ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, επιστρέφει με την "Τριλογία της Λιτότητας"
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πάντα δημιουργικός, ο πάντα εναργής, ο πάντα αντικομφορμιστής Γιώργος Μανιώτης επανεμφανίζεται ως δραματουργός με την «Τριλογία της Λιτότητας», που – όπως όλες οι τριλογίες που σέβονται τον εαυτό τους – είναι …τετραλογία. Τέσσερα θεατρικά έργα για την Κρίση που έπληξε την μικρομεσαία αστική τάξη και τις μυθοπλαστικές, ή απολύτως συνωμοσιολογικές αιτίες της. Οι ημιμαθείς αστοί καταφεύγουν στο Ά-λογο για να εξηγήσουν τα δεινά που τους βρήκαν, χωρίς να γνωρίζουν ούτε τις ατομικές ούτε τις συλλογικές τους ευθύνες – και χωρίς να ενδιαφέρονται να τις αναζητήσουν. Αρέσκονται στο ρόλο του θύματος. Η «Ιφιγένεια εν Αυλίδα», από τις γυμνασιακές σπουδές έχει μάλλον χαράξει ανεξίτηλα στο συλλογικό ασυνείδητο την αθωότητα του παθόντος που υπόκειται σε δυνάμεις που δεν μπορεί να ελέγξει, να κατευνάσει ή να οικειοποιηθεί και το μόνο που του απομένει είναι η άνωθεν σωτηρία από τον «από μηχανής Θεό», όποιος κι αν είναι αυτός, όπως κι αν λέγεται. Βγάζω το καπέλο στον μεγάλο θεατρικό συγγραφέα, τον μόνον της γενιάς του που επιβιώνει δημιουργικώς και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Εύγε και πάλι εύγε. Απόλαυσα το βιβλίο, το προλόγισα, το επιλόγησα και τώρα αναμένω πολλαπλές παραστάσεις των έργων σε όλα τα θέατρα της Ελλάδας. Έτσι, ενθουσιαστικός, όπως πάντα.
Ένα μυθικό και συμβολικό δαχτυλίδι του Λεονάρντο ντα Βίντσι
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι, το Studio Κυψέλης, παρακολούθησα «Το Δαχτυλίδι του Λεονάρντο» για 3η συνεχή χρονιά (!!!) με άλλη διανομή και παραλλαγμένη σκηνοθεσία, που έρεπε αυτή τη φορά προς τα comics και την ψηφιακή εικονική πραγματικότητα (σημεία των καιρών – ευτυχώς!). Το έργο αυτό του Rick Elice είναι διαχρονικό γιατί αφορά την ομοερωτική επιθυμία, το υπαρξιακό κενό, τη ματαιοδοξία ή φιλοδοξία του Ανθρώπου, από την Αναγέννηση έως σήμερα. Το πολύτιμο δαχτυλίδι που σχεδίασε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι γίνεται σύμβολο χαμέρπειας αλλά κι ανωτερότητας, χρησιμεύει ως νόμισμα για υπόγειες συναλλαγές, ενέχυρο ή τρόπαιο. Κι όλ’ αυτά, μέσα στην προσκαιρότητα των σχέσεων και το φευγαλέον του Έρωτος, ειδικά όταν αφορά και στοχεύει άτομα του ιδίου φύλου, πολυοργασμικά, οργιαστικά και μεγαλοφυή, ή κοινά, κοινότοπα και «φτηνά». Όμως, ο ουμανισμός του καλού θεατρικού συγγραφέα δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, αλλά ούτε κι αθωώνει. Παρατηρεί κι αποδίδει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Η στέρεα δραματική δομή χάρισε στον σκηνοθέτη Γιώργο Λιβανό ένα ευρύ πεδίο δράσεως-αυτοσχεδιασμού-αποδόσεως, με αποτέλεσμα λαμπρό, προκλητικό, τροφή για σκέψη, αλλά ουδέποτε χυδαίο. Η Ομότιμος Καθηγήτρια Θεατρολογίας Χαρά Μπακονικόλα στο βιβλίο-πρόγραμμα επισημαίνει ορθώς ότι: «Το γυμνό ή “ντυμένο” στο θέατρο δεν αποτελεί κριτήριο για την αξιολόγηση της παράστασης ούτε για την πρόσληψη της θεματικής του έργου». Σωστά. Η αισθητική και ηθική του θεατή, δεν «γαργαλιέται» από αυτή την παράσταση. Γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Φυσικά και όχι. Η υπαρξιακή αγωνία του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά και τα πέη των άλλων, αυτό είναι το θέμα. Ο Έρωτας ως θρησκεία και μεταφυσική. Με τις απαραίτητες ανθρώπινες τραγι-κωμικές πινελιές. Απολαύστε την παράσταση, ακόμα κι αν την είδατε τις δύο προηγούμενες χρονιές. Δεν θα χάσετε. Θα εμπλουτιστείτε πολλαπλώς.
To "Κουαρτέτο" του Χάινερ Μύλλερ, όπως δεν το ξαναείδατε
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο Θέατρο «Arroyo Nuevo» είδα για πολλοστή φορά το «Χοροθέατρο Flamenco» σε μια αιρετική, συγκλονιστική, πρωτοπορειακή, εκδοχή τού πάντα ενδιαφέροντος (του μόνου ίσως) θεατρικού έργου του Χάινερ Μύλλερ «Κουαρτέτο», βασισμένου στις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλό.
Ο Σταύρος Λίτινας είναι μάγος και θαυματοποιός. Μέσα από τον εντοπισμένο χωροχρονικώς εκφραστικό κώδικα του φλαμένκο, υπερβαίνει τα όρια τού συνήθους θεάματος και πλάθει ήθος, αναδεύει τη βιοενέργεια ερμηνευτών και θεατών (του εαυτού του συμπεριλαμβανομένου), βάζει ζωντανή μουσική παράλληλα με αριστουργήματα της Δυτικής μουσικής (από άριες του λυρικού θεάτρου έως εκκλησιαστική μουσική) κι υποδηλώνει δραματικά την αποτυχία του Δυτικού Πολιτισμού να ενσωματώσει τη Δημοκρατία στην απληστία των δυνατών. Τεράστιο έργο. Εκπληκτική η πάντα δυναμική, αέρινη, εύπλαστη Εύα Παρασκευοπούλου. 
Συγκλονιστική η σκηνοθέτης Άντζελα Μπρούσκου στο ρόλο τής από μεγαφώνου αφηγήτριας (και στους τέσσερις ρόλους του «Κουαρτέτου»). Παρά την επιτυχία τού εγχειρήματος, θα ήθελα να ακούω περισσότερες φράσεις (έστω και σποραδικώς) από τους επί σκηνής χορευτές-ερμηνευτές. Στο πιάνο, έκπληξη, η αρχιτεκτόνισσα και σκηνογράφος και πολυτάλαντη ηθοποιός Αλίνα Αναστασιάδη.
Στο «Θέατρο Εξ αρχής» Λούλας Αναγνωστάκη: «Η Παρέλαση» και «Ο ουρανός κατακόκκινος».
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο «Θέατρο Εξ αρχής» δύο καταπληκτικά, ιστορικής πλέον σημασίας, αλλά απολύτως σύγχρονα μονόπρακτα της αμίμητης Λούλας Αναγνωστάκη: «Η Παρέλαση» και «Ο ουρανός κατακόκκινος». Δύο έργα σταθμός για το «Θέατρο Τέχνης» του Καρόλου Κουν και για το Εθνικό Θέατρο, όπου πρωτοανέβηκαν. Θαύμασα την Ελένη Τσακάλου, σε ένα ρεσιτάλ υποκριτικής, στο ρόλο της αλκοολικής καθηγήτριας γαλλικών, που απολύθηκε από το δημόσιο κι αφέθηκε στη ροπή της προς την σκοτεινή πλευρά, με όλα τα αναμενόμενα και μη επακόλουθα.
Η Ελένη Τσακάλου είναι σημαντική ηθοποιός, γιατί ξέρει να σωπαίνει, να χρησιμοποιεί τις παύσεις για να τονίσει τον εκφερόμενο λόγο, συνυφαίνει τα «παραγλωσσικά» σημεία με έναν τρόπο μοναδικό. Πέρα από το ρεαλισμό, αναδεικνύει τη διαχρονικότητα της ηρωίδας που καλείται να ενσαρκώσει και φλερτάρει με το μεταμοντέρνο για να τονίσει την οικουμενικότητα της πάλης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό. Ατομικίστρια η ηρωίδα της Λούλας Αναγνωστάκη, μεσοαστή αλλά και κομμουνίστρια, δεν αναγνωρίζει την ένταξή της στο κοινωνικό σύνολο κι αποθεώνει τη μονάδα εις βάρος της ομάδας. Αντιμετωπίζει τα πάντα ως εμπειρία κι αποδέχεται το κόστος των επιλογών της. Η σημερινή υποβάθμιση της μικρομεσαίας αστικής τάξης, βρίσκει στο προφητικό μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος», τις απαρχές της σημερινής Κρίσης. «Η παρέλαση» ερμηνεύτηκε μοναδικά, απολύτως επαγγελματικά, και – βεβαίως – συμβολικά από τους ηθοποιούς (σε διπλή διανομή): Όλγα Παπαδημητρίου, Άγγελος Κούκος, Ίλια Σπυροπούλου, Αιμιλιανός Λήτος. Κάτι καλό και ποιητικό συμβαίνει στο θέατρο αυτό των Εξαρχείων όπου λειτουργεί κι εργαστήρι με τον απολύτως υποδηλωτικό τίτλο «Εξαρχής». Αναζητείστε την ποιότητα. Εγώ δεν θα σας γράφω για τα main-stream θεάματα και τους πολυδιαφημισμένους μαϊντανούς της υποκουλτούρας. Εξ άλλου, δεν συνάδει αυτό με το περιοδικό στο οποίο αρθρογραφώ. «Οδός Πανός – Εργοτάξιον Εξαιρετικών αισθημάτων».
Το εικονοκλαστικό έργο του Γιάννη Σολδάτου " ΟΤΑΝ Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ" σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ!
Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΑΙΖΟΝ
Είδα και την πρώτη και την δεύτερη εκδοχή του πολύκροτου θεατρικού έργου του πολυτάλαντου Γιάννη Σολδάτου. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός πέρασε από τον εξπρεσσιονισμό της πρώτης του σκηνοθετικής ακροβασίας στο μαγικό ρεαλισμό της τωρινής παράστασης, με ψήγματα νεορεαλισμού, αλλά και σουρεαλισμού. Ηχητικώς, ακούγονται πλέον ψίθυροι, εκεί που οι κραυγές πύργωναν τον ατμοσφαιρικό υπόγειο χώρο του Studio Κυψέλης. Οι εικόνες έγιναν περισσότερο κινηματογραφικές. Κάποια tableaux-vivants που έπαιρναν σάρκα και οστά και διαλύονταν μπροστά στα μάτια του υπνωτισμένου θεατή. Μια ολόκληρη εποχή, ιστορική μελέτη της έβδομης τέχνης, ανατομία ενός εγκλήματος, που χαράχτηκε βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως η δολοφονία του Λόρκα από τους φασίστες κι η αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι, ο μαρτυρικός θάνατος του Λαμπράκη…
Ο Σολδάτος είναι πολυπράγμων και πολυτάλαντος, πληθωρικός και μετρημένος, αναλυτικός και συνθετικός, υπερχειλίζων κι αφαιρετικός. Είναι ζωντανός, είναι απρόβλεπτος, είναι Έλληνας, παγκόσμιος και οικουμενικός. Συναντώντας μεγάλους μύθους της σκηνής και της οθόνης, αναμετριέται με τα αρχέτυπα, τα πρότυπα και τα στερεότυπα και τα καταλύει λατρεύοντάς τα, ως Επτανήσιος με μακρά παιδεία και πολυεπίπεδο πολιτισμό. Σκηνοθετικός άθλος τόσο η νέα διανομή, όσο κι η ενσωμάτωση ηθοποιών από την προηγούμενη διανομή με τους νεοφώτιστους. Όλα καλά κι αρμονικά. Μπορείτε να διαφωνήσετε, να συζητήσετε, να σοκαριστείτε (λέω τώρα – δύσκολο στη σύγχρονη εποχή μας), αν σκανδαλιστείτε όμως, παρακαλώ να το διαδώσετε.
Με χιούμορ και γνώση,
Κωνσταντίνος Μπούρας, κριτικός-συγγραφέας
info από το facebook:
Μια σημαντική τολμηρή, εικαστική παράσταση, που κέρδισε πέρυσι κοινό αλλά και τους πιο δύσκολους κριτικούς, προετοιμάζεται για να εντυπωσιάσει ακόμα περισσότερο, με τη νέα της παραστασιοποίηση.
Oι ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ επαναλαμβάνουν την μεγάλη περσινή τους επιτυχία, που κατάφερε να σκαρφαλώσει στην τριάδα των πιο δημοφιλών παραστάσεων, ενώ κέρδισε και τους πιο δύσκολους κριτικούς, το έργο του Γιάννη Σολδάτου ” ΟΤΑΝ Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ” σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και κινηματογράφηση Γιάννη Σολδάτου, που θα παιχτεί παράλληλα με το LEONARDO’S RING στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ από την Παρασκευή 16 Οκτώβρη.
Πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα , που προετοιμάστηκε 6 μήνες και γέμισε το Studio Κυψέλης πέρυσι το χειμώνα. Αφετηρία αποτέλεσε, ένα καινούριο θεατρικό , με αφορμή τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σύγχρονου δημιουργού, που ο Γιάννης Σολδάτος έγραψε για το Γιώργο Λιβανό και τη συγκεκριμένη ομάδα και που η γραφή του, ολοκληρώθηκε στη διάρκεια των προβών.
Η βασική ιδέα. Ένας σκηνοθέτης στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίζει να ασχοληθεί με το έργο του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Μαζί με το βοηθό του το Σέρτζιο Τσίτι, συνθέτουν μια ομάδα καλλιτεχνών και μαζί δοκιμάζουν να αναπαραστήσουν, τις πιο γνωστές σκηνές από ταινίες του δημιουργού. Λεπτό με λεπτό ταυτίζονται με το αυθεντικό έργο του καλλιτέχνη και με ένα άλμα στο χωροχρόνο βρίσκονται 50 χρόνια πριν στα πλατό που γυρίζονταν οι ταινίες του. Οι πρωταγωνιστές του Παζολίνι, οι προσεγγίσεις που δοκίμασε και τον χαρακτήρισαν, πληροφορίες για τον ίδιο και τον τρόπο που πειραματίστηκε με το φακό , τον άνθρωπο, το σώμα και την φιλοσοφία και πάνω απ΄όλα η σχέση του με τη Μαρία Κάλλας, όπως ξεπηδά από τις επιστολές που αντάλλαξαν και συνεντεύξεις εποχής, δημιουργούν ένα σκληρό κείμενο , τολμηρό και απαιτητικό, το οποίο επιχειρεί να σκιαγραφήσει το μύθο ενός σύγχρονου κολασμένου.
Πώς ο Παζολίνι, που αποτύπωσε όσο κανείς στο σύγχρονο κινηματογράφο το ρεαλισμό και το πάθος μαζί τον έρωτα και τις εναγώνιες υπαρξιακές αναζητήσεις, σχηματοποιείται μέσα από την επαφή του με ανθρώπους , σκηνές από ταινίες του και τον αιφνίδιο θάνατο του, που όχι μόνο δεν τον άφησε στη λήθη , αλλά τον πέρασε στους δημιουργούς που σφράγισαν με την ιδεολογία του και την τοποθέτηση τους την Σύγχρονη Έβδομη Τέχνη, θα το παρακολουθήσουμε ξανά στις 16 Οκτώβρη.
Ο Πιερ Πάολο, η Κάλλας, ο Σέρτζιο Τσίτι, ο Φάμπιο, η Μαρκέλλα, η Συλβάννα Μαγκάνο, και δεκάδες ακόμα ήρωες θα σας περιμένουν να σας παρασύρουν μαζί με σκηνές από το ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ, το ΘΕΩΡΗΜΑ, τη ΜΗΔΕΙΑ , τον ΟΙΔΟΙΠΟΔΑ, τις ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ ,τη ΜΑΜΑ ΡΟΜΑ, το ΣΑΛΟ, τους ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ, και το ΑΣ ΠΛΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ ΜΑΣ, δεμένες με όπερα και ιταλικές καντσονέτες του ’60, που εκτελούνται ζωντανά με συνοδεία από πιάνο , φυσαρμόνικα και κρουστά.
Μια εικονοπλαστική παράσταση με κινηματογραφική δόμηση, ερωτισμό και πάθος , τιμή στα 40 χρόνια από το θάνατο του Παζολίνι, με γερή και φέτος διανομή!
Σκηνοθεσία– φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Κείμενο – κινηματογράφηση: Γιάννης Σολδάτος
Σύμβουλος: Βασίλης Μπουζιώτης
Στίχοι: Μαριάννα Τόλη
Χορογραφία: Σίμωνας Πάτροκλος
Σκηνικό – κοστούμια: Γιοβάννα Πρασσίνου
Δραματουργική ανάλυση: Γιάννης Ζέρβας
Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί– διδασκαλία: Νίκη Γκουντούμη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ανθή Βαφειαδάκη –Μαρία Γούλα
Βοηθός χορογράφου: Στέθυ Σκύλαρη
Βοηθοί σκηνογράφου: Απόστολος Κρίτσας – Διονύσης Κατερέλλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Βάνια Αλεξάντροβα
Φωτογραφίες: Ζώης Τριανταφύλλου – Θωμάς Γιαννάκης – Δευκαλίων Βελερεφώντης – Κώστας Βολιώτης
Επικοινωνία: Γιώργος Βιτωράτος
Πρωταγωνιστούν: Παύλος Ευαγγελόπουλος, Γιώργος Λιβανός, Γιώτα Φωτοπούλου, Σοφία Μπεράτη, Μαρία Γούλα , Λίλη Τέγου, Στέθη Σκύλαρη, Ιουλία Φάλια, Βασίλης Μοσχονάς, Ξένια Γεροβασίλη, Κωνσταντίνος Τσιομίδης, Στέλιος Κουκέλης, Άγγελος Θεοφίλου,
στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη
ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ
STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ,
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη,
Τηλ: 210 8819571 & 6944535261
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΠΕΜΠΤΗ: 9:30μμ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: 10:15μμ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120’
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 15€ (Γενική Είσοδος & Ποτό)
*ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΔΕΚΤΕΣ
Βασίλης Λεβαντίδης, Μέρισμα Ευθύνης, εκδόσεις Αρμός.
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Σοβαρός υπαρξισμός, χαμηλόφωνος, αλλά πολιτικώς εναργής. Κοινωνική παρατήρηση χωρίς αιχμές, στρογγυλευμένη προσεκτικά στο εικονοστάσι του πόθου για μια ζωή άλλη, ουσιαστική κι ετεροβαρή, πέρα από την ομοιομορφία του όχλου και τη θλιβερή εγκράτεια της Λογικής, στην επικράτεια του Φόβου για το διαφορετικό, το Άλλο… γενικώς. Ποιητική γραφή σχεδόν επίσημη. Ο Βασίλης Λεβαντίδης, δημοσιογράφος, γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας κι είναι συγγραφέας πέντε βιβλίων Επικοινωνίας, Ποίησης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής. Στις τιμητικές του διακρίσεις κορυφαία η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών το 1994. Ανακαλύψτε τον!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο Θεός, μυθιστόρημα, εκδόσεις Κίχλη, σελ. 269.
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Μετά από μακρά θητεία στο παιδικό βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων («Πάτυ εκ του Πετρούλα», εκδόσεις Καστανιώτη 1996) κι άπειρη δουλειά στο ηλεκτρονικό περιοδικό για τα Γράμματα και τις Τέχνες www.diastixo.gr, Ο συμπαθέστατος κι αγαπητός σε όλους Μάκης Τσίτας, έρχεται να μας εκπλήξει με την πεζογραφική του δεινότητα και να κατακτήσει μια μόνιμη θέση στον αστερισμό των συγχρόνων νεοελλήνων λογοτεχνών. Δικαίως βραβεύτηκε με το European Union Prize for Literature (2014), αφού στο «Μάρτυς μου ο Θεός» αναπλάθει δημιουργικά τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι μιμούμενος επαξίως το ύφος του Βιζυηνού. Μοντερνιστική γραφή, ύφος που κινείται μεταξύ του Υψηλού και του χυδαίου, ήθος απαράμιλλον. Ο κεντρικός του ήρωας, που ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο, είναι ένα αρνάκι του θεού, θύμα των περιστάσεων, αλλά και θύτης του εαυτού του, αφού δεν πασχίζει να μορφωθεί ή να εξελιχθεί, αλλά αφήνεται παθητικά, αλλά με δόσεις αυτοκριτικής, στον εύκολο δρόμο του πελάτη των πορνείων. Η δραματικότητα του εκτενούς μονολόγου του, διανθίζεται από την πρωτοπρόσωπη περιγραφή περιστατικών από την άχρωμη, άοσμη κι αποτυχημένη ζωή του. Αυτή η μετάπτωση από μια σχεδόν εκκλησιαστική γλώσσα ενός λαϊκού κοσμοκαλόγερου στην ιδιόλεκτο των πορνείων της Ομόνοιας δημιουργεί ένα προσωπικό αφηγηματικό ύφος πέραν του συνήθους γλαφυρού της ωραιοποιημένης κι ωραιοποιητικής νεοελληνικής ηθογραφίας. Όσο κι αν έχει λαογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία η πρόθεση του συγγραφέα, στην ουσία καταναλώνει πολύ φαιά ουσία για να ανιχνεύσει τα βάθη και την επιπολαιότητα της πανανθρώπινης ψυχής, όπως δειγματίζεται στο πρόσωπο ενός παρία, που θα τον ανακυκλώσει σύντομα η κιμαδομηχανή της Ιστορίας. Η ελληνική Κρίση, φαίνεται περισσότερο σαν κρίση των υλιστικών αξιών, στις οποίες παραδόθηκε ένα μέρος του λαού, υπακούοντας στις Σειρήνες της πολιτικής που υπόσχονταν εύκολους παραδείσους, οι οποίοι αποδείχθηκαν όμως – φευ – φούμαρα. Από αυτή την άποψη, το πεζογράφημα του Μάκη Τσίτα, καταθέτει μια έμμεση, μυθοπλαστική εμπειρία – βασισμένη όμως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα – και περιγράφει με φωτογραφική τολμηρότητα – θα έλεγα – τον κλειστό, περιορισμένο κόσμο του σιναφιού της τυπογραφίας – κι εμμέσως, πλην σαφώς, τον κόσμο των εκδοτών. Όσοι έχουν γνώσιν και διαθέτουν τις απαραίτητες προσλαμβάνουσες εικόνες αναγνωρίζουν εύκολα τα πρόσωπα και πράγματα που κρύβονται κάτω από τα γελοιογραφικά ψευδώνυμα. Όμως ο Μάκης Τσίτας δεν περιγράφει τον εαυτό του, δεν αυτοψυχαναλύεται σε αυτό το πόνημα, δεν βγάζει τα απωθημένα του, ο ήρωάς του θλίβεται κι αυτοτιμωρείται, αίρει τις αμαρτίες του κόσμου και ρίχνει πάνω του όλο το βάρος της αποτυχίας του να επιβιώσει σε έναν κόσμο τεράτων. Αυτή η ηθική διάσταση της πεζογραφικής ματιάς και το εύρος διακύμανσης της οπτικής του από τον ρεαλισμό στον υπερβατικό ρομαντισμό, από την χριστιανική ενοχή για τη σωματική αμαρτία στην παγανιστική, διονυσιακή εξάπλωση του θυμικού στο χώρο του σαρκικού, δίνει και την ιδιάζουσα αξία στο κείμενο, που απέχει πολύ από τα τρέχοντα πεζογραφήματα και δεν εντάσσεται ακριβώς στην λεγόμενη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ο ήρωάς του θα μπορούσε να ζει στο Παρίσι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και μέσα από μια μηχανή του Χρόνου να βρεθεί στην Αθήνα των τελευταίων είκοσι χρόνων και να παρατηρεί αληθοφανώς στο πετσί του τα τεκταινόμενα. Αυτή η παλιομοδίτικη πατίνα, επαυξάνει τις λογοτεχνικές μετοχές του Μάκη Τσίτα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μιμείται τον εαυτό του, δεν γράφει όπως μιλάει, δεν αποκαλύπτεται με τη συνήθη αμετροέπεια και κακογουστιά των μεταμοντέρνων που μιλάνε μόνο για τον εαυτό τους και τα πάθη τους. Ο Μάκης Τσίτας δεν είναι ο ήρωάς του, απέχει παρασάγγας, δεν είναι αποτυχημένος, αυτοκτονικός, καταθλιπτικός, αυτοκαταστροφικός. Είναι μάχιμος, δημιουργικός, καταξιωμένος. Το μόνο ίσως που τον συνδέουν με το πεζογραφικό του προσωπείο είναι η βαθιά ανθρωπιά, το ευήκοον ους, η κατανόηση των άλλων, η ανοχή στην αδύναμη ανθρώπινη φύση και – κυρίως – η ΕΥΓΕΝΕΙΑ που τον διακρίνει, τόσο σπάνια σε ένα χώρο αλληλοσπαρασσομένων «εγώ». Αυτό κρατάω από την ανάγνωση του πονήματός του και περιμένω το επόμενο, όσο κι αν γράφει αργά – το γνωρίζω…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μπέκετ: ο τέταρτος τραγικός, στο Ηρώδειο, κατά Φιλίππογλου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μπορεί Προμηθέα Δεσμώτη να μην είδαμε, μπορεί ο Αισχύλος να ήταν πεταμένος με μικρά γράμματα κάτω από τον τίτλο του δράματος, Μπέκετ όμως είδαμε οπωσδήποτε, χάρη στην έμπνευση του σκηνοθέτη να διακωμωδήσει, να παρωδήσει, να εκσυγχρονίσει, να αποδομήσει, να του βγάλει τα μάτια εν τέλει και να του αλλάξει τα φώτα… Ο Γεράσιμος Γεννατάς είναι πολύ ιδιαίτερος εύπλαστος και ταλαντούχος ηθοποιός, που μπορεί να υποδυθεί τα πάντα (σχεδόν). Έφτιαξε λοιπόν με στέρεα υλικά έναν δραματικό κλόουν, που ξεπήδησε θαρρείς από το «Περιμένοντας τον Γκοντό». Και μέχρις εκεί. Όλα τα άλλα ήταν αδιάφορα, άσχετα, ξεκούδουνα, απρογραμμάτιστα, πρόχειρα, προσχηματικά, αλλούτερα, αλλοσούσουμα και ούτω καθεξής (ξέμεινα από συνώνυμα). Καλύτερες οι σχολικές και φοιτητικές παραστάσεις. Ακούς τουλάχιστον το λόγο κι εκτιμάς τις καλές προθέσεις των συντελεστών. Μα, επιτέλους, τι άλλο θα δούμε στη χώρα της φαιδράς πορτοκα-ελαίας; Τέτοια αυτοκαταστροφική μανία πλέον; Τέτοια αποδόμηση των πάντων; Κουραστήκαμε από την τριαντάχρονη πολιτισμική κρίση και γκρεμίζουμε τα πάντα για να μη βρουν τίποτα οι εχθροί να κάψουν; Στην προκειμένη περίπτωση οι εχθροί περιττεύουν. Τα καταφέρνουμε μια χαρά από μόνοι μας. Ό,τι δε κατάφεραν δύο φορές οι Πέρσες με τις ορδές τους, το κατάφεραν οι Έλληνες με τον Πελοποννησιακό εμφύλιο πόλεμο. Εύγε μας.
Εξηγούμαι, αφού δέχτηκα ήδη τις πρώτες ευγενικές διαδικτυακές αντιδράσεις: η μετάφραση κατ’ αρχήν, φιλοτεχνημένη από τον άξιο Γιώργο Μπλάνα, ταίριαζε μάλλον στις τραγικωμωδίες του Ευριπίδη παρά στον υψηλόφρονα Αισχύλο. Το κείμενο διανθίστηκε με υπαρξιακές ψυχαναλυτικούρες κι οι ηθοποιοί αυτοσχεδίασαν μπεκετικώς (“Πράξη χωρίς Λόγια” – “Περιμένοντας τον Κοντό”).
Η ηθοποιός με την έντονη βορειοευρωπαϊκή προφορά που υποδύθηκε την Ιώ, ξεκόλλησε μάλλον από αστικό δράμα του Στρίντμπεργκ. Τουλάχιστον, ας έπαιρνε έναν εκγυμναστή λόγου για να της μάθει το ρόλο της. Το couleur-locale αυτό ταίριαζε μάλλον στους Σκύθες των αριστοφανικών κωμωδιών και όχι στην τραγικότατη δύσμοιρη Ιώ.
Οι δύο καλοί ηθοποιοί που υποδύονταν το Κράτος, τη Βία, τον Ερμή, το έπαιξαν πολύ μπρεχτική αποστασιοποίηση, τσίρκο και βερολινέζικο καμπαρέ.
Ο ηθοποιός που υποδυόταν τον επώνυμο ρόλο είχε καλή ορθοφωνία και ταιριαστό παράστημα, αλλά πέραν αυτού ουδέν…
Ο χορός των Ωκεανίδων γραφικός κι αντι-τραγικός. Ταίριαζε μάλλον στους “Όρνιθες” του Αριστοφάνη.
Τι άλλο να πω; Καλό το αφαιρετικό σκηνικό, λειτουργικά τα διαχρονικά κοστούμια (που λες και τα δανείστηκαν από τους “Αθλίους” του Βίκτωρος Ουγκού!!!
Χάλια! Χάλια αδιόρθωτα. Όχι όμως και σαν του Αίαντα από το Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Τελικά, το μη χείρον βέλτιστον! Πού καταντήσαμε!
Μετά λόγου γνώσεως,
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών:
Ο Προμηθέας Δεσμώτης –ύστερα από την καλοκαιρινή του περιοδεία σε Ήπειρο, Πελοπόννησο, Θεσσαλονίκη, Πιερία- παρουσιάζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για μία μοναδική παράσταση , την Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015.
Η παράσταση που χειροκροτήθηκε όσο καμία αυτό το καλοκαίρι, συγκινώντας κοινό και κριτικούς όπου κι αν παρουσιάστηκε, απέδειξε ότι ο λόγος του Αισχύλου μας αφορά περισσότερο από ποτέ. Ο Κώστας Φιλίππογλου αναφέρει στο σκηνοθετικό σημείωμα πως «ζούμε αυτή την περίοδο στη χώρα μας κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Κάθε φράση του αντανακλά στο σήμερα. Είναι σαν να μιλάει για το παρόν μας, χρησιμοποιώντας τον μύθο μόνο σαν επίφαση, για να εξυψώσει το εφήμερο σε υψηλή ποίηση.» Αυτό το καλοκαίρι, λοιπόν, που έχουν ανατραπεί τα πάντα και αυτό το Σεπτέμβριο που χαρακτηρίζεται με την μεγαλύτερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα, ο επίκαιρος λόγος του Αισχύλου, ύμνος στη Δημοκρατία και προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα ακουστεί και με τον τρόπο του θα μας παρηγορήσει.
Τον Προμηθέα ερμηνεύει ο Τάσος Νούσιας, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, πλαισιωμένος από τους Γεράσιμο Γεννατά (Ήφαιστος και Ωκεανός) την Marlene Kaminsky (Ιώ), τον Δημήτρη Κουρούμπαλη (Κράτος και Ερμής), την Κατερίνα Λούρα και Ίριδα Μάρα (Κορυφαίες Χορού) και πέντε επαγγελματίες χορεύτριες – performers, τις Δέσποινα Λαγουδάκη, Χριστίνα Μπίτου, Βιβή Μπουτάτη, Πηνελόπη Μωρούτ και Νατάσσα Σαραντοπούλου (Χορός).
Την κίνηση έχει αναλάβει η Φρόσω Κορρού και τη μουσική οι Lost Bodies, ενώ τα σκηνικά-κοστούμια υπογράφει ο Kenny MacLellan και τους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος.
Η Υπόθεση
Ο απείθαρχος Τιτάνας Προμηθέας, αμφισβητεί την εξουσία του Δία, χαρίζοντας τη φωτιά στους ανθρώπους. Η τιμωρία θα είναι αμείλικτη. Με διαταγή του πατέρα των θεών θα δεθεί σ’ έναν άγριο βράχο, στα πέρατα του κόσμου. Ωστόσο εκείνος δεν θα σταματήσει να καταφέρεται κατά της εξουσίας, εξαγριώνοντας τον Δία, ο οποίος τον καταποντίζει στον Τάρταρο.
Τραγωδία με φιλοσοφικό και πολιτικό υπόβαθρο, το ποιητικό αριστούργημα του Αισχύλου μιλά για την ελεύθερη βούληση και την αμφισβήτηση της εξουσίας. Ο Προμηθέας κραυγάζει πως η αμφισβήτηση της εξουσίας είναι πάντα, ένα ρήγμα, ένα άλμα, ένα δημιουργικό ξέσπασμα της ελεύθερης βούλησης – χωρίς τακτικούς ελιγμούς, χωρίς «στρατηγικούς» περιορισμούς και γίνεται έτσι η πρώτη φωνή στην ανθρώπινη Ιστορία που δηλώνει ευθαρσώς: Είμαι ρεαλιστής, γιατί ζητώ το αδύνατο. Και το ζητώ, χωρίς άλλον λόγο από τον εαυτό μου.
Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Κίνηση-καλλιτεχνική συνεργασία: Φρόσω Κορρού
Σκηνικά-κοστούμια: Kenny MacLellan
Μουσική: Lost Bodies
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτις: Εριφύλη Στεφανίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Σερεμέτη
Βοηθοί Σκηνογράφου: Σοφία Κατσουλιέρη, Άννα Σαπουνάκη
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ανθούλα Μάμαλου
Φωτογραφίες : Θωμάς Χρυσοχοΐδης
Φωτογραφίες πρόβας/προγράμματος: Κική Παπαδοπούλου
Σχεδιασμός Επικοινωνίας (video, artwork) : ΠΑΝΚ ΤΑΝΚ
Διανομή:
Προμηθέας: Τάσος Νούσιας
Ήφαιστος, Ωκεανός: Γεράσιμος Γεννατάς
Κράτος, Ερμής: Δημήτρης Κουρούμπαλης
Ιώ: Marlene Kaminski
Α’ Κορυφαία Χορού: Κατερίνα Λούρα
Β’ Κορυφαία Χορού: Ίριδα Μάρα
Χορός: Δέσποινα Λαγουδάκη
Χριστίνα Μπίτου
Βιβή Μπουτάτη
Πηνελόπη Μωρούτ
Νατάσα Σαραντοπούλου
Στο χορό συμμετέχει όλος ο θίασος .
Μια επίκαιρη …άνοδος
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το φόβητρο του φασισμού είναι διαρκές και διαχρονικό. Η ενοχοποίηση του άλλου, του διαφορετικού, του αντισυμβατικού, του μη ευκόλως κατατάξιμου, επανέρχεται στην ημερησία διάταξη κάθε φορά που η οικονομική κρίση, η ανέχεια, η ανεργία χτυπάει την πόρτα μας. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, φιλάνθρωποι κι αλληλέγγυοι, αντί να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τον πλησίον, γεμίζουμε από μίσος και δίνουμε το ελεύθερο στον ερπετοειδή εγκέφαλο να ορμήξει εναντίον όλων (επί δικαίων κι αδίκων αδιακρίτως)…
Στο Studio Μαυρομιχάλη (επί της οδού Μαυρομιχάλη 134) έχω δει κατά καιρούς ενδιαφέρουσες παραστάσεις, με μπρίο, αλεγρία, γνώση και μεράκι. Επαγγελματίες, ημιεπαγγελματίες, ερασιτέχνες κι ενήλικες σπουδαστές του εργαστηρίου υποκριτικής, δίνουν τον καλύτερον εαυτό τους σε θεάματα που αφήνουν πίσω τους πολλές ανιαρές συμβατικές παραστάσεις του Main-stream.
Χθες απόλαυσα την «Άνοδο», μια σύνθεση κειμένων του Κλάους Μάν και του Μπέρτολτ Μπρεχτ με στοιχεία καμπαρέ ερμηνευμένα με πολύ μεσογειακό ταμπεραμέντο. Μουσική, χορός, πρόζα, υποκριτικές επιδόσεις αξιοζήλευτες από πολλούς δήθεν «πρωταγωνιστές» (τρομάρα τους!) του εμπορικού θεάτρου. Μπράβο στα παιδιά. Ήταν όλοι τους αξιοζήλευτοι.
Μην το χάσετε, αν θέλετε να διασκεδάσετε και να δείτε σύγχρονο πολιτικό θέατρο, με παλμό.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Η ΑΝΟΔΟΣ
(Σκηνική Σύνθεση)
στο Studio Μαυρομιχάλη
Λίγα λόγια για την παράσταση:
Αναζητώντας τα αίτια της κρίσης τα μυαλά σαλεύουν ταρακουνιούνται και διαφεύγουν από την λογική, ψάχνοντας δικαιολογίες για να γαντζωθούν. Κι όμως δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Σε κάθε κρίση που ο κόσμος αναποδογυρίζει, η διαφυγή δεν αφορά καμιά ανωτερότητα, αντίθετα οδηγείται στο κακό.
Η άνοδος του ναζισμού είναι το πιο σημαντικό παράδειγμα που οδηγούν οι συνέπειες μιας κρίσης.
Η ερασιτεχνική ομάδα του Studio Μαυρομιχάλη ανεβάζει για την φετινή χρονιά ένα έργο που αναφέρεται στον παρελθόντα χρόνο αλλά με ευθείες αναφορές στο σήμερα. Χρησιμοποιώντας κείμενα των ίδιων των μελών της ομάδας, του Κλάους Μαν, του Μπέρτολ Μπρέχτ, αλλά και στοιχεία από το καμπαρέ, στοιχειοθετείται ένας κόσμος κρίσης που ρέπει στον φασισμό, αλλά το κυριότερο στην συνενοχή σε κάθε φαύλη κατάσταση, αν αυτό βολεύει την προσωπική ευημερία, αγνοώντας την δυστυχία που υπάρχει δίπλα μας.
Λίγα λόγια για τo εργαστήριο υποκριτικής:
Το Θεατρικό Εργαστήρι του Studio Μαυρομιχάλη λειτουργεί για έκτη συνεχή χρονιά, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και ηθοποιού Φώτη Μακρή, της χορογράφου και ηθοποιού Στέλλας Κρούσκα και της ηθοποιού Κλεοπάτρας Τολόγκου.
Το εργαστήρι απευθύνεται σε όσους αγαπούν το θέατρο και θέλουν να το γνωρίσουν λίγο καλύτερα. Μέσα από θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, ασκήσεις σωματικής έκφρασης και επικοινωνίας, αναλύσεις θεατρικών έργων και ρόλων, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τη τέχνη του Θεάτρου και ίσως να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Στο τέλος κάθε χρονιάς, γίνεται μια παρουσίαση της δουλειάς της ομάδας για τους φίλους μας.
Τις προηγούμενες χρονιές στο πλαίσιο του εργαστηρίου έχουν παρουσιαστεί από τους συμμετέχοντες τα έργα: Το Παιχνίδι της Σφαγής του Ευγένιου Ιονέσκο (2011), Η Τελετή του Παύλου Μάτεση (2012), Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου (2012), Το Γεύμα της Λείας Βιτάλη (2013), Το Καινούργιο Σπίτι του Κάρλο Γκολντόνι (2013), Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται του Ρομπέρ Τομά (2014) και Η Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλη (2014).
Υπεύθυνος εργαστηρίου : Φώτης Μακρής
Διάρκεια Εργαστηρίου : Οκτώβριος 2014 – Ιούνιος 2015
Οι συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής, Κλεοπάτρα Τολόγκου, Στέλλα Κρούσκα
Σκηνικά – Κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης
Χορογραφίες: Στέλλα Κρούσκα
Μουσική – Τραγούδια: Λυδία Θεοχάρη
Ενορχήστρωση – πιάνο: Παναγιώτης Κραμπής
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Τσαμαντάκης
Βοηθός σκηνογράφου: Αγγελική Μιράση
Ραφή Κοστουμιών : Λίντα Σούλα
Σχέδιο αφίσας: Αντρέας Γιολάσης
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Αποστολοπούλου Χριστίνα, Αργυριάδη Αλίκη, Αργυριάδης Νίκος, Βλαχοδιαμάντη Νοέλ, Βλαχοκώστα Ελίνα, Γαλανάκη Δέσποινα, Γιαννόπουλος Θάνος, Δασκαλόπουλος Άγης, Δημάκος Αλέξανδρος, Δημάκου Χριστίνα, Δημητριάδου Αντιγόνη, Θεοχάρη Λυδία, Κοντογιάννη Βικτώρια, Κράλλης Γιώργος, Κρέστα Χαρά, Μαλιδέρου Σόνια, Μιράσι Αγγελική, Μπαραμίλη Μαίρη, Παπαδοπούλου Μαίρη, Πρωτοπούλου Ανδριάννα, Σιούπουλης Λεωνίδας, Σταύρου Κωνσταντίνα, Σπεντζούρη Πόπη, Τσαμαντάκης Γιάννης, Τσατσάκη Μαρία
Στις 9.00 μ.μ.
Στο Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα.
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο του θεάτρου
210-6453330.
Ένας Αίας μαινόμενος σε …αναλόγιο
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το είδαμε κι αυτό. Το ακούσαμε μάλλον. Ένας Αίαντας ουχί μαινόμενος αλλά …ορθοφωνημένος, να απαγγέλει ψυχρά, χωρίς αίσθημα και χωρίς συναίσθηση των εκφερομένων, μια λογοτεχνίζουσα μετάφραση με άπειρα …μαργαριτάρια αλλά και ….ζιρκόνια. Τελικά, κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να ξέρουν πότε να αποσύρονται και να μην επαναπαύονται στις δάφνες τους και στο αλεξίσφαιρο της προχωρημένης ηλικίας. Ο χώρος του αρχαίου δράματος είναι σκληρός. Ούτε η θυμέλη του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, ούτε το ρωμαϊκό ωδείο της Ρήγιλλας, συγχωρούν ύβρεις, αλαζονείες, αμετροέπειες, δοκησισοφίες παντός είδους.
Ήταν όλοι εκεί στην Αθηναϊκή πρεμιέρα του «Αίαντα» από το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Η κατάλληλη προβολή απέδωσε το ποθούμενο όσον αφορά την προσέλευση, όμως το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεν επικροτήθηκε από το κοινό. Μετά από ένα χλιαρό χειροκρότημα φύγανε οι περισσότεροι επαρκείς θεατές κακήν-κακώς για να αποφύγουν τις …επεξηγήσεις, τις παρεξηγήσεις, το κόψιμο σχέσεων και πολύχρονων φιλιών, τις βλακ-lists, και διάφορα άλλα αθηναϊκά …απόβλητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουμε πνευματική ζωή. Μα πώς να την έχουμε; Με ψέμματα και κολακείες; Με παλίμψηστα, παλινωδίες και διγλωσσίες; Όποιος μιλάει ειλικρινώς περιθωριοποιείται πάραυτα. Μη θίγετε τα κακώς κείμενα. Από τρελό, από ποιητή κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια…
Θα προτιμούσα εν τέλει να έβλεπα μια αποδομημένη μεταμοντέρνα εκδοχή του αρχαίου δράματος από νέους, άφθαρτους, μη προβεβλημένους θεατρανθρώπους, παρά αυτή την πλήξη και τη συμβατικούρα ενός αναλογίου που ακόμα και σε επίπεδο δραματικής σχολής δεν έστεκε. Με τίποτα.
Κρίμα. Φαίνεται ότι «μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»….
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
“Αίας” του Σοφοκλή
Μετάφραση: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Παίζουν: Νίκος Κουρής, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Τσορτέκης, Ελένη Ουζουνίδου, Παντελής Δεντάκης, Γιάννης Κλίνης, Δημήτρης Παπανικολάου
