Quatres poèmes de Constantin Bouras
traduits en français par
Paraskevie Vass. Molari
Enseignante , Traductrice , Chercheur
En voici quatre nouveaux poèmes ( parmi les plus difficiles et personnels) de Bouras faisant partie de son recueil de poèmes intitulés «Τρία ΑΛΦΑ, μία ΗΤΤΑ , ένα ΩΜΕΓΑ» qui est toujours en voie de composition..
*****
“ A l’infini, maintenant”
Infatigable , régulier, indestructible
Eternel, infini, interminable,
Spiral galactique, échelle universelle,
Lamentation de coccyx flatteur,
Pause , rejaillissement, restructuration,
Rechargement, recherche du possible,
L’invisible étant effrayant,
Non familier et difficile à résoudre,
Sans retour , sans réserve,
Assuré de ne pas retourner
Au Chaos, aux Ténèbres, à la matrice
De l’Univers
Tu as choisi la lumière
Ne serait-ce que salie
Polluée par les rapaces
Et les faucons,
Qui ne cessent de chercher proie
Ne saurant comment remâcher
Leur propre chair,
Ruminant leur propre coquilles
Alors que leur prétendu profit
S’amortit continuellement
Sous l’inéluctable loi du désordre
Qui noud tout
Sans examen minutieux
Rongeant sans distinction
Injustement les justes
Dans les pinces d’acier
Des géants de la montagne
Quant aux serpents de la colonne vertebrale
Ils suffoquent, luttant
D’en voir au moins un survivre,
Et les chiens errants
Ont trouvé pour chef
Un lion sage et intelligeant
Pour les guider
Loin de la rage
Et le vacarme
Des hommes,
Qui mâchent leur chair
La trouvant savoureuse.
Le familier contre l’étrange
L’altérant, le différant,
Le divergeant, le distinct…
A l’infini , maintenant
Diffusé dans la solitude
Afin de retourner sensé
Au désespoir quotidien
Des relations conventionnelles.
*****
“ Rechargement”
Fatigués
De pleurer sur notre destinée
Toujours au même ton
Levés et ayant saisi
Le premier morceau
De bois commode,
Nous l’avons gravé, rougi au feu,
Peint
Avec la bénédiction de l’acier
Qui donne naissance à tout
Les rebaptisant
Aux sources
D’une puberté usée,
Au goût de griotte,
Gâteau pour les rhumatismes
Et les artères bouchées….
Et la Mort guette
Sans être vu.
Livrés à la jeunesse éternelle
On a beau feindre de l’ignorer,
Il finira par avoir sa revenche
Au dernier instant.
Yeux à peine fermés à jamais
Dernier souvenir de la vue:
Son image
Effacée , elle aussi
Au fil du temps.
L’esprit éternel
L’âme decroissant
Jusqu’à ce qu’elle soit recyclée
Dans le fourneau
Jamais éteint
De la galaxie borgne.
*****
“En asphodèle”
Ajournement de volupté
Abondance des mots
Livrés
Sages, raisonnables,
Et annuels
Ayant évité
La combustion des corps
Bientôt…déclanchement de l’incendie
Avec la fleur de la calendula.
En fleurs rouges Photinia
Se transformeront les asphodèles
Remportés des montagnes
Par des mornes sorcières
Délaissés
A la merci du Temps
Et la colère des éléments…
Servile, je m’en remets
Au néant
Désespéré
Enfermé dans l’évident
Prisonnier de l’irréalisable….
Suffocant
Je retourne en asphodèle
Commençant , sans parcimonie,
A poindre le droit de rejetter la solitude.
Ulcère voyant le jour
Le désir , à la place d’un tourment de jadis…
Galaxie se couchant
Dernier crépuscule avant les noces
Avec son didyme [ colosse énergétique].
Le firmament sera fendu par des feux de Béngale
Sous la logique de l’ ordre,
Éclair comptant le Temps
A rebours
Avant de crouler
Dans le tunnel lumineux
D’un présent ineffable.
Prêter attention
Sur quel accent [ quel point, quel signe de ponctuation]
L’aiguille des minutes s’arrêtera…
*****
“Graveur de verre”
Le livre cercueil de poète-éternisation de poème.
Le lendemain
Etre obligé
D’imaginer soi-même
Compter ses propres morceaux
Reprendre ses esprits
Regagner ses intimes
Ou l’amour des décompositeurs.
Je fréquente souvent
Les soirées de présentation de livres,
Rarement j’assiste à des funerailles.
Rien que pour m’assurer
D’avoir enterré les ennemis
Et salué les amis . Au revoir.
Sans colère, ni flatterie,
Comment vivre
Comment nourir
Le verve qui guette
Dans le fumier des taureaux
Qui s’accouplent avec des éléphants.
Faire de la bile une lemonade
De la haine un combustible apparent
Précieux en temps d’austérité.
Le comble de la poésie:
Transformer la vie
En ses contraires,
La mort aussi.
Le poème, sommet de l’iceberg
Poète sculpteur de mots.
Artisan de la chair
Ensorceleur du naturel…
[ tant d’allitérations en grec, intraduisibles,
Dont aucune artificielle]
J’ai perdu la cohérence
J’ai perdu la vie
A la recherche de son distillat.
Je me mettrai à peindre des cailloux
Avec des aquarelles
Et les jetter à la mer,
Peut-être un jour les trouvera-t-on
Effacés par le Temps,
Sculptés différemment
Par le Temps
Seraient-ils , alors, plus représentatifs pour moi!
Aujourd’hui, dans l’hôpital de l’ “ Annonciation”
On m’ a donné les résultats des examens medicaux
D’un diabétique , souffrant des reins,
Vieux cancereux et cardiaque
Ayant le même nom que moi
Prénom de père différent.
Cela pourrait s’ y assortir.
Seul le prénom de la mère d’origine grecque ancienne:
Niki.
Rien que des détails.
Les vers sont uniques.
Utilisation extravagante de la langue.
Peut-être que non.
Patience. Volupté. Persévérance. Persistance.
Bonheur
Konstantinos Bouras
www.konstantinosbouras.gr
Τα Χρόνια του Φιδιού-Λιπεσάνορες, ένα ποιητικό έργο στο Θέατρο Βαφείο
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Έρωτα… κάποτε ήρθες στην Τροία.
Τον πόθο ξύπνησες στα στήθη των θνητών
και τα προίκισες με περηφάνια τόση…
Έρωτα… κάποτε ήρθες στην Τροία και την σκόρπησες…»
Η παράσταση ξεκινάει μέσα στους καπνούς και στις σκιές, στις φλόγες και στις στάχτες που άφησε πίσω του ο Τρωικός πόλεμος, που επί δέκα συνεχή χρόνια περικύκλωσε τη Τροία. Οι ηρωίδες, τραγικές μορφές ενός πολέμου που ρήμαξε τη χώρα τους και τις ανάγκασε σε ανδραποδισμό παραληρούν κάτω από το βάρος της τραγωδίας που τις κτύπησε. Αναλογίζονται πως έχασαν τους αγαπημένους τους άνδρες και παιδιά και πως με πλάγιο κι ύπουλο τρόπο οι Έλληνες τους παρέσυραν στην τελειωτική μάχη. Ταπεινωμένες, πληγωμένες, θύματα ενός πολέμου που έκανε στάχτη τη πατρίδα τους ολοφύρονται για τη ζωή, που είχαν κι έχασαν. Το κείμενο δύσκολο αλλά και ανάγλυφο της κατάστασής τους. Η κίνηση δωρική, στεγνή από υπερβολές, αυστηρή αφού οι ηρωίδες, σκιές του Αδη πια αναλογίζονται και ψάχνουν την παρηγοριά. Μιλούν μέσα από την ψυχή τους ,για τα δεινά τους και τις σύμφορες τους, για τα δικά τους παθήματα και προσωπικά πάθη. ΕΚΑΒΗ: «Οι γυναίκες, δεν έχουμε ζωή να μας ανήκει, χαμένες είμαστε στα χέρια των αντρών… το ξέρετε θαρρώ και μην καμώνεστε εσείς οι νέες πως σας λείπει η πείρα… γυναίκες είστε και δεν ξεγελιέται το είναι σας.»
Η παράσταση έχει στηθεί σύμφωνα με τα πρότυπα της αρχαιότητας. Είναι κλασσική τραγωδία αν κι έχει γραφτεί στη σύγχρονη εποχή. Εξαιρετικές όλες οι ερμηνείες των πρωταγωνιστριών. Εκάβη, Ανδρομάχη, Κασσάνδρα, Βρισηίδα και μια απλή Τρωαδίτισσα ενσαρκώνονται από άξιες και γενναίες ηθοποιούς, οι οποίες συμπληρώνουν η μια την άλλη.
Συντελεστές
Συγγραφή: Δημήτρης Βαρβαρήγος
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαντέλη
Σκηνικά -κοστούμια: Θεοδόσης Δαυλός
Επιμέλεια και εκτέλεση σκηνικού: Νίκος Κωνστάντης
Σύνθεση μουσικής και κιθάρα: Αρετή Κοκκίνου
Σχεδιασμός Φωτισμού: Γιάννης Κωνσταντακόπουλος
Β΄σκηνοθέτις: Αδαμαντία Μαντελένη
Παίζουν: Εκάβη: Γεωργία Ζώη, Ανδρομάχη: Ελίζα Σολωμου, Κασσάνδρα: Ντομένικα Ρέγκου, Βρισηίδα: Ορνέλα Λούτη, Τρωαδίτισσα: Αρετή Κοκκίνου
Πρεμιέρα: 11 Νοεμβρίου 2015
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: κάθε Τετάρτη στις 6.30 μ.μ. Μόνο για 10 παραστάσεις.
Πληροφορίες θεάτρου
Βαφείο-Λάκης Καραλής, Διεύθυνση: Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Τηλέφωνο: 21 0342 5637
"ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ" διαχρονική και σύγχρονη όσο ποτέ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Εις βαθείαν περισυλλογήν και θλίψην περιέπεσα διαπιστώνοντας δια μίαν ακόμην φοράν ότι είμεθα αληθή τέκνα των αρχαίων ημών προγόνων: ο φθόνος, οι διαβολές, η μετριοκρατία, η συνωμοσία των ηλιθίων, η δαιμονοποίηση του διαφορετικού καλά κρατεί. Όπως γράφω στο τελευταίο μου πόνημα «Φιλοσοφώντας άνευ… (δοκίμια για την Κρίση και τον σύγχρονο Άνθρωπο)», στο κεφάλαιο «Φθόνος», αυτή η αυτό-καταστροφική μανία του νεοέλληνα να θερίζει τους αξίους, τους ταλαντούχους, τους αρίστους, ως προεξέχοντα στάχυα, ως ερμαϊκές κεφαλές, έλκει την καταγωγή τους από την περίφημη κι απολύτως εξιδανικευμένη «άμεση δημοκρατία» της αρχαίας Αθήνας, που πόρρω απείχε από τη Νομιμότητα, αλλά βασιζόταν – ενίοτε – σε παρωδίες δικών με παραδόπιστους ψευδομάρτυρες και μετρημένα-εξαγορασμένα κουκιά-ψήφους. Μάλιστα. Κι όποιο στάχυ προεξείχε, θεριζόταν. Μακρά η παράθεσις ονομάτων: Ίβυκος, Πυθαγόρας, Ευριπίδης, Σωκράτης (για να αναφέρω μόνον τους σοφώτατους). Η εξορία ήταν κοινή μοίρα όλων. Μόνον ο καλοπερασάκιας Σοφοκλής τη γλίτωσε. Θα ήταν το ίδιο “πυκνόσωμος” και διπλωμάτης με τον Γαλιλαίο κι άλλους λιγότερον ιδιοφυείς, αλλά – δυστυχώς – συγχρόνους μας…
Ο Σωκράτης είχε την παιδική αφέλεια της Αντιγόνης να πιστεύει στη Λογική και στο Άγραφο-Εθιμικό Δίκαιο. Πάλεψε να πείσει τους δικαστές μέχρι τέλους. Παραιτήθηκε κι αποδέχθηκε τον θάνατο από αηδία, από απελπισία, συνειδητοποιώντας το αδιέξοδο, το «λάθος» της ύπαρξής του. Η παραπαίουσα αθηναϊκή δημοκρατία εξόρμησε σε κυνήγι μαγισσών και το εύκολο θύμα είναι πάντα ο πλέον αθώος. Πηγαίνοντας κάποτε (για πολλοστή φορά) σε μια ανακρίτρια, συκοφαντημένος από αδίστακτους συναδέλφους κι άσπονδους φίλους, την άκουσα να σιγοψιθυρίζει στη γραμματέα της: «γαμώτο, πάλι έναν αθώο μου στείλανε σήμερα! Κι έξω χιονίζει». Ναι. Χιόνιζε στην Αθήνα, ενώ την άλλη φορά έκανε καύσωνα και την παράλλη είχε νέφος αφόρητο. Μάλιστα. Τα ίδια περιττώματα αρχαιόθεν και σήμερα, να περιφέρουν την ανικανότητα, την αναξιοκρατία, την κολακεία, την ανηθικότητά τους ανενδοίαστα.
Αυτές οι σκέψεις αναδύονταν στο μυαλό μου, παρακολουθώντας τον ταλαντούχο Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο να υποδύεται τον Σωκράτη, αργά, τελετουργικά, ήπια (χωρίς φανφαρονισμούς και καμποτινισμούς). Ανέδειξε το μεγαλείον του φιλοσόφου, ως προχριστιανικού προδρόμου της Αλήθειας και της Ζωής (έννοιες ταυτόσημες).
Ο παθιασμένος αυτός θεατράνθρωπος θαρρώ πως αυταναφλέγεται μέσα στο ταλέντο του, πυραναλώνεται, αναγεννάται από την τέφρα του, αποθνήσκει σαν τον Άδωνι αλλά δεν πεθαίνει. Ταλαίπωρη Ελλάδα! Ένας τέτοιος ηθοποιός θα έπρεπε να είναι στο Εθνικό Θέατρο, να παίζει στην Επίδαυρο. Παντού και πάντα τα ίδια. Έλεος νεοέλληνες κι ας είστε μόνον κατ’ επίφασιν χριστιανοί. Τηρείστε τουλάχιστον τα προσχήματα. Φτιάξτε (ποιος να φτιάξει θα μου πεις, ιδού η απορία) σκαρώστε μία επετηρίδα ταλαντούχων-σοφών, αρίστων, με την έξωθεν καλή μαρτυρία, ανθεκτικών μέσα στο Χρόνο και στην πυρά της τέχνης τους αναγεννώμενοι. Μόνον έτσι θα βγούμε από αυτό το τέλμα κακογουστιάς κι αμορφωσιάς που μας εξοντώνει. Όχι, η Κρίση που βιώνουμε δεν είναι οικονομική, αλλά πολιτισμική. Βαθιά απαξίωση τών ικανών, παραγκωνισμός τών αρίστων, αποκεφαλισμός των καινοτόμων… Όταν αλλάξει αυτό, θα έρθει κι η πολυπόθητη ανάπτυξη, που έχει ως προϋπόθεση την δημιουργικότητα. Χωρίς αυτήν, παραγωγικότητα δεν υφίσταται και δεν νοείται.
Δείτε την παράσταση στο «Θέατρο Αλκμήνη». Αξίζει. Μακάρι να την βλέπαμε και στην τηλεόραση, κάθε βράδυ μετά τις ειδήσεις. Ή μάλλον πριν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Facebook:
2ος χρόνος
Η δίκη του Σωκράτη –η οποία είχε μια ξεκάθαρη πολιτική διάσταση και που για κάποιους ήταν σχεδόν μια τραγωδία, μια σύγκρουση, δηλαδή, στην οποία και οι δύο πλευρές (φαίνεται να) είχαν δίκιο– αποτελεί ιστορικό γεγονός. Έγινε το 399π.Χ., τέσσερα χρόνια μετά την κατάλυση της τυραννίας των Τριάκοντα και την επάνοδο της δημοκρατίας. Ο Σωκράτης κατηγορείται ότι δεν αναγνωρίζει και δεν πιστεύει στους θεούς της πόλης, ότι εισάγει νέες θεότητες και ότι διαφθείρει τους νέους. Τίμημα: θάνατος! Ο Πλάτων –μαθητής του Σωκράτη και παρών στην δίκη– με το κείμενό του, την ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ, θέλει να αποδείξει όχι μόνον την αθωότητα του Σωκράτη, αλλά και την ηθική του μεγαλωσύνη. Θέλει να εξασφαλίσει την αθώωση του Δασκάλου του από το δικαστήριο της ιστορίας.
μετάφραση
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΩΡΑΪΤIΔΗΣ
μουσική
ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΕΟΝΤΗΣ
δραματουργική επεξεργασία
ΜΑΤIΝΑ ΜOΣΧΟΒΗ
σκηνοθεσία – ερμηνεία
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
φωνή Μέλητου
ΟΡΕΣΤΗΣ ΤΡΙΚΑΣ
βοηθοί σκηνοθέτη– εκτέλεση και οργάνωση παραγωγής
ΚΩΣΤΗΣ ΣΑΒΒΙΔΑΚΗΣ
ΑΝΝΥ ΖΕΡΒΟΥ
ΧΙΟΝΊΑ ΧΙΩTEΛΛΗ
φωτισμοί
ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΡΑΤΣΗΣ
φωτογραφίες
ΘΕΑΝΩ ΜΑΝΟΥΔΑΚΗ
κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 18:30
στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
Αλκμήνης 8, Γκάζι (μετρό Κεραμεικός)
τηλ: 210. 3428650 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 17:30
VIDEO
https://www.youtube.com/watch?v=Is9o-XO9RGM
παραγωγή
«θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ – σύνολο τέχνης»
συμπαραγωγή
θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
πληροφορίες: Σαββιδάκης Κωστής
e-mail: synkati@hotmail.com
μονόλογος
διάρκεια: 70΄
διάλειμμα: όχι
είσοδος: 10 ευρώ & μειωμένο 7 ευρώ
έναρξη: Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016
Ένας αριστοφανικός «Πλούτος» άξιος για το κοίλον της Επιδαύρου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως απολαμβάνω πρωτότυπες ερμηνείες του αρχαίου δράματος και μάλιστα σε κλειστό θέατρο. Αυτά τα έργα σπανίως αντέχουν ως φυτά εσωτερικού χώρου. Βασίζονται στις μεγάλες χειρονομίες κι εκφωνήσεις, θέλουν χορό, ξεφάντωμα, πανηγύρι και γλέντι καρναβαλικό. Η αρχαία κωμωδία έλκει την καταγωγή από τα εξ αμάξης μιμοδράματα και χοροθέαματα, με ελευθέρια κι ελευθεριάζουσα θεματική, απαραίτητα όμως για να διασκεδάσουν τους ψυχ-αγωγημένους μύστες που γύριζαν αγέλαστοι από την Ελευσίνα, ξεναγημένοι στα ερέβη του Κάτω Κόσμου από την Δήμητρα και την Κόρη αυτοπροσώπως. Στο βασίλειο του Πλούτωνα δεν κατέβηκε ποτέ κανείς αγόγγυστα (εκτός ίσως από τον Ηρακλή), αλλά κι όταν σπανίως επιστρέφει τυφλώνεται από τον ήλιο τον Ορατό και τον Νοητό και δυσκολεύεται να γελάσει με τα χθόνια καλαμπούρια μας. Αυτή ήταν κι η δουλειά των μίμων-μιμάδων-παντόμιμων-τραγουδοποιών-χορευτών που καιροφυλακτούσαν στις ξύλινες γέφυρες του Κηφισσού για να αναδραματοποιήσουν το Σκότος και να το μεταβολίσουν εις Φάος αγλαόν.
Με αυτά κατά νουν, παρακολούθησα την εκπληκτική παράσταση-διασκευή του αριστοφανικού «Πλούτου» δια χειρός της Δρ. Μάγκυ Μοντζολή και του ιδιοφυούς συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου. Κατ’ αρχήν ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος και πολύπειρος θεατράνθρωπος η Μάγκυ Μοντζολή έστησε μία τέλεια πανηγυρική λαϊκή «όψιν», χωρίς ίχνος λαϊκίστικων ευκολιών και μιμήσεως μιμήσεων… Είναι μια μέχρι τώρα παραγνωρισμένη και σεμνή (δια τούτο… άφαντος) δύναμη του Ελληνικού Θεάτρου με γνώση και μεράκι. Από την «Ομάδα Τέχνης Πάροδος» του Λάκη Κουρεντζή, στο «Θέατρο της Ημέρας», στη «Μολιεριάδα» και σε σύγχρονο ελληνικό ρεπερτόριο η Μάγκυ Μοντζολή είδε να έρχεται η ώρα να ανοίξει τα φτερά της για Επίδαυρο, Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη. Το αξίζει και το δικαιούται. Το ευτύχημα είναι ότι συνεργάστηκε με τρεις ιδιοφυείς ανθρώπους: Τον Δημήτρη Παπαδημητρίου, την Φωτεινή Δάρρα και τον Κωνσταντίνο Καζάκο (τον γιο της αλησμόνητης Τζένης Καρέζη και του μεγάλου ηθοποιού Κώστα Καζάκου).
Είχα δει την Φωτεινή Δάρρα σε συναυλίες, όμως τώρα ανακάλυψα το δραματικό της δαιμόνιο, την πρωτεϊκή ικανότητά της να μεταμορφώνεται, να αλλάζει τόνο, διάθεση, ύφος, τεχνική ακόμα. Αυτή η καλλιτέχνις μπορεί να τραγουδήσει Κουρτ Βάιλ, Εντίθ Πιαφ, Σοφία Βέμπο, Ουμ Κουλσούμ και ό,τι άλλο θέλει, γιατί (όπως κι η Μαρία Κάλλας) είναι πρωτίστως ηθοποιός, ψυχούλα, συμπάσχουσα, αλλοδιαστασιακή, υπερέχουσα κι υπερβάλλουσα… Δεν έχω λόγια να περιγράψω το μπρίο και τη θεατρική-μουσική ευωχία που μας χάρισε, αξιοποιώντας στο έπακρο τις θεατρικές μελωδίες ενός ανθρώπου με μακρά θητεία, επιμονή, υπομονή και γνώση στον θεατρικό χώρο. Δημήτρης Παπαδημητρίου. Ναι, να τον δούμε στην Επίδαυρο, στο Χόλυγουντ, στο Μπρόντγουέι, στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στη Μόσχα. Είναι εργατικός, πολυτάλαντος, ανήσυχος, εργατικός κι εμμένων στην ποιότητα. Σαν τον άλλον Μεγάλον Αλεξανδρινό.
Θέλω να ξαναδώ και να ματαδώ αυτή την παράσταση. Ψυχαγωγήθηκα, ξεναγήθηκα στον πλούτο της ελληνικής πανανθρώπινης ανθρωποκεντρικής ψυχής που αναγνωρίζει ως μέτρο μόνο την ευτυχία, τη μινιμαλιστική, την ουσιώδη, την ερωτική, την ψυχωφελή.
Εύγε σε όλους! Και στην Επίδαυρο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο http://www.theatrotzenikarezi.com/
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝH ΚΑΡΕΖΗ ΑΠΟ 07 Νοεμβρίου 2015
«ΠΛΟΥΤΟΣ» του Αριστοφάνη
Μουσικοθεατρική παράσταση για όλη την οικογένεια!
Μουσική και τραγούδια
του Δημήτρη Παπαδημητρίου
Με την Φωτεινή Δάρρα
Πρωταγωνιστούν ο Κωνσταντίνος Καζάκος στο ρόλο του Χρεμύλου, ο Δημήτρης Μενούνος στο ρόλο του Καρίωνα,ηΘάλεια Προκοπίου στον ρόλο της Πενίας , ο Δημήτρης Σταμούλης στο ρόλο του Πλούτου και η Νατάσα Κοτσοβού στο ρόλο της γριάς, μαζί τους ο Δημήτρης Γρηγοριάδης, και ο Λευτέρης Βλάχος.
Παίζουν οι μουσικοί και οι ηθοποιοί:
Γιώργος Χατζής, Οδυσσέας Αποστολόπουλος,Δημήτρης Πάσσιος
Σε μετάφραση και στίχους τραγουδιών του Γιώργη Έξαρχου
και σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή.
Μια ανεπανάληπτη θεατρική εμπειρία για μικρά & μεγάλα παιδιά.
O πολιτιστικός οργανισμός Sound&Picture TheatreProduction θα παρουσιάσει το έργο “ΠΛΟΥΤΟΣ” του Αριστοφάνη σε μια νέα μετάφραση διασκευή , σε έμμετρο λόγο.
Μια κωμωδία με ζωντανή μουσική που διατηρεί την φρεσκάδα του αριστοφανικού λόγου.
Η Φωτεινή Δάρρα παίζει και ερμηνεύει τα τραγούδια της παράστασης για πρώτη φορά σε παιδική σκηνή.
Συνεχίζοντας μια ξεχωριστή πορεία στο χώρο του έντεχνου τραγουδιού, επιστρέφει στη θεατρική σκηνή από όπου και ξεκίνησε, με έναν ρόλο έκπληξη στο κλασσικό έργο του Αριστοφάνη, την παιδική μουσική παράσταση που θα κλέψει τις καρδιές των λιλιπούτειων φίλων και όχι μόνο φέτος το χειμώνα!
Ένας περιοδεύων θίασoς συναντάει μια ομάδα μουσικών και όλοι μαζί ηθοποιοί και μουσικοί γυρίζουν την Ελλάδα παίζοντας τον «ΠΛΟΥΤΟ» του Αριστοφάνη.
Ο“ΠΛΟΥΤΟΣ” είναι η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη. Η μορφή, την οποία σήμερα γνωρίζουμε, είναι εκείνη που γράφτηκε το 388 π.Χ., σηματοδοτώντας το πέρασμα από την αρχαία στη νεότερη αττική κωμωδία.
Η ιδιοφυής και μοναδική σε σύλληψη ιδέα του Αριστοφάνη χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και ευρηματικότητα στην πλοκή του έργου, ενώ οι καταστάσεις του τότε παραπέμπουν στο σήμερα.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπηρετούν και τονίζουν την διαχρονικότητα και την επικαιρότητα που αναδύονται αβίαστα από το κείμενο.
Κατά την διαδικασία προετοιμασίας της παράστασης εφαρμόζονται δημιουργικές τεχνικές και μέθοδοι, με στόχο την θεατροπαιδαγωγική προσέγγιση και την ευαισθητοποίηση του σύγχρονου θεατή.
Η παράσταση στοχεύει στο να παρασύρει μικρούς και μεγάλους στο μαγικό κόσμο του αρχαιοελληνικού θεάτρου, προσφέροντας τους μια ανεπανάληπτη θεατρική και μουσική εμπειρία.
Ένα συναρπαστικό ταξίδι γνώσης και διασκέδασης!
Υπόθεση του έργου
Στο έργο διακωμωδείται η άνιση κατανομή του πλούτου,πιο επίκαιρη από ποτέ!
Με την ανατροπή της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, κατά την εξέλιξη του έργου, αποτυπώνεται το μωσαϊκό της κοινωνίας στα χρόνια του Αριστοφάνη, που διψάει για πλούτο. Πόσο της μοιάζει η σημερινή δική μας κοινωνία!
Ένας πατέρας, ο Χρεμύλος, πηγαίνει στους Δελφούς να ρωτήσει τον θεό Απόλλωνα τι ακριβώς πρέπει να κάνει ώστε ο γιος του να έχει καλύτερη από αυτόν τύχη στη ζωή του.
Ο θεός του απαντάει πως πρέπει να ακολουθήσει τον πρώτο άνθρωπο που θα συναντήσει βγαίνοντας από τον ναό. Αυτός που συναντά όμως, είναι ένας κουρελής και τυφλός, αλλά πρέπει να τον ακολουθήσει χωρίς να ξέρει ούτε ποιος είναι, ούτε ποιο είναι το όνομά του.
Αργότερα θα μάθει πως είναι ο ίδιος ο θεός Πλούτος, δηλαδή αυτός που μοιράζει τα πλούτη – χωρίς να βλέπει πού και σε ποιον τα δίνει. Όσο είναι τυφλός όμως, μπορεί να γίνει άδικος, επομένως πρέπει να ξαναβρεί το φως του, ώστε να διακρίνει τον αποδέκτη του πλούτου…
Ο Χρεμύλος πάει τον Πλούτο στον Ασκληπιό, που τον γιατρεύει, και έτσι τώρα ο “τυφλός θεός” έχει αρχίσει να ξαναβλέπει και να ξέρει πού και πώς πρέπει να δίνει τα πλούτη. Όταν όμως γίνεται γνωστό ότι ο Χρεμύλος έχει στο σπίτι του τον θεό Πλούτο, αρχίζουν να προσέρχονται
διάφοροι πονηροί και καιροσκόποι για να ζητήσουν από τον Πλούτο, που τώρα πλέον βλέπει, να τους κάνει πλούσιους.
Η μόνη που αντιστέκεται είναι –το μέγα εύρημα του Αριστοφάνη– η Πενία, η οποία λέει πως μόνο με αυτήν ο κόσμος προοδεύει, όσο την αισθάνεται κοντά του, γιατί αγωνίζεται να ξεφύγει από δίπλα της κι έτσι αναγκάζεται να δημιουργήσει…
Με τον Πλούτο, λέει η Πενία, κανείς δεν θα δουλεύει, κανείς δεν θα προσπαθεί, κανείς δεν θα δημιουργεί. Όλοι και όλα θα πέσουν σε μια κατάσταση πλήρους αδιαφορίας, αφού θα έχουν έτσι κι αλλιώς τον Πλούτο δίπλα τους, για προστάτη τους.
Το έργο κυκλώνεται πανηγυρικά με τις πρωτότυπες μουσικές και τα τραγούδια του Δημήτρη Παπαδημητρίου που θα μαγέψουν μικρούς και μεγάλους!
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«ΠΛΟΥΤΟΣ» ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ |Ακαδημίας 3, Αθήνα|2103636144
Με την Φωτεινή Δάρρα
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ
Κωνσταντίνος Καζάκος , Θάλεια Προκοπίου,
Δημήτρης Μενούνος, Νατάσα Κοτσοβού,
Δημήτρης Γρηγοριάδης, Λευτέρης Βλάχος,
και ο Δημήτρης Σταμούλης.
Παίζουν οι μουσικοί και οι ηθοποιοί:
Γιώργος Χατζής, Οδυσσέας Αποστολόπουλος,Δημήτρης Πάσσιος.Συμμετέχουν : Άλκηστη Ηλιάδη, ,Δανάη Τωράκη, Μάρθα Λαγωνίκου
Νάγια Μητσάκου.
Σκηνοθεσία – Δραμ. Επεξεργασια: Ανδρομάχη Μοντζολή
Μετάφραση -Στίχοι τραγουδιών: Γιώργης Έξαρχος
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά – κουστούμια: Mατίνα Μέγκλα
Κίνηση: Φρόσω Κορρού.
Παιδαγωγ. Σύμβουλος:Λάκης Κουρετζής – Επιτ.Καθηγ. Πανεπ.Αθηνών
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Πάνος Αγγελόπουλος -Σκηνοθέτης
Διεύθυνση Δημoσίων Σχέσεων: Μαρία Καλίτση
Παραγωγή: Sound & Picture Theatre Production
INFΟ
«ΠΛΟΥΤΟΣ» ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ για όλη την οικογένεια.
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ Ακαδημίας 3, τηλ.2103636144
Θεατρική Περίοδος : Οκτώβριος 2015 – Απρίλιος 2016
Διάρκεια: 1 ώρα και 50 λεπτά
Ημέρες& ώρες παραστάσεων.
Σάββατο 3:00 μ.μ
Κυριακή 3:00 & 5:00μ.μ.
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 14 ευρώ
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: 12 ευρώ
Στο ταμείο του θεάτρου ,Τζένη Καρέζη, Τ: 210 3636144 ||210 3625520 &
στο Viva.gr ||τηλέφωνο κρατήσεων 11876||, στο κατάστημα Viva||TheMallAthens|| και στο VivaWalletMobileApp, στα καταστήματα Public και στο tickets.puplic.gr, στα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου και στ οtickets.papasotiriou.gr, στα βιβλιοπωλεία Ianos και στο tickets.ianos.gr, στα καταστήματα SevenSpots, στα ReloadStores, στα καταστήματα MediaMarktκαι στο tickets.mediamarkt.gr
Βρείτε αναλυτικά τα 300+ σημεία προπώλησης στο
Viva:www.vivapayments.com/el-gr/network
Παραστάσεις για σχολεία Πέμπτη & Παρασκευή || Ώρα :11:00 μ.μ
Τηλ. Κρατήσεων : 210 3636144 || 210 3625520 Θ.ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ
Yπεύθυνη Κρατήσεων:Iωάννα Κουλοχέρη Κ: 6977865517.
Καζαντζάκειος «Ασκητική», μια διεθνής παράσταση σε μουσικό υπομνηματισμό του σημαντικού συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διάβασα για πρώτη φορά το πιο ερμητικά μυστικιστικό κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη το 1973, σε ηλικία έντεκα ετών (ψυχορραγούσης της Χούντας των Συνταγματαρχών). Στα δώδεκά μου έτη είχα αποστηθίσει το κείμενο και το αναχάραζα στη μνήμη μου την ώρα που κολυμπούσα ή στους μακρινούς μοναχικούς περιπάτους. Έτσι που ο στοχασμός του μεγάλου μαχητή έγινε δεύτερη φύση, κι ορκίστηκα να ακολουθήσω τα δικά του πνευματικά μονοπάτια στο μέλλον. Όπερ κι εγένετο…
Πήγα λοιπόν περιδεής να δω τη θεατρική του μεταφορά στο «Θέατρο Καρέζη» κι εξεπλάγην ευχαρίστως, καθότι αυτό που είδα έδωσε άλλες διαστάσεις στο εν πολλοίς γνωστό κείμενο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ένας σημαντικός ταλαντούχος συνθέτης. Τον ξέρω από το 1979 όταν συμμετείχαμε στο θεατρικό του Πανεπιστημίου Αθηνών στην «Ίριδα» (μαζί με την Μίνα Χειμώνα, τον Πλάτωνα Μαυρομούστακο, την Υρώ Μανέ και τόσους άλλους που δεν λησμονώ). Ο Δημήτρης έπαιζε άπειρα μουσικά όργανα, συνέθετε, εμψύχωνε, σώπαινε, υπήρχε σιγαλά όπως μόνον οι ουσιαστικοί άνθρωποι γνωρίζουν…
Με το που άνοιξε το στόμα του ο Νικήτας Τσακίρογλου κι άκουσα τη μουσική να υπομνηματίζει ιδιοφυώς το μνημειώδες έργο, εκστασιάστηκα, κι είπα μέσα μου: «αυτό είναι: η μετάφραση ενός κώδικα σε άλλον, απολύτως επιτυχής, συμπληρωματικώς παραπληρωματική, σεβαστική και σημαίνουσα». Κι όταν βγήκε η τραγωδός Κατερίνα Διδασκάλου, με το πολυδιάστατο ηχείο της φωνητικής της υπάρξεως, τότε κατάλαβα το μεγαλείο του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Δεν έντυσε απλώς την παράσταση: άφησε τον λόγο γυμνό και τον ανέδειξε χωρίς να τον σχολιάζει εμφανώς. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ για τη μουσική του το ρήμα «υπομνηματίζω».
Τα σκηνικά με αποθάρρυναν λίγο. Ήταν κάπως αυτοσχέδια, σχεδόν ερασιτεχνικά. Αυτό το περιφερόμενο πολυχρησιμοποιημένο πανί, μου θύμιζε πολύ τις (ελληνικές) πειραματικές παραστάσεις της δεκαετίας του 1980. Και τα δέντρα και οι προβολές, όλα ήταν κατώτερης αισθητικής από τον ορθώς εκφερόμενο λόγο και την αριστουργηματική μουσική. Η χορογραφία της κίνησης των δευτεραγωνιστών και πρωταγωνιστών ήταν βεβαίως επαρκής, όμως είναι κρίμα να χωλαίνει μια τόσο καλή παράσταση ως προς την «όψιν» της.
Κατέληξα να κλείνω πολλές φορές τα μάτια για να απολαμβάνω τις εξαίσιες φωνές του Νικήτα Τσακίρογλου και της Κατερίνας Διδασκάλου, να αναδεικνύουν τα καζαντζάκεια νοήματα και – προ πάντων – την ιδανική μουσική δια χειρός και νοός Δημήτρη Παπαδημητρίου να τους προσδίδει μιαν οικουμενική διάσταση, η οποία τους αρμόζει και τη δικαιούνται.
Θα ήθελα να δω αυτό το έργο σε διεθνή περιοδεία, με τη συνοδεία μπαλέτου υψηλών προδιαγραφών και video–art από τον βίο και την πνευματική πολιτεία του Νίκου Καζαντζάκη, ενός από τους μεγαλύτερους διανοητές του εικοστού αιώνα. Τι κι αν «έχασε» το Νόμπελ; Όχι. Ο Καζαντζάκης δεν έχασε τίποτα. Το βραβείο Νόμπελ κι αυτοί που το μαγειρεύουν έχασαν ακόμα μία ευκαιρία να νομιμοποιήσουν την πολιτικάντικη αυθαιρεσία τους και να δώσουν μιαν επίφαση εγκυρότητας στον αμφιλεγόμενο θεσμό τους. Ο Καζαντζάκης έμεινε στην Ιστορία, πέρασε σχεδόν αλώβητος στην αθανασία και θα διαβάζεται πολλούς αιώνες μετά το πέρασμα στη Λήθη των βραβευμένων. Γιατί ήταν μαχητής, ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος κι επηρέασε βαθύτατα τη Σκέψη του καιρού του. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα για ΜΑΤΑΙΟΚΑΜΑΤΟΥΣ. Τα βραβεία τιμούν την οξυδέρκεια αυτών που τα δίνουν και σε αυτή την ευλογημένη χώρα, ο φθόνος κι οι διαγκωνισμοί δίνουν και παίρνουν. Χρέος μας είναι να δημιουργούμε κι όχι να βραβειολογούμε.
Η παράσταση της «Ασκητικής» στο «Θέατρο Τζένη Καρέζη» σηματοδοτεί μια νέα εποχή στα θεατρικά μας πράγματα ανανεώνοντας την εν πολλοίς παγιδευμένη στο «γκλάμορους» και στο «ουάου!!!» πνευματική μας περιρρέουσα και διαρρέουσα ατμόσφαιρα.
Σημαίνουσα και σεμνή η σκηνοθετική δουλειά τού Πάνου Αγγελόπουλου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από τον διαδικτυακό τόπο http://www.theatrotzenikarezi.com/
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Από 16 Οκτωβρίου 2015
Α Σ Κ Η Τ ΙΚΗ του Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
||Φιλοσοφικό έργο σε θεατρική μορφή||
με τον Νικήτα Τσακίρογλου & την Κατερίνα Διδασκάλου.
Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση , συνεχίζει για 5η χρονιά την πορεία της, σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου και μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου.
Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον αγώνα!
Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ
Η τολμηρή απόπειρα παρουσίασης του φιλοσοφικού έργου, σε δραματική μορφή, κάνει τον θεατή να αποκτήσει μια πρωτόγνωρη, πιο ουσιώδη επικοινωνία με τις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.
Ο λόγος της ” ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ” μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια της ανθρώπινης εμπειρίας αποκαλύπτοντας, ταυτόχρονα, πολλές μεταφυσικές αλήθειες. Μας διαπαιδαγωγεί στον αγώνα της ζωής και μας διδάσκει ότι μέσα από τις δυσκολίες και τις αιματηρές μάχες, ο άνθρωπος, αν δεν φοβηθεί να αντιμετωπίσει τη φθορά του αλλά και το εσωτερικό του μεγαλείο, θα μπορέσει να απαντήσει στα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και να βρει τη λύτρωση.
Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη έχει σημειώσει ευρεία διάδοση ,έχει βρει βαθιά απήχηση στις ψυχές των ανθρώπων, από διάφορες εθνικότητες και ανόμοιες πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Eπιβλήθηκε και καταξιώθηκε στα χρόνια μας, απέκτησε παγκόσμια φήμη και κέρδισε να παραμείνει κλασικό στη ροή των αιώνων.
Η δραματοποίηση φιλοσοφικών έργων, θέτουν μόνο μεγάλα ερωτήματα και δίνουν ερεθίσματα στους θεατές, να διεισδύσουν πιο βαθειά και πιο αληθινά στο κείμενο. Μέσα από αυτό το φιλοσοφικό έργο, εκείνο που αναζητάς ,είναι το φως και μέσα από την αναζήτηση αυτή βρίσκεις με ελεύθερη βούληση, το βασικό σου στόχο, την απόλυτη ελευθερία.
Πάνος Αγγελόπουλος
«Α Σ Κ Η ΤΙ Κ Η» του Ν. Καζαντζάκη.
Πρωταγωνιστούν :
Νικήτας Τσακίρογλου
Κατερίνα Διδασκάλου.
Συμμετέχουν οι ηθοποιοί:
Σοφία Κομηνέα, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Μαρία Παπαφωτίου, Λευτέρης Βλάχος.
Ομάδα χορού – 5 ατόμων –
Θεατρική προσαρμογή – Σκηνοθεσία: Πάνος Αγγελόπουλος
Μουσική :Δημήτρης Παπαδημητρίου
Σκηνικά – Κοστούμια: Μάιρα Βαζαίου
Διεύθυνση Παραγωγής : Γιώργος Κολιοβέτας
Διεύθυνση Δημ.Σχέσεων : Μαρία Καλίτση
Video: Νίκος Μυλωνάς
Με την υποστήριξη των εκδόσεων ”ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ”
INFO
Θεατρική Περίοδος : Oκτώβριος – Δεκέμβριος 2015
Έναρξη: 16 Oκτωβρίου
Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή.
Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ &ΣΑΒΒΑΤΟ 21:15
ΚΥΡΙΑΚΗ 20:15
ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 18 ευρώ
μειωμένο 12 ευρώ
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ: 15 ευρώ | -Στο ταμείο του Θεάτρου ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ και στο viva.gr
ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ: 12 ευρώ
«Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» στο θέατρο Βεάκη
ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η λατρεία του διαφορετικού, η αποθέωση της ιδιαιτερότητας είναι η άλλη άκρη από το μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών. Η λατρεία της αστικής ατομικότητας, βάση του εμπορίου και των τεχνολογικών καινοτομιών οδήγησε βεβαίως το εκκρεμές σε ανάπηρες μεγαλοφυΐες και σε ταλαντούχες ιδιοφυΐες. Στα πλαίσια των ουμανιστικών ιδεωδών και των συνθημάτων του Διαφωτισμού, χρέος της κοινωνίας είναι να διασφαλίσει τόσο την ισότητα όσο και την ισονομία των πολιτών που υστερούν σε κάποιον τομέα είτε εκ γενετής (ντετερμινισμός) είτε ως αποτέλεσμα επιλογών (ελεύθερη βούληση, θεοκρατικώς αναγνωρισμένη). Έτσι το κάρμα, ή αλλιώς ο νόμος αιτίου-αιτιατού παύει να ισχύει για τη Νομοθεσία, τους κοινωνικούς θεσμούς και τον άγραφο Νόμο, κάτι που αποτέλεσε τη βάση και το εφαλτήριο λάκτισμα της βιομηχανικής και τεχνολογικής επανάστασης που οδήγησε τον Δυτικό Κόσμο στην «Κοινωνία της Αφθονίας». Αφού οφείλουμε να αγαπάμε χριστιανικώς και ρομαντικώς του «κατώτερους» και να αναγνωρίζουμε τον «θεό» που τους προστατεύει, χωρίς πλέον να τον ταυτίζουμε με δαίμονες και σατανάδες (όπως σε αρχαίες πολιτείες, όπου λειτουργούσαν Καιάδες και φασιστικής ανακυκλώσεις παντός είδους), τότε αυτά τα άτομα πρέπει πάση θυσία να γίνουν σαν εμάς (τους μικροαστούς), να γίνουν (ακόμα και με το ζόρι) λειτουργικά, χρήσιμα, παραγωγικά, δημιουργικά ως γρανάζια του καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής-κατανάλωσης, που υπακούει στους νόμους της Αγοράς και διέπεται από τους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου. Στα πλαίσια αυτά, η ένταξη των «ατόμων με ειδικές ανάγκες» στην Παραγωγή, αντικατοπτρίζεται ιδεολογικά κι αισθητικά σε έργα παρόμοια με «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού»… Η Σάρα είναι οργισμένη, επαναστατημένη, εσωστρεφής, εγωκεντρική, απροσάρμοστη, ετεροαπασχολούμενη σε σχέση με τις νοητικές ικανότητες και δεξιότητες που κατέδειξε μια εκπαίδευση προσανατολισμένη στην αστική ενσωμάτωση. Κανονικά, θα έπρεπε να καθαρίζει τουαλέτες μια ζωή, αν ο διορατικός, αιρετικός, αλλά απόλυτα αρεστός στο Σύστημα δάσκαλος, δεν ανακάλυπτε την καλά κρυμμένη τελειομανία της (πρώτης τάξεως ιδιότητα για την αστική-τεχνολογική κοινωνία της Αφθονίας μας). Προσπαθεί να την μετατρέψει σε «φυσιολογική», σε «κανονική» με το ζόρι κι εν μέρει τα καταφέρνει. Στο τέλος, θριαμβεύει εις βάρος της όποιας ελευθερίας αυτοδιάθεσης δια της χριστιανικής-βουδιστικής-ρομαντικής Αγάπης, δια της ενσυναισθήσεως, δια της συμπαθείας, δια της ασφυκτικά μονογαμικής σχέσεως («ους ο θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω»).
Αυτό είναι το δημοφιλές έργο που κάποτε ερμήνευσε με επιτυχία στα τελευταία της η καρκινοπαθής Έλλη Λαμπέτη, που είχε χάσει πια τις φωνητικές της ικανότητες.
Πέρα όμως από τον μελοδραματικό ρομαντισμό του κειμένου, στη σύγχρονη μετά το μεταμοντέρνο εποχή μας (που πέρασε ξυστά από την Ελλάδα το μεταμοντέρνο και δεν την άγγιξε ουσιαστικώς), η κάθε παράσταση κρίνεται εκ του αποτελέσματος, όχι μόνον στο θυμικό του θεατή, αλλά κι από αισθητικής πλευράς.
Στο «Θέατρο Βεάκη» λοιπόν είδα μια τίμια παράσταση για μικροαστούς, δημοφιλή κι ευθύγραμμα. Κατάλληλη διανομή, εκλεκτοί ηθοποιοί, υπέροχες ερμηνείες, τα σκηνικά κι οι φωτισμού υστερούσαν λίγο, λειτουργική μουσική από τον Σταμάτη Κραουνάκη, όλα ωραία κι επαγγελματικά.
Ο Γιάννης Βούρος είναι ένας ιδιαίτερα εργατικός ηθοποιός, τελειομανής σχεδόν, εξελισσόμενος. Δεν είναι τυχαίο που πήγε σε μεγάλη ηλικία να σπουδάσει θεατρολογία. Δεν είναι τυχαίο ότι ανέλαβε την διεύθυνση κρατικού θεάτρου και τον παραιτήσανε. Η ελληνική πολιτική σκηνή δεν αντέχει εργασιομανείς. Χαλούν την πιάτσα.
Η Χρύσα Παπά έδωσε με ιδιαίτερη δυναμική την οργή της, όχι όμως και την προσαρμογή της στα μικροαστικά καλούπια. Δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική στη «μεταστροφή» της προς το «κανονικό».
Ο Ντίνος Καρύδης είναι ένας εξαίρετος ηθοποιός. Καρατερίστας. Βρίσκει πάντα την ισορροπία μεταξύ τραγικού και κωμικού, μεταξύ ανθυπομειδιάματος και δακρύων.
Η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, περιγραφική και στυλιζαρισμένη έδωσε σωστά με κινήσεις παντομιμικές και με τη μιμική του προσώπου τις διακυμάνσεις του ρόλου της. Ο κάπως υπερβολικός τρόπος της εδικαιολογείτο από τη σκηνογραφική τοποθέτηση του καθιστικού της στο βάθος της σκηνής. Αλλά κι όταν εκινείτο στο προσκήνιο, ακολούθησε λίγο-πολύ τον ίδιο εκφραστικό κώδικα.
Εκπληκτικοί οι Θοδωρής Αντωνιάδης, Τζωρτζίνα Κώνστα, Λουκία Πεσκετζή στους δευτερεύοντες, αλλά απολύτως συγκινητικούς, ρόλους τους. Η διανομή ήταν ιδανική.
Μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Νοσταλγική, συγκινητική, ανθρώπινη. Μια απαραίτητη ανάσα δροσιάς στην κατάθλιψη και στη μιζέρια που μας πολιορκεί. Μην τη χάσετε.
Κωνσταντίνος Μπούρας
«Οι Δούλες» του Ζενέ στο «θέατρο Ελπίδας»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έχω δει το κλασικό πια έργο του «αιρετικού» κλέφτη της αστικής τάξης Ζαν Ζενέ ερμηνευμένο με πολλούς τρόπους: πολιτικό, μεταφυσικό, υπαρξιακό, ρεαλιστικό, σουρεαλιστικό, μπαρόκ, εξπρεσσιονιστικά… αλλά ποτέ μέχρι τώρα γκροτέσκο, να παραπέμπει τόσο έντονα στο δυτικοευρωπαϊκό κουκλοθέατρο. Αυτός ο υπερτονισμός τής θεατρικότητας στην αρχή με ξένισε, αλλά δεν με εμπόδισε να παρακολουθώ το νόημα. Μετά από λίγα λεπτά, όταν ο θεατής συντονίζει τις κεραίες του με τον επιχειρούμενο θεατρικό κώδικα, άρχισα να διεισδύω σε άλλα στρώματα του κειμένου, που δεν τα είχαν μέχρι τώρα αναδείξει άλλοι… είδα δηλαδή με νατουραλιστική προοπτική, τα αδιέξοδο αυτών των καταδικασμένων υπάρξεων που είναι καταδικασμένες σε μια ιδιότυπη φυλακή, σε διαρκή εξορία από τον εαυτό τους και το μόνο που τους μένει είναι να πιθηκίζουν τους κοινωνικούς ρόλους, αναζητώντας όχι τη διέξοδο αλλά την προσωρινή ανακούφιση. Αυτό το «παιχνίδι» με τους θεσμούς και τα πρότυπα της καθεστηκυίας τάξης, θα επιφέρει βέβαια μακροχρόνιες αλλοιώσεις στον ψυχισμό τους, ώστε παρασυρμένες από την θεατρικότητα του καθημερινού πλέον τελετουργικού παιχνιδιού τους και μην βρίσκοντας επαρκή ψυχ-αγωγία λόγω του κόρου που προέρχεται από τη μονοτονία και την έλλειψη φαντασίας, η οποία θα πυροδοτούσε αλλαγές στο αυτοσχέδιο «σενάριο», καταφεύγουν στην υπέρβαση κάθε φυσικού γραπτού και άγραφου νόμου, που είναι ο φόνος, η αυτοκαταστροφή, η μετάβαση σε μια άλλη φυλακή κυριολεκτικότερη κι ως εκ τούτου ένδοξη. Παρασυρμένες από την προσωρινή δόξα των δολοφόνων στις εφημερίδες και στα έντυπα μαζικής κατανάλωσης, οι δούλες θυσιάζουν στο βωμό μιας ψευδαισθητικής αναγνωρισιμότητας αυτό που δεν μπορούν να χαρίσουν η μία στην άλλη: τη Ζωή, την αναπνοή, το δικαίωμα να υπάρχεις ακόμα και μέσα σε τέσσερις τοίχους με την ελευθερία της σκέψης αλώβητη. Αυτή ακριβώς είναι και η αστοχία τους: αμαρτάνουν, γιατί δεν μπορούν να μεταπλάσουν ποιητικώς την ανιαρή καθημερινότητά τους, δεν μπορούν να πιστέψουν σε μεταθανάτιους παραδείσους, δεν αρκούνται σε παραμυθίες της ψυχής τους, δεν… δεν… Ενώ ο ποιητής Ζαν Ζενέ κατάφερε να μεταβολίσει την αθλιότητα της ζωής του σε υψηλή ποίηση και να περάσει στην Αθανασία δια του πνευματικού του έργο, μην δίνοντας παρηγοριά και ψεύτικες ελπίδες στους κατατρεγμένους, αλλά αποκαλύπτοντας το απλό μυστικό του αντικατοπτρισμού της Αλήθειας στην ατομική συνείδηση με υποκειμενικό τρόπο. Κι εκεί έγκειται η μόνη φιλοσοφική ελευθερία που επιφυλάσσει στους παρίες του: «να ιδώ τον κόσμο ανάποδα, τον αδελφό μου ξένο και τον οχτρό αδέλφι μου αδικοσκοτωμένο» (όπως λέει ο Βάρναλης). Πόσο σύγχρονο ακούγεται αυτό, την εποχή των φρούδων ελπίδων και των χρεοκοπημένων ιδεολογιών.
Η παράσταση στο «Θέατρο Ελπίδας» έδωσε μιαν άλλη, πιο λαϊκή πλευρά του Ζενέ, μακριά από τα στυλιζαρίσματα των αστών σκηνοθετών κι ερμηνευτών. Ήταν για τούτο πέραν του συμβατικού κι ως εκ τούτου ευπρόσδεκτη στο κουρασμένο θεατρολογικό μου αισθητήριο.
Σίγουρα θα ωφεληθεί ο θεατρόφιλος που θα την παρακολουθήσει. Είναι σαν τα έργα του Σαίξπηρ. Σε απρόσμενες σκηνικές παραλλαγές τους, ανακαλύπτεις καινούργια ανίδωτα υποστρώματα του κειμένου.
Πρωταγωνιστούν: Μ. Ιωαννίδου, Ρ. Πρέβεζα, Λ. Παναγιωτοπούλου
Μετάφραση: Τ. Μπούτου
Σκηνοθεσία: Μ. Δεστούνης
Σκηνικά / Κουστούμια: Κ. Μήλιου
Μουσική επιμέλεια: Γ. Χαβδάτος
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Θέατρο Ελπίδας
Περισσότερες πληροφορίες: http://theatroelpidas.blogspot.gr/
Ένα «Κουκλόσπιτο» σε ένα μαγικό θέατρο «δωματίου», το «Εκάτη»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε αυτό το υπόγειο θεατράκι έχω ζήσει μόνο μαγικές στιγμές. Είναι από μόνο του σαν κουκλόσπιτο, με πρώτη και καλύτερη την οικοδέσποινα που μας υποδέχεται στη βάση της σκάλας και βγήκε λες από ταινία του Φελλίνι, από αστικό δράμα του Μεσοπολέμου, σα να είναι μπιμπλό τής μπελ-επόκ. Από εκεί και μετά σα να σε αγγίζει με το μαγικό ραβδί της μπαίνεις σε έναν νεραϊδόκοσμο, αλλιώτικον από τους άλλους, σκληρό κι ανταποδοτικό, για ενηλίκους… Ναι, λατρεύω τη Βαλεντίνη Λουρμπά και τη θαυμάζω που συντηρεί αυτό το χώρο χωρίς βοηθήματα κι επιχορηγήσεις, μόνο με την αγάπη του πιστού κοινού της, αναζητώντας διαρκώς την ποιότητα στα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής. Το ρεπερτόριό της ασυμβίβαστο, διαχρονικό, μακριά από ευκολίες και ηθογραφικές απλοποιήσεις. Τα πράγματα είναι δραματικά κι έτσι ήταν πάντα κι ίσως έτσι πρέπει να είναι. Αυτή η φιλοσοφική αισθητική που προσιδιάζει το μπαρόκ δίνει την κλίμακα της προοπτικής μεταξύ Ουρανού και Γης, Θεού κι Ανθρώπου.
Χωρίς να θεολογεί ο Ίψεν, αναμετράται με τις αρχετυπικές δυνάμεις που παλεύουν στο εσωτερικό του ανθρώπου και τον μετατρέπουν σε τραγική μαριονέττα, κούκλα, έρμαιο των παθών, άθυρμα δαιμονικών εξουσιών που δεν τον αφήνουν να καταλαγιάσει, να ησυχάσει, να συμβιβαστεί, να γαληνέψει. Οι ήρωές του είναι δαιμονικοί, ανελέητοι. Όσο κι αν ο εκβιαστής ημερεύει από την πρώτη του αγάπη, η χαροκαμμένη και συμβιβασμένη Χριστίνα επιμένει να μην τον αφήσει να μαζέψει το εκβιαστικό του γράμμα, θέλει με μια σαδιστική ακρίβεια ν’ αποκαλυφθεί η Αλήθεια και να δει την τυχερή παιδική της φίλη να συντρίβεται κάτω από το βάρος των ανομημάτων της. Μου θυμίζει τον Ευγένιο Ο’Νηλ στο «Πάθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» που ξεστομίζει την αιρετική φράση: «Μακάρι να υπήρχε μία Κόλαση και γι’ αυτούς τους καλούς ανθρώπους». Μόνο που αυτοί οι «καλοί», οι λογικοί, οι φοβισμένοι, οι καθωσπρέπει άνθρωποι ζουν την καθημερινή κόλαση της εθελοδουλείας τους. Μια φυλακή που δεν έχει εξιτήριο ούτε καν στον τάφο. Στάθηκα σε αυτή τη λεπτομέρεια του έργου γιατί καταδεικνύει όλη την υπαρξιακή θεματική του Ίψεν: η αστική υποκρισία δεν επιτρέπει αμφισβητήσεις, ανυπακοές, ανταρσίες, επαναστάσεις. Τρέμει, φρικιά, τρομάσσει, μην χάσει τη βολή του κατουρημένου από τα πεκινουά καναπέ της. Ο Ίψεν κυνηγήθηκε γιατί ήταν επαναστάτης. Είναι μεγάλος δραματουργός γιατί παλεύει με τα αρχέτυπα. Είναι τραγικός γιατί θέτει τον άνθρωπο προ των ευθυνών του στην αδιάκοπη σύγκρουσή του με το Άγνωστο…
Απόλαυσα και αυτή την παράσταση, του «Κουκλόσπιτου» στο κουκλοσπιτένιο θέατρο «Εκάτη». Ήταν όλοι τους τέλειοι και δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Τόσο δεμένη ομάδα, τόσο σφιχτά αλληλέγγυοι, τόσα άρρηκτα συνεργαζόμενοι. Εύγε τους. Τους θαυμάζω!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Κουκλόσπιτο (Νόρα), το αριστούργημα του Ερρίκου Ίψεν
στο θέατρο Εκάτη, στις 16 Οκτωβρίου.
Ο Χέλμερ και η Νόρα είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια και ζουν μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή .Αυτός την φροντίζει σαν να είναι ένα μικρό παιδί και αυτή του το ανταποδίδει με πίστη και αφοσίωση. Η σχέση τους στηρίζεται κυρίως στην φυσική έλξη και όχι ιδιαιτέρως στην ψυχική σφαίρα. Για τον Χέλμερ η Νόρα είναι μια κούκλα, ένα παιχνίδι που τον ξεκουράζει. Η Νόρα τον θαυμάζει, τον βρίσκει δυνατό και ακαταμάχητα γοητευτικό. Η ίδια ανατράφηκε σαν ένα παιδί που δεν υποψιάσθηκε ποτέ την πραγματικότητα. Το Κουκλόσπιτο πραγματεύεται τους θεσμούς ,την σχέση του ζευγαριού, εμβαθύνει στο θέμα της συμβίωσης που πρέπει να έχει υψηλό περιεχόμενο. Το κουκλόσπιτο είναι το δράμα μιας ψυχής, η εσωτερική κατάρρευση ενός πλάσματος που εμπιστευόταν τους άλλους. Η Νόρα προκειμένου να σώσει την ζωή του άνδρα της έκανε μια λάθος κίνηση και όταν απεκαλύφθη το μυστικό της, δεν στηρίχθηκε, αλλά ταπεινώθηκε και προπηλακίστηκε από τον άνδρα της. Η Νόρα ανήκει στα πλάσματα εκείνα που θέλουν τον κόσμο ωραίο και ιδανικά φτιαγμένο ,δεν ενδίδουν, δεν συμβιβάζονται , προτιμούν να καταστραφούν. Η Νόρα δεν είναι ένας συνηθισμένος τύπος γυναίκας. Φεύγει από το σπίτι της, γιατί πιστεύει πως δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να μεγαλώσει τα παιδιά της. Το τραγικό είναι ότι όλα δεν διορθώνονται με νομοθετικές διατάξεις…
Μετάφραση: Θίασος Λεπτουργείον.
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Βαλεντίνη Λουρμπά.
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Ανδρουλής.
Σκηνικά-κοστούμια: Σωτηρία Σώτου.
Φωτισμοί-ηχοληψία: Ευριδίκη Γεωργίου.
Φωτογραφία: Ειρήνη Αγιαννιωτάκη- Ευθύμης Ντούσικος.
Χορογραφία: Λυδία Ορφανουδάκη.
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Κώστας Κονταράτος,
Άννα Κουκουλιάτρα,
Αννίτα Μαυρομιχάλη,
Σπύρος-Ανδρέας Παπαδάτος,
Ξενοφών Χαντζής.
Θέατρο Εκάτη, Εκάτης 11, Πλατεία Κυψέλης, τηλ. 2106401931.
Ώρες Παραστάσεων: Παρασκευή, 9 μ.μ, Σάββατο, 7.30 μ.μ, Κυριακή, 9.30 ακριβώς.
Υπεύθυνη Δημοσίων σχέσεων, Αγγελική Ραυτοπούλου.
https://www.facebook.com/events/417025341834798/
"Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ" ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ RADAR
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το βαθύ υπαρξιακό έργο του Αλμπέρ Καμύ πήρε απρόσμενες τραγικές διαστάσεις στη νεότευκτη σκηνή του θεάτρου Radar έξω από το μετρό Άγιος Ιωάννης. Ο Σοφοκλής θα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος με αυτό το θέαμα και θα αναρωτιόταν ίσως ποια χαμένη του τραγωδία είναι αυτή. Ναι, δεν αστειεύομαι. Η Αναστασία Παπαστάθη μεταφράζοντας το κλασικό κείμενο το μετέφερε στα καθ’ ημάς και βοηθούσης της καταπληκτικής Μαρίας Σκούντζου έδωσε μια παράσταση αρχαίας τραγωδίας σε κλειστό χώρο. Οι χωρικές ευκολίες του θεάτρου Radar χάρη στην πολυτάλαντη αρχιτεκτόνισσα και θεατράνθρωπο Γεωργία Ζώη που αξιοποίησε και την τελευταία σπιθαμή χώρου, και τις κολώνες και τον εξώστη, συνέτειναν στη δημιουργία μιας ανοικτής σκηνής, κατάλληλης για ελισαβετιανά και άλλα θεάματα χωρίς τους περιορισμούς της σκηνής ιταλικού τύπου. Αυτός ο χώρος έχει πολλές προοπτικές και μακάρι οι υπεύθυνοι να τον αξιοποιήσουν επαρκώς. Οραματίζομαι παραστάσεις αρχαίων ελληνικών αποσπασμάτων από σπαραγματικά δράματα του κλασικού κόσμου. Γιατί η «Παρεξήγηση» του Καμύ ήταν δραματική, χωρίς να γίνεται σε καμία στιγμή μελοδραματική, παρά τις κορώνες της Ηλέκτρας Αρσενίδου που ερμήνευσε την κατάπληκτη σύζυγο ως «Μαντάμα Μπάτερφλάι».
Ο Γιώργος Βούτος είναι μέγιστος ηθοποιός. Έπαιξε χωρίς να μιλάει με μία επάρκεια που μόνο οι μεγάλοι ηθοποιοί του Actor’s Studio έχουν. Ερμηνεύει έναν βουβό δευτερεύοντα ρόλο με στανισλαβσκικό τρόπο. Ο υπηρέτης που όλα τα βλέπει, συναινεί και συνεργεί εκών-άκων και στο τέλος επιταχύνει την καταστροφή δίνοντας λύση στην ιδιότυπη ομηρία του. Βρήκα ποιον ρόλο αντέγραψε ο Βάσλαβ Χάβελ αντέγραψε στο «Υπόμνημά» του. Ο βουβός γραφειοκράτης που επαναστατεί στο τέλος και φωνάζει «Κάτω η ξύλινη γλώσσα, ζήτω η ζωντανή ανθρώπινη λαλιά» είναι αντίγραφο του υπηρέτη στην «Παρεξήγηση» του Καμύ κι οι δυο τους αντίγραφο του Πυλάδη από την «Ορέστεια» του Αισχύλου. Αυτό το «ΌΧΙ» που ξεστομίζει ο Γιώργος Βούτος στην παράσταση του θεάτρου Radar θυμίζει την παθητική αντίσταση του Γκάντι στη βρεττανική κατοχή της πατρίδας του, της Ινδίας. Οι άνθρωποι που μαθαίνουν να υπακούουν και να υποκρίνονται ότι υποτάσσονται είναι αυτοί οι τελικοί νικητές, ενός άνισου εξαρχής αγώνα. Μόνο που η αλαζονεία της εξουσίας και το κράτος του δυνατού, έχοντας σα σύμμαχο της Βία, δε διαρκεί ποτέ πέρα από τη Θεία Δικαιοσύνη. Η Νέμεσις είναι αυτή που κρίνει το αποτέλεσμα. Και κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί.
Σημαντική η διασκευή του αριστουργήματος του Καμύ στο θέατρο Radar. Είναι μια «Παρεξήγηση» που δεν έχετε ξαναδεί, χωρίς παρεξήγηση…
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Στην κεντρική Τσεχία του μεσοπολέμου και ενώ ο τρόμος της γερμανικής κατοχής απειλεί ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, δυο γυναίκες, η Μητέρα και η κόρη της Μάρθα, διατηρούν σε μια απομακρυσμένη περιοχή ένα πανδοχείο. Όποιον πελάτη φτάνει εκεί, τον δολοφονούν. Τον κλέβουν και ρίχνουν το πτώμα του στο ποτάμι. Στόχος τους είναι να συγκεντρώσουν χρήματα για να μπορέσουν να φύγουν από τον σκοτεινό και καταθλιπτικό Βορά και να ταξιδέψουν στο Νότο, για να συναντήσουν τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Η ρουτίνα των εγκλημάτων τους διαταράσσεται, όταν στο πανδοχείο φτάνει ένας ταξιδιώτης διαφορετικός από τους άλλους, ο Γιαν. Ο Γιαν έρχεται από τον Νότο και είναι πλούσιος: το τέλειο θύμα. Όμως, επιλέγει να κρατήσει την πραγματική του ταυτότητα κρυφή. Ως το τέλος;
Συντελεστές:
Μετάφραση, σκηνοθεσία, φωτισμοί: Αναστασία Παπαστάθη
Σκηνογραφία, ενδυματολογία: Ειρήνη Παγώνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Παναηλίδου
Μουσική επιμέλεια: Πάνος Φορτούνας
Ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης οι ηθοποιοί:
Μητέρα: Μαρία Σκούντζου
Μάρθα: Αναστασία Παπαστάθη
Υπηρέτης: Γιώργος Βούτος
Γιαν: Κώστας Καζανάς
Μαρία: Ηλέκτρα Αρσενίδου
Ένας "Γαλιλαίος" επίκαιρος και διαχρονικός
«Ο βίος του Γαλιλαίου» του Bertolt Brecht σε μια πιστή σκηνοθεσία από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο Εθνικό μας Θέατρο, που τιμάει το όνομά του με τέτοιες παραστάσεις
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιφύλαξη μέχρι τώρα τις διδασκαλίες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω το στίγμα του. Τελικά, σήμερα (χθες δηλαδή 30/12/2015) παρακολουθώντας τη σκηνοθεσία του στο αμφίσημο αριστούργημα του Μπρεχτ «Ο βίος του Γαλιλαίου» φωτίστηκεν αίφνης ο σκοτισμένος εγκέφαλός μου και κατάλαβα: ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκύβει ταπεινά στα κείμενα που επιλέγει να ανεβάσει, τα μελετά, τα σέβεται, τα αναδεικνύει, εις βάρος του εγώ και της αυτοπροβολής του. Ουδείς σκηνοθετισμός, ουδεμία επίδειξη δεξιοτεχνίας παντελώς αναρμοζούσης. Τα πάντα ταιριαστά και στην ώρα τους. Σεμνά και ταπεινά. Αυτό που λέγαμε παλιά «με σεβασμό στο πνεύμα του συγγραφέα». Κυριολεκτικώς. Ενώ με κάτι άλλους – ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε – είτε Σαίξπηρ βλέπεις είτε Μολιέρο είτε Ευριπίδη είτε Γκολντόνι εν και το αυτόν. «Ηύρε ο γύφτος τη σειριά του κι αναγάλλιασεν η καρδιά του». Και συχωρέστε μου (χρονιάρες μέρες) το couleur locale, αλλά τα έχουμε δει όλα από τους ατάλαντους μονοφυσίτες της παραθεατρικής τέχνης. Βιάζουν τα ταλαίπωρα ανυπεράσπιστα πτώματα των κειμένων, με τη γαλαρία τους να χειροκροτεί αφιονισμένη. Δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι χύνουν πολύ μελάνι όταν δεν …χύνουν, για να λιβανίσουν ανύπαρκτες παράτες και κορώνες που ούτε ο Ορόντ στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου δεν θα τολμούσε να αρθρώσει. Τόση μα τόση κακογουστιά, φτάνει να είναι εισαγόμενη. Έλεος. Ας ακούσουμε τα κείμενα. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του σαιξπηρικού Άμλετ στους θεατρίνους που νοικιάζει δι’ ίδιον όφελος: «αν είναι να πηδήξετε τα λόγια σας, καλύτερα να τα δώσουμε να τα ξεφωνίσει ο δημόσιος κήρυξ, κοινώς ντελάλης» (δική μου ελεύθερη-ελευθεριάζουσα απόδοση).
Γι’ αυτό χάρηκα τον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ κι όχι του Θεοδωρόπουλου. Γιατί μου θύμισε τις καλές μέρες στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών με τον παθιασμένο Σπύρο Ευαγγελάτο να μας τον διαβάζει παρασυρμένος, σχολιάζοντας αραιά και πού, αφήνοντας το κείμενο να μιλήσει από μόνο του. Επιτέλους, υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι στο ελληνικό θέατρο. Επίμονοι, ακάματοι, εργατικοί, παραγωγικοί, χωρίς σκάνδαλα, χωρίς να χρειάζεται να τους υποστηρίξουμε εκ των υστέρων. Εξάλλου, «μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Μακάριοι οι σιγαλοί, μακάριοι οι διαρκούντες, μακάριοι οι υπομένοντες, μακάριοι οι γνωρίζοντες, μακάριοι οι μαθητεύοντες, μακάριοι οι μανθάνοντες, μακάριοι οι πυνθανόμενοι…
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
