Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Μια θεϊκιά Ζωή Λάσκαρη στο ρόλο της τερατώδους πεθεράς

Posted by grafei on 11:19 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

laskari2_3

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όταν το έχεις το δραματικό τάλαντο, όταν το ένστικτο της σκηνής καταλαμβάνει κι ενδυναμώνει όλα τα κύτταρα του κορμιού σου, τότε η ζωή γίνεται θέατρο κι η πιο απλή αλληλουχία καθημερινών πράξεων αποκτά μιαν άλλη βαρύτητα. Η Ζωή Λάσκαρη είναι ιερό τέρας υποκριτικής δεινότητος (εντός κι εκτός σκηνής). Είναι αυθεντική, είναι μοναδική, είναι απαρόμοιαστη, είναι αμίμητη, είναι από μόνη της ένα θεατρικό έργο εν εξελίξει. Υπάρχει με κάθε ίντσα του κορμιού της, ανεξαρτήτως κοστουμιού, μακιγιάζ, περιβάλλοντος. Είναι μια συνεπής καλλιτέχνις, αφοσιωμένη του Διονύσου, Μαινάς και Βακχίς όταν χρειαστεί, όταν η περιρρέουσα ατμόσφαιρα το απαιτεί. Μακριά από τη Ζωή Λάσκαρη ο μικροαστισμός, η υποκρισία, τα φληναφήματα. Είναι μετέωρο χωρίς σκιά, μας θυμίζει πώς θα έπρεπε να είμαστε όλοι μας, αν θέλουμε να λεγόμεθα Άνθρωποι (με Άλφα κεφαλαίο). Γι’ αυτό είναι κι η μακροβιότερη σταρ του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου. Καθόλου ακριβοθώρητη, δεν μασάει τα λόγια της, δεν μιλάει με το «στραγάλι στο λαιμό», δεν έχει καμία σχέση με την αστική «πολιτική ορθότητα». Είναι ένα φαινόμενο, αυθεντικό, ποιητικό κι αξιαγάπητο. Εγώ, προσωπικώς, την λατρεύω από την πρώτη φορά που την είδα εκτός σκηνής. Τα ματάκια της έπαιζαν με την καθαρότητα ενός αιλουροειδούς, που όσο κι αν το θέλει, δεν μπορεί να κάτσει καλά, να παίξει την ήμερη, ηρεμία δεν υπάρχει στο ταλέντο, στον θεϊκό οίστρο. Όταν αφυπνισθεί η ιερά ενέργεια της κουνταλίνι και διατρέξει τη σπονδυλική στήλη με την ταχύτητα της πυρκαγιάς σε δάσος αποξηραμένο, ε, τότε ο άνθρωπος γίνεται αυτό που υπονοεί ο Σεφέρης: «τι είναι θεός, τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους»; Κι αν σήμερα πλέκω τον ύμνο μιας προσωπικότητας, είναι γιατί απεχθάνομαι το ψέμα και την υποκρισία, απεχθάνομαι το δήθεν, κι επιμένω στο «δια ταύτα»…

 nyfh-kouragio1           Στην κωμωδία του Νϊκου Μουτσινά «Νύφη κουράγιο» που παραπέμπει ίσως αμυδρά στην ταινία του 2005 “Monster in Law” με τις εκπληκτικές Jane Fonda – Jennifer Lopez και τον πανέμορφο Michael Vartan, σε αυτό το έξυπνο κείμενο με τις κοφτές ατάκες, η Ζωή Λάσκαρη και μόνο με την παρουσία της έδωσε έναν τόσο γοργό, που παρακολουθούσες την παράσταση απνευστί, χωρίς καν να συνειδητοποίηση την παρέλευσιν του αδυσώπητου Χρόνου… Αυτό δεν είναι το ζητούμενο στην τέχνη του Διονύσου; Να ξορκίσουμε τον Χρόνο κι ως εκ τούτου το Θάνατο;

 Λάσκαρηπρεμιέρα           Γεμάτη νεύρο, πειστικότητα, αληθοφάνεια, η Ζωή Λάσκαρη απέδωσε το γκροτέσκο του ρόλου της σαν μια απλή, καθημερινή, συνηθισμένη ιστορία, από αυτές που κρυφακούμε στους φωταγωγούς ή στις διπλανές πόρτες των αστικών διαμερισμάτων. Αυτό κι αν είναι δεξιοτεχνία! Το σουρεαλιστικό να γίνεται ρεαλιστικότατο και το υπερβολικό καθημερινότητα αφόρητη. Αυτό είναι τέχνη κι όχι κάτι άλλες ψευτοκουλτουριάρικες απόπειρες να μασάμε τα λόγια μας και να διανθίζουμε το τίποτα με βαρύγδουπες σιωπές, καμουφλάροντας το κενό με μπόλικη υπαρξιακή αγωνία-ανία.

           νύφηκουράγιο Καταπληκτική η Βίβιαν Κοντομάρη στο ρόλο της γραμματέως-συνοδού-μπάτλερ-αμπιγιέζ-άλτερ έγκο της πετυχημένης αδίστακτης αμοράλ δικηγόρου, που δεν διστάζει να ξεστομίσει: «Μα υπάρχει Δικαιοσύνη στην Ελλάδα»;

           νύφηκουράγιο2 Υπέροχη κι απολύτως μετρημένη στο ρόλο της άτυχης νύφης η κόρη της Ζωής, η Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου. Μια ηθοποιός με εσωτερικότητα, με γνώση του ρυθμού, με πηγαίο ένστικτο δραματικής οικονομίας, με μια εκφραστική δεινότητα που αντανακλάται σε όλη την ύπαρξή της (κληρονομιά από τη μανούλα της).

            Επαρκείς στους ρόλους τους, αν και κάπως σχηματικοί, ακολουθώντας προφανώς τις επιταγές του σκηνοθέτη και συγγραφέα Νίκου Μουτσινά, οι καλοί κι εξαίρετοι ηθοποιοί: Βασίλης Μπαξεβάνης, Κωνσταντίνος Ζαμπάρας,
Σύνθια Μπατσή, Δημήτρης Τσέλιος.

            Διασκέδασα μια χαρά και ξεμαύρισε η ψυχή μου από τα δεινά της Κρίσης. Λησμόνησα για λίγο όλες τις συμφορές του κόσμου που βαραίνουν την ποιητική ψυχούλα μου πιότερο κι από το φορτίο του Άτλαντα κι έφυγα δυναμωμένος κι αισιόδοξος για να αντιμετωπίσω τα σημεία και τέρατα της καινούργιας εβδομάδας που έρχεται οσονούπω (ποτέ δεν καθυστερεί).

            Σταρ σαν τη Ζωή Λάσκαρη είναι περιουσία και εθνικό μας κεφάλαιο. Οφείλουμε να τις τιμούμε και να τις αγκαλιάζουμε με όλη μας την αγάπη. Κι αυτό κάνω κι εγώ σαν τίμιος και ειλικρινής άνθρωπος του Θεάτρου και του Πολιτισμού.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:

http://www.zoelaskari-theatre.gr/main/%CE%BD%CF%8D%CF%86%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%BF

Από 13 Νοεμβρίου στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη” του Πολυχώρου “Αθηναΐς”

Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.

13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη (Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου). Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς. Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.

Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.

Η Ζωή στη σκηνή

Η Ζωή Λάσκαρη ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι το 1966, εντυπωσιάζοντας με τις πρώτες εμφανίσεις της στα έργα: “Μιας πεντάρας νιάτα” των Γιαλαμά – Πρετεντέρη, “Η παγίδα” του Pομπέρ Τομά και “Βαθιά γαλάζια θάλασσα” του Ράτιγκαν. Το εκτυφλωτικά γοητευτικό κορίτσι σαγήνευε τα πλήθη με την εξωπραγματική ομορφιά του και το ξεχωριστό υποκριτικό του στυλ.

Το κοινό τη λάτρεψε και την αγκάλιασε ολόθερμα στα “Μαριχουάνα Στοπ”, “Εραστές του ονείρου”, “Ο άνθρωπος που γύρισε από τον γύψο”, “Πώς να κερδίσετε τον άντρα σας”, “Ξυπόλητη στο Πάρκο”, “Η κυρία του Μαξίμ”.

Γεμίζει ασφυκτικά τα θέατρα, όταν ακολουθούν τα “Φρύνη, η εταίρα”, “Παντρεύομαι τον άντρα μου”, “Εγώ, εσύ και ο άλλος”, “Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές”, “Μις Πέπσι” κ.α.

Η τελευταία φορά που πρωταγωνιστεί σε κωμωδία είναι το 1984, με το έργο του Μπιλ Μάνχοφ, “Η Ντόρις και ο γυαλάκιας”.

Από το 1990 και μετά, ο Μίνως Βολανάκης την σκηνοθετεί στην μεγάλη θεατρική επιτυχία “Καινούρια Σελίδα” του Νηλ Σάϊμον και το 1994 ο Ανδρέας Βουτσινάς στο “Ορφέας στον Άδη” του Τέννεση Ουίλιαμς.

Ακολουθούν: “Τρελοί για έρωτα” του Σαμ Σέπαρντ, “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ” του Άλμπι, “Τρεις ψηλές γυναίκες” του Άλμπι, “Τρωάδες” του Ευριπίδη, “Το μακρύ ταξίδι μιας μεγάλης μέρας μέσα στη νύχτα” του Eυγένιου Ο’ Νηλ, “Η συνάντηση” του Νάντας, “Σκηνές Γάμου” και “Ευαίσθητη Ισορροπία” του Άλμπι, “Διαμάντια και μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη, “Άλμα Μάλερ” του Ρον Χάρτ, “Ρόουζ” του Μάρτιν Σέρμαν και “Ωραία Xρόνια” του Xάρολντ Πίντερ.

Η μεγάλη πρωταγωνίστρια Ζωή Λάσκαρη, φέτος, επιστρέφει -μετά από τριανταένα χρόνια- στην κωμωδία.

Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος και η
Μαρία-Ελένη Λυκουρέζου

Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης

Θεατρική σκηνή “ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ” του Πολυχώρου ΑΘΗΝΑΪΣ

Καστοριάς 34-36 & Ιερά Οδός, Βοτανικός – 2103477878

Ημέρες, ώρες παραστάσεων και τιμές εισιτηρίων:

Πέμπτη, 21.00, 15€ Κανονικό
Παρασκευή, 21.00 13€ Γενική είσοδος
Σάββατο, 21.00, 16€ Κανονικό
Κυριακή, 19.00, 16€ Κανονικό
Φοιτητικό 12€, Ανέργων 8€
Ατέλειες (δεκτές Πέμπτη)

Παρουσίαση της "Τριλογίας της Λιτότητας" του Γιώργου Μανιώτη

Posted by grafei on 14:58 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Γιώργος Ν. Μανιώτης, «Η τριλογία της Λιτότητας», εκδόσεις Όστρια, σ. 302.

μανιωτηςΤΡΙΛΟΓΙΑΛΙΤΟΤΗΤΑΣ 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο Γιώργος Μανιώτης είναι σημαίνων, σημαντικός και σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας. Ανθεκτικός μέσα στο Χρόνο, εναργής, αλληλεπιδρών με την περιρρέουσα (ή μήπως θα έπρεπε να πω διαρρέουσα) ατμόσφαιρα της εποχής του, της εποχής μας, των κρίσιμων χρόνων της οικονομικής λιτότητας, που βγάζει στην επιφάνεια όλα τα καταπιεσμένα ζωώδη ένστικτα και υλοποιεί τα απωθημένα μας αφθορεί και παραχρήμα, λες και δεν υπάρχει αύριο για να εκτονώσουμε τον ατμό στο καζάνι της συλλογικής ψυχής που βράζει, λες και δεν θα υπάρξει ποτέ αύριο. Κι αντί για «μπελ επόκ» ανάμεσα σε δύο παγκοσμίους πολέμους, εμείς βιώσαμε (εκόντες-άκοντες, «κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά»), μια ψευδαισθητική Αφθονία ανάμεσα στην Χούντα των Συνταγματαρχών και στην επέλαση των κερδοσκόπων του Χρηματιστηρίου. Από το 1974 έως το 1999 άντεξε το «ελληνικό όνειρο». Μόλις είκοσι πέντε χρονάκια. Μια ολόκληρη γενιά «η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου» κύλησε κάτω από τις ερπύστριες των τανκς στους παχυλούς καναπέδες των μικρομεσοαστικών πυργόσπιτων με το καγιέν και τα τζιπ 4*4. Όχι όλοι βεβαίως. Όχι όλοι. Μόνον όσοι ήταν έτοιμοι, «σαν από καιρό». Τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν κι επιδέξιους …λαιμούς. Οσφυοκάμπτες και γυμνοσάλιαγκες, αναρριχητικά φυτά εσωτερικού χώρου, γλείφτες (που ήταν ενίοτε και …γλύπτες), καφετζούδες και χαρτούδες, αεροσυνοδοί κι επαγγελματίες αεριτζήδες, παπαγαλάκια και διαπλεκόμενοι, ύψωσαν τη σημαία της Ευρώπης πάνω από την παράγκα του Καραγκιόζη, ξεχνώντας ότι είμαστε ακόμα μια φονταμενταλιστική χώρα της βαθείας Ανατολής, με την Εκκλησία σε μεσαιωνικές περιπτύξεις με την πολιτική εξουσία, με βυζαντινισμούς και σκάνδαλα (οικονομικά με μια εσάνς-επίφαση έρωτος). Και μέσα σ’ όλα οι περίφημοι μικρομεσαίοι, οι διαχρονικοί «Μικροαστοί» του Γκόρκι, τροφή για τα κανόνια κι εκλογική πελατεία των αρριβιστών μεγαλοσχημόνων, των αενάως ασχημονούντων εναντίον του Ελληνικού Πολιτισμού και της πανάρχαιας γλώσσας μας. Τι τους έφταιξαν τα πνεύματα, οι τόνοι κι οι υπογεγραμμένες, οι δασείες κι οι βαρείες κι οι περισπωμένες; Μα είναι τόσο μα τόσο απλό: οι άνθρωποι ήταν ανορθόγραφοι, αμόρφωτοι, ξενοσπουδαγμένοι, ανθέλληνες και μισέλληνες, πάτησαν πάνω στα ελαττώματα και στις ευκολίες των «ιθαγενών» κι αλλοτρίωσαν τα πάντα, ξεπουλώντας και το τελευταίο κουρέλι άμιλλας, υγιούς ανταγωνισμού, δημιουργικότητας και περηφάνειας. Φυσικά και δεν ήταν αθώοι οι περίφημοι «μικρομεσαίοι», όπως δεν είναι αθώα τα μικρόψαρα όταν ορμάνε στην κουμούτσα το ψωμί που τους πετάνε στη θάλασσα από τις ψαροταβέρνες (πετάνε ακόμα άραγε, ή μήπως λέμε πια το ψωμί-ψωμάκι;). Φυσικά και δεν ήταν αθώοι οι μικροαστοί, όπως δεν είναι τα πεινασμένα σκυλιά όταν γλείφουν ένα κόκκαλο, όπως δεν είναι οι αδέσποτες γάτες που ξεσκίζουν με νύχια και με δόντια τις πλαστικές σακούλες στους μονίμως άπλυτους κάδους για να ανακαλύψουν μέσα στα σκουπίδια μιαν υποψία τροφής, ληγμένης, μουχλιασμένης, ανθυγιεινής – τι σημασία έχει; την πείνα τους θέλουν να κορέσουν προσωρινώς. Για τις μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, ποιος νοιάζεται; Κι εκεί έπαιξαν ανήθικα «εν ου παικτοίς» οι ειδήμονες-οι καθηγητάδες-οι διδάκτορες της μακρο-οικονομίας. Έριξαν τα δολώματα, έριξαν και τις φόλες. Ο φτωχός, καταπιεσμένος, άνεργος, ετεροαπασχολούμενος λαουτζίκος είδε το τυρί, δεν είδε όμως και τη φάκα. Αυτή η επιλεκτική μυωπία είναι αδήρριτος μηχανισμός επιβίωσης σε δύσκολους καιρούς και σε φτωχές αναπτυσσόμενες χώρες. Η μακροσκοπική όραση είναι προνόμιο των χορτάτων και των σοφών. Πώς να γίνεις σοφός όμως με τα ξεσκλίδια της ακριβοπληρωμένης «γνώσης» (εντός εισαγωγικών) που πουλάνε σαθροί θεσμοί κι αμφισβητούμενα παράκεντρα εξουσίας. «Εν αμίλλας πονηραίς αθλιότερος ο νικήσας», λέγανε οι αρχαίοι Έλληνες. Μόνο που περίσσεψαν οι αθλιέστατοι κι οι τίμιοι εσίγησαν, εκπατρίσθηκαν ή διέφυγαν του μάταιου τούτου κόσμου. Μόνον οι ποιητές ευκαιρούν (πάντα οι ποιητές), σαν τους μεσαιωνικούς «σαλούς», σαν τους σαιξπηρικούς τρελούς του βασιλιά, μάτωσαν και ξαναμάτωσαν την προαιώνια πληγή ξύνοντας το κακάδι της εξουσίας πάνω στο φαγωμένο συκώτι του Προμηθέα. Οι ποιητές είναι σαν τα νούφαρα. Ανθούν στο βάλτο, στην υγρασία, στη δυστυχία. Ίσως γι’ αυτό δεν έχουμε ισάξιους μεγάλους πεζογράφους ή θεατρικούς συγγραφείς. Ελάχιστους.

Κι ο Μανιώτης είναι ο κορυφαίος, ο δραστήριος, ο παραγωγικός, ο δημιουργικός, ο ασυμβίβαστος, αυτός που δεν ενεδύθηκε τα «φαιά» των Φαρισαίων και Γραμματέων της Βίβλου. Αυτός που δεν κατέλαβε θώκους και στασίδια. Μόνο πάλεψε και παλεύει όλη τη ζωή του με ευαισθησία, γνώση, χιούμορ, αυταπάρνηση, να μεταλαμπαδεύσει την απόγνωση σε ελπίδα και τη σκοτεινάγρα (για να δανειστώ από τον Σεφέρη) σε φέγγος αναστάσιμο. Ναι, είναι αισιόδοξος κάτω από το έρεβος που εμφορούν τα πρόσωπα κι οι καταστάσεις που περιγράφει κι επινοεί. Είναι φιλάνθρωπος, χωρίς να υπεραμύνεται των ασθενεστέρων, είναι δίκαιος χωρίς να χαρίζεται στους διαφορετικούς, είναι λογικός ενώ βάζει στο προσκήνιο σαλούς να ομιλήσουν, περιθωριακούς, χαμένους (loosers …ελληνιστί). Η πρωτοτυπία του έγκειται στη ρασιοναλιστική-νοησιαρχική δομή των έργων του, ενώ τα διαβρώνει υπόγεια μια αναρχική ειρωνεία, που όμοιά της δεν έχουμε ξαναδεί στο νεοελληνικό θέατρο, ακριβώς γιατί δεν κραυγάζει. Ο Μανιώτης είναι ο μόνος ίσως από τους ζώντες θεατρικούς συγγραφείς που δεν αναμασάει τον Μπέκετ και δεν έχει ξεπατικώσει το «Περιμένοντας τον Γκοντό» (που είναι μια απλή παραβολή της σωκρατικής μαιευτικής μεθόδου του αγνωστικισμού). Όχι, ο Μανιώτης δεν αντιγράφει, δεν λογοκλέπτει… Δεν το χρειάζεται. Γιατί εμπνέεται από την πραγματικότητα, που είναι περισσότερον πλούσια κι από την οιανδήποτε δημιουργική φαντασία. Παρατηρεί με προσοχή, καταγράφει, αναμασά-αναχαράζει, μεταβολίζει και αποδίδει μια θεατρική πραγματικότητα απολύτως εφιαλτική με ψήγματα μεσογειακής ευωχίας.

Ο Έρωτας σε αυτή την «Τριλογία της Λιτότητας» (που είναι τετραλογία: τρεις σύγχρονες «τραγωδίες» κι ένα «σατιρικό δράμα»), ο Έρωτας είναι απών ως θεότητα, πανταχού παρών όμως ως ανταλλακτική μονέδα. Ο Θάνατος είναι επίσης απών, γιατί θεωρείται λύτρωση σε σύγκριση με την αθλιότητα της χαμερπούς ζωής. Η απομυθοποίηση, το ξεφτίλισμα των ιδανικών, η αποκαθήλωση των ονείρων, παραπέμπουν στην αριστοτελική «κατά-στροφή» (από την περίφημη «Ποιητική»). Η αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού, η εκπόρνευση των νέων, η αναξιοκρατία κι η αναξιοπρέπεια, η καθημερινή γελοιοποίηση του ουσιαστικού, η αντιπνευματικότητα της υλιστικής θεώρησης της Κρίσης, η μετατροπή των ανθρώπων σε νούμερα και των «νούμερων» σε αξιοσέβαστους ανθρώπους, όλ’ αυτά, φίλοι μου, είναι χειρότερα από το Θάνατο, που έχει εν τέλει την αξιοπρέπεια της Σιγής και το αδιατάρακτο ενός ύπνου χωρίς εφιάλτες.

Ο Μανιώτης σε αυτή την Τριλογία, που θα την υποτίτλιζα «Το τέλος των Χριστουγέννων» μιλάει με αξιοπρόσεκτα διαυγή, ξεκάθαρο και αμερόληπτο τρόπο για το τέλος εποχής, για την έκπτωση των αξιών, για τη χρεοκοπία μιας τάξης, που πέρασε μέσα σε σαράντα χρόνια από την Κυριακή των Βαΐων και την υποδοχή του πολιτικού …Σωτήρα στο «σταύρωσον σταύρωσον αυτόν».

Ο Μανιώτης λειτουργεί ως μάρτυρας του καιρού του, ως ανελέητος άγγελος με τη σπάθα της Αλήθειας να επικρέμαται επί των κεφαλών δικαίων και αδίκων, αδιακρίτως… Δεν ανευρίσκεται μέσα στα έργα του. Δεν ναρκισσεύεται μιλώντας πίσω από μάσκες και προσωπεία απατηλά. Δεν βαυκαλίζεται. Δεν κρίνει. Όχι για να μην κριθεί, αλλά γιατί ως άξιος πνευματικός άνθρωπος αναγνωρίζει τη ματαιότητα ακόμα κι αυτής ταύτης της Τέχνης. Κι εδώ ακριβώς προσεγγίζει το μεγαλείο του Μπέκετ, του Σαίξπηρ, του Στρίντμπεργκ, του Ευριπίδη. Είναι μεγάλος γιατί νιώθει μικρός, ταπεινός, αδιόρατος…

Στα έργα του τα πρόσωπα φυτοζωούν και υπάρχουν με τα ψέματα κι όταν οι απάτες τους ξεσκεπάζονται κι οι δικαιολογίες τους χρεωκοπούν είναι πανέτοιμα να δημιουργήσουν άλλες, να ξανασφάλλουν παντοιοτρόπως και παρομοίως, ακριβώς επειδή το ανθρώπινο είδος δεν διδάσκεται κι η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται για πάντα. Κι αυτή είναι η πικρή διαπίστωση που υποφώσκει στο πολύπλευρο αλλά και μονόχορδο δραματικό έργο του Γιώργου Μανιώτη: όλα είναι μάταια, γιατί ζούμε ακόμα στα σπήλαια, τα προϊστορικά. Αλλάζουν απλώς οι προβολές του συλλογικού φαντασιακού στο ανήλιαγο «σπήλαιο των Ιδεών» του κατά Πλάτωνα Σωκράτη.

Γι’ αυτό ο Μανιώτης θα γίνει μια μέρα κλασικός – αν κι είναι ήδη, παρόλο που δεν το έχει συνειδητοποιήσει: γιατί οι ιστορίες αλλάζουν, τα σκηνικά διαφοροποιούνται, οι φωτισμοί διερευνούν όλους τους τόνους και τα ημιτόνια του σκούρου, όμως οι αντι-ήρωες κι οι αντι-ηρωίδες του δεν εξελίσσονται, δεν βελτιώνονται, ακόμα κι όταν μεταλλάσσονται χάρη σε απονενοημένες επαναστάσεις. Κι εδώ ερχόμαστε στο βαθύ ιδεολογικό υπόστρωμα της Ποιητικής του. Ο Μανιώτης είναι ένας συντηρητικός αστός συγγραφέας, που δεν έχει να κάνει με την «επιστροφή στη Φύση» ούτε με το Διαφωτισμό, ούτε με άλλα ουμανιστικά ιδανικά και σοσιαλιστικές ουτοπίες. Ο λόγος του είναι στυγνός, διαπιστωτικός, χειρουργικός, αλλά ποτέ κραυγαλέα καταγγελτικός. Ο λόγος του είναι πολιτικός κι ευθύβολος με την ακρίβεια που τσακίζει τα κόκκαλα ενός θύματος η μάχαιρα του χασάπη. Γι’ αυτό και δεν τον εναγκαλίστηκαν οι δυνατοί του καιρού του, για αυτό δεν τον αποθέωσαν οι πρόσκαιρες εξουσίες της εποχής του, για αυτό δεν τον μελέτησαν ακόμα οι ακαδημαϊκοί δάσκαλοι της στιγμής, γι’ αυτό δεν του έστρωσαν κόκκινο χαλί για να περάσει. Γιατί – απλώς – δεν ήταν μέτριος. Μακριά από τον Μανιώτη κάθε «χρυσή μετριότητα». Τον αγάπησε το κοινό, το θεατρικό και λογοτεχνικό κοινό: γιατί είδε έναν απροσδόκητα στυγνό κι ανελέητο, ελάχιστα παραμορφωτικό, καθόλου μαγικό ή εξιδανικευτικό καθρέφτη του εαυτού του! Μάρτυρας της εποχής του αδιάψευστος, ο Γιώργος Ν. Μανιώτης με αυτή την «Τριλογία της Λιτότητας» θα περάσει στην Αθανασία των ορθοφρονούντων πνευματικών ανθρώπων που τιμάν και την ελληνική γλώσσα και τη γενναιότητα όσων επιμένουν να αγωνίζονται, να παλεύουν και να δημιουργούν σε αυτή τη χώρα τώρα. Παρά τις όποιες αντιξοότητες. Παρά τις αντιπαλότητες, τη μικροψυχιά και τον φθόνο των ματαιο-καμάτων… Σας ευχαριστώ που με ακούσατε (ή με …διαβάσατε).

Και κάτι ακόμα: το χιούμορ του Μανιώτη δεν είναι εύκολο, δεν είναι τρανταχτό. Είναι χιούμορ με δόντια και φέρνει κλάμα στους εχέφρονες. Τον ευχαριστώ που με τίμησε όταν μου ζήτησε να προλογίσω το βιβλίο που εστέγασε το σημαντικό αυτό έργο.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

«Τι κοιτάτε, ρε;», του Χρήστου Συριώτη στο θέατρο"Αγγέλων Βήμα" με την Λαμπρινή Αγιαννίτου

Posted by grafei on 10:08 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

tikoitatere1

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σε αυτό το θεατράκι βλέπω μόνο επιτυχίες, με την έννοια ότι ακόμα κι οι αποτυχίες διαθέτουν σεμνότητα, καλές προθέσεις, χαμηλούς υπαρξιακούς τόνους κι ελάχιστη διάθεση αυτοπροβολής. Ένας όμορφος χώρος θεατρικός, αγγελικά πλασμένος. Ναι, συμβαίνουν κι αυτά στην αλλοπρόσαλλη, αναξιοκρατική, θορυβούσα κρίσιμη Αθήνα μας. Υπάρχει κι ο αντίπους, ο άλλος πόλος, βάσει του οποίου επιπλέουν οι αριβίστες κι οι μη έχοντες ιερόν και όσιον. Αλλά ας είναι… Αυτά συνέβαιναν από αρχαιοτάτων χρόνων γύρω από την Ακρόπολη. Τώρα όμως είναι καιρός ν’ αλλάξουν. Κι οι συγκυρίες βοηθούν στην αποκαθήλωση των ειδώλων, ειδικά αν είναι σαθρά και με τα χέρια βαμμένα μέσα στο μαύρο χρήμα, στη μωροφιλοδοξία, στη ματαιοδοξία και στο κυνήγι μαγισσών εναντίον κάθε άξιας κι αδέσμευτης φωνής.

Στο προκείμενο τώρα. Απόλαυσα αυτό το πρωτότυπο τέχνασμα του εμβρύου που μας απευθύνεται μέσα από τη μήτρα. Το επιθετικό «τι κοιτάτε ρε;», μου θύμισε το «Αντιθέατρο» της Μαρίας Ξενουδάκη. Τέλειο. «Βρίζοντας το κοινό». Μάλιστα. Του Πέτερ Χάντκε.

ti-koitate-re2

Εδώ ο Χρήστος Συριώτης βρίσκοντας μιαν ηθοποιό άξια να υποδυθεί το ο,τιδήποτε (κυριολεκτικώς) έφτιαξε την πλέον πρωτότυπη, απροσδόκητη κι όχι πάντα ρέουσα παράσταση της φετεινής θεατρικής περιόδου (για να το πούμε ελληνιστί, καθ’ ότι αυτό το «σαιζόν» μου θυμίζει συνοικιακή, επαρχιώτισσα μοδίστρα).

Αγγελικός, ρομαντικός, ιδεαλιστικός ο κόσμος που οραματίζεται το έμβρυο. Κι αυτό που μας προσάπτει είναι η απώλεια της Ελπίδας (με έψιλον κεφαλαίο). Μάλιστα. Και τι μπορούμε να απολογηθούμε εμείς, τα φτωχά «άπειρα όντα της στιγμής»; Τίποτα. Άπειρα τα τεχνάσματα που μετερχόμεθα εμείς οι ενήλικες για να βαυκαλισθούμε και να «βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους». Μα πότε ήταν τα πράγματα στη θέση τους για να είναι και τώρα; Εμείς τα νοηματοδοτούμε ούτως ή αλλέως. Αυτό είναι όλον. Κι ουδέν έτερον.

Φιλοσοφική η στόχευση του Χρήστου Συριώτη. Και το αποτέλεσμα εξαρτάται από το επίπεδο συνειδητότητας του κάθε θεατή.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

Ένα αγέννητο πλάσμα, περιτριγυρισμένο από νερό, μέσα στη μήτρα μιας μάνας. Μια νέα ζωή που έρχεται στον κόσμο για να γεμίσει αισιοδοξία τους ανθρώπους που νιώθουν άδειοι, χαμένοι, χωρίς ελπίδα.

«Τι κοιτάτε, ρε; τι κοιτάτε;»
«Και εσείς έτσι ήσασταν στην κοιλιά της μάνας σας»
«Γυμνοί και μόνοι»
«Έχετε χάσει τις ελπίδες σας; Μόνο οι νεκροί δεν έχουν ελπίδες».
Ένα έργο – ύμνος στη μάνα, που αναζητά τη χαμένη μας ελπίδα μέσα από την επιστροφή στην αρχή, στη μήτρα.
Το «τι κοιτάτε ρε;» ανεβαίνει για 2η φορά μετά την επιτυχία που σημείωσε προ διετίας. Μια γυναίκα, όμως, κρατά αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ερμηνεύει η Λαμπρινή Αγιαννίτου.

Σκηνοθεσία: Χρήστος Συριώτης – Άρτεμις Αποστολοπούλου
Μουσική Σύνθεση: Τάσος Καρακατσάνης
Συγγραφή Κειμένου: Χρήστος Συριώτης
Ερμηνεία: Λαμπρινή Αγιαννίτου
Σκηνικά Κοστούμια: Ναταλία Μηλιώκα
Σχέδια & Σκίτσα: Άρτεμις Τσακνιά
Τραγούδι: Παναγιώτης Τερζάκης
Video art, Graphic animation, Φωτογραφίες: Δημήτρης Ζόγκας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Παντελής Γερογιάννης
Μακέτα: Κωνσταντίνος Λίγκας

Πληροφορίες

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ (γενική είσοδος), 10 ευρώ (φοιτητικό)
Διάρκεια: 60 λεπτά

“Αγγέλων Βήμα”

Σατωβριάνδου 36
Ομόνοια, 104 31, Αθήνα
Τηλ: 210 5242211-213

Ο Χρήστος Συριώτης  είναι σπουδαστής στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Απόφοιτος της δραματικής σχολής Αθηνών του Γ. Θεοδοσιάδη.

Έλαβε μέρος ως ηθοποιός σε θεατρικές παραστάσεις όπως: Άμλετ, Φοίνισσες, Ερωφίλη, Οιδίπους Τύραννος, Επιθεωρητής, Μάλα, Δείπνο ηλιθίων, Λυδία, Οι επισκέπτες, Γαμήλια δεξίωση, Ασκητική, Άμλετ comedy, Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα, Μη γελάτε είναι σοβαρό, Χαρτοπαίχτρα, Μαύρη κωμωδία, Κύκλος με την κιμωλία, Ειρήνη, Party Time κ.α.
Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές συνεργασίες του με τους: Γιώργο Κιμούλη, Άννα Συνοδινού, Γρηγόρη Βαλτινό, Τάκη Ζαχαράτο, Πέτρο Φιλιππίδη, Γιάννη Νικολαΐδη, Νίκο Χαραλάμπους, Γιάννη Καραχισαρίδη, Andriew Visnevski, Ηλία Ασπρούδη, Γ. Κακλέα, Κώστα Σπυρόπουλο κ.ά.
Εργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτη σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις και το 2004 διασκεύασε και σκηνοθέτησε σε πρώτη παγκόσμια θεατρική μεταφορά το έργο του Νίκου Καζαντζάκη «Ασκητική».
Το 2013 έγραψε και παρουσίασε στην σκηνή το έργο «Τι κοιτάτε, ρε;»
Έχει λάβει μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές, σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές ενώ δανείζει τη φωνή του σε πολλές μεταγλωττισμένες παιδικές ταινίες, ντοκιμαντέρ και διαφημιστικά.

“80΄s” The musical, στη μουσική σκηνή Πειραιώς 131

Posted by grafei on 10:59 in Διάφορα, Θέατρο, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

akissideris80s

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Πήγα για να δω τον καλό μου φίλο κι εξαίρετο ηθοποιό Άκη Σιδέρη να λάμπει στα …σκοτάδια πίσω από το σκηνικό (στον κύριο ρόλο του κομπέρ που υποδύεται με επιτυχία). Καταπληκτικός θεατράνθρωπος, μορφωμένος και μετρημένος, εύπλαστος και πειθαρχημένος, πλήρης κάτοχος των εκφραστικών του μέσων.

80S3

Η παράσταση του μιούζικαλ «80’s» με ταξίδεψε πίσω στην εφηβική και μετεφηβική μου ηλικία, με τη μουσική και τα σήριαλ σε μια τηλεόραση κατά το μάλλον ή ήττον (τότε) τριτοκοσμική. Σήμερα έχουν κάπως αλλάξει τα πράγματα, χάρη στο Διαδίκτυο και τη γλωσσομάθεια των νέων, που σπάνε κάθε λογής φράγματα και περιορισμούς. Τότε μας απασχολούσαν οι ποινικοποιηθείσες αμβλώσεις, ο νόμος «περί αφροδισίων» που καταδίωκε τους διαφορετικούς πάσης φύσεως κι ακούγαμε αμερικάνικη μουσική βλέποντας «Δυναστεία», αυτό το εμετικό σήριαλ που αλλοτρίωσε με τον αμοραλισμό και τον υλισμό του μιαν ολόκληρη γενιά μικρομεσαίων τηλεθεατών.

80S2

Έφυγα ψυχαγωγημένος γιατί διαπίστωσα ότι ο μηχανισμός τής «αισιοδοξίας της ανάμνησης» κατά Παπανούτσο είχε κάνει καλά τη δουλειά του. Από εκείνα τα δύσκολα χρόνια είχαν απομείνει κάποια hits που τραγουδούσαμε στα πάρτυ και κουνιόμασταν στο ρυθμό τους και μια μάλλον χλιαρή ξεθυμασμένη νοσταλγία. Παρηγορήθηκα στη σκέψη ότι ίσως τριάντα ή σαράντα χρόνια μετά (λέμε τώρα! Στα ενενήντα πέντε μου ή στα εκατό!!!) θα θυμόμαστε (;) την Κρίση σαν μια ελαφρά ξαναζεσταμένη χορτόσουπα.

Οι συντελεστές ήταν όλοι επαρκείς στον επαγγελματισμό τους, το κείμενο που συνέγραψε το δίδυμο «Γ. Βάλαρη και Στ. Παπαδόπουλου» εύληπτον για το κοινό του είδους.

Εκεί που θα σταθώ όμως είναι στην ευγένεια και στην καλοσύνη που ακτινοβολούσε η Καίτη Γαρμπή. 80S1

Ένας αυθεντικός, λαϊκός άνθρωπος, άμεσος, αυθόρμητος, αξιαγάπητος. Δεν είναι τυχαίο που κάποιοι άνθρωποι επιβιώνουν, αντέχουν μέσα στο Χρόνο και λάμπουν. Το μέσα μετράει κι όλα τα άλλα είναι κουρνιαχτός.

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.ticket365.gr/parastaseis/90-80s-the-musical

Τα Αθηναϊκά Θέατρα παρουσιάζουν τo “80΄s” The musical, μια μουσική κωμωδία σε πρωτότυπο κείμενo του συγγραφικού διδύμου πολλών επιτυχιών Γ. Βάλαρη και Στ. Παπαδόπουλου («Naked boys singing», «Oι Απελπισμένοι», «Το μήλο», «Σ’ αγαπάω αλλά», «Το διαζύγιο», «Aμάρτησα για το παιδί σου», “Bam Bam” κ.ά.) σε σκηνοθεσία Γιώργου Βάλαρη και μουσική βασισμένη σε επιτυχίες της αγαπημένης σε όλους εποχής των 80’s, κυρίως ξένες αλλά και ελληνικές (“Βeat it”, “Like a virgin”, “La isla bonita”, “You give love a bad name”, “The Final Countdown”, «Κανένας δεν μας σταματά», “I wanna dance with somebody”, “Total eclipse of the heart”, κ.ά.).

Μέσα από την ρομαντική ιστορία της παράστασης και τα εμπόδια ενός νεαρού ζευγαριού και της παρέας τους πάνω στη σκηνή του Πειραιώς 131, παρακολουθούμε από ένα κυρίως κωμικό πρίσμα, τα ήθη και τα έθιμα μιας ολόκληρης εποχής, όπου η διασκέδαση, τα όνειρα, οι φιλοδοξίες αλλά και η ανεμελιά, σηματοδότησαν τη μεταγενέστερη πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας μας.

Μια μεγάλη παραγωγή με 18 καλλιτέχνες, ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές και ζωντανή μουσική από το συγκρότημα των Aλχημιστών.

Και η ιστορία του μιούζικαλ έχει ως εξής:

Κεντρικό πρόσωπο είναι η Σοφία (Ελένη Φουρέιρα), μια όμορφη κοπέλα που σπουδάζει στο Παιδαγωγικό της Αθήνας, με κρυφό όνειρο να γίνει τραγουδίστρια. Η Σοφία είναι ερωτευμένη με τον Αλέξη τον «lover boy» (Γιάννης Χατζηγεωργίου), περίφημο ραδιοφωνικό πειρατή των ερτζιανών που μαζί με τους κολλητούς του, τον Κρις τον «φραπέ» (Αιμίλιος Ράφτης) και τον Μάκη τον «sexmachine» (Χάρης Χιώτης) έχουν τον πιο δημοφιλή πειρατικό ραδιοσταθμό της πόλης, τον Radio Teenagers. Εμπόδιο σε αυτή τη σχέση αποτελεί ο Κυριάκος (Σταμάτης Γαρδέλης), ο μεγάλος αδελφός και προστάτης της Σοφίας από τότε που πέθανε ο πατέρας της. Rοκάς και μέλος μιας μπάντας θέλει η αδελφή του να αποκατασταθεί με προξενιό και όχι με έναν γκαραζιέρη και καμικάζι πιτσιρικά. Η Μαίρη (Ιωάννα Πηλιχού), κολλητή φίλη της Σοφίας, απόφοιτη γωνστής κομμωτικής σχολής ερωτεύεται μαζί του. Η Εύη (Ήβη Αδάμου), Ελληνοαμερικάνα έφηβη και τρίτη κολλητή της παρέας, τα φτιάχνει με το «είδωλό» της τον Μάκη, διαφορετικά «sexmachine».

Όλοι οι ήρωες, κάτω από τη μεθόδευση και τον καταλυτικό ρόλο της μητέρα της Εύης, Τζένη Πάππας (Καίτη Γαρμπή), μεγάλης τραγουδίστριας και ντίβας της εποχής, -που ενδίδει στην πολιορκία του Κρις του «φραπέ»- ζουν παράλληλα τις δικές τους ερωτικές περιπέτειες και προσπαθούν να βοηθήσουν την Σοφία να ξεπεράσει τις απαγορεύσεις, τα προβλήματα που προκύπτουν και τελικά να φέρουν το ζευγάρι μαζί. Μετά από πολλές ανατροπές, εξελίξεις και δραματικά εμπόδια, αλλά κυρίως μέσα από πολλή ζωντανή μουσική και χορό με φόντο τις ντίσκο του ’80 και τον Dj Jendai (Άκης Σιδέρης), οι ήρωες στο τέλος λυτρώνονται με ένα θεαματικό grande finale party!

Συντελεστές

Κείμενο: Γιώργος Βάλαρης –Στέλιος Παπαδόπουλος
Σκηνοθεσία-Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Βάλαρης
Μουσική ενορχήστρωση: Αλχημιστές
Σκηνικά: Blonde
Κοστούμια: Αλεξάνδρα Κατσαϊτη
Χορογραφίες: Άννα Αθανασιάδη
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Φωτογράφος: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Βοηθός σκηνοθέτη: Βασίλης Κουλακιώτης

Ερμηνεύουν:
Ελένη Φουρέιρα, Ιωάννα Πηλιχού, Ήβη Αδάμου, Γιάννης Χατζηγεωργίου, Αιμίλιος Ράφτης, Χάρης Χιώτης και ο Σταμάτης Γαρδέλης.
Στο ρόλο της Τζένης Πάππας η Καίτη Γαρμπή

Οι Αλχημιστές είναι οι:
Βασίλης Παγώνης (κιθάρα -φωνή)
Βάιος Χριστοδούλου (πλήκτρα)
Βασίλης Δημούδης (φωνητικά- Ηλ. μπουζούκι)
Κώστας Λαθουράς (τύμπανα)
Θάνος Ζούρας (μπάσο)

Παίζουν:
Άκης Σιδέρης, Βασίλης Μεσσηνιάτης, Βασίλης Κουλακιώτης, Φένια Ζαχαρίου, Μαρία Δελετζέ, Γιώργος Καϊκου.

Εισιτήρια:

Τετάρτη – Πέμπτη – Παρασκευή
VIP: 22€
Κανονικό: 18€ (Εξώστης 15€)
Φοιτητικό: 15€
Άνεργοι: 15€
Άνω των 65 ετών: 15€
Εφηβικό: 12€ (13-18 ετών)
Παιδικό: 10€ (έως 12 ετών)

Σάββατο
VIP: 25€
Κανονικό: 22€ (Εξώστης 20€)
Παιδικό: 12€ (έως 12 ετών)

Κυριακή
VIP: 25€
Κανονικό: 20€ (Εξώστης 17€)
Φοιτητικό: 15€
Άνεργοι: 15€
Άνω των 65 ετών: 15€
Εφηβικό: 14€ (13-18 ετών)
Παιδικό: 12€ (έως 12 ετών)

 

Ένα «γαμοπίλαφο» μαγειρεμένο από τον ανεξάντλητο Πάρι Τακόπουλο, σερβιρισμένο από τον Νίκο Καλαμό κι …αχώνευτο από τους θεατές

Posted by grafei on 10:29 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

gamopilafo1

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ελπίζω ο πάντα ευδιάθετος και χιουμορίστας Πάρις Τακόπουλος, μοναδικός κι ανεπανάληπτος, ξεκρέμαστος στο αναρχικό μεγαλοαστικό του χιούμορ, να εκτιμήσει την ανάδραση ενός μέσου και καθόλου συντηρητικού θεατή: το «Γαμοπίλαφο» που είδαμε στο Ίδρυμα Κακογιάννη ήταν φτωχό, αλλά καθόλου πτωχό. Παρά την ευτέλεια και την προχειρότητα σκηνικών και κοστουμιών, που θα μπορούσε να έχει φιλοσοφικές και αισθητικές προεκτάσεις (καθ’ ότι έβγαζε μάτι), ο λόγος ήταν περισσότερο χαοτικός και λιγότερο επιμελημένος από κάθε άλλη φορά. Ένας αρχαιo-σύγχρονος φιλόσοφος που θα μπορούσε να είναι και ο Σωκράτης κι ένας μαθητής (Στράτος Ξανθός) που δεν δέχεται πλατωνικές ερωτικές αμοιβές προς τον δάσκαλό του, αμπελοφιλοσοφούν σαν να παίζουν σε κόμικς ναρκομανών σε κέντρο απεξάρτησης, σα να στήνουν παράσταση σε προαύλιο φυλακής με ό,τι βρουν πρόχειρο (χωρίς αιχμηρά αντικείμενα, αλλά με …περονιαστικά λόγια). Τι να πω; Αυτή η ηθελημένη κακογουστιά περιέπαιζε το συμβατικό αστικό γούστο, μετατόπιζε το κέντρο του βάρους στο λόγο κι ούτε καν σε αυτόν: τονιζόταν η ματαιότητα της κάθε ανθρώπινης φιλοσοφικής απόπειρας, αυτό το «εν οίδα ότι ουδέν οίδα» του Σωκράτη. Αυτό πρωταγωνιστούσε στην ιδιότυπη και ιδιόρρυθμη παράσταση του κατά Τακόπουλον και Καλαμόν «Γαμοπίλαφου» που παρακολούθησαν στο Ίδρυμα Κακογιάννη. Έμεινα ενεός. Έκοψα τις φλέβες μου και τις …ξαναέραψα για την επόμενη αιρετική παράσταση (Τακόπουλου ή μη). Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ: προτιμώ χίλιες φορές τα δήθεν αυτοσχέδια αλλά καλοεπιμελημένα δείγματα «φτωχού θεάτρου» από τα φτερά και πούπουλα των χαζών παραστάσεων, εκεί που (κρίση-ξεκρίση) δεν …ορρωδούν να καταθέσουν οι μικροαστοί τον οβολό και να ακουμπήσουν την καλή διάθεση καταθέτοντας αφειδώς γέλιο και δάκρυ. Ο Πάρις Τακόπουλος είναι unclassified, είναι ιδιότυπη περίπτωση στο νεοελληνικό θέατρο και στα Γράμματα. Είναι κατηγορία από μόνος του. Γελάει τρανταχτά, γράφει επιδεικτικά, χωρίς όμως να επιδιώκει να μας εντυπωσιάσει, αυτοκαθαίρεται πριν τον …καθαιρέσουμε και δεν έχει τίποτα να χάσει, πρώτον γιατί δεν του απένειμε κανείς κάτι και δεύτερον γιατί στα στασίδια της ελληνικής λογοτεχνίας κάθοτε περισσότερον επιδέξιοι κι ευτελείς, ματαιοκάματοι, ματαιόδοξοι κι υπερεκτιμημένοι …φωστήρες που σκοτίζουν τους πάντες γύρω τους και πρώτη-πρώτη τη …Λογοτεχνία. Το είπα και ησύχασα κι αμαρτίαν ουκ έχω. Η αλήθεια να λέγεται…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Ιδρύματος Κακογιάννη:

http://www.mcf.gr/el/calendar/?ev=to_camopilafo_theatriko_monoprakto_toi_pari_takopoiloi_apo_to_theatriko_fitorio_aicinas_toi_nikoi_kalamo

Παρασκευή 8, Σάββατο 9 & Κυριακή 10 Ιανουαρίου2016, 

στις 21:00

 

Το Γαμοπίλαφο

μονόπρακτο του Πάρι Τακόπουλου

 

«Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας» του Νίκου Καλαμό

 

https://youtu.be/07XQGy1RGAA

 https://www.facebook.com/nikos.kalamo/?fref=ts

https://plus.google.com/u/0/103630143589982522402/posts

 

Το «Θεατρικό Φυτώριο Αίγινας» του Νίκου Καλαμό, παρουσιάζει «Το Γαμοπίλαφο», ένα θεατρικό μονόπρακτο του Πάρι Τακόπουλου, για τρεις ημέρες: Παρασκευή 8, Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Ιανουαρίου 2016, στις 21:00, στο Black Box του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης.

 

«Το Γαμοπίλαφο ή Περιμένοντας την Βήτα», είναι ένα αφιέρωμα στον Σάμιουελ Μπέκετ, ένα ψηφιακό μεταπλατωνικό θεατρικό συμπόσιο σε μία πράξη. Δύο «μεταμοντέρνοι» άνδρες ο Άλφα και ο Γάμα συζητούν ασταμάτητα για το παρόν, το μέλλον και το παρελθόν, ως αληθινοί απόγονοι των Βλαδίμηρου και Εστραγκόν, ηρώων του Μπέκετ, ή του Σωκράτη και του Αλκιβιάδη. Η φωνή τους χάνεται σε ψηφιακά κανάλια, ανάμεσα στις πρώτες υπάρξεις του κόσμου, και τα πιο πρόσφατα ρομπότ της εποχής μας. Μια γυναίκα, ένα είδος Ξανθίππης σύζυγος του πιο αδύναμου από τους δύο άνδρες, τους ενώνει και τους χωρίζει έως το οριστικό τέλος ή ένα νέο ξεκίνημα.

 

Συντελεστές

Το Γαμοπίλαφο

Συγγραφέας: Πάρις Τακόπουλος

Σκηνοθεσία & Διδασκαλία: Νίκος Καλαμό

Σκηνικά: Βέρα Ζεύκη

Κοστούμια: Catherine Suen

 

Παίζουν: Νίκος Καλαμό, Στράτος Ξανθός

 

Αίθουσα: Black Box

Διάρκεια: 60΄

Τιμές εισιτηρίων: 12€,  στο ταμείο την ημέρα της παράστασης

                               10€ Προπώληση

                                7€ Μειωμένο (Μαθητικό /Φοιτητικό / Νεανικό (έως 26 χρονών)/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας ΟΑΕΔ / Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου) / Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ) / Κάτοχοι Κάρτας Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού Ακαδημίας Αθηνών / Κάτοχοι Κάρτας ΟΛΜΕ / ΟΙΕΛΕ / ΑμΕΑ / Άνω των 65)

 

 

Μια «Μωβ Κορδέλα» που θα λάτρευε ο Κοπί. Ο Χρήστος Ναούμ γράφει τα σύγχρονα κόμικς

Posted by grafei on 10:06 in Εικαστικά, Θέατρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

στην Ελλάδα της Κρίσης επιμένοντας να ζει, να δημιουργεί και να υπάρχει στον Άγιο Παντελεήμονα (μεταφορικώς και κυριολεκτικώς)

μωβκορδέλαασωμάτων

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Είχα διαβάσει την «Μωβ Κορδέλα» του Χρήστου Ναούμ πολύ πριν εκδοθεί, προλόγισα την έκδοση, παρουσίαση το βιβλίο δημοσίως, αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα γελάσω τόσο πολύ, ότι θα ψυχαγωγηθώ και θα προβληματιστώ όσο στην παράσταση του «Χώρου Τέχνης Ασωμάτων». Εύγε στον σκηνοθέτη Θοδωρή Κωνσταντόπουλο που ανέδειξε την γκόθικ πλευρά των χιουμοριστικών έργων του καλού δερματολόγου-συγγραφέα και δασκάλου Χρήστου Ναούμ. Με την τεχνική των κόμικς, παρωδώντας το όποιο συναίσθημα, υπονομεύοντας κάθε ελλοχεύοντα μελοδραματισμό, έδωσε την απαραίτητη ανάσα κι αποστασιοποίηση στον θεατή για να δει την κρίσιμη πραγματικότητα των μικρομεσαίων νεοελλήνων απέξω, τουτέστιν κριτικά. Μαζί με τον Γιώργο Μανιώτη, ο Χρήστος Ναούμ γράφει πραγματικά κοινονωνιολογικό-εθνολογικό θέατρο, αποτέλεσμα βασάνου κι επίπονης παρατήρησης της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Τα γραπτά τους επικοινωνούν υπογείων, συνάδουν κι αντιφάσκουν, συγκινούν και ξεσηκώνουν. Ναι, αν υπάρχει ένα πολιτικό θέατρο στην Ελλάδα του σήμερα, γράφεται από αυτούς τους δύο δραματουργούς. Κι η Ιστορία θα κρίνει. Μην χάσετε τη «Μωβ Κορδέλα» στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων. Σκηνικά και κοστούμια (Δανάη Σταματίου) βγαλμένα λες από σύγχρονα κόμικς, απολύτως επίκαιρα και καθόλου υπερβολικά. Παίζουν οι εξαίρετοι ηθοποιοί στην πιο καλή διανομή που θα μπορούσε να υπάρξει για ένα τόσο ειδικό έργο: Κλαίρη Λάου, Βιβή Πηνιώτη, Ιωάννα Κουκουζέλη, Χρήστος Μαραθιάς, Λάμπρος Παπαδόπουλος, Μαίρη Γιαννιώτη. Υποκριτική με όλα τα γκανγκ του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου, που ταιριάζει με τον διάλογο και το πνεύμα του συγγραφέα. Μουσική ζωντανή (Δημήτρης Σόρκος), αυτό κι αν ήταν έκπληξη, καταπληκτική και καθόλου αυτοσχεδιαστική. Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Τσατσάνης, Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου, Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Αθανασάκη

μωβκορδέλαΝΑΟΥΜ

Το κοινό γελούσε σπαρταριστά στο πρώτο μέρος. Στο δεύτερο όμως σοβαρεύτηκε. Η «κορύφωση» έθετε σοβαρά κι αξεπέραστα διαχρονικά προβλήματα, διαχρονικά. Εύγε σε όλους τους συντελεστές. Να μακροημερεύσει αυτή η δουλειά. Να τη δούμε στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Ο Χρήστος Ναούμ έχει πολλά ακόμα να δώσει. Είναι μόλις στην αρχή της απογείωσής του. Ανακαλύψτε τον. Στηρίξτε τον.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info από τον διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου Ασωμάτων http://xorostexnisasomaton.blogspot.gr/

Στο Χώρο Τέχνης Ασωμάτων, το Σάββατο 16 Ιανουαρίου και ώρα 21.00μ.μ, ανεβαίνει για πρώτη φορά, η θεατρική παράσταση «Μωβ Κορδέλα» του Χρήστου Ναούμ ,σε σκηνοθεσία Θοδωρή Κωνσταντόπουλου. Το έργο (Μαύρη Κωμωδία) είναι σύγχρονο και αφορά «τρόπους εξεύρεσης χρημάτων». Η εποχή μας θέτει σχεδόν όλα τα υπαρξιακά θέματα σε αμφισβήτηση. Τα περισσότερα, όμως, εκφυλλίζονται από την μιζέρια της καθημερινότητας και κατ’ αυτόν τον τρόπο μετατρέπονται σε αδιάφορα κι ανούσια. Στη «Μωβ Κορδέλα», ο Θάνατος, λες κι είναι δώρο για επίσκεψη ρουτίνας, περιτυλίγεται με διαφανές σελοφάν. Πάνω στο Θάνατο, ποντάρει μια οικογένεια που πασχίζει να τα βγάλει πέρα, την εποχή της Κρίσης. Εκτός από την Γαλήνη, όνομα και πράμα μιας νοσοκόμας, τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας αποφασίζουν να φιλοξενήσουν ηλικιωμένους με απώτερο σκοπό την εκμετάλλευσή τους. Αλλά, όπως συμβαίνει συνήθως, η ζωή έχει άλλα σχέδια. Τα σχέδια μένουν στο μυαλό, όσων τα επεξεργάζονται, ενώ ένα σοβαρό μυστικό έρχεται να κλονίσει τις σχέσεις τους. Η φτώχεια κι η μιζέρια οδηγούν τους ήρωες σε ακραίες αλλά ξεκαρδιστικές λύσεις. Άλλωστε, το γέλιο με το κλάμα συχνά εναλλάσσονται στην ζωή. Το ίδιο, λοιπόν, συμβαίνει και στην Τέχνη. Το ιδανικό τους πάντρεμα ειν’ αυτό, που στο τέλος περιγράφει και φωτίζει τα γεγονότα, τα αλαφραίνει και στέλνει μηνύματα πεντακάθαρα και ξάστερα, προς κάθε κατεύθυνση.

Συντελεστές του έργου:

Πρωταγωνιστούν : Κλαίρη Λάου, Βιβή Πηνιώτη, Ιωάννα Κουκουζέλη, Χρήστος Μαραθιάς,
Λάμπρος Παπαδόπουλος, Μαίρη Γιαννιώτη

Κείμενο : Χρήστος Ναούμ

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Κωνσταντόπουλος

Μουσική: Δημήτρης Σόρκος

Σκηνικά Κουστούμια: Δανάη Σταματίου

Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Τσατσάνης

Μακιγιάζ: Χρύσα Μιχαηλίδου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Αθανασάκη

Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00 μ.μ.

 @χώρος τέχνης ασωμάτων,
Οδός Αγ. Ασωμάτων 6, Θησείο (ΗΣΑΠ Θησείο)
Κρατήσεις στο τηλέφωνο 211- 8009838 και 6939238611

 

Quatres poèmes de Constantin Bouras

Posted by grafei on 09:38 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

traduits en français par

Paraskevie  Vass. Molari

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

Enseignante ,   Traductrice ,  Chercheur

En voici quatre nouveaux poèmes ( parmi les plus difficiles et personnels) de Bouras faisant partie de son recueil de poèmes intitulés   «Τρία ΑΛΦΑ, μία ΗΤΤΑ , ένα ΩΜΕΓΑ» qui est toujours en voie de composition..

 

*****

bouras8auyg2015

“ A l’infini, maintenant”

 

Infatigable , régulier, indestructible

Eternel, infini, interminable,

Spiral galactique, échelle universelle,

Lamentation de coccyx flatteur,

Pause , rejaillissement, restructuration,

Rechargement, recherche du possible,

L’invisible étant effrayant,

Non familier et difficile à résoudre,

Sans retour , sans réserve,

Assuré de ne pas retourner

Au Chaos, aux Ténèbres, à la matrice

De l’Univers

Tu as choisi la lumière

Ne serait-ce que salie

Polluée  par les rapaces

Et les faucons,

Qui ne cessent de chercher proie

Ne saurant comment remâcher

Leur  propre  chair,

Ruminant leur propre coquilles

Alors que leur prétendu profit

S’amortit continuellement

Sous l’inéluctable loi du désordre

Qui noud tout

Sans examen minutieux

Rongeant sans distinction

Injustement les justes

Dans les pinces d’acier

Des géants de la montagne

Quant aux serpents de la colonne vertebrale

Ils suffoquent,  luttant

D’en voir au moins un survivre,

Et les chiens errants

Ont trouvé  pour chef

Un lion sage et intelligeant

Pour les guider

Loin de la rage

Et le vacarme

Des hommes,

Qui mâchent leur chair

La trouvant savoureuse.

Le familier contre l’étrange

L’altérant, le différant,

Le divergeant, le distinct…

A l’infini , maintenant

Diffusé dans la solitude

Afin de retourner sensé

Au désespoir quotidien

Des relations conventionnelles.

 

 

*****

BOYRAS Konstantinos

“ Rechargement”

 

Fatigués

De pleurer sur notre destinée

Toujours au même ton

Levés et ayant saisi

Le premier morceau

De bois commode,

Nous l’avons gravé, rougi au feu,

Peint

Avec la bénédiction de l’acier

Qui donne naissance à tout

Les rebaptisant

Aux sources

D’une puberté usée,

 

Au  goût de griotte,

Gâteau pour les rhumatismes

Et les artères bouchées….

Et la Mort guette

Sans être vu.

Livrés  à la jeunesse éternelle

On a beau feindre de l’ignorer,

Il finira par avoir sa revenche

Au dernier instant.

Yeux à peine fermés à  jamais

Dernier souvenir de la vue:

Son image

Effacée , elle aussi

Au fil du temps.

L’esprit éternel

L’âme decroissant

Jusqu’à  ce qu’elle soit recyclée

Dans le fourneau

Jamais éteint

De la galaxie borgne.

 

 

*****

boureik

“En asphodèle”

 

Ajournement de volupté

Abondance des mots

Livrés

Sages, raisonnables,

Et annuels

Ayant évité

La combustion des corps

Bientôt…déclanchement de l’incendie

Avec la fleur de la calendula.

En fleurs rouges Photinia

Se transformeront les asphodèles

Remportés des montagnes

Par des mornes sorcières

Délaissés

A la merci du Temps

Et la colère des éléments…

Servile, je m’en remets

Au néant

Désespéré

Enfermé dans l’évident

Prisonnier de l’irréalisable….

 

Suffocant

Je retourne en asphodèle

Commençant , sans parcimonie,

A  poindre le droit de rejetter la solitude.

Ulcère voyant le jour

Le désir , à la place d’un tourment de jadis…

Galaxie se couchant

 

Dernier crépuscule avant les noces

Avec son didyme [ colosse énergétique].

Le firmament sera fendu par des feux de Béngale

Sous la logique de l’ ordre,

Éclair comptant le Temps

A rebours

Avant de crouler

Dans le tunnel lumineux

D’un présent ineffable.

Prêter attention

Sur quel accent [ quel point, quel  signe de ponctuation]

L’aiguille des minutes s’arrêtera…

 

 

*****

ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣΆΝΕΥεξώφυλλο

 

“Graveur de verre”

 

Le livre cercueil de poète-éternisation de poème.

 

Le lendemain

Etre obligé

D’imaginer soi-même

Compter ses propres morceaux

Reprendre ses esprits

Regagner ses intimes

Ou l’amour des décompositeurs.

 

Je fréquente souvent

Les soirées de présentation de livres,

Rarement j’assiste à des funerailles.

Rien que pour m’assurer

D’avoir enterré les ennemis

Et salué les amis . Au revoir.

Sans colère,  ni flatterie,

Comment vivre

Comment nourir

Le verve qui guette

Dans le fumier des taureaux

Qui s’accouplent avec des éléphants.

Faire de la bile une lemonade

De la haine un combustible apparent

Précieux en temps d’austérité.

Le comble de la poésie:

Transformer la vie

En ses contraires,

La mort aussi.

 

Le poème, sommet de l’iceberg

Poète sculpteur de mots.

Artisan de la chair

Ensorceleur  du naturel…

[ tant d’allitérations en grec, intraduisibles,

Dont aucune artificielle]

 

J’ai perdu la cohérence

J’ai perdu la vie

A la recherche de son distillat.

 

Je me mettrai à peindre des cailloux

Avec des aquarelles

Et les jetter à la mer,

Peut-être un jour les trouvera-t-on

Effacés par le Temps,

Sculptés différemment

Par le Temps

Seraient-ils , alors, plus représentatifs pour moi!

 

Aujourd’hui, dans l’hôpital de l’ “ Annonciation”

On m’ a donné les résultats des examens medicaux

D’un diabétique , souffrant des reins,

Vieux cancereux et cardiaque

Ayant le même nom que moi

Prénom de père différent.

Cela pourrait s’ y assortir.

Seul le prénom de la mère d’origine grecque ancienne:

Niki.

Rien que des détails.

 

Les vers sont uniques.

Utilisation  extravagante de la langue.

Peut-être que non.

Patience.  Volupté.  Persévérance.  Persistance.

Bonheur

 

Konstantinos Bouras

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τα Χρόνια του Φιδιού-Λιπεσάνορες, ένα ποιητικό έργο στο Θέατρο Βαφείο

Posted by grafei on 10:01 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΓΕΩΡΓΙΑΖΩΗλιπεσάνορες

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ

Έρωτα… κάποτε ήρθες στην Τροία.

Τον πόθο ξύπνησες στα στήθη των θνητών

και τα προίκισες με περηφάνια τόση…

Έρωτα… κάποτε ήρθες στην Τροία και την σκόρπησες…»

Η παράσταση ξεκινάει μέσα στους καπνούς και στις σκιές, στις φλόγες και στις στάχτες που άφησε πίσω του ο Τρωικός πόλεμος, που επί δέκα συνεχή χρόνια περικύκλωσε τη Τροία. Οι ηρωίδες, τραγικές μορφές ενός πολέμου που ρήμαξε τη χώρα τους και τις ανάγκασε σε ανδραποδισμό παραληρούν κάτω από το βάρος της τραγωδίας που τις κτύπησε.  Αναλογίζονται πως έχασαν τους αγαπημένους τους άνδρες και παιδιά και πως με πλάγιο κι ύπουλο τρόπο οι Έλληνες τους παρέσυραν στην τελειωτική μάχη. Ταπεινωμένες, πληγωμένες, θύματα ενός πολέμου που έκανε στάχτη τη πατρίδα τους ολοφύρονται για τη ζωή, που είχαν κι έχασαν. Το κείμενο δύσκολο αλλά και ανάγλυφο της κατάστασής τους. Η κίνηση δωρική, στεγνή από υπερβολές, αυστηρή αφού οι ηρωίδες, σκιές του Αδη πια αναλογίζονται και ψάχνουν την παρηγοριά. Μιλούν μέσα από την ψυχή τους ,για τα δεινά τους και τις σύμφορες τους, για τα δικά τους παθήματα  και προσωπικά πάθη. ΕΚΑΒΗ: «Οι γυναίκες, δεν έχουμε ζωή να μας ανήκει, χαμένες είμαστε στα χέρια των αντρών… το ξέρετε θαρρώ και μην καμώνεστε εσείς οι νέες πως σας λείπει η πείρα… γυναίκες είστε και δεν ξεγελιέται το είναι σας.»

Η παράσταση έχει στηθεί σύμφωνα με τα πρότυπα της αρχαιότητας. Είναι κλασσική τραγωδία αν κι έχει γραφτεί στη σύγχρονη εποχή. Εξαιρετικές όλες οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών. Εκάβη, Ανδρομάχη, Κασσάνδρα, Βρισηίδα και μια απλή Τρωαδίτισσα ενσαρκώνονται από άξιες και γενναίες ηθοποιούς, οι οποίες συμπληρώνουν η μια την άλλη.

Συντελεστές

Συγγραφή: Δημήτρης Βαρβαρήγος

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη

Σκηνικά -κοστούμια: Θεοδόσης  Δαυλός

Επιμέλεια και εκτέλεση σκηνικού: Νίκος Κωνστάντης

Σύνθεση μουσικής και κιθάρα: Αρετή Κοκκίνου 

Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος

Β΄σκηνοθέτις: Αδαμαντία Μαντελένη

Παίζουν: Εκάβη: Γεωργία Ζώη, Ανδρομάχη: Ελίζα Σολωμου, Κασσάνδρα: Ντομένικα Ρέγκου, Βρισηίδα: Ορνέλα Λούτη, Τρωαδίτισσα: Αρετή Κοκκίνου

Πρεμιέρα: 11 Νοεμβρίου 2015

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη στις 6.30 μ.μ. Μόνο για 10 παραστάσεις.

Πληροφορίες θεάτρου

 

Βαφείο-Λάκης Καραλής, Διεύθυνση: Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Τηλέφωνο: 21 0342 5637

"ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ" διαχρονική και σύγχρονη όσο ποτέ

Posted by grafei on 10:09 in Διάφορα, Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

απολογίασωκράτουςΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Εις βαθείαν περισυλλογήν και θλίψην περιέπεσα διαπιστώνοντας δια μίαν ακόμην φοράν ότι είμεθα αληθή τέκνα των αρχαίων ημών προγόνων: ο φθόνος, οι διαβολές, η μετριοκρατία, η συνωμοσία των ηλιθίων, η δαιμονοποίηση του διαφορετικού καλά κρατεί. Όπως γράφω στο τελευταίο μου πόνημα «Φιλοσοφώντας άνευ… (δοκίμια για την Κρίση και τον σύγχρονο Άνθρωπο)», στο κεφάλαιο «Φθόνος», αυτή η αυτό-καταστροφική μανία του νεοέλληνα να θερίζει τους αξίους, τους ταλαντούχους, τους αρίστους, ως προεξέχοντα στάχυα, ως ερμαϊκές κεφαλές, έλκει την καταγωγή τους από την περίφημη κι απολύτως εξιδανικευμένη «άμεση δημοκρατία» της αρχαίας Αθήνας, που πόρρω απείχε από τη Νομιμότητα, αλλά βασιζόταν – ενίοτε – σε παρωδίες δικών με παραδόπιστους ψευδομάρτυρες και μετρημένα-εξαγορασμένα κουκιά-ψήφους. Μάλιστα. Κι όποιο στάχυ προεξείχε, θεριζόταν. Μακρά η παράθεσις ονομάτων: Ίβυκος, Πυθαγόρας, Ευριπίδης, Σωκράτης (για να αναφέρω μόνον τους σοφώτατους). Η εξορία ήταν κοινή μοίρα όλων. Μόνον ο καλοπερασάκιας Σοφοκλής τη γλίτωσε. Θα ήταν το ίδιο “πυκνόσωμος” και διπλωμάτης με τον Γαλιλαίο κι άλλους λιγότερον ιδιοφυείς, αλλά – δυστυχώς – συγχρόνους μας…

Ο Σωκράτης είχε την παιδική αφέλεια της Αντιγόνης να πιστεύει στη Λογική και στο Άγραφο-Εθιμικό Δίκαιο. Πάλεψε να πείσει τους δικαστές μέχρι τέλους. Παραιτήθηκε κι αποδέχθηκε τον θάνατο από αηδία, από απελπισία, συνειδητοποιώντας το αδιέξοδο, το «λάθος» της ύπαρξής του. Η παραπαίουσα αθηναϊκή δημοκρατία εξόρμησε σε κυνήγι μαγισσών και το εύκολο θύμα είναι πάντα ο πλέον αθώος. Πηγαίνοντας κάποτε (για πολλοστή φορά) σε μια ανακρίτρια, συκοφαντημένος από αδίστακτους συναδέλφους κι άσπονδους φίλους, την άκουσα να σιγοψιθυρίζει στη γραμματέα της: «γαμώτο, πάλι έναν αθώο μου στείλανε σήμερα! Κι έξω χιονίζει». Ναι. Χιόνιζε στην Αθήνα, ενώ την άλλη φορά έκανε καύσωνα και την παράλλη είχε νέφος αφόρητο. Μάλιστα. Τα ίδια περιττώματα αρχαιόθεν και σήμερα, να περιφέρουν την ανικανότητα, την αναξιοκρατία, την κολακεία, την ανηθικότητά τους ανενδοίαστα.

Αυτές οι σκέψεις αναδύονταν στο μυαλό μου, παρακολουθώντας τον ταλαντούχο Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο να υποδύεται τον Σωκράτη, αργά, τελετουργικά, ήπια (χωρίς φανφαρονισμούς και καμποτινισμούς). Ανέδειξε το μεγαλείον του φιλοσόφου, ως προχριστιανικού προδρόμου της Αλήθειας και της Ζωής (έννοιες ταυτόσημες).

Ο παθιασμένος αυτός θεατράνθρωπος θαρρώ πως αυταναφλέγεται μέσα στο ταλέντο του, πυραναλώνεται, αναγεννάται από την τέφρα του, αποθνήσκει σαν τον Άδωνι αλλά δεν πεθαίνει. Ταλαίπωρη Ελλάδα! Ένας τέτοιος ηθοποιός θα έπρεπε να είναι στο Εθνικό Θέατρο, να παίζει στην Επίδαυρο. Παντού και πάντα τα ίδια. Έλεος νεοέλληνες κι ας είστε μόνον κατ’ επίφασιν χριστιανοί. Τηρείστε τουλάχιστον τα προσχήματα. Φτιάξτε (ποιος να φτιάξει θα μου πεις, ιδού η απορία) σκαρώστε μία επετηρίδα ταλαντούχων-σοφών, αρίστων, με την έξωθεν καλή μαρτυρία, ανθεκτικών μέσα στο Χρόνο και στην πυρά της τέχνης τους αναγεννώμενοι. Μόνον έτσι θα βγούμε από αυτό το τέλμα κακογουστιάς κι αμορφωσιάς που μας εξοντώνει. Όχι, η Κρίση που βιώνουμε δεν είναι οικονομική, αλλά πολιτισμική. Βαθιά απαξίωση τών ικανών, παραγκωνισμός τών αρίστων, αποκεφαλισμός των καινοτόμων… Όταν αλλάξει αυτό, θα έρθει κι η πολυπόθητη ανάπτυξη, που έχει ως προϋπόθεση την δημιουργικότητα. Χωρίς αυτήν, παραγωγικότητα δεν υφίσταται και δεν νοείται.

Δείτε την παράσταση στο «Θέατρο Αλκμήνη». Αξίζει. Μακάρι να την βλέπαμε και στην τηλεόραση, κάθε βράδυ μετά τις ειδήσεις. Ή μάλλον πριν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από το Facebook:

2ος χρόνος

Η δίκη του Σωκράτη –η οποία είχε μια ξεκάθαρη πολιτική διάσταση και που για κάποιους ήταν σχεδόν μια τραγωδία, μια σύγκρουση, δηλαδή, στην οποία και οι δύο πλευρές (φαίνεται να) είχαν δίκιο– αποτελεί ιστορικό γεγονός. Έγινε το 399π.Χ., τέσσερα χρόνια μετά την κατάλυση της τυραννίας των Τριάκοντα και την επάνοδο της δημοκρατίας. Ο Σωκράτης κατηγορείται ότι δεν αναγνωρίζει και δεν πιστεύει στους θεούς της πόλης, ότι εισάγει νέες θεότητες και ότι διαφθείρει τους νέους. Τίμημα: θάνατος! Ο Πλάτων –μαθητής του Σωκράτη και παρών στην δίκη– με το κείμενό του, την ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, θέλει να αποδείξει όχι μόνον την αθωότητα του Σωκράτη, αλλά και την ηθική του μεγαλωσύνη. Θέλει να εξασφαλίσει την αθώωση του Δασκάλου του από το δικαστήριο της ιστορίας.

μετάφραση

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤIΔΗΣ

μουσική

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ

δραματουργική επεξεργασία

ΜΑΤIΝΑ ΜOΣΧΟΒΗ

σκηνοθεσία – ερμηνεία

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

φωνή Μέλητου

ΟΡΕΣΤΗΣ ΤΡΙΚΑΣ

βοηθοί σκηνοθέτη– εκτέλεση και οργάνωση παραγωγής

ΚΩΣΤΗΣ ΣΑΒΒΙΔΑΚΗΣ

ΑΝΝΥ ΖΕΡΒΟΥ

ΧΙΟΝΊΑ ΧΙΩTEΛΛΗ

φωτισμοί

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΡΑΤΣΗΣ

φωτογραφίες

ΘΕΑΝΩ ΜΑΝΟΥΔΑΚΗ

κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 18:30

στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

Αλκμήνης 8, Γκάζι (μετρό Κεραμεικός)

τηλ: 210. 3428650 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 17:30

VIDEO

https://www.youtube.com/watch?v=Is9o-XO9RGM

παραγωγή

«θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ – σύνολο τέχνης»

συμπαραγωγή

θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ

πληροφορίες: Σαββιδάκης Κωστής

e-mail: synkati@hotmail.com

μονόλογος

διάρκεια: 70΄

διάλειμμα: όχι

είσοδος: 10 ευρώ & μειωμένο 7 ευρώ

έναρξη: Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016

Ένας αριστοφανικός «Πλούτος» άξιος για το κοίλον της Επιδαύρου

Posted by grafei on 11:11 in Θέατρο, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ploutos3

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Σπανίως απολαμβάνω πρωτότυπες ερμηνείες του αρχαίου δράματος και μάλιστα σε κλειστό θέατρο. Αυτά τα έργα σπανίως αντέχουν ως φυτά εσωτερικού χώρου. Βασίζονται στις μεγάλες χειρονομίες κι εκφωνήσεις, θέλουν χορό, ξεφάντωμα, πανηγύρι και γλέντι καρναβαλικό. Η αρχαία κωμωδία έλκει την καταγωγή από τα εξ αμάξης μιμοδράματα και χοροθέαματα, με ελευθέρια κι ελευθεριάζουσα θεματική, απαραίτητα όμως για να διασκεδάσουν τους ψυχ-αγωγημένους μύστες που γύριζαν αγέλαστοι από την Ελευσίνα, ξεναγημένοι στα ερέβη του Κάτω Κόσμου από την Δήμητρα και την Κόρη αυτοπροσώπως. Στο βασίλειο του Πλούτωνα δεν κατέβηκε ποτέ κανείς αγόγγυστα (εκτός ίσως από τον Ηρακλή), αλλά κι όταν σπανίως επιστρέφει τυφλώνεται από τον ήλιο τον Ορατό και τον Νοητό και δυσκολεύεται να γελάσει με τα χθόνια καλαμπούρια μας. Αυτή ήταν κι η δουλειά των μίμων-μιμάδων-παντόμιμων-τραγουδοποιών-χορευτών που καιροφυλακτούσαν στις ξύλινες γέφυρες του Κηφισσού για να αναδραματοποιήσουν το Σκότος και να το μεταβολίσουν εις Φάος αγλαόν.

            Με αυτά κατά νουν, παρακολούθησα την εκπληκτική παράσταση-διασκευή του αριστοφανικού «Πλούτου» δια χειρός της Δρ. Μάγκυ Μοντζολή και του ιδιοφυούς συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Κατ’ αρχήν ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος και πολύπειρος θεατράνθρωπος η Μάγκυ Μοντζολή έστησε μία τέλεια πανηγυρική λαϊκή «όψιν», χωρίς ίχνος λαϊκίστικων ευκολιών και μιμήσεως μιμήσεων… Είναι μια μέχρι τώρα παραγνωρισμένη και σεμνή (δια τούτο… άφαντος) δύναμη του Ελληνικού Θεάτρου με γνώση και μεράκι. Από την «Ομάδα Τέχνης Πάροδος» του Λάκη Κουρεντζή, στο «Θέατρο της Ημέρας», στη «Μολιεριάδα» και σε σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο η Μάγκυ Μοντζολή είδε να έρχεται η ώρα να ανοίξει τα φτερά της για Επίδαυρο, Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη. Το αξίζει και το δικαιούται. Το ευτύχημα είναι ότι συνεργάστηκε με τρεις ιδιοφυείς ανθρώπους: Τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, την Φωτεινή Δάρρα και τον Κωνσταντίνο Καζάκο (τον γιο της αλησμόνητης Τζένης Καρέζη και του μεγάλου ηθοποιού Κώστα Καζάκου).

ploutos4Είχα δει την Φωτεινή Δάρρα σε συναυλίες, όμως τώρα ανακάλυψα το δραματικό της δαιμόνιο, την πρωτεϊκή ικανότητά της να μεταμορφώνεται, να αλλάζει τόνο, διάθεση, ύφος, τεχνική ακόμα. Αυτή η καλλιτέχνις μπορεί να τραγουδήσει Κουρτ Βάιλ, Εντίθ Πιαφ, Σοφία Βέμπο, Ουμ Κουλσούμ και ό,τι άλλο θέλει, γιατί (όπως κι η Μαρία Κάλλας) είναι πρωτίστως ηθοποιός, ψυχούλα, συμπάσχουσα, αλλοδιαστασιακή, υπερέχουσα κι υπερβάλλουσα… Δεν έχω λόγια να περιγράψω το μπρίο και τη θεατρική-μουσική ευωχία που μας χάρισε, αξιοποιώντας στο έπακρο τις θεατρικές μελωδίες ενός ανθρώπου με μακρά θητεία, επιμονή, υπομονή και γνώση στον θεατρικό χώρο. Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ναι, να τον δούμε στην Επίδαυρο, στο Χόλυγουντ, στο Μπρόντγουέι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Μόσχα. Είναι εργατικός, πολυτάλαντος, ανήσυχος, εργατικός κι εμμένων στην ποιότητα. Σαν τον άλλον Μεγάλον Αλεξανδρινό.

ploytos2

 Θέλω να ξαναδώ και να ματαδώ αυτή την παράσταση. Ψυχαγωγήθηκα, ξεναγήθηκα στον πλούτο της ελληνικής πανανθρώπινης ανθρωποκεντρικής ψυχής που αναγνωρίζει ως μέτρο μόνο την ευτυχία, τη μινιμαλιστική, την ουσιώδη, την ερωτική, την ψυχωφελή.

            Εύγε σε όλους! Και στην Επίδαυρο.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο http://www.theatrotzenikarezi.com/

 

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝH ΚΑΡΕΖΗ ΑΠΟ  07 Νοεμβρίου 2015

«ΠΛΟΥΤΟΣ»  του  Αριστοφάνη

Μουσικοθεατρική παράσταση για όλη την οικογένεια!

Μουσική και τραγούδια
του Δημήτρη Παπαδημητρίου

Με την Φωτεινή Δάρρα

Πρωταγωνιστούν ο Κωνσταντίνος Καζάκος στο ρόλο του Χρεμύλου, ο Δημήτρης Μενούνος στο ρόλο του Καρίωνα,ηΘάλεια Προκοπίου στον ρόλο της Πενίας , ο Δημήτρης Σταμούλης στο ρόλο του Πλούτου και η Νατάσα Κοτσοβού στο ρόλο της γριάς, μαζί τους ο Δημήτρης Γρηγοριάδης, και ο Λευτέρης Βλάχος.
Παίζουν οι μουσικοί και οι ηθοποιοί:
Γιώργος Χατζής, Οδυσσέας Αποστολόπουλος,Δημήτρης Πάσσιος

Σε μετάφραση και στίχους τραγουδιών του Γιώργη  Έξαρχου
και σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή.

Μια ανεπανάληπτη θεατρική εμπειρία για μικρά & μεγάλα παιδιά.
O πολιτιστικός οργανισμός Sound&Picture TheatreProduction  θα παρουσιάσει το έργο  “ΠΛΟΥΤΟΣ” του Αριστοφάνη σε μια νέα μετάφραση  διασκευή , σε έμμετρο λόγο.
Μια κωμωδία με ζωντανή μουσική που διατηρεί την φρεσκάδα του αριστοφανικού λόγου.

Η Φωτεινή Δάρρα παίζει και ερμηνεύει τα τραγούδια της παράστασης για πρώτη φορά σε παιδική σκηνή.
Συνεχίζοντας μια ξεχωριστή πορεία στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή από όπου και ξεκίνησε, με έναν ρόλο έκπληξη στο κλασσικό έργο του Αριστοφάνη, την παιδική μουσική παράσταση που θα κλέψει τις καρδιές των λιλιπούτειων φίλων και όχι μόνο φέτος το χειμώνα!

Ένας περιοδεύων θίασoς συναντάει μια ομάδα μουσικών και όλοι μαζί ηθοποιοί και μουσικοί γυρίζουν την Ελλάδα παίζοντας τον «ΠΛΟΥΤΟ» του Αριστοφάνη.

Ο“ΠΛΟΥΤΟΣ” είναι η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη. Η μορφή, την οποία σήμερα γνωρίζουμε,  είναι εκείνη που γράφτηκε το 388 π.Χ., σηματοδοτώντας το πέρασμα από την αρχαία στη νεότερη αττική κωμωδία.
Η ιδιοφυής και μοναδική σε σύλληψη ιδέα του Αριστοφάνη χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και ευρηματικότητα στην  πλοκή του έργου, ενώ οι καταστάσεις του τότε παραπέμπουν στο σήμερα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπηρετούν και τονίζουν  την διαχρονικότητα και την επικαιρότητα που αναδύονται αβίαστα από το κείμενο.
Κατά την  διαδικασία προετοιμασίας της παράστασης εφαρμόζονται δημιουργικές τεχνικές και μέθοδοι, με στόχο την θεατροπαιδαγωγική  προσέγγιση και την ευαισθητοποίηση του σύγχρονου θεατή.
Η παράσταση στοχεύει στο να παρασύρει   μικρούς  και μεγάλους στο  μαγικό  κόσμο του αρχαιοελληνικού θεάτρου, προσφέροντας τους  μια ανεπανάληπτη θεατρική και μουσική εμπειρία.

Ένα συναρπαστικό ταξίδι γνώσης  και διασκέδασης!

Υπόθεση του έργου 

Στο έργο διακωμωδείται η άνιση κατανομή του πλούτου,πιο επίκαιρη από ποτέ!
Με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, κατά την εξέλιξη του έργου, αποτυπώνεται το μωσαϊκό της κοινωνίας στα χρόνια του Αριστοφάνη, που διψάει για πλούτο. Πόσο της μοιάζει η σημερινή δική μας κοινωνία!

Ένας πατέρας, ο  Χρεμύλος, πηγαίνει στους Δελφούς να ρωτήσει τον θεό Απόλλωνα τι ακριβώς πρέπει να κάνει ώστε ο γιος του να έχει καλύτερη από αυτόν τύχη στη ζωή του.

Ο θεός του απαντάει πως πρέπει να ακολουθήσει τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντήσει βγαίνοντας από τον ναό. Αυτός που συναντά όμως, είναι ένας κουρελής και τυφλός, αλλά πρέπει να τον ακολουθήσει χωρίς να ξέρει ούτε ποιος είναι, ούτε ποιο είναι το όνομά του. 

Αργότερα θα μάθει πως είναι ο ίδιος ο θεός Πλούτος, δηλαδή αυτός που μοιράζει τα πλούτη – χωρίς να βλέπει πού και σε ποιον τα δίνει. Όσο είναι τυφλός όμως, μπορεί να γίνει άδικος, επομένως πρέπει να ξαναβρεί το φως του, ώστε να διακρίνει τον αποδέκτη του πλούτου…

Ο  Χρεμύλος  πάει  τον Πλούτο στον Ασκληπιό, που τον γιατρεύει, και έτσι τώρα ο “τυφλός θεός” έχει αρχίσει να ξαναβλέπει και να ξέρει πού και πώς πρέπει να δίνει τα πλούτη. Όταν όμως γίνεται γνωστό ότι ο Χρεμύλος έχει στο σπίτι του τον θεό Πλούτο, αρχίζουν να προσέρχονται 
διάφοροι πονηροί και καιροσκόποι για να ζητήσουν από τον Πλούτο, που τώρα πλέον βλέπει, να τους κάνει πλούσιους. 

Η μόνη που αντιστέκεται είναι –το μέγα εύρημα του Αριστοφάνη– η Πενία, η οποία λέει πως μόνο με αυτήν ο κόσμος προοδεύει, όσο την αισθάνεται κοντά του, γιατί αγωνίζεται να ξεφύγει από δίπλα της κι έτσι αναγκάζεται να δημιουργήσει…

Με τον Πλούτο, λέει η Πενία, κανείς δεν θα δουλεύει, κανείς δεν θα προσπαθεί, κανείς δεν θα δημιουργεί. Όλοι και όλα θα πέσουν σε μια κατάσταση πλήρους αδιαφορίας, αφού θα έχουν έτσι κι αλλιώς τον Πλούτο δίπλα τους, για προστάτη τους.

Το έργο κυκλώνεται πανηγυρικά με τις πρωτότυπες μουσικές και τα τραγούδια του Δημήτρη Παπαδημητρίου που θα μαγέψουν μικρούς και μεγάλους!

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«ΠΛΟΥΤΟΣ» ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ |Ακαδημίας 3, Αθήνα|2103636144

Με την Φωτεινή Δάρρα

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
Κωνσταντίνος Καζάκος , Θάλεια Προκοπίου, 
Δημήτρης Μενούνος, Νατάσα Κοτσοβού,
Δημήτρης  Γρηγοριάδης, Λευτέρης Βλάχος,
και ο Δημήτρης  Σταμούλης.

Παίζουν οι μουσικοί και οι ηθοποιοί:
Γιώργος Χατζής, Οδυσσέας Αποστολόπουλος,Δημήτρης Πάσσιος.Συμμετέχουν : Άλκηστη Ηλιάδη, ,Δανάη Τωράκη, Μάρθα Λαγωνίκου
Νάγια Μητσάκου.

Σκηνοθεσία – Δραμ. Επεξεργασια: Ανδρομάχη Μοντζολή
Μετάφραση -Στίχοι τραγουδιών: Γιώργης  Έξαρχος
Μουσική: Δημήτρης  Παπαδημητρίου
Σκηνικά – κουστούμια: Mατίνα Μέγκλα
Κίνηση: Φρόσω Κορρού.

Παιδαγωγ. Σύμβουλος:Λάκης Κουρετζής – Επιτ.Καθηγ. Πανεπ.Αθηνών

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Πάνος Αγγελόπουλος -Σκηνοθέτης
Διεύθυνση Δημoσίων Σχέσεων: Μαρία  Καλίτση

Παραγωγή: Sound & Picture Theatre Production

INFΟ

«ΠΛΟΥΤΟΣ»  ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ για όλη την οικογένεια.
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ Ακαδημίας 3, τηλ.2103636144
Θεατρική Περίοδος : Οκτώβριος  2015 – Απρίλιος 2016
Διάρκεια: 1 ώρα και 50 λεπτά
Ημέρες& ώρες παραστάσεων.
Σάββατο 3:00 μ.μ
Κυριακή 3:00 & 5:00μ.μ. 

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 14 ευρώ

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: 12 ευρώ

Στο ταμείο του θεάτρου ,Τζένη Καρέζη, Τ: 210 3636144 ||210 3625520 &

στο Viva.gr ||τηλέφωνο κρατήσεων 11876||, στο κατάστημα Viva||TheMallAthens|| και στο VivaWalletMobileApp, στα καταστήματα Public και στο  tickets.puplic.gr, στα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου  και στ οtickets.papasotiriou.gr, στα βιβλιοπωλεία Ianos και στο tickets.ianos.gr, στα καταστήματα SevenSpots, στα ReloadStores, στα καταστήματα MediaMarktκαι στο tickets.mediamarkt.gr

Βρείτε αναλυτικά τα 300+ σημεία προπώλησης στο

Viva:www.vivapayments.com/el-gr/network

Παραστάσεις για σχολεία  Πέμπτη & Παρασκευή || Ώρα :11:00 μ.μ
Τηλ. Κρατήσεων : 210 3636144 || 210 3625520 Θ.ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ
Yπεύθυνη Κρατήσεων:Iωάννα Κουλοχέρη Κ: 6977865517.

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας