Μια «Στέλλα» αλλιώτικη από τις άλλες στο «Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος»

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τελικά, ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, είτε αναδημιουργεί την «Παλιά Αυλή» του Κώστα Χατζηαργύρη και το «Φυντανάκι» του Χορν, είτε εμπνέεται από την Κάρμεν των Μεριμέ-Μπιζέ, είτε επιχειρεί να γίνει ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς της Μεσογείου και να πατήσει πάνω στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να εισαγάγει τον μαγικό ρεαλισμό στο ελληνικό θέατρο με τον δικό του ποιητικό τρόπο, ήταν πάντα ένας υπερτιμημένος δευτεραγωνιστής (κατά την ταπεινή θεατρολογική κι επιστημονική μου άποψη, βλ. σχετικό άρθρο του Κώστα Γεωργουσόπουλου στα ΝΕΑ, την επομένη του θανάτου του εκλιπόντος ακαδημαϊκού).
Καθένας μας κρίνεται από το έργο που αφήνει πίσω του κι από τον Αδέκαστο Χρόνο. Ο Δημήτρης Λάλος ορθώς στο «Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος» απογυμνώνει τον Καμπανέλλη από τις δόξες και τις τιμές του, αναγιγνώσκει το κείμενο εξαρχής, σα να μην το έχει διαβάσει ποτέ πριν κανείς (τέλειο!), το αποδομεί, το ανασυνθέτει κι αναδεικνύει τη δευτερογενή ουσία του, που πόρρω απέχει από τις εξ αποκαλύψεως θείες εμπνεύσεις και καινοφανείς αισθητικές ή θεματολογίες που απασχολούν τους μεγάλους δραματουργούς. Στους οποίους (δυστυχώς) δεν συγκαταλέγεται ο «δικός μας» Ιάκωβος Καμπανέλλης.
Κλισέ, στερεότυπα, αντιγραφές και μιμήσεις προτύπων, ψευδοποιητικότητα και πτωχο-ρεαλισμός. «Ουδεμία γλαύκα εκόμισεν εις Αθήνας». Γι’ αυτό τον ηγάπησαν εξουσίες και τον ανέδειξαν ως κορυφαίο συντηρητικά ιδρύματα και θεσμοί. Ο Θεοδωράκης με τη μελοποίηση του μετριοτάτου από στιχουργικής πλευράς «Μαουτχάουζεν» κι ο Κακογιάννης με τη γενναία κινηματογραφική διασκευή της «Στέλλας με τα κόκκινα γάντια», τον βοήθησαν να αναδειχθεί ως «πατριάρχης του ελληνικού θέατρου», όχι ακριβώς ελλείψει άλλου…
Επί του προκειμένου τώρα. Η «Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» είναι κάτι μεταξύ της Κάρμεν του Μεριμέ και της αδελφής της Μπλανς Ντυμπουά από το «Λεωφορείον ο Πόθος». That’s all. Ουδέν το καινοφανές. Κι όλα αυτά με ένα λούστρο Τρούμπας και εξιδανικευμένου-εξαγιασμένου «περιθωρίου-υποκόσμου», όπου όλοι οι μικροαστοί θέλουν να ρίξουν ένα βλέφαρο, από απόσταση ασφαλείας – εννοείται – και το θέατρο είναι μια χαρά μέσο οφθαλμοπορνείας γι’ αυτόν το σκοπό.
Ο Δημήτρης Λάλος είναι σπουδαίος νέος έλληνας σκηνοθέτης, με διεθνείς προοπτικές. Ξέρει να βλέπει την πραγματικότητα και τα κείμενα από «λοξή», πρωτότυπη, απρόβλεπτη, δική του, κατά-δική του σκοπιά. Κι αυτή είναι ακριβώς η δουλειά του σκηνοθέτη όταν δεν είναι συμπλεγματικός: να διδάσκει από σκηνής, λόγον και ήθος.
Απαξάπαντες οι νέοι ηθοποιοί αριστουργηματικοί: τι ταλέντο, τι δουλειά, τι πειθαρχία. Φωνή, κίνηση, υποκριτική στο ύψιστο των δυνατοτήτων τους. Εύγε! Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν τους, αφού κανείς δεν διακρίνεται, αποκόπτοντας το «εγώ» του από την ομάδα. Ξένια Αλεξίου, Γιώργος Γερονιμάκης, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελόνη, Χριστίνα Μαριάννου, Πάνος Νάτσης, Γιάννα Τζερμιά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν
Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Στηρίξτε τους ανθρώπους που δημιουργούν στις παρυφές της πόλεως και εις πείσμα της κατεστημένης και καθεστηκυίας αισθητικής.
Αναμένοντας δράσεις-αντιδράσεις-προσφυγές-επιπλοκές,
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Η παράσταση
«Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια», του Ιάκωβου Καμπανέλλη
Θέατρο Ακαδημία Πλάτωνος: Σπύρου Πάτση & Μαραθωνομάχων 8, Βοτανικός, τηλ. 210 4830330
Ώρα: 21.15
Διάρκεια: 120′
Τιμή εισιτηρίου: από 8 έως 12 ευρώ
Συντελεστές:
Κείμενο: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λάλος
Σκηνογραφία: Μιχάλης Σαπλαούρας
Κοστούμια: Άννα Παπαθανασίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κρίστελ Καπερώνη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Art Design Φωτογραφιών: Άννα Παπαθανασίου
Παίζουν: Ξένια Αλεξίου, Γιώργος Γερονιμάκης, Τάσος Δέδες, Νατάσα Εξηνταβελόνη, Χριστίνα Μαριάννου, Πάνος Νάτσης, Γιάννα Τζερμιά, Γιώργος Τριανταφυλλίδης, Ουσίκ Χανικιάν
Ο Μιχαήλ Δουκάκης στον «Επικήδειο» του Καμπανέλλη στο θέατρο Εμπρός για λίγες παραστάσεις

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε αυτό το έργο, ο εκλιπών ακαδημαϊκός και «πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου» (όπως χαρακτηρίστηκε εν ζωή), ανατρέχει στο «Ημερολόγιο ενός Τρελού» του Γκόγκολ και στις «Βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Τσέχωφ, και στήνει έναν τραγελαφικό μονόλογο ενός ανύπαρκτου μετριοκράτη σύγχρονου Έλληνα συν-ραφέα, ο οποίος προσπαθεί μέσα από εταιρείες, γραφεία τελετών και ξεφτιλισμένους θεσμούς να προβάλλει το ανύπαρκτο έργο του και τη μίζερη προσωπικότητά του. Αληθινό, δεν νομίζετε; Για όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, θα ξέρουν να ονοματίσουν τουλάχιστον χίλια εν Ελλάδι άτομα που προέβαιναν σε φόνους και άλλες ακρότητες μόνο και μόνο για να ακουστεί το ονοματάκι τους – έστω και μετά θάνατον – και να κερδίσουν εν ζωή το δευτερόλεπτο της ματαιοδοξίας που τους αναλογεί, αφού η Αθανασία τους έχει …αφοδευμένους (και …γραμμένους βεβαίως, εκεί που δεν πιάνει μελάνι). Τι μικρότητες που γεννούν μικροπρέπειες, τι διαγκωνισμοί και λυκοφιλίες, λογοτεχνικές εταιρείες που θα τις ζήλευαν οι μαφιόζοι κι οι εταιρείες δολοφόνων, καλολαδωμένοι μηχανισμοί διαπλοκής με εκδοτικούς οίκους (αυτούς που έχουν πάντα …πλεόνασμα, ακόμα και σε Καιρό Κρίσης), με συγγραφείς δευτέρας ανθυποστάθμης και «κριτικούς» (με το αζημίωτο – «δώσμου να σου δώσω» ή «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο το πρόσωπο»), που μαγειρεύουν βραβεία, καταναλώνουν ουσίες κι επιχορηγήσεις, δανεικά και αγύριστα, διοργανώνουν συνευρέσεις, εισπράττουν «μαύρα» και αρθρογραφούν σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας ενώ παραδίδουν μαθήματα στους ίδιους εκδοτικούς οίκους των οποίων τους συγγραφείς ανακηρύσσουν σε «μεγάλους» κι είναι τακτικά μέλη μεγαλοσχημόνων λογοτεχνικών εταιρειών χωρίς να έχουν συγγράψει ουδέν βιβλίον (απαραίτητη προϋπόθεση για να μπεις – εκτός από τις αλλαξο-…πετριές – είναι να έχεις εκδοθεί τουλάχιστον τρεις φορές), ενώ οι ταλαίπωροι εκείνοι ταλανίζουν εδώ και δεκαετίες ένα βιβλίο [οι ατάλαντοι!], αλλά για να βάλουν στη σειρά τρεις γραμμές περνάει …μισός αιώνας. Μάλιστα φίλοι μου. Αληθινά και πραγματικά περιστατικά θα σας διηγηθώ στον τόμο 1.000 (ναι, χιλίων) σελίδων όταν θα έχω υπερβεί το ενενηκοστόν έτος της ηλικίας μου κι αυτοί δεν θα μπορούν να με σύρουν στα δικαστήρια, γιατί θα έχουν …πεθάνει. Μπορώ βέβαια να πράξω κάτι ανάλογον με τον Καμπανέλλη στον «Επικήδειον». Να τους κάνω …θέατρο (λες και δεν είναι!). Ίσως πράξω (“κατόπιν ωρίμου σκέψεως”, που λένε) τελικώς και τα δύο. Οψόμεθα. Είναι να μην μου ξυπνήσεις τον …Αριστοφάνη μέσα μου.
Ο Καμπανέλλης στον «Επικήδειο» με πικρά ειρωνικό κι ίσως ακόμα και αυτοσαρκαστικό τρόπο, αφού ο ομιλών μετριο-κράτης φαίνεται σα να του …τηλεφωνεί, καυτηριάζει ακριβώς αυτόν των εσμό των αναξιολογούντων, των ματαιοκαμάτων, που δεν πουλάνε ούτε τετρακόσια βιβλία (εις την καλυτέραν των περιπτώσεων) αλλά ποζάρουν σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές και όλα τα έντυπα ως φωστήρες, χωρίς να αντιλαμβάνονται οι ταλαίπωροι τη γελοιότητα της κενοδοξίας τους, και – κυρίως – χωρίς να αφιερώνουν ούτε λίγο χρόνο για να μελετήσουν το έργο των άλλων – φτάνουν μάλιστα στην δήθεν ειλικρινή αλλά θρασυτάτη αμετροέπεια να δηλώσουν (χωρίς και να το …σώζουν) ότι «νιώθουν ναυτία και μόνο στη σκέψη ότι θα βυθιστούν στο έργο των άλλων». Τι να πούμε κι εμείς οι ταλαίπωροι ευσυνείδητοι κριτικοί και αξιοπρεπείς γραφιάδες που μελετάμε τρία βιβλία ημερησίως (ανά οκτάωρο – κάτι σαν αντιβίωση) από αληθή ζήλο και σεβασμό στο πνευματικό έργο των συνανθρώπων μας, με τους οποίους συναπαρτίζουμε την περίφημη περιρρέουσα ατμόσφαιρα» ή αλλιώς, πιο …λαϊκά: «η σάρα, η μάρα και το κακό συναπάντημα».
Επίκαιρος, πολύ επίκαιρος ο «Επικήδειος» του Καμπανέλλη δια στόματος και σώματος τού μοναχικά ιδιοφυούς Μιχάλη Δουκάκη. Τι ηθοποιός. Τι ιερά μανία, διονυσιακή κι ανεξάντλητος. Τελεσφόρος αρνησικυρία, φαντασμαγορική αμφιθυμία, άνθρωπος ορχήστρα, μακάρι να παίζει πάντα μόνος του, με χιλιάδες θεατές να χάσκουν εκστασιασμένοι εμπρός του.
Ανακαλύψτε τον! Είναι ένας σύγχρονος Αντονέν Αρτώ. Μην τον χάσετε. Πριν… χαθεί στα ερέβη του ιδιωτικού του Σκότους.
Όσο για μένα, «από ποιητή κι από κριτικό» μαθαίνεις την αλήθεια… Οι συνειρμοί δικοί σας, για όλα όσα εκθέτω εδώ καταγγέλλοντάς τα. Κι αφού θα κριθούμε που θα κριθούμε απαξάπαντες από το αμείλικτο Δικαστήριο του Χρόνου ας κρίνουμε κι εμείς, έτσι για να βιώσουμε την ηδονή ότι προσπαθήσαμε (στο μέτρο των δυνατοτήτων μας) να πατάξουμε τη Διαφθορά, να ακυρώσουμε την Αναξιοκρατία, να σπάσουμε το νόμο της σιωπής που η λογοτεχνική «καμόρα» έχει επιβάλλει στα λογοτεχνικά μας πράγματα. Η Κρίση είναι μια κατάλληλη εποχή για να αποκαθηλώσουμε είδωλα και να γυρίσουμε την πλάτη σε προχειροστημένους και κακοφτιαγμένους ανδριάντες αναξίων ανδρών (και γυναικών… ο νοών ανοήτω!).
Αυτά για σήμερα. Θα επανέλθω δριμύτερος. Αν δεν με προκάνουν οι φαύλοι και μου …διαβάσουν τον Επικήδειο, που έχουν (όπως καταγγέλλει ο Καμπανέλλης) προ πολλού φτιαγμένο και βιάζονται να με ξεφορτωθούν για να μου τον χαρίσουν, όταν εγώ πλέον δεν θα τους ακούω.
Εξάλλου, μη λησμονούμε και τον αυτόχειρα ποιητή της προηγούμενης εικοσαετίας. Αφού τον εξώθησαν να πηδήξει από το μπαλκόνι με ιαχές φιλάθλων, μετά βγήκαν αμέσως – ποτέ πρόλαβαν; – να δημοσιεύσουν τα περισπούδαστα πονήματά τους για το ποιόν και το έργο του. Μόνον εγώ δεν συμμετείχα σε αυτή την αναξιοπρεπή και καθυστερημένη μεταμέλεια. Κι όταν με ρώτησαν γιατί δεν γράφω «κάτι» κι εγώ, τους απήντησα: πρώτον, γιατί δεν τον έσπρωξα εγώ και δεύτερον διότι τον εκτιμώ απεριόριστα… Αλλά υπάρχει και θεός και βλέπει. Το Θείον Όμμα της Δίκης, ο Παντεπόπτης Οφθαλμός της Νεμέσεως μακροθυμεί αλλά κατεβάζει πάντα τη σπάθα του στα κεφάλια των αδίκων και η ρομφαία της Θέμιδος τους κατακαίει. Αμήν. Γέγονε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από τη σελίδα του Μιχαήλ Δουκάκη στο facebook
https://www.facebook.com/theater.my.life
Αυτή η παράσταση νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη καλλιτεχνική μου επιτυχία έως σήμερα! Με αυτήν σας αποχαιρέτησα πριν φύγω για την Αγγλία και (όπως σας είχα υποσχεθεί) αυτήν θα ξαναπαίξω όταν έρθω στην Ελλάδα! Θα καταφέρω μέσα στους επόμενους μήνες να έρθω για λίγο και ήδη έχουμε κλείσει κάποιες παραστάσεις τις οποίες θα σας ανακοινώνω καθώς θα πλησιάζει ο καιρός. Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην σκηνοθέτη και ηθοποιό Τατιάνα Σκανάτοβίτς, στον Βαγγέλη Σαγρή, στον Άντυ Δήμα, στον Ξενοφών Βαρδαρό και στον Μίλτο Λυμπερή που μου έφτιαξε αυτό το εξαιρετικό βίντεο! Όλοι μαζί δουλέψαμε αφιλοκερδώς και το γέλιο σας ήταν η μεγαλύτερη ανταμοιβή μας.
Σε αυτό το βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε το οδοιπορικό από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», στον Ιανό, στο Δημοτικό Θέατρο Μυτιλήνης, στο Θέατρο Εμπρός…
…και το ταξίδι συνεχίζεται… όσοι ενδιαφέρεστε για παραστάσεις σε πόλεις της Ελλάδας, είτε παραστάσεις για τους ομογενείς, σε πόλεις του εξωτερικού, μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση: theatremylife@gmail.com
Με αφορμή την παράσταση «Οι τρομπέτες του θανάτου ή Τα μανιτάρια» του Φρανσουά-Λουί Τίγυ σε σκηνοθεσία Ζαν-Πωλ Ντενιζόν
Το μικροαστικό Παρίσι και οι Γάλλοι διανοούμενοι στην Αθήνα, Πατησίων και Καυταντζόγλου 5

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο διπλός τίτλος δείχνει και την αμφισημία του Γάλλου συγγραφέα, ο οποίος καταδικάζει αφενός μεν τον μικροαστισμό ως αναπηρία κι εσωστρέφεια «ιδιώτου» (με την αρχαία σημασία του ηλιθίου) κι αφ’ ετέρου την δήθεν ανωτερότητα των διανοούμενων και της νομενκαλτούρας που συγχέει την ελευθεριότητα με την απελευθέρωση. «Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια». Ουδείς αθώος και «ουδείς εκών καλός», για να παραφράσω το αρχαίο υπο-ρητόν – εννοώντας βεβαίως ότι αν δεν είναι η φύσις του ανθρώπου καλή και συμπονετική, όσα μα όσα κι αν υποφέρει θα είναι πάντα το ίδιο ανάλγητος στον πόνο των άλλων και στα προβλήματα του ίδιου του εαυτού του – με αυτή μου τη θέση προβάλλω κάποιου είδους ντετερμινισμό, όμως παρακολουθώντας κι εξετάζοντας την ανθρώπινη φύση και με την πείρα μισού αιώνα ζωής, ξέρω ότι δεν είναι καλή η πάστα, αν το μάρμαρο έχει ρωγμές και σκοτεινές γαιώδεις προσμείξεις, Ερμής του Πραξιτέλους δεν κατασκευάζεται από αυτό το πτωχό υλικό – κάπως αριστοκρατικό, δεν το βρίσκετε; Όχι, καθόλου μα καθόλου, πιστέψτε με. Ο άνθρωπος για να υπερβεί τα εξωτερικά κι εσωτερικά όριά του, θέλει πολλή δουλειά, ξεβόλεμα, απάρνηση ευκολιών, συν-εργασία με τους άλλους, έκθεση κι αυτοσαρκασμό, συνείδηση της ματαιότητος των πάντων, φιλοσοφική ειρωνεία και τραγικό χιούμορ… και πολλά πολλά άλλα. Ποιος είναι όμως πρόθυμος να αφήσει τον καναπέ του και να κυνηγάει ανεμόμυλους; Ελάχιστοι δυστυχώς φίλοι μου, μετρημένοι στα δάχτυλα. Δον-Κιχώτες και Αλέξανδροι. Ακόμα όμως κι ο ένας στο δισεκατομμύριο μπορεί να κάνει τη διαφορά, να συντελέσει καθοριστικά στην επίτευξη του «ποιοτικού άλματος» για όλη την Ανθρωπότητα. Αυτές τις σκέψεις μου γέννησε η προσεκτική παρακολούθηση της παράστασης «Οι τρομπέτες του θανάτου ή Τα μανιτάρια» της μαύρης κωμωδίας του Φρανσουά-Λουί Τίγυ σε σκηνοθεσία Ζαν-Πωλ Ντενιζόν. Ο ρεαλισμός στον ακρότατο όριο, λίγο πριν εξωκείλει στον μελοδραματισμό ή στον σουρεαλισμό. Προσεκτικές κινήσεις, μετρημένα βήματα, ενορχηστρωμένες αντιδράσεις. Τρεις άνθρωποι τρώγουν τα συκώτια τους, αλληλο-πληγώνονται κι αλληλο-βασανίζονται σαν ζώα σε ζωολογικό κήπο. Και κάπου μακριά, η επαρχιώτικη μίζερη ζωή «κοντά στη φύση». Η πλήρης απαξίωση του «φυσικού ανθρώπου» του Ρουσώ από τους ανόητους μικρομεσαίους αστούς που κυνηγούν χίμαιρες κι ανακυκλώνουν φληναφήματα του συρμού. Το μόνο που τους απομένει είναι η καταφυγή σε πλασματικούς παραδείσους, είτε καταναλώνοντας τοξικά μανιτάρια είτε κάνοντας παρέα με τοξικούς, ασεβείς ανθρώπους και προβαίνοντας σε «αταξίες» που μόνο σε κακά ή τρομερά παιδιά θα επιτρέποντας κάποτε (για να θυμηθούμε τον Κοκτώ), αλλά όχι σε εχέφρονες και υπεύθυνους ενήλικες, πολίτες δημοκρατιών που ισχυρίζονται ότι έλκουν την καταγωγή τους από την αρχαία Αθήνα. Η πικρή διαπίστωση που υποφώσκει συμπερασματικώς κάτω από αυτό το ιδιοφυές κι απλό στην επιφάνειά του εργάκι είναι ότι ο άνθρωπος είναι ακόμα οχυρωμένος στα σπήλαια και κάθε παραβίαση των ιδιωτικών ψευδαισθήσεων οδηγεί σε αναπότρεπτη καταστροφή. Σκληρό, δεν νομίζετε; Γι’ αυτό και χαρακτηρίζω αυτό το έργο «μαύρη κωμωδία», που αξίζει να τη δει κανείς, τόσον χάριν της επαγγελματικής σκηνοθεσίας, του αληθοφανούς σκηνικού, των ρεαλιστικών κοστουμιών, της καυστικής χρήσης της μουσικής, μα πάνω απ’ όλα χάρη στις εκπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών: Ελένη Παπαχριστοπούλου.
Χάρις Συμεωνίδου, Ηλίας Γκογιάνος. Ήταν όλοι τους υπέροχοι! Δείτε το.
Ο πολυχώρος ΕΚΣΤΑΝ είναι ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού στις παρυφές του θεατρικού άστεος.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Πολυχώρου Εκστάν
http://ekstaninfo.wix.com/ekstan
Η ζωή μιας γυναίκας διαταράσσεται από την επίσκεψη μιας παλιάς της συμμαθήτριας και του φίλου της. Είναι μια ανεύθυνη συμπεριφορά που δε σέβεται το διαφορετικό τρόπο ζωής του Άλλου ή μήπως πρόκειται για «bullying»;
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ:
Μια γυναίκα από τη Βρετάνη ζει απομονωμένη στο Παρίσι που έχει βρει δουλειά.
Δεμένη με το χωριό της πηγαίνει εκεί όλα τα Σαββατοκύριακα. Ζει μόνη και χωρίς αγάπη. Είναι ρατσίστρια. Επιστρέφοντας ένα Σαββατοκύριακο από τον τόπο της, πρέπει να δώσει ένα πακέτο σε μια από τις παλιές της συμμαθήτριες που έχει να τη δει πάνω από είκοσι χρόνια. Η συνάντηση θα είναι εκρηκτική, και γι αυτή και για μας ως θεατές. Γιατί σιγά σιγά αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό το πρόσωπο που θα είχαμε την τάση να το καταδικάσουμε, να το απορρίψουμε, να το περιφρονήσουμε, είναι ίσως αυτό για το οποίο νιώθουμε πιο πολύ οίκτο και συμπάθεια.
Κάτι πολύ ωραίο μας κάνει να καταλάβουμε ο Τίγυ χωρίς ποτέ να το λέει, διηγούμενος μόνο μια ιστορία. Τον ευχαριστούμε.
Ζ.Π Ντενιζόν
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ελένης Παπαχριστοπούλου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ζ. Π. Ντενιζόν
Για πολλά χρόνια βοηθός του Πήτερ Μπρουκ γάλλος σκηνοθέτης και
ηθοποιός με πολυάριθμες σκηνοθεσίες σε Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία, Σουηδία κ.τ.λ.
Στην Ελλάδα σκηνοθετεί για δεύτερη φορά συνεχίζοντας τη συνεργασία του με τον πυρήνα του Εκστάν.
ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Γιάννης Σταματίου
ΠΑΙΖΟΥΝ με σειρά εμφάνισης
Ελένη Παπαχριστοπούλου
Χάρις Συμεωνίδου
Ηλίας Γκογιάνος.
ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ: Λαμπρινή Λίβα, Γιάννης Σταματίου.
ΣΚΗΝΙΚΑ: Αλέξης Πατσής
ΗΧΟΙ/ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Παναγιώτης Μαζαράκης
Η Πατεράκη «Δαμάζοντας τα κύματα» της πολυτάραχης πανανθρώπινης ψυχής, με αφορμή το έργο του Λαρς φον Τρίερ στο ανακαινισμένο Rex.

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η «αποπροσωποποίηση», η «αποστασιοποίηση» κι ο μεταμοντέρνος οίστρος αποδόμησης των πάντων, σε συνδυασμό με μια απολύτως προσωπική μέθοδο θεατρικής εργασίας, που θυμίζει μάλλον «έργο εν εξελίξει» παρά έργον προς κατανάλωσιν, οδήγησαν την Ρούλα Πατεράκη, να παρουσιάσει εαυτόν κι αλλήλους ως «πρόσωπα χωρίς προσωπείο», «ηθοποιούς χωρίς μάσκα» (με εξαίρεση την υπέροχη Παρθενόπη Μπουζούρη, που είναι ολάκερη μια μάσκα – απολύτως μελοδραματική και ιλαροτραγική συνάμα)… Το να μην «υποδύεσαι ρόλους», αλλά «να είσαι ο εαυτός σου», να είσαι «οι άλλοι, λησμονώντας τον εαυτό σου», αυτή είναι η πιο επαναστατική προγραμματική διακήρυξη που ακούστηκε ποτέ από σκηνής (νέο-)ελληνικού θεάτρου. Κι η Πατεράκη το τολμά. Συνδιαλέγεται με μια περσόνα του Λαρς φον Τρίερ, σαν φιλαράκια, που λένε καλαμπούρια από το τηλέφωνο, βιώνοντας τη συνενοχή της Γνώσης και την ακάματη έγνοια για την Αλήθεια.
Αυτά τα χριστιανικά και βουδιστικά κελεύσματα της άνευ όρων και ορίων Αγάπης, χωρίς να κρίνουμε τους άλλους, συγχωρώντας ακόμα και τον εαυτό μας τον ίδιο, αναδύθηκαν κάτω από το κείμενο στη «γυμνή» σκηνή του Rex, απολύτως ταιριαστή στο όλον εγχείρημα, που κινητοποιούσε κυρίως το νοητικόν του θεατή, χωρίς να αφήνει αδιάφορο και το θυμικό του.
Η Ρούλα Πατεράκη αποτελεί κεφάλαιο για το σύγχρονο θέατρο, κι όχι μόνον για το ελληνικό. Ακόμα κι όταν αποτυγχάνει. Μόνο που αυτή τη φορά επέτυχε νίκην θριαμβικήν και μάλιστα επί της σκηνής ενός Εθνικού Θεάτρου, όπου κάθε τυχάρπαστος, «επικοινωνιακός» βολεψάκιας «ό,τι θυμάται χαίρεται» εις υγιείαν του φορολογούμενου πολίτη. Η Ρούλα Πατεράκη όμως απέχει πολύ τούτων, παρασάγγας. Εργάστηκε με τιμιότητα, ευθύτητα, ειλικρίνεια, μεράκι και γούστο, για να προσεγγίσει τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του τέλους του εικοστού αιώνα και των αρχών του εικοστού πρώτου.

Καίρια, συνταρακτική, στην απλότητά της, ντυμένη και κινούμενη επί σκηνής ως «Τρελή του Σαγιώ», ανέδειξε την ποιητικότητα του κειμένου και την πολυδιαστασιακή τραγικότητα του ημι-παράφρονα αλλά μάρτυρα της σύγχρονης Τέχνης, ονόματι Λαρς φον Τρίερ. Όχι, δεν βρίσκω, ως κριτικός, κακόγουστα τα έργα του Τρίερ. Τουναντίον. Παρωδεί εκ των έσω μιαν ολόκληρη υποκουλτούρα που λουζόμαστε κάθε βράδυ τις μεταμεσονύκτιες ώρες, όπου κάθε βλαμμένος, ψυχοπαθής, βιαστής, καννίβαλος, σήριαλ-κίλλερ, επιδίδεται σε σφαγές κι αναίτιες αιματοχυσίες. Αντί να διαμαρτυρηθούμε για αυτήν τη μεσαιωνική βαρβαρότητα, μας ενόχλησε τώρα ο Λαρς φον Τρίερ; Εξάλλου, οι Σκανδιναβοί, ως γνήσιοι απόγονοι των Βίκινγκ, διαπρέπουν στο νουάρ και στην αστυνομική λογοτεχνία, αφού ο εκ-χριστιανισμός τους έχει πολύν δρόμο ακόμα. Ακριβώς όμως γι’ αυτό, έχει ιδιαίτερο ανθρωπολογικό-εθνολογικό-κοινωνιολογικό-θρησκειολογικό ενδιαφέρον το πολύ-πολιτισμικό, πολύ-θρησκευτικό αμάλγαμα της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης Κουλτούρας, όπου το Εθνικό μας Θέατρο, συνομιλεί – δια χειρός και φωνής Ρούλας Πατεράκη – με σύγχρονα, διεθνούς βεληνεκούς «Ιερά Τέρατα». Έτσι για να λησμονήσουμε επ’ ολίγον την αρχοντοχωριατιά μας.

Επευφημώ ανεπιφυλάκτως τη Ρούλα Πατεράκη κι όλους τους συντελεστές αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας, πειραματικής, πρωτοποριακής, συγκλονιστικής παράστασης.
Εκπληκτικός ηθοποιός ο αειθαλής Γιάννης Βογιατζής. Περιουσία για το Εθνικό μας Θέατρο. Αξιοποιήσιμη.
Και σε άλλα, με αισθητική ηδονή και υπαρξιακήν αγωνίαν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Εθνικού μας Θεάτρο
http://www.n-t.gr/el/events/damazontastakymata/
Δαμάζοντας τα κύματα
του Λαρς Φον Τρίερ
ΝΕΟ ΡΕΞ
Η Μπες πορεύεται μόνη της μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον, που τη γεμίζει συστηματικά με ενοχές. Ο «αλαφροΐσκιωτος» χαρακτήρας της δεν κλείνεται σε αυστηρά πλαίσια και η συμπεριφορά της καταργεί τα στερεότυπα. Ο γάμος της με ένα πρόσωπο που δεν είναι αποδεκτό στην τοπική κοινωνία προκαλεί το κοινό αίσθημα. Εκείνη, ωστόσο, επιλέγει το δρόμο στον οποίο την οδηγεί η αθωότητα, η αγάπη και το ισχυρό ένστικτο. Ένα δρόμο αυταπάρνησης, αυτοθυσίας και ανύψωσης, που δικαιώνει την τελική της επιλογή, όσο ακραία και αν μοιάζει.
Το τρυφερό, βαθιά συναισθηματικό έργο του Λαρς Φον Τρίερ, με τις δύο εκδοχές του (κινηματογραφική και θεατρική) είναι ένας ύμνος στην πίστη και την αφοσίωση και ένας θρίαμβος της αγάπης, που με τη δύναμή της αγγίζει και ίσως ταυτίζεται με το Θεό.
Η παράσταση είναι κατάλληλη από 18 ετών και άνω.
Σε κάποια σημεία της παράστασης ακούγονται δυνατοί ήχοι.
Πρώτη παράσταση: 11/02/2016
Τελευταία παράσταση: 20/03/2016
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 3301881 – 210 3305074, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179
- ΜετάφρασηΑντώνης Γαλέος
- Σκηνοθεσία – Δραματουργία – Σκηνική προσαρμογήΡούλα Πατεράκη
- Σκηνικά – ΚοστούμιαΆγγελος Μέντης
- ΦωτισμοίΓιάννης Δρακουλαράκος
- Video – artΣτάθης Αθανασίου
- Ηχητική σύνθεσηΓιώργος Πούλιος
- Βοηθός σκηνοθέτηΤασία Σοφιανίδου
Διανομή:
- Βίγκβιντ:Ρούλα Πατεράκη
- Μπες:Ιωάννα Τσιριγκούλη
- Γιαν: Άκης Σακελλαρίου
- Ντόντο:Παρθενόπη Μπουζούρη
- Δρ. Ρίτσαρσον:Γιώργος Παπαπαύλου
- Μίνιστερ:Γιάννης Βογιατζής
- Σύμπιλα:Ευανθία Κουρμούλη
- Γουίλλιαμ:Γιώργος Ζιόβας
- Τέρρυ:Νίκος Μαυράκης
- Στέλλα:Τασία Σοφιανίδου
- Πρεσβύτερος, Γιατρός, Μεσόκοπος:Μελέτης Γεωργιάδης
- Πρεσβύτερος , Γιατρός, Άνδρας στο μπαρ:Ανδρέας Αντωνιάδης
- Πρεσβύτερος , Γιατρός, Άσχημος:Σπύρος Τσεκούρας
- Πρεσβύτερος , Γιατρός, Ναύτης:Κώστας Κοράκης
- Γυναίκα: Βασιλική Αντώναρου
- Άντρας:Κωνσταντίνος Παναγιωτάκης
«ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ» το αρχετυπικό ζοφερό δράμα του Αύγουστου Στρίντμπεργκ στο «Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου» σε μια ιλαροτραγική εκδοχή

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ποτέ δεν φανταζόμουνα ότι αυτό το σκοτεινό δράμα του Σκανδιναβού μισογύνη και μισάνθρωπου ίσως Ευριπίδη θα μπορούσε να έχει και κωμικές πινελιές, όμως άκουσα το κοινό της πρεμιέρας να γελάει συχνά-πυκνά (προφανώς ήταν φίλοι της πρωταγωνίστριας) και την Ελληνίδα «Miss Julie» να ακκίζεται, επιδιδόμενη σε πιρουέτες κι ασκήσεις κλασικού μπαλέτου. Βεβαίως ήταν κι αυτό μία άποψη. Κάθε ένας δικαιούται να έχει μία, μπορεί και …δύο. Οπωσδήποτε φώτισε το έργο και την ερωτική παγίδα με έναν ενδιαφέροντα και πρωτότυπο τρόπο. «Πολύ κακό για το τίποτα» θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος. Μα γιατί δεν ανέβαζαν Σαίξπηρ; Κορεστήκαμε τόσο πολύ ως κοινό, που δεν μας φτάνει πια ο κρουνός αίματος στο κέντρο της αρένας κι αναζητάμε διαρκώς φρέσκες (αισθητικές) ηδονές; Μήπως – όπως έλεγε ο Καμύ – ο Δυτικοευρωπαίος (ουδεμίαν σχέσιν με τα καθ’ ημάς) είναι ένα θνησιγενές βιολογικό και πολιτισμικό προϊόν, που αφήνει τον τελευταίο του ρόγχο πριν αποχωρήσει οριστικώς από την Ιστορική σκηνή; Τέτοια απελπισία, τόσος μελοδραματισμός, οποία υπερβολή, μα τι ακρότητες είναι αυτές; Πώς μπλέξαμε τη θρησκεία με τα εσώρουχά μας; Πού το λέει αυτό στα Ιερά κείμενα; Αντιθέτως, ο Χριστός υπερασπίστηκε σθεναρά την πόρνη, κάτι που πρέπει να κάνουμε όλοι μας σήμερα. Γιατί να πρέπει να αυτοκτονήσει η σιτεμένη παρθένα (;) απόγονος φεουδάρχου; Μήπως για να σηματοδοτήσει το τέλος μιας εποχής ή μιας τάξεως; Ή μήπως –λέω εγώ τώρα – για να ορίσει την υπερηφάνεια και την αλαζονεία ως το ειδεχθέστερο αμάρτημα, που στρέφεται πρωτίστως εναντίον εκείνου που το διαπράττει; Αυτό, ναι, θα μπορούσε να είναι μια θεμιτή ερμηνευτική αναλογία, απολύτως σύγχρονη και διαχρονική.
Οπωσδήποτε απόλαυσα την τραγικωμική σκηνοθεσία της Λίλλυ Μελεμέ, με την Μαρία Κίτσου ασυγκράτητη κι απείθαρχη (;) στον επώνυμο ρόλο. Συντηρητικά υπερκινητικοί οι ηθοποιοί Ορέστης Τζιόβας, Αμαλία Αρσένη στους ρόλους του Ζαν και της Κριστίν. Πρωταγωνιστής το σκηνικό και τα requisites (Γιώργος Γαβαλάς), πολυσυνθετικά τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα. Αδιόρατα λειτουργική η μουσική του Σταύρου Γασπαράτου. Μεταμοντέρνοι οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα, μετέτρεπαν το σανίδι σε τετράγωνη αρένα, υπονοώντας πιθανώς τις παγίδες της λογικής. Όσο για την κλασική πια μετάφραση της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ, αυτή χάθηκε μέσα σε τόση άσκοπη κίνηση. Υπεύθυνη ίσως η Μόνικα Κολοκοτρώνη που υπογράφει ως χορογράφος.

Τι να σας πω; Δείτε το και μην το χάσετε; Οπωσδήποτε θα βρείτε πολύ υλικό για σκέψη-διαφωνίες (ακόμα και κουτσομπολιό) μετά. Είπαμε: ρωμαϊκή αρένα. Αυτό τα λέει όλα. Έχουμε συνηθίσει σε πιο ποιοτικές δουλειές στο ατμοσφαιρικό θέατρο (πρώην ξυλαποθήκη, που είχα βρει εγώ κι έδωσα τις πρώτες συμβουλές για διαμόρφωση του παρατημένου χώρου στην αλησμόνητη φίλη μου Κατερίνα Βασιλάκου – που πέθανε και θάφτηκε την ίδια μέρα με την μητέρα μου κι έτσι δεν μπόρεσα να παραστώ στην κηδεία της επιτυχημένης ηθοποιού και θιασάρχου, που την είχα απολαύσει στην «Προδοσία» του Πίντερ σε δικό της φεστιβάλ Πίντερ και σκηνοθεσία του επίσης αξέχαστου Μίνου Βολανάκη)… Αναμνήσεις, σε αντίθεση με τη σύγχρονη ιλαροτραγική ζοφερότητα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» http://www.tanea.gr/news/nsin/article/5333105/h-despoinis-tzoylia-sto-neo-theatro-katerinas-basilakoy/
«Ο Στρίντμπεργκ τοποθετεί τη δράση της Δεσποινίδος Τζούλια τη νύχτα του μεσοκαλόκαιρου, τη μικρότερη νύχτα του χρόνου. Μια νύχτα εκρηκτικής πυκνότητας, νύχτα γιορτής και μεθυσιού, νύχτα απογύμνωσης, πυρετού και αισθησιασμού» σημειώνει η σκηνοθέτις της παράστασης Λίλλυ Μελεμέ. «Με φόντο την ξέφρενη γιορτή των υπηρετών, μέσα στη πηχτή και πνιγηρή ατμόσφαιρα της κουζίνας που βρίσκεται στα έγκατα του αρχοντικού σπιτιού, η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά για ένα παιχνίδι χωρίς όρια και φραγμούς. Ένα ανελέητο και βασανιστικό παιχνίδι εξουσίας και εναλλαγής ρόλων, μια αδυσώπητη ερωτική μονομαχία με κοινή αφετηρία αλλά εντελώς διαφορετικούς στόχους».
Ταυτότητα της παράστασης
«Δεσποινίς Τζούλια» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ
Μετάφραση: Μαργαρίτα Μέλμπεργκ
Σκηνοθεσία: Λίλλυ Μελεμέ
Σκηνικό: Γιώργος Γαβαλάς
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Χορογράφος: Μόνικα Κολοκοτρώνη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Μαρία Κίτσου, Ορέστης Τζιόβας, Αμαλία Αρσένη
Νέο Θέατρο Κατερίνας Βασιλάκου (Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών, Κεραμεικός, τηλ. 211-0132.002-5, 212-1042.777).
Τετάρτη 21.15, Πέμπτη 21.15, Σάββατο 19.00, Κυριακή 21.15
Με αφορμή την αριστουργηματική παράσταση του «Ημερολογίου ενός τρελού» στο Θέατρο ΠΚ με τον εκπληκτικό, τον μοναδικό τον ανεπανάληπτο Κωνσταντίνο Τσεντούρο
Ο Γκόγκολ, ο Καρυωτάκης κι η αναξιοκρατία του Ελληνικού Δημοσίου που τρελαίνει και γάιδαρο

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ε, λοιπόν ναι, φίλοι μου, εκτός από τις «Βλαβερές συνέπειες του καπνού» δια χειρός ιατροφιλοσόφου Αντωνίου Τσέχωφ (που προφανώς πατάει πάνω στο ιδιοφυές πόνημα του Νικολάι Γκόγκολ «Το ημερολόγιο ενός τρελού»), η ασφυκτική κηδεμονία του λεγομένου μέσου όρου (ή της Κοινής Γνώμης) στα ορμέφυτα του εξαιρετικού, διαφορετικού, προεξέχοντος ανθρώπου (με τις ειδικές ανάγκες και ικανότητες, βεβαίως-βεβαίως), εκφράζεται στα καθ’ ημάς από τον αυτόχειρα Κώστα Καρυωτάκη και τη γλαφυρή εικόνα του Ελληνικού Δημοσίου που σκιαγραφεί με το αίμα της ψυχής του, εικόνα διαχρονική όπως αποδεικνύεται, αφού το δημοσιοϋπαλληλίκι είναι η ανέξοδη (και αδιέξοδη) καταφυγή των μικρομεσαίων πόθων και βλέψεων. Αν όμως αυτός ο ιστός της αράχνης συλλάβει κατά λάθος ένα ταλαντούχο, δημιουργικό, παραγωγικό, υπερ-ευφυές άτομο, το λιώνει μέχρις τελικής εξοντώσεως, το περιθωριοποιεί, το απαξιώνει, το …τρελαίνει, μέχρι να το μετατρέψει σε μεταβολίσιμη τροφή (όχι πάντα εύπεπτη) για τη μοχθηρία και τον φθόνο των Ματαιοκαμάτων, των μικρονοϊκών, των ανεπάγγελτων, των ατάλαντων, των κακεντρεχών, που όχι μόνον δεν προσφέρουν τίποτα, αλλά είναι και «άχθος αρούρης» (βάρος στη γη και στον προϋπολογισμό του ταλαίπωρου Κράτους, που φθίνει ανάμεσα στα σαγόνια της Γραφειοκρατίας και της Τυραννίας του λεγομένου μέσου όρου). Κι αυτό το φαινόμενο παρατηρήθηκε ακόμα και στην εξιδανικευμένη πρώτη άμεση Δημοκρατία στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, τότε, στον λεγόμενον κατ’ επίφασιν «χρυσούν αιώνα» του Περικλή. Μα τι χρυσούς αιώνας ήταν αυτός και για ποιαν ισότητα ομιλώμεν, όταν όλοι όσων διδασκόμεθα το έργο και την πολιτεία στα Πανεπιστήμια της Υφηλίου, είχαν πεθάνει εξόριστοι, αυτοεξόριστοι, φτωχοί, σαλοί, αν δεν τους είχαν δώσει να πιουν το κώνειο;! Σας ερωτώ. Και δεν περιμένω απάντηση. Ρητορικό το ερώτημα.
Παρακoλουθώντας στο ατμοσφαιρικό και πάντα γεμάτο (πιστό το κοινό του στην ποιότητα) θέατρο ΠΚ κοντά στο μετρό Νέος Κόσμος, μαζί με την καλή γλύπτρια και φίλη μου Τίνα Παραλή, ένα έργο γραμμένο στο πρώτο μισό του δέκατου ένατου αιώνα, ανακαλύψαμε κι οι δύο πόσο σύγχρονος μπορεί να είναι ο θεατρικός λόγος όταν είναι αριστοτεχνικά δραματικός κι όταν σκιαγραφεί (την αναλοίωτη σχεδόν – από την εποχή των σπηλαίων) πανανθρώπινη ψυχή.
Αυτός ο «ρόλος» είναι γερά χτισμένος στα σαθρά θεμέλια μιας Τσαρικής Ρωσίας που καταρρέει κάτω από το βάρος της ανισότητας, της αναξιοκρατίας, τη γραφειοκρατίας και της ευνοιοκρατικής απονομής Δικαιοσύνης. Κι η διάδοχος κατάσταση των μπολεσβίκων με τα ίδια τέρατα θα παλέψει και μακροπρόθεσμα θα υποκύψει κι αυτή στις πληγές της. Όμως αυτό ο Γκόγκολ δεν το ήξερε. Αυτός ο πνευματικός άνθρωπος, με όπλο του το καυστικό νυστέρι της σάτιρας, προβαίνει σε ανατομία της (επίσης εξιδανικευμένης) ρώσικης ψυχής και βγάζει συμπεράσματα καθόλου μα καθόλου κολακευτικά. Γιατί; Γιατί ο «ψυχασθενής», ο διαφορετικός, ο εξαιρετικός είναι απλώς ένα σάπιο φύλλο σε ένα δέντρο. Το συλλογικό συνειδητό κι ασυνείδητο φέρει ανεπιμέριστον την ευθύνην της περιθωριοποιήσεως ενός όντος που τυχαίνει να ανήκει σε μια ομάδα και να είναι τέκνο κάποιων ανθρώπων, δομών, ιδρυμάτων ή καταστάσεων. Όπως έλεγε ο Λάο Τσου στο «Ταό»: «κανένα φύλλο δεν σαπίζει παρά μόνον με τη βουβή γνώση όλου του δέντρου». Το πώς να φερθεί η κοινωνία στα σάπια ή νοσούντα κύτταρά της δείχνει και τον βαθμό του εκπολιτισμού και της συλλογικής ευφυίας της. Οι πυρές του Μεσαίωνα καίνε πάντα και το κυνήγι μαγισσών καλά κρατεί. Σήμερα ρόλο δεσμοφύλακα παίζει η Χημεία και η χρηματοβόρρος Φαρμακολογία. Στην εποχή του Γκόγκολ ήταν απλώς ο εγκλεισμός και τα σιδηροδέσμια ανθρώπινα απορρίμματα.
Ο λόγος στο «Ημερολόγιο ενός Τρελού» είναι ανατριχιαστικά τραγικός, όπως στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ. Ο Άνθρωπος απελπισμένος αναζητά στο Θεό ή στο Διάβολο, σε αγγελική έξωθεν βοήθεια κι αρωγή, την πολυπόθητη σωτηρία του. Καταδιώκεται από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες που «κουβανεί εντός του» (όπως λέει ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Καβάφης). Και σωτηρία – βεβαίως – δεν έρχεται παρά μόνον ένδοθεν, με το σωκρατικό «γνώθι σαυτόν» με την επίμονη κι επίπονη εξελικτική δουλειά του μεμονωμένου ατόμου να υπερβεί τις αναπηρίες, τα λάθη, τα πάθη και τα «κατασκευαστικά ελαττώματα» της ιδιοσυγκρασίας του, όπως κληρονομήθηκαν δια του DNA. Μόνον όταν ο κάθε ένας από εμάς εργαστεί πειραματικά και πεισματικά, πειρατικά και κατά μόνας, ή ομαδικώς και κοινωνικοποιημένως, για την αυτοβελτίωσή του, όταν ο καθένας κάνει σωστά τη δουλειά του, όταν όλοι υπηρετήσουμε με ευσυνειδησία εφ’ ώ ετάχθημεν, μόνον τότε δεν θα υπάρξουν πλέον κακώς κείμενα δια να σατιρίσωμεν και «υπεύθυνοι» δια να ψέξωμεν. Αυτή η ατομική ευθύνη συναπαρτίζει τη συλλογική κι η σχέση του φύλλου με το δέντρο είναι πάντα διαδραστική, ακόμα κι αν κάποιος έχει το «πάνω χέρι» ή «το μαχαίρι και το πεπόνι, αμφότερα».
Στην Ελλάδα της Κρίσης, με τον υπερτροφικό και δυσκίνητο, διαβητικό και νεφροπαθή (θα έλεγα) Δημόσιον Τομέα, η ατομική ευθύνη του καθενός ισοζυγιάζει την ευθύνη των κυβερνώντων (οι οποίοι εξάλλου προέρχονται από εμάς κι εμείς τους ψηφίζουμε κατ’ εικόνα και ομοίωσίν μας).
Στην παράσταση τώρα. Στον ρόλο του ταλαίπωρου Αξέντι Ιβάνοβιτς ο Κωνσταντίνος Τσεντούρος, έδωσε ένα υπόδειγμα μονολόγου. Ερμηνεία που αξίζει και την προτείνω για βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου. Έδωσε με ψυχογραφικό τρόπο όλα τα στάδια κατολίσθησης του πειθήνιου και αναξιοπρεπούς κατώτερου δημόσιου υπαλλήλου, από το «σφάξε με Πασά μ’ ν’ αγιάσω» στην απόλυτη αποκριάτικη, καρναβαλική παράνοια μεγαλείου, όπου αυτό-στέφεται «Βασιλιάς της Ισπανίας». Αρχετυπικές καταστάσεις, δοσμένες με τον πλέον γλαφυρό και παραστατικό τρόπο, χωρίς αφαιρέσεις και μεταμοντερνιστικές επεμβάσεις, της μουσικής υποβοηθούσης, μαζί με τα κωμικογραφικά σκηνικά και κοστούμια, των φωτισμών συμβαλλόντων εις την δημιουργίαν όψεως διαχρονικής κι ανατριχιαστικώς φρικιαστικής.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το επίσημο site του Θεάτρου ΠΚ:
Μία διασκευή απ’ το ημερολόγιο ενός τρελούς του Γκόγκολ από 5 Φεβρουαρίου 2016 (για 3η χρονιά)
Η εμμονή ενός ανθρώπου να πείσει τον εαυτό του πως είναι κάτι σημαντικό. Μία απέλπιδα προσπάθεια να κερδίσει στον έρωτα και να λυτρωθεί από την απομόνωση και τα κοροϊδευτικά γέλια των ανθρώπων.
Στο «Ημερολόγιο ενός τρελού» ο Γκόγκολ καυτηριάζει με γλαφυρό τρόπο την κενότητα της άρχουσας τάξης. Πως οι ταξικές ανισότητες της εποχής παγίδευαν τους απλούς πολίτες και τους καθιστούσαν θύματα των ισχυρών. Με έναν τέτοιο πολίτη, τον Αξέντι Ιβάνοβιτς, καταπιάνεται στο έργο. Με έναν πολίτη χαμηλής αυτοεκτίμησης που ταπεινά εισπράτει τα κοροιδευτικά γέλια και την περιφροσύνη των ανωτέρων του και των κατωτέρων του. Με έναν άνθρωπο που απομονώνεται και σιγά σιγά κυλά από τη λογική στην παραφροσύνη, από τη συνειδητοποίηση της πραγματικότητας στην κατασκευή ενός κόσμου, στον οποίο είναι αρεστός και μπορεί σε μια στιγμή να γίνει βασιλιάς της Ισπανίας.
Επί Σκηνής:
Στο ρόλο του Αξέντι Ιβάνοβιτς: Κωνσταντίνος Τσεντούρος
Ντραμς-Πλήκτρα-Ερμηνεία: Βασίλης Τσεντούρος
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Κωνσταντίνος Τσεντούρος
Μουσική: Βασίλης Τσεντούρος
Ενδυματολογική Επιμέλεια: Χριστίνα Λεοντιάδου
Σκηνικά: Κάρολος Ρωμούσης
Φωτισμοί-Φωτογραφίες: Κανέλλος Φωτογιαννόπουλος
Μάσκες: Δήμητρα Καίσαρη
Μετάφραση: Gheorge Trofim
Η μουσική της παράστασης κυκλοφορεί σε cd.
Πρεμιέρα: 5 Φεβρουαρίου 2016
Παραστάσεις: Παρασκευή στις 21.30
Τιμές εισιτηρίων: 10 € & 5 € (φοιτητές, άνεργοι)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 9011677
Online ticketing: www.pktheater.gr
Κασομούλη 30 (μετρό Ν. Κόσμος)
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Ένας «Ερωτόκριτος» σύγχρονος και δραματικός στο Studio Μαυρομιχάλη, χάρη στον Μενέλαο Τζαβέλλα.

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ως ενημερωμένος θεατράνθρωπος κι επαρκής κριτικός, είχα δει και την περυσινή εκδοχή του κατά Τζαβέλλαν «Ερωτόκριτου» στο θέατρο «Φούρνος». Με καινούργια διανομή και δραματικότερη σκηνοθετική ματιά, η φετινή παράσταση στο «Studio Μαυρομιχάλη» κατέστησε το λογοτέχνημα αυτό του 17ου αιώνα απολύτως σύγχρονο κι επίκαιρο παρά ποτέ. Γιατί στον καταιγισμό του υλιστικού χυδαίου σεξ, στην πολιτισμική κρίση που μας δέρνει αλύπητα, όπου όλοι βιάζονται να ξεπουληθούν ασύστολα για χρήμα κι εξουσία, η επιστροφή σε διαχρονικές ανθρώπινες αξίες, όπως η Πίστη, η Αγάπη κι η Ελπίδα που συμβάλλουν αλλά και προϋποθέτουν τη Σοφία χαρίζει στις ψυχές μας την ανάπαυλα εκείνην που προαπαιτείται για να αντέξουμε το πιο βαθύ σκοτάδι του τεχνολογικού Μεσαίωνα, πριν το γλυκοχάραμα της νεότευκτης Αναγέννησης. Εξηγούμαι: είναι τόσο απλά, σχεδόν απλοϊκά για τα πολύπλοκα διανοουμενίστικα μυαλά μας, τα νοήματα και τα αισθήματα που δίνουν στην ανέμη «κλώτσο να γυρίσει», που ο λόγος είναι η αρχή κι η κινητήριος δύναμις της ψυχοσωματικής δράσεως. «Χωρίς το Θάνατο θα ήμασταν τυφλοί, χωρίς τον Έρωτα αλαζόνες», γράφω σε ένα ποίημά μου. Αυτή η ταπεινωτική διαδικασία του μεγάλου έρωτα, του κραταιού ως Θάνατος, εξαγνίζει κι απογυμνώνει τα όντα από ψευδαισθήσεις και παραισθητικούς επίγειους παραδείσους. Η μόνη Ουτοπία είναι η Αγάπη κι από εκεί εκρρέουν η Ισότητα, η Ελευθερία, η Δικαιοσύνη. Κι αυτή η Ουτοπία είναι εφικτή, όταν βρεθούν τουλάχιστον δύο άτομα να την υποστηρίξουν. Μετά είναι κολλητική. Επεκτείνεται ραγδαίως με την ταχύτητα της αστραπής, επιτυγχάνεται η «κρίσιμη μάζα» για την ποιοτική αναβάθμιση του πλανήτη και όλων των όντων που τον κατοικούν. Αυτό έρχεται να μας θυμίσει ο Βιτσέντζος Κορνάρος, εμπνεόμενος ίσως από την προγενέστερη «Ερωφίλη», την τραγωδία που «εποίησεν» ο Χορτάτσης.
Ο Μενέλαος Τζαβέλλας είναι δεινός τεχνίτης των θεατρικών κωδίκων. Ευθυτενής, ταπεινός, γνώστης, ανεκτικός και με ευρύ πεδίον ερεύνης, ανέδειξε τόσο τον λόγο όσο και τους ηθοποιούς που του εμπιστεύτηκαν την ψυχοδυναμική τους επί σκηνής ισορροπίας. Θα ξεχωρίσω την πρωτοεμφανιζόμενη Χριστίνα Γκιντώνη στο ρόλο της Αρετούσας. Τι ηθοποιός! Δεν θέλω να σας περιγράψω τίποτα από τον άθλο της προκειμένου να πάτε να την δείτε, να την ακούσετε και να την απολαύσετε. Η κοπέλα κατάφερε να σπάσει τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο και να ηχεί στο στόμα της σαν λόγος εν εξελίξει όπου κάθε φράση είναι κραυγή κάθε συλλαβή αγωνία κάθε φώνημα άσθμα και πανικός στη σκέψη και μόνον απωλείας της Αγάπης, χωρίς την οποίαν η ψυχή ουδέν νόημα μπορεί να συνεχίσει να έχει.
Δίπλα της η Καίτη Φίνου, ηθοποιός με εξαιρετική λαϊκότητα, έντεχνο αυθορμητισμό και πλήρη πλέον έλεγχο των εκφραστικών της μέσων. Στο ρόλο της Νένας διέπρεψε. Περιμένω να την δω σε κωμωδίες του Αριστοφάνη. Νομίζω ότι το αξίζει και το δικαιούται.

Στο ρόλο του Ερωτόκριτου ο Στάθης Γκάτσης, απολύτως αληθοφανής και μετρημένος χωρίς να είναι υποτονικός έσπασε κι αυτός τη ρυθμικότητα του λόγου, συμπαρέσυρε και συμπαρασύρθηκε από την παρτεναίρ του Χριστίνα Γκιντώνη σε ένα απολύτως επαναστατικό ντουέτο. Ναι, ο Έρωτας είναι αναρχικός κι επί σκηνής και τέχνης αναπαράστασή του είναι ό,τι πιο ρηξικέλευθο μπορούμε να κάνουμε στους αντιπνευματικούς καιρούς που ζούμε. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι τόσο ασφυκτική που το μόνο που δεν μπορούμε, δεν θέλουμε και δεν επιτρέπεται να χάσουμε είναι η Ανθρωπιά μας.
Εκπληκτικά λιτοί, ουσιαστικοί, χωρίς καμία περιγραφικότητα στους ρόλους τους οι: Σταύρος Κανελλίδης (ως Πολύδωρος), Κωνσταντίνος Τζέμος (άξιος Βασιλιάς), Κωνσταντίνος Τσιομίδης (ρομαντικός, νοσταλγικός αφηγητής) κι ο Γιάννης Παναγακόπουλος (παίζοντας κρητική λύρα και τραγουδώντας δραματικά).
Άξιοι όλοι οι συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθέτης: Μενέλαος Τζαβέλλας
Προσαρμογή κειμένου: Έφη Τζαβέλλα-Μενελαος Τζαβέλλας
Κοστούμια: Μάκης Καρράς
Σκηνικά: Νεοκλής Αράπογλου
Σύμβουλος παράστασης: Όλγα Μουργελά
Δραματουργία: Μαίρη Γκαζιάνη,
Β. σκηνοθέτης: Κωνσταντίνος Σερεπίσος
Φωτογραφίες: Γιάννης Μοσχάκης
Κομμώσεις – Μακιγιάζ: Νεκτάριος Κοσμάς
Από 16 Δεκεμβρίου και κάθε Τετάρτη στις 21 στο Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα 114 72- Τηλέφωνο 210.645 333000.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Ετεροχρονισμένα…τσιμπήματα .

Tης Παρασκευής Μόλαρη , εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας
Υπάρχουν, τελικά, βιβλία που, δίχως να το θέλουμε, τα αδικούμε; Αναφέρομαι όχι σε όσα δεν εκτιμήσαμε επαρκώς αποκρυπτογραφώντας την ουσία, τα νοήματα και τα μηνύματά τους αλλά σε αυτά που είχαν την ατυχία να παραμείνουν αρκετό καιρό (μερικές φορές για χρόνια) στη βιβλιοθήκη μας μέχρι κάποιο απρόβλεπτο έναυσμα να μας οδηγήσει να ανασύρουμε κάποιο από αυτά από το ράφι. Σκέφτομαι ότι, όταν πραγματοποιούνται,αυτές οι απρογραμμάτιστες και ετεροχρονισμένες αναγνώσεις, αποτελούν πνευματικές οφειλές και ότι συμβαίνει, μερικές φορές, να αισθάνεσαι κάποιες τύψεις που δεν είχες νωρίτερα τολμήσει να γίνει συνδημιουργός μέσα από την ανάγνωση βιβλίων την αξία των οποίων ανακάλυψες αργά…
Όταν τον Μάρτιο του 2015 ανακοινώθηκε ο θάνατος του Φρανσουά Μασπερό, συνειδητοποίησα ότι περίμενε καρτερικά από χρόνια στην βιβλιοθήκη μου το βιβλίο του “Οι μέλισσες και η σφήκα”, έργο του 2002,μεταφρασμένο στα ελληνικά από τον Καθηγητή Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Ιονίου Πανεπιστημίου Δημήτρη Φίλια (εκδόσεις Σοκόλη, 2005).

Ο Μασπερό γεννήθηκε στο Παρίσι το 1932. Εγγονός του αιγυπτιολόγου Γκαστόν Μασπερό κα γιος του σινολόγου Ανρί Μασπερό, καθηγητή στο College de France,ο δωδεκάχρονος το 1944 Φρανσουά,θα χάσει τον πατέρα του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλτ ενώ, τον ίδιο χρόνο,ο μεγάλος του αδελφός, μέλος της αντίστασης, θα σκοτωθεί στη Γαλλία από τους Γερμανούς. Η μητέρα του,με στρατοπεδική επίσης παραμονή στο Ράβεσμπρουκ, επέζησε και επέστρεψε. Με την εμπειρία του πολέμου και τα μάτια πάντα ανοιχτά στις μεταπολεμικές γαλλικές αλλά και παγκόσμιες εξελίξεις, ο Φρανσουά Μασπερό θα γίνει βιβλιοπώλης στο Καρτιέ Λατέν της γαλλικής πρωτεύουσας το 1955 εκδίδοντας κείμενα για τον πόλεμο στην Αλγερία, την αμφισβήτηση του σταλινισμού,την υπο-ανάπτυξη και την νεοαποικιοκρατία, επιλογές που είχαν για τίμημα συχνές δικαστικές διώξεις και καταδίκες, καταβολή υψηλών προστίμων και στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Έλεγε, μιλώντας με τρόπο άκρως προφητικό για τις ημέρες μας: «Τρέφω τα εξαιρετικά απλά συναισθήματα της εξέγερσης και της αγανάκτησης. Η φιλελεύθερη παρεκτροπή είναι η τρομερότερη από τις ουτοπίες. Είναι ακόμη πιο τρομακτική από άλλες διότι δεν βλέπουμε το τέλος. Κατά συνέπεια, πιστεύω στον αγώνα, διαφορετικά δεν υπάρχει Ιστορία και ίσως ούτε πια Ανθρωπότητα».
Αν και ο Μάης του ’68 ευνοεί την εκδοτική του δραστηριότητα, το 1974 , οικονομικοί λόγοι που οφείλονται στην πίεση της δικαιοσύνης, τον οδηγούν στην πώληση του βιβλιοπωλείου του ενώ, το 1982, εξαντλημένος, θα οδηγηθεί στην παραχώρηση του μεριδίου του και την εγκατάλειψη του εκδοτικού του οίκου. Θα επιδοθεί τότε στη συγγραφή βιβλίων με πρώτο “Το χαμόγελο του γάτου” (1982, ελληνική μετάφραση από την Ρεγγίνα Ζερβού-Κωτσοπούλου, εκδ. Ζαχαρόπουλος, 1994) . Ακολούθησαν, μεταξύ άλλων, ‘’Επιβάτης του Ρουασύ –Εξπρές (1990), “Το Βαλκανικό πέρασμα” (1997, ελληνική μετάφραση από την Σύλβια Κιούση, εκδ. Καστανιώτης, 1998), “Οι μέλισσες και η σφήκα” (2002, ελληνική μετάφραση από τον Δημήτρη Φίλια, εκδ. Σοκόλης, 2005) και “Εποχές στην άκρη της θάλλασσας” (2009). Μετέφρασε επίσης στα γαλλικά πενήντα περίπου βιβλία από τα ισπανικά,τα ιταλικά και τα αγγλικά. Ανάμεσα στα ονόματα που μετέφρασε, ήταν συγγραφείς όπως ο Τζον Ριντ, ο Αλβάρο Μούτις, ο Κάρλος Ρουίς Θαφόν και ο Τζόζεφ Κόνραντ.
****
Στο βιβλίο του “Οι μέλισσες και η σφήκα”, ο συγγραφέας μάς προσκαλεί σε ένα πραγματικό ταξίδι στα ανθρώπινα τοπία μέσα από ένα ζωντανό διάλογο με παρόν και παρελθόν, σε μια διήγηση που υφαίνεται με το σταθερό νήμα αυτού του πηγαινέλα της μνήμης. Στη διήγηση συνυπάρχουν αντίσταση και στράτευση,επανάσταση κι αγώνας, όπως ο αγώνας του πατέρα του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπούχενβαλτ αλλά και η αντίσταση του αδερφού του στις όχθες του ποταμού Μοζέλα. Δίπλα στους αγώνες αυτούς, ο Μασπερό προεκτείνει την “οικογενειακή μυθιστορία” εισάγοντας και τις προσωπικές του κοινωνικοπολιτικές σκέψεις και θέσεις (για την μεταπολεμική γαλλική αριστερά για παράδειγμα ή σχετικά με την αναγνώριση από τη Γαλλία των αντιστασιακών) ενώ, παράλληλα, σκιαγραφεί τις προσωπικές του “μάχες” στη Γαλλία αλλά και σε άλλα μέρη, όπως στην Αλγερία, στη Λατινική Αμερική (Κούβα) αλλά και στα Βαλκάνια (Βοσνία). Πρόκειται για μια μοναδική στο είδος της αυτοβιογραφικής απόχρωσης κατάθεση που επιχειρείται στην ωριμότητα της ηλικίας και της συγγραφικής πορείας του, με φόντο τις μεγάλες μεταπολεμικές στιγμές του ανθρώπου του εικοστού αιώνα μέσα από την αψεγάδιαστη τολμηρή κριτική ματιά ενός έμπειρου μαχόμενου άντρα, ματιά που θα τολμούσαμε να αποκαλέσουμε πάντρεμα ταξιδευτή-δημοσιογράφου-ιστορικού με λογοτεχνίζον ύφος. Ενός δημιουργού με δίψα για το απόλυτο, ασυμβίβαστου, οι σελίδες του οποίου αποτελούν μαρτυρία ενός ανθρώπου του αιώνα του που δεν έζησε στο περιθώριο της ιστορίας παρακολουθώντας την από απόσταση ως θεατής αλλά επέλεξε συνειδητά να έχει βιωματική επαφή και εμπειρία με τις μεγάλες στιγμές της εποχής του. “Οι μέλισσες και η σφήκα” αποτελεί επίσης ένα συγγραφικό σταθμό που καταγράφει τον αγώνα και την αντίσταση φίλων σταθερών και αγαπημένων που είναι, όπως λέει χαρακτηριστικά ο Μασπερό, “ενταγμένοι στην πλευρά της ζωής”. Δίπλα σε όλα αυτά,παραμένει ακόμα και σήμερα η διαρκής αναζήτηση όλων αυτών των “τσιμπημάτων της μέλισσας”. Γράφει : “Eν ολίγοις, ας χρησιμοποιήσουμε μια μεταφορά: από όλες αυτές τα μέλισσες που προηγήθηκαν από μένα,δεν κράτησα τίποτα από το μέλι τους . Μονάχα το κεντρί. Είχα γίνει σφήκα .”
Και ο Φρανσουά Μασπερό κλείνει γράφοντας :
“Tελικά δεν επιχείρησα κάτι διαφορετικό απ΄αυτό που έκανε ο δον Πέδρο δ’ Αλφαρουμπέιρα,ο οποίος, με τις τέσσερις δρομάδες του, γύρισε και θαύμασε όλο τον κόσμο. Επιτρέπεται ακόμα να ονειρεύεσαι ένα κόσμο που τον διατρέχουν αμέτρητες δρομάδες, τις οποίες οδηγούν άνθρωποι που, για όσο καιρό βρίσκονται στη γη, ασχολούνται περισσότερο με το να τη θαυμάζουν παρά να την καταστρέφουν. Αν δεν τα κατάφερα πραγματικά, είναι ίσως επειδή, απλώς, η εποχή των πλουσίων αργόσχολων, που είχαν τις δρομάδες τους, είναι πια μακριά. Αισθάνομαι έτσι πιο κοντά, πολύ πιο κοντά, στο ανθρωπάκι που είχε σχεδιάσει ο Μπρούνο Σουλτζ, και δεν περνάει μέρα χωρίς να το κοιτάξω, στη μεγάλη αφίσα που έχει φτιάξει μ’αυτό ο Ρομάν Τσίσλεβιτς. Ένα μικρό ανθρωπάκι που μου αρέσει, γιατί περπατάει μόνο του, με το ραβδί στο ένα χέρι και το βαλιτσάκι του στο άλλο. Δεν ξέρουμε από πού έρχεται, δεν ξέρουμε πού πάει. Το ανθρωπάκι όμως, απόλυτα συγκεντρωμένο, μοιάζει να το ξέρει, από μια γνώση πάρα πολύ παλιά. Σου δίνει την αίσθηση ότι δεν κατάγεται από πουθενά, κι ότι γι’ αυτό θα πρέπει να αισθάνεται σαν στο σπίτι του παντού. Δεν είναι όμως τόσο απλό, και το ανθρωπάκι το ξέρει, και άλλοι, πάρα πολλοί άλλοι, έχουν αναλάβει να του το θυμίζουν. Στο βαλιτσάκι του μάλλον δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα-ένα δεύτερο πουκάμισο, μια οδοντόβουρτσα-γιατί το βήμα του είναι επιφυλακτικό και ανάλαφρο. Κουβαλά οπωσδήποτε πιο πολλές αόρατες αναμνήσεις παρά χρηστικά αντικείμενα. Και πιο πολλά όνειρα. Ναι,αυτό είναι: δεν έχει σημασία πού πάει,μεταφέρει όμως τα όνειρά του,και,είμαι βέβαιος, και τα όνειρα πολλών άλλων.Τα δικά μας όνειρα, όλα τα όνειρα που έχουμε σπείρει στο δρόμο.Πρέπει να τα μάζεψε ένα προς ένα. Τεράστια ευθύνη. Γι αυτό και έχει τόσο σοβαρό ύφος.Αλλά και λίγο ειρωνικό συγχρόνως. Έχει δει πολλά.Και θα δει ακόμα περισσότερα. Δεν κοιτάζει ούτε πίσω ,σαν αυτόν τον ανόητο άγγελο της προόδου με τον οποίο μας τριβελίζουν τ’ αυτιά, ούτε μπροστά του,όπως εκείνοι που τρέχουν,σαν να έχουν καθυστερήσει,για να προλάβουν τον ορίζοντα. Ρίχνει μια ματιά δίπλα του : όχι καχύποπτη, νομίζω, αλλά προσεκτική. Για να καταλάβει πού βρίσκεται.Με ποιον βρίσκεται.Ποιος θα του πετάξει πέτρες,ποιος θα γίνει συνοδοιπόρος του.Δεν υπάρχει περίπτωση να επιτρέψει να του κλέψουν τα όνειρα.Αν συναντήσει κάποιον φίλο,και πρέπει ακόμα να συναντάει, και πιστεύω ακράδαντα ότι θα εξακολουθήσει να συναντά φίλους, θα του ανοίξει το βαλιτσάκι. Ενα ανθρωπάκι παλιομοδίτικο, με τη μακριά ρεντιγκότα και το ψηλό καπέλο,που φαίνεται όμως να μην έχει ξεχάσει τίποτε από την παιδική του ηλικία. Δεν έχει ξεχάσει ότι είναι άνθρωπος ακριβώς επειδή υπήρξε παιδί. Και σε όλους εκείνους που, όπως ο ίδιος,δεν έχουν ξεχάσει πώς να ονειρεύονται, αναγνωρίζει έναν αδελφό”.
«Το έγκλημα και η τιμωρία» ή πως πλάθεται το συλλογικό συνειδητό
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έργα σαν τον «Ριχάρδο τον Γ’» του Σαίξπηρ, το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ και τις «Δούλες» του Ζενέ, καθώς βεβαίως και το δραματικό πεζογράφημα «Έγκλημα και Τιμωρία» του Ντοστογιέφκσι, εγγράφονται στη συλλογική δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα του μυστικιστικού ή απόκρυφου χριστιανισμού, όπου ο Σατανάς είναι το δίπολο του Μεσσία κι ο Ιούδας, ως 13ος στο Μυστικό Δείπνο είναι η ασφαλιστική δικλείδα του θεανθρώπου ότι θα δεχθεί εν τέλει να θυσιαστεί για την Ανθρωπότητα «αίρων τας αμαρτίας του κόσμου». Βεβαίως, οι ισχυροί αυτής της οικουμένης, γνωρίζουν πολύ καλώς ότι παράδεισος και κόλαση δεν υπάρχει, υπάρχει όμως καθαρτήριο (σύμφωνα με την πανάρχαια Γνώση και Σοφία, όπως αποτυπώνεται τόσο στην Αιγυπτιακή όσο και στη Θιβετιανή Βίβλο των Νεκρών). Οι ισχυροί λοιπόν αυτού του πλανήτη, οι διοικούντες τις μάζες, οι «υπεράνθρωποι», οι «αναμορφωτές», οι «υπεράνω» γενικώς, δεν έχουν κανένα συνειδησιακό πρόβλημα να διατάξουν, να υπογράψουν ή να σφαγιάσουν με τα ίδια τους τα χέρια μερικές εκατοντάδες αθώων θυμάτων. Στο περίφημο βίντεο με τον «οικονομικό εγκληματία», που οδηγεί ολόκληρες χώρες σε κατάρρευση, λαούς σε λιτότητα, ανεργία κι εξαθλίωση και τα άτομα στην αυτοκτονία, το μεταμελημένο (;) αυτό τέρας που εξομολογείται «ον-κάμερα» λέει την ασύλληπτης κυνικότητας φράση: «Δεν υπάρχει κανένας νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλεύεσαι τους μαλάκες» (δηλαδή τους ανυπεράσπιστους). Αυτά. Σε έναν πλανήτη, όπου παιδιά και γέροι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρή τροφή-νερό-φάρμακα, η μεγάλη πλειοψηφία του Δυτικού ανεπτυγμένου λεγόμενου κόσμου επιδίδεται σε δίαιτες απισχνάσεως και σε αποτοξινώσεις από την πολυφαρμακία. Οκέι. Εντάξει. Ας το δεχτούμε ως μία κατάσταση, που με θεσμικές αλλαγές και δημοκρατικές μεθοδεύσεις μπορεί κάποτε να βελτιωθεί. Όμως το παιχνίδι δεν παίζεται πραγματικά εκεί. Όπως επισήμανε πρόσφατα ο Δαλάι Λάμα σε ένα σπάνιο άμεσα πολιτικό μήνυμά του, θα πρέπει ο απλός άνθρωπος να αντισταθεί στην πλύση εγκεφάλου που προσπαθούν να του επιβάλλουν για να δικαιολογήσουν την αναγκαιότητα κάποιου πολέμου. Όχι. Ο αληθινός πόλεμος διεξάγεται μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση. Εκεί είναι το «φοβερό βήμα» και το «ανώτατο δικαστήριο» επί της γης. Εκεί απαγγέλλονται οι σκληρότερες καταδίκες, εκεί αποφασίζουν οικειοθελώς (;) οι άνθρωποι να νοσήσουν από φρικτές αρρώστιες, να δουν το σώμα τους να σφαγιάζεται και να βασανίζεται χωρίς αναισθητικό, στο όνομα της Επιστήμης, της Τεχνολογίας και των πρωτοκόλλων τους, εκεί διεξάγονται οι πιο σκληρές μάχες. Ο θάνατος είναι μια στιγμή περάσματος στο Φως. Εκεί μας περιμένουν οι οικείοι (και τα θύματά μας, αδιακρίτως) για να μας υποδεχτούν, ευγνωμονούντες που συμβάλαμε στο μέτρο του ρόλου μας, στην πειστικότητα της παράστασης σε αυτό το θέατρο που λέγεται κόσμος. Το λέει ο σοφός Μεγάλος Αλεξανδρινός: «κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που όταν η παράστασις τελειώσει αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται». Έτσι είναι ο θάνατος. Nothing personal. Ανακύκλωση. Αυτοί όμως που έχουν τη συνείδησή τους βαριά και φοβούνται να παραδώσουν την ψυχή τους, οι καταραμένοι του κόσμου τούτου, προτιμούν την τιμωρία εδώ από την τιμωρία «εκεί», στην άλλη όχθη. Γιατί την εδώ τιμωρία την ξέρουν και μπορούν (νομίζουν) να τη διαχειριστούν. Κι αν δεν υπάρχει τιμωρία από την άλλη πλευρά; Αν οι φλόγες του καθαρτηρίου είναι μόνον συμβολικές, ή πονούν λιγότερο από το μπότοξ και τη θεραπεία ουλίτιδας; Ποιος το ξέρει; Αν όμως δεν είναι; Αν είναι αιώνια τιμωρία και στέρηση ανάπαυσης-αναψυχής; Κι εδώ έρχονται οι θρησκείες, οι ιδεολογίες, τα αισθητικά ή κοινωνικά ρεύματα, με όπλο τους το κήρυγμα και τη λειτουργία ως θεατρική παράσταση, αλλά κυρίως με τη λογοτεχνία λαϊκής-μαζικής κατανάλωσης να εμφυτεύσουν «τσιπάκια» στον εγκέφαλο των ανθρώπινων όντων, όπου η αυτοτιμωρία είναι η μόνη δυνατή και θεμιτή διέξοδος. Έτσι καθίστανται περιττοί ανακριτές-εισαγγελείς-δικαστές-φύλακες-σωφρονιστικοί υπάλληλοι. Ο καθένας πληγώνεται μόνος του. Λιτότητα. Περικοπή κονδυλίων των οργάνων της τάξεως. Τέλειο και ιδιοφυές. Δεν είναι; Ο Ντοστογιέφσκι είναι ο πιο αγαπημένος της καθεστηκυίας τάξης. Μέχρι και τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή καταφέρνει να αθωώσει. Όλα είναι απλά, λιτά, υπέροχα και κρυφο-χριστιανικά (ή πρωτο-χριστιανικά). Ο διάβολος παίζει έναν αρχετυπικό ρόλο στην συνείδηση των ηρώων του, όπως και το φίδι στον Κήπο της Εδέμ. Put the blame on him, boys and girls and other species!!! That’s all. It’s so simple. Μάλιστα.
Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, πατώντας πάνω στην ιδιοφυή, εύπλαστη, υπάκουη και πειθήνια μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ο Σωτήρης Χατζάκης με συλλειτουργό του την σκηνογράφο Έρση Δρίνη και τον ενδυματολόγο Γιάννη Μετζικώφ, έπλασε μια συναρπαστική παράσταση, με υπέροχη διανομή, άψογες ερμηνείες, εκπληκτικό εικαστικό διάκοσμο, υποβλητικώτατη μουσική. Ήταν όλοι τους υπέροχοι. Θαύμα. Χάρμα οφθαλμών κι απόλαυση ακοής.
Μία και μόνη παρατήρηση: Το κείμενο έπρεπε να κουτσουρευτεί κατά τουλάχιστον μισήν ώρα. Το σύγχρονο κοινό δεν αντέχει σχοινοτενείς μονολόγους, όσο κι αν εκφέρονται απνευστί από τους δεξιοτέχνες ορθοφωνημένους ηθοποιούς. Είμαστε πια πολύ μακριά από το «μεγάλο μυθιστόρημα» του δέκατου ένατου αιώνα και από την διαβαστερή (για όσους είχαν αυτή την πολυτέλεια) εποχή του Παπαδιαμάντη. Σήμερα, το μεταμοντέρνο αισθητήριό μας κινείται στους φρενιτικούς ρυθμούς του ζάπινγκ, βιάζεται να φτάσει στο «δια ταύτα» προσπερνώντας τα «έχοντας υπ’ όψιν»… Αυτό ας το λάβουν σοβαρά οι άνω των πενήντα ετών σκηνοθέτες μας. Ας παίρνουν για βοηθούς εικοσιπεντάχρονους, ας τους δίνουν εξουσία (μαχαίρι, ψαλίδι-σακοράφα). Κι οι δραματουργοί ας κάνουν κάτι κι αυτοί. Δεν χρειάζεται να τα κάνει όλα ο αναγεννησιακός σκηνοθέτης-θεός. Δόξα τω Θεώ, ξεπεράσαμε ελπίζω αυτή τη μάστιγα του εικοστού αιώνα. Όσο κι αν δεν είμαι σίγουρος. Ας βρουν κι οι θεατρολόγοι κάτι να κάνουν. Τόσες χιλιάδες έβγαλαν τα πανεπιστημιακά τμήματα θεατρικών σπουδών. Σε αυτή τη χώρα έχουμε πληθώρα ταλέντων αλλά η πίττα της λιτότητας είναι μικρή, δεν κόβονται πολλά κομμάτια. Το αχούρι είναι στενό και δεν χωράει πολλά συμπαθή τετράποδα. Ευτυχώς που υπάρχει κι η Ιδιωτική Πρωτοβουλία, τα πολιτιστικά ιδρύματα, τα κληροδοτήματα Μεγάλων Ελλήνων (που διέπρεψαν κυρίως στο …εξωτερικό). Ευτυχώς που υπάρχει και το αλάθητο κριτήριο του ενημερωμένου επαρκούς θεατή που καταθέτει τον πενιχρόν οβολόν του (από το υστέρημά του, συνήθως) εκεί που ξέρει ότι υπάρχει αξιοκρατία, γνώση, μεράκι, έρευνα, μελέτη, δεξιοτεχνία και το κυριότερο: σεβασμός στον θεατή.
Η παράσταση του Εθνικού μας Θεάτρου με το ντοστογιεφσκικό «Έγκλημα και Τιμωρία» εγγράφεται στο ενεργητικό του, χάρη στους Σωτήρη Χατζάκη κι Έρση Δρίνη, που απέδωσαν με λιτά μέσα ένα μεγαλειώδες έργο του δυτικού-χριστιανικού πολιτισμού μας, ένα έργο που θα μελετάται για κοινωνιολογικούς-εθνολογικούς-θεολογικούς λόγους κι από τους πολιτισμούς που θα έρθουν και θα διαδεχθούν τον άκρως υλιστικό και καθυστερημένον, μεσαιωνικό «πολιτισμό» μας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
info από το επίσημο site του Εθνικού μας Θεάτρου
http://www.n-t.gr/el/events/englimatimoria/
«Το έγκλημα και η τιμωρία» του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»
Στην Αγία Πετρούπολη του 19ου αιώνα, ο φοιτητής της Νομικής, Ρασκόλνικωφ, πραγματοποιεί ένα διπλό φόνο, καλύπτοντάς τον με το ιδεολογικό περίβλημα της απονομής μιας ιδιότυπης δικαιοσύνης. Όμως το έγκλημά του, θα προκαλέσει τους ανθρώπινους και τους θείους νόμους, που θα ζητήσουν το οφειλόμενο αντίτιμο, σέρνοντας τον δράστη σ’ έναν μοναχικό και εφιαλτικό δρόμο. Η συνείδησή του είναι η σκληρότερη τιμωρία από την οποία δεν μπορεί να ξεφύγει, παρά μόνο ακολουθώντας το δρόμο της αγάπης και της μετάνοιας.
Η βαθιά μελέτη της ανθρώπινης ψυχής και των σκοτεινών νόμων που τη διέπουν, καθιερώνουν το αριστούργημα του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα ως μια διαχρονική και πάντα επίκαιρη λογοτεχνική ανατομία του υποσυνείδητου, γραμμένη σε μια εποχή που ο όρος δεν είχε ακόμη επινοηθεί. Στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου ο κόσμος του Ντοστογιέφσκι συναντιέται με τον λόγο του Παπαδιαμάντη, σε μια μοναδική μετάφραση, που αποτυπώνει την βαθειά κατανόηση των δύο μεγάλων συγγραφέων για τον πόνο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Πρώτη παράσταση: 23/12/2015
Τελευταία παράσταση: 28/02/2016
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 – 210 5288171, ομαδικές κρατήσεις : 210 5288179
- ΜετάφρασηΑλέξανδρος Παπαδιαμάντης
- Σκηνοθεσία -Διασκευή- Μουσική επιμέλειαΣωτήρης Χατζάκης
- ΣκηνικάΈρση Δρίνη
- ΚοστούμιαΓιάννης Μετζικώφ
- ΦωτισμοίΑντώνης Παναγιωτόπουλος
- Βοηθοί σκηνοθέτηΑνδρομάχη Δαυλού, Νικόλας Αναστασόπουλος
- Βοηθός σκηνογράφουΦώτης Μουρτάς
- Σχεδιασμός κομμώσεωνΧρόνης Τζήμος
- Σχεδιασμός μακιγιάζΕύη Ζαφειροπούλου
Διανομή:
- Ταβερνιάρης-Κοχ-Εργάτης- Ανδρέας Σεμένοβιτς Λεβεζιατνικώφ-Καλλιτέχνης δρόμουΝικόλας Αναστασόπουλος
- Ζαμέτωφ-Νικολάι, ΚλόουνΓιάννης Γούνας
- Αλένα Ιβανόβνα -Μάρθα Πετρόβνα ΣβιδριγαϊλώφΜαρία Διακοπαναγιώτου
- Έμπορος-Ξένος-Θυρωρός-Ιερέας -ΣτρατιώτηςΓιώργος Καρατζιώτης
- Κατερίνα ΙβανόβναΤαμίλα Κουλίεβα
- Ζωσιμώφ-Άνδρας- Ηλίας ΠέτροβιτςΝίκος Μαγδαληνός
- Σόνια Συμεωνόβνα ΜαρμελάδωφΜελισσάνθη Μάχουτ
- Αρκάδιος Ιβάνοβιτς ΣβιδριγαϊλώφΠέρης Μιχαηλίδης
- Ελισάβετ Ιβανόβνα- Καλλιτέχνης δρόμου- ΚορίτσιΠολυξένη Μυλωνά
- Ροδίων Ρωμάνοβιτς ΡασκολνικώφΓιάννης Νιάρρος
- ΑναστασίαΓεωργιάννα Νταλάρα
- Πορφύριος ΠέτροβιτςΘέμης Πάνου
- Συμεών Ζαχάροβιτς ΜαρμελάδωφΒασίλης Ρίσβας
- Αυδοτία ΡωμανόβναΔανάη Σκιάδη
- Πέτρος Πέτροβιτς ΛούτζινΓρηγόρης Σταμούλης
- Δημήτριος Πρόκοβιτς ΡαζουμίκινΧάρης Τζωρτζάκης
- Χορόςο Θίασος
«Μάνα θα πάω Hollywood»: το ψυχαγωγικό θέατρο στην ωριμότερη στιγμή του
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επειδή με αφορμή την Κρίση πήξαμε στις μπουρδολογίες, στους εξυπνακισμούς, στην αυτομαστίγωση, στην ξενομανία και στα εισαγόμενα φληναφήματα παντός τύπου, με τη συνεργία (με το αζημίωτο) «καταξιωμένων» ανθρώπων του θεάτρου «από το εξωτερικό» (ήμαρτον Παναγία μου – Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, γιατί αν το ανοίξω δεν θα τους ξεπλένει ούτε ο Νιαγάρας…) κι επειδή οι κουλτουριάρηδες αυτής της χώρας τάσσονται αναφανδόν υπέρ της όποιας βαρύγδουπης ανοησίας της «main stream» αρχοντοχωριάτικης σοβαροφάνειας, έρχομαι σήμερα εδώ, ως γνήσιος οπαδός του Αριστοφάνη κι ως καλοσπουδαγμένος θεατρολόγος (βεβαίως, βεβαίως!!!) να δηλώσω ευθαρσώς ότι γέλασα μέχρι δακρύων στην ευφάνταστη και δομημένη αυτή τη φορά (δεν υπονοώ τίποτα για τις προηγούμενες) κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου με τον παραφρασμένο από το δημώδες τίτλο «Μάνα θα πάω Hollywood».
Θέαμα ελαφρόν, μουσικοχορευτικόν, με σεβασμό στο θεατή, με μπόλικες πολιτικές αιχμές, αλλά και καλή κοινωνιολογική-εθνολογική γνώση των ιδιατεροτήτων της χώρας μας και των προτερημάτων-ελαττωμάτων του λαού μας.
Εκπληκτικός ο Θανάσης Αλευράς. Ναι, αυτός ο ηθοποιός θα μπορούσε να σταθεί στο Brooadway, στο West-End, στο Hollywood, στο Bollywood, οπουδήποτε. Επιτέλους. Η νέα γενιά των ηθοποιών δεν είναι αγράμματη και κακόφωνη, δεν είναι άμουση κι αχόρευτη: είναι Διονυσιακή και παγκόσμια, ανθρωποκεντρική κι ελληνική, αλλά διεθνής. Ζήσαμε να το δούμε κι αυτό. Δεν έχω να πω τίποτα για αυτόν τον ηρωϊκό, πρωτεϊκό, άνετο, αλλά όχι και ξεκούραστο ηθοποιό, που υποδύθηκε ρόλους και προσωπεία με μια ευκολία που μόνο οι μεγάλοι καλλιτέχνες διαθέτουν.
Δίπλα του, η καταπληκτική Κωνσταντίνα Μιχαήλ, δραματική αντίστιξη κι ερεβώδης ρεαλισμός, κλαυσίγελος ψυχαγωγός και ουμανιστικός ανθρωπισμός, ψυχούλα και αγαπησιάρα, αγαπητή και πανέμορφη μέσα στη λαϊκή αυθεντική απλότητά της. Τέλεια διανομή. Το απόλυτα ταιριαστό ζευγάρι.
Η Ελένη Ροδά είναι μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού και ηθοποιός με γνήσιο δραματικό τάλαντο. Άψογη, τέλεια, λειτουργική, στο ρόλο της αριστερής …τσατσάς (!!!) [οποισδήποτε συνειρμός αθέμιτος – μακριά από μένα).
Όλοι οι ηθοποιοί εκπληκτικοί στους ρόλους τους: Αντώνης Κρόμπας, Jerome Kaluta, Πέτρος Γεωργοπάλης, Στράτος Λύκος, Παναγιώτης Αλεξανδράκη. Ανέδειξαν τις παθογένειες αλλά και τη γοητεία, το πανηγύρι της ελληνικής πραγματικότητας, τις αρετές και τα ελαττώματα του λαού μας, σε όλο του το μεγαλείο. Φτάνει πια η αυτοτιμωρία και το Mea culpa. Καιρός να ανασκουμπωθούμε και να δουλέψουμε όλοι μαζί, ενωμένοι για την παλινόρθωση του Ήλιου πάνω από την Ελλάδα. Ανεξαρτήτως κομματικών, θρησκευτικών, σεξουαλικών, αισθητικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων. Το «είμαι εδώ, μιλάω Ελληνικά και επιθυμώ να προσφέρω σε αυτή τη χώρα», αρκεί, ανεξαρτήτως από πού προέρχομαι, κατάγομαι κι εκκινώ.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του θεατρικού πονήματος της Δήμητρας Παπαδοπούλου, που ευτυχώς γι’ αυτήν, αλλά και για εμάς, εστέφθη με απόλυτον επιτυχίαν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου «Ιλίσσια»:
http://theatroilisia.gr/mana-tha-paw-sto-hollywood/
«Μάνα θα πάω στο Hollywood»
της Δήμητρας Παπαδοπούλου
Από την οδό Φυλής στη Λεωφόρο της Δόξας…
Η επίκαιρη και ολοκαίνουργια κωμωδία της Δήμητρας Παπαδοπούλου με τίτλο «Μάνα θα πάω στοHollywood» ανεβαίνει στο Θέατρο Ιλίσια, στις 17 Δεκεμβρίου 2015, σε σκηνοθεσία Φωκά Ευαγγελινού και Δήμητρας Παπαδοπούλου, για να μας θυμίσει ότι ακόμα και στα πιο δύσκολα ο Έλληνας ψάχνει να εφεύρει λύσεις για να επιβιώσει και να απογειωθεί.
Μια σύγχρονη κοινωνική καταγραφή, δοσμένη με τον κωμικοτραγικό τρόπο που μόνο η Δήμητρα Παπαδοπούλου μπορεί να περιγράψει τόσο γλαφυρά, μας μεταφέρει στην Αθήνα του σήμερα, όπου ο Έλληνας φοβάται ότι μπορεί να αποτύχει σε ό,τι ονειρευτεί. Ακραίες συμπεριφορές και βίαια ξεσπάσματα κατακλύζουν την καθημερινότητα μέσα στην απόγνωση μας. Αλλά το χιούμορ και το γέλιο πάντα βρίσκουν τρόπο να μας δείξουν την αλήθεια αλλά και τη λύση, που συχνά είναι μπροστά στα μάτια μας και σπάνια μπορούμε να δούμε!
Με φόντο ένα διαμέρισμα στην οδό Φυλής, δύο άνεργοι ηθοποιοί μηχανεύονται τα πάντα ώστε να συγκεντρώσουν το ποσό που χρειάζονται για να πάνε στο Hollywood! Στην προσπάθεια τους αυτή θα φτάσουν στο σημείο ακόμα και να μετατρέψουν προσωρινά το διαμέρισμα τους σε οίκο ανοχής όπου θα συμβούν απίστευτες καταστάσεις… Σε ένα περιβάλλον όπως αυτό της οδού Φυλής, με τις ιδιαιτερότητες της ίδιας μας της φυλής που αδυνατεί να συνεννοηθεί, θα τα καταφέρουν άραγε ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους και να πετύχουν το στόχο τους;
Μια πρωτότυπη μουσική κωμωδία για τον «Έλληνα της κρίσης» που ψάχνει το όνειρό του ακόμα και στην άλλη άκρη του κόσμου!
Ταυτότητα Παράστασης:
Κείμενο: Δήμητρα Παπαδοπούλου
Σκηνοθεσία: Φωκάς Ευαγγελινός – Δήμητρα Παπαδοπούλου
Σκηνικά: Γιάννης Μουρίκης
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Μουσική ενορχήστρωση και διδασκαλία: Παναγιώτης Τσεβάς
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Φωτογραφίες: Ρούλα Ρέβη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πέτρος Γεωργοπάλης
Βοηθός σκηνογράφου: Μιχάλης Σαπλαούρας
Promo video: Γιώργος Δάσκαλος
Παίζουν:
Θανάσης Αλευράς, Κωνσταντίνα Μιχαήλ, Αντώνης Κρόμπας, Jerome Kaluta, Πέτρος Γεωργοπάλης, Στράτος Λύκος, Παναγιώτης Αλεξανδράκη και η Ελένη Ροδά.
Δημόσιες σχέσεις – Επικοινωνία: Μαρκέλλα Καζαμία (Playwalk)
Arts Marketing & Creative: Playwalk
Παραγωγή: Θέασις – Δράσεις Πολιτισμού
ΗΜΕΡΕΣ και ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
Τετάρτη στις 7:00
Πέμπτη στις 9:00
Παρασκευή στις 9:00
Σάββατο στις 6:00 και 9:00
Κυριακή στις 7:00
Διάρκεια: 120’
© COPYRIGHT Θ


