Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Καζαντζάκειος «Ασκητική», μια διεθνής παράσταση σε μουσικό υπομνηματισμό του σημαντικού συνθέτη Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Posted by grafei on 10:50 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

askitiki1

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Διάβασα για πρώτη φορά το πιο ερμητικά μυστικιστικό κείμενο του Νίκου Καζαντζάκη το 1973, σε ηλικία έντεκα ετών (ψυχορραγούσης της Χούντας των Συνταγματαρχών). Στα δώδεκά μου έτη είχα αποστηθίσει το κείμενο και το αναχάραζα στη μνήμη μου την ώρα που κολυμπούσα ή στους μακρινούς μοναχικούς περιπάτους. Έτσι που ο στοχασμός του μεγάλου μαχητή έγινε δεύτερη φύση, κι ορκίστηκα να ακολουθήσω τα δικά του πνευματικά μονοπάτια στο μέλλον. Όπερ κι εγένετο…

            Πήγα λοιπόν περιδεής να δω τη θεατρική του μεταφορά στο «Θέατρο Καρέζη» κι εξεπλάγην ευχαρίστως, καθότι αυτό που είδα έδωσε άλλες διαστάσεις στο εν πολλοίς γνωστό κείμενο. Ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ένας σημαντικός ταλαντούχος συνθέτης. Τον ξέρω από το 1979 όταν συμμετείχαμε στο θεατρικό του Πανεπιστημίου Αθηνών στην «Ίριδα» (μαζί με την Μίνα Χειμώνα, τον Πλάτωνα Μαυρομούστακο, την Υρώ Μανέ και τόσους άλλους που δεν λησμονώ). Ο Δημήτρης έπαιζε άπειρα μουσικά όργανα, συνέθετε, εμψύχωνε, σώπαινε, υπήρχε σιγαλά όπως μόνον οι ουσιαστικοί άνθρωποι γνωρίζουν…

askitiki2 Με το που άνοιξε το στόμα του ο Νικήτας Τσακίρογλου κι άκουσα τη μουσική να υπομνηματίζει ιδιοφυώς το μνημειώδες έργο, εκστασιάστηκα, κι είπα μέσα μου: «αυτό είναι: η μετάφραση ενός κώδικα σε άλλον, απολύτως επιτυχής, συμπληρωματικώς παραπληρωματική, σεβαστική και σημαίνουσα». Κι όταν βγήκε η τραγωδός Κατερίνα Διδασκάλου, με το πολυδιάστατο ηχείο της φωνητικής της υπάρξεως, τότε κατάλαβα το μεγαλείο του Δημήτρη Παπαδημητρίου. Δεν έντυσε απλώς την παράσταση: άφησε τον λόγο γυμνό και τον ανέδειξε χωρίς να τον σχολιάζει εμφανώς. Γι’ αυτό χρησιμοποιώ για τη μουσική του το ρήμα «υπομνηματίζω».

askitiki5

Τα σκηνικά με αποθάρρυναν λίγο. Ήταν κάπως αυτοσχέδια, σχεδόν ερασιτεχνικά. Αυτό το περιφερόμενο πολυχρησιμοποιημένο πανί, μου θύμιζε πολύ τις (ελληνικές) πειραματικές παραστάσεις της δεκαετίας του 1980. Και τα δέντρα και οι προβολές, όλα ήταν κατώτερης αισθητικής από τον ορθώς εκφερόμενο λόγο και την αριστουργηματική μουσική. Η χορογραφία της κίνησης των δευτεραγωνιστών και πρωταγωνιστών ήταν βεβαίως επαρκής, όμως είναι κρίμα να χωλαίνει μια τόσο καλή παράσταση ως προς την «όψιν» της.

            Κατέληξα να κλείνω πολλές φορές τα μάτια για να απολαμβάνω τις εξαίσιες φωνές του Νικήτα Τσακίρογλου και της Κατερίνας Διδασκάλου, να αναδεικνύουν τα καζαντζάκεια νοήματα και – προ πάντων – την ιδανική μουσική δια χειρός και νοός Δημήτρη Παπαδημητρίου να τους προσδίδει μιαν οικουμενική διάσταση, η οποία τους αρμόζει και τη δικαιούνται.

            Θα ήθελα να δω αυτό το έργο σε διεθνή περιοδεία, με τη συνοδεία μπαλέτου υψηλών προδιαγραφών και video–art από τον βίο και την πνευματική πολιτεία του Νίκου Καζαντζάκη, ενός από τους μεγαλύτερους διανοητές του εικοστού αιώνα. Τι κι αν «έχασε» το Νόμπελ; Όχι. Ο Καζαντζάκης δεν έχασε τίποτα. Το βραβείο Νόμπελ κι αυτοί που το μαγειρεύουν έχασαν ακόμα μία ευκαιρία να νομιμοποιήσουν την πολιτικάντικη αυθαιρεσία τους και να δώσουν μιαν επίφαση εγκυρότητας στον αμφιλεγόμενο θεσμό τους. Ο Καζαντζάκης έμεινε στην Ιστορία, πέρασε σχεδόν αλώβητος στην αθανασία και θα διαβάζεται πολλούς αιώνες μετά το πέρασμα στη Λήθη των βραβευμένων. Γιατί ήταν μαχητής, ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος κι επηρέασε βαθύτατα τη Σκέψη του καιρού του. Όλα τα άλλα είναι φληναφήματα για ΜΑΤΑΙΟΚΑΜΑΤΟΥΣ. Τα βραβεία τιμούν την οξυδέρκεια αυτών που τα δίνουν και σε αυτή την ευλογημένη χώρα, ο φθόνος κι οι διαγκωνισμοί δίνουν και παίρνουν. Χρέος μας είναι να δημιουργούμε κι όχι να βραβειολογούμε.

            Η παράσταση της «Ασκητικής» στο «Θέατρο Τζένη Καρέζη» σηματοδοτεί μια νέα εποχή στα θεατρικά μας πράγματα ανανεώνοντας την εν πολλοίς παγιδευμένη στο «γκλάμορους» και στο «ουάου!!!» πνευματική μας περιρρέουσα και διαρρέουσα ατμόσφαιρα.

            Σημαίνουσα και σεμνή η σκηνοθετική δουλειά τού Πάνου Αγγελόπουλου.

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

  

info από τον διαδικτυακό τόπο http://www.theatrotzenikarezi.com/

 ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ  ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Από 16  Οκτωβρίου  2015 

 Α Σ Κ Η Τ ΙΚΗ του  Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

||Φιλοσοφικό έργο σε θεατρική μορφή||

με τον Νικήτα Τσακίρογλου & την Κατερίνα Διδασκάλου.

Η επιτυχημένη θεατρική παράσταση , συνεχίζει  για 5η χρονιά την πορεία της, σε σκηνοθεσία Πάνου Αγγελόπουλου και μουσική του  Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Ας ενωθούμε, ας πιαστούμε σφιχτά, ας σμίξουμε τις καρδιές μας, ας δημιουργήσουμε έναν εγκέφαλο και μιαν καρδιά στη Γης, ας δώσουμε ένα νόημα ανθρώπινο στον υπερανθρώπινον  αγώνα!

Ν.ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Η  τολμηρή απόπειρα παρουσίασης του φιλοσοφικού  έργου, σε δραματική μορφή, κάνει τον θεατή να αποκτήσει μια πρωτόγνωρη, πιο ουσιώδη επικοινωνία με τις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.

Ο λόγος της ” ΑΣΚΗΤΙΚΗΣ”  μας οδηγεί σε άγνωστα μονοπάτια της ανθρώπινης εμπειρίας αποκαλύπτοντας, ταυτόχρονα, πολλές μεταφυσικές αλήθειες. Μας διαπαιδαγωγεί στον αγώνα της ζωής και μας διδάσκει ότι μέσα από τις δυσκολίες και τις αιματηρές μάχες, ο άνθρωπος,  αν δεν φοβηθεί να αντιμετωπίσει τη φθορά του αλλά και το εσωτερικό του μεγαλείο, θα μπορέσει να απαντήσει στα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και να βρει τη λύτρωση.

Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη  έχει σημειώσει  ευρεία διάδοση ,έχει βρει βαθιά απήχηση στις ψυχές  των ανθρώπων, από διάφορες  εθνικότητες και ανόμοιες  πολιτικές  και θρησκευτικές πεποιθήσεις.  Eπιβλήθηκε   και καταξιώθηκε στα χρόνια μας, απέκτησε παγκόσμια φήμη και κέρδισε να παραμείνει κλασικό στη ροή των αιώνων.

Η δραματοποίηση φιλοσοφικών έργων, θέτουν μόνο μεγάλα ερωτήματα  και δίνουν ερεθίσματα στους θεατές, να διεισδύσουν πιο  βαθειά και πιο αληθινά στο κείμενο. Μέσα από αυτό το φιλοσοφικό  έργο,  εκείνο που αναζητάς ,είναι το φως  και μέσα από  την αναζήτηση αυτή  βρίσκεις με ελεύθερη βούληση, το βασικό σου στόχο, την απόλυτη ελευθερία.

                                                                                                                                                                                   Πάνος   Αγγελόπουλος

«Α Σ Κ Η ΤΙ Κ Η»  του  Ν. Καζαντζάκη.

Πρωταγωνιστούν :

Νικήτας Τσακίρογλου

Κατερίνα Διδασκάλου.

Συμμετέχουν οι ηθοποιοί:

Σοφία  Κομηνέα, Δημήτρης  Γρηγοριάδης, Μαρία Παπαφωτίου, Λευτέρης Βλάχος.

Ομάδα χορού – 5 ατόμων –

Θεατρική προσαρμογή – Σκηνοθεσία: Πάνος  Αγγελόπουλος

Μουσική  :Δημήτρης  Παπαδημητρίου

Σκηνικά – Κοστούμια:  Μάιρα  Βαζαίου

Διεύθυνση Παραγωγής : Γιώργος Κολιοβέτας

Διεύθυνση Δημ.Σχέσεων : Μαρία Καλίτση

Video: Νίκος Μυλωνάς

 

Με την υποστήριξη των εκδόσεων ”ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ ”

INFO

Θεατρική Περίοδος : Oκτώβριος  – Δεκέμβριος  2015

Έναρξη: 16 Oκτωβρίου

Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή.

Διάρκεια: 1 ώρα και 40 λεπτά

ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ &ΣΑΒΒΑΤΟ 21:15 
ΚΥΡΙΑΚΗ 20:15

ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ: 18 ευρώ 
μειωμένο 12 ευρώ

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:  15 ευρώ |  -Στο ταμείο του Θεάτρου ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ και στο viva.gr

ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:  12 ευρώ

«Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού» στο θέατρο Βεάκη

Posted by grafei on 10:02 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

ΠΑΙΔΙΑ ΕΝΟΣ ΚΑΤΩΤΕΡΟΥ ΘΕΟΥ
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΑΚΗ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η λατρεία του διαφορετικού, η αποθέωση της ιδιαιτερότητας είναι η άλλη άκρη από το μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών. Η λατρεία της αστικής ατομικότητας, βάση του εμπορίου και των τεχνολογικών καινοτομιών οδήγησε βεβαίως το εκκρεμές σε ανάπηρες μεγαλοφυΐες και σε ταλαντούχες ιδιοφυΐες. Στα πλαίσια των ουμανιστικών ιδεωδών και των συνθημάτων του Διαφωτισμού, χρέος της κοινωνίας είναι να διασφαλίσει τόσο την ισότητα όσο και την ισονομία των πολιτών που υστερούν σε κάποιον τομέα είτε εκ γενετής (ντετερμινισμός) είτε ως αποτέλεσμα επιλογών (ελεύθερη βούληση, θεοκρατικώς αναγνωρισμένη). Έτσι το κάρμα, ή αλλιώς ο νόμος αιτίου-αιτιατού παύει να ισχύει για τη Νομοθεσία, τους κοινωνικούς θεσμούς και τον άγραφο Νόμο, κάτι που αποτέλεσε τη βάση και το εφαλτήριο λάκτισμα της βιομηχανικής και τεχνολογικής επανάστασης που οδήγησε τον Δυτικό Κόσμο στην «Κοινωνία της Αφθονίας». Αφού οφείλουμε να αγαπάμε χριστιανικώς και ρομαντικώς του «κατώτερους» και να αναγνωρίζουμε τον «θεό» που τους προστατεύει, χωρίς πλέον να τον ταυτίζουμε με δαίμονες και σατανάδες (όπως σε αρχαίες πολιτείες, όπου λειτουργούσαν Καιάδες και φασιστικής ανακυκλώσεις παντός είδους), τότε αυτά τα άτομα πρέπει πάση θυσία να γίνουν σαν εμάς (τους μικροαστούς), να γίνουν (ακόμα και με το ζόρι) λειτουργικά, χρήσιμα, παραγωγικά, δημιουργικά ως γρανάζια του καπιταλιστικού μηχανισμού παραγωγής-κατανάλωσης, που υπακούει στους νόμους της Αγοράς και διέπεται από τους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου. Στα πλαίσια αυτά, η ένταξη των «ατόμων με ειδικές ανάγκες» στην Παραγωγή, αντικατοπτρίζεται ιδεολογικά κι αισθητικά σε έργα παρόμοια με «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού»… Η Σάρα είναι οργισμένη, επαναστατημένη, εσωστρεφής, εγωκεντρική, απροσάρμοστη, ετεροαπασχολούμενη σε σχέση με τις νοητικές ικανότητες και δεξιότητες που κατέδειξε μια εκπαίδευση προσανατολισμένη στην αστική ενσωμάτωση. Κανονικά, θα έπρεπε να καθαρίζει τουαλέτες μια ζωή, αν ο διορατικός, αιρετικός, αλλά απόλυτα αρεστός στο Σύστημα δάσκαλος, δεν ανακάλυπτε την καλά κρυμμένη τελειομανία της (πρώτης τάξεως ιδιότητα για την αστική-τεχνολογική κοινωνία της Αφθονίας μας). Προσπαθεί να την μετατρέψει σε «φυσιολογική», σε «κανονική» με το ζόρι κι εν μέρει τα καταφέρνει. Στο τέλος, θριαμβεύει εις βάρος της όποιας ελευθερίας αυτοδιάθεσης δια της χριστιανικής-βουδιστικής-ρομαντικής Αγάπης, δια της ενσυναισθήσεως, δια της συμπαθείας, δια της ασφυκτικά μονογαμικής σχέσεως («ους ο θεός συνέζευξεν άνθρωπος μη χωριζέτω»).

paidia_katoterou_theou_2015_12

Αυτό είναι το δημοφιλές έργο που κάποτε ερμήνευσε με επιτυχία στα τελευταία της η καρκινοπαθής Έλλη Λαμπέτη, που είχε χάσει πια τις φωνητικές της ικανότητες.

Πέρα όμως από τον μελοδραματικό ρομαντισμό του κειμένου, στη σύγχρονη μετά το μεταμοντέρνο εποχή μας (που πέρασε ξυστά από την Ελλάδα το μεταμοντέρνο και δεν την άγγιξε ουσιαστικώς), η κάθε παράσταση κρίνεται εκ του αποτελέσματος, όχι μόνον στο θυμικό του θεατή, αλλά κι από αισθητικής πλευράς.

Στο «Θέατρο Βεάκη» λοιπόν είδα μια τίμια παράσταση για μικροαστούς, δημοφιλή κι ευθύγραμμα. Κατάλληλη διανομή, εκλεκτοί ηθοποιοί, υπέροχες ερμηνείες, τα σκηνικά κι οι φωτισμού υστερούσαν λίγο, λειτουργική μουσική από τον Σταμάτη Κραουνάκη, όλα ωραία κι επαγγελματικά.

ΠΑΙΔΙΑΕΝΟΣΚΑΤΩΤΕΡΟΥΘΕΟΥ

Ο Γιάννης Βούρος είναι ένας ιδιαίτερα εργατικός ηθοποιός, τελειομανής σχεδόν, εξελισσόμενος. Δεν είναι τυχαίο που πήγε σε μεγάλη ηλικία να σπουδάσει θεατρολογία. Δεν είναι τυχαίο ότι ανέλαβε την διεύθυνση κρατικού θεάτρου και τον παραιτήσανε. Η ελληνική πολιτική σκηνή δεν αντέχει εργασιομανείς. Χαλούν την πιάτσα.

Η Χρύσα Παπά έδωσε με ιδιαίτερη δυναμική την οργή της, όχι όμως και την προσαρμογή της στα μικροαστικά καλούπια. Δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική στη «μεταστροφή» της προς το «κανονικό».

Ο Ντίνος Καρύδης είναι ένας εξαίρετος ηθοποιός. Καρατερίστας. Βρίσκει πάντα την ισορροπία μεταξύ τραγικού και κωμικού, μεταξύ ανθυπομειδιάματος και δακρύων.

Η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, περιγραφική και στυλιζαρισμένη έδωσε σωστά με κινήσεις παντομιμικές και με τη μιμική του προσώπου τις διακυμάνσεις του ρόλου της. Ο κάπως υπερβολικός τρόπος της εδικαιολογείτο από τη σκηνογραφική τοποθέτηση του καθιστικού της στο βάθος της σκηνής. Αλλά κι όταν εκινείτο στο προσκήνιο, ακολούθησε λίγο-πολύ τον ίδιο εκφραστικό κώδικα.

Εκπληκτικοί οι Θοδωρής Αντωνιάδης, Τζωρτζίνα Κώνστα, Λουκία Πεσκετζή στους δευτερεύοντες, αλλά απολύτως συγκινητικούς, ρόλους τους. Η διανομή ήταν ιδανική.

Μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Νοσταλγική, συγκινητική, ανθρώπινη. Μια απαραίτητη ανάσα δροσιάς στην κατάθλιψη και στη μιζέρια που μας πολιορκεί. Μην τη χάσετε.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

«Οι Δούλες» του Ζενέ στο «θέατρο Ελπίδας»

Posted by grafei on 10:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Οι-δούλες

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Έχω δει το κλασικό πια έργο του «αιρετικού» κλέφτη της αστικής τάξης Ζαν Ζενέ ερμηνευμένο με πολλούς τρόπους: πολιτικό, μεταφυσικό, υπαρξιακό, ρεαλιστικό, σουρεαλιστικό, μπαρόκ, εξπρεσσιονιστικά… αλλά ποτέ μέχρι τώρα γκροτέσκο, να παραπέμπει τόσο έντονα στο δυτικοευρωπαϊκό κουκλοθέατρο. Αυτός ο υπερτονισμός τής θεατρικότητας στην αρχή με ξένισε, αλλά δεν με εμπόδισε να παρακολουθώ το νόημα. Μετά από λίγα λεπτά, όταν ο θεατής συντονίζει τις κεραίες του με τον επιχειρούμενο θεατρικό κώδικα, άρχισα να διεισδύω σε άλλα στρώματα του κειμένου, που δεν τα είχαν μέχρι τώρα αναδείξει άλλοι… είδα δηλαδή με νατουραλιστική προοπτική, τα αδιέξοδο αυτών των καταδικασμένων υπάρξεων που είναι καταδικασμένες σε μια ιδιότυπη φυλακή, σε διαρκή εξορία από τον εαυτό τους και το μόνο που τους μένει είναι να πιθηκίζουν τους κοινωνικούς ρόλους, αναζητώντας όχι τη διέξοδο αλλά την προσωρινή ανακούφιση. Αυτό το «παιχνίδι» με τους θεσμούς και τα πρότυπα της καθεστηκυίας τάξης, θα επιφέρει βέβαια μακροχρόνιες αλλοιώσεις στον ψυχισμό τους, ώστε παρασυρμένες από την θεατρικότητα του καθημερινού πλέον τελετουργικού παιχνιδιού τους και μην βρίσκοντας επαρκή ψυχ-αγωγία λόγω του κόρου που προέρχεται από τη μονοτονία και την έλλειψη φαντασίας, η οποία θα πυροδοτούσε αλλαγές στο αυτοσχέδιο «σενάριο», καταφεύγουν στην υπέρβαση κάθε φυσικού γραπτού και άγραφου νόμου, που είναι ο φόνος, η αυτοκαταστροφή, η μετάβαση σε μια άλλη φυλακή κυριολεκτικότερη κι ως εκ τούτου ένδοξη. Παρασυρμένες από την προσωρινή δόξα των δολοφόνων στις εφημερίδες και στα έντυπα μαζικής κατανάλωσης, οι δούλες θυσιάζουν στο βωμό μιας ψευδαισθητικής αναγνωρισιμότητας αυτό που δεν μπορούν να χαρίσουν η μία στην άλλη: τη Ζωή, την αναπνοή, το δικαίωμα να υπάρχεις ακόμα και μέσα σε τέσσερις τοίχους με την ελευθερία της σκέψης αλώβητη. Αυτή ακριβώς είναι και η αστοχία τους: αμαρτάνουν, γιατί δεν μπορούν να μεταπλάσουν ποιητικώς την ανιαρή καθημερινότητά τους, δεν μπορούν να πιστέψουν σε μεταθανάτιους παραδείσους, δεν αρκούνται σε παραμυθίες της ψυχής τους, δεν… δεν… Ενώ ο ποιητής Ζαν Ζενέ κατάφερε να μεταβολίσει την αθλιότητα της ζωής του σε υψηλή ποίηση και να περάσει στην Αθανασία δια του πνευματικού του έργο, μην δίνοντας παρηγοριά και ψεύτικες ελπίδες στους κατατρεγμένους, αλλά αποκαλύπτοντας το απλό μυστικό του αντικατοπτρισμού της Αλήθειας στην ατομική συνείδηση με υποκειμενικό τρόπο. Κι εκεί έγκειται η μόνη φιλοσοφική ελευθερία που επιφυλάσσει στους παρίες του: «να ιδώ τον κόσμο ανάποδα, τον αδελφό μου ξένο και τον οχτρό αδέλφι μου αδικοσκοτωμένο» (όπως λέει ο Βάρναλης). Πόσο σύγχρονο ακούγεται αυτό, την εποχή των φρούδων ελπίδων και των χρεοκοπημένων ιδεολογιών.

            Η παράσταση στο «Θέατρο Ελπίδας» έδωσε μιαν άλλη, πιο λαϊκή πλευρά του Ζενέ, μακριά από τα στυλιζαρίσματα των αστών σκηνοθετών κι ερμηνευτών. Ήταν για τούτο πέραν του συμβατικού κι ως εκ τούτου ευπρόσδεκτη στο κουρασμένο θεατρολογικό μου αισθητήριο.

            Σίγουρα θα ωφεληθεί ο θεατρόφιλος που θα την παρακολουθήσει. Είναι σαν τα έργα του Σαίξπηρ. Σε απρόσμενες σκηνικές παραλλαγές τους, ανακαλύπτεις καινούργια ανίδωτα υποστρώματα του κειμένου.

Πρωταγωνιστούν: Μ. Ιωαννίδου, Ρ. Πρέβεζα, Λ. Παναγιωτοπούλου

Μετάφραση: Τ. Μπούτου

Σκηνοθεσία: Μ. Δεστούνης

Σκηνικά / Κουστούμια: Κ. Μήλιου

Μουσική επιμέλεια: Γ. Χαβδάτος

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

Θέατρο Ελπίδας

Περισσότερες πληροφορίες: http://theatroelpidas.blogspot.gr/

 

 

 

Ένα «Κουκλόσπιτο» σε ένα μαγικό θέατρο «δωματίου», το «Εκάτη»

Posted by grafei on 10:59 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

ΝΟΡΑ3

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σε αυτό το υπόγειο θεατράκι έχω ζήσει μόνο μαγικές στιγμές. Είναι από μόνο του σαν κουκλόσπιτο, με πρώτη και καλύτερη την οικοδέσποινα που μας υποδέχεται στη βάση της σκάλας και βγήκε λες από ταινία του Φελλίνι, από αστικό δράμα του Μεσοπολέμου, σα να είναι μπιμπλό τής μπελ-επόκ. Από εκεί και μετά σα να σε αγγίζει με το μαγικό ραβδί της μπαίνεις σε έναν νεραϊδόκοσμο, αλλιώτικον από τους άλλους, σκληρό κι ανταποδοτικό, για ενηλίκους… Ναι, λατρεύω τη Βαλεντίνη Λουρμπά και τη θαυμάζω που συντηρεί αυτό το χώρο χωρίς βοηθήματα κι επιχορηγήσεις, μόνο με την αγάπη του πιστού κοινού της, αναζητώντας διαρκώς την ποιότητα στα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής. Το ρεπερτόριό της ασυμβίβαστο, διαχρονικό, μακριά από ευκολίες και ηθογραφικές απλοποιήσεις. Τα πράγματα είναι δραματικά κι έτσι ήταν πάντα κι ίσως έτσι πρέπει να είναι. Αυτή η φιλοσοφική αισθητική που προσιδιάζει το μπαρόκ δίνει την κλίμακα της προοπτικής μεταξύ Ουρανού και Γης, Θεού κι Ανθρώπου.

Χωρίς να θεολογεί ο Ίψεν, αναμετράται με τις αρχετυπικές δυνάμεις που παλεύουν στο εσωτερικό του ανθρώπου και τον μετατρέπουν σε τραγική μαριονέττα, κούκλα, έρμαιο των παθών, άθυρμα δαιμονικών εξουσιών που δεν τον αφήνουν να καταλαγιάσει, να ησυχάσει, να συμβιβαστεί, να γαληνέψει. Οι ήρωές του είναι δαιμονικοί, ανελέητοι. Όσο κι αν ο εκβιαστής ημερεύει από την πρώτη του αγάπη, η χαροκαμμένη και συμβιβασμένη Χριστίνα επιμένει να μην τον αφήσει να μαζέψει το εκβιαστικό του γράμμα, θέλει με μια σαδιστική ακρίβεια ν’ αποκαλυφθεί η Αλήθεια και να δει την τυχερή παιδική της φίλη να συντρίβεται κάτω από το βάρος των ανομημάτων της. Μου θυμίζει τον Ευγένιο Ο’Νηλ στο «Πάθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα» που ξεστομίζει την αιρετική φράση: «Μακάρι να υπήρχε μία Κόλαση και γι’ αυτούς τους καλούς ανθρώπους». Μόνο που αυτοί οι «καλοί», οι λογικοί, οι φοβισμένοι, οι καθωσπρέπει άνθρωποι ζουν την καθημερινή κόλαση της εθελοδουλείας τους. Μια φυλακή που δεν έχει εξιτήριο ούτε καν στον τάφο. Στάθηκα σε αυτή τη λεπτομέρεια του έργου γιατί καταδεικνύει όλη την υπαρξιακή θεματική του Ίψεν: η αστική υποκρισία δεν επιτρέπει αμφισβητήσεις, ανυπακοές, ανταρσίες, επαναστάσεις. Τρέμει, φρικιά, τρομάσσει, μην χάσει τη βολή του κατουρημένου από τα πεκινουά καναπέ της. Ο Ίψεν κυνηγήθηκε γιατί ήταν επαναστάτης. Είναι μεγάλος δραματουργός γιατί παλεύει με τα αρχέτυπα. Είναι τραγικός γιατί θέτει τον άνθρωπο προ των ευθυνών του στην αδιάκοπη σύγκρουσή του με το Άγνωστο…

Απόλαυσα και αυτή την παράσταση, του «Κουκλόσπιτου» στο κουκλοσπιτένιο θέατρο «Εκάτη». Ήταν όλοι τους τέλειοι και δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Τόσο δεμένη ομάδα, τόσο σφιχτά αλληλέγγυοι, τόσα άρρηκτα συνεργαζόμενοι. Εύγε τους. Τους θαυμάζω!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

Κουκλόσπιτο (Νόρα), το αριστούργημα του Ερρίκου Ίψεν 
στο θέατρο Εκάτη, στις 16 Οκτωβρίου.

Ο Χέλμερ και η Νόρα είναι παντρεμένοι πολλά χρόνια και ζουν μια ήρεμη και ευτυχισμένη ζωή .Αυτός την φροντίζει σαν να είναι ένα μικρό παιδί και αυτή του το ανταποδίδει με πίστη και αφοσίωση. Η σχέση τους στηρίζεται κυρίως στην φυσική έλξη και όχι ιδιαιτέρως στην ψυχική σφαίρα. Για τον Χέλμερ η Νόρα είναι μια κούκλα, ένα παιχνίδι που τον ξεκουράζει. Η Νόρα τον θαυμάζει, τον βρίσκει δυνατό και ακαταμάχητα γοητευτικό. Η ίδια ανατράφηκε σαν ένα παιδί που δεν υποψιάσθηκε ποτέ την πραγματικότητα. Το Κουκλόσπιτο πραγματεύεται τους θεσμούς ,την σχέση του ζευγαριού, εμβαθύνει στο θέμα της συμβίωσης που πρέπει να έχει υψηλό περιεχόμενο. Το κουκλόσπιτο είναι το δράμα μιας ψυχής, η εσωτερική κατάρρευση ενός πλάσματος που εμπιστευόταν τους άλλους. Η Νόρα προκειμένου να σώσει την ζωή του άνδρα της έκανε μια λάθος κίνηση και όταν απεκαλύφθη το μυστικό της, δεν στηρίχθηκε, αλλά ταπεινώθηκε και προπηλακίστηκε από τον άνδρα της. Η Νόρα ανήκει στα πλάσματα εκείνα που θέλουν τον κόσμο ωραίο και ιδανικά φτιαγμένο ,δεν ενδίδουν, δεν συμβιβάζονται , προτιμούν να καταστραφούν. Η Νόρα δεν είναι ένας συνηθισμένος τύπος γυναίκας. Φεύγει από το σπίτι της, γιατί πιστεύει πως δεν έχει το ηθικό δικαίωμα να μεγαλώσει τα παιδιά της. Το τραγικό είναι ότι όλα δεν διορθώνονται με νομοθετικές διατάξεις…
Μετάφραση: Θίασος Λεπτουργείον.
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Βαλεντίνη Λουρμπά.
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Ανδρουλής.
Σκηνικά-κοστούμια: Σωτηρία Σώτου.
Φωτισμοί-ηχοληψία: Ευριδίκη Γεωργίου.
Φωτογραφία: Ειρήνη Αγιαννιωτάκη- Ευθύμης Ντούσικος.
Χορογραφία: Λυδία Ορφανουδάκη.
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Κώστας Κονταράτος,
Άννα Κουκουλιάτρα,
Αννίτα Μαυρομιχάλη,
Σπύρος-Ανδρέας Παπαδάτος,
Ξενοφών Χαντζής.
Θέατρο Εκάτη, Εκάτης 11, Πλατεία Κυψέλης, τηλ. 2106401931.
Ώρες Παραστάσεων: Παρασκευή, 9 μ.μ, Σάββατο, 7.30 μ.μ, Κυριακή, 9.30 ακριβώς.
Υπεύθυνη Δημοσίων σχέσεων, Αγγελική Ραυτοπούλου.
https://www.facebook.com/events/417025341834798/

 

"Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ" ΤΟΥ ΑΛΜΠΕΡΤ ΚΑΜΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ RADAR

Posted by grafei on 10:34 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

παρεξήγησηΚΑΜΥραντάρ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Το βαθύ υπαρξιακό έργο του Αλμπέρ Καμύ πήρε απρόσμενες τραγικές διαστάσεις στη νεότευκτη σκηνή του θεάτρου Radar έξω από το μετρό Άγιος Ιωάννης. Ο Σοφοκλής θα ήταν ιδιαίτερα ικανοποιημένος με αυτό το θέαμα και θα αναρωτιόταν ίσως ποια χαμένη του τραγωδία είναι αυτή. Ναι, δεν αστειεύομαι. Η Αναστασία Παπαστάθη μεταφράζοντας το κλασικό κείμενο το μετέφερε στα καθ’ ημάς και βοηθούσης της καταπληκτικής Μαρίας Σκούντζου έδωσε μια παράσταση αρχαίας τραγωδίας σε κλειστό χώρο. Οι χωρικές ευκολίες του θεάτρου Radar χάρη στην πολυτάλαντη αρχιτεκτόνισσα και θεατράνθρωπο Γεωργία Ζώη που αξιοποίησε και την τελευταία σπιθαμή χώρου, και τις κολώνες και τον εξώστη, συνέτειναν στη δημιουργία μιας ανοικτής σκηνής, κατάλληλης για ελισαβετιανά και άλλα θεάματα χωρίς τους περιορισμούς της σκηνής ιταλικού τύπου. Αυτός ο χώρος έχει πολλές προοπτικές και μακάρι οι υπεύθυνοι να τον αξιοποιήσουν επαρκώς. Οραματίζομαι παραστάσεις αρχαίων ελληνικών αποσπασμάτων από σπαραγματικά δράματα του κλασικού κόσμου. Γιατί η «Παρεξήγηση» του Καμύ ήταν δραματική, χωρίς να γίνεται σε καμία στιγμή μελοδραματική, παρά τις κορώνες της Ηλέκτρας Αρσενίδου που ερμήνευσε την κατάπληκτη σύζυγο ως «Μαντάμα Μπάτερφλάι».

ΓΙΩΡΓΟΣΒΟΥΤΟΣ

Ο Γιώργος Βούτος είναι μέγιστος ηθοποιός. Έπαιξε χωρίς να μιλάει με μία επάρκεια που μόνο οι μεγάλοι ηθοποιοί του Actor’s Studio έχουν. Ερμηνεύει έναν βουβό δευτερεύοντα ρόλο με στανισλαβσκικό τρόπο. Ο υπηρέτης που όλα τα βλέπει, συναινεί και συνεργεί εκών-άκων και στο τέλος επιταχύνει την καταστροφή δίνοντας λύση στην ιδιότυπη ομηρία του. Βρήκα ποιον ρόλο αντέγραψε ο Βάσλαβ Χάβελ αντέγραψε στο «Υπόμνημά» του. Ο βουβός γραφειοκράτης που επαναστατεί στο τέλος και φωνάζει «Κάτω η ξύλινη γλώσσα, ζήτω η ζωντανή ανθρώπινη λαλιά» είναι αντίγραφο του υπηρέτη στην «Παρεξήγηση» του Καμύ κι οι δυο τους αντίγραφο του Πυλάδη από την «Ορέστεια» του Αισχύλου. Αυτό το «ΌΧΙ» που ξεστομίζει ο Γιώργος Βούτος στην παράσταση του θεάτρου Radar θυμίζει την παθητική αντίσταση του Γκάντι στη βρεττανική κατοχή της πατρίδας του, της Ινδίας. Οι άνθρωποι που μαθαίνουν να υπακούουν και να υποκρίνονται ότι υποτάσσονται είναι αυτοί οι τελικοί νικητές, ενός άνισου εξαρχής αγώνα. Μόνο που η αλαζονεία της εξουσίας και το κράτος του δυνατού, έχοντας σα σύμμαχο της Βία, δε διαρκεί ποτέ πέρα από τη Θεία Δικαιοσύνη. Η Νέμεσις είναι αυτή που κρίνει το αποτέλεσμα. Και κανείς δεν μπορεί να της αντισταθεί.

Σημαντική η διασκευή του αριστουργήματος του Καμύ στο θέατρο Radar. Είναι μια «Παρεξήγηση» που δεν έχετε ξαναδεί, χωρίς παρεξήγηση…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

Στην κεντρική Τσεχία του μεσοπολέμου και ενώ ο τρόμος της γερμανικής κατοχής απειλεί ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη, δυο γυναίκες, η Μητέρα και η κόρη της Μάρθα, διατηρούν σε μια απομακρυσμένη περιοχή ένα πανδοχείο. Όποιον πελάτη φτάνει εκεί, τον δολοφονούν. Τον κλέβουν και ρίχνουν το πτώμα του στο ποτάμι. Στόχος τους είναι να συγκεντρώσουν χρήματα για να μπορέσουν να φύγουν από τον σκοτεινό και καταθλιπτικό Βορά και να ταξιδέψουν στο Νότο, για να συναντήσουν τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Η ρουτίνα των εγκλημάτων τους διαταράσσεται, όταν στο πανδοχείο φτάνει ένας ταξιδιώτης διαφορετικός από τους άλλους, ο Γιαν. Ο Γιαν έρχεται από τον Νότο και είναι πλούσιος: το τέλειο θύμα. Όμως, επιλέγει να κρατήσει την πραγματική του ταυτότητα κρυφή. Ως το τέλος;

Συντελεστές:
Μετάφραση, σκηνοθεσία, φωτισμοί: Αναστασία Παπαστάθη
Σκηνογραφία, ενδυματολογία: Ειρήνη Παγώνη
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Παναηλίδου
Μουσική επιμέλεια: Πάνος Φορτούνας

Ερμηνεύουν με σειρά εμφάνισης οι ηθοποιοί:
Μητέρα: Μαρία Σκούντζου
Μάρθα: Αναστασία Παπαστάθη
Υπηρέτης: Γιώργος Βούτος
Γιαν: Κώστας Καζανάς
Μαρία: Ηλέκτρα Αρσενίδου

 

 

 

 

Ένας "Γαλιλαίος" επίκαιρος και διαχρονικός

Posted by grafei on 12:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

«Ο βίος του Γαλιλαίου» του Bertolt Brecht σε μια πιστή σκηνοθεσία από τον Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο στο Εθνικό μας Θέατρο, που τιμάει το όνομά του με τέτοιες παραστάσεις

b_4609_brecht(c)gerdagoedhart_sv

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Παρακολουθούσα με ιδιαίτερη επιφύλαξη μέχρι τώρα τις διδασκαλίες του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου γιατί δεν μπορούσα να καταλάβω το στίγμα του. Τελικά, σήμερα (χθες δηλαδή 30/12/2015) παρακολουθώντας τη σκηνοθεσία του στο αμφίσημο αριστούργημα του Μπρεχτ «Ο βίος του Γαλιλαίου» φωτίστηκεν αίφνης ο σκοτισμένος εγκέφαλός μου και κατάλαβα: ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκύβει ταπεινά στα κείμενα που επιλέγει να ανεβάσει, τα μελετά, τα σέβεται, τα αναδεικνύει, εις βάρος του εγώ και της αυτοπροβολής του. Ουδείς σκηνοθετισμός, ουδεμία επίδειξη δεξιοτεχνίας παντελώς αναρμοζούσης. Τα πάντα ταιριαστά και στην ώρα τους. Σεμνά και ταπεινά. Αυτό που λέγαμε παλιά «με σεβασμό στο πνεύμα του συγγραφέα». Κυριολεκτικώς. Ενώ με κάτι άλλους – ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε – είτε Σαίξπηρ βλέπεις είτε Μολιέρο είτε Ευριπίδη είτε Γκολντόνι εν και το αυτόν. «Ηύρε ο γύφτος τη σειριά του κι αναγάλλιασεν η καρδιά του». Και συχωρέστε μου (χρονιάρες μέρες) το couleur locale, αλλά τα έχουμε δει όλα από τους ατάλαντους μονοφυσίτες της παραθεατρικής τέχνης. Βιάζουν τα ταλαίπωρα ανυπεράσπιστα πτώματα των κειμένων, με τη γαλαρία τους να χειροκροτεί αφιονισμένη. Δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι χύνουν πολύ μελάνι όταν δεν …χύνουν, για να λιβανίσουν ανύπαρκτες παράτες και κορώνες που ούτε ο Ορόντ στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου δεν θα τολμούσε να αρθρώσει. Τόση μα τόση κακογουστιά, φτάνει να είναι εισαγόμενη. Έλεος. Ας ακούσουμε τα κείμενα. Ας ακολουθήσουμε τη συμβουλή του σαιξπηρικού Άμλετ στους θεατρίνους που νοικιάζει δι’ ίδιον όφελος: «αν είναι να πηδήξετε τα λόγια σας, καλύτερα να τα δώσουμε να τα ξεφωνίσει ο δημόσιος κήρυξ, κοινώς ντελάλης» (δική μου ελεύθερη-ελευθεριάζουσα απόδοση).

Γι’ αυτό χάρηκα τον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ κι όχι του Θεοδωρόπουλου. Γιατί μου θύμισε τις καλές μέρες στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών με τον παθιασμένο Σπύρο Ευαγγελάτο να μας τον διαβάζει παρασυρμένος, σχολιάζοντας αραιά και πού, αφήνοντας το κείμενο να μιλήσει από μόνο του. Επιτέλους, υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι στο ελληνικό θέατρο. Επίμονοι, ακάματοι, εργατικοί, παραγωγικοί, χωρίς σκάνδαλα, χωρίς να χρειάζεται να τους υποστηρίξουμε εκ των υστέρων. Εξάλλου, «μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Μακάριοι οι σιγαλοί, μακάριοι οι διαρκούντες, μακάριοι οι υπομένοντες, μακάριοι οι γνωρίζοντες, μακάριοι οι μαθητεύοντες, μακάριοι οι μανθάνοντες, μακάριοι οι πυνθανόμενοι…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Ένας «Φάουστ» ροκ, επαναστατημένος, με σύγχρονη αισθητική κι έκδηλη σωματικότητα, από την ταλαντούχα κόρη του Σπύρου Ευαγγελάτου στο «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά», που διευθύνει με γνώση, ταλέντο και μεράκι ο Νίκος Διαμαντής.

Posted by grafei on 10:59 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

κατερίναευαγγελάτου

 

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος» κι η από σκηνής διδασκαλία ενός κλασικού αριστουργήματος που διερευνά τα δυσθεώρητα βένθεα της πανανθρώπινης ψυχής και του λεγόμενου συλλογικού ασυνείδητου, είναι η καλύτερη ψυχ-αγωγία στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Η άμεση-ενστικτώδης αντίδραση στην Κρίση είναι η φυγή. Αντίθετή της: η δράση, η αυτοβελτίωση, η μόρφωση, η διαμόρφωση προσωπικοτήτων ικανών να αυτενεργήσουν προκειμένου να βγούμε όλοι από το αδιέξοδο της στενωπού, που βρεθήκαμε να ακροβατούμε εκόντες-άκοντες. Το διαρκές αίτημα για την κατάκτηση μιας Γνώσεως απολύτου και διαχρονικής, αυτό είναι και το φιλοσοφικό υπόβαθρο στο αθάνατο αυτό έργο του Γκαίτε. Οι μεσαιωνικοί αλχημιστές κι ο συμβολισμός της αιωνίας νεότητος ως συνεκδοχή του Άφθαρτου και Τέλειου πλατωνικού κόσμου των Ιδεών, συντηρούν κι εμπνέουν τους διανοούμενους απανταχού της Γης, κι ειδικά σε μεταβατικές-μεταιχμιακές-παρακμιακές εποχές σαν τη δική μας. Ο νεοκλασικισμός κι ο εξιδανικευτικός ρομαντισμός δίνουν τη θέση τους στον σαδομαζοχισμό (BDSM) των παντοειδών επαναστάσεων, όπου το ανθρώπινο αίμα παραπέμπει σε αρχαίες θυσίες κι αποδιοπομπαίους φαρμακούς. «Όποιον φεύγει από το κοπάδι τον τρώνε οι λύκοι κι όποιον μένει στο κοπάδι τον τρώει ο βοσκός»: διαλέγετε και παίρνετε. Ο κατά Γκαίτε Φάουστ επιλέγει να αποκοπεί από την Κοινή Λογική, τα συνήθη ανθρώπινα μέτρα και τις κατεστημένες κοινωνικές συμβάσεις. Πληρώνει βεβαίως το τίμημα. Με γενναιότητα. Στον όλεθρο και στην καταστροφή παρασέρνει όμως μια αθώα, ρομαντική, άμαθη ύπαρξη, η οποία ΣΩΖΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΗΓΑΠΗΣΕΝ. Αυτό ακριβώς το τελικό μήνυμα και «συμπέρασμα» του έργου παρέκαμψε η Κατερίνα Ευαγγελάτου, υποτονίζοντάς το αντί να το υπογραμμίσει. Τελικά, αν κάτι μας αθωώνει ή μας προσδίδει ελαφρυντικά σε αυτό το παιχνίδι της τυφλόμυγας που βρεθήκαμε να περπατάμε υπό το κράτος της Αγνοίας, αν κάτι μας κάνει ανθρώπους κι όχι τέρατα είναι η Αγάπη (ως Φιλότης κι Έρως ορφικός-συμπαντικός). Αυτό είναι – κατά την ταπεινή μου γνώμη – και το μήνυμα του έργου. Όλα τα άλλα είναι συγγνωστά. «Την ελευθερία του ανθρώπου να αμαρτάνει από άγνοια τη ζήλεψαν ακόμα κι οι θεοί», έγραφα σε ένα ποίημα με ημερομηνία 11/11/2001. Αυτή η διάσταση έλειπε από την ροκ-σαδομαζοχιστική-υπερμεταμοντέρνα-υπερσύγχρονη παράσταση της Κατερίνας Ευαγγελάτου στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Κατά τα άλλα, η έκδηλη σωματικότητα, ο παν-ερωτισμός, η διονυσιακή μανία, η έγερσις της ιεράς ενέργειας της κουνταλίνι που διατρέχει την σπονδυλική στήλη, ήταν όλα σωστά, εκτός από τα αναγεννησιακά σωβρακάκια των χορευτών-ηθοποιών στη «Βαλπουργία Νύκτα». Ή κάνεις μια δουλειά ή δεν την κάνεις. Η αναπαριστάς το όργιο ή το προσπερνάς. Όχι μισές δουλειές και μισοειπωμένα πράγματα. Ο νεοκλασικισμός, ο ρομαντισμός και ο απόλυτα υλιστικός σαδομαζοχισμός δεν παντρεύονται εύκολα, ούτε καν μέσα από τον κώδικα του γερμανικού εξπρεσσιονισμού στην υποκριτική τέχνη.

φαουστ1      Παρά τις όποιες επισημάνσεις-επιφυλάξεις μου, η ταλαντούχα κόρη του Σπύρου Ευαγγελάτου έστησε μια σχεδόν τολμηρή (για τα μεσαιωνικά ελληνικά πράγματα) παράσταση του «Φάουστ». Κι αν δεν τόλμησε να θέσει βαθύτερα «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», ίσως ευθύνεται η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και οι κραυγές μιας αναχρονιστικής Εκκλησίας κατά του συμφώνου συμβίωσης ατόμων του ίδιου φύλου. Μην ξεχνάμε ότι στον Πειραιά ο ιεράρχης βάλλει συνεχώς κατά ερωτικών πρακτικών λες και τον αφορά …προσωπικώς το τι κάνει ο κάθε ενήλιξ, ελεύθερος και χρηστοήθης πολίτης στην κρεβατοκάμαρά του! Έλεος πια. Σε ποια χώρα ζούμε; Σε ποιον αιώνα; Με τους ταλιμπάν της Ορθοδοξίας να μας εξωθούν σε μιαν ιδιότυπη εσωτερική προσφυγιά. Όσο κι αν θέλεις να είσαι θρήσκος μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν σε αφήνει ο ρασοφόρος …Μεφιστοφελής ν’ αγιάσεις!

φάουστ4

Τέτοια μανία, τέτοιο μένος, τέτοια μισαλλοδοξία ούτε από τα αλλοπαρμένα ημιδαιμονικά πλάσματα της φαντασίας του Γκαίτε δεν θα περίμενε κανείς. Κι όχι βεβαίως από τους εκπροσώπους επί γης ενός Θεανθρώπου που κήρυξε την Αγάπη, την Ισότητα, την Ελευθερία, την Ανοχή… Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, και συνεξετάζοντας την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, η Κατερίνα Ευαγγελάτου έκανε μια τομή στα θεατρικά μας πράγματα, έστω και ημι-σοβαρευμένη. Αυτή η μεταμοντέρνα αισθητική του γυμνού με εσώρουχο-παπιγιόν είναι απολύτως θεμιτή κι αναμενόμενη σε μια χώρα που κινείται ιδιότυπα μεταξύ της θεοκρατικής Ανατολής και της πολιτισμένης Δύσεως, η οποία εμπνέεται από τα ιδεώδη του Γαλλικού Διαφωτισμού κι έχει σα σημαία της το σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης: «Ελευθερία – Ισότης – Αδελφότης».

φάουστ2            Περιμένω να δω περισσότερο ρηξικέλευθες σκηνοθεσίες της Κατερίνας Ευαγγελάτου. Μακριά από καθωσπρεπισμούς, ακαδημαϊσμούς και διδακτισμούς κάθε είδους. Σύγχρονες ερμηνείες κι αισθητικές, συνάδουσες με το χάος της εποχής μας. Για την ώρα τη θαυμάζω, συνοδοιπορώ πνευματικώς μαζί της κι επιφυλάσσομαι να την δω να απελευθερώνεται και να ιερουργεί…επί σκηνής κι επί πλατείας (με την έννοια της αρχαίας “αγοράς”).

φάουστ3

Με ιδιαίτερη εκτίμηση και σεβασμό και μετά λόγου Γνώσεως,

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 Info:

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ-¨Φάουστ¨ του Γκαίτε. 

Μια παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Λυκόφως/Γιώργος Λυκιαρδόπουλος.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Σπύρος Α. Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Σύμβουλος δραματουργίας: Πλάτων Μαυρομούστακος
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική Σύνθεση: Γιώργος Πούλιος
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Ειδικά Εφφέ–Κατασκευές: Προκόπης Βλασερός

Βοηθοί σκηνοθέτη: Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Βικτώρια Φώτα
Βοηθός σκηνογράφου: Μυρτώ Μεγαρίτου

ΔΙΑΝΟΜΗ
Φάουστ: Νίκος Κουρής
Μεφιστοφελής: Αργύρης Πανταζάρας
Μαργαρίτα: Νάνσυ Σιδέρη
Βάγκνερ: Ερρίκος Μηλιάρης
Μάρθα: Δήμητρα Βλαγκοπούλου
Βάλεντιν: Κλήμης Εμπέογλου
Σπουδαστής, Mάγισσα: Αγησίλαος Μικελάτος
Λίζα: Καλλιόπη Παναγιωτίδου

Συμμετέχουν 30 σπουδαστές από την Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου.

 

Cinq poèmes de Constantin Vass. Bouras traduits en français par Paraskevie Vass. Molari, Enseignante-Traductrice-Chercheur

Posted by grafei on 10:12 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

  1. Eros

Le jeu du renard

Avec le coq,

Du python

Avec le guerrier,

Avant qu’il le dévore,

Du regard non dit

De corps muets

Aspirant au paradis.

Sérénité océanique

De l’évident

Qui cache

Des sens doux amers.

Parler c’est l’abîmer

Ecrire

C’est le garder ressuscité.

J’ai le mal,

De l’éternité de l’instant

Où tu m’as regardé droit aux yeux

Et moi aussi je t’ai vu.

 

****

BOYRAS Konstantinos

  1. Neuf notions

i. SILENCE

Le souffle

Entre deux tirets.

 

ii. COURAGE

 

Avouer

Sans implorer le pardon.

 

iii. CHATIMENT

Etre à jamais soi-même

Et rester tel.

 

iv. TRAGIQUE

 

Tomber

Peu avant d’atteindre le sommet.

 

v. PLAISANTERIE

 

Voir l’autre glisser

Tandis que toi tu continues

Impétueux.

 

vi. MATURITE

 

Accepter autrui

Comme soi-même.

 

vii. REPOS

 

Le contraire de l’attention.

 

viii. ATTACHEMENT

 

La cible qui t’avale.

 

ix. INCENDIE

Eros-célébration de l’eau

Pour qu’elle bouillonne.

 

****

boureik

  1. Liberté

 

En Crète minoïenne

Le plongeur

Qui libère les poissons

Piégés dans les lacs

Des rochers.

Morceau coupé

Du queu d’un poisson

Lamentation du jeune homme

Pour la liberté perdue

Du poisson

Désirant du fond du coeur

Mourir en un jour pareil

Couvert

Des ailes des cigognes,

Et le colvert

Pêcher des petits poissons

Dans son oeil gauche.

 

****

 

ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣΆΝΕΥεξώφυλλο

  1. Enterrement et Résurrection

 

À chaque anniversaire de naissance

Nous nous enterrons.

Équinoxe de printemps.

Enterrement et resurrection.

Adonis, Lidinos,

Le Christ, Orphée

Fêtent avec nous…

Cinquante deux ans

Représentant un siècle entier chez les Mayas.

L’Eros sera ressuscité

Aux premières lignes du front.

 

Les morts

Grincent leurs dents

Avant la Résurrection.

En colère de retourner.

Le corps pèse

Enivrant la boue.

Difficile de s’en détacher.

Tâche titanesque

Que les membres s’en détachent

Dans le mouvement primitif

Du reptile,

Du mammifère,

Du singe.

Quelle peine

Que de retourner

Au nulle part

Poussé du néant.

Silence. Silence.

La végétation respire.

Nous avons bien des choses à dire

Choses oubliées pourtant

Quelque part

Entre Hadès, Krini et Oubli.

De retour sans entrain

Inexpressifs.

Avec une larme

Ressemblant à un hurlement.

Haine éternelle pour la Résurrection

Roussi et plainte

Dans les yeux

Des chevreaux.

 

****

 

bouras8auyg2015

  1. Roc “Naturel”

 

…tranquillité et simplicité

De la Nature

Pour cicatriser

Les plaies voluptueuses

De la cité.

 

La mesure de l’homme

Et des choses:

Le timbre de l’alouette

Jusqu’à  son dernier soupir,

Le bourdonnement de l’abeille

Jusqu’au silence éternel,

Le vent faisant voyager loin

Le pollen

Pour qu’il rende fécondes

Des terres jamais vues,

Longanimité

Des rochers

Accueillant la colère des vagues,

Offrant regulièrement et sans taxes

Leurs pieds

Aux poissons d’ecume

Afin qu’ils y pondent

À l’abri du vacarme

Des satellites.

À la tombée de la nuit,

Ils font refléter

Leur chevelure ridée

Aux eaux bleu foncées.

 

Konstantinos Bouras

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

"Γαλλόφωνη Λογοτεχνία": Mια πρωτότυπη και επιτυχημένη εκδοτική σειρά.

Posted by grafei on 10:07 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

Της  Παρασκευής  Μόλαρη, Εκπαιδευτικού-μεταφράστριας

Το  θεατρικό ανέβασμα του έργου του Ρεμύ ντε Βος “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” που συνεχίζει, με ιδιαίτερη επιτυχία, τις παραστάσεις του στο θέατρο “Μικρό Γκλόρια” (βλ. πρόσφατη διεισδυτική  κριτική του Κωνσταντίνου Μπούρα), φέρνει πάλι στην επιφάνεια, την ιδιαίτερη  σημασία που έχουν, εν μέσω κρίσης, εκδοτικές  αποφάσεις και κινήσεις που συχνά αποτελούν τον αναγκαίο προθάλαμο,τη γόνιμη μήτρα μέσα στην οποία  θα κυοφορηθούν παρόμοιες θεατρικές απόπειρες. Σε καιρούς δίσεκτους για τον εκδοτικό χώρο, οι καλές εκδόσεις “Γρηγόρη” τόλμησαν, πριν από τέσσερα χρόνια, να εγκαινιάσουν  μια νέα εκδοτική σειρά με τον  θεματικό τίτλο ”Γαλλόφωνη Λογοτεχνία”, φιλοδοξώντας, σε εποχές πνευματικής άπνοιας και ιδεολογικής σύγχυσης, να στρέψουν  το ενδιαφέρον του αναγνώστη προς άγνωστα στο ευρύ κοινό έργα της σύγχρονης (κυρίως) γαλλόφωνης λογοτεχνίας. Εμπνευστές της σημαντικής αυτής καινοτομίας, ήταν και παραμένουν ο κος Δημήτρης  Σεφεριάδης, διευθυντής των εκδόσεων “Γρηγόρη” και ο κος Δημήτρης Φίλιας, Καθηγητής  Λογοτεχνικής Μετάφρασης του Ιονίου Πανεπιστημίου. Σήμερα, στη δύση του 2015, η εκδοτική αυτή σειρά αριθμεί ήδη δέκα βιβλία.

Στις ημέρες μας, ο όρος ”Γαλλοφωνία”, έχοντας πια απελευθερωθεί από την αποικιακή του χροιά, αποκτά μια όλο και ευρύτερη έννοια περιλαμβάνοντας το σύνολο των δράσεων προώθησης της γαλλικής γλώσσας και των αξιών των οποίων  είναι φορέας, ανεξάρτητα από τις χώρες στις οποίες καλλιεργούνται. Η Γαλλοφωνία αποτελεί όμως και θεσμική έννοια αφού προσδιορίζει έναν διεθνή οργανισμό πάνω από εξήντα κρατών και κυβερνήσεων που έχουν επιλέξει να γίνουν μέλη του Διεθνούς Οργανισμού της Γαλλοφωνίας. Η Ελλάδα αποτελεί, από το 2004, μέλος της Γαλλοφωνίας  και, ως εκ τούτου, έχει το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση, να αξιοποιήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη συμμετοχή της στο συγκεκριμένο Διεθνή Οργανισμό. Με το ”Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” , του Ρεμί ντε Βος που σήμερα γνωρίζει  μεγάλη θεατρική  επιτυχία, ο εκδοτικός οίκος  ”Γρηγόρη” εγκαινίασε, το Νοέμβριο του 2011, μέσα από μετάφραση του Δημήτρη Φίλια, τη συμμετοχή του στη Γαλλοφωνία στηρίζοντας ουσιαστικά την πολυγλωσσία και, μέσω αυτής, την ελληνική γλώσσα. Σκοπός ήταν και παραμένει  η προβολή  μεταφράσεων  γαλλόφωνων συγγραφέων στα Ελληνικά αναδεικνύοντας έτσι τη γλωσσική και πολιτιστική πολυμορφία. Περιδιαβαίνοντας τις γραμμές των καλογραμμένων  εισαγωγικών σημειωμάτων των δέκα καλαίσθητων βιβλίων, ξανανιώθω τον μοναδικό κειμενικό παλμό που μεταδίδουν οι επιτυχημένες μεταφράσεις…..

Ο Ρεμί ντε Βος θεωρείται σήμερα ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους ανατρεπτικούς κωμικούς θεατρικούς συγγραφείς της τελευταίας δεκαπενταετίας. Το πικρό χιούμορ του που αγγίζει, μερικές φορές, τα όρια της τρέλλας έχει οδηγήσει αρκετούς κριτικούς του θεάτρου να κάνουν λόγο για τον Φευντώ του εικοστού αιώνα. Το “Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” (2002), είναι μια σύγχρονη κωμωδία μαύρου χιούμορ, βασισμένη σε ένα θεατρικό τρίο (μητέρα – γιος – ερωμένη)  που προσφέρει στον ντε Βος την ευκαιρία να μιλήσει, με τον δικό του τρόπο, για αγάπη, για το χρόνο που περνά, για ψέμα, μίσος, επιθυμία και πόθο αλλά και για τρέλλα. Ο ντε Βος μάς παγιδεύει επιδέξια στα πλοκάμια μιας σειράς ανατροπών και καταστάσεων που μοιάζουν διασκεδαστικές, ουσιαστικά όμως αγγίζουν τη σφαίρα του παραλόγου. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια οικογενειακή κωμωδία με στοιχεία σύγχρονου κωμειδυλλίου που κινείται σε μια ατμόσφαιρα ευτράπελου πένθους και ψυχαναλυτικού “κεκλεισμένων των θυρών”. Μια σύγχρονη ανατρεπτική γραφή από ένα δημιουργό που ανοίγει νέα θεατρικά μονοπάτια στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα.

Ο Δημήτρης Φίλιας ήταν ο μεταφραστής και των δύο επόμενων θεατρικών έργων  της σειράς : “Το κερί της ζωής μου – Ο συνένοχος θεατής” ( 2012 ) του Φαμπρίς Μελκιό και του “Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή” του Ζαν Λυκ Λαγκάρς ( 2012 ).

Ο Φαµπρίς Μελκιό θεωρείται σήµερα ένας από τους σηµαντικότερους σύγχρονους Γάλλους θεατρικούς συγγραφείς. Από το 2001 µέχρι σήµερα, έχουν δηµοσιευτεί πάνω από τριάντα θεατρικά του έργα, αρκετά από τα οποία έχουν αποσπάσει βραβεία και µεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Ο αναγνώστης των κειµένων του Μελκιό, βρίσκεται συχνά µπροστά σε ένα σχετικά νέο είδος θεατρικής γραφής, το κινηµατογραφικό θέατρο. Η επιρροή του κινηµατογράφου (και κυρίως του µοντάζ) και της τηλε-πραγµατικότητας είναι προφανής και καθοριστική σε αρκετά του έργα. “Το κερί της ζωής µου” (ή “Ο συνένοχος θεατής”), αποτελεί µια καυστική, ανατρεπτική και τολµηρή θεατρική γραφή στην οποία συνδυάζονται στοιχεία ποιητικής κωµωδίας µε κάποια στοιχεία τραγωδίας µέσα από έναν έντονα αποδοµηµένο ελλειπτικό λόγο που σκιαγραφεί εύθραυστες διαταραγµένες συγκρουσιακές συναισθηµατικές σχέσεις στις οποίες εµπλέκεται, µε άµεσο τρόπο, «ο συνένοχος θεατής». Η υπόθεση: ένα συνηθισµένο ζευγάρι στο οποίο ο άντρας είναι ασφαλιστής και η γυναίκα οργανώνει events. Στην επαναλαµβανόµενη και σταδιακά φθίνουσα καθηµερινότητά του, θα εισέλθει ένα τρίτο άτοµο που θα έρθει να ταράξει κοινωνικούς και θεατρικούς κώδικες. Πρόκειται για έναν άντρα, τον «άλλο άντρα» του έργου, που είναι ερωτευµένος µε τον άντρα του ζευγαριού και που αποφασίζει να «κρατήσει το κερί της ζωής τους», να γίνει δηλαδή ο «εξυπηρετικός» συνένοχος «τρίτος» της σχέσης τους, ζώντας µαζί µε το ζευγάρι, στο ίδιο σπίτι, στο ίδιο δωµάτιο, οργανώνοντας-καθορίζοντας τη ζωή τους, τη σκηνική δράση αλλά και τη συµµετοχή του κοινού στη θεατρική πράξη. Θέατρο υψηλού επιπέδου από ένα από τα πιο αγαπηµένα παιδιά των Γάλλων κριτικών, κείµενο που, µέσα από ενίοτε ξέφρενους θεατρικούς ρυθµούς, παρασύρει µεταφραστή, αναγνώστη και θεατή σε µονοπάτια παρανοϊκών φαντασιώσεων µε έντονα ρεαλιστικά στοιχεία.

Ο Λαγκάρς ανήκει σε μια γενιά δραματουργών η οποία επανέφερε την ποίηση στην θεατρική γραφή. Με την απλότητα των λέξεων, την πρωτοτυπία της σύνταξης των κειμένων του και το βαθύ ανθρωποκεντρικό στοχασμό, θεωρείται σήμερα ένας κλασσικός σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας. Τα έργα του αποτελούν άλλοτε δημιουργία εμπνευσμένη από άλλα έργα ή μύθους που δανείζεται μέσα από διείσδυση σε άλλους κόσμους. Ενίοτε μάλιστα μέσα από θεατρικά παιχνίδια που βασίζονται στην έννοια του ρόλου, προσεγγίζει το επίμαχο θέμα της εξουσίας και το πως τη χρησιμοποιεί ο εκάστοτε εξουσιαστής. Ας μη παραλειφθεί όμως η σημασία και ο ρόλος του λεπτού χιούμορ σε θέματα που αφορούν τις κοινωνικές συμβάσεις.

Η υπόθεση του “Στο σπίτι περιμένοντας τη βροχή”: πέντε γυναίκες που αντιπροσωπεύουν τρεις γενιές (η “γηραιότερη”, προφανώς η γιαγιά, η μητέρα και οι τρεις κόρες), έχουν περάσει τη ζωή τους αναμένοντας την επιστροφή στο σπίτι του μικρού αδελφού (αλλά και γιου και εγγονού) που είχε, πριν από χρόνια, εκδιωχθεί από το σπίτι από τον πατέρα ο οποίος όμως έχει πια φύγει από τη ζωή. Κανένα νέο όλα αυτά τα χρόνια απουσίας, κανένα σημάδι ζωής από τον μικρό αδελφό. Σε όλο αυτό το μεγάλο διάστημα προσμονής, η επιστροφή αυτή αποτελούσε τη μόνιμη και αποκλειστική επιθυμία και των πέντε γυναικών. Η επιστροφή του όμως δεν θα ικανοποιήσει τις προσδοκίες τους αφού, τη στιγμή της εισόδου του στο σπίτι, εξουθενωμένος, θα καταρρεύσει. Τώρα βρίσκεται ξαπλωμένος (κοιμισμένος, άρρωστος ή νεκρός;) στο παιδικό του κρεβάτι αφήνοντας την ερμητική σιωπή του να πλανάται στο σπίτι. Η μεγάλη συναισθηματική φόρτιση που έχει δημιουργήσει και στις πέντε γυναικείες μορφές η επιστροφή αλλά και η απρόσμενη κατάρρευση της αγαπημένης αντρικής ύπαρξης, θα τις οδηγήσει σε ένα μπωντλαιρικό “ξεγύμνωμα ψυχής” μέσα από την κατάθεση προσωπικών εκμυστηρεύσεων, την αναζήτηση αναμνήσεων και την έκφραση προσωπικών επιθυμιών. Έτσι, εκείνο το απόγευμα (προς το τέλος της θερινής περιόδου) και μέχρι το ξημέρωμα της επόμενης ημέρας, γύρω από τον σκηνικά απόντα αποκοιμισμένο άντρα, θα συγκροτηθεί ένας πένθιμος γυναικείος χορός που κινείται σε μία ατμόσφαιρα η οποία θυμίζει αρχαία ελληνική τραγωδία, παραπέμποντας όμως και σε στοιχεία τσεχωφικής κληρονομιάς αλλά και απόηχους από Κάφκα, Ιονέσκο, Μπέκετ και Ντυράς. Με βήματα αργά και μέσα από μπεργκμανικές “Κραυγές και Ψιθύρους”, η κάθε μία από τις πέντε γυναίκες, θα επιχειρήσει να αναδειχθεί σε θεματοφύλακα της οικογενειακής μνήμης, περιφρουρώντας – φροντίζοντας τον νεαρό άντρα, ουσιαστικά όμως διεκδικώντας ένα κομμάτι από την ψυχή του, σε μία προσπάθεια να περισώσει για τον εαυτό της κάποιο υπόλειμμα τρυφερότητας και αγάπης. Διείσδυση στα απόκρυφα της υποταγής; Δοκίμιο βίας; Ο Λαγκάρς φροντίζει να σπείρει την ασάφεια και την αβεβαιότητα έτσι ώστε, το τέλος του έργου, να βρει τον αναγνώστη (και τον θεατή) να αναρωτιέται αν ο άντρας επέστρεψε πραγματικά και βρίσκεται στο δωμάτιό του, ετοιμοθάνατος ή αναρρώνοντας, ή αν οι πέντε γυναίκες ονειρεύτηκαν την επιστροφή του.

Το τέταρτο βιβλίο της σειράς εκδόθηκε επίσης τι 2012 και αποτελεί μετάφραση από τα γαλλικά και τα ισπανικά του Χρήστου Κωνσταντέλλου του θεατρικού έργου “Frida-Frida” της γαλλομεξικάνας συγγραφέως ,σκηνοθέτιδος και ηθοποιού Εστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ.  Η μεξικανή Frida Kahlo (1907-1954) ήθελε, κατά μία ομολογία της σε φιλικό της πρόσωπο, τρία πράγματα. Να ζωγραφίζει, να είναι κομμουνίστρια και να ζει με τον Diego Rivera. Σήμερα η Kahlo είναι περισσότερο γνωστή ως ζωγράφος. Τα πάντα στο βίο και την τέχνη της είναι τόσο αληθινά που η συμβατική ζωή κάθε εποχής τα καθιστά εξωπραγματικά σαν να βρίσκονται όλα στη σφαίρα της μεταφοράς. Πλάθοντας τη δική του Frida, η Eστέρ Αντρέ Γκονζάλεζ, κατορθώνει να αντλήσει όση ποιητικότητα της ήταν δυνατόν από το βίο και τα πάθη της ηρωίδας της και, συνάμα, να την εμπλουτίσει με μια σύγχρονη, πρισματική όσο και γόνιμη θεατρικότητα. Το έργο το ορίζουν ασφαλώς πολλά στοιχεία, είναι δυναμικό, ανοιχτό σε προσεγγίσεις και δεν αγιογραφεί. Αποτελεί, μεταξύ άλλων, όχι μια κάποια μελέτη θανάτου, όπως εκ πρώτης θα μπορούσε να το εκλάβει κανείς ή χειρότερα, κάτι το μακάβριο, παρά έναν ύμνο στη ζωή. Και μέσα σε όλα –γιατί όχι;- αποτελεί και μια υπόμνηση – εάν και εφόσον, φυσικά, θελήσει κάποιος να φανταστεί τη σκηνική ετούτη Frida/Frida και σαν έναν δερβίση που, στροβιλιζόμενος εκστατικά, με το ένα χέρι κατεβασμένο δείχνει στη γη, ενώ με το άλλο υψωμένο δείχνει κατά τον ουρανό. 

Το πεζογραφικό είδος κάνει την εμφάνισή τους στη σειρά “Γαλλόφωνη Λογοτεχνία” το 2013 με τα “Τρεχαντήρια της Μεσογείου” που αποτελούν το πέμπτο βιβλίο της σειράς. Σε με μετάφραση Δημήτρη Φίλια, παρουσιάζονται εδώ ,για πρώτη φορά στον Έλληνα αναγνώστη, αντιπροσωπευτικά δείγματα δημιουργίας του γαλλόφωνου Βέλγου συγγραφέα Μαξ Βιλαίν από την τριακονταετία 1970-2000 της λογοτεχνικής του παρουσίας. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο είδος δοκιμίου που αποτελεί μια λογοτεχνική γεωγραφική εξερεύνηση και καταγραφή, βασισμένη σε γνώσεις, εμπειρίες, ταξίδια και κυρίως ποιητικές ευαισθησίες που εκκολάπτονται από βιωματικές συναντήσεις με αναγνώσεις λογοτεχνικών και άλλων κειμένων. Από τους “ηλιοκεντρικούς” που ανακαλύπτουν την ουσία του φωτός της ζωής και την καθημερινότητα του πνεύματος μέσα από την ευεργεσία των αχτίνων του “άρχοντα της ακτής” και την αναζήτηση ενός χαμένου παραδείσου μέσα από το χάρισμα της παιδικότητας και του νοσταλγικού περιπλανώμενου Ρεμύ, του Έκτορα Μαλώ, αλλά και τους ψυχικούς δαιδάλους του Αρθούρου Ρεμπώ, μέχρι την ερωτική σχεδόν συνάντηση του ανθρώπου του Βορρά με τα ελληνικά μεσογειακά ακρογιάλια στη διάρκεια του ταξιδιού στην “ακτινοβόλο” χώρα μας που αποτελεί ανακάλυψη και βίωση του φωτός και συναισθηματική πλήρωση, ο Βιλαίν μας προσφέρει σελίδες γεμάτες μοναδικής αισθητικής μεσογειακές και κυρίως ελληνικές αποχρώσεις. Από τη γαλλική Προβηγκία και την Ιταλία, το Τολέδο του Γκρέκο και τη φλογερή Ανδαλουσία, μέχρι την Αθήνα, τις Μυκήνες, την Επίδαυρο, την Ολυμπία, τους Δελφούς και την Κνωσό, ο Βιλαίν προσκαλεί τον αναγνώστη σε μια ονειρική μύηση στην ψυχή της Μεσογείου μέσ’ από την εξύμνηση του ελληνικού πνεύματος και του μεσογειακού ουρανού που οδηγούν στην “πασχαλιάτικη αυγή”.

Με τη μετάφραση από το Δημήτρη Φίλια,του θεατρικού έργου της γαλλόφωνης Καναδής συγγραφέως Καρόλ Φεσέτ “Η Βιολέτ στη γη” ( 2013 ), έχουμε το έκτο βιβλίο της σειράς. Η υπόθεση του έργου εξελίσσεται σε ένα εγκαταλελειµµένο ορυχείο γύρω από το οποίο κινούνται τέσσερις ανθρώπινες µορφές. Ο Πωλ, παλιός ανθρακωρύχος, ο Ετιέν, θυµωµένος επαναστάτης συνδικαλιστής ,η γυναίκα του Μαρί Ζαν και η Ζουντίντ. Τα θεατρικά αυτά πρόσωπα θα έχουν µια απροσδόκητη συνάντηση µε την Βιολέτ, µια µυστηριώδη γυναίκα που σταµατά στα µέρη τους. Θα προσπαθήσουν να την προσεγγίσουν, να την “δαµάσουν”, αλλά τελικά θα βρουν στο πρόσωπό της τον άνθρωπο στον οποίο θα καταθέσουν τα µύχια της ψυχής τους, εκµυστηρευόµενοι τις αµφιβολίες,τους φόβους, τις αγωνίες, τις επιθυµίες, ακόµα και τις φαντασιώσεις τους. Σταδιακά και µε λέξεις που περιέχουν απελευθερωτική δύναµη, η αινιγµατική αυτή γυναικεία φιγούρα, θα υφάνει, ίσως παρά την θέλησή της, τις σχέσεις µιας κοινότητας που έχει απολέσει κάθε έννοια επικοινωνίας. Στο τέλος, η Βιολέτ θα τους ενώσει όλους σε µια αυτοσχέδια γιορτή όπου τρώνε, πίνουν και τραγουδούν όλοι µαζί την “Εποχή των κερασιών”. Επαναστατική µατιά, ύµνος στην αγάπη ή και τα δύο;
Όποια ερµηνεία και να δώσεις, στο τέλος της ανάγνωσης της “Βιολέτ στη γη” νιώθεις την πληρότητα ενός έργου βαθιά ανθρώπινου, συγκινητικού αλλά και κωµικού µαζί, ενός θεατρικού µικρόκοσµου που κινείται ανάµεσα στο σκοτάδι και το φως. Μέσα από µια απλή ιστορία, η Φρεσέτ µάς καλεί να συνειδητοποιήσουµε την ανάγκη αναζήτησης τρόπων να ζούµε µαζί ξεφεύγοντας από τη µοναξιά. Ίσως τελικά αυτός να είναι και ένας από τους σκοπούς του θεάτρου, να επιχειρήσει, βγάζοντας τους ανθρώπους από την ατοµική-οικογενειακή τους κατάσταση, να τους συνενώσει για να µετάσχουν µιας κοινής απόλαυσης παρακολουθώντας τους ηθοποιούς που διηγούνται μια ιστορία.

Με τη μετάφραση του θεατρικού έργου του Μωρίς Μάτερλινκ “Αλλαντίνη και Παλομίδης” από τη Χαρά Μπακονικόλα (2014, έβδομο βιβλίο της σειράς), γνωρίζουμε άγνωστες πτυχές  του θεάτρου του μεγάλου Βέλγου συμβολιστή και νομπελίστα που, όπως αναφέρει και η μεταφράστρια,εκτείνεται στη θαυμαστή περιοχή της ενορατικής ανθρώπινης εμπειρίας, στην οποία κυριαρχεί το δέος και το θάμβος μπροστά στο μυστήριο του μικροκόσμου, της ατομικής ψυχής και του μακροκόσμου του σύμπαντος.Τα δραματικά πρόσωπα του Μάτερλινκ είναι πολύ ιδιαίτερα, καθώς κινούνται ανάμεσα στο φως και το σκότος, το ορατό και το αθέατο, υπερβαίνοντας τα όρια της συμβατικής ηθικής. Τα πρόσωπα του έργου «Αλλαντίνη και Παλομίδης» ακροβατούν επίσης πάνω σε ακραία αισθήματα που φαίνονται σαν να υπαγορεύονται από έναν κόσμο που δεν αποκρυπτογραφείται από την φτωχή λογική των θνητών.

Επιστροφή στην πεζογραφία και εκδοτική καινοτομία αποτελεί το όγδοο βιβλίο στο οποίο η Αίγλη Σιούτη μεταφράζει Νουβέλες από το “Επταήμερο” της Μαργαρίτας της Ναβάρρας. Μια ξαφνική καταιγίδα στα λουτρά του Κολντερέ στα Πυρηναία, προκαλεί καταστροφικές πλημμύρες, αφαιρεί ανθρώπινες ζωές και απειλεί την ίδια τη ζωή όσων επέζησαν. Με αυτό το “θαυμαστό τρόπο”, η βασίλισσα Μαργαρίτα της Ναβάρρας συγκεντρώνει τους αφηγητές – συζητητές του “Επταημέρου”, στο μοναστήρι της Παναγίας, στην άκρη του ποταμού Γκέιβ στη Σεράνς. Για να μη νιώσουν πλήξη και αρρωστήσουν, επιλέγουν την αφήγηση “αληθινών” ιστοριών που φανερώνουν “την αλήθεια του ανθρώπου μέσα από τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του”. Οι αφηγητές, ευχάριστοι, πέντε άντρες και πέντε γυναίκες, πρόθυμοι να τέρψουν την παρέα με τη βιωμένη εμπειρία τους. Οι νουβέλες και οι συζητήσεις – διάλογοι που ακολουθούν την κάθε νουβέλα, είναι αυθεντικές. Τα πρόσωπα είναι αληθινά, αν και με διαφορετικά προφανώς ονόματα. Ο χώρος ησυχαστικός. Χώρος προσευχής, περισυλλογής, πνευματικής ανάτασης. Η συντροφιά χαίρεται, πικραίνεται, γελάει, κλαίει, συζητά, σχολιάζει, επιχειρηματολογεί ή φιλονικεί. Οι ιστορίες, με επίκεντρο το μυστήριο των ανθρωπίνων σχέσεων, γεμάτες πίκρα και γλύκα, απεικονίζουν την ανθρώπινη φύση με τα πάθη της, κοινά στους άντρες και τις γυναίκες, σε έναν άγριο και αδίστακτο κόσμο, προκαλώντας γέλιο. Το γέλιο είναι ευεργετικό, λυτρωτικό, συμφιλιωτικό, επικοινωνιακό. Είναι χαρά που πηγάζει από τη συνεννόηση και τη συμφιλίωση, την ανθρώπινη συνάφεια, συλλογικότητα, συντροφικότητα.Ιστορίες τολμηρές, αληθινές, γοητευτικές, με αγάπη και φλογερούς έρωτες, φρίκη, μοιχείες, βιασμούς, αιμομιξίες, ωμούς εκβιασμούς, δολοφονίες, απάνθρωπες τιμωρίες και σαδιστικούς τρόπους εκδίκησης. Νουβέλες γεμάτες ανατροπές που τονίζουν το απρόβλεπτο και ευμετάβλητο των ανθρωπίνων πραγμάτων και αναδεικνύουν τη δυσκολία των ανθρώπων να επικοινωνήσουν μεταξύ τους. Kαταγγέλοντας την κάθε μορφή βίας, η συγγραφέας διεισδύει στο εσωτερικό της ψυχής, φανερώνοντας την ανθρώπινη ατέλεια και προσεγγίζει υπαρκτά ζητήματα τα οποία διαταράσσουν τις ανθρώπινες σχέσεις. Κι όλες αυτές οι νουβέλες του “Επταημέρου” συμπλέκονται επιδέξια με την απαράβατη και σκληρή νομοτέλεια της ζωής και εμπεριέχουν έναν συμβολισμό αναγέννησης και ένα μήνυμα ζωής πως η ελπίδα μας έχει ως μοναδικό στήριγμα “Αυτόν που είναι ο μόνος τέλειος”…

Με το “Δωμάτιο Φίλων” (2010),  ένατο βιβλίο, ο Έλληνας αναγνώστης έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με τη δημιουργία της γαλλόφωνης συγγραφέως Ντομινίκ Ρομπέρ από την επαρχία Κεμπέκ του Καναδά. Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημά της για το οποίο απέσπασε στον Καναδά το βραβείο Prix littéraire Jacques-Poirier – Outaouais (2012). Έχει δημοσιεύσει, ως επί τω πλείστον, ποίηση αλλά και διηγήματα, ενώ η πρώτη της δημοσίευση (ποίηση) έγινε το 1986. Η συγγραφέας μας «υποδέχεται» μέσα στον προσωπικό της «χώρο», στο Δωμάτιο Φίλων, όπου οι χαρακτήρες εκθέτουν πολύ προσωπικές στιγμές τους. Επίκεντρο του μυθιστορήματος, που μεταφράζει  η Στέλλα Κόκκαλη, αποτελεί το μπαρ Νάιτ, εκεί από όπου περνούν αλλά και όπου συναντιούνται οι χαρακτήρες: η φωτογράφος Ζουλιέτ, η Ιζά και ο εραστής της Φρανσίς, η φοιτήτρια Φαννύ, η πόρνη Μινχ, ο μεταφραστής Ντανιέλ, η συγγραφέας Κατρίν που μιλάει για φιλοσοφία με τις γάτες έχοντας χάσει την έμπνευσή της. Πρόκειται για μια γραφή νεορεαλιστική. Η δε τεχνική στο Δωμάτιο Φίλων αντικατοπτρίζει το διάλογο μεταξύ λογοτεχνίας και φωτογραφίας. Ο διάλογος μεταξύ των διαφορετικών μορφών τέχνης έγινε ήδη εμφανής στην ποιητική συλλογή Leçons d’extérieur (2009) της Ντομινίκ Ρομπέρ. Το “Δωμάτιο Φίλων” είναι εμπνευσμένο από την τέχνη της φωτογραφίας, ενώ το κείμενο αποτελεί ένα είδος έκθεσης ή άλμπουμ φωτογραφίας.

Το δέκατο βιβλίο (τελευταίο, μέχρι στιγμής) της σειράς, είναι η μονογραφία  του Δημήτρη Φίλια “Ο Πρεβελάκης και η Γαλλία” με το οποίο ενσωματώνεται στη σειρά και η δοκιμιακή γραφή ως λογοτεχνικό είδος. Η προσέγγιση των σχέσεων του μεγάλου Κρητικού συγγραφέα Παντελή Πρεβελάκη (1909-1986) με τη γαλλική σκέψη, αποτελεί ευρύ και  πολυδιάστατο πεδίο έρευνας. Ως εκ τούτου, οι φιλοδοξίες του παρόντος δοκιμίου δεν μπορούν παρά να περιορίζονται σε μια συμβολή στη  “συνάντηση” του Πρεβελάκη με τα γαλλικά γράμματα – την κλασική και τη σύγχρονη γραμματεία – “συνάντηση” η οποία απέβη μια από τις σημαντικότερες πηγές έμπνευσης στη δημιουργία πρωτότυπου και μεταφραστικού έργου. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αυτού, παρακολουθούμε τον ρόλο που διαδραμάτισαν και τη σημασία που είχαν στην εξέλιξη της λογοτεχνικής πορείας του Ρεθυμνιώτη δημιουργού οι πνευματικές συγγένειές του με εκπροσώπους της γαλλικής διανόησης και λογοτεχνικής γραφής του εικοστού αιώνα. Παρακολουθούμε επίσης και καταγράφουμε την πρόσληψη του έργου του στη Γαλλία.

Πλησιάζοντας στη αυγή του νέου έτους,ας ευχηθούμε μακροημέρευση στην ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και μοναδική στο είδος της αυτή εκδοτική σειρά εκφράζοντας την επιθυμία να πραγματοποιήσει σύντομα μια βραδιά παρουσίασης της σειράς ώστε να γίνει ακόμα πιο γνωστή. Θα τολμούσαμε επίσης να συστήσουμε σύντομα η σειρά να φιλοξενήσει και μετάφραση ποίησης αλλά και λογοτεχνία από τα Μαύρη Ήπειρο !

Παρασκευή Μόλαρη

DELETE της Μαρίτας Ρίτζι, ή Sex and facebook

Posted by grafei on 10:55 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

deletemaritarigi

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Η παγκοσμιοποιημένη διαπολιτισμικότητα σε όλο της το μεγαλείο. Άνθρωποι που συναντιούνται μέσω Διαδικτύου, ανταλλάσσουν υγρά, χαστούκια, φιλιά και δάκρυα, γίνονται ο καθρέφτης ο ένας του άλλου, αφού έχουν πριν καθρεφτιστεί στο ναρκισσιστικό είδωλο ενός fake προφίλ στο facebook, θυμώνουν, μετανιώνουν, προδίδουν κι απιστούν, μόνο και μόνο για να υπάρξουν, να αγαπηθούν, να νιώσουν κάποιοι, να μην είναι πια μόνοι. Βεβαίως, το μεγάλο κομμάτι στην πίττα το έχουν οι επώνυμοι, οι καταξιωμένοι (με ή χωρίς εισαγωγικά κι αποσιωπητικά), ηθοποιοί, καλλιτέχνες, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, χαρτούδες, φλιτζανούδες, μάγοι κι αστρολόγοι. Αλλά τι να κάνουμε; Ουδείς τέλειος κι όλα τα δάχτυλα δεν είναι ίσα.

Επηρεασμένη από το Sex and the City, η Μαρίτα Ρίτζι φτιάχνει μια σύγχρονη σαπουνόπερα, α-λά ελληνικά. Με αντρίλα, βαρβατίλα, τρία παιδιά από τρεις γυναίκες, ένας σεκιουριτάς πρώην μοντέλο (του στυλ «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω») συναντάει μια πετυχημένη ηθοποιό που είναιο εντελώς αποτυχημένη στην προσωπική της ζωή, αν και …γάτα πεταλωμένη… κι εκεί αρχίζει ένα αλισιβερίσι τριτοκοσμικού γκλάμορους και γκαντεμιάς. Γιατί το παραμύθι γρήγορα ξεπροστιάζεται (σε 33 μέρες) κι απομένουν δύο επιλογές: 1. του χωρισμού, delete + empty trash και 2. του συμβιβασμού, της συμφιλίωσης με την εικόνα μας στον καθρέφτη του κόσμου.

Τι από τα δυο θα επιλέξουν οι δύο ήρωες; Η συνέχεια επί της σκηνής.

Γρήγορη παράσταση με πολλά κωμικά gangs που την απομακρύνουν από το κιτς και το μελό, δεν σώζουν όμως τα προσχήματα. Αφού η ξεπέτα και τα συναισθήματα δεν πάνε μαζί, η εκμετάλλευση κι ο σεβασμός, η αυτοεκτίμηση και το υγιές ερωτικό ένστικτο δεν διαπραγματεύονται… τουλάχιστον όχι για τους ρομαντικούς.

Το Διαδίκτυο ολοκλήρωσε αυτό που ξεκίνησε ο κινηματογράφος και προχώρησε με την τηλεόραση: την πολυπολιτισμική παγκοσμιοποίηση μέσα από την εμπορευματοποίηση των κατώτερων ενστίκτων του ανθρώπου. Ο Έρωτας ως συνάλλαγμα και το σώμα ως πετρελαιοπηγή.

Αν θέλετε να προβληματιστείτε χωρίς να πλήξετε μεταβείτε στο Studio Κυψέλης.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

Στο ΘΕΑΤΡΟ STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ Ένας άντρας. Μια γυναίκα. Έρωτας στις μέρες του Internet. Ένα love story διαϕορετικό , για δυο σύγχρονους ανθρώπους , που γνωρίστηκαν , ερωτεύτηκαν και δοκιμάστηκαν ανταλλάσσοντας τα πρώτα λόγια… γραπτά, τα πρώτα χαμόγελα με τη λέξη lol να πρωταγωνιστεί και τις πρώτες ματιές μέσα από μια κάμερα και μια οθόνη! Ο έρωτας σήμερα αλλάζει μορφή, ξεχωρίζει στην προσέγγιση αλλά έχει πάντα την ίδια κατάληξη. Με δύο πιθανότητες. Καλή – κακή. Ποια θα είναι η τύχη των δύο ηρώων του έργου της Μαρίτας Ρίτζι; Μια όμορφη , ρομαντική, τρυφερή, ερωτική κωμωδία που επιθυμεί να σας κερδίσει από την Universe Art.

 

H Μάγκυ γνωστή και καταξιωμένη ηθοποιός , γνωρίζει τον Ανδρέα ένα Σωματοφύλακα υψηλών προσώπων, μέσα από το Facebook θα ζήσουν τον απόλυτο έρωτα . Θα ονειρευτούν, θα ταξιδέψουν, θα φλερτάρουν με την αλήθεια και το ψέμα. Κρυμμένα μυστικά, διλήμματα και μεγάλες αποφάσεις. Μια ερωτική ιστορία, για τον έρωτα στα χρόνια του Internet!

 

Σκηνοθεσία – Φωτισμοί– μουσική επιλογή: Γιώργος Λιβανός

 

Παίζουν Μαρίτα Ρίτζι, Νίκος Χαλατζίδης, Μιχάλης Δρόσος & Άντα Σπηλιωτοπούλου

 

Σκηνικά– κοστούμια: Γιοβάννα Πρασσίνου

 

Χορογραφία– Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος

 

Κινηματογράφηση: Αντώνης ΜανδρανήςΜουσική: Πάνος Μαλανδρής

 

ωτογραφίες: Κώστας Βολιώτης – Ξακουστή Χελάκη – Ζώης Τριανταφύλου Σφακιανάκης

 

Κομμώσεις : Gino Hair

 

Make up artist : Γεωργία Γιαννακούδη.

 

Δημόσιες σχέσεις & Επικοινωνία: Γιώργος Βιτωράτος

 

Υπεύθυνη Marketing : ΟρχιδέαΠαραγωγή : Universe Art

 

Παραστάσεις κάθε ΣΑΒΒΑΤΟ & ΚΥΡΙΑΚΗ στις 21.15μμ

Διάρκεια 90’

STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ (Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη)

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας