραψε: «Η πίκρα και η οργή είναι κακοί σύμβουλοι. Η δημοκρατία δεν λειτουργεί σωστά στην τέχνη και στην επιστήμη. Πάντα ευχαριστώ όσους με φθονούν περισσότερο από όσους με θαυμάζουν, γιατί ξέρω ότι ο φθόνος είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση της αξίας μας».

 

boureik

 

 

 

 

Γιατί πλήθυνε η μικρότητα απέναντί μας

Κι οι μικροπρέπειες βροχή.

Με τον Ανδρόνικο, με τον Ευριπίδη, τον Αισχύλο,

Τον Καρυωτάκη, τον Καζαντζάκη, το Ρίτσο,

Με το Σικελιανό, τον Μεγάλο Αλεξανδρινό,

Την Πολυδούρη, τη Σαπφώ…

Όλους όσους επέτυχαν αποτυγχάνοντας

Να μπουν στα ράφια της Αθανασίας

Ενώ η Ζωή τούς πότισε φαρμάκι…

Εδώ στο ιερόν Τελεστήριον της Ελευσίνας,

Στο Καλλίχορον Φρέαρ

Θα προσευχηθώ

Για την ανάσταση των ζωντανών

Και των αποθαμένων τη δίκαιη Σιγή,

Στη Λήθη να βουλιάξουν

Οι ταριχευμένοι σκορπιοί

Και τα φρικτά μισάνθρωπα ερπετά

Να σταματήσουν πια να συνάζουν

Δηλητήριο στο δόντι το κακοφορμισμένο.

Τόσο μεγάλη χώρα

Με τόσους πολλούς μικροπρεπείς ανθρώπους.

Μόχθησαν οι άλλοι να δημιουργήσουν πολιτισμό

Με το αίμα της ψυχής τους

Για να βρεθούν οι μικρονοϊκοί, οι μικροπρεπείς,

Οι συκοφάντες, οι ανεπάγγελτοι, οι ατάλαντοι

Που πασχίζουν – δίνοντας «γην και ύδωρ» αφειδώς –

Να σπιλώσουν τους άξιους, ν’ αποκεφαλίσουν

Κάθε στάχυ που προεξέχει… Και μετά παραπονιέστε

Για την Κρίση. Μα εσείς είστε υπεύθυνοι, καλοί μου

Άνθρωποι, εσείς που δεν ανέχεστε τις αξίες

Δίπλα σας, γιατί κονταίνει ο ίσκιος σας

Κι ο φαλλός σας φαίνεται τόσον ανεπαρκής

Την ώρα που ανεβαίνει ο Φαέθων

Ολόλαμπρος στον Ουρανό

Οδηγώντας το άρμα του Ήλιου το πυρρό

Κι ο Ίκαρος ετοιμάζεται για την μοιραία τπήση

Μόνο και μόνο για να μην σας ξαναδεί.

Έλληνες, Έλληνες, ανώτεροι του Πολιτισμού

Γενείτε

Κι όχι κατώτεροι κι από τις μικροπρέπειές σας.

Ανόητοι, δεν ξέρετε πως Άλλος φροντίζει

Για την κατανομή της Δόξης της Αληθούς

Πολλά χρόνια μετά τον θάνατό μας.

Κι εσείς πασχίζετε να αρπάξετε

Όσα προλαβαίνετε από το κλειδαμπαρωμένο

Θησαυροφυλάκιο του πόθου,

Είστε έτοιμοι (σαν από καιρό) να ληστεύσετε

Και το ταμείον

Διότι ορθώς γνωρίζετε

Ότι μετά την απομάκρυνσιν

Εκ του Πρώτου Νεκροταφείου

Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

Μόνον που η Δόξα χαρίζεται

Στους αληθείς, στους τίμιους,

Στους δικαούχους μία σκελίδα

έστω…

Ακόμα και τα παιδιά γελάνε

με τους στίχους σας

και τα εγγόνια

σάς απαξιώνουν.

Τι θέλετε λοιπόν

Και μας ποζάρετε

Δήθεν γυμνοί

Ενώ φοράτε την πανοπλία

Τού φοβισμένου κατάσαρκα.

Να μας τρομοκρατήσετε;

Δεν μπορείτε. Η ανηθικότητα

Προδίδει έλλειψη Γνώσης

Και σοφίας το έλλειμα

Γίνεται τρόμος και διαγ(κ)ωνισμός.

Συνέρχεσθε; Συνευρίσκεσθε; Συναπαρτίζετε;

Εδώ ο κόσμος χάνεται

Κι οι εταιρείες βαυκαλίζονται

Για ένα ξεροκόμματο

Ματαιοδοξίας,

Ένα γλυμμένο κόκκαλο έστω,

Ακόμα κι αν είναι από τα αποφάγια

Του εχθρού μας

Του πλέον μισητού.

Τόση λιμοκτονία λοιπόν

Εσωτερική;

Για να μην πω «πνευματική»

Καθ’ ότι δεν ταιριάζει

Το Υψηλό να λερώνετε

Με τα απόνερά σας.

Ήθος, Ανάτασις, Υπέρβασις, Τέλος.

 

Ελευσίνα, 6/3/2016

 

 

 

 

 

 

 

«Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα»,

Posted by grafei on 10:16 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

επιτέλους ποιοτικό ποιητικό θέατρο και πάλι στο Θέατρο Τέχνης χάρη στην ομάδα «Bijoux de Kant»

 bijouxdeKant

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

bijouxdeKant2

 

Πήξαμε τα τελευταία χρόνια, της λεγόμενης Κρίσης (τους, απόλυτα προδεδιαγραμμένης κι ελεγχόμενης ως προκύπτει)… πήξαμε από ένα αναίτιο κι ανερμάτιστο θέατρο σκληρότητας, βωμολοχίας, απαξίωσης κάθε ηθικού αναστήματος, απώλειας του μέτρου, καταστροφικής μανίας αποδόμησης των πάντων [και ειδικά αυτών που δεν κοπιάσαμε εμείς να χτίσουμε – το σύνδρομο του Ηρόστρατου]. Νοσταλγήσαμε τις παλιές καλές μέρες του Θεάτρου Τέχνης, όπου το άγρυπνο, καλοπροαίρετο αλλά και διεισδυτικό μάτι του μεγάλου Δασκάλου Καρόλου Κουν δεν επέτρεπε να διεισδύσει η φτήνια, η μικροπρέπεια, ο καταστροφικός ναρκισσισμός, ο αποβλακωτικός αυνανισμός και άλλα …αρχαία δαιμόνια.

bijouxdeKant3

Στο «Θέατρο Τέχνης» απολαύσαμε τον μαγικό ρεαλισμό και το ποιητικό θέατρο μακριά από βερμπαλισμούς κι ευκολίες παντός είδους. Είχα χρόνια λοιπόν να δω μια παράσταση που θα επικροτούσε απόλυτα ο μακάριος πλέον ιδρυτής του, μέχρι που απόλαυσα το έργο του Νίκου Δήμου, που διασκεύασε την «Πρώτη Αγάπη» του Κονδυλάκη (1919) υπό τον επίκαιρο τίτλο «Όσα η καρδιά στην καταιγίδα». Και βιώνουμε απαξάπαντες συναισθηματικές καταιγίδες ασύλληπτης αγριότητας, τόσο που η «Τρικυμία» του Σαίξπηρ να μοιάζει απλώς ανέκδοτο.

        Το θέμα της ανεξέλεγκτης (από τη Λογική) έγερσης της λίμπιντο στους εφήβους είναι ένα πρωτογενές δραματικό υλικό πρώτης τάξεως, αφού οδηγεί συνήθως σε καταστροφές ασύλληπτες κι επαναστάσεις κοσμογονικές. Ο έφηβος αμφισβητώντας το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, αμφισβητεί κατ’ αρχήν το Υπερεγώ και δι’ αυτού τη «σάπια» κοινωνία, με τις συμβάσεις, τους κανόνες και την απ-αλλοτριωτική της οδοστρωτήρια επιπλαστότητα… Και σα να μην έφταναν οι ορμονικές αλλαγές που αναστώνουν την ιερά ενέργεια της κουνταλίνι στο αμάθητο χλωρό κλαρί, έρχεται κι ο πρώτος έρωτας κι αποτελειώνει την πυρκαγιά καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του, με πρώτους και καλύτερους όσους στέκονται εμπόδιο στην καταστροφική μανία της.

bijouxdeKant4

Η χήρα μάνα με τον μοναχογιό που τον λατρεύει σαν Χριστό είναι ένα γνωστό μοτίβο τόσο στη νεοελληνική δραματουργία όσο και στη Λογοτεχνία των χωρών που βρέχονται από τη Μεσόγειο. Φαίνεται ότι αυτή η αρχετυπική μορφή της Μητέρας Θεότητας έλκει την καταγωγή της από την ανθρωποφάγο Θεά Κάλι, προγιαγιά της Αφροδίτης. Αυτός κι αν είναι ρόλος.

        Δεν είναι τυχαίο που μια έμπειρη συνταξιούχα τραγουδίστρια γύρισε στο θέατρο για να ερμηνεύσει αυτόν το αβανταδόρικο ρόλο (παράλληλο με το ρόλο της Μάνας από τον «Ματωμένο Γάμο», της Κυρίας Άλβινγκ από τους «Βρικόλακες»…). Κι εδώ έγκειται η δραματουργική ευφυία του Άκη Δήμου. Έφτιαξε με γερά και στέρεα υλικά ένα πρώτης τάξεως θεατρικό έργο, συνυφαίνοντας θεματικές, μοτίβα, στερεότυπα, αρχέτυπα και προκατασκευασμένες ιδέες από την παρακαταθήκη των συγγραφέων που προηγήθηκαν. Εξ άλλου αυτό δεν έκαναν όλοι, από τον Όμηρο, τον Ευριπίδη μέχρι και τον Καβάφη (για να μην κάνουμε αναφορές σε σύγχρονους δευτεροκλασάτους λογοκλόπους, οίτινες δεν ημπορούν να αρθούν εις το ύψος των αυθεντικών δημιουργών);

        Άπαντες οι συντελεστές λιτοί, εκφραστικά αφαιρετικοί, αρμονικά ενταγμένοι στο σκηνοθετικό όραμα, πειθαρχημένα «εγώ», τίποτα να μην ξεφεύγει από αυτά που δεν πρέπει να υπερφωτιστούν ή να υπερτονιστούν. Μόνον ό,τι φαίνεται είναι το (καλό) θέατρο και τα υπόλοιπα τα συμπληρώνει το μυαλό του θεατή (κατά το δοκούν και κατά περίπτωσιν).

        Το σκηνικό, ένα συναρμολογούμενο ορθογώνιο παραλληλόγραμμο αλώνι, με τρεις διακριτούς τόπους και ποιητικά ατμοσφαιρικούς φωτισμούς. Η μουσική παραδοσιακά φωνητική. Τα κοστούμια μακράν του διαχρονικού έρεπον προς την ηθογραφίαν.

        Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν από τους συντελεστές γιατί θα ήταν άδικο. Ούτε καν τον σκηνοθέτη. Το ποιητικό θέατρο είναι «ενός ανδρός αρχή»: του συγγραφέα. Όλοι οι άλλοι είναι στρατιώτες, λοχίες, λοχαγοί (το πολύ). Και με το συμπάθιο.

        Ως πεσόντες στον καλόν αγώνα της Ανάστασης της Τέχνης σε έναν τόπο βραχώδη και σε τρικυμισμένους εφιαλτικούς καιρούς, αναφέρω απλώς τα ονόματά τους:

ΚΕΙΜΕΝΟ: Άκης Δήμου

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιάννης Σκουρλέτης

ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Δαλακούρας

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη

ΣΚΗΝΙΚΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Ανδρέας Κασάπης

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Δήμητρα Λιάκουρα

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Χριστίνα Θανάσουλα

ARTWORK: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

ΒΙΝΤΕΟ: Βασίλης Κεκάτος – Artώ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μυρτώ Αποστολίδου

ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΛΥΡΕΣ: Παντελής Σταυρακάκης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Τάνια Τσανακλίδου, Λένα Δροσάκη, Γιάννης Παπαδόπουλος, Νικόλας Αγγελής.

 

Info από την επίσημη ιστοσελίδα του Θεάτρου Τέχνης:

http://www.theatro-technis.gr/osa-kardia-mou-stin-kategida/

 

~ μια παραλλαγή στο θέμα της ‘Πρώτης Αγάπης’ του Ιωάννη Κονδυλάκη ~

 

Η ομάδα bijoux de kant παρουσιάζει στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν το νέο έργο του Άκη Δήμου «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα», εμπνευσμένο από την εμβληματική νουβέλα του Ιωάννη Κονδυλάκη «Πρώτη Αγάπη» (1919). Μια παράσταση που σηματοδοτεί την πρώτη συνεργασία της Τάνιας Τσανακλίδου με την bijoux de kant και την επιστροφή της στο Θέατρο Τέχνης ύστερα από 40 χρόνια.

***

Ο θεός έδωσε πολλά στον άνθρωπο,

μα ο άνθρωπος ήθελε κάτι απ’ τον άνθρωπο.

Αντόνιο Πόρτσια, Φωνές, μετ. Ε. Χ .Γονατάς

 

Λίγα λόγια για την παράσταση

Ένα αγόρι μεγαλώνει σ’ ένα ορεινό χωριό της Κρήτης, καθώς ο 19ος αιώνας τελειώνει. Ψηλά στο βουνό, μα με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα, αναμετριέται με την αποκάλυψη των επιθυμιών του. Διχάζεται, ταλαντεύεται, τρομάζει, αντιστέκεται και ενδίδει ακολουθώντας το εκκρεμές της καρδιάς και τις γραμμές του ιδρώτα στην παλάμη του. Ανατριχιάζοντας και τρέμοντας, μετρώντας μυστικά και φιλιά, τάζοντας όλα του τα χάδια στις ενοχές του για να σωπάσουν: έτσι πάει. Ο έξω κόσμος υποχωρεί σιγά σιγά, για να κερδίσει ο άλλος κόσμος, ο κόσμος των θεών και των διαταγών τους, του λαχανιάσματος και των αναφιλητών, των ονείρων και των ματαιώσεών τους, της αμαρτίας και της εξιλέωσης, των αισθημάτων και των αισθήσεων. Μια πάμφωτη Κόλαση χτίζεται με τα υλικά ενός χαμένου Παράδεισου – χώματα τα πιο πολλά,

για μια στιγμή ανθισμένα, μετά άγονα. Ένας λαβύρινθος σαν κήπος κρεμαστός που αιωρείται πάνω από τ’ ανθρώπινα κι ένας Μινώταυρος που τα περιγελάει. Όπως και να την πεις, η ιστορία του Γιωργή σε περιγράφει.

Με όχημα την «Πρώτη Αγάπη» του Ιωάννη Κονδυλάκη και με στοίχημα την ποιητική διαχρονία της γλώσσας ως ακριβού και αναντικατάστατου αγωγού του αισθήματος, το «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα» παρακολουθεί βήμα βήμα τη μεταμόρφωση ενός θαύματος σε εφιάλτη, το πάθος να τρέχει ξέφρενο μέχρι το χείλος της απόγνωσης και τον έρωτα να πέφτει σ’ έναν βαθύ γκρεμό για να βυθιστεί εκεί όπου κανένα πειρατικό δεν θα τον ψάξει.

Μια παραλλαγή σε μια εμβληματική νουβέλα της ελληνικής λογοτεχνίας και, ταυτόχρονα, μια συμφωνία για τέσσερα πρόσωπα ενορχηστρωμένη από το φάντασμα της αδύνατης Αγάπης. Ίσως γιατί «όποιος δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, μένει μονάχος». Και γιατί οι λυγμοί είναι η καλύτερη μουσική για τους άδοξους έρωτες. –

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Ο Γιωργής βρέχεται από μια θάλασσα κι ανεβαίνει ένα βουνό για να στεγνώσει. Αυτή ήταν η εικόνα που καρφώθηκε στην καρδιά μου, διαβάζοντας την «Πρώτη αγάπη». Αυτήν την εικόνα ακολούθησε πιστά κι ο λόγος του Άκη Δήμου, που ανέλαβε να συνομιλήσει με τον Ιωάννη Κονδυλάκη, παραδίδοντας ένα νέο έργο, το «Όσα η καρδιά μου στην καταιγίδα». Η σκηνοθεσία ακολουθεί την υγρή γραμμή της επιθυμίας, το αδύναμο φωτάκι που μεταμορφώνεται μέρα με τη μέρα, λέξη τη λέξη σε μαύρο ήλιο. Σκηνοθετώ ακραία καιρικά φαινόμενα σ’ αυτή την παράσταση. Σκηνοθετώ απόκρημνα τοπία και επιθυμίες, ένα βήμα πρίν τον γκρεμό. Γνώριμοι τόποι για την bijoux de kant που συχνάζει σε βυθούς και γυμνά βράχια. | Γιάννης Σκουρλέτης

 

ΚΕΙΜΕΝΟ: Άκης Δήμου

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιάννης Σκουρλέτης

ΜΟΥΣΙΚΗ: Κώστας Δαλακούρας

ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη

ΣΚΗΝΙΚΗ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ: Ανδρέας Κασάπης

ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Δήμητρα Λιάκουρα

ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Χριστίνα Θανάσουλα

ARTWORK: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

ΒΙΝΤΕΟ: Βασίλης Κεκάτος – Artώ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μυρτώ Αποστολίδου

ΚΡΗΤΙΚΕΣ ΛΥΡΕΣ: Παντελής Σταυρακάκης

ΠΑΙΖΟΥΝ: Τάνια Τσανακλίδου, Λένα Δροσάκη, Γιάννης Παπαδόπουλος, Νικόλας Αγγελής.

 

bijoux de kant

Η bijoux de kant δημιουργήθηκε τον Δεκέμβριο του 2010 από τον Εικαστικό Γιάννη Σκουρλέτη, τον Μουσικό – Συνθέτη Κώστα Δαλακούρα και τον Κοινωνιολόγο Άρη Ασπρούλη. Έκτοτε στην ομάδα έχουν προστεθεί η Σκηνοθέτης – Ηθοποιός Ηλέκτρα Ελληνικιώτη, ο Επιμελητής – Εικαστικός Αλέξιος Παπαζαχαρίας, η Ποιήτρια Γλυκερία Μπασδέκη και ο Εικαστικός Κωνσταντίνος Σκουρλέτης. Παρότι το θέατρο αποτέλεσε το εφαλτήριο για τη δημιουργία της ομάδας, η bijoux de kant επιδιώκει να ξεπεράσει τους περιορισμούς που ορίζει η έννοια της θεατρικής ομάδας και να διαμορφώσει μια ερευνητική πλατφόρμα που φέρνει σε επαφή διαφορετικά πεδία, εντός και εκτός της σφαίρας της δημιουργικής έκφρασης. Το θέατρο και η performance, η σύγχρονη μουσική και τα νέα τεχνολογικά μέσα, η Ιστορία της Λογοτεχνίας και η Θεωρία της Τέχνης, το εικαστικό ιδίωμα και οι υποκριτικές τεχνικές είναι μερικά από τα στοιχεία, τα οποία η bijoux de kant επιχειρεί να συνδέσει έτσι ώστε να δημιουργηθεί ένα οικουμενικό και διαχρονικό αποτύπωμα, που απευθύνεται σε ένα ευρύ κοινωνικό σώμα και ξεπερνά τα όρια της κυρίαρχης κουλτούρας, ενισχύοντας τη θέση της καλλιτεχνικής πράξης ως κριτική στάση.

Επίσημη ιστοσελίδα: http://bijouxdekant.tumblr.com

Άκης Δήμου

Ο Άκης Δήμου γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Στην ίδια Σχολή, ολοκλήρωσε στη συνέχεια το μεταπτυχιακό του, με αντικείμενο το Ποινικό Δίκαιο και την Εγκληματολογία. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο θέατρο το 1995 με τον μονόλογο «…και Ιουλιέττα». Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν ανέβει, σε κρατικές και ιδιωτικές σκηνές, 24 έργα του, 4 από τα οποία αποτελούν μεταγραφές μυθιστορημάτων των Αλέξανδρου Δουμά (Η κυρία με τις καμέλιες), Κωνσταντίνου Χρηστομάνου (Η κερένια κούκλα), Μαρίας Ιορδανίδου (Λωξάντρα) και Μένη Κουμανταρέα (Η κυρία Κούλα). To 2012, σε συνεργασία με τον Γιώργο Κιμούλη, διασκεύασε το έργο των Theo Van Gogh και Theodor Holman Η συνέντευξη. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά και πορτογαλικά και έχουν παρουσιαστεί στην Αγγλία, την Ισπανία, την Πορτογαλία και το Βέλγιο. Το σύνολο των μέχρι τώρα έργων του κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιγόκερως. Από το 2008 διδάσκει Δραματολογία στην Ανώτερη Δραματική Σχολή «Ανδρέας Βουτσινάς». Ζει στη Θεσσαλονίκη.

Ιωάννης Κονδυλάκης

Ο Ιωάννης Κονδυλάκης γεννήθηκε στη Βιάννο της Κρήτης το 1861, αλλά η Κρητική Επανάσταση οδήγησε την οικογένειά του να εγκατασταθεί στον Πειραιά από το 1866 και για μια τριετία. Το δημοτικό σχολείο το τελείωσε στο χωριό του, ενώ τα εφηβικά του χρόνια τα πέρασε στα Χανιά. Το 1877 εγκαταλείπει τα γυμνασιακά θρανία για να πάρει μέρος στις επαναστατικές κινήσεις της Μεγαλονήσου, ενώ το 1884 -σε ηλικία 23 ετών- αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή Αθηνών. Την ίδια χρονιά πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία με το διήγημα «Η Κρήσσα ορφανή» που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Εστία». Φοίτησε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς να πάρει πτυχίο, ενώ έγραφε στην «Εφημερίδα» του Δημητρίου Κορομηλά. Από το 1885 υπηρέτησε ως δάσκαλος στην Κρήτη, θέση την οποία γρήγορα εγκατέλειψε για να ασχοληθεί με τη δημοσιογραφία. Το 1889 εγκαταστάθηκε οριστικά στην Αθήνα. Συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Άστυ, Σκριπ και Εστία, χρησιμοποιώντας πολλά ψευδώνυμα. Θεωρείται ο «Πατέρας του χρονογραφήματος». Για είκοσι χρόνια έγραφε το καθημερινό χρονογράφημα της εφημερίδας Εμπρός. Τα χρονογραφήματά του -συνολικά περισσότερα από 6.000- διακρίνονται για το κομψό προσωπικό ύφος τους, το χιούμορ και την οξύτητα της παρατήρησης. Ως λογοτέχνης παρουσιάζεται αρχικά με ηθογραφικά διηγήματα, γραμμένα στην καθαρεύουσα. Ήταν ένας εκ των ιδρυτών και πρώτος πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ. Μετέφρασε Λουκιανό, Προυστ, Φλωμπέρ, Μπαλζάκ, Μπωντλαίρ και Μολιέρο. Το 1920 προσβλήθηκε από ημιπληγία. Πέθανε στο Πανάνειο Νοσοκομείο του Ηρακλείου στις 25 Ιουλίου 1920 σε ηλικία 59 ετών. Στο έργο του υπάρχουν πλήθος ιστορικές απηχήσεις από τις ποικίλες και δραματικές ιστορικές τύχες της Κρήτης εκείνα τα χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο από το 1866 έως και το 1898, όπως και ειδήσεις για την κοινωνική, την πολιτική και την πολιτιστική ζωή του νησιού, πολύτιμες για το ψυχογράφημα του «Κρητικού». Η καθαρεύουσα του Κονδυλάκη ήταν διανθισμένη με το χιούμορ που πάντα τον συνόδευε και κάνει ακόμη και σήμερα ευχάριστη την ανάγνωση των έργων του. Με τα έργα του «Πατούχας» (1892) και «Πρώτη αγάπη» (1919), αναπτύσσει τις ψυχογραφικές και ψυχολογικές του ικανότητες, εισάγοντας στην ελληνική λογοτεχνία στοιχεία φροϋδικά, πολύ πριν ακόμη γίνει γνωστή η θεωρία του Φρόυντ στην Ελλάδα. Η «Πρώτη αγάπη» είναι το μόνο έργο του στη δημοτική γλώσσα.

Πρεμιέρα 14 Ιανουαρίου 2016

 

Παραστάσεις

14 Ιανουαρίου έως 28 Φεβρουαρίου

Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 19.00

 

Τιμές εισιτηρίων:

Πέμπτη: 10 € γενική είσοδος

Παρασκευή 15€ | 10€ (μειωμένο ) | 5€ (άνεργοι)

Σάββατο 18 € | 12€ (μειωμένο) | 5€ (άνεργοι)

Κυριακή 16 € | 12€ (μειωμένο ) | 5€ (άνεργοι)

 

Φρυνίχου 14, Πλάκα (χάρτης)

τηλέφωνα ταμείου: 2103222464 & 2103236732

Link προπώλησης: www.viva.gr

Για τον "Διόνυσο", σημείωμα για την παράσταση του έργου μου που ανεβάζει ο Θωμάς Λιώλιος στην Ηγουμενίτσα

Posted by grafei on 13:11 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΣΥΜΒΟΛΟ1

Ο Βάκχος σήμερα ως Διόνυσος-Σίβα, Θεός της Καταστροφής ενός πολιτισμού που αναζητεί εναγωνίως την ανανέωσή του, επειδή κατατρύχεται από τον τρόμο του Θανάτου και καταφεύγει σε παυσίπονη-παυσίλυπη-παραισθητική χημεία βιώνοντας μιαν ψευδαισθητική Αφθονία

 BOYRAS Konstantinos

Από τον θεατρολόγο και συγγραφέα Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Γράφοντας τον «Διόνυσο», την «Εκάβη στη Θράκη», τον «Πενθέα», τον «Τειρεσία, γεροντική ηλικία του Οιδίποδα» και άλλα σύγχρονα δράματα, που συμπεριελήφθησαν στον τόμο «Στον αστερισμό της Εκάτης» (εκδόσεις Δωδώνη), στις ποιητικές συλλογές «Έρως Παλίμψηστος» (εκδόσεις Το Ροδακιό), «Ψυχρόν Πυρ» (εκδόσεις Οδυσσέας) και αλλού, δεν ήθελα να προφητέψω δεινά για τον ελληνισμό και τον ευρωπαϊκό ελληνορωμαϊκό ή για τον δυτικό χριστιανικό πολιτισμό μας, απλώς επιθυμώ να διακαώς να συνεισφέρω στον δημιουργικό διάλογο κι αλληλο-κατανόηση των πολιτισμών, από την διαπολιτισμική γονιμοποίηση της Μεσογείου κατά την Αρχαιότητα μέχρι τις σημερινές πολεμικές κι όχι μόνο συγκρούσεις Δύσης κι Ανατολής.

            Μελετώντας εδώ και σαράντα χρόνια τις «Βάκχες» του Ευρυπίδη, από την πρώτη φορά που τις είδα ως έφηβος ανεβασμένες από τον ιδιοφυή Κάρολο Κουν, γράφοντας τον «Θάνατο του Ευριπίδη» (που ανέβηκε στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου από τον συχωρεμένο Κωνσταντίνο Μάριο) η μόνη μου ποιητική προβληματική είναι μία και μόνο μία: πώς να καταδείξω την ασίγαστη μάχη μεταξύ του ενστικτώδους-ζωώδους ανθρώπου που αναλίσκεται στην μάχη για την επιβίωση ως τυφλός (ή μισότυφλος, στην καλύτερη περίπτωση) και του ανώτερου-πνευματικού-ιδεαλιστή-δημοκράτη-ουτοπιστή-ελεύθερου ανθρώπου που μάχεται θυσιάζοντας ό,τι του είναι ακριβό για την Ισότητα, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Αδελφοσύνη όλων των νοημόνων όντων επί γης (και πέραν, ενδεχομένως…).

            Με άλλα λόγια, ως ποιητή, δραματουργό, συγγραφέα, θεατρολόγο, κριτικό, δάσκαλο  ρέικι, αναζητητή της Αλήθειας, ερευνητή του Αγνώστου, με απασχολεί πώς τα κατώτερα τρία τσάκρα (της βάσης, το δημιουργικό-σεξουαλικό και το τσάκρα του ηλιακού πλέγματος), συνδιαλέγονται κι ανταλλάσσουν αενάως ηλεκτρομαγνητικές ενέργειες και Φως=Πληροφορίες με τα ανώτερα τέσσερα τσάκρα (της καρδιάς, του λαιμού, του λεγομένου «τρίτου ματιού» και του τσάκρα της κορυφής ή «κορώνα»). Αυτή η συμλοκή-σύγκρουση-συνδιαλλαγή απεικονίζεται ιδιοφυώς στην ποιμαντορική ράβδο, και στο κηρύκειο του Ερμή, στο λογότυπο των Φαρμακοποιών, με τα δύο πλεγμένα φίδια, το ανιόν και κατιόν ρεύμα της ιεράς ενέργειας κουνταλίνι που διατρέχει τη σπονδυλική στήλη και μέσω του παρασυμπαθητικού συστήματος εξασφαλίζει πάση θυσία την επιβίωση και την αναπαραγωγή-πολλαπλασιασμό-διαιώνιση του ελλόγου όντος. Αυτήν την ενέργεια «ξυπνάει» ο Βάκχος με τον οργιαστικό χορό των Μαινάδων, με τα ξόρκια-επωδούς, τα τύμπανα, με το χτύπημα των γυμνών ποδιών στο χώμα, με την υψίσυχνη μουσική που μπορεί να διαταράξει κάθε Αρμονία και να τρελάνει κάθε Πενθέα. Στο τέλος των «Βακχών» του Ευριπίδη, ο Διόνυσος-Βάκχος προ-αναγγέλει «από μηχανής» το τέλος της γενιάς που προέκυψε από τα σπαρμένα δόντια του Δράκοντα (ποιανού δράκοντα και τι σχέση θα μπορούσε να έχει αυτό με τις σύγχρονες θεωρίες περί ερπετοειδών-δρακονιανών, που κατέβηκαν ως έποικοι – σύμφωνα με τη Μυθολογία, πάντα – από τους αστερισμούς του Οφιούχου και του Δράκοντα;): ο Κάδμος, μαζί με τη γυναίκα του την Αρμονία, θα μετατραπούν σε φίδια κι επικεφαλής «βαρβάρων» θα εκστρατεύσουν εναντίον της Ελλάδας. Μάλιστα. Σοφόν το σαφές. Αυτό που απέτυχαν οι Πέρσες δύο φορές χάνοντας τους Μηδικούς Πολέμους θα το καταφέρουν μια χαρά οι Έλληνες μεταξύ τους με τον εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο που σήμανε την άλωσιν του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού εκ των έσω, όπως κι η Κωνσταντινούπολη έπεσε γιατί κάτι ανεγκέφαλοι ρασοφόροι, «οι τα φαιά φορούντες», προτιμούσαν να δουν στην Βασιλεύουσα σαρίκι οθωμανικό παρά «τιάραν παπικήν». Υπέροχα. Δεν χρειάστηκε να χρηματίσουν οι Πέρσες κανέναν Έλληνα πολιτικό. Κι αν το έκαναν, θα έχασαν απλώς τα λεφτά τους. Η μωρία των ελληνορωμαίων και χριστιανών (σήμερα) έγκειται ακριβώς στην προβολή του ανώτερου-αγγελικού-πνευματικού-ανθρωποκεντρικού ευρωπαϊκού-δυτικού πολιτισμού μας σε ιδεολογικά μορφώματα που έχουν να κάνουν με θεοκρατικά-απολυταρχικά καθεστώτα, τα οποία μισούν κάθε έννοια ισότητας, ελευθερίας και δημοκρατίας του απλού λαού, του «πόπολου».

            Οι ευριπίδειες «Βάκχες» είναι ανατριχιαστικά σύγχρονες, όσο εξωπραγματικές κι αν φαίνονται. Μα τι έκανε παραπάνω η Αγαύη, όταν περιέφερε το κρανίο του αποκεφαλισμένου από την ίδια γιου της παλουκωμένο πάνω σε ένα θύρσο και δόξαζε το όνομα του κυρίου και θεού της; Τίποτα περισσότερο από τη μουσουλμάνα νταντά που πήγαινε στους δρόμους της χριστιανικής Ρωσίας με το κομμένο κεφαλάκι του κοριτσιού που της είχαν αναθέσει οι αφελείς να το φυλάει. Κι αυτή δόξαζε το όνομα του δικού της θεού, ο οποίος – φαντάζομαι και θέλω να πιστεύω – ότι θα φρικιούσε και μόνο στη σκέψη ότι ένα σαλό ανθρώπινο ον χρησιμοποιεί το Όνομά Του ως πρόσχημα για τις σαδομαζοχιστικές τελετουργίες του που καταδεικνύουν απλώς και μόνον την ανώμαλη διαστροφή του υγιούς ερωτικού ενστίκτου, το οποίο (σύμφωνα με τον Βίλχεμ Ράιχ, τον Έριχ Φρομ και άλλους ορθώς σκεπτόμενους φιλοσόφους) διαστρέφεται σε ένστικτο καταστροφής όταν εμποδιστεί η ελεύθερη έκφραση κι ομαλή, πολιτισμένη εκδήλωσή του.

            Ο Διόνυσος, ως Βάκχος, καταστροφές θεός, σαν τον Σίβα των ινδουιστών όταν «αλλάζει πλευρό» κι ο κόσμος όλος αναταράσσεται, συμβολοποιεί τις σκοτεινές δυνάμεις μέσα στο συλλογικό ανθρώπινο ασυνείδητο, οι οποίες παλινδρομούν μεταξύ Φιλότητος και Νείκους, όπως ακριβώς η ηλεκτρομαγνητική ενέργεια στο ανθρώπινο σώμα κινείται προς τα πάνω και προς τα κάτω σχηματίζοντας «οκτάρια» (σημαντικό το 8 ως σύμβολον του «απείρου» – βασική μαθηματική έννοια που αναζητούσε ο Αρχιμήδης στο παλίμψηστο «χαμένο» χειρόγραφό του, που έχει αρχίσει τώρα να αποκωδικοποιείται χάρη στην προηγμένη σύγχρονη Τεχνολογία)… Η σύγχρονη Φυσική και το πείραμα του CERN κατέδειξαν πανηγυρικώς ότι «τα πάντα ρει», ότι όλα είναι Υλο-ενέργεια, που αλλάζει απλώς μορφή και συχνότητες, ότι το σύμπαν έχει κυματική μορφή, ότι όλες οι μορφές ενέργειας κι αλληλεπιδράσεως (όπως η βαρύτητα) είναι απλώς ένα (κάτι που το έψαχνε ο Αϊνστάιν κι ο Τέσλα, αλλά θα είμαστε σε λίγο έτοιμοι να το βιομηχανοποιήσουμε, σύμφωνα με επίσημες δηλώσεις του ακαδημαϊκού Δημήτρη Νανόπουλου, που μίλησε για προγραμματισμένη κι ασφαλή τηλε-μεταφορά, ενώ το αντίστοιχο «πείραμα της Φιλαδέλφειας» είχε ανεπιθύμητες παρενέργειες). Γιατί τα λέω όλ’ αυτά; Μα για τον απλούστατο λόγο για να διαπιστώσω («μη κομίζων γλαύκαν εις Αθήνας») ότι τα είπε όλα ο Ευριπίδης, ο μεγάλος από σκηνής φιλόσοφος, ο κατηγορηθείς μαζί με τον Σωκράτη ότι σπέρνει καινά δαιμόνια, ο απαξιωθείς από τους αθλοθέτες κι αυτό-εξόριστος στην αυλή του παππού του Μεγαλέξανδρου, στην Πέλλα του Αρχέλαου: όλα είναι ενέργεια: και η λάμψη του Θεού Δία όταν ζητάει η ερωμένη του Σεμέλη να τον δει αναληφθέντα, μεταμορφωμένο, σε όλη του τη δόξα και το μίσος που γεννάει στην ψυχή του Διονύσου η κατασυκοφάντηση της μάνας του από τις Θηβαίες αδελφές της, η καταπιεσμένη του Φιλότητα που μετατρέπεται σε καταστροφική Εκδίκηση, ξυπνάει στις καταπιεσμένες Θηβαίες συζύγους την άλογη λίμπιντο (λιβιδώ) και τις οδηγεί στον μυθικό Κιθαιρώνα για να επιδοθούν σε οργιαστικές τελετές δίνοντας διέξοδο σε μια μανία τόσο αρχετυπική που μόνο εγγεγραμμένη στον «ερπετοειδή εγκέφαλο» της Ανθρωπότητας μπορεί να είναι (medula oblongata).

            Ο άνθρωπος (όπως λέω συχνά παραδοξολογώντας) είναι «κεφάλι αγγέλου σε κορμί πάνθηρα» (για μην πούμε ερπετού κι αηδιάσουμε ή σοκαριστούμε ή δαιμονοποιήσουμε το ανθρώπινο σώμα, το οποίον είναι και πρέπει να είναι – κατά τη γνώμη μου – ιερό ως «ναός της ψυχής», αλλά κι ως δημιούργημα του Μεγάλου Αρχιτέκτονα αυτό καθεαυτό, ως παιδί Εκείνου, του «όντως όντος», Ον «πάντα εν σοφία εποίησεν». Κι εδώ έρχομαι να διευκρινίσω ότι ο Πανάγαθος και Πάνσοφος Δημιουργός είναι ο ίδιος, ένας και μοναδικός, όπως κι αν τον αποκαλούν οι διάφορες θρησκείες, όσα ονόματα κι αν του δίνουν οι άνθρωποι στη γλώσσα τους. Όλα τα θρησκεύματα στη γη έχουν κοινή Ζωοδόχο Πηγή, το Πρωταρχικόν Πυρ των Ορφικών. Όλα είναι Ένα κι εις το Εν επιστρέφουμε νουνεχείς, «πλούσιοι με όσα κερδίσαμε στο δρόμο μη προσδοκώντας πλούτη να μας δώσει η Ιθάκη».

            Κι αυτό το Εν, το Πανάγαθο, ο Παντογνώστης και Παντοδύναμος θεός δεν μπορεί παρά να φρικάρει κάθε φορά που ένας φανατικός, μισαλλόδοξος «πιστός» κάποιου θρησκεύματος, επικαλείται επί ματαίω το Ιερό Όνομά Του προκειμένου να εξοντώσει, να καθυποτάξει, να εξανδραποδίσει άλλα όντα. Έλεος Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Ινδουιστές, Άθεοι, Γνωστικιστές κι Αγνωστικιστές! Σταματήστε να δικαιολογείτε τους φόνους σας και να τους ρίχνετε σε έναν «Άγνωστο Θεό» χωρίς να τον ρωτάτε. Μόνον οι βουδιστές ευαγγελίζονται την υπέρτατη πραότητα… Μόνον οι υγιείς χριστιανοί, οι ακολουθούντες τα διδάγματα του Ναζωραίου γυρίζουν και την άλλην παρειάν για να τους ραπίσει ο ασεβής. Κι εδώ ερχόμαστε στο βασικό θέμα των ημερών μας: το προσφυγικό.

            Οι Βάκχες, οι Μαινάδες, είναι κάτι «βάρβαρες» γυναίκες από την τότε Φρυγία που εισαγάγουν την οργιαστική λατρεία του Βάκχου στην πολιτισμένη Ελλάδα, επιδίδονται σε γονιμολατρικές τελετές, κανιβαλισμούς, ανθρωποφαγία, ωμοφαγία, πανσεξουαλισμό, παν-ερωτικές πρακτικές και άλλα «σατανιστικά» για τη σύγχρονη εβραιοχριστιανική ηθική πράγματα. Μήπως τελικά ο Διόνυσος, ω 13ος θεός έφερε το τέλος του Δωδεκάθεου και της αδιαφιλονίκητης κυριαρχίας του Δία; Μήπως από τότε το 13 είναι γρουσούζικο και στην ταρώ εικονοποιείται με τον Θάνατο; Μήπως ο Διόνυσος είναι ο απόγονος του Δία που τον εκθρόνισε κι όχι υιός υιού που θα αποκτούσε με την οιστρόπληκτη Ιώ; [Όλη αυτή η ερωτομανία του Διός μπορεί να εξηγηθεί ως «έξωθεν» ή άνωθεν εξ ουρανού, πέραν της Γαίας, παρέμβαση των «αθανάτων» στο ανθρώπινο, πιθηκοειδές ή ερπετοειδές D.N.A.].

            Ό,τι και να υποκρύπτεται και να συμβολοποιείται από τη Μυθολογία (κι η Ελληνική είναι πολύ πλούσια, αφού έχει χωνέψει τις μυθολογίες όλων των λαών του τότε γνωστού Κόσμου), ένα είναι βέβαιο: η Αρχαία Γνώση μπορεί να εξηγήσει πολλά από τα σύγχρονα μυστήρια. Κι αν η Ιστορία επαναλαμβάνεται, δείχνει ότι οι άνθρωποι δεν έχουν σταματήσει να διδάσκονται από τα λάθη τους. Δουλειά των πνευματικών ανθρώπων είναι να τους θυμίσουν απλώς τις προηγούμενες συνέπειες των επιλογών τους και να τους προκαλέσουν τον τραγικόν «έλεον και φόβον» χωρίς να κινδυνεύουν να πληρώσουν πρόστιμο σαν τον ποιητή του δράματος «Μιλήτου Άλωσις», χωρίς να χρειάζεται να αυτοεξοριστούν στην Ανατολή ή στο Βορρά σαν τον Ευριπίδη, μόνον και μόνον επειδή υπογράμμισε λίγο παραπάνω από το «πολιτικώς ορθόν» την αναλγησία και τη σκληρότητα και την ασέβεια που επέδειξαν οι Έλληνες μετά την άλωσιν της Τροίας.

            Για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγηθώ: είμαι υπέρ της ανταλλαγής κι επικοινωνίας των πληθυσμών, υπέρ της αλληλεπιδράσεως των υπαρχόντων πολιτισμών προκειμένου να γεννηθεί Ένας ανώτερος πανανθρώπινος πολιτισμός που θα εξασφαλίσει την Ειρήνη, την Ανεξιθρησκεία, την Ισότητα, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία και την έκφραση της ιδιαιτερότητάς του καθενός μας με σεβασμό στο Περιβάλλον και στον Άνθρωπο. Στα πλαίσια αυτά, καλώς μετακινούνται οι πρόσφυγες αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά τους, μια καλύτερη μοίρα. Αυτό μας τιμάει ως Ευρώπη, ως Αμερική, ως Δυτικό Πολιτισμό. Από την άλλη, κατακτήσαμε μετά από αιώνες το δικαίωμα να εκφραζόμαστε ελεύθερα σε κάθε τομέα (ερωτικώς, πολιτικώς, ιδεολογικώς, θρησκευτικώς κ.λπ.). Δεν θα δεχθώ λοιπόν να έρθει κανένας μεσαιωνικός άνθρωπος, μαντηλοδεμένος και να μου επιβάλλει να φορέσω κιμονό στην Αφροδίτη της Μήλου και κελεμπία στον Ερμή του Πραξιτέλη, γιατί αφού γελάσω προηγουμένως θα αντιδράσω όπως ο ταξιτζής στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος στην εκπεφρασμένη επιθυμία του αραβικής καταγωγής επιβάτη του να μην ακούει δυτική μουσική, να μην πίνει μπύρα και να μην μιλάει και να μην φέρεται με τον συνήθη εξωστρεφή και φιλόξενο ελληνικό τρόπο, γιατί όλα αυτά τα απαγορεύει ο …προφήτης, εκείνος του απάντησε θυμόσοφα, αφού τον κατέβασε κάτω, χαρίζοντάς του την κούρσα: «Σε αφήνω εδώ να περιμένεις την επόμενη …καμήλα, αφού στην εποχή του προφήτη σου δεν υπήρχανε ούτε ταξί ούτε ραδιόφωνα ούτε ηλεκτρονικά τσιγάρα ούτε ο …Καζαντζίδης! Αμ πως!». Κι ο εμβρόντητος ημιμαθής και φανατισμένος αλλόθρησκος πήρε νομίζω το μάθημά του με τον καλύτερο …ρωμέικο τρόπο. Όμως ας μην φτάνουμε σε ακρότητες. Δεν μας φταίνε ούτε οι θρησκείες ούτε οι πολιτισμοί, που συντείνουν πάντα στο Ένα και στο Αυτό. Ας κοιτάξουμε μέσα μας. Ας ξεκουβαλήσουμε το μπαγκάζια που μας βαραίνουν. Ας ξεφορτωθούμε το λιθάρι του Σίσυφου. Ας καθαρίσουμε το κάρμα μας. Ας εξαγνιστούμε. Ας δώσουμε υγιή διέξοδο στον Έρωτα, στη Φιλότητα, στην Αγάπη, στην Συμπάθεια, στην Αλληλεγγύη, στην Κατανόηση του Άλλου, του Διαφορετικού, του Ξένου. Ας είμαστε ανοικτοί, φιλόξενοι, αλλά όχι και ξέφραγο αμπέλι. Ας ασκήσουμε την κρίση μας κι ας δεχθούμε την κριτική. Ας αντιδράσουμε όταν είμαστε σίγουροι για τη δράση των άλλων που μας προκαλούν. Δεν είναι όλα άσπρο-μαύρο. Αυτό δείχνει ο ώριμος Ευριπίδης στις «Βάκχες». Αυτό προσπάθησα κι εγώ να περάσω στον μετριοπαθή, αλλά καθόλου ταπεινό «Διόνυσό» μου. Κι αν το εργάκι μου, σας φανεί πρωτόλειο, είναι γιατί σήμερα δεν έχουμε την ευτυχία να ζούμε σε μια εποχή οργιαστικής πνευματικής πρωτότυπης πνευματικής παραγωγής, όπως στην Αθήνα του Περικλή. Σήμερα αναμασάμε ανεπιτυχώς ξένα μηδενιστικά και σκοταδιστικά πρότυπα, φερόμαστε μάλλον σαν τον «Αρχοντοχωριάτη» ή σαν τον Ορόντ από τον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου, αδικούμε κάθε ντόπιο που θα θελήσει να ξεχωρίσει από τον εσμό των μετριοκρατούντων, των ματαιοκαμάτων. Ο Φθόνος είναι ένα πανάρχαιο αγκάθι στο σώμα του Ελληνικού Πνεύματος. Απόδειξη ότι είμαστε (πολιτισμικοί κι εθιμικοί) απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων είναι ότι μισούμε και φθονούμε κάθε άξιον άνθρωπο, τον οδηγούμε στην απομόνωση, στην εξορία, στην αυτοκαταστροφή, κόβουμε ανηλεώς κάθε κεφάλι που προεξέχει, εκτός από εκείνα που έρχονται ως εισαγόμενα με τη βούλα αλλότριας αγορανομίας του Πνεύματος, βιώνουμε μια οικειοθελή κι αυτόβουλη λογοκρισία κι αυτό-λογοκρισία, σύμφωνα με την οποία ό,τι είναι πρωτότυπο είναι ανάξιον λόγου αφού «μας κατέβηκε από το κεφάλι μας». Ναι, όμως έτσι βρήκε τους βασικούς νόμους της Φυσικής ο Αρχιμήδης, ο Ηράκλειτος και τόσοι άλλοι: δια της εμ-πνεύσεως. Αυτό που οι σημερινοί δήθεν συγγραφείς απαρνούνται είναι ακριβώς η επικοινωνία με το Άλλο, το Έξω από εμάς, το Άγνωστο, το οποίο ταυτίζουν με τον Εξαποδώ, έτσι όπως η πανέμορφη ελληνική λέξη Έωσ-φόρος κατέληξε από κάποια σκοτεινιασμένα, θολά μυαλά, να καταντήσει συνώνυμο του Σατανά. Έλεος Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι. Μην τα θέλετε όλα δικά σας. Υπάρχουν κι οι ινδουιστές κι οι βουδιστές κι οι «εθνικοί» και οι παγανιστές και οι αρχαιοελληνιστές και οι δωδεκαθεϊστές και οι «μάγοι» απόγονοι των Κελτών, των Δρυίδων, των σαμάνων και λοιπά… Τα λέω όλ’ αυτά για να τονίσω ότι ως Έλληνες, αν θέλουμε να λεγόμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, ως ευρωπαίοι, αν θεωρούμε τον εαυτό μας θεμελιωτή της σύγχρονης Ευρώπης, ως Δυτικοί, ως άνθρωποι, ως χριστιανοί, ως ρωμιοί, αλλά όχι και ως «γραικοί» ή «γραικύλοι» οφείλουμε να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να παλέψουμε σαν τον Ηρακλή, μόνοι εμείς, όπως στις Θερμοπ
ύλες, στη Σαλαμίνα, μόνοι εναντίον όλων για να προασπίσουμε τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και πάνω απ’ όλα το πανανθρώπινο δικαίωμα στην Ελευθερία, της έκφρασης, του αυτό-προσδιορισμού, της επιλογής, της αυτό-διάθεσης. Αφήστε τους πρόσφυγες να περάσουν. Ούτως ή άλλως να αναχαιτίσεις το ορμητικό ποτάμι δεν μπορείς. Όταν φουσκώσει η διεστραμμένη λίμπιντο στη ραχοκοκαλιά της ανθρωπότητας τίποτα δεν σταματάει το καταστροφικό της έργο. Όμως ταυτόχρονα ας πολεμήσουμε ακόμα κι αν πρέπει να πέσουμε για τα ιδανικά μας, για να γίνουν οι κατώτεροι ανώτεροι κι από εμάς κι όλοι να καταβυθιστούμε όλοι μαζί στον πιο βαθύ Μεσαίωνα, που κανένα ανθρώπινο μυαλό – όσο διεστραμμένο κι αν είναι – δεν μπορεί να φανταστεί. Ας αγωνιστούμε για να αγαπήσουμε, για να συμπαθήσουμε, να ελεήσουμε, να προστατεύσουμε, να «εξελληνίσουμε», να εκπολιτίσουμε τους «βαρβάρους», αλλά μην αφεθούμε στη βακχική μανία τους. Το απολλώνιο πνεύμα ας συνεργαστεί αρμονικά με το διονυσιακό κι ας δώσει τέλος σε αυτή την πανάρχαια βεντέτα, στον πόλεμο των ηπείρων και των πολιτισμών. Είθε Ασία, Ευρώπη κι Αμερική, Αφρική, Αυστραλία κι Ανταρκτική, Βόρειος και Νότιος Πόλος να γίνουν επιτέλους Μία Γαία, ειρηνική και μονιασμένη. «Επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία». Και «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί Υιοί Θεού κληθήσονται». «Είπα κι ελάλησα κι αμαρτίαν ουκ έχω».

            Ευχαριστώ θερμά τον Θωμά Λιώλιο κι όλα τα πνευματικώς εναργή «παιδιά» από την Ηγουμενίτσα και τις γύρω περιοχές που ασχολούνται εδώ και είκοσι χρόνια με τα «αρχαιοελληνικά» θεατρικά μου έργα. Ελπίζω να πιάσουν τόπο οι προσπάθειές μας κι ελπίζω να συμβάλλουμε όλοι εμείς σε ένα μέλλον ειρηνικότερο και φωτεινότερο για όλην την ανθρωπότητα. Αυτό ας είναι η μόνη μας έγνοια. Ας κυνηγάνε οι άλλοι βραβεία και ματαιόδοξες επιβεβαιώσεις. Μόνον αν έχουμε βάλει ένα μικρό πετραδάκι στο πανανθρώπινο οικοδόμημα της Ελευθερίας, μόνο αν κουβαλήσαμε έστω και για ένα στάδιο, ένα χιλιόμετρο ή ένα μίλι τον σταυρό της Γνώσης, μόνον τότε αξίζει να λεγόμαστε Άνθρωποι. Όλα τα άλλα είναι κουρνιαχτός. Θα τα σαρώσει το ποτάμι της Λήθης και θα τα ανακυκλώσει μαζί με τα άλλα σκουπίδια που προσανάβουν κάθε μέρα τη μαύρη τρύπα στο κέντρο του σπειροειδούς Γαλαξία μας. Αφανείς κι αφάνες, όλοι είμαστε. Το γρηγορότερο που θα το καταλάβουμε το καλύτερο για όλους μας.

            Εν κατακλείδι, Φανείτε σπλαχνικοί στους κατατρεγμένους, φανείτε ανελέητοι στους αδικούντες, πατάξτε τη διαφθορά, επικροτήστε την Τιμιότητα, «κάντε το καλό και ρίξτε το στο γυαλό», παλέψτε για Ισότητα-Ισονομία-Δημοκρατία-Δικαιοσύνη-Αδελφοσύνη και τότε το Θείον Φως, το Ανέσπερο, θα σημάνει μια καινούργια Αναγέννηση για τον Ανθρώπινο Πολιτισμό. Αμήν. Γέγονε!

Μετά φόβου Θεού, Πίστεως κι Αγάπης, προσέρχομαι ευγνωμονών,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Μια Ιουλιέττα αλλιώτικη από τις άλλες, χάρη στον ρηξικέλευθο Κωνσταντίνο Ρήγο.

Posted by grafei on 11:42 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΡΩΜΑΙΟΣΚΑΙΙΟΥΛΙΕΤΤΑ1

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Εκεί που δεν άντεξε να φτάσει η Κατερίνα Ευαγγελάτου στον αιρετικό, εκσυγχρονισμένο «Φάουστ» του Γκαίτε, έφτασε ο ρηξικέλευθος Κωνσταντίνος Ρήγος με το αριστούργημα του Σαίξπηρ, που μόνο ρομαντικά μπορούσαμε μέχρι τώρα να το δεχθούμε, ξεχνώντας βεβαίως ότι το ελισαβετιανό θέατρο και το ταραχώδες κοινό του, ήταν ένα «θέατρο της σκληρότητας», μακριά πολύ από κάθε κοινωνική ευπρέπεια (εντός κι …εκτός σκηνής). Το Political correct αλλάζει από εποχή σε εποχή κι από πολιτισμό σε πολιτισμό… Ευτυχώς. Αλλιώς θα πλήτταμε κι η Τέχνη θα ήταν κάτι μουσειακά στατικό.

ΡΩΜΑΙΟΚΑΙΙΟΥΛΙΕΤΤΑ2 Το χυδαίο γυμνό και η τσογλανιά των συμμοριών Καπουλέτων και Μοντέγων, αναδεικνύεται χορογραφικώς από τον Κωνσταντίνο Ρήγο, με την άψογη μεταμοντέρνα αισθητική του, που προσπερνάει το κιτς και το χυδαίο για να αναχθεί σε έναν άλλον, υψηλότερο κώδικα απολύτως αναγνωρίσιμο. Μάλιστα. Εγώ, που έχω μάλλον συντηρητικά γούστα («εν αρχή ην ο θεατρικός λόγος» και τέτοια…), όχι μόνον δεν σοκαρίστηκα από τα αποτέλεσμα (όπως κάποιες πειραιώτισσες κυρίες, λάτρεις του επισκόπου τους, αίτιναι εβιάσθησαν να εγκαταλείψουν άρον-άρον την γκλαμουράτη αίθουσα του ανακαινισθέντος «Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς)… όχι μόνον δεν ένιωσα αποτροπιασμόν και θεατρικήν φρίκην, έτσι πού να βγω μετά να βρίζω Χουβαρδάδες, Βέλτσους και άλλα συναφή είδη, αλλά χειροκρότησα άνευ επιφυλάξεως ένα θέμα βγαλμένο λες από τις υποβαθμισμένες αστικές συνοικίες, με τη βία και τη μισαλλοδοξία να χτυπάνε κόκκινο.

            Ακόμα και το μελοδραματικό τέλος φωτίστηκε από μιαν άλλη, απροσδόκητη οπτική γωνία: της αναπότρεπτης έλξεως από το Σκότος, που καταβαραθρώνει κάθε υποψία φωτός που θα …ξεμυτίσει, ως δειλή φλογίτσα, έστω. Αυτή η παράσταση μου έλυσε και την απορία ενός ανωνύμου γράφοντος σε γκράφιτι από τοίχο των Εξαρχείων, όπου κατοικώ και διαμένω: «Γιατί άραγε όταν ο Ρωμαίος ερωτεύεται την Ιουλιέτα ζει πάντοτε ένα δράμα;». Μα είναι πάρα πολύ απλό καλέ μου. Γιατί ο Έρωτας, ο αυθεντικός χυμώδης έρωτας, με …τα όλα του, είναι η πλέον επαναστατική πράξις στο Σύμπαν το πλατύ, γιατί συνενώνει τα ετερόκλητα και συμφιλιώνει τα μισούμενα, δημιουργώντας ακατανίκητον βαρυτικήν έλξιν, εκεί όπου μόνον οι φυγόκεντρες δυνάμεις και η άπωσις εβασίλευον μέχρι πρότινος. Κβαντική Φυσική. Χάρη σε αυτόν τον Ορφικό (απολύτως υλο-ενεργειακό και καθόλου μετα-φυσικό) Έρωτα, θαυμάζουμε κάθε νύχτα τον έναστρο ουρανό. Όπου βλέπουμε φως, δύο τουλάχιστον άτομα εθυσίασαν το «εγώ» και την ατομικότητά τους για την Αγάπη, πυραναλωνόμενοι στην πυρκαγιά ενός έρωτα αναπότρεπτου κι αναπόδραστου. Γι’ αυτό ζουν πάντα ένα δράμα ο Ρωμαίος κι η Ιουλιέττα: γιατί η ηδονή τους με οδύνη πληρώνεται κι η μοιραία γνώσις με θάνατον εξαγοράζεται. Τόσο απλά, αρχετυπικά και τελεσίδικα. Όλα τα άλλα είναι φιλολογίες για ανοργασμικές κυράδες. Κι αν σας ομιλώ, εις τόνον υψηλότερον του συνήθους, είναι γιατί αν ήμουν σκηνοθέτης και είχα τα κότσια, έτσι θα σκηνοθετούσα το σαιξπηρικό δράμα.

ΡΩΜΑΙΟΣΚΑΙΙΟΥΛΙΕΤΤΑ3

Εύγε Κωνσταντίνε Ρήγε. Μετά από διάφορες κιτς περιπλανήσεις σου, βρήκες επιτέλους το δρόμο προς το αυθεντικό θέατρο της σκληρής ερωτικότητας, της φιλοσοφικής καθαρότητας, της εκφραστικής απλότητας, της ελληνορωμαϊκής ομορφιάς. Έρρωσο!

Μετά ενθουσιώδους μανίας,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

http://www.dithepi.gr/el/events/?eid=4276

ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Ρήγου

Κάπου, σε μια παράξενη χώρα, δύο Ιουλιέττες, επτά Ρωμαίοι, ένας ιερέας, μια υψίφωνος, μια μέτζο σοπράνο και 34 νέοι ηθοποιοί, ερωτεύονται, τραγουδούν, χορεύουν, παλεύουν  συγκρούονται, παθιάζονται, αναζητούν την ζωή….

Μαζί τους …… ο Ακύλλας Καραζήσης και η Μαρία Σκουλά. 

Σύνθεση και εκτέλεση μουσικής Γιώργος Κατσής, Αντώνης Σταμόπουλος

Κάπου, σε μια παράξενη χώρα, σε ένα προάστιο μιας μεγαλούπολης, ανάμεσα σε παλιές πολυκατοικίες κι εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα,  οι άνθρωποι αναμετρώνται με τις αντιφάσεις τους.

Γιατί τίποτε  δεν είναι οικείο: τα τοπία στερούνται ομορφιάς, ήλιος ποτέ δεν ξημερώνει, η μουσική ενοχλεί αντί να ευφραίνει, ο ρομαντισμός χλευάζεται,  το machismo εξαίρεται, ο έρωτας απαγορεύεται, το μίσος επιβάλλεται απ’ την παράδοση και η εξουσία –αόρατη, μα πανταχού παρούσα– προάγει και τιμωρεί ταυτόχρονα το ξέσπασμα της βίας.

Στον δυσοίωνο αυτόν τόπο, όπου η δημόσια τάξη διασαλεύεται κάθε μία νύχτα, ένα ζευγάρι πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο. Tι μπορεί να συμβεί όταν όλα ανατρέπονται;

Όταν ένα ερωτευμένο ζευγάρι πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο; Τι φέρνει αυτή η επανάσταση; Και ποιος θα συνεχίσει την παράδοση;

Το έργο του Σαίξπηρ, στη μετάφραση του Δ. Βικέλα, όπως δεν το έχουμε ξαναδεί, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου, και με μια ομάδα νέων ταλαντούχων ηθοποιών.

Ο  Κωνσταντίνος Ρήγος για την παράσταση:

Δεν είδα ποτέ τον έρωτα του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας ως μια ρομαντική ιστορία, αλλά ως μια πράξη «βίας ενάντια στη βία της εξουσίας». Εξαρχής με γοήτευε αφενός η περιγραφή της βεντέτας που ταλανίζει μια ολόκληρη κοινωνία κι αφετέρου η ιδιότυπη αίσθηση του χρόνου που αναδύει το έργο. 

 Ο πατριαρχικός κόσμος του έργου, ένας κόσμος καμίας επιλογής και καμίας διαφυγής, κυριαρχείται από το μίσος με το οποίο γαλουχούνται οι ήρωες («οι άλλοι είναι εχθροί»), από το αναπόφευκτο της ακραίας σύγκρουσης («θα σκοτώσω ή θα σκοτωθώ»), από την έννοια του «φέουδου» που πρέπει να προστατευτεί πάση θυσία, από τους θανάσιμους νόμους του «ανδρισμού», από την αδυναμία μεταστροφής του μέλλοντος. Η ατμόσφαιρα αυτή διαποτίζει όλους τους χαρακτήρες που συμμετέχουν στο «φέουδο», πολώνει τις κοινωνικές τους σχέσεις (ακόμη και οι πιο στενές σχέσεις συνιστούν ένα «προπονητήριο» για ό,τι βεβαιωμένα έπεται να συμβεί στους δρόμους) και τους καθιστά ερωτικά ανενεργούς αποσυνδέοντας τη σεξουαλική πράξη από το φλερτ και ταυτίζοντας την ηδονή με την επιθετικότητα και τη φαλλική βία. Αυτή η σύγκρουση μεταξύ του να είσαι «άντρας» για λογαριασμό του πατέρα και του να είσαι άντρας για μια γυναίκα, βρίσκεται στην καρδιά του έργου.  

 Ταυτόχρονα, ο χρόνος μοιάζει να μην κυλά όσο δεν ξεσπά η βία, ενώ από τη στιγμή που «το κακό» ενσκήπτει, ο χρόνος γίνεται λίγος και πολύτιμος. Τις μέρες που εκτυλίσσεται η δράση, κανένας ήρωας δεν πέφτει για ύπνο. Το κατεπείγον γίνεται η νόρμα. Κάθε τι στο έργο είναι έντονο, ανυπόμονο, απειλητικό, εκρηκτικό. 

 Οι εκπρόσωποι της εξουσίας είναι απομακρυσμένοι, σαν «Μεγάλοι Αδερφοί»: ο πρίγκιπας είναι αθέατος και οι γονείς κινούμενες εικόνες που δίνουν εντολές και μοιάζουν σαν ποτέ να μην έχουν αγκαλιάσει το παιδί τους.   

  Ο έρωτας του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας είναι μια εναλλακτική που ουσιαστικά δεν υφίσταται. Γι’ αυτό και από τη στιγμή που τον βιώνουν, τους είναι αδύνατον να «γυρίσουν πίσω» και να επιστρέψουν σ’ ένα μέλλον βέβαιο, στερημένο, που θα καταστήσει σταδιακά και τους ίδιους κινούμενες εικόνες που δίνουν διαταγές. Απαντούν με «βία» στη βία. 

Για μια φορά στη σαιξπηρική τραγωδία, αυτό που μετράει δεν είναι το τι είσαι, αλλά το σε τι κόσμο ζεις. Στη μνήμη μας μένει η έξαψη, ο πόθος, οι ταραχές, η κατάπνιξή τους, οι καυγάδες στους δρόμους, τα βρώμικα αστεία, το γκροτέσκο στοιχείο, το καταπιεσμένο συναίσθημα, το αίμα, τα σπαθιά, οι δάδες, τα πλήθη που συρρέουν μετά από κάθε συμβάν, ο σεξουαλικός πόθος, ο αποχωρισμός υπερφορτισμένων κορμιών. 

Και μετά όλοι οι απόγονοι του «φέουδου» πέθαναν, δεν έμεινε πια κανείς για να συνεχίσει τη βεντέτα… 

Ένα ζευγάρι πάει κόντρα στην παράδοση και επαναστατεί με τον δικό του τρόπο.

“Τέτοιες χαρές ορμητικές ολέθρια τελειώνουν”

 

Ταυτότητα παράστασης

Μετάφραση: Δημήτριος Βικέλας

Σκηνοθεσία-Χορογραφία-Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος

Δραματουργική επεξεργασία: Έρι Κύργια

Συνεργάτης σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης

Φωτισμοί: Χρήστος Τσόγκας

Σχεδιασμός Ήχου: Studio 19

Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Σκουλά, Άγγελος Παναγόπουλος

Βοηθός Χορογράφου: Μαρκέλα Μανωλιάδη

Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά:

Αχτάρ Αλέξανδρος, Επιθυμιάδη Δανάη, Καραούλης Γιάννης, Καραχανίδης Αναστάσιος, Κατσής Γιώργος, Παναγιώτης Μπρατάκος, Παϊταζόγλου Κίττυ, Πλεμμένος Κωνσταντίνος, Σταμόπουλος Αντώνης.

Πατήρ Λαυρέντιος: Ιερώνυμος Καλετσάνος 

Παραμάνα: Άρτεμις Μπόγρη (μέτζο σοπράνο) / Λητώ Μεσσήνη (υψίφωνος)

Διεύθυνση παραγωγής,  βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος

Βοηθός χορογράφου: Μαρκέλα Μανωλιάδη

 

Υρώ Μανέ, απολαυστική, βιασθείσα υπό συμβολαιογράφου… υποδηματοποιού

Posted by grafei on 10:54 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΥΡΩ ΜΑΝΕ, σε ρόλο «Συμβολαιογράφου» στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

 ΥΡΩΜΑΝΕσυμβολαιογράφος

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Την Υρώ Μανέ τη γνωρίζω από το 1979, από το Κινηματοθέατρο «Ίριδα» όπου το Θεατρικό Τμήμα των Φοιτητών του Πανεπιστημίου Αθηνών επιδιδόταν σε σημαντικές παραστάσεις, με συντελεστές όπως: Δημήτρης Παπαδημητρίου, Πάνος Κυπαρίσσης, Μίνα Χειμώνα, Υρώ Μανέ, Πλάτων Μαυρομούστακος, Όλγα Μοσχοχωρίτου, Ελένη Μανιαδάκη-Μανιά κι η αφεντιά μου… Βεβαίως-βεβαίως. Σιγά που θα έλειπα από τέτοια μυσταγωγία. Ατέλειωτες πρόβες μέχρι το μεσονύκτιον. Κι ας με τραβολογούσαν τα μαθήματα και τα εργαστήρια στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Το μικρόβιο είχε ήδη μπει για τα καλά στις φλέβες και θα με οδηγούσε αργότερα (το 1990) στο νεοσύστατο τότε Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησα με άριστα και μετά πολλών επαίνων το 1994 για να συνεχίσω μεταπτυχιακά στη Νέα Σορβόννη, εις Παρισίους…

Την Υρώ Μανέ την παρακολουθώ όλ’ αυτά τα χρόνια εκ του σύνεγγις και την καμαρώνω. Είναι ωραίο να προοδεύουν οι άνθρωποι με τους οποίους ξεκίνησες μαζί πριν από σαράντα χρόνια! («Πώς πέρασεν η ώρα!», που θα έλεγε ο Καβάφης).

Στον «Συμβολαιογράφο» του Νίκου Βασιλειάδη, η Υρώ Μανέ δίνει τα ρέστα της στον ρόλο της περιοπτερούς και μικροχήρας Ερασμίας, που τη βιάζει ο «μπουγάς» αλλά προσοντούχος γαμπρός της, γιατί του σέρβιρε δολίως «κολοκύθια με τη ρίγανη» (ξέρω κι άλλες που έκαναν το ίδιο, αλλά δεν έπιασε το κόλπο και δεν έτυχαν της ιδίας …περιποιήσεως!).

Ορθώς χρησιμοποιεί υπερβολικά τα χέρια της, σε ένα υπερβολικά περιγραφικό παίξιμο, δεδομένου ότι η «κορνιζαρισμένη» επαγγελματίας, μόνο δια των …χειρών εξυπηρετεί τους θεριακλήδας πελάτας του περιπτέρου της.

Αυτό που θα φαινόταν υπερβολικά πρωτόλειο ή και ερασιτεχνικό σε μια άλλη παράσταση, η Υρώ Μανέ, το πλέκει και το υφαίνει σε υψηλή τεχνική κι η προσωπική της μανιέρα εμπλουτίζεται τα μάλα.

Δεν είναι τυχαίο που αυτός ο μονόλογος παίζεται και ξαναπαίζεται με τόση επιτυχία και δημιουργεί θεατρικές στιγμές κι ενσταντανέ αξιομνημόνευτα. Ερμηνεία άξια βραβείου. Λαϊκή αισθητική και θεματολογία, επίδειξη δεξιοτεχνίας από την ώριμη πλέον ηθοποιό Ηρώ Μανέ, που κατέχει πλήρως και αξιοποιεί κατά το δοκούν τα εκφραστικά της μέσα.

Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε. Θα γελάσετε με την καρδιά σας. Σπεύσατε στο «Θέατρο Τζένη Καρέζη» να απολαύσετε την αλησμόνητη κι αενάως επαναλαμβανόμενη Υρώ Μανέ.

Μετά λόγου γνώσεως και πεποιθήσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

Συμβολαιογράφος, με την Υρώ Μανέ στο Θέατρο Τζένη Καρέζη

 

Ένας μονόλογος, μία παράσταση απολογία και εξομολόγηση μαζί.

Το έργο

Ένας βαθιά συγκινητικός μονόλογος μιας γυναίκας που ζει σε λάθος χώρο και χρόνο. Η Ερασμία, μια χήρα, μεγαλώνει τη μοναχοκόρη της, κλεισμένη σε ένα περίπτερο, εγκλωβισμένη στα ήθη και τα έθιμα της μικρής επαρχιακής πόλης που ζει, μέχρι τη στιγμή που τη θλιβερή, μονότονη ζωή της, διακόπτει ο έρωτας, το πάθος. Μπορεί όμως μια γυναίκα της ηλικίας της να αγαπήσει; Και η κοινωνία μέσα στην οποία ζει μπορεί να το ανεχτεί; Θύτης και θύμα μαζί, επιθυμεί το απαγορευμένο.

Η ταυτότητα της παράστασης

«Συμβολαιογράφος»
Με την Υρώ Μανέ στο μοναδικό ρόλο της Ερασμίας.

Κείμενο: Νίκος Βασιλειάδης
Θεατρική διασκευή: Εμμανουέλλα Αλεξίου- Γιώργος Καραμίχος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Καραμίχος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βιργινία Κυπριώτη
Σχεδιασμός φωτισμών: Μιχάλης Μπούρης
Σκηνικά: Χριστίνα Κωστέα
Κοστούμια: Έλενα Παπανικολάου
Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης
Τραγούδι παράστασης: Κώστας Λειβαδάς
-Το τραγούδι ερμηνεύει η Υρώ Μανέ–
Παραγωγή: Sound & Picture Theatre Production

Διάρκεια: 70′ λεπτά

Ένα ποίημα για το "δια ταύτα" και "για το γαμώτο"

Posted by grafei on 10:15 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Ποίηση, μοναχικά περιπατητική…όλα τ’ άλλα κουρνιαχτός

BOYRAS Konstantinos

Γιατί κλειδώθηκα στο Πουθενά.

Στον Κήπο με τις ορτανσίες.

Φύγανε οι άλλοι και πετάξανε

Τα κλειδιά.

Έμεινα να κρυφοκοιτάζω τη ζωή

Μέσα από το σιδερόφρακτο

Παράθυρο,

Λίγος ουρανός, κανένα σύννεφο,

Ένας παραστρατημένος γλάρος

(στην καλύτερη περίπτωση).

Καμία υπόνοια αετού. Δεν φωλιάζουν

Στο βάλτο αυτοί.

Ποίηση, μοναχικά περιπατητική.

Από τον έναν τοίχο στον άλλον

Κι ενίοτε διαγώνια.

Ίσα για να κερδίσουμε

Την ψευδαίσθηση

Του ευρύχωρου,

Να αναπτερώσουμε όνειρα

Να αναζωπυρώσουμε

Φρούδες ελπίδες…

Μετά ήρθαν κι οι συνομοταξίες

Των αποκλεισμένων.

Εταιρείες, ευκαιρίες, ετεροκαθορισμοί.

Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Ας ήμουνα ελεύθερος εγώ

Κι ούτε από τα εκκοκκιστήριά σας

Δεν θα περνούσα απέξω.

Αλλά έλα μου τώρα που ασφυκτιώ

Κι έστω και μια παραίσθηση

Άρσης της μοναξιάς

Με ξεσηκώνει…

Τότε βλέπω τον εαυτό μου

Να περπατεί σε ανοιξιάτικα περιβόλια

Ανάμεσα από αρχαίες κολώνες

(ρημαδιό! Τι σημασία έχει;)

Πατώντας στο χαλί με τις μαργαρίτες

Και τις μη μου άπτου παπαρούνες,

Τις γλαδιόλες

Και τη μιμόζα την αισχυντηλή.

Τόσος κόπος να ονοματίζεις

Πράγματα,

Μόνο και μόνο

Για να υπάρξουν

Σε κάποια γωνία του μυαλού,

Στου έλους την απλόχωρη

Δυσοσμία.

Τι αποκοτιά,

Να φαντάζεσαι ότι πετάς έξω

Από εδώ, με άλλα όντα

Όμοιά σου, ελεύθερα, ονειρικά…

Αρπαχτικά, ύαινες, σμέρνες

Και δράκαινες, έτοιμες

Να μασήσουν το χέρι σου,

Την πένα, το φτερό…

Ό,τι προεξέχει τέλος πάντων.

Δεύτερη απογοήτευση κι αυτή.

Χειρότερη από την πρώτη.

Όπως στο «Σπήλαιο των Ιδεών»

Του Πλάτωνα-Σωκράτη:

Τι νομίζεις ότι θα κάνουν

Οι φυλακισμένοι,

Αν γυρίσει ένας τους απ’ έξω

Και περιγράψει

Πως οι σκιές που φαντάζουν

Τρομαχτικές το απομεσήμερο,

Είναι όντα ακριβώς σας εμάς,

Μόνο να, λιγάκι, να, πιο χαριτωμένα:

Κι οι κυρίες με τα κρινολίνα τους,

Τα παιδιά καλοντυμένα, μαλλί της γριάς

Και ψημμένο καλαμπόκι με αλάτι πολύ

Από τα βράχια της Κομμαγηνής…

Δεν θα προλάβεις να ολοκληρώσεις

Την περιγραφήν αυτήν

Την ειδυλλιακήν

Και θα σε έχουν φάει

«με τα σκουτιά» (με τα ρούχα)

Όπως θα έλεγεν η γιαγιά μου

Από την Τσακώνα, μακρινή

Απόγονος των γαλανομάτηδων

Δωριέων, που δεν σήκωναν

Μύγα στο σπαθί τους

Κι ήταν τα μαλλιά τους

Τόσο ξανθιά σαν το άχυρο

Στην πύρα του μηνός Ιουλίου…

Κι είχαν ένα προτέρημα:

Ήξεραν να γιατρεύουν τις πληγές

Με βότανα

Και να διηγούνται ιστορίες

Αρίφνητες από τον μακρινό Βορρά,

Την πατρίδα τους…

Εξόριστοι, με τον Απόλλωνα

Και τις Υπερβόρειες Παρθένες

Πήγαμε στην ιερά Δήλο

Να ζητήσουμε άσυλο,

Αλλά μας τρέλανε

Η φασαρία από τους κρουαζιέρες.

Πόσο φτενοί καταντήσαμε εδώ,

Σαν τον ξύλινο ξόανο της Άρτεμης,

Από την Ταυρίδα.

Πόσο φτήνυνε το κρέας μας

Κι απαξιώθηκε η ζωή,

Εκείνη που γράφαμε κάποτε

Με Ζήτα Κεφαλαίο…

Τώρα, το μόνο που απομένει

Είναι βαυκαλισμοί

Κι εταιρείες,

Τελετών

Κι εμπόρων καυχηματιών

Αψιμαχίες…

Κωνσταντίνος Μπούρας

29/2/2016

 

 

 

 

[1] Πλάγια αναφορά στον Καβάφη και στο ήθος του.

[2] Στον Ταϋγετο, στ’ απάτητα βουνά, εκεί που πόδι κατακτητή ποτέ δεν έφτασε, μετά τους μέτοικους, πολεμοχαρείς Δωριείς, πριν καταλάβουν την κοιλάδα του Ευρώτα.

Επικήδειος στη λατρεμένη μου Έλλη Έμκε

Posted by grafei on 11:14 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Επικήδειος[1]

 έλληΕΜΚΕ

Στην Έλλη Έμκε

 

 

Το τέλος είναι πάντα καλό

Όταν η ζωή ήταν πλήρης

(βιβλία, τεκνοποιΐα κι αγάπη:

Συζυγική, μητρική, πατρογονική, φιλική,

συναδελφική, πανανθρώπινη…).

Η Ελλούκα μας, η λατρεμένη Έλλη Έμκε,

αγάπησε τόσο πολύ

Τον πλησίον της

Που λησμονούσε ακόμα και τον εαυτό της

Ενίοτε,

Έτοιμη να υπερασπίσει τους άλλους,

Να τους δικαιολογήσει,

Να τους γιατροπορέψει,

Να τους νουθετήσει,

Να τους αθωώσει…

Ακόμα κι όταν ουδείς συνήγορος

Πρόθυμος να αναλάβει

Το δυσχερές τούτο έργον…

Έλλη-Έλλη, μυθική και ανθρώπινη,

Αιθέρια και χωμάτινη,

Χαμογελαστή πάντα

Κι ανοικτή στον Ήλιο,

Φωτεινή.

Τι άλλο να ποθήσει κανείς;

Στην αγαπημένη σου Μονεμβασία

Με τον άντρα και το γιο σου

Λούστηκες στο Φάος το ομηρικόν

Και τώρα πατείς τη φρικτή

Λωρίδα γης

Ανάμεσα στους δύο κόσμους:

Από τη δική μας σκοτεινιά

Στο ύστατον Φως

Αναλαμβάνεις ευθυτενής

Τις δυνάμεις σου,

Έχοντας εκπληρώσει

Όλες τις γήινες υποχρεώσεις

Και με το παραπάνω.

Ήρθε η ώρα τώρα ν’ αναπαυθείς

Γλυκέ μας άγγελε.

Το χρειάζεσαι και το δικαιούσαι.

Είναι δύσκολο να πορεύεσαι

Στον δρόμο της Αρετής

Με τα αγκάθια,

Τα ίδια αυτά ασπαλάθια

Που μάτωναν τα πόδια του Ηρακλή…

Ναι, είναι άθλος να υπάρχεις

Στον πλανήτη Γαία,

Σε μια κρίσιμη εποχή,

Της μετάβασης

Προς έναν ανώτερο πολιτισμό,

Πνευματικό,

Ένθα Δικαιοσύνη, Ισότητα, Αδελφοσύνη

Θα επισκιάσουν τις δυνάμεις του Κακού,

Του Χθόνιου,

Κι οι Ερινύες θα μεταλλαχθούν

Για ακόμα μια φορά

Σε Ευμενίδες

Και το Πνεύμα, το Πνεύμα της Θέμιδος

Θα θριαμβεύσει

Πατώντας πάνω στα καύκαλα

Της Τύχης και της Ανάγκης.

Πνευματικός ο θησαυρός μας.

Είναι το μόνο που κουβαλάμε

Αντίπερα.

Το μόνο που διαρκεί

Ανέγγιχτο από το Χρόνο,

Εκείνο που δε σκουριάζει

Και δε θάβεται,

Δε ρημάζει

Και δεν εξαχνούται,

Δεν λήγει

Και δεν τρομάζει

Τα ξωτικά του Ελέους.

Κι εσύ σήμερα Έλλη,

καλή μου Ελλούκα,

Πηγαίνεις στην Άλλη Πλευρά

Πάμπλουτη,

Με τα βιβλία

Και τα πνευματικά αγαθά

Που σκόρπισες

Απλόχερα στο δρόμο σου,

Μην περιμένοντας

Άλλην ανταμοιβή,

Εκτός από το πάμφωτο

Τούτο ταξίδι

Στην Απλοχωριά,

Εκεί που συν-χωρούνται

Οι λυτρωμένοι

Από τα βάσανα της φυλακής,

Όπου είμαστε όλοι

Εγκλωβισμένοι,

Ακόμα κι οι θεοί

Που ορκίζονται

Στα τρομερά ύδατα

Της Στυγός.

Ναι, από εκεί ψηλά

Που θα μας κοιτάς

Από τούδε και εις το εξής,

Να ακτινοβολείς

Αγάπη, κατανόηση, νουθεσίες,

Για τις μικρές, αθέλητες αστοχίες μας.

Είσαι τυχερή, διότι κανείς

Από όσους σε αγαπήσαμε

Δεν έχει τίποτα να σου συχωρέσει:

Μηδέ «πλημμέλημα ακούσιόν τε και ακούσιον»

[περί του εκουσίου ουδεμία πιθανότης],

Αφού κακό ποτέ δεν έπραξες

Κι ήταν πάντα οι στοχασμοί σου

Καλόγνωμοι

Κι η διάθεσή σου συμφιλιωτική.

Ακόμα κι όταν ήσουν θύμα

Των περιστάσεων

Ή ανθρώπων αρπακτικών

Εύρισκες πάντα κάτι να πεις

Για να τους δικαιολογήσεις,

Ίσως γιατί εκείνοι, οι ταλαίπωροι,

Δεν ήταν τόσο προνομιούχοι

Όσο εσύ: να μεγαλώσουν μέσα

Στην Αγάπη

Και να την μεταδώσουν αφειδώλευτα,

Ακόμη και τώρα,

Ειδικά τώρα

Που μας συνενώνεις

Πάνω από τη σορό

Για να σου πούμε

Το τελευταίο χθόνιο «Αντίο».

Θα ξανασυναντηθούμε,

Όταν έρθει η ώρα η καλή.

Και τότε θα έχουμε άπειρο χρόνο

Για να συζητούμε,

Να αναλύουμε,

Να κατανοούμε,

Αυτά που η βιασύνη μας η συγγνωστή

Κι η καθημερινή αγωνία για την επιβίωση

Μάς στέρησαν.

Ας είσαι ευλογημένη

Και να μας θυμάσαι,

Γιατί εμείς

Δεν θα σε ξεχάσουμε,

Ποτέ.

Κωνσταντίνος Μπούρας

Αθήνα, Πρώτο Νεκροταφείο, 24/2/2016

[1] Η Έλλη Έμκε, παλαιά συνεργάτις και φίλη από το 1979, ετοιμαζόταν να μεταφράσει στα αγγλικά κάποια από τα ποιήματα του επετειακού τόμου “Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα” που περιλαμβάνει 244 νέα ποιήματα (30 χρόνια μετά την πρώτη μου ποιητική συλλογή “Ο Πορφυρός Ήλιος του Έρωτα και του Θανάτου”) και θα εκδοθεί στις αρχές του επομένου έτους από τη “Νέα Ευθύνη” του αγαπητού Γιώργου Γκέλμπεση. Ο Θάνατος την πρόλαβε. Ως έσχατο δείγμα ευγνωμοσύνης, της αφιερώνω αυτόν τον επικήδειο.

ΦΡΑΝΣΙΣ: μία αιρετική, «νουάρ» παράσταση, στα χνάρια της Σάρα Κέιν

Posted by grafei on 11:31 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

FransisΘΕΑΤΡΟΔΟΥΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Μακριά από την ομώνυμη ταινία με την Τζέσσικα Λανγκ, η καθηγήτρια σημιεολογίας του θεάτρου Μαρίκα Θωμαδάκη σκηνοθετεί με απαράμιλλο τρόπο την συγγραφέα και πρωταγωνίστρια Αλμπέρτα Τσοπανάκη, σε μια παράσταση που αγγίζει το «φτωχό θέατρο» του Γιέρζι Γκροτόφσκι, αλλά εμπνέει αριστοτελικόν «έλεον και φόβον» στον σύγχρονο θεατή που ακόμα τρομάζει το αενάως μεταμορφούμενον μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών και τις πάντα αναμμένες πυρές με ανθρώπινο κρέας για προσάναμμα. Η σύγχρονη ψυχιατρική, εμφανώς «φιλάνθρωπος» και προσανατολισμένη προς μιαν Ανεκτικότητα του Διαφορετικού, εξακολουθεί να παίζει, σε επίσημα επίπεδα, το ρόλο της διασφάλισης της κοινωνικής συνοχής και της διαιώνισης των προτύπων. Τα όρια μεταξύ «πολιτικώς ορθού» και «ελευθερίας της έκφρασης» επαναδιευθετούνται κάθε φορά, κατόπιν άγραφων διεθνών-πολιτισμικών συμφωνιών με τις καθεστηκυίες και κατεστημένες πολιτικές και θρησκευτικές εξουσίες να ορίζουν τις υφαλοκρηπίδες τους και τον ευαίσθητο-επαναστατημένο-ασυμβίβαστο άνθρωπο αιώνιο και μόνιμο εύκολο θύμα τους και συνήθη ύποπτο. Και πού καταφεύγουν αυτοί οι άνθρωποι-στόχοι-δονκιχώτες; Μα φυσικά, στην Τέχνη, ως ικέτες, αναζητώντας μιαν ασυλία ιδιότυπη και διαχρονική, αφού εκεί ασχολούνται εξ ορισμού με το τερατώδες, το διαφορετικό, τον «εχθρό» του ομοιογενούς-συμμορφωμένου κοινωνικού συνόλου. Το «φυσιολογικό» στην Τέχνη λειτουργεί απλώς και μόνον ως αντίστιξη στο πρωταγωνιστικό τερατώδες που τιμωρείται στο τέλος παραδειγματικά κι εξολοθρεύεται αν δεν ενταχθεί αρμονικώς στο κοινωνικό μόρφωμα του καιρού του. Μόνο στα φασιστικά κι απολυταρχικά καθεστώτα η Τέχνη δημιουργεί παραδείγματα προς μίμησιν. Στα «δημοκρατικά» πολιτεύματα (με ή χωρίς εισαγωγικά) η Τέχνη δημιουργεί παραδείγματα προς αποφυγήν. Από τον Αισχύλειο Προμηθέα στον Σοφόκλειο Οιδίποδα και στην Ευριπίδεια Μήδεια, μέχρι τη «Σιωπή των Αμνών» και το «Δαμάζοντας τα Κύματα» του Λαρς Φον Τρίερ, ο θεατής πρέπει να νιώθει μια σαφή ανωτερότητα έναντι των δραματικών προσώπων και να απολαμβάνει την αισθητική ηδονή που του εξασφαλίζει η νομιμοφροσύνη του. Τόσο απλό. Η «τραγική ειρωνεία» καθιστά τον αναγνώστη-συνδημιουργό θεατή «παντογνώστη» σε σχέση με τα σοφά κατά τα άλλα σκηνικά πρόσωπα. Βιώνει εκ του ασφαλούς δύο ώρες νοητικής παράκαμψης (εκ του ασφαλούς, πάντα) και μετά ξαναγυρίζει στην καθημερινή πλήξη και ανία του, αφού έχει επαναστατήσει και τιμωρηθεί εμμέσως, στο ελεγχόμενο θεατρικό περιβάλλον, δια του ήρωος-μάρτυρος-αποδιοπομπαίου φαρμακού που υποδύεται ο ηθοποιός. Γι’ αυτό λατρεύονται οι πρωταγωνιστές ως είδωλα, ως σύγχρονες θεότητες. Δια της ταυτίσεως-ενσυναισθήσεως (empathy), μας γίνονται οικεία, είναι αυτά που σφάλλουν και πληρώνουν αντί για εμάς, «αίροντες τας αμαρτίων ημών των ιδίων και αλλήλων». Το θέατρο, όπως τα ψυχιατρεία και οι φυλακές είναι το καταφύγιο των πονεμένων ψυχών, που βιώνουν την Κόλαση της αυτό-κάθαρσης. Βεβαίως, υπάρχουν κι εκεί όρια, που επιβεβαιώνονται κι επαναχαράζονται με το χειροκρότημα του τέλους, όπου ο κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του κι αποδίδονται «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι τα του ηθοποιού τω ηθοποιώ»… Τόσον απλά κι ευδιάκριτα.

φρανσιςΑΛΜΠΕΡΤΑτζοπανάκηΛατρεύω την Αλμπέρτα Τσοπανάκη γιατί είναι ταυτόσημη με τους ρόλους της και πέραν αυτών. Εύθραυστη και δυναμική, αυτοκαταστροφική κι αναγεννώμενη, σαν το συκώτι του Προμηθέα. Ξέρει να συσπειρώνει γύρω της ετερόκλητους καλλιτέχνες κι ανθρώπους του πολιτισμού, να τους εμψυχώνει, να τους ενορχηστρώνει, να τους προωθεί χωρίς να τους διεκδικεί και να τους δεσμεύει περιορίζοντάς τους. Έχει δημιουργήσει «σχολή», όχι όμως κι αναγνωρίσιμον υποκριτικό κώδικα. Κινείται μεταξύ «νουάρ», «παραλόγου» και σύγχρονων αστικών μύθων, βιώνει στο πετσί της τα αποτελέσματα της Κρίσης, αλλά δημιουργεί εξ αντιθέτου μία ρωγμή στο Σκότος, η οποία λειτουργεί ως δυνάμει σήραγξ οδηγούσα προς το Φως το Ιλαρόν…

Στην παράσταση αυτή υπερβάλλει της συνήθους σεμνότητός της: γράφει, συγγράφει, δημιουργεί. Μόνο  την σκηνοθεσία παρέλειψε, αναθέτοντάς την σε μια έμπειρη θεωρητικό και πρακτικό του Θεάτρου, την ευπροσήγορη κι αξιαγάπητη Μαρίκα Θωμαδάκη. Ως ευ παρέστη εν τω θεάτρω τούτω.

Όλα ωραία και καλά, διδακτικά και λιτά, προσδόκιμα κι όχι προβλέψιμα σε αυτή την αιρετική, διαφορετική παράσταση που θα συζητηθεί εξάπαντος και θα παιχτεί πολλές φορές.

Μετά λόγου γνώσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

Για περισσότερες πληροφορίες, ανατρέξτε, παρακαλώ, στον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου της Οδού Παραμυθίας:

http://www.paramithias-theater.gr/parastaseis/phransis/

Ο επαναστατικός και αντισυμβατικός χαρακτήρας της ηθοποιού Φράνσις, που αντιδρά οριακά σε ό,τι θεωρεί κατεστημένο,  θα την οδηγήσει με την επιμονή της μητέρας της σε ψυχιατρικό άσυλο όπου θα πέσει θύμα βιασμού και κακοποίησης με ακραία κατάληξη να υποστεί λοβοτομή.

Απόσπασμα βιβλίου:

Πρώτα δημιουργούν τους ενόχους. Στη συνέχεια τους υποδεικνύουν. Αυτός! Αυτός! Αυτός! Τους οδηγούν στους εφευρέτες του κολάσιμου αμαρτήματος. Στους εγκέφαλους της σύλληψης του παραλόγου. Αυτοί είναι πάντα οι ίδιοι. Είναι εκείνοι οι τύποι που συνηθίζουν να μιλάμε με λόγια διφορούμενα. Ήξεις αφίξεις. Φοράνε την ίδια στολή, την ίδια μάσκα, που κρύβει τη φρίκη της υποτέλειας. Τα όπλα τους είναι ένα κόκαλο, που κρατάει ο καθένας από δαύτους στο χέρι του και επιδεικτικά σε προκαλεί να γονατίσεις και να το γλύψεις. Οι επινοητές της φίμωσης είναι κάτι μπαμπούλες με άχρωμα χαρακτηριστικά. Οι ψιθυριστές του φόβου είναι κάτι ντενεκεδένιες σειρήνες, που σέρνονται πίσω από ουρές τρωκτικών.

 Είδος: πολιτικό, ψυχολογικό δράμα

Διάρκεια: 90 λεπτά

Συντελεστές

Συγγραφέας: Αλμπέρτα Τσοπανάκη

Σκηνοθεσία: Μαρίκα Θωμαδάκη

Μουσική επιμέλεια: Τάκις Μελίδης

Σκηνικά-Κοστούμια-Φωτιστικοί σχεδιασμοί: Τάκις Μελίδης

Εικαστική επιμέλεια/video art: Τάκις  Μελίδης

Κίνηση: Βίλμα Ανδριώτη

Βοηθός σκηνοθέτη: Ελίνα Σπυριδάκη

Παίζουν: Αλμπέρτα Τσοπανάκη, Μαρία Δούση, Πέτρος Μπένος, Θανάσης Πατριαρχέας, Κωνσταντίνος Κούσης, Εμμανουήλ Μαυρίδης

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Από 20 Φεβρουαρίου έως 17 Απριλίου 2016

ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ

Σάββατο: 21:30

Κυριακή: 18:30

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική είσοδος: 10€

φοιτητικό-συνταξιούχων: 7€

Aνέργων: 5€

Ομαδικό-Σύλλογοι: 5€

Επισκεφτείτε τη σελίδα του θεάτρου στο  facebook: Θέατρο Παραμυθίας

https://www.facebook.com/TheatroParamythias/?fref=ts

– See more at: http://www.paramithias-theater.gr/parastaseis/phransis/#sthash.AN9u9Njl.dpuf

Τρία ποιήματα της Έμυ Τζοάννου μεταφρασμένα εις την γαλλικήν γλώσσαν από την Παρασκευή Μόλαρη

Posted by grafei on 09:34 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Trois  nouveaux  poèmes  de  Emy  Tzoannou  traduits  en  français  par  Paraskevi  Molari, enseignante, chercheur, traductrice.

emyTZOANNOU

Chants de mer

 

Là bas,au lointain

Aux visions de l ‘inconcevable

 

Là bas,dans les profondeurs

Des  siècles oubliés

 

Là où la réflexion de la nuit

Accoucha de cris de foudre

 

Là où les nuages tremblants

Louaient la bonté

 

Là où des cantiques célestes

Déchiraient les vents immobiles

 

Se sillonnèrent des chants de mer

Aux côtes des îles de Kos,de Simy,de Nissyros, de Kastelorizo

 

retentissant aux siècles

l ‘imposition de leur éclat !

 

 

 

 

Retentissement  de grandeur

 

Accompagnée d ‘ un poème d ‘Elytis

de la musique de Chatzidakis

d ‘ un vers de Gatsos

d ‘ un tableau de Vassiliou

d ‘ une aria de Callas

d ‘ une sculpture de Phidias

d ‘une tragédie d’Euripides

 

Je erre dans cette vie

Me tenant Pieusement

Devant le retentissement de leur grandeur !

 

 

Nuit  blanche

 

Veillant, je nageais dans tes rêves

Mon coeur prêt à  accoucher

chantant ‘’ je t ‘ aime ‘’

 

Toute la nuit je remplissais de mélodies ton univers

et dans le bruissement de ton âme

la tendresse jaillissait en exaltation

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας