Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Η θεατρικότητα ως φιλοσοφική θεώρηση της ζωής

Posted by grafei on 10:52 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΙΚΡΟΓΚΛΟΡΙΑφιλιας

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Η πρωτοτυπία της σκηνοθεσίας της μαύρης φιλοσοφικής κωμωδίας του Ρεμί ντε Βος «Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος» στην άριστη μετάφραση του καθηγητή Δημήτρη Φίλια έγκειται ακριβώς στον υπερτονισμό της θεατρικότητας εις βάρος κάθε ρεαλιστικής αληθοφάνειας (χωρίς να φλερτάρει σε καμία στιγμή με τον σουρεαλισμό ή το υπερβατικό-μεταφυσικό). Μένοντας πιστός στον ματεριαλισμό, αγγλοσαξωνικό υλισμό των ψυχολογικών φαινομένων, ο Γιώργος Καραμίχος δίδαξε την Τζέσυ Παπουτσή, τον εκπληκτικό Δημήτρη Λιακόπουλο (ερμηνεία βγαλμένη λες από το Actor’s Studio) και την απόλυτα συνάδουσα με την αισθητική του όλου θεάματος Μαρλέν Σαϊτη… τους δίδαξε πώς να βλέπουν τη ζωή σαν θέατρο και τον κόσμο σαν τεράστια σκηνή όπου εκτυλίσσονται μεγάλα ή μικρά δράματα, όλα όμως έχουν στο βάθος τους ως ζητούμενα την Αγάπη, την Ανοχή, την Κατανόηση, την Ελευθερία, την Έκφραση, την Ισότητα.

Η συγγραφική υπέρβαση της τελευταίας σκηνής ισοδυναμεί δραματουργικώς με το «ποιοτικό άλμα» που οραματίζεται ο Σόρεν Κίρκεγκααρντ στην «Έννοια της Αγωνίας». Ξάφνου, τα σκηνικά πρόσωπα που αναμασούν ρόλους και συμπεριφορές δεκαετιών, με αφορμή έναν θάνατο κι έναν επικείμενο γάμο, αποφασίζουν να υπερβούν τα εσκαμμένα, να δουν τα πράγματα από την οπτική γωνία του άλλου και να γελάσουν με τα καμώματά τους. Αυτή η συμφιλίωση με τον Εαυτό είναι η βάση της αγάπης για τον πλησίον κι από εκεί όλα παύουν να γίνονται ενδιαφέροντα από συγκρουσιακής πλευράς και γίνονται τρυφερά, αγαπησιάρικα, παραδείσια… Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι η ζωή μας στον πλανήτη Γαία, που κάποτε θα πρέπει να ήταν Κήπος της Εδέμ, για να τον θυμόμαστε έτσι και για να τον μυθοπλάθει το συλλογικό μας ασυνείδητο.

Η Τζέσυ Παπουτσή είναι μια μεγάλη παρεξηγημένη ηθοποιός, ικανή να ερμηνεύσει όλους τους τραγικούς ρόλους, με ένα ηχείο και μια ψυχή που βράζει από συμπάθεια για τους κατατρεγμένους. Θα ήταν η ιδανική Εκάβη στις «Τρωάδες». Σκηνοθέτες και κρατικά θέατρα ακούτε; Φεστιβάλ Αθηνών κι Επιδαύρου πού κωφεύετε;

Μια άψογη παράσταση με ρυθμό, νεύρο, μπρίο, gangs από τις ταινίες του βωβού κινηματογράφου… Το μεγάλο της ατού όμως ήταν η μετάφραση. Απολύτως ελλειπτική, λιτή, καίρια, ζέουσα… όπως ο καθημερινός λόγος. Ο καθηγητής μεταφρασιολογίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Φίλιας δίνει ένα από σκηνής μάθημα δια του παραδείγματός του.

Δεν θα μείνω στα σκηνικά και στα κοστούμια που παρωδούσαν ηθελημένα το κιτς. Ούτε στην επίτηδες σαχλή μουσική, που ταίριαζε απόλυτα με την αισθητική του κειμένου και την μεγαλο-μικρο-μεσαία κοινωνική τάξη των προσώπων.

Άξιοι όλοι οι συντελεστές.

Αυτή η παράσταση στο «Μικρό Γκλόρια» είναι ένα καλό δείγμα ποιοτικού κι εμπορικού θεάτρου ταυτόχρονα. Εύχομαι σε όλους τους συντελεστές της να δουλέψει και να μακροημερεύσει.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

Η υπόθεση του έργου

Ο Σιμόν επιστρέφει ύστερα από χρόνια στο πατρικό του για την αποτέφρωση της γιαγιάς του. Εκεί συναντά και πάλι τη μητέρα του και την Αν, τον παιδικό του έρωτα.

Ένα ατύχημα με την τεφροδόχο αποτελεί την αφορμή για ένα άγριο και διασκεδαστικό παιχνίδι συναισθηματικών εναλλαγών ανάμεσα στο πένθος και στον έρωτα. Ένα κλασικό ανθρώπινο τρίγωνο με πολύ εύκαμπτες γωνίες. Τρεις άνθρωποι εκτός τόπου και χρόνου που καλούνται να επαναδιαπραγματευτούν τους φόβους και τις επιθυμίες τους και να έρθουν αντιμέτωποι με τα συμπλέγματα του παρελθόντος και τα φαντάσματα του μέλλοντος.

Όπως πολύ σωστά παρατηρεί ο μεταφραστής του έργου Δημήτρης Φίλιας, ο συγγραφέας Ρεμί ντε Βος διαθέτει μια σύγχρονη ανατρεπτική γραφή, που ανοίγει νέα θεατρικά μονοπάτια στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Δημήτρης Φίλιας

Σκηνοθεσία: Γιώργος Καραμίχος

Σχεδιασμός φωτισμών: Δημήτρης Νασιάκος

Σχεδιασμός ρούχων: Χριστίνα Πανοπούλου

Φωτογραφίες: George Alexandrakis

Art work: Amarildo Topalis

Σκηνικά: Αρετή Μουστάκα

Παίζουν οι ηθοποιοί (με σειρά εμφάνισης): Τζέσυ Παπουτσή, Δημήτρης Λιακόπουλος,  Μαρλέν Σαΐτη.

ΘΕΑΤΡΟ Μικρό Γκλόρια

Ιπποκράτους 7, Μετρό Πανεπιστήμιο, τηλ: 210 3600832

Παραστάσεις: Τετάρτη & Κυριακή 19:30 – Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο  21:15

Τιμές εισιτηρίων: 12€, 10 € (Φοιτητικό – Ανέργων)

Διάρκεια: 70 λεπτά

 

«Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή», μια μάλλον άσημη αλλά όχι ασήμαντη τραγικωμωδία του Τεννεσσή Γουίλλιαμς στο θέατρο Φούρνος από την «Ομάδα 92»

Posted by grafei on 22:08 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

«Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή», μια μάλλον άσημη αλλά όχι ασήμαντη τραγικωμωδία του Τεννεσσή Γουίλλιαμς στο θέατρο Φούρνος από την «Ομάδα 92»

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς μας εκπλήσσει πάντα και μετά θάνατον. Σαν τον Γιάννη Ρίτσο, που ακόμα δημοσιεύονται ανέκδοτα κείμενά του και θεατροποιούνται τα δημοσιευμένα. Τελικά, το πολύπλευρον μιας προσωπικότητος, αλλά και η πληθωρικότητα της γραφής κι η αγωνία της έκφρασης επιβιώνουν κι αυτού του θανάτου, όσο κι αν εγείρουν τον φθόνον των δυσκοίλιων «ανταγωνιστών» όσο είναι εν ζωή οι πολύπαθοι λογοτέχνες. Μόνο που για ανταγωνιστείς κάποιον που αλλάζει θέμα, ύφος, λογοτεχνικό ύφος, ρυθμολογία κι αισθητική από έργου εις έργον πρέπει να είσαι στο επίπεδο, στην ισχύ και στις επιδόσεις του ανάλογος, αλλιώτικα είσαι πρόσωπο βγαλμένο από τον αισώπειο μύθο «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια». Αυτά τα ολίγα για την ώρα, όσον αφορά τους ματαιοκαμάτους της γραφής, τους ματαιοδόξους φληναφηματολόγους, που επιδίδονται στην επιχείρηση καταρράκωσης του έργου των άλλων, αφού αδυνατούν να αντιπαραβληθούν με την προσωπικότητα και το έργο τους.

φουρνοςκαρακιτσουουιλλιαμςκυριακη

Ο Τεννεσή Ουίλλιαμς είναι ποιητής, γιατί ανέδειξε το ανικανοποίητο του ανθρώπου στην Κοιλάδα των Δακρύων που μετέτρεψαν κάποιοι τον παράδεισο του πλανήτη Γαία. Είτε είναι μικροαστοί, είτε μεσοαστοί, είτε κινούνται στο περιθώριο του «καλού κόσμου», οι ήρωές του (και για να ακριβολογήσω: οι ηρωίδες του, αφού γράφει κυρίως γυναικείους ρόλους, σαν τον Ευριπίδη), οι ηρωίδες του λοιπόν κραυγάζουν σε όλους τους τόνους, σαν λυσσασμένες γάτες ότι δεν τους αρκεί τόσο λίγη ευτυχία, ότι απαιτούν το φεγγάρι και το θέλουν τώρα, σαν τον «Καλιγούλα» του Αλμπέρ Καμύ, κινούνται ανάμεσα στην Τρέλα και στη Φρονιμάδα, αλλά τα ασθενικά τους νεύρα και μια αγγλοσαξωνική τάση προς το αλκοόλ και το ενοχοποιημένο σεξ γέρνουν τη ζυγαριά προς το μέρος της αμαρτίας, εκεί όπου η Κόλασση ελλοχεύει. Και πού να βρεις χειρότερο κολαστήριο από αυτό που κουβαλάς μέσα σου; Σπανίως γίνεται πολιτικός ο ποιητής Τεννεσσή Ουίλλιαμς. Μόνο στο πρωτόλειό του «Όχι για αηδόνια» παίρνει σαφή θέση κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Στα άλλα του (γνωστά) έργα συμβιβάζεται και μοιρολογεί, σαν το αηδόνι με το αγκάθι στο στήθος, που με κάθε νότα μπήγεται ακόμη πιο βαθειά και μόνον ο θάνατος μπορεί να το λυτρώσει. Το αλκοόλ κι ο έρωτας είναι μια τόσο σύντομη ανακούφιση, τόσο ανεπαρκής ανάπαυλα στο θέατρο του κόσμου!

Στο μάλλον άσημο, αλλά όχι ασήμαντο έργο του με τίτλο «Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή», που ανέβηκε θαυμαστά στο θέατρο Φούρνος από την «Ομάδα 92» σε σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαϊδη, τέσσερις γυναίκες επί σκηνής τρώνε τα σωθικά τους και σώζονται οι τρεις εξ αυτών χάρη στον οίκτο, στη συμπάθεια, στην αλληλεγγύη, στην κατανόηση του άλλου, του διαφορετικού, που δεν είναι και τόσο διαφορετικός από εμάς εν τέλει. Το κλασικό για τον Ουίλλιαμς κονταροχτύπημα της φυγής από την πραγματικότητα με την αποτυχία να φιλοξενηθεί η πρωταγωνίστριά του από το όνειρο μιας ουτοπίας απολύτως μυθικής και κινηματογραφικά ωραιοποιημένης, καταδεικνύεται σε αυτό του το έργο με μια σαφήνεια καθόλου συμβολική, αλλά πραγματιστικά ρεαλιστική…

Καταπληκτικές και οι τέσσερις ηθοποιές στους προκλητικούς ρόλους τους. Η μόνη ένστασή μου: γιατί θα πρέπει να χειρονομούν και να εκφράζονται με τόσο εξωστρεφώς μεσογειακό τρόπο, σα να παίζουν σε μεγάλο θέατρο ή για κωφούς; Εκτός αν παρωδεί ο καλός σκηνοθέτης τον υποκριτικό κώδικα του βωβού κινηματογράφου; Όμως αυτά τα gangs μετατρέπουν το πολυδιάστατο κείμενο σε φαρσοκωμωδία και το φτηναίνουν ασύλληπτα. Υπάρχει πολύ βάθος, έρεβος, θλίψη, κόλαση χωρίς καθαρτήριο… Δεν χρειαζόντουσαν αυτές οι τόσο μεγάλες χειρονομίες. Τονίζουμε τη θεατρικότητα σε ληγμένα ή παλιομοδίτικα κείμενα. Αυτό το έργο όμως είναι απολύτως σύγχρονο κι αυτή του η διαχρονικότητα θα μπορούσε να αναδειχθεί με περισσότερον διακριτικές αναλογίες.

Κατά τα άλλα, μια ενδιαφέρουσα, ηφαιστειακή παράσταση, για τις κρύες νύχτες του αθηναϊκού χειμώνα, σε έναν θεατρικό «φούρνο» χωρίς καμινάδα…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

Το έργο

Μια υπέροχη Κυριακή για εκδρομή. Ένα παράδοξο, για το ύφος του Τ. Ουίλλιαμς, έργο. Μια γλυκόπικρη κωμωδία. Ένα κουαρτέτο απελπισμένων γυναικών που προσπαθεί να επιβιώσει σε μια σκληρή πραγματικότητα, στην κοινωνία της Αμερικής την εποχή της Μεγάλης Κατάθλιψης (Great Depression) μετά το μεγάλο οικονομικό κραχ.

Οι ηρωίδες του Ουίλλιαμς με τους ανεπίδοτους πόθους, μέσα σε ένα πλαίσιο που θυμίζει πολύ τις κωμικοτραγικές  καταστάσεις ενός Αλμαδόβαρ, γραμμένο σε μια εποχή που ο Ισπανός σκηνοθέτης δεν υπήρχε καν.

Ανομολόγητα πάθη, ανεκπλήρωτα όνειρα, σχέδια ζωής, ανεπίδοτοι έρωτες, βασικά στοιχεία της γραφής του Ουίλλιαμς, συναντιούνται και στο έργο αυτό, μ’ έναν τρόπο όμως που ρέπει προς το γκροτέσκ, κάνοντας το ιδιαίτερο αυτό κείμενο, να μοιάζει ως μοναδική περίπτωση στο έργο του συγγραφέα.  Καταλυτικό χιούμορ, συγκίνηση, ανατροπές και μια απρόσμενη λύση…

«Ο Ουίλιαμς έγραψε το δίπρακτο αυτό έργο το 1979. Ο τίτλος στα αγγλικά είναι: «A lovely Sunday for “Creve Coeur”». “Creve Coeur”(Ραγισμένη Καρδιά) ονομάζεται μια παραλίμνια περιοχή, κοντά στο Σαιντ Λιούις, όπου δύο από τις ηρωίδες του έργου θα καταλήξουν, μεσημέρι Κυριακής, για πικ-νικ. Η δράση τοποθετείται στην Αμερική, στο Σαιντ Λιούις, στο τέλος της δεκαετίας του ΄30, λίγο πριν την έναρξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, εποχή ζυμώσεων έντονων αδιεξόδων και μεγάλης κατάθλιψης. Τέσσερις γυναικείους ρόλους έχει το έργο, τέσσερις μοναχικές γυναίκες, γύρω στα 40, που προσπαθούν, η καθεμιά με τον τρόπο της, να υπάρξουν. Η Ντόττυ, θυμίζει σε πολλά σημεία την Μπλανς Ντυμπουά, μια Μπλανς όμως, που, παρόλο που αρέσκεται να ζει με φαντασιώσεις, τελικά επιλέγει το ρεαλισμό για να επιβιώσει.  Η Μπόντυ, η συγκάτοικός της, ζει κι αυτή με όνειρα, αλλά είναι πολύ πιο δυνατή και τελικά παρασύρει και τη Ντόττυ στον τρόπο της δικής της ζωής.

Η Έλενα είναι η «ξένη», που εισδύει αποφασιστικά στο χώρο των δύο γυναικών και προσπαθεί, μάταια, να πάρει στον δικό της κόσμο τη Ντόττυ. Ο τέταρτος ρόλος, η Σόφι, η μανιοκαταθλιπτική γειτόνισσα,  λειτουργεί ως καταλύτης. Στο πρόσωπό της προβάλλεται ο εφιάλτης, η πιθανή κατάληξη των άλλων γυναικών, που ούτως ή άλλως φλερτάρουν, σαν αυθεντικές ηρωίδες του Ουίλιαμς, με την κατάθλιψη και την παράνοια… Τα βασικά στοιχεία της γραφής του Ουίλιαμς, συναντιούνται και στο έργο αυτό, μ΄έναν τρόπο όμως που ρέπει προς το γκροτεσκ, κάνοντας την «Κυριακή…»  μια μοναδική ίσως περίπτωση στο έργο του συγγραφέα.   Αφεθήκαμε στη ροή του έργου, χωρίς προκαταλήψεις, και προσπαθήσαμε να κρατήσουμε ακέραια, το καταλυτικό χιούμορ, τη συγκίνηση, τις συνεχείς ανατροπές καθώς και την απρόσμενη λύση.  Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο, πάντως οι καταστάσεις και η ατμόσφαιρα του έργου μας θύμισαν το κλίμα ενός άλλου λάτρη των γυναικών, του Αλμοδόβαρ. Έχουμε δηλαδή έντονα την αίσθηση πως  η συγκεκριμένη Μπλανς της «Κυριακής…» υπήρξε και η ηρωίδα μιας από τις ταινίες του Αλμοδόβαρ! Ο «θιάσος ΄92», στο φιλόξενο περιβάλλον του «Φούρνου», σας προσκαλεί και φέτος,  αυτή τη φορά για ένα «κωμικογλυκόπικρο» πικ-νικ, στο ειδυλλιακό και εξιδανικευμένο “Creve Coeur”» σημειώνει ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαϊδης.

 

Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές

Σκηνοθεσία: Βασίλης Νικολαϊδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Νίκος Φιλιμέγκας

Σκηνικός χώρος-Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ

Επιμέλεια κίνησης: Κική Σελιώνη

Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλλιος Δανιήλ

Παίζουν: Μαρία Καρακίτσου, Ευγενία Μαραγκού, Θεοδώρα Σιάρκου, Στέλλα Χατζημιχελάκη

 

Θέατρο Φούρνος

Μαυρομιχάλη 168 | 210-6460748

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.15 | Έως 26 Ιανουαρίου

Τιμή εισιτηρίων: 12€ , φοιτητικό 8€, ανέργων 5€

Μια αιρετική «Οδύσσεια» από το Βασίλη Φλώρο

Posted by grafei on 10:21 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

pinelopis-odysseia

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα                

Σαν προεφηβικό παιχνίδι στην αυλή ενός σχολείου, στις παλιές αλάνες της δεκαετίας του 1960-1970, σαν επίφαση θεατρικότητας πάνω σε υπαρξιακά αδιέξοδα που αφορούν την αλλοτρίωση, την αποξένωση και τον θάνατο του έρωτα μέσα στο γάμο…. Η κτητικότητα, η πίστη, η αφοσίωση, η αγάπη ως πάγιο αίτημα όλων των όντων σε άπασες τις σχέσεις… Αυτά είναι τα θέματα που απασχολούν τον Βασίλη Φλώρο, τόσο στα ποιητικά όσο και στα πεζά του κείμενα. Πιστός στο ύφος και στη θεματική του, αναδρά με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα με τρόπο αυθεντικό κι αυθόρμητο, χωρίς σοβαροφάνειες και φιοριτούρες, αλλά με την πηγαιότητα του γνήσιου λαϊκού θεάτρου, που βλέπει την τραγικωμωδία της ζωής σε μείζονα τόνο, υποτονθορίζοντας σε ελάσσονα τόνο την πανάρχαια απαίτηση του ανθρώπινου όντος να ευτυχήσει.

Στο θέατρο Ασωμάτων είδα την «Οδύσσεια» του Βασίλη Φλώρου με τους Έλενα Στρατή, Σωτήρη Ταχτσόγλου, Αντώνης Τζαμαλούκας σε μουσική: Σπύρος Γραμμένος, Βασίλης Λαγδάς.

Εκπληκτική δουλειά, για το είδος και το ύφος του λαϊκού θεάτρου, που σπανίζει σήμερα, αφού όλες οι χρυσές μετριότητες δηλώνουν «ότι δεν είναι λαϊκοί σκηνοθέτες». Ήμαρτον Παναγία μου. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου, Πώς και πούθε βρέθηκαν τόσοι αστοί σε μια αγροτοκτηνοτροφική χώρα, όπου όλοι έχουν «σπίτι στο χωριό» κι η «καλή» Αθήνα είναι ένα μικρό χωριό γύρω από τον Λυκαβηττό, με μίση, πάθη, έχθρητες κι ανοργασμικούς έρωτες;;;;;; Κι όπως λέει ο απλός, θυμόσοφος λαός: “Κακό χωριό τα λίγα σπίτια” ή “μικρό χωριό – κακοί γειτόνοι”. Από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερις. Συνεχώς κι αδιαλείπτως. Η απόδειξη της συνέχειας του είδους είναι ακριβώς αυτή: η διχόνοια, η αλαζονεία, η ψωροπερηφάνια και λοιπά και λοιπά… κι έπεται συνέχεια,

Ο Βασίλης Φλώρος μπορεί να θεωρηθεί out για τους αστούς, για τους λαϊκούς ανθρώπους είναι όμως ένας από αυτούς. Κι ίσως αυτό είναι σημαντικότερο από τους δήθεν, ξινούς, ψηλομύτες μικροαστούς που ονειρεύονται μεγαλεία και βουλιάζουν στον καθημερινό φασισμό τους, αποκλείοντας τους πάντες και τα πάντα, εκτός από εκείνους που τους μοιάζουν. «Όμοιος ομοίω κι η κοπριά στο λάχανο».

Η ανεκτικότητα σπανίζει στην πνευματική μας ζωή κι ακόμα περισσότερο στην κριτική. Κι ο νοών νοείτω.

Αυτά για σήμερα. Θα επανέλθω. Κι αυτό είναι και επιθετικό και απειλή. Επιθετική απειλή ίσως.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

  • ΑΣΩΜΑΤΩΝ, ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ    

 

  •  Αγίων Ασωμάτων 6, 211-8009838

Η Μπέτυ Αρβανίτη ως εξουσιομανής Τσερλίνε σε έναν ρόλο που φλερτάρει με το γκροτέσκο

Posted by grafei on 11:04 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

τσερλίνεαρβανίτη

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Από τότε που ιδρύθηκε το «Θέατρο της οδού Κεφαλληνίας» δεν έχω δει καμία κακή παράσταση εκεί. Είναι όλες πολύ πάνω του μέσου όρου των αθηναϊκών θεαμάτων και αγγίζουν το άριστα των μεγάλων ευρωπαϊκών θεατρικών σκηνών. Το μυστικό; Καλά επιλεγμένα κείμενα, σκηνοθέτες ειδικοί σε αυτό το συγκεκριμένο «είδος», εικαστική διαμόρφωση του χώρου, σκηνικά και κοστούμια, μουσική και διανομή άψογα, αρμονικά και ταιριαστά, τείνοντα προς το τέλειον… Ναι, δεν υπερβάλλω κι είναι γνωστό ότι δεν χαρίζω κάστανα.

tserline

 

 

 

Η Μπέτυ Αρβανίτη είναι μεγάλη ηθοποιός. Κυριολεκτώ. Η τελευταία ίσως της κινηματογραφικής γενιάς της, με εμμονή στην ποιότητα, που δεν διστάζει να τσαλακώσει την εικόνα και τη μορφή της, που νοιάζεται πιότερο για την ποιότητα παρά για την ποσότητα. Εύγε της.

 

Στο ρόλο της εξουσιομανούς υπηρέτριας των αρχών του περασμένου αιώνα δίνει ρέστα. Σε υπόγεια διακειμενική διασύνδεση με τις επιστολές του Λακλό και το «Κουαρτέτο» του Χάινερ Μύλλερ, θυμίζοντας πολλά από τις «Δούλες» του Ζενέ, που ανέβηκε σε αυτό το θέατρο σε σκηνοθεσία του αλησμόνητου Λευτέρη Βογιατζή, ο σκηνοθέτης Γιάννης Καλαβριανός, σε διασκευή του ποιητή Στρατή Πασχάλη, που βασίστηκε στις μεταφράσεις του Βασίλη Πουλαντζά και της Ελένης Βαροπούλου (για το κεφάλαιο «Η διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» από το πεζογράφημα του Χέρμαν Μπροχ «Οι αθώοι») και με τη συνεργασία όλων των τεχνικών, των καλλιτεχνών και των υποκριτών, έπλασε ένα θεατρικό σύμπαν, κάπως καταθλιπτικό και γκροτέσκο, ελαφρώς σουρεαλιστικό ή φουτουριστικό (υποβοηθούντος του σκηνικού: κάπου μεταξύ πλαστικού ιστού γιγαντιαίας αράχνης και αποθήκης παλαιοπωλείου), αναδεικνύοντας τη διαχρονικότητα του κειμένου και τη στατικότητα της ανθρώπινης κατάστασης, που φαίνεται να εξελίσσεται ελάχιστα από αιώνα σε αιώνα κι από παγκοσμίου πολέμου εις άλλον παγκόσμιον πόλεμον… Μάλιστα. Αυτό είναι και το συμπέρασμα αυτής της θεατρικής ευωχίας: «Εξελιχθείτε γιατί χανόμαστε». 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Maria Callas, ένα ποίημα του Κωνσταντίνου Μπούρα μεταφρασμένο στη γαλλική από την Παρασκευή Μόλαρη

Posted by grafei on 09:37 in Διάφορα, Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

μαριακαλογεροπουλου

Konstantinos  Bouras . Hommage  poétique  à Maria Callas :

 

‘’ Maria  Kalogueropoulou……anniversaire permanent ‘’

( Traduit en français par   Paraskevi  Molari )

Sur  la  planéte  d’où  tu  es  venue

Les  mots :

  1. Trahison
  2. Rudesse
  3. Survie

N’ existaient pas

Leurs contraires seuls existaient :

  1. Foi
  2. Tendresse
  3. Vie

C’est tout cela,Maria, que tu nous a rappelés par ta venue.

Kalogueropoulou…

Comment atteindre le bonheur sentimentale

Par un nom pareil ?

Comment surmonter le poison de la solitude,

L’abnégation du corps

Afin de plonger dans l’océan

Des chairs minaudières

Où personne n’a trouvé la sérénité ?

( Est-ce vrai que trois négations

equivalent à une affirmation ? )

 

Merci, Maria, de tout ce que tu nous a rappelés :

L’évident, le séculaire, l’archétype.

Nous partageons ta peine mais sans compassion.

Tu as mené

Une vie brave

Et tu as tôt quitté ce monde

Au moment convenable

Avant de voir

Ta rude tendresse

Fondre

Pareil à une méduse

Hors de l’eau,

Venue d’un autre univers,phosphorescente…

 

Anniversaire de ta naissance.

Tu n’es pourtant jamais morte

Comme les autres mortels.

Tu es devenue immaterielle aux espaces célestes

Nous regardant de là haut

Miséricordieuse

(Comme la Vierge)

Nous, deniant

Le Désir

Reniant

D’être dechus du Paradis

Là où tu vis maintenant

Chantant.

Soit bénie,Maria.

Pense bien à nous

Nous en avons besoin.

 

Konstantinos  Bouras

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Μαρία Καλογεροπούλου… διαρκή γενέθλια

Στον πλανήτη απ’ όπου ήρθες

Δεν υπήρχαν οι λέξεις:

Α. προδοσία

Β. σκληρότητα

Γ. επιβίωση,

Αλλά τ’ αντίθετά τους:

Α. πίστη

Β. τρυφερότητα

Γ. Ζωή.

Και μας τα θύμισες Μαρία

Με τον ερχομό σου.

Καλογεροπούλου… Πώς με τέτοιο επώνυμο

Ήθελες να ευτυχήσεις

ΚΑΙ ερωτικά;

Πώς ξεπερνάς το δηλητήριο της μοναξιάς,

Την αυταπάρνηση του σώματος

Για να βουλιάξεις στο πέλαγος

Των ακκιζομένων σαρκών,

Ένθα γαλήνη ποτέ κανείς δεν βρήκε;

(είναι άραγε οι τρεις αρνήσεις ισοδύναμες

Με μία κατάφαση;)

 

Σ’ ευχαριστούμε Μαρία, γι’ αυτά που μας θύμισες:

Τ’ αυτονόητα, τα προαιώνια, τ’ αρχετυπικά.

 

Σε πονάμε, αλλά δεν σε συμπονούμε. Έζησες

Μια ζωή γενναία

Κι έφυγες νωρίς,

Την κατάλληλη στιγμή

Πριν δεις τη σκληρή τρυφεράδα σου

Να λιώνει

Μέδουσα έξω από το νερό,

Αλλοκοσμική, φωσφορίζουσα…

 

Σαν σήμερα γεννήθηκες. Όμως δεν πέθανες

Όπως οι άλλοι κοινοί θνητοί.

Εξαϋλώθηκες εις τον αιθέρα,

Να μας κοιτάζεις από ψηλά

Και να μας ελεείς

[με την Παναγία-Πανγαία],

Εμάς τους αρνησικυρούντες

Του Πόθου,

Τριτανακοπή

Της εκπτώσεως

Από την Παράδεισο,

Εκεί που τώρα ενδιατρίβεις

Τραγουδώντας.

Να είσαι ευλογημένη Μαρία.

Και να μας σκέφτεσαι.

Το χρειαζόμαστε.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Η Μίνα Χειμώνα ως «Μάνα Κουράγιο» στο έργο «Βάσσα Ζελεσνόβα» του Γκόρκι

Posted by grafei on 13:19 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

minaxeimona

Η Μίνα Χειμώνα είναι μια υπερ-επαρκής δραματική ηθοποιός και θεωρητικός του θεάτρου, με μακρά επαγγελματική πείρα σε όλα σχεδόν τα είδη (από τις μελοδραματικές τηλεοπτικές σειρές μέχρι την αρχαία τραγωδία). Η πολύπλευρη παιδεία, η βαθιά μόρφωσή της και το ακάματο ερευνητικό της δαιμόνια, της επιτρέπουν να παραπέμπει διακειμενικά και παραγλωσσικά σε άλλα μεγάλα έργα του κλασικού διεθνούς ρεπερτορίου και να τονίζει ομοιότητες, διαφορές, επιρροές (ή και δημιουργικές λογοκλοπές ακόμα) σε πράγματα που μέχρι σήμερα έμοιαζαν ανόμοια κι ασύνδετα. Έτσι, μέχρι σήμερα, κανένας Έλληνας θεατράνθρωπος δεν είχε σκεφτεί να ερμηνεύσει την «Βάσσα Ζελεσνόβα» του Μαξίμ Γκόρκι ως «Μάνα Κουράγιο» του Μπρεχτ. Ερμηνεία άξια για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου.1 gkorgki

Βεβαίως, σε αυτό το ηθελημένο (ή αθέλητο εγχείρημα) κι εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, συνήργησε θεαματικά ο ταλαντούχος σκηνοθέτης και διασκευαστής του έργου Αλέξανδρος Κοέν, ένας πνευματικός άνθρωπος που τιμάει την «αποστολή» και το λειτούργημα που επιτελεί. Η όλη όψις της παράστασης στο ποιοτικής κατεύθυνσης θέατρο «Altera Pars» είχε πολλά στοιχεία του «σοσιαλιστικού ρεαλισμού» και από τα μεταγενέστερα έργα όπου πρωταγωνιστούσαν σταχανωφικοί εργάτες της μετεπαναστατικής Ρωσίας του Στάλιν

vassa5124

Είχε στοιχεία επίσης συγκρατημένης μπρεχτικής αποστασιοποίησης, έντονα μελοδραματικά στοιχεία, εκρηκτικό υποκριτικό κώδικα του γερμανικού εξπρεσσιονισμού (συνηθισμένου σε πολλές σκηνοθεσίες αυτού του χώρου, κυρίως από τον Πέτρο Νάκο)…

vassa3

Διέθετε όμως την ευπλαστότητα των σημαντικών θεαμάτων, όπου οι ηθοποιοί ακροβατούν ανάμεσα σε είδη και διαθέσεις χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή το ρυθμό, το μέτρο, την αρμονία. Σκηνοθετικός και υποκριτικός άθλος.

vassa

Παίζουν: Μίνα Χειμώνα, Αντώνης Ραμπαούνης, Ιωάννα Αγγελίδη, Πέτρος Γούτης, Εύη Νταλούκα, Αλίκη Μπομποτά, Ρωμανός Μαρούδης, Χαρά Αδαμίδου, Μάριος Σακκάς. Άξιοι. Όλοι τους. Εύγε και μπράβο.

Μακάρι το κοινό να επιβραβεύσει αυτό το επίκαιρο θέαμα, γιατί θέτει το θέμα της εξαντλητικής εργασίας, της έλλειψης χαράς, της αποζημίωσης του χρόνου αλλά και της ψυχής των απασχολουμένων, την κρίση θεσμών, όπως η οικογένεια και λοιπά. Ο Γκόρκι εξερεύνησε την συλλογική ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο περισσότερο «ευρυγώνιο» από τον Ντοστογιέφκσι και λιγότερο ποιητικό από τον Τσέχωφ. «Ο Βυθός», «Οι μικροαστοί» είναι αριστουργήματα διαχρονικά κι ανακυκλούμενα, δίνοντας τροφή και κατάλληλον υπέδαφος για ερμηνείες συγκλονιστικές, επίκαιρες. Ανα-καλύψτε τον!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Μαρία Καλογεροπούλου… διαρκή γενέθλια

Posted by grafei on 10:11 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

μαριακαλογεροπουλου

 

Στον πλανήτη απ’ όπου ήρθες

Δεν υπήρχαν οι λέξεις:

Α. προδοσία

Β. σκληρότητα

Γ. επιβίωση,

Αλλά τ’ αντίθετά τους:

Α. πίστη

Β. τρυφερότητα

Γ. Ζωή.

Και μας τα θύμισες Μαρία

Με τον ερχομό σου.

Καλογεροπούλου… Πώς με τέτοιο επώνυμο

Ήθελες να ευτυχήσεις

ΚΑΙ ερωτικά;

Πώς ξεπερνάς το δηλητήριο της μοναξιάς,

Την αυταπάρνηση του σώματος

Για να βουλιάξεις στο πέλαγος

Των ακκιζομένων σαρκών,

Ένθα γαλήνη ποτέ κανείς δεν βρήκε;

(είναι άραγε οι τρεις αρνήσεις ισοδύναμες

Με μία κατάφαση;)

 

Σ’ ευχαριστούμε Μαρία, γι’ αυτά που μας θύμισες:

Τ’ αυτονόητα, τα προαιώνια, τ’ αρχετυπικά.

 

Σε πονάμε, αλλά δεν σε συμπονούμε. Έζησες

Μια ζωή γενναία

Κι έφυγες νωρίς,

Την κατάλληλη στιγμή

Πριν δεις τη σκληρή τρυφεράδα σου

Να λιώνει

Μέδουσα έξω από το νερό,

Αλλοκοσμική, φωσφορίζουσα…

 

Σαν σήμερα γεννήθηκες. Όμως δεν πέθανες

Όπως οι άλλοι κοινοί θνητοί.

Εξαϋλώθηκες εις τον αιθέρα,

Να μας κοιτάζεις από ψηλά

Και να μας ελεείς

[με την Παναγία-Πανγαία],

Εμάς τους αρνησικυρούντες

Του Πόθου,

Τριτανακοπή

Της εκπτώσεως

Από την Παράδεισο,

Εκεί που τώρα ενδιατρίβεις

Τραγουδώντας.

Να είσαι ευλογημένη Μαρία.

Και να μας σκέφτεσαι.

Το χρειαζόμαστε.

 

Πέντε ποιήματα του Κωνσταντίνου Μπούρα μεταφρασμένα στην γαλλική γλώσσα από την συνδημιουργική ευφυία της Παρασκευής Μόλαρη

Posted by grafei on 10:36 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Cinq poèmes de Constantin Bouras traduits en français par Paraskevi Molari

BOYRAS Konstantinos

Auteur de plus de 28 livres (poèmes, théâtre – certaines de ses pièces furent représentées en Grèce et à l’étranger- traduction, essais), Constantin Bouras publie, depuis de longues années, des analyses, études et critiques dans différents journaux et revues grecs.

 

Il y a environ deux mois, nous avions offert au public francophone, cinq poèmes de Bouras tirés de son recueil de poèmes intitulé “Τρία ΑΛΦΑ, μία ΗΤΤΑ, ένα ΩΜΕΓΑ” qui est toujours en voie de composition. Écriture personnelle, oscillant entre vers libre et poème en prose, dans laquelle Bouras, ressentant sa mission de “poète de son temps”, insère des éléments de son credo philosophique. Aujourd’hui, nous traduisons en français encore cinq poèmes tirés du même recueil de poèmes inédits.

ΦΙΛΟΣΟΦΩΝΤΑΣΆΝΕΥεξώφυλλο

 

  1. “Partie de jacquet solitaire”

 

 

Terrible

D’essayer

De faire match nul

Avec soi même

Sans y parvenir!

 

Dieu joue aux dés

Avec lui même

Des fois il gagne,

Des fois il perd,

Tantôt distrait,

Perdant son tour

Il s’énerve.

Et détruit tout.

 

***

boureik

 

  1. “Grand-maman Angélique”

 

 

Elle avait du sang de gitans

Dans ses veines.

Assise sur son trône

Grande Mère Déesse,

Identique

Au soleil et à la pluie,

Observant les époques

Et les caprices des hommes.

Elle n’a jamais médit.

Ni commenté l’actualité.

Elle n’a pas demandé des faveurs,

Mais elle a favorisé tous.

Elle a rendu l’âme allongée sur le ventre.

Par nostalgie du ciel

Son visage s’est rempli de boue.

Elle se connaissait en herbes

Et en art ancien

De guérir

A l’aide du poison de serpent.

Ce bon démon

Ce reptile bonasse

De la maison

Que sa  malheureuse fille

À tué.

Dès lors,

Les démons se sont emparés d’elle

Et elle n’a vécu

Aucun bien-être de son vivant

Aucun.

La Nature punit

Lorsqu’on la viole.

***

BOURASakropolis30IOYNIOY2015b

  1. “Pluie de boue”

 

 

Pluie de boue et instincts

Éparpillés

Fourrés dans un coin

Du cyprière

Là d’où, morts,

On contemplera les étoiles

Croyant

Qu’elles sont au niveau de nos mains.

Le costume couvert de boue

Et la cravate en soie

Mal fichue.

Aucune chance qu’elle en soit sauvée

Au recours à la blanchisserie.

A quoi bon

Tout ce défoulement irraisonné?

Tout s’arrangerait bien

Sans l’irraisonné

La raison, elle aussi

Nous fait ennuyer à mort.

Loi et ordre

Sont souhaitables et désirables

Par des entités supérieures.

Pour nous

L’avalanche des instincts

Est honte et opprobe.

Quand la clepsydre

Se tournera-t-elle à l’envers

Comptant le Temps

Du pied en cap?

***

ΜΠΟΥΡΑΣstylitisΕΞΩΦΥΛΛΟ

  1. “Repentir sans remords”

 

 

Nous avons beau demander pardon

Le papillon heurté

Au pare brise du bus

N’accepte ni ne consent au pardon.

 

Sans remords dans ton repentir

Ouverte à de nouvelles trangressions

Tu te livres au plus ancien des métiers

Cédant au désir des passants

Enclin au hasard

Qui détermine ta vie

Infailliblement.

Que ferait ton repentir

A tous ceux que tu as fait parer

Rodanthe?

Sans remords

Tu roules la pierre de Sisyphe

Dans les vallées de l’Eros.

Préfèrerais-tu

Une mort glorieuse

Que la vieillesse?

S’il s’agit de rendre une âme

Que cela soit vite accompli

Pour en finir.

***

ΒασιλικήΜΠΟΛΑΡΗμεταφράστρια

  1. “Baisers”

 

 

Se réjouir

De la joie de l’autre

Tarir son larme

Sous sa douleur.

Dépenser

Et se dépenser

Dans l’attente d’une réponse

A un regard,

A une caresse

A la compréhension de l’absence.

 

Combien l’amour est-il cruel!

C’est l’amitié que je préfère

Avec la reconnaissance absolue

Des êtres

Qui ont conscience

Du défaut et de la faiblesse.

L’amour se bat

Visant à la Perfection.

Est-ce la raison de sa déception?

Amitié, la cerise coupée en deux

En égal partage.

 

 

***

 

 

 

 

Νεορεαλιστική και μελό «Αυλή των Θαυμάτων» του αείμνηστου Ιάκωβου Καμπανέλλη στο Altera Pars

Posted by grafei on 13:33 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

 αλτεραπαρςΑΥΛΗΤΩΝΘΑΥΜΑΤΩΝ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.

Ο Πέτρος Νάκος είναι ένας αυθόρμητος, γνήσιος θεατράνθρωπος, με μύτη κυνηγόσκυλου. Ξέρει να οσμίζεται τη δραματικότητα σε κείμενα (θεατρικά και μη, να δημιουργεί επί σκηνής συγκρούσεις, να αναδεικνύει τους ρόλους, να προβάλλει τους ηθοποιούς). Στη συγκεκριμένη περίπτωση του κλασικού αριστουργήματος (του μόνου) δια χειρός Ιάκωβου Καμπανέλλη, προέβη σε μία απολύτως θεμιτή ρετρό (με διαχρονικές πινελιές) μελοδραματική και νεορεαλιστική ταυτόχρονα αναπαράσταση της εποχής της μετεμφυλιακής Ελλάδας του 1957 που εξαστικοποιείται βίαια. Οι κινηματογραφικές επιρροές σαφείς, το ασπρόμαυρο των ταινιών του Φίνου δίνει μια νουάρ ατμόσφαιρα στην παράσταση. Κάπως βαρύ και καταθλιπτικό το αποτέλεσμα, χωρίς την αλεγρία και τη μεσογειακή χαρά της ζωής που προϋποθέτει κι εξισορροπεί το καμπανέλλειο έργο. Το «παράδοξο του Ντιντερό» δύσκολα βρίσκει την εφαρμογή του σε αυτούς τους ηθοποιούς που πήραν πολύ στα σοβαρά το ρόλο τους κι έπαιξαν με τις πιο μπάσες νότες τους και στα πλαίσια του υποκριτικού κώδικα της σχολής του «Θεάτρου Τέχνης» επί Καρόλου Κουν. Ορθή η αισθητική επιλογή, αφού χάρη στον αθάνατο δάσκαλο Κάρολο Κουν ανεδείχθη το έργο και το δραματικό τάλαντο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Μόνο που αυτός ο κώδικας είναι πλέον ξεπερασμένος, όπως κι οι ταινίες του Φίνου. Άρα χρειάζεται μια αναλογία, μια μετάθεση στόχων και μέσων προκειμένου να πιαστεί το σύγχρονο κοινό στο δόλωμα μιας υπόθεσης περιορισμένης σε συγκεκριμένα χωροχρονικά πλαίσια, όσο κι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται κι οι εποχές ομοιάζουν μεταξύ τους.

Άστοχη η επιλογή του καλού ηθοποιού και σκηνογράφου-ενδυματολόγου Σάββα Πασχαλίδη να ντύσει τον νεαρό Γιάννη της αυλής του 1957 με τρόπο δήθεν διαχρονικό και να του φορτώσει και κάτι τεράστιους χαλκάδες-σκουλαρίκια στ’ αυτιά. Έμοιαζε μάλλον με αποτυχημένη απόπειρα μεταμοντέρνου κολλάζ, αφού το έργο έχει έντονα ηθογραφικά στοιχεία κι η σκηνοθεσία τα τονίζει χωρίς να τα απαλείφει.

aulh-twn-thaymatwn5

Όλοι οι ηθοποιοί επαρκείς και περιγραφικοί στους ρόλους τους. Κινηματογραφικοί στη δημιουργία ταμπλώ-βιβάν από τον σκηνοθέτη Πέτρο Νάκο, που υποδύεται και τον ζεν-πρεμιέ της παράστασης. NAKOSAYLITONTHAYMATONΌλα καλά και τακτοποιημένα. Μια από τις καλύτερες παραστάσεις νεοελληνικού έργου για την τρέχουσα θεατρική σαιζόν. Οι όποιες παρατηρήσεις-επιφυλάξεις μου επιδιώκουν τη βελτίωση του όλου θεάματος προς όφελος του θεατή. Αυτή δεν είναι άλλωστε η δουλειά του κριτικού; Να βλέπει το έργο απέξω, αμερόληπτα κι αντικειμενικά, χωρίς εμπάθειες και προσωπικές στρατηγικές. Κι αυτό επέτυχα να κάνω μέχρι σήμερα, στο λειτούργημα που υπηρετώ.

Αυθεντικά δικός σας,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr’

Info:

Συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία-Δραμ/ική επεξεργασία: Πέτρος Νάκος
Σκηνικά-Κοστούμια:  Σάββας Πασχαλίδης
Μουσική: Ελένη Λομβάρδου
Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος
Επιμέλεια κίνησης: Μαρία Καραγέωργου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάνος Γερωνυμάκης
Φωτογραφίες: Γιώργος Μαρινάκης
Παίζουν : Γιάννης Παπαθανάσης, Πέτρος Νάκος, Σάββας Πασχαλίδης,  Βάλια Σαπανίδου, Αγγελική Κοντού, Έλενα Καστανά, Αλέξανδρος Τρανουλίδης, Ειρήνη Τσιριγώτη,  Αργυρώ Τσιρίτα,  Τάσος Περάκης, Έφη Κιούκη, Μάνος Γερωνυμάκης, Δημήτρης Περράκης

Από 31 Οκτωβρίου στο Θέατρο Altera Pars, Ημέρες παραστάσεων: Παρασκευή-Σάββατο : 21.15, Κυριακή :  20.30

Τιμή εισιτηρίου: 15ευρώ (κανονικό),12ευρώ (φοιτητικό),8ευρώ (ανέργων-ομαδικά)

Θέατρο Altera Pars , Μεγάλου Αλεξάνδρου 123, Κεραμεικός, Τηλ: 210-3410011

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΩΣ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΑΡΙ

Posted by grafei on 10:49 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Γενικώς απαρέσκομαι στο πολύ ξεμπρόστιασμα και ξεγύμνωμα επί σκηνής. Καλά τα σώψυχα και δουλειά τους είναι να τροφοδοτούν την Τέχνη ως πρώτη ύλη ΠΡΟΣ ΜΕΤΟΥΣΙΩΣΙΝ. Η ψυχανάλυση έκανε πολλή ζημιά στο θέατρο και στη λογοτεχνία γενικότερα. Εξ αιτίας της και χάριν αυτής γεννήθηκε ίσως το μοντέρνο, τράφηκε το μεταμοντέρνο και μεταλλάσσεται ως καταστροφικός ιός σηψαιμίας στο μετά το μεταμοντέρνο θολό τοπίο. Και καλά να μιλάμε για τον εαυτό μας. Ας υποθέσουμε ότι πάσχουμε από σαδομαζοχιστικά σύνδρομα κι έχουμε κάθε δικαίωμα να αυτομαστιγωνόμεθα επί σκηνής κι επί τυπωμένης σελίδας, ειδικά όταν υπάρχουν κάποιοι πρόθυμοι να μας διαβάσουν ή να μας δουν. Κι ως εδώ όλα ωραία και καλά. Μόνο που κάποτε στομώνει η δημιουργική μας έμπνευση κι αρχίζουμε να βεβηλώνουμε τις ζωές και τις ιστορίες των άλλων. Κι από ποιους θα αρχίσουμε και σε ποιους θα καταλήξουμε; Μα φυσικά, στους πλησίον μας. Και καλά να έχουμε πάρει την άδειά τους πριν. Όταν όμως πρόλαβαν και πέθαναν, με ποιο δικαίωμα εμείς βγάζουμε τα άπλυτά τους στη φόρα; Τους ρωτήσαμε; Τους εκδικούμεθα που μας έθρεψαν; Καταθέτουμε ως μάρτυρες κατηγορίας σε ένα φοβερό βήμα, χωρίς να μας έχει καλέσει κανείς; Αυτοβούλως κι αυτοκλήτως; Φυσικά και το κοινό ψοφάει για τέτοιου είδους καταστάσεις. Όπως στην «Πρέβεζα» του Καρυωτάκη, περιμένουμε όλοι να πεθάνει κάποιος επεισοδιακά ή όχι προκειμένου να διασκεδάσουμε εμείς στην κηδεία. Πόσο κακόγουστο μπορεί να είναι αυτό, πόσο άθλιο, πόσο ηθικά κατακριτέο; Δεν ξέρω. Η Τέχνη βασίζεται στην ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Κι η δημοκρατία επίσης. Καθένας όμως λαμβάνει τα επίχειρα των επιλογών του. Στο ενεχυροδανειστήριο του Χρόνου, είμαστε όλοι οφειλέτες.

Και ο Πέτρος Τατσόπουλος αστόχησε κατά την ταπεινή μου άποψη με την «Καλοσύνη των Ξένων» κι ο Αύγουστος Κορτώ με την διπολική μαμά «Κατερίνα» του. Σε μια παράσταση, όπου η υπερκινητική Λένα Παπαληγούρα υποδύεται με μεταμοντέρνα σκηνοθεσία και τρόπο έναν κόντρα-ρόλο, μακράν πολύ της μανιοκαταθλιπτικής ηρωίδας και το μουσικοθεατρικό κρεσέντο παρασέρνει τους αμύητους θεατές σε εύκολα χειροκροτήματα αρένας, εγώ ένιωσα μόνος, σκεπτόμενος την πεθαμένη, τι θα έλεγε αν έβλεπε αυτή την από σκηνής έκθεσή της. Ρομαντικό θα με πείτε. Ίσως. Έχω όμως μία αρχή. Δεν φτύνω ποτέ εκεί που φυλάω και δεν ξερνάω ποτέ εκεί που τρώγω. Στο βιβλίο μου «Αρχαίο φαγοπότι» παραθέτω αποσπάσματα όπου φαίνεται η πρωταρχική βάση της πόλεως: το να τρως ψωμί κι αλάτι με κάποιον, το να πίνεις κρασί, το να παρακάθεσαι στο ίδιο τραπέζι τον καθιστά ιερόν, αδελφοποιτό, τον θέτει στο απυρόβλητο της κακίας. Μόνον οι βάρβαροι δεν το σέβονται αυτό. Η μανία υιών, αδελφών και κορών να βγάζουν τα οικογενειακά εσώρουχα σε κοινή θέα, οδηγεί πάντα σε ευπώλητες καταστάσεις είτε πρόκειται για την αδελφή της Μαρίας Κάλλας (“Sisters”) είτε για το αδελφό του Λώρενς Ντάρρελ (“My family and other animals”). Βεβαίως και ο Τατσόπουλος κι ο Κορτώ δείχουν την ευγνωμοσύνη τους για τη θετή και φυσική οικογένειά τους αντίστοιχα, όμως αυτό ελάχιστα – κατά τη γνώμη μου – απαλύνει το αντιαισθητικόν του όλου εγχειρήματος. Είναι σα να δημοσιεύουμε φανταστικές βιογραφίες ιστορικών προσώπων και να τους φορτώνουμε με κρίματα και βίτσια που δεν τους αναλογούν, ή – ακόμα κι αν τα επέλεξαν – δεν αποδεικνύονται στο Δικαστήριο του Χρόνου. Η Αλήθεια κι η Μυθοπλασία είναι αντίθετες, συμπληρωματικές ή παραπληρωματικές έννοιες, η ανάμειξή τους όμως οδηγεί σε περίεργες καταστάσεις.

KATERINAKORTVPAPALIGOURAS

Τέλος πάντων, καλή η παράσταση του Γιώργου Νανούρη στο θέατρο Θησείον, με τον ίδιον επί σκηνής σε ρόλο υιού-πανεπόπτη υποβολέα, με τον εκπληκτικό μουσικό Λόλεκ, που δίνει τη σωστή αντίστιξη στο υπερπαίξιμο της πρωταγωνίστριας Λένας Παπαληγούρα. Ξέρετε, ο γερμανικός εξπρεσσιονισμός σε συνδυασμό με την εξωστρεφή μεσογειακή μας φύση οδηγεί σε τερατωδίες από υποκριτικής απόψεως, αφού καταστρατηγείται πλήρως το παράδοξο του Ντιντερό και η μέθοδος Στανισλάβσκι-Λη Στράσμπεργκ (η βάση της σύγχρονης τέχνης του ηθοποιού).  Παρά τις όποιες γραπτές και ενυπόγραφες επιφυλάξεις μου, δηλώνω ευθαρσώς και με γνώσιν των συνεπειών του Νόμου ότι σέβομαι απεριόριστα στο έργο, την προσωπικότητα και τις επιλογές, τόσο του Πέτρου Τατσόπουλου όσο και του Αύγουστου Κορτώ. Δουλειά του κριτικού όμως είναι να φωτίζει τα πολυδιαφημισμένα και βραβευμένα από το κοινό θεάματα, από άλλες, πρωτόγνωρες κι απροσδόκητες σκοπιές.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας