Ένας «Ερωτόκριτος» σύγχρονος και δραματικός στο Studio Μαυρομιχάλη, χάρη στον Μενέλαο Τζαβέλλα.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ως ενημερωμένος θεατράνθρωπος κι επαρκής κριτικός, είχα δει και την περυσινή εκδοχή του κατά Τζαβέλλαν «Ερωτόκριτου» στο θέατρο «Φούρνος». Με καινούργια διανομή και δραματικότερη σκηνοθετική ματιά, η φετινή παράσταση στο «Studio Μαυρομιχάλη» κατέστησε το λογοτέχνημα αυτό του 17ου αιώνα απολύτως σύγχρονο κι επίκαιρο παρά ποτέ. Γιατί στον καταιγισμό του υλιστικού χυδαίου σεξ, στην πολιτισμική κρίση που μας δέρνει αλύπητα, όπου όλοι βιάζονται να ξεπουληθούν ασύστολα για χρήμα κι εξουσία, η επιστροφή σε διαχρονικές ανθρώπινες αξίες, όπως η Πίστη, η Αγάπη κι η Ελπίδα που συμβάλλουν αλλά και προϋποθέτουν τη Σοφία χαρίζει στις ψυχές μας την ανάπαυλα εκείνην που προαπαιτείται για να αντέξουμε το πιο βαθύ σκοτάδι του τεχνολογικού Μεσαίωνα, πριν το γλυκοχάραμα της νεότευκτης Αναγέννησης. Εξηγούμαι: είναι τόσο απλά, σχεδόν απλοϊκά για τα πολύπλοκα διανοουμενίστικα μυαλά μας, τα νοήματα και τα αισθήματα που δίνουν στην ανέμη «κλώτσο να γυρίσει», που ο λόγος είναι η αρχή κι η κινητήριος δύναμις της ψυχοσωματικής δράσεως. «Χωρίς το Θάνατο θα ήμασταν τυφλοί, χωρίς τον Έρωτα αλαζόνες», γράφω σε ένα ποίημά μου. Αυτή η ταπεινωτική διαδικασία του μεγάλου έρωτα, του κραταιού ως Θάνατος, εξαγνίζει κι απογυμνώνει τα όντα από ψευδαισθήσεις και παραισθητικούς επίγειους παραδείσους. Η μόνη Ουτοπία είναι η Αγάπη κι από εκεί εκρρέουν η Ισότητα, η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη. Κι αυτή η Ουτοπία είναι εφικτή, όταν βρεθούν τουλάχιστον δύο άτομα να την υποστηρίξουν. Μετά είναι κολλητική. Επεκτείνεται ραγδαίως με την ταχύτητα της αστραπής, επιτυγχάνεται η «κρίσιμη μάζα» για την ποιοτική αναβάθμιση του πλανήτη και όλων των όντων που τον κατοικούν. Αυτό έρχεται να μας θυμίσει ο Βιτσέντζος Κορνάρος, εμπνεόμενος ίσως από την προγενέστερη «Ερωφίλη», την τραγωδία που «εποίησεν» ο Χορτάτσης.
Ο Μενέλαος Τζαβέλλας είναι δεινός τεχνίτης των θεατρικών κωδίκων. Ευθυτενής, ταπεινός, γνώστης, ανεκτικός και με ευρύ πεδίον ερεύνης, ανέδειξε τόσο τον λόγο όσο και τους ηθοποιούς που του εμπιστεύτηκαν την ψυχοδυναμική τους επί σκηνής ισορροπίας. Θα ξεχωρίσω την πρωτοεμφανιζόμενη Χριστίνα Γκιντώνη στο ρόλο της Αρετούσας. Τι ηθοποιός! Δεν θέλω να σας περιγράψω τίποτα από τον άθλο της προκειμένου να πάτε να την δείτε, να την ακούσετε και να την απολαύσετε. Η κοπέλα κατάφερε να σπάσει τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και να ηχεί στο στόμα της σαν λόγος εν εξελίξει όπου κάθε φράση είναι κραυγή κάθε συλλαβή αγωνία κάθε φώνημα άσθμα και πανικός στη σκέψη και μόνον απωλείας της Αγάπης, χωρίς την οποίαν η ψυχή ουδέν νόημα μπορεί να συνεχίσει να έχει.
Δίπλα της η Καίτη Φίνου, ηθοποιός με εξαιρετική λαϊκότητα, έντεχνο αυθορμητισμό και πλήρη πλέον έλεγχο των εκφραστικών της μέσων. Στο ρόλο της Νένας διέπρεψε. Περιμένω να την δω σε κωμωδίες του Αριστοφάνη. Νομίζω ότι το αξίζει και το δικαιούται.
Στο ρόλο του Ερωτόκριτου ο Στάθης Γκάτσης, απολύτως αληθοφανής και μετρημένος χωρίς να είναι υποτονικός έσπασε κι αυτός τη ρυθμικότητα του λόγου, συμπαρέσυρε και συμπαρασύρθηκε από την παρτεναίρ του Χριστίνα Γκιντώνη σε ένα απολύτως επαναστατικό ντουέτο. Ναι, ο Έρωτας είναι αναρχικός κι επί σκηνής και τέχνης αναπαράστασή του είναι ό,τι πιο ρηξικέλευθο μπορούμε να κάνουμε στους αντιπνευματικούς καιρούς που ζούμε. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι τόσο ασφυκτική που το μόνο που δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν επιτρέπεται να χάσουμε είναι η Ανθρωπιά μας.
Εκπληκτικά λιτοί, ουσιαστικοί, χωρίς καμία περιγραφικότητα στους ρόλους τους οι: Σταύρος Κανελλίδης (ως Πολύδωρος), Κωνσταντίνος Τζέμος (άξιος Βασιλιάς), Κωνσταντίνος Τσιομίδης (ρομαντικός, νοσταλγικός αφηγητής) κι ο Γιάννης Παναγακόπουλος (παίζοντας κρητική λύρα και τραγουδώντας δραματικά).
Άξιοι όλοι οι συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθέτης: Μενέλαος Τζαβέλλας
Προσαρμογή κειμένου: Έφη Τζαβέλλα-Μενελαος Τζαβέλλας
Κοστούμια: Μάκης Καρράς
Σκηνικά: Νεοκλής Αράπογλου
Σύμβουλος παράστασης: Όλγα Μουργελά
Δραματουργία: Μαίρη Γκαζιάνη,
Β. σκηνοθέτης: Κωνσταντίνος Σερεπίσος
Φωτογραφίες: Γιάννης Μοσχάκης
Κομμώσεις – Μακιγιάζ: Νεκτάριος Κοσμάς
Από 16 Δεκεμβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21 στο Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα 114 72- Τηλέφωνο 210.645 333000.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Ετεροχρονισμένα…τσιμπήματα .
Tης Παρασκευής Μόλαρη , εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας
Υπάρχουν, τελικά, βιβλία που, δίχως να το θέλουμε, τα αδικούμε; Αναφέρομαι όχι σε όσα δεν εκτιμήσαμε επαρκώς αποκρυπτογραφώντας την ουσία, τα νοήματα και τα μηνύματά τους αλλά σε αυτά που είχαν την ατυχία να παραμείνουν αρκετό καιρό (μερικές φορές για χρόνια) στη βιβλιοθήκη μας μέχρι κάποιο απρόβλεπτο έναυσμα να μας οδηγήσει να ανασύρουμε κάποιο από αυτά από το ράφι. Σκέφτομαι ότι, όταν πραγματοποιούνται,αυτές οι απρογραμμάτιστες και ετεροχρονισμένες αναγνώσεις, αποτελούν πνευματικές οφειλές και ότι συμβαίνει, μερικές φορές, να αισθάνεσαι κάποιες τύψεις που δεν είχες νωρίτερα τολμήσει να γίνει συνδημιουργός μέσα από την ανάγνωση βιβλίων την αξία των οποίων ανακάλυψες αργά…
Όταν τον Μάρτιο του 2015 ανακοινώθηκε ο θάνατος του Φρανσουά Μασπερό, συνειδητοποίησα ότι περίμενε καρτερικά από χρόνια στην βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του “Οι μέλισσες και η σφήκα”, έργο του 2002,μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον Καθηγητή Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Ιονίου Πανεπιστημίου Δημήτρη Φίλια (εκδόσεις Σοκόλη, 2005).
Ο Μασπερό γεννήθηκε στο Παρίσι το 1932. Εγγονός του αιγυπτιολόγου Γκαστόν Μασπερό κα γιος του σινολόγου Ανρί Μασπερό, καθηγητή στο College de France,ο δωδεκάχρονος το 1944 Φρανσουά,θα χάσει τον πατέρα του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλτ ενώ, τον ίδιο χρόνο,ο μεγάλος του αδελφός, μέλος της αντίστασης, θα σκοτωθεί στη Γαλλία από τους Γερμανούς. Η μητέρα του,με στρατοπεδική επίσης παραμονή στο Ράβεσμπρουκ, επέζησε και επέστρεψε. Με την εμπειρία του πολέμου και τα μάτια πάντα ανοιχτά στις μεταπολεμικές γαλλικές αλλά και παγκόσμιες εξελίξεις, ο Φρανσουά Μασπερό θα γίνει βιβλιοπώλης στο Καρτιέ Λατέν της γαλλικής πρωτεύουσας το 1955 εκδίδοντας κείμενα για τον πόλεμο στην Αλγερία, την αμφισβήτηση του σταλινισμού,την υπο-ανάπτυξη και την νεοαποικιοκρατία, επιλογές που είχαν για τίμημα συχνές δικαστικές διώξεις και καταδίκες, καταβολή υψηλών προστίμων και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Έλεγε, μιλώντας με τρόπο άκρως προφητικό για τις ημέρες μας: «Τρέφω τα εξαιρετικά απλά συναισθήματα της εξέγερσης και της αγανάκτησης. Η φιλελεύθερη παρεκτροπή είναι η τρομερότερη από τις ουτοπίες. Είναι ακόμη πιο τρομακτική από άλλες διότι δεν βλέπουμε το τέλος. Κατά συνέπεια, πιστεύω στον αγώνα, διαφορετικά δεν υπάρχει Ιστορία και ίσως ούτε πια Ανθρωπότητα».
Αν και ο Μάης του ’68 ευνοεί την εκδοτική του δραστηριότητα, το 1974 , οικονομικοί λόγοι που οφείλονται στην πίεση της δικαιοσύνης, τον οδηγούν στην πώληση του βιβλιοπωλείου του ενώ, το 1982, εξαντλημένος, θα οδηγηθεί στην παραχώρηση του μεριδίου του και την εγκατάλειψη του εκδοτικού του οίκου. Θα επιδοθεί τότε στη συγγραφή βιβλίων με πρώτο “Το χαμόγελο του γάτου” (1982, ελληνική μετάφραση από την Ρεγγίνα Ζερβού-Κωτσοπούλου, εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1994) . Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ‘’Επιβάτης του Ρουασύ –Εξπρές (1990), “Το Βαλκανικό πέρασμα” (1997, ελληνική μετάφραση από την Σύλβια Κιούση, εκδ. Καστανιώτης, 1998), “Οι μέλισσες και η σφήκα” (2002, ελληνική μετάφραση από τον Δημήτρη Φίλια, εκδ. Σοκόλης, 2005) και “Εποχές στην άκρη της θάλλασσας” (2009). Μετέφρασε επίσης στα γαλλικά πενήντα περίπου βιβλία από τα ισπανικά,τα ιταλικά και τα αγγλικά. Ανάμεσα στα ονόματα που μετέφρασε, ήταν συγγραφείς όπως ο Τζον Ριντ, ο Αλβάρο Μούτις, ο Κάρλος Ρουίς Θαφόν και ο Τζόζεφ Κόνραντ.
****
Στο βιβλίο του “Οι μέλισσες και η σφήκα”, ο συγγραφέας μάς προσκαλεί σε ένα πραγματικό ταξίδι στα ανθρώπινα τοπία μέσα από ένα ζωντανό διάλογο με παρόν και παρελθόν, σε μια διήγηση που υφαίνεται με το σταθερό νήμα αυτού του πηγαινέλα της μνήμης. Στη διήγηση συνυπάρχουν αντίσταση και στράτευση,επανάσταση κι αγώνας, όπως ο αγώνας του πατέρα του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλτ αλλά και η αντίσταση του αδερφού του στις όχθες του ποταμού Μοζέλα. Δίπλα στους αγώνες αυτούς, ο Μασπερό προεκτείνει την “οικογενειακή μυθιστορία” εισάγοντας και τις προσωπικές του κοινωνικοπολιτικές σκέψεις και θέσεις (για την μεταπολεμική γαλλική αριστερά για παράδειγμα ή σχετικά με την αναγνώριση από τη Γαλλία των αντιστασιακών) ενώ, παράλληλα, σκιαγραφεί τις προσωπικές του “μάχες” στη Γαλλία αλλά και σε άλλα μέρη, όπως στην Αλγερία, στη Λατινική Αμερική (Κούβα) αλλά και στα Βαλκάνια (Βοσνία). Πρόκειται για μια μοναδική στο είδος της αυτοβιογραφικής απόχρωσης κατάθεση που επιχειρείται στην ωριμότητα της ηλικίας και της συγγραφικής πορείας του, με φόντο τις μεγάλες μεταπολεμικές στιγμές του ανθρώπου του εικοστού αιώνα μέσα από την αψεγάδιαστη τολμηρή κριτική ματιά ενός έμπειρου μαχόμενου άντρα, ματιά που θα τολμούσαμε να αποκαλέσουμε πάντρεμα ταξιδευτή-δημοσιογράφου-ιστορικού με λογοτεχνίζον ύφος. Ενός δημιουργού με δίψα για το απόλυτο, ασυμβίβαστου, οι σελίδες του οποίου αποτελούν μαρτυρία ενός ανθρώπου του αιώνα του που δεν έζησε στο περιθώριο της ιστορίας παρακολουθώντας την από απόσταση ως θεατής αλλά επέλεξε συνειδητά να έχει βιωματική επαφή και εμπειρία με τις μεγάλες στιγμές της εποχής του. “Οι μέλισσες και η σφήκα” αποτελεί επίσης ένα συγγραφικό σταθμό που καταγράφει τον αγώνα και την αντίσταση φίλων σταθερών και αγαπημένων που είναι, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Μασπερό, “ενταγμένοι στην πλευρά της ζωής”. Δίπλα σε όλα αυτά,παραμένει ακόμα και σήμερα η διαρκής αναζήτηση όλων αυτών των “τσιμπημάτων της μέλισσας”. Γράφει : “Eν ολίγοις, ας χρησιμοποιήσουμε μια μεταφορά: από όλες αυτές τα μέλισσες που προηγήθηκαν από μένα,δεν κράτησα τίποτα από το μέλι τους . Μονάχα το κεντρί. Είχα γίνει σφήκα .”
Και ο Φρανσουά Μασπερό κλείνει γράφοντας :
“Tελικά δεν επιχείρησα κάτι διαφορετικό απ΄αυτό που έκανε ο δον Πέδρο δ’ Αλφαρουμπέιρα,ο οποίος, με τις τέσσερις δρομάδες του, γύρισε και θαύμασε όλο τον κόσμο. Επιτρέπεται ακόμα να ονειρεύεσαι ένα κόσμο που τον διατρέχουν αμέτρητες δρομάδες, τις οποίες οδηγούν άνθρωποι που, για όσο καιρό βρίσκονται στη γη, ασχολούνται περισσότερο με το να τη θαυμάζουν παρά να την καταστρέφουν. Αν δεν τα κατάφερα πραγματικά, είναι ίσως επειδή, απλώς, η εποχή των πλουσίων αργόσχολων, που είχαν τις δρομάδες τους, είναι πια μακριά. Αισθάνομαι έτσι πιο κοντά, πολύ πιο κοντά, στο ανθρωπάκι που είχε σχεδιάσει ο Μπρούνο Σουλτζ, και δεν περνάει μέρα χωρίς να το κοιτάξω, στη μεγάλη αφίσα που έχει φτιάξει μ’αυτό ο Ρομάν Τσίσλεβιτς. Ένα μικρό ανθρωπάκι που μου αρέσει, γιατί περπατάει μόνο του, με το ραβδί στο ένα χέρι και το βαλιτσάκι του στο άλλο. Δεν ξέρουμε από πού έρχεται, δεν ξέρουμε πού πάει. Το ανθρωπάκι όμως, απόλυτα συγκεντρωμένο, μοιάζει να το ξέρει, από μια γνώση πάρα πολύ παλιά. Σου δίνει την αίσθηση ότι δεν κατάγεται από πουθενά, κι ότι γι’ αυτό θα πρέπει να αισθάνεται σαν στο σπίτι του παντού. Δεν είναι όμως τόσο απλό, και το ανθρωπάκι το ξέρει, και άλλοι, πάρα πολλοί άλλοι, έχουν αναλάβει να του το θυμίζουν. Στο βαλιτσάκι του μάλλον δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα-ένα δεύτερο πουκάμισο, μια οδοντόβουρτσα-γιατί το βήμα του είναι επιφυλακτικό και ανάλαφρο. Κουβαλά οπωσδήποτε πιο πολλές αόρατες αναμνήσεις παρά χρηστικά αντικείμενα. Και πιο πολλά όνειρα. Ναι,αυτό είναι: δεν έχει σημασία πού πάει,μεταφέρει όμως τα όνειρά του,και,είμαι βέβαιος, και τα όνειρα πολλών άλλων.Τα δικά μας όνειρα, όλα τα όνειρα που έχουμε σπείρει στο δρόμο.Πρέπει να τα μάζεψε ένα προς ένα. Τεράστια ευθύνη. Γι αυτό και έχει τόσο σοβαρό ύφος.Αλλά και λίγο ειρωνικό συγχρόνως. Έχει δει πολλά.Και θα δει ακόμα περισσότερα. Δεν κοιτάζει ούτε πίσω ,σαν αυτόν τον ανόητο άγγελο της προόδου με τον οποίο μας τριβελίζουν τ’ αυτιά, ούτε μπροστά του,όπως εκείνοι που τρέχουν,σαν να έχουν καθυστερήσει,για να προλάβουν τον ορίζοντα. Ρίχνει μια ματιά δίπλα του : όχι καχύποπτη, νομίζω, αλλά προσεκτική. Για να καταλάβει πού βρίσκεται.Με ποιον βρίσκεται.Ποιος θα του πετάξει πέτρες,ποιος θα γίνει συνοδοιπόρος του.Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει να του κλέψουν τα όνειρα.Αν συναντήσει κάποιον φίλο,και πρέπει ακόμα να συναντάει, και πιστεύω ακράδαντα ότι θα εξακολουθήσει να συναντά φίλους, θα του ανοίξει το βαλιτσάκι. Ενα ανθρωπάκι παλιομοδίτικο, με τη μακριά ρεντιγκότα και το ψηλό καπέλο,που φαίνεται όμως να μην έχει ξεχάσει τίποτε από την παιδική του ηλικία. Δεν έχει ξεχάσει ότι είναι άνθρωπος ακριβώς επειδή υπήρξε παιδί. Και σε όλους εκείνους που, όπως ο ίδιος,δεν έχουν ξεχάσει πώς να ονειρεύονται, αναγνωρίζει έναν αδελφό”.
«Το έγκλημα και η τιμωρία» ή πως πλάθεται το συλλογικό συνειδητό
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έργα σαν τον «Ριχάρδο τον Γ’» του Σαίξπηρ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ και τις «Δούλες» του Ζενέ, καθώς βεβαίως και το δραματικό πεζογράφημα «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφκσι, εγγράφονται στη συλλογική δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα του μυστικιστικού ή απόκρυφου χριστιανισμού, όπου ο Σατανάς είναι το δίπολο του Μεσσία κι ο Ιούδας, ως 13ος στο Μυστικό Δείπνο είναι η ασφαλιστική δικλείδα του θεανθρώπου ότι θα δεχθεί εν τέλει να θυσιαστεί για την Ανθρωπότητα «αίρων τας αμαρτίας του κόσμου». Βεβαίως, οι ισχυροί αυτής της οικουμένης, γνωρίζουν πολύ καλώς ότι παράδεισος και κόλαση δεν υπάρχει, υπάρχει όμως καθαρτήριο (σύμφωνα με την πανάρχαια Γνώση και Σοφία, όπως αποτυπώνεται τόσο στην Αιγυπτιακή όσο και στη Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών). Οι ισχυροί λοιπόν αυτού του πλανήτη, οι διοικούντες τις μάζες, οι «υπεράνθρωποι», οι «αναμορφωτές», οι «υπεράνω» γενικώς, δεν έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα να διατάξουν, να υπογράψουν ή να σφαγιάσουν με τα ίδια τους τα χέρια μερικές εκατοντάδες αθώων θυμάτων. Στο περίφημο βίντεο με τον «οικονομικό εγκληματία», που οδηγεί ολόκληρες χώρες σε κατάρρευση, λαούς σε λιτότητα, ανεργία κι εξαθλίωση και τα άτομα στην αυτοκτονία, το μεταμελημένο (;) αυτό τέρας που εξομολογείται «ον-κάμερα» λέει την ασύλληπτης κυνικότητας φράση: «Δεν υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλεύεσαι τους μαλάκες» (δηλαδή τους ανυπεράσπιστους). Αυτά. Σε έναν πλανήτη, όπου παιδιά και γέροι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρή τροφή-νερό-φάρμακα, η μεγάλη πλειοψηφία του Δυτικού ανεπτυγμένου λεγόμενου κόσμου επιδίδεται σε δίαιτες απισχνάσεως και σε αποτοξινώσεις από την πολυφαρμακία. Οκέι. Εντάξει. Ας το δεχτούμε ως μία κατάσταση, που με θεσμικές αλλαγές και δημοκρατικές μεθοδεύσεις μπορεί κάποτε να βελτιωθεί. Όμως το παιχνίδι δεν παίζεται πραγματικά εκεί. Όπως επισήμανε πρόσφατα ο Δαλάι Λάμα σε ένα σπάνιο άμεσα πολιτικό μήνυμά του, θα πρέπει ο απλός άνθρωπος να αντισταθεί στην πλύση εγκεφάλου που προσπαθούν να του επιβάλλουν για να δικαιολογήσουν την αναγκαιότητα κάποιου πολέμου. Όχι. Ο αληθινός πόλεμος διεξάγεται μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Εκεί είναι το «φοβερό βήμα» και το «ανώτατο δικαστήριο» επί της γης. Εκεί απαγγέλλονται οι σκληρότερες καταδίκες, εκεί αποφασίζουν οικειοθελώς (;) οι άνθρωποι να νοσήσουν από φρικτές αρρώστιες, να δουν το σώμα τους να σφαγιάζεται και να βασανίζεται χωρίς αναισθητικό, στο όνομα της Επιστήμης, της Τεχνολογίας και των πρωτοκόλλων τους, εκεί διεξάγονται οι πιο σκληρές μάχες. Ο θάνατος είναι μια στιγμή περάσματος στο Φως. Εκεί μας περιμένουν οι οικείοι (και τα θύματά μας, αδιακρίτως) για να μας υποδεχτούν, ευγνωμονούντες που συμβάλαμε στο μέτρο του ρόλου μας, στην πειστικότητα της παράστασης σε αυτό το θέατρο που λέγεται κόσμος. Το λέει ο σοφός Μεγάλος Αλεξανδρινός: «κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που όταν η παράστασις τελειώσει αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται». Έτσι είναι ο θάνατος. Nothing personal. Ανακύκλωση. Αυτοί όμως που έχουν τη συνείδησή τους βαριά και φοβούνται να παραδώσουν την ψυχή τους, οι καταραμένοι του κόσμου τούτου, προτιμούν την τιμωρία εδώ από την τιμωρία «εκεί», στην άλλη όχθη. Γιατί την εδώ τιμωρία την ξέρουν και μπορούν (νομίζουν) να τη διαχειριστούν. Κι αν δεν υπάρχει τιμωρία από την άλλη πλευρά; Αν οι φλόγες του καθαρτηρίου είναι μόνον συμβολικές, ή πονούν λιγότερο από το μπότοξ και τη θεραπεία ουλίτιδας; Ποιος το ξέρει; Αν όμως δεν είναι; Αν είναι αιώνια τιμωρία και στέρηση ανάπαυσης-αναψυχής; Κι εδώ έρχονται οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, τα αισθητικά ή κοινωνικά ρεύματα, με όπλο τους το κήρυγμα και τη λειτουργία ως θεατρική παράσταση, αλλά κυρίως με τη λογοτεχνία λαϊκής-μαζικής κατανάλωσης να εμφυτεύσουν «τσιπάκια» στον εγκέφαλο των ανθρώπινων όντων, όπου η αυτοτιμωρία είναι η μόνη δυνατή και θεμιτή διέξοδος. Έτσι καθίστανται περιττοί ανακριτές-εισαγγελείς-δικαστές-φύλακες-σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Ο καθένας πληγώνεται μόνος του. Λιτότητα. Περικοπή κονδυλίων των οργάνων της τάξεως. Τέλειο και ιδιοφυές. Δεν είναι; Ο Ντοστογιέφσκι είναι ο πιο αγαπημένος της καθεστηκυίας τάξης. Μέχρι και τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή καταφέρνει να αθωώσει. Όλα είναι απλά, λιτά, υπέροχα και κρυφο-χριστιανικά (ή πρωτο-χριστιανικά). Ο διάβολος παίζει έναν αρχετυπικό ρόλο στην συνείδηση των ηρώων του, όπως και το φίδι στον Κήπο της Εδέμ. Put the blame on him, boys and girls and other species!!! That’s all. It’s so simple. Μάλιστα.
Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, πατώντας πάνω στην ιδιοφυή, εύπλαστη, υπάκουη και πειθήνια μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Σωτήρης Χατζάκης με συλλειτουργό του την σκηνογράφο Έρση Δρίνη και τον ενδυματολόγο Γιάννη Μετζικώφ, έπλασε μια συναρπαστική παράσταση, με υπέροχη διανομή, άψογες ερμηνείες, εκπληκτικό εικαστικό διάκοσμο, υποβλητικώτατη μουσική. Ήταν όλοι τους υπέροχοι. Θαύμα. Χάρμα οφθαλμών κι απόλαυση ακοής.
Μία και μόνη παρατήρηση: Το κείμενο έπρεπε να κουτσουρευτεί κατά τουλάχιστον μισήν ώρα. Το σύγχρονο κοινό δεν αντέχει σχοινοτενείς μονολόγους, όσο κι αν εκφέρονται απνευστί από τους δεξιοτέχνες ορθοφωνημένους ηθοποιούς. Είμαστε πια πολύ μακριά από το «μεγάλο μυθιστόρημα» του δέκατου ένατου αιώνα και από την διαβαστερή (για όσους είχαν αυτή την πολυτέλεια) εποχή του Παπαδιαμάντη. Σήμερα, το μεταμοντέρνο αισθητήριό μας κινείται στους φρενιτικούς ρυθμούς του ζάπινγκ, βιάζεται να φτάσει στο «δια ταύτα» προσπερνώντας τα «έχοντας υπ’ όψιν»… Αυτό ας το λάβουν σοβαρά οι άνω των πενήντα ετών σκηνοθέτες μας. Ας παίρνουν για βοηθούς εικοσιπεντάχρονους, ας τους δίνουν εξουσία (μαχαίρι, ψαλίδι-σακοράφα). Κι οι δραματουργοί ας κάνουν κάτι κι αυτοί. Δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα ο αναγεννησιακός σκηνοθέτης-θεός. Δόξα τω Θεώ, ξεπεράσαμε ελπίζω αυτή τη μάστιγα του εικοστού αιώνα. Όσο κι αν δεν είμαι σίγουρος. Ας βρουν κι οι θεατρολόγοι κάτι να κάνουν. Τόσες χιλιάδες έβγαλαν τα πανεπιστημιακά τμήματα θεατρικών σπουδών. Σε αυτή τη χώρα έχουμε πληθώρα ταλέντων αλλά η πίττα της λιτότητας είναι μικρή, δεν κόβονται πολλά κομμάτια. Το αχούρι είναι στενό και δεν χωράει πολλά συμπαθή τετράποδα. Ευτυχώς που υπάρχει κι η Ιδιωτική Πρωτοβουλία, τα πολιτιστικά ιδρύματα, τα κληροδοτήματα Μεγάλων Ελλήνων (που διέπρεψαν κυρίως στο …εξωτερικό). Ευτυχώς που υπάρχει και το αλάθητο κριτήριο του ενημερωμένου επαρκούς θεατή που καταθέτει τον πενιχρόν οβολόν του (από το υστέρημά του, συνήθως) εκεί που ξέρει ότι υπάρχει αξιοκρατία, γνώση, μεράκι, έρευνα, μελέτη, δεξιοτεχνία και το κυριότερο: σεβασμός στον θεατή.
Η παράσταση του Εθνικού μας Θεάτρου με το ντοστογιεφσκικό «Έγκλημα και Τιμωρία» εγγράφεται στο ενεργητικό του, χάρη στους Σωτήρη Χατζάκη κι Έρση Δρίνη, που απέδωσαν με λιτά μέσα ένα μεγαλειώδες έργο του δυτικού-χριστιανικού πολιτισμού μας, ένα έργο που θα μελετάται για κοινωνιολογικούς-εθνολογικούς-θεολογικούς λόγους κι από τους πολιτισμούς που θα έρθουν και θα διαδεχθούν τον άκρως υλιστικό και καθυστερημένον, μεσαιωνικό «πολιτισμό» μας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
info από το επίσημο site του Εθνικού μας Θεάτρου
http://www.n-t.gr/el/events/englimatimoria/
«Το έγκλημα και η τιμωρία» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»
Στην Αγία Πετρούπολη του 19ου αιώνα, ο φοιτητής της Νομικής, Ρασκόλνικωφ, πραγματοποιεί ένα διπλό φόνο, καλύπτοντάς τον με το ιδεολογικό περίβλημα της απονομής μιας ιδιότυπης δικαιοσύνης. Όμως το έγκλημά του, θα προκαλέσει τους ανθρώπινους και τους θείους νόμους, που θα ζητήσουν το οφειλόμενο αντίτιμο, σέρνοντας τον δράστη σ’ έναν μοναχικό και εφιαλτικό δρόμο. Η συνείδησή του είναι η σκληρότερη τιμωρία από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει, παρά μόνο ακολουθώντας το δρόμο της αγάπης και της μετάνοιας.
Η βαθιά μελέτη της ανθρώπινης ψυχής και των σκοτεινών νόμων που τη διέπουν, καθιερώνουν το αριστούργημα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα ως μια διαχρονική και πάντα επίκαιρη λογοτεχνική ανατομία του υποσυνείδητου, γραμμένη σε μια εποχή που ο όρος δεν είχε ακόμη επινοηθεί. Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου ο κόσμος του Ντοστογιέφσκι συναντιέται με τον λόγο του Παπαδιαμάντη, σε μια μοναδική μετάφραση, που αποτυπώνει την βαθειά κατανόηση των δύο μεγάλων συγγραφέων για τον πόνο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Πρώτη παράσταση: 23/12/2015
Τελευταία παράσταση: 28/02/2016
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 – 210 5288171, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179
- ΜετάφρασηΑλέξανδρος Παπαδιαμάντης
- Σκηνοθεσία -Διασκευή- Μουσική επιμέλειαΣωτήρης Χατζάκης
- ΣκηνικάΈρση Δρίνη
- ΚοστούμιαΓιάννης Μετζικώφ
- ΦωτισμοίΑντώνης Παναγιωτόπουλος
- Βοηθοί σκηνοθέτηΑνδρομάχη Δαυλού, Νικόλας Αναστασόπουλος
- Βοηθός σκηνογράφουΦώτης Μουρτάς
- Σχεδιασμός κομμώσεωνΧρόνης Τζήμος
- Σχεδιασμός μακιγιάζΕύη Ζαφειροπούλου
Διανομή:
- Ταβερνιάρης-Κοχ-Εργάτης- Ανδρέας Σεμένοβιτς Λεβεζιατνικώφ-Καλλιτέχνης δρόμουΝικόλας Αναστασόπουλος
- Ζαμέτωφ-Νικολάι, ΚλόουνΓιάννης Γούνας
- Αλένα Ιβανόβνα -Μάρθα Πετρόβνα ΣβιδριγαϊλώφΜαρία Διακοπαναγιώτου
- Έμπορος-Ξένος-Θυρωρός-Ιερέας -ΣτρατιώτηςΓιώργος Καρατζιώτης
- Κατερίνα ΙβανόβναΤαμίλα Κουλίεβα
- Ζωσιμώφ-Άνδρας- Ηλίας ΠέτροβιτςΝίκος Μαγδαληνός
- Σόνια Συμεωνόβνα ΜαρμελάδωφΜελισσάνθη Μάχουτ
- Αρκάδιος Ιβάνοβιτς ΣβιδριγαϊλώφΠέρης Μιχαηλίδης
- Ελισάβετ Ιβανόβνα- Καλλιτέχνης δρόμου- ΚορίτσιΠολυξένη Μυλωνά
- Ροδίων Ρωμάνοβιτς ΡασκολνικώφΓιάννης Νιάρρος
- ΑναστασίαΓεωργιάννα Νταλάρα
- Πορφύριος ΠέτροβιτςΘέμης Πάνου
- Συμεών Ζαχάροβιτς ΜαρμελάδωφΒασίλης Ρίσβας
- Αυδοτία ΡωμανόβναΔανάη Σκιάδη
- Πέτρος Πέτροβιτς ΛούτζινΓρηγόρης Σταμούλης
- Δημήτριος Πρόκοβιτς ΡαζουμίκινΧάρης Τζωρτζάκης
- Χορόςο Θίασος
«Μάνα θα πάω Hollywood»: το ψυχαγωγικό θέατρο στην ωριμότερη στιγμή του
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επειδή με αφορμή την Κρίση πήξαμε στις μπουρδολογίες, στους εξυπνακισμούς, στην αυτομαστίγωση, στην ξενομανία και στα εισαγόμενα φληναφήματα παντός τύπου, με τη συνεργία (με το αζημίωτο) «καταξιωμένων» ανθρώπων του θεάτρου «από το εξωτερικό» (ήμαρτον Παναγία μου – Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, γιατί αν το ανοίξω δεν θα τους ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας…) κι επειδή οι κουλτουριάρηδες αυτής της χώρας τάσσονται αναφανδόν υπέρ της όποιας βαρύγδουπης ανοησίας της «main stream» αρχοντοχωριάτικης σοβαροφάνειας, έρχομαι σήμερα εδώ, ως γνήσιος οπαδός του Αριστοφάνη κι ως καλοσπουδαγμένος θεατρολόγος (βεβαίως, βεβαίως!!!) να δηλώσω ευθαρσώς ότι γέλασα μέχρι δακρύων στην ευφάνταστη και δομημένη αυτή τη φορά (δεν υπονοώ τίποτα για τις προηγούμενες) κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου με τον παραφρασμένο από το δημώδες τίτλο «Μάνα θα πάω Hollywood».
Θέαμα ελαφρόν, μουσικοχορευτικόν, με σεβασμό στο θεατή, με μπόλικες πολιτικές αιχμές, αλλά και καλή κοινωνιολογική-εθνολογική γνώση των ιδιατεροτήτων της χώρας μας και των προτερημάτων-ελαττωμάτων του λαού μας.
Εκπληκτικός ο Θανάσης Αλευράς. Ναι, αυτός ο ηθοποιός θα μπορούσε να σταθεί στο Brooadway, στο West-End, στο Hollywood, στο Bollywood, οπουδήποτε. Επιτέλους. Η νέα γενιά των ηθοποιών δεν είναι αγράμματη και κακόφωνη, δεν είναι άμουση κι αχόρευτη: είναι Διονυσιακή και παγκόσμια, ανθρωποκεντρική κι ελληνική, αλλά διεθνής. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Δεν έχω να πω τίποτα για αυτόν τον ηρωϊκό, πρωτεϊκό, άνετο, αλλά όχι και ξεκούραστο ηθοποιό, που υποδύθηκε ρόλους και προσωπεία με μια ευκολία που μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες διαθέτουν.
Δίπλα του, η καταπληκτική Κωνσταντίνα Μιχαήλ, δραματική αντίστιξη κι ερεβώδης ρεαλισμός, κλαυσίγελος ψυχαγωγός και ουμανιστικός ανθρωπισμός, ψυχούλα και αγαπησιάρα, αγαπητή και πανέμορφη μέσα στη λαϊκή αυθεντική απλότητά της. Τέλεια διανομή. Το απόλυτα ταιριαστό ζευγάρι.
Η Ελένη Ροδά είναι μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού και ηθοποιός με γνήσιο δραματικό τάλαντο. Άψογη, τέλεια, λειτουργική, στο ρόλο της αριστερής …τσατσάς (!!!) [οποισδήποτε συνειρμός αθέμιτος – μακριά από μένα).
Όλοι οι ηθοποιοί εκπληκτικοί στους ρόλους τους: Αντώνης Κρόμπας, Jerome Kaluta, Πέτρος Γεωργοπάλης, Στράτος Λύκος, Παναγιώτης Αλεξανδράκη. Ανέδειξαν τις παθογένειες αλλά και τη γοητεία, το πανηγύρι της ελληνικής πραγματικότητας, τις αρετές και τα ελαττώματα του λαού μας, σε όλο του το μεγαλείο. Φτάνει πια η αυτοτιμωρία και το Mea culpa. Καιρός να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε όλοι μαζί, ενωμένοι για την παλινόρθωση του Ήλιου πάνω από την Ελλάδα. Ανεξαρτήτως κομματικών, θρησκευτικών, σεξουαλικών, αισθητικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Το «είμαι εδώ, μιλάω Ελληνικά και επιθυμώ να προσφέρω σε αυτή τη χώρα», αρκεί, ανεξαρτήτως από πού προέρχομαι, κατάγομαι κι εκκινώ.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του θεατρικού πονήματος της Δήμητρας Παπαδοπούλου, που ευτυχώς γι’ αυτήν, αλλά και για εμάς, εστέφθη με απόλυτον επιτυχίαν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου «Ιλίσσια»:
http://theatroilisia.gr/mana-tha-paw-sto-hollywood/
«Μάνα θα πάω στο Hollywood»
της Δήμητρας Παπαδοπούλου
Από την οδό Φυλής στη Λεωφόρο της Δόξας…
Η επίκαιρη και ολοκαίνουργια κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου με τίτλο «Μάνα θα πάω στοHollywood» ανεβαίνει στο Θέατρο Ιλίσια, στις 17 Δεκεμβρίου 2015, σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού και Δήμητρας Παπαδοπούλου, για να μας θυμίσει ότι ακόμα και στα πιο δύσκολα ο Έλληνας ψάχνει να εφεύρει λύσεις για να επιβιώσει και να απογειωθεί.
Μια σύγχρονη κοινωνική καταγραφή, δοσμένη με τον κωμικοτραγικό τρόπο που μόνο η Δήμητρα Παπαδοπούλου μπορεί να περιγράψει τόσο γλαφυρά, μας μεταφέρει στην Αθήνα του σήμερα, όπου ο Έλληνας φοβάται ότι μπορεί να αποτύχει σε ό,τι ονειρευτεί. Ακραίες συμπεριφορές και βίαια ξεσπάσματα κατακλύζουν την καθημερινότητα μέσα στην απόγνωση μας. Αλλά το χιούμορ και το γέλιο πάντα βρίσκουν τρόπο να μας δείξουν την αλήθεια αλλά και τη λύση, που συχνά είναι μπροστά στα μάτια μας και σπάνια μπορούμε να δούμε!
Με φόντο ένα διαμέρισμα στην οδό Φυλής, δύο άνεργοι ηθοποιοί μηχανεύονται τα πάντα ώστε να συγκεντρώσουν το ποσό που χρειάζονται για να πάνε στο Hollywood! Στην προσπάθεια τους αυτή θα φτάσουν στο σημείο ακόμα και να μετατρέψουν προσωρινά το διαμέρισμα τους σε οίκο ανοχής όπου θα συμβούν απίστευτες καταστάσεις… Σε ένα περιβάλλον όπως αυτό της οδού Φυλής, με τις ιδιαιτερότητες της ίδιας μας της φυλής που αδυνατεί να συνεννοηθεί, θα τα καταφέρουν άραγε ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους και να πετύχουν το στόχο τους;
Μια πρωτότυπη μουσική κωμωδία για τον «Έλληνα της κρίσης» που ψάχνει το όνειρό του ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου!
Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Δήμητρα Παπαδοπούλου
Σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός – Δήμητρα Παπαδοπούλου
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Μουσική ενορχήστρωση και διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Φωτογραφίες: Ρούλα Ρέβη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πέτρος Γεωργοπάλης
Βοηθός σκηνογράφου: Μιχάλης Σαπλαούρας
Promo video: Γιώργος Δάσκαλος
Παίζουν:
Θανάσης Αλευράς, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Αντώνης Κρόμπας, Jerome Kaluta, Πέτρος Γεωργοπάλης, Στράτος Λύκος, Παναγιώτης Αλεξανδράκη και η Ελένη Ροδά.
Δημόσιες σχέσεις – Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία (Playwalk)
Arts Marketing & Creative: Playwalk
Παραγωγή: Θέασις – Δράσεις Πολιτισμού
ΗΜΕΡΕΣ και ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη στις 7:00
Πέμπτη στις 9:00
Παρασκευή στις 9:00
Σάββατο στις 6:00 και 9:00
Κυριακή στις 7:00
Διάρκεια: 120’
© COPYRIGHT Θ
Μια θεϊκιά Ζωή Λάσκαρη στο ρόλο της τερατώδους πεθεράς
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν το έχεις το δραματικό τάλαντο, όταν το ένστικτο της σκηνής καταλαμβάνει κι ενδυναμώνει όλα τα κύτταρα του κορμιού σου, τότε η ζωή γίνεται θέατρο κι η πιο απλή αλληλουχία καθημερινών πράξεων αποκτά μιαν άλλη βαρύτητα. Η Ζωή Λάσκαρη είναι ιερό τέρας υποκριτικής δεινότητος (εντός κι εκτός σκηνής). Είναι αυθεντική, είναι μοναδική, είναι απαρόμοιαστη, είναι αμίμητη, είναι από μόνη της ένα θεατρικό έργο εν εξελίξει. Υπάρχει με κάθε ίντσα του κορμιού της, ανεξαρτήτως κοστουμιού, μακιγιάζ, περιβάλλοντος. Είναι μια συνεπής καλλιτέχνις, αφοσιωμένη του Διονύσου, Μαινάς και Βακχίς όταν χρειαστεί, όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα το απαιτεί. Μακριά από τη Ζωή Λάσκαρη ο μικροαστισμός, η υποκρισία, τα φληναφήματα. Είναι μετέωρο χωρίς σκιά, μας θυμίζει πώς θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας, αν θέλουμε να λεγόμεθα Άνθρωποι (με Άλφα κεφαλαίο). Γι’ αυτό είναι κι η μακροβιότερη σταρ του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Καθόλου ακριβοθώρητη, δεν μασάει τα λόγια της, δεν μιλάει με το «στραγάλι στο λαιμό», δεν έχει καμία σχέση με την αστική «πολιτική ορθότητα». Είναι ένα φαινόμενο, αυθεντικό, ποιητικό κι αξιαγάπητο. Εγώ, προσωπικώς, την λατρεύω από την πρώτη φορά που την είδα εκτός σκηνής. Τα ματάκια της έπαιζαν με την καθαρότητα ενός αιλουροειδούς, που όσο κι αν το θέλει, δεν μπορεί να κάτσει καλά, να παίξει την ήμερη, ηρεμία δεν υπάρχει στο ταλέντο, στον θεϊκό οίστρο. Όταν αφυπνισθεί η ιερά ενέργεια της κουνταλίνι και διατρέξει τη σπονδυλική στήλη με την ταχύτητα της πυρκαγιάς σε δάσος αποξηραμένο, ε, τότε ο άνθρωπος γίνεται αυτό που υπονοεί ο Σεφέρης: «τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους»; Κι αν σήμερα πλέκω τον ύμνο μιας προσωπικότητας, είναι γιατί απεχθάνομαι το ψέμα και την υποκρισία, απεχθάνομαι το δήθεν, κι επιμένω στο «δια ταύτα»…
Στην κωμωδία του Νϊκου Μουτσινά «Νύφη κουράγιο» που παραπέμπει ίσως αμυδρά στην ταινία του 2005 “Monster in Law” με τις εκπληκτικές Jane Fonda – Jennifer Lopez και τον πανέμορφο Michael Vartan, σε αυτό το έξυπνο κείμενο με τις κοφτές ατάκες, η Ζωή Λάσκαρη και μόνο με την παρουσία της έδωσε έναν τόσο γοργό, που παρακολουθούσες την παράσταση απνευστί, χωρίς καν να συνειδητοποίηση την παρέλευσιν του αδυσώπητου Χρόνου… Αυτό δεν είναι το ζητούμενο στην τέχνη του Διονύσου; Να ξορκίσουμε τον Χρόνο κι ως εκ τούτου το Θάνατο;
Γεμάτη νεύρο, πειστικότητα, αληθοφάνεια, η Ζωή Λάσκαρη απέδωσε το γκροτέσκο του ρόλου της σαν μια απλή, καθημερινή, συνηθισμένη ιστορία, από αυτές που κρυφακούμε στους φωταγωγούς ή στις διπλανές πόρτες των αστικών διαμερισμάτων. Αυτό κι αν είναι δεξιοτεχνία! Το σουρεαλιστικό να γίνεται ρεαλιστικότατο και το υπερβολικό καθημερινότητα αφόρητη. Αυτό είναι τέχνη κι όχι κάτι άλλες ψευτοκουλτουριάρικες απόπειρες να μασάμε τα λόγια μας και να διανθίζουμε το τίποτα με βαρύγδουπες σιωπές, καμουφλάροντας το κενό με μπόλικη υπαρξιακή αγωνία-ανία.
Καταπληκτική η Βίβιαν Κοντομάρη στο ρόλο της γραμματέως-συνοδού-μπάτλερ-αμπιγιέζ-άλτερ έγκο της πετυχημένης αδίστακτης αμοράλ δικηγόρου, που δεν διστάζει να ξεστομίσει: «Μα υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα»;
Υπέροχη κι απολύτως μετρημένη στο ρόλο της άτυχης νύφης η κόρη της Ζωής, η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου. Μια ηθοποιός με εσωτερικότητα, με γνώση του ρυθμού, με πηγαίο ένστικτο δραματικής οικονομίας, με μια εκφραστική δεινότητα που αντανακλάται σε όλη την ύπαρξή της (κληρονομιά από τη μανούλα της).
Επαρκείς στους ρόλους τους, αν και κάπως σχηματικοί, ακολουθώντας προφανώς τις επιταγές του σκηνοθέτη και συγγραφέα Νίκου Μουτσινά, οι καλοί κι εξαίρετοι ηθοποιοί: Βασίλης Μπαξεβάνης, Κωνσταντίνος Ζαμπάρας,
Σύνθια Μπατσή, Δημήτρης Τσέλιος.
Διασκέδασα μια χαρά και ξεμαύρισε η ψυχή μου από τα δεινά της Κρίσης. Λησμόνησα για λίγο όλες τις συμφορές του κόσμου που βαραίνουν την ποιητική ψυχούλα μου πιότερο κι από το φορτίο του Άτλαντα κι έφυγα δυναμωμένος κι αισιόδοξος για να αντιμετωπίσω τα σημεία και τέρατα της καινούργιας εβδομάδας που έρχεται οσονούπω (ποτέ δεν καθυστερεί).
Σταρ σαν τη Ζωή Λάσκαρη είναι περιουσία και εθνικό μας κεφάλαιο. Οφείλουμε να τις τιμούμε και να τις αγκαλιάζουμε με όλη μας την αγάπη. Κι αυτό κάνω κι εγώ σαν τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος του Θεάτρου και του Πολιτισμού.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:
http://www.zoelaskari-theatre.gr/main/%CE%BD%CF%8D%CF%86%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF
Από 13 Νοεμβρίου στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη” του Πολυχώρου “Αθηναΐς”
Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.
13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη (Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου). Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς. Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.
Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.
Η Ζωή στη σκηνή
Η Ζωή Λάσκαρη ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι το 1966, εντυπωσιάζοντας με τις πρώτες εμφανίσεις της στα έργα: “Μιας πεντάρας νιάτα” των Γιαλαμά – Πρετεντέρη, “Η παγίδα” του Pομπέρ Τομά και “Βαθιά γαλάζια θάλασσα” του Ράτιγκαν. Το εκτυφλωτικά γοητευτικό κορίτσι σαγήνευε τα πλήθη με την εξωπραγματική ομορφιά του και το ξεχωριστό υποκριτικό του στυλ.
Το κοινό τη λάτρεψε και την αγκάλιασε ολόθερμα στα “Μαριχουάνα Στοπ”, “Εραστές του ονείρου”, “Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο”, “Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας”, “Ξυπόλητη στο Πάρκο”, “Η κυρία του Μαξίμ”.
Γεμίζει ασφυκτικά τα θέατρα, όταν ακολουθούν τα “Φρύνη, η εταίρα”, “Παντρεύομαι τον άντρα μου”, “Εγώ, εσύ και ο άλλος”, “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές”, “Μις Πέπσι” κ.α.
Η τελευταία φορά που πρωταγωνιστεί σε κωμωδία είναι το 1984, με το έργο του Μπιλ Μάνχοφ, “Η Ντόρις και ο γυαλάκιας”.
Από το 1990 και μετά, ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία “Καινούρια Σελίδα” του Νηλ Σάϊμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο “Ορφέας στον Άδη” του Τέννεση Ουίλιαμς.
Ακολουθούν: “Τρελοί για έρωτα” του Σαμ Σέπαρντ, “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ” του Άλμπι, “Τρεις ψηλές γυναίκες” του Άλμπι, “Τρωάδες” του Ευριπίδη, “Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα” του Eυγένιου Ο’ Νηλ, “Η συνάντηση” του Νάντας, “Σκηνές Γάμου” και “Ευαίσθητη Ισορροπία” του Άλμπι, “Διαμάντια και μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη, “Άλμα Μάλερ” του Ρον Χάρτ, “Ρόουζ” του Μάρτιν Σέρμαν και “Ωραία Xρόνια” του Xάρολντ Πίντερ.
Η μεγάλη πρωταγωνίστρια Ζωή Λάσκαρη, φέτος, επιστρέφει -μετά από τριανταένα χρόνια- στην κωμωδία.
Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος και η
Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης
Θεατρική σκηνή “ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ” του Πολυχώρου ΑΘΗΝΑΪΣ
Καστοριάς 34-36 & Ιερά Οδός, Βοτανικός – 2103477878
Ημέρες, ώρες παραστάσεων και τιμές εισιτηρίων:
Πέμπτη, 21.00, 15€ Κανονικό
Παρασκευή, 21.00 13€ Γενική είσοδος
Σάββατο, 21.00, 16€ Κανονικό
Κυριακή, 19.00, 16€ Κανονικό
Φοιτητικό 12€, Ανέργων 8€
Ατέλειες (δεκτές Πέμπτη)
Παρουσίαση της "Τριλογίας της Λιτότητας" του Γιώργου Μανιώτη
Γιώργος Ν. Μανιώτης, «Η τριλογία της Λιτότητας», εκδόσεις Όστρια, σ. 302.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Γιώργος Μανιώτης είναι σημαίνων, σημαντικός και σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας. Ανθεκτικός μέσα στο Χρόνο, εναργής, αλληλεπιδρών με την περιρρέουσα (ή μήπως θα έπρεπε να πω διαρρέουσα) ατμόσφαιρα της εποχής του, της εποχής μας, των κρίσιμων χρόνων της οικονομικής λιτότητας, που βγάζει στην επιφάνεια όλα τα καταπιεσμένα ζωώδη ένστικτα και υλοποιεί τα απωθημένα μας αφθορεί και παραχρήμα, λες και δεν υπάρχει αύριο για να εκτονώσουμε τον ατμό στο καζάνι της συλλογικής ψυχής που βράζει, λες και δεν θα υπάρξει ποτέ αύριο. Κι αντί για «μπελ επόκ» ανάμεσα σε δύο παγκοσμίους πολέμους, εμείς βιώσαμε (εκόντες-άκοντες, «κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά»), μια ψευδαισθητική Αφθονία ανάμεσα στην Χούντα των Συνταγματαρχών και στην επέλαση των κερδοσκόπων του Χρηματιστηρίου. Από το 1974 έως το 1999 άντεξε το «ελληνικό όνειρο». Μόλις είκοσι πέντε χρονάκια. Μια ολόκληρη γενιά «η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου» κύλησε κάτω από τις ερπύστριες των τανκς στους παχυλούς καναπέδες των μικρομεσοαστικών πυργόσπιτων με το καγιέν και τα τζιπ 4*4. Όχι όλοι βεβαίως. Όχι όλοι. Μόνον όσοι ήταν έτοιμοι, «σαν από καιρό». Τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν κι επιδέξιους …λαιμούς. Οσφυοκάμπτες και γυμνοσάλιαγκες, αναρριχητικά φυτά εσωτερικού χώρου, γλείφτες (που ήταν ενίοτε και …γλύπτες), καφετζούδες και χαρτούδες, αεροσυνοδοί κι επαγγελματίες αεριτζήδες, παπαγαλάκια και διαπλεκόμενοι, ύψωσαν τη σημαία της Ευρώπης πάνω από την παράγκα του Καραγκιόζη, ξεχνώντας ότι είμαστε ακόμα μια φονταμενταλιστική χώρα της βαθείας Ανατολής, με την Εκκλησία σε μεσαιωνικές περιπτύξεις με την πολιτική εξουσία, με βυζαντινισμούς και σκάνδαλα (οικονομικά με μια εσάνς-επίφαση έρωτος). Και μέσα σ’ όλα οι περίφημοι μικρομεσαίοι, οι διαχρονικοί «Μικροαστοί» του Γκόρκι, τροφή για τα κανόνια κι εκλογική πελατεία των αρριβιστών μεγαλοσχημόνων, των αενάως ασχημονούντων εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού και της πανάρχαιας γλώσσας μας. Τι τους έφταιξαν τα πνεύματα, οι τόνοι κι οι υπογεγραμμένες, οι δασείες κι οι βαρείες κι οι περισπωμένες; Μα είναι τόσο μα τόσο απλό: οι άνθρωποι ήταν ανορθόγραφοι, αμόρφωτοι, ξενοσπουδαγμένοι, ανθέλληνες και μισέλληνες, πάτησαν πάνω στα ελαττώματα και στις ευκολίες των «ιθαγενών» κι αλλοτρίωσαν τα πάντα, ξεπουλώντας και το τελευταίο κουρέλι άμιλλας, υγιούς ανταγωνισμού, δημιουργικότητας και περηφάνειας. Φυσικά και δεν ήταν αθώοι οι περίφημοι «μικρομεσαίοι», όπως δεν είναι αθώα τα μικρόψαρα όταν ορμάνε στην κουμούτσα το ψωμί που τους πετάνε στη θάλασσα από τις ψαροταβέρνες (πετάνε ακόμα άραγε, ή μήπως λέμε πια το ψωμί-ψωμάκι;). Φυσικά και δεν ήταν αθώοι οι μικροαστοί, όπως δεν είναι τα πεινασμένα σκυλιά όταν γλείφουν ένα κόκκαλο, όπως δεν είναι οι αδέσποτες γάτες που ξεσκίζουν με νύχια και με δόντια τις πλαστικές σακούλες στους μονίμως άπλυτους κάδους για να ανακαλύψουν μέσα στα σκουπίδια μιαν υποψία τροφής, ληγμένης, μουχλιασμένης, ανθυγιεινής – τι σημασία έχει; την πείνα τους θέλουν να κορέσουν προσωρινώς. Για τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, ποιος νοιάζεται; Κι εκεί έπαιξαν ανήθικα «εν ου παικτοίς» οι ειδήμονες-οι καθηγητάδες-οι διδάκτορες της μακρο-οικονομίας. Έριξαν τα δολώματα, έριξαν και τις φόλες. Ο φτωχός, καταπιεσμένος, άνεργος, ετεροαπασχολούμενος λαουτζίκος είδε το τυρί, δεν είδε όμως και τη φάκα. Αυτή η επιλεκτική μυωπία είναι αδήρριτος μηχανισμός επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς και σε φτωχές αναπτυσσόμενες χώρες. Η μακροσκοπική όραση είναι προνόμιο των χορτάτων και των σοφών. Πώς να γίνεις σοφός όμως με τα ξεσκλίδια της ακριβοπληρωμένης «γνώσης» (εντός εισαγωγικών) που πουλάνε σαθροί θεσμοί κι αμφισβητούμενα παράκεντρα εξουσίας. «Εν αμίλλας πονηραίς αθλιότερος ο νικήσας», λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Μόνο που περίσσεψαν οι αθλιέστατοι κι οι τίμιοι εσίγησαν, εκπατρίσθηκαν ή διέφυγαν του μάταιου τούτου κόσμου. Μόνον οι ποιητές ευκαιρούν (πάντα οι ποιητές), σαν τους μεσαιωνικούς «σαλούς», σαν τους σαιξπηρικούς τρελούς του βασιλιά, μάτωσαν και ξαναμάτωσαν την προαιώνια πληγή ξύνοντας το κακάδι της εξουσίας πάνω στο φαγωμένο συκώτι του Προμηθέα. Οι ποιητές είναι σαν τα νούφαρα. Ανθούν στο βάλτο, στην υγρασία, στη δυστυχία. Ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ισάξιους μεγάλους πεζογράφους ή θεατρικούς συγγραφείς. Ελάχιστους.
Κι ο Μανιώτης είναι ο κορυφαίος, ο δραστήριος, ο παραγωγικός, ο δημιουργικός, ο ασυμβίβαστος, αυτός που δεν ενεδύθηκε τα «φαιά» των Φαρισαίων και Γραμματέων της Βίβλου. Αυτός που δεν κατέλαβε θώκους και στασίδια. Μόνο πάλεψε και παλεύει όλη τη ζωή του με ευαισθησία, γνώση, χιούμορ, αυταπάρνηση, να μεταλαμπαδεύσει την απόγνωση σε ελπίδα και τη σκοτεινάγρα (για να δανειστώ από τον Σεφέρη) σε φέγγος αναστάσιμο. Ναι, είναι αισιόδοξος κάτω από το έρεβος που εμφορούν τα πρόσωπα κι οι καταστάσεις που περιγράφει κι επινοεί. Είναι φιλάνθρωπος, χωρίς να υπεραμύνεται των ασθενεστέρων, είναι δίκαιος χωρίς να χαρίζεται στους διαφορετικούς, είναι λογικός ενώ βάζει στο προσκήνιο σαλούς να ομιλήσουν, περιθωριακούς, χαμένους (loosers …ελληνιστί). Η πρωτοτυπία του έγκειται στη ρασιοναλιστική-νοησιαρχική δομή των έργων του, ενώ τα διαβρώνει υπόγεια μια αναρχική ειρωνεία, που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί στο νεοελληνικό θέατρο, ακριβώς γιατί δεν κραυγάζει. Ο Μανιώτης είναι ο μόνος ίσως από τους ζώντες θεατρικούς συγγραφείς που δεν αναμασάει τον Μπέκετ και δεν έχει ξεπατικώσει το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (που είναι μια απλή παραβολή της σωκρατικής μαιευτικής μεθόδου του αγνωστικισμού). Όχι, ο Μανιώτης δεν αντιγράφει, δεν λογοκλέπτει… Δεν το χρειάζεται. Γιατί εμπνέεται από την πραγματικότητα, που είναι περισσότερον πλούσια κι από την οιανδήποτε δημιουργική φαντασία. Παρατηρεί με προσοχή, καταγράφει, αναμασά-αναχαράζει, μεταβολίζει και αποδίδει μια θεατρική πραγματικότητα απολύτως εφιαλτική με ψήγματα μεσογειακής ευωχίας.
Ο Έρωτας σε αυτή την «Τριλογία της Λιτότητας» (που είναι τετραλογία: τρεις σύγχρονες «τραγωδίες» κι ένα «σατιρικό δράμα»), ο Έρωτας είναι απών ως θεότητα, πανταχού παρών όμως ως ανταλλακτική μονέδα. Ο Θάνατος είναι επίσης απών, γιατί θεωρείται λύτρωση σε σύγκριση με την αθλιότητα της χαμερπούς ζωής. Η απομυθοποίηση, το ξεφτίλισμα των ιδανικών, η αποκαθήλωση των ονείρων, παραπέμπουν στην αριστοτελική «κατά-στροφή» (από την περίφημη «Ποιητική»). Η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, η εκπόρνευση των νέων, η αναξιοκρατία κι η αναξιοπρέπεια, η καθημερινή γελοιοποίηση του ουσιαστικού, η αντιπνευματικότητα της υλιστικής θεώρησης της Κρίσης, η μετατροπή των ανθρώπων σε νούμερα και των «νούμερων» σε αξιοσέβαστους ανθρώπους, όλ’ αυτά, φίλοι μου, είναι χειρότερα από το Θάνατο, που έχει εν τέλει την αξιοπρέπεια της Σιγής και το αδιατάρακτο ενός ύπνου χωρίς εφιάλτες.
Ο Μανιώτης σε αυτή την Τριλογία, που θα την υποτίτλιζα «Το τέλος των Χριστουγέννων» μιλάει με αξιοπρόσεκτα διαυγή, ξεκάθαρο και αμερόληπτο τρόπο για το τέλος εποχής, για την έκπτωση των αξιών, για τη χρεοκοπία μιας τάξης, που πέρασε μέσα σε σαράντα χρόνια από την Κυριακή των Βαΐων και την υποδοχή του πολιτικού …Σωτήρα στο «σταύρωσον σταύρωσον αυτόν».
Ο Μανιώτης λειτουργεί ως μάρτυρας του καιρού του, ως ανελέητος άγγελος με τη σπάθα της Αλήθειας να επικρέμαται επί των κεφαλών δικαίων και αδίκων, αδιακρίτως… Δεν ανευρίσκεται μέσα στα έργα του. Δεν ναρκισσεύεται μιλώντας πίσω από μάσκες και προσωπεία απατηλά. Δεν βαυκαλίζεται. Δεν κρίνει. Όχι για να μην κριθεί, αλλά γιατί ως άξιος πνευματικός άνθρωπος αναγνωρίζει τη ματαιότητα ακόμα κι αυτής ταύτης της Τέχνης. Κι εδώ ακριβώς προσεγγίζει το μεγαλείο του Μπέκετ, του Σαίξπηρ, του Στρίντμπεργκ, του Ευριπίδη. Είναι μεγάλος γιατί νιώθει μικρός, ταπεινός, αδιόρατος…
Στα έργα του τα πρόσωπα φυτοζωούν και υπάρχουν με τα ψέματα κι όταν οι απάτες τους ξεσκεπάζονται κι οι δικαιολογίες τους χρεωκοπούν είναι πανέτοιμα να δημιουργήσουν άλλες, να ξανασφάλλουν παντοιοτρόπως και παρομοίως, ακριβώς επειδή το ανθρώπινο είδος δεν διδάσκεται κι η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται για πάντα. Κι αυτή είναι η πικρή διαπίστωση που υποφώσκει στο πολύπλευρο αλλά και μονόχορδο δραματικό έργο του Γιώργου Μανιώτη: όλα είναι μάταια, γιατί ζούμε ακόμα στα σπήλαια, τα προϊστορικά. Αλλάζουν απλώς οι προβολές του συλλογικού φαντασιακού στο ανήλιαγο «σπήλαιο των Ιδεών» του κατά Πλάτωνα Σωκράτη.
Γι’ αυτό ο Μανιώτης θα γίνει μια μέρα κλασικός – αν κι είναι ήδη, παρόλο που δεν το έχει συνειδητοποιήσει: γιατί οι ιστορίες αλλάζουν, τα σκηνικά διαφοροποιούνται, οι φωτισμοί διερευνούν όλους τους τόνους και τα ημιτόνια του σκούρου, όμως οι αντι-ήρωες κι οι αντι-ηρωίδες του δεν εξελίσσονται, δεν βελτιώνονται, ακόμα κι όταν μεταλλάσσονται χάρη σε απονενοημένες επαναστάσεις. Κι εδώ ερχόμαστε στο βαθύ ιδεολογικό υπόστρωμα της Ποιητικής του. Ο Μανιώτης είναι ένας συντηρητικός αστός συγγραφέας, που δεν έχει να κάνει με την «επιστροφή στη Φύση» ούτε με το Διαφωτισμό, ούτε με άλλα ουμανιστικά ιδανικά και σοσιαλιστικές ουτοπίες. Ο λόγος του είναι στυγνός, διαπιστωτικός, χειρουργικός, αλλά ποτέ κραυγαλέα καταγγελτικός. Ο λόγος του είναι πολιτικός κι ευθύβολος με την ακρίβεια που τσακίζει τα κόκκαλα ενός θύματος η μάχαιρα του χασάπη. Γι’ αυτό και δεν τον εναγκαλίστηκαν οι δυνατοί του καιρού του, για αυτό δεν τον αποθέωσαν οι πρόσκαιρες εξουσίες της εποχής του, για αυτό δεν τον μελέτησαν ακόμα οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της στιγμής, γι’ αυτό δεν του έστρωσαν κόκκινο χαλί για να περάσει. Γιατί – απλώς – δεν ήταν μέτριος. Μακριά από τον Μανιώτη κάθε «χρυσή μετριότητα». Τον αγάπησε το κοινό, το θεατρικό και λογοτεχνικό κοινό: γιατί είδε έναν απροσδόκητα στυγνό κι ανελέητο, ελάχιστα παραμορφωτικό, καθόλου μαγικό ή εξιδανικευτικό καθρέφτη του εαυτού του! Μάρτυρας της εποχής του αδιάψευστος, ο Γιώργος Ν. Μανιώτης με αυτή την «Τριλογία της Λιτότητας» θα περάσει στην Αθανασία των ορθοφρονούντων πνευματικών ανθρώπων που τιμάν και την ελληνική γλώσσα και τη γενναιότητα όσων επιμένουν να αγωνίζονται, να παλεύουν και να δημιουργούν σε αυτή τη χώρα τώρα. Παρά τις όποιες αντιξοότητες. Παρά τις αντιπαλότητες, τη μικροψυχιά και τον φθόνο των ματαιο-καμάτων… Σας ευχαριστώ που με ακούσατε (ή με …διαβάσατε).
Και κάτι ακόμα: το χιούμορ του Μανιώτη δεν είναι εύκολο, δεν είναι τρανταχτό. Είναι χιούμορ με δόντια και φέρνει κλάμα στους εχέφρονες. Τον ευχαριστώ που με τίμησε όταν μου ζήτησε να προλογίσω το βιβλίο που εστέγασε το σημαντικό αυτό έργο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
«Τι κοιτάτε, ρε;», του Χρήστου Συριώτη στο θέατρο"Αγγέλων Βήμα" με την Λαμπρινή Αγιαννίτου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε αυτό το θεατράκι βλέπω μόνο επιτυχίες, με την έννοια ότι ακόμα κι οι αποτυχίες διαθέτουν σεμνότητα, καλές προθέσεις, χαμηλούς υπαρξιακούς τόνους κι ελάχιστη διάθεση αυτοπροβολής. Ένας όμορφος χώρος θεατρικός, αγγελικά πλασμένος. Ναι, συμβαίνουν κι αυτά στην αλλοπρόσαλλη, αναξιοκρατική, θορυβούσα κρίσιμη Αθήνα μας. Υπάρχει κι ο αντίπους, ο άλλος πόλος, βάσει του οποίου επιπλέουν οι αριβίστες κι οι μη έχοντες ιερόν και όσιον. Αλλά ας είναι… Αυτά συνέβαιναν από αρχαιοτάτων χρόνων γύρω από την Ακρόπολη. Τώρα όμως είναι καιρός ν’ αλλάξουν. Κι οι συγκυρίες βοηθούν στην αποκαθήλωση των ειδώλων, ειδικά αν είναι σαθρά και με τα χέρια βαμμένα μέσα στο μαύρο χρήμα, στη μωροφιλοδοξία, στη ματαιοδοξία και στο κυνήγι μαγισσών εναντίον κάθε άξιας κι αδέσμευτης φωνής.
Στο προκείμενο τώρα. Απόλαυσα αυτό το πρωτότυπο τέχνασμα του εμβρύου που μας απευθύνεται μέσα από τη μήτρα. Το επιθετικό «τι κοιτάτε ρε;», μου θύμισε το «Αντιθέατρο» της Μαρίας Ξενουδάκη. Τέλειο. «Βρίζοντας το κοινό». Μάλιστα. Του Πέτερ Χάντκε.
Εδώ ο Χρήστος Συριώτης βρίσκοντας μιαν ηθοποιό άξια να υποδυθεί το ο,τιδήποτε (κυριολεκτικώς) έφτιαξε την πλέον πρωτότυπη, απροσδόκητη κι όχι πάντα ρέουσα παράσταση της φετεινής θεατρικής περιόδου (για να το πούμε ελληνιστί, καθ’ ότι αυτό το «σαιζόν» μου θυμίζει συνοικιακή, επαρχιώτισσα μοδίστρα).
Αγγελικός, ρομαντικός, ιδεαλιστικός ο κόσμος που οραματίζεται το έμβρυο. Κι αυτό που μας προσάπτει είναι η απώλεια της Ελπίδας (με έψιλον κεφαλαίο). Μάλιστα. Και τι μπορούμε να απολογηθούμε εμείς, τα φτωχά «άπειρα όντα της στιγμής»; Τίποτα. Άπειρα τα τεχνάσματα που μετερχόμεθα εμείς οι ενήλικες για να βαυκαλισθούμε και να «βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους». Μα πότε ήταν τα πράγματα στη θέση τους για να είναι και τώρα; Εμείς τα νοηματοδοτούμε ούτως ή αλλέως. Αυτό είναι όλον. Κι ουδέν έτερον.
Φιλοσοφική η στόχευση του Χρήστου Συριώτη. Και το αποτέλεσμα εξαρτάται από το επίπεδο συνειδητότητας του κάθε θεατή.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Ένα αγέννητο πλάσμα, περιτριγυρισμένο από νερό, μέσα στη μήτρα μιας μάνας. Μια νέα ζωή που έρχεται στον κόσμο για να γεμίσει αισιοδοξία τους ανθρώπους που νιώθουν άδειοι, χαμένοι, χωρίς ελπίδα.
«Τι κοιτάτε, ρε; τι κοιτάτε;»
«Και εσείς έτσι ήσασταν στην κοιλιά της μάνας σας»
«Γυμνοί και μόνοι»
«Έχετε χάσει τις ελπίδες σας; Μόνο οι νεκροί δεν έχουν ελπίδες».
Ένα έργο – ύμνος στη μάνα, που αναζητά τη χαμένη μας ελπίδα μέσα από την επιστροφή στην αρχή, στη μήτρα.
Το «τι κοιτάτε ρε;» ανεβαίνει για 2η φορά μετά την επιτυχία που σημείωσε προ διετίας. Μια γυναίκα, όμως, κρατά αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Ερμηνεύει η Λαμπρινή Αγιαννίτου.
Σκηνοθεσία: Χρήστος Συριώτης – Άρτεμις Αποστολοπούλου
Μουσική Σύνθεση: Τάσος Καρακατσάνης
Συγγραφή Κειμένου: Χρήστος Συριώτης
Ερμηνεία: Λαμπρινή Αγιαννίτου
Σκηνικά Κοστούμια: Ναταλία Μηλιώκα
Σχέδια & Σκίτσα: Άρτεμις Τσακνιά
Τραγούδι: Παναγιώτης Τερζάκης
Video art, Graphic animation, Φωτογραφίες: Δημήτρης Ζόγκας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Γερογιάννης
Μακέτα: Κωνσταντίνος Λίγκας
Πληροφορίες
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (φοιτητικό)
Διάρκεια: 60 λεπτά
“Αγγέλων Βήμα”
Σατωβριάνδου 36
Ομόνοια, 104 31, Αθήνα
Τηλ: 210 5242211-213
Ο Χρήστος Συριώτης είναι σπουδαστής στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.
Έλαβε μέρος ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις όπως: Άμλετ, Φοίνισσες, Ερωφίλη, Οιδίπους Τύραννος, Επιθεωρητής, Μάλα, Δείπνο ηλιθίων, Λυδία, Οι επισκέπτες, Γαμήλια δεξίωση, Ασκητική, Άμλετ comedy, Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα, Μη γελάτε είναι σοβαρό, Χαρτοπαίχτρα, Μαύρη κωμωδία, Κύκλος με την κιμωλία, Ειρήνη, Party Time κ.α.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές συνεργασίες του με τους: Γιώργο Κιμούλη, Άννα Συνοδινού, Γρηγόρη Βαλτινό, Τάκη Ζαχαράτο, Πέτρο Φιλιππίδη, Γιάννη Νικολαΐδη, Νίκο Χαραλάμπους, Γιάννη Καραχισαρίδη, Andriew Visnevski, Ηλία Ασπρούδη, Γ. Κακλέα, Κώστα Σπυρόπουλο κ.ά.
Εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και το 2004 διασκεύασε και σκηνοθέτησε σε πρώτη παγκόσμια θεατρική μεταφορά το έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ασκητική».
Το 2013 έγραψε και παρουσίασε στην σκηνή το έργο «Τι κοιτάτε, ρε;»
Έχει λάβει μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές ενώ δανείζει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττισμένες παιδικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά.
“80΄s” The musical, στη μουσική σκηνή Πειραιώς 131
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Πήγα για να δω τον καλό μου φίλο κι εξαίρετο ηθοποιό Άκη Σιδέρη να λάμπει στα …σκοτάδια πίσω από το σκηνικό (στον κύριο ρόλο του κομπέρ που υποδύεται με επιτυχία). Καταπληκτικός θεατράνθρωπος, μορφωμένος και μετρημένος, εύπλαστος και πειθαρχημένος, πλήρης κάτοχος των εκφραστικών του μέσων.
Η παράσταση του μιούζικαλ «80’s» με ταξίδεψε πίσω στην εφηβική και μετεφηβική μου ηλικία, με τη μουσική και τα σήριαλ σε μια τηλεόραση κατά το μάλλον ή ήττον (τότε) τριτοκοσμική. Σήμερα έχουν κάπως αλλάξει τα πράγματα, χάρη στο Διαδίκτυο και τη γλωσσομάθεια των νέων, που σπάνε κάθε λογής φράγματα και περιορισμούς. Τότε μας απασχολούσαν οι ποινικοποιηθείσες αμβλώσεις, ο νόμος «περί αφροδισίων» που καταδίωκε τους διαφορετικούς πάσης φύσεως κι ακούγαμε αμερικάνικη μουσική βλέποντας «Δυναστεία», αυτό το εμετικό σήριαλ που αλλοτρίωσε με τον αμοραλισμό και τον υλισμό του μιαν ολόκληρη γενιά μικρομεσαίων τηλεθεατών.
Έφυγα ψυχαγωγημένος γιατί διαπίστωσα ότι ο μηχανισμός τής «αισιοδοξίας της ανάμνησης» κατά Παπανούτσο είχε κάνει καλά τη δουλειά του. Από εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχαν απομείνει κάποια hits που τραγουδούσαμε στα πάρτυ και κουνιόμασταν στο ρυθμό τους και μια μάλλον χλιαρή ξεθυμασμένη νοσταλγία. Παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι ίσως τριάντα ή σαράντα χρόνια μετά (λέμε τώρα! Στα ενενήντα πέντε μου ή στα εκατό!!!) θα θυμόμαστε (;) την Κρίση σαν μια ελαφρά ξαναζεσταμένη χορτόσουπα.
Οι συντελεστές ήταν όλοι επαρκείς στον επαγγελματισμό τους, το κείμενο που συνέγραψε το δίδυμο «Γ. Βάλαρη και Στ. Παπαδόπουλου» εύληπτον για το κοινό του είδους.
Εκεί που θα σταθώ όμως είναι στην ευγένεια και στην καλοσύνη που ακτινοβολούσε η Καίτη Γαρμπή. 
Ένας αυθεντικός, λαϊκός άνθρωπος, άμεσος, αυθόρμητος, αξιαγάπητος. Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι άνθρωποι επιβιώνουν, αντέχουν μέσα στο Χρόνο και λάμπουν. Το μέσα μετράει κι όλα τα άλλα είναι κουρνιαχτός.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.ticket365.gr/parastaseis/90-80s-the-musical
Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν τo “80΄s” The musical, μια μουσική κωμωδία σε πρωτότυπο κείμενo του συγγραφικού διδύμου πολλών επιτυχιών Γ. Βάλαρη και Στ. Παπαδόπουλου («Naked boys singing», «Oι Απελπισμένοι», «Το μήλο», «Σ’ αγαπάω αλλά», «Το διαζύγιο», «Aμάρτησα για το παιδί σου», “Bam Bam” κ.ά.) σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη και μουσική βασισμένη σε επιτυχίες της αγαπημένης σε όλους εποχής των 80’s, κυρίως ξένες αλλά και ελληνικές (“Βeat it”, “Like a virgin”, “La isla bonita”, “You give love a bad name”, “The Final Countdown”, «Κανένας δεν μας σταματά», “I wanna dance with somebody”, “Total eclipse of the heart”, κ.ά.).
Μέσα από την ρομαντική ιστορία της παράστασης και τα εμπόδια ενός νεαρού ζευγαριού και της παρέας τους πάνω στη σκηνή του Πειραιώς 131, παρακολουθούμε από ένα κυρίως κωμικό πρίσμα, τα ήθη και τα έθιμα μιας ολόκληρης εποχής, όπου η διασκέδαση, τα όνειρα, οι φιλοδοξίες αλλά και η ανεμελιά, σηματοδότησαν τη μεταγενέστερη πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μας.
Μια μεγάλη παραγωγή με 18 καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές και ζωντανή μουσική από το συγκρότημα των Aλχημιστών.
Και η ιστορία του μιούζικαλ έχει ως εξής:
Κεντρικό πρόσωπο είναι η Σοφία (Ελένη Φουρέιρα), μια όμορφη κοπέλα που σπουδάζει στο Παιδαγωγικό της Αθήνας, με κρυφό όνειρο να γίνει τραγουδίστρια. Η Σοφία είναι ερωτευμένη με τον Αλέξη τον «lover boy» (Γιάννης Χατζηγεωργίου), περίφημο ραδιοφωνικό πειρατή των ερτζιανών που μαζί με τους κολλητούς του, τον Κρις τον «φραπέ» (Αιμίλιος Ράφτης) και τον Μάκη τον «sexmachine» (Χάρης Χιώτης) έχουν τον πιο δημοφιλή πειρατικό ραδιοσταθμό της πόλης, τον Radio Teenagers. Εμπόδιο σε αυτή τη σχέση αποτελεί ο Κυριάκος (Σταμάτης Γαρδέλης), ο μεγάλος αδελφός και προστάτης της Σοφίας από τότε που πέθανε ο πατέρας της. Rοκάς και μέλος μιας μπάντας θέλει η αδελφή του να αποκατασταθεί με προξενιό και όχι με έναν γκαραζιέρη και καμικάζι πιτσιρικά. Η Μαίρη (Ιωάννα Πηλιχού), κολλητή φίλη της Σοφίας, απόφοιτη γωνστής κομμωτικής σχολής ερωτεύεται μαζί του. Η Εύη (Ήβη Αδάμου), Ελληνοαμερικάνα έφηβη και τρίτη κολλητή της παρέας, τα φτιάχνει με το «είδωλό» της τον Μάκη, διαφορετικά «sexmachine».
Όλοι οι ήρωες, κάτω από τη μεθόδευση και τον καταλυτικό ρόλο της μητέρα της Εύης, Τζένη Πάππας (Καίτη Γαρμπή), μεγάλης τραγουδίστριας και ντίβας της εποχής, -που ενδίδει στην πολιορκία του Κρις του «φραπέ»- ζουν παράλληλα τις δικές τους ερωτικές περιπέτειες και προσπαθούν να βοηθήσουν την Σοφία να ξεπεράσει τις απαγορεύσεις, τα προβλήματα που προκύπτουν και τελικά να φέρουν το ζευγάρι μαζί. Μετά από πολλές ανατροπές, εξελίξεις και δραματικά εμπόδια, αλλά κυρίως μέσα από πολλή ζωντανή μουσική και χορό με φόντο τις ντίσκο του ’80 και τον Dj Jendai (Άκης Σιδέρης), οι ήρωες στο τέλος λυτρώνονται με ένα θεαματικό grande finale party!
Συντελεστές
Κείμενο: Γιώργος Βάλαρης –Στέλιος Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Μουσική ενορχήστρωση: Αλχημιστές
Σκηνικά: Blonde
Κοστούμια: Αλεξάνδρα Κατσαϊτη
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Φωτογράφος: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Κουλακιώτης
Ερμηνεύουν:
Ελένη Φουρέιρα, Ιωάννα Πηλιχού, Ήβη Αδάμου, Γιάννης Χατζηγεωργίου, Αιμίλιος Ράφτης, Χάρης Χιώτης και ο Σταμάτης Γαρδέλης.
Στο ρόλο της Τζένης Πάππας η Καίτη Γαρμπή
Οι Αλχημιστές είναι οι:
Βασίλης Παγώνης (κιθάρα -φωνή)
Βάιος Χριστοδούλου (πλήκτρα)
Βασίλης Δημούδης (φωνητικά- Ηλ. μπουζούκι)
Κώστας Λαθουράς (τύμπανα)
Θάνος Ζούρας (μπάσο)
Παίζουν:
Άκης Σιδέρης, Βασίλης Μεσσηνιάτης, Βασίλης Κουλακιώτης, Φένια Ζαχαρίου, Μαρία Δελετζέ, Γιώργος Καϊκου.
Εισιτήρια:
Τετάρτη – Πέμπτη – Παρασκευή
VIP: 22€
Κανονικό: 18€ (Εξώστης 15€)
Φοιτητικό: 15€
Άνεργοι: 15€
Άνω των 65 ετών: 15€
Εφηβικό: 12€ (13-18 ετών)
Παιδικό: 10€ (έως 12 ετών)
Σάββατο
VIP: 25€
Κανονικό: 22€ (Εξώστης 20€)
Παιδικό: 12€ (έως 12 ετών)
Κυριακή
VIP: 25€
Κανονικό: 20€ (Εξώστης 17€)
Φοιτητικό: 15€
Άνεργοι: 15€
Άνω των 65 ετών: 15€
Εφηβικό: 14€ (13-18 ετών)
Παιδικό: 12€ (έως 12 ετών)
Ένα «γαμοπίλαφο» μαγειρεμένο από τον ανεξάντλητο Πάρι Τακόπουλο, σερβιρισμένο από τον Νίκο Καλαμό κι …αχώνευτο από τους θεατές
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ελπίζω ο πάντα ευδιάθετος και χιουμορίστας Πάρις Τακόπουλος, μοναδικός κι ανεπανάληπτος, ξεκρέμαστος στο αναρχικό μεγαλοαστικό του χιούμορ, να εκτιμήσει την ανάδραση ενός μέσου και καθόλου συντηρητικού θεατή: το «Γαμοπίλαφο» που είδαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη ήταν φτωχό, αλλά καθόλου πτωχό. Παρά την ευτέλεια και την προχειρότητα σκηνικών και κοστουμιών, που θα μπορούσε να έχει φιλοσοφικές και αισθητικές προεκτάσεις (καθ’ ότι έβγαζε μάτι), ο λόγος ήταν περισσότερο χαοτικός και λιγότερο επιμελημένος από κάθε άλλη φορά. Ένας αρχαιo-σύγχρονος φιλόσοφος που θα μπορούσε να είναι και ο Σωκράτης κι ένας μαθητής (Στράτος Ξανθός) που δεν δέχεται πλατωνικές ερωτικές αμοιβές προς τον δάσκαλό του, αμπελοφιλοσοφούν σαν να παίζουν σε κόμικς ναρκομανών σε κέντρο απεξάρτησης, σα να στήνουν παράσταση σε προαύλιο φυλακής με ό,τι βρουν πρόχειρο (χωρίς αιχμηρά αντικείμενα, αλλά με …περονιαστικά λόγια). Τι να πω; Αυτή η ηθελημένη κακογουστιά περιέπαιζε το συμβατικό αστικό γούστο, μετατόπιζε το κέντρο του βάρους στο λόγο κι ούτε καν σε αυτόν: τονιζόταν η ματαιότητα της κάθε ανθρώπινης φιλοσοφικής απόπειρας, αυτό το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Αυτό πρωταγωνιστούσε στην ιδιότυπη και ιδιόρρυθμη παράσταση του κατά Τακόπουλον και Καλαμόν «Γαμοπίλαφου» που παρακολούθησαν στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Έμεινα ενεός. Έκοψα τις φλέβες μου και τις …ξαναέραψα για την επόμενη αιρετική παράσταση (Τακόπουλου ή μη). Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ: προτιμώ χίλιες φορές τα δήθεν αυτοσχέδια αλλά καλοεπιμελημένα δείγματα «φτωχού θεάτρου» από τα φτερά και πούπουλα των χαζών παραστάσεων, εκεί που (κρίση-ξεκρίση) δεν …ορρωδούν να καταθέσουν οι μικροαστοί τον οβολό και να ακουμπήσουν την καλή διάθεση καταθέτοντας αφειδώς γέλιο και δάκρυ. Ο Πάρις Τακόπουλος είναι unclassified, είναι ιδιότυπη περίπτωση στο νεοελληνικό θέατρο και στα Γράμματα. Είναι κατηγορία από μόνος του. Γελάει τρανταχτά, γράφει επιδεικτικά, χωρίς όμως να επιδιώκει να μας εντυπωσιάσει, αυτοκαθαίρεται πριν τον …καθαιρέσουμε και δεν έχει τίποτα να χάσει, πρώτον γιατί δεν του απένειμε κανείς κάτι και δεύτερον γιατί στα στασίδια της ελληνικής λογοτεχνίας κάθοτε περισσότερον επιδέξιοι κι ευτελείς, ματαιοκάματοι, ματαιόδοξοι κι υπερεκτιμημένοι …φωστήρες που σκοτίζουν τους πάντες γύρω τους και πρώτη-πρώτη τη …Λογοτεχνία. Το είπα και ησύχασα κι αμαρτίαν ουκ έχω. Η αλήθεια να λέγεται…
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Ιδρύματος Κακογιάννη:
Παρασκευή 8, Σάββατο 9 & Κυριακή 10 Ιανουαρίου2016,
στις 21:00
Το Γαμοπίλαφο
μονόπρακτο του Πάρι Τακόπουλου
«Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας» του Νίκου Καλαμό
https://www.facebook.com/nikos.kalamo/?fref=ts
https://plus.google.com/u/0/103630143589982522402/posts
Το «Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας» του Νίκου Καλαμό, παρουσιάζει «Το Γαμοπίλαφο», ένα θεατρικό μονόπρακτο του Πάρι Τακόπουλου, για τρεις ημέρες: Παρασκευή 8, Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016, στις 21:00, στο Black Box του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης.
«Το Γαμοπίλαφο ή Περιμένοντας την Βήτα», είναι ένα αφιέρωμα στον Σάμιουελ Μπέκετ, ένα ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο σε μία πράξη. Δύο «μεταμοντέρνοι» άνδρες ο Άλφα και ο Γάμα συζητούν ασταμάτητα για το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν, ως αληθινοί απόγονοι των Βλαδίμηρου και Εστραγκόν, ηρώων του Μπέκετ, ή του Σωκράτη και του Αλκιβιάδη. Η φωνή τους χάνεται σε ψηφιακά κανάλια, ανάμεσα στις πρώτες υπάρξεις του κόσμου, και τα πιο πρόσφατα ρομπότ της εποχής μας. Μια γυναίκα, ένα είδος Ξανθίππης σύζυγος του πιο αδύναμου από τους δύο άνδρες, τους ενώνει και τους χωρίζει έως το οριστικό τέλος ή ένα νέο ξεκίνημα.
Συντελεστές
Το Γαμοπίλαφο
Συγγραφέας: Πάρις Τακόπουλος
Σκηνοθεσία & Διδασκαλία: Νίκος Καλαμό
Σκηνικά: Βέρα Ζεύκη
Κοστούμια: Catherine Suen
Παίζουν: Νίκος Καλαμό, Στράτος Ξανθός
Αίθουσα: Black Box
Διάρκεια: 60΄
Τιμές εισιτηρίων: 12€, στο ταμείο την ημέρα της παράστασης
10€ Προπώληση
7€ Μειωμένο (Μαθητικό /Φοιτητικό / Νεανικό (έως 26 χρονών)/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας ΟΑΕΔ / Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου) / Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ) / Κάτοχοι Κάρτας Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Ακαδημίας Αθηνών / Κάτοχοι Κάρτας ΟΛΜΕ / ΟΙΕΛΕ / ΑμΕΑ / Άνω των 65)
Μια «Μωβ Κορδέλα» που θα λάτρευε ο Κοπί. Ο Χρήστος Ναούμ γράφει τα σύγχρονα κόμικς
στην Ελλάδα της Κρίσης επιμένοντας να ζει, να δημιουργεί και να υπάρχει στον Άγιο Παντελεήμονα (μεταφορικώς και κυριολεκτικώς)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Είχα διαβάσει την «Μωβ Κορδέλα» του Χρήστου Ναούμ πολύ πριν εκδοθεί, προλόγισα την έκδοση, παρουσίαση το βιβλίο δημοσίως, αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα γελάσω τόσο πολύ, ότι θα ψυχαγωγηθώ και θα προβληματιστώ όσο στην παράσταση του «Χώρου Τέχνης Ασωμάτων». Εύγε στον σκηνοθέτη Θοδωρή Κωνσταντόπουλο που ανέδειξε την γκόθικ πλευρά των χιουμοριστικών έργων του καλού δερματολόγου-συγγραφέα και δασκάλου Χρήστου Ναούμ. Με την τεχνική των κόμικς, παρωδώντας το όποιο συναίσθημα, υπονομεύοντας κάθε ελλοχεύοντα μελοδραματισμό, έδωσε την απαραίτητη ανάσα κι αποστασιοποίηση στον θεατή για να δει την κρίσιμη πραγματικότητα των μικρομεσαίων νεοελλήνων απέξω, τουτέστιν κριτικά. Μαζί με τον Γιώργο Μανιώτη, ο Χρήστος Ναούμ γράφει πραγματικά κοινονωνιολογικό-εθνολογικό θέατρο, αποτέλεσμα βασάνου κι επίπονης παρατήρησης της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Τα γραπτά τους επικοινωνούν υπογείων, συνάδουν κι αντιφάσκουν, συγκινούν και ξεσηκώνουν. Ναι, αν υπάρχει ένα πολιτικό θέατρο στην Ελλάδα του σήμερα, γράφεται από αυτούς τους δύο δραματουργούς. Κι η Ιστορία θα κρίνει. Μην χάσετε τη «Μωβ Κορδέλα» στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων. Σκηνικά και κοστούμια (Δανάη Σταματίου) βγαλμένα λες από σύγχρονα κόμικς, απολύτως επίκαιρα και καθόλου υπερβολικά. Παίζουν οι εξαίρετοι ηθοποιοί στην πιο καλή διανομή που θα μπορούσε να υπάρξει για ένα τόσο ειδικό έργο: Κλαίρη Λάου, Βιβή Πηνιώτη, Ιωάννα Κουκουζέλη, Χρήστος Μαραθιάς, Λάμπρος Παπαδόπουλος, Μαίρη Γιαννιώτη. Υποκριτική με όλα τα γκανγκ του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ταιριάζει με τον διάλογο και το πνεύμα του συγγραφέα. Μουσική ζωντανή (Δημήτρης Σόρκος), αυτό κι αν ήταν έκπληξη, καταπληκτική και καθόλου αυτοσχεδιαστική. Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Τσατσάνης, Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου, Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Αθανασάκη
Το κοινό γελούσε σπαρταριστά στο πρώτο μέρος. Στο δεύτερο όμως σοβαρεύτηκε. Η «κορύφωση» έθετε σοβαρά κι αξεπέραστα διαχρονικά προβλήματα, διαχρονικά. Εύγε σε όλους τους συντελεστές. Να μακροημερεύσει αυτή η δουλειά. Να τη δούμε στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Ο Χρήστος Ναούμ έχει πολλά ακόμα να δώσει. Είναι μόλις στην αρχή της απογείωσής του. Ανακαλύψτε τον. Στηρίξτε τον.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου Ασωμάτων http://xorostexnisasomaton.blogspot.gr/
Στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων, το Σάββατο 16 Ιανουαρίου και ώρα 21.00μ.μ, ανεβαίνει για πρώτη φορά, η θεατρική παράσταση «Μωβ Κορδέλα» του Χρήστου Ναούμ ,σε σκηνοθεσία Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Το έργο (Μαύρη Κωμωδία) είναι σύγχρονο και αφορά «τρόπους εξεύρεσης χρημάτων». Η εποχή μας θέτει σχεδόν όλα τα υπαρξιακά θέματα σε αμφισβήτηση. Τα περισσότερα, όμως, εκφυλλίζονται από την μιζέρια της καθημερινότητας και κατ’ αυτόν τον τρόπο μετατρέπονται σε αδιάφορα κι ανούσια. Στη «Μωβ Κορδέλα», ο Θάνατος, λες κι είναι δώρο για επίσκεψη ρουτίνας, περιτυλίγεται με διαφανές σελοφάν. Πάνω στο Θάνατο, ποντάρει μια οικογένεια που πασχίζει να τα βγάλει πέρα, την εποχή της Κρίσης. Εκτός από την Γαλήνη, όνομα και πράμα μιας νοσοκόμας, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αποφασίζουν να φιλοξενήσουν ηλικιωμένους με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευσή τους. Αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, η ζωή έχει άλλα σχέδια. Τα σχέδια μένουν στο μυαλό, όσων τα επεξεργάζονται, ενώ ένα σοβαρό μυστικό έρχεται να κλονίσει τις σχέσεις τους. Η φτώχεια κι η μιζέρια οδηγούν τους ήρωες σε ακραίες αλλά ξεκαρδιστικές λύσεις. Άλλωστε, το γέλιο με το κλάμα συχνά εναλλάσσονται στην ζωή. Το ίδιο, λοιπόν, συμβαίνει και στην Τέχνη. Το ιδανικό τους πάντρεμα ειν’ αυτό, που στο τέλος περιγράφει και φωτίζει τα γεγονότα, τα αλαφραίνει και στέλνει μηνύματα πεντακάθαρα και ξάστερα, προς κάθε κατεύθυνση.
Συντελεστές του έργου:
Πρωταγωνιστούν : Κλαίρη Λάου, Βιβή Πηνιώτη, Ιωάννα Κουκουζέλη, Χρήστος Μαραθιάς,
Λάμπρος Παπαδόπουλος, Μαίρη Γιαννιώτη
Κείμενο : Χρήστος Ναούμ
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κωνσταντόπουλος
Μουσική: Δημήτρης Σόρκος
Σκηνικά Κουστούμια: Δανάη Σταματίου
Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Τσατσάνης
Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Αθανασάκη
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00 μ.μ.
@χώρος τέχνης ασωμάτων,
Οδός Αγ. Ασωμάτων 6, Θησείο (ΗΣΑΠ Θησείο)
Κρατήσεις στο τηλέφωνο 211- 8009838 και 6939238611
