Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

«ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΓΕΦΥΡΕΣ» του Παύλου Κουρτίδη στο Θέατρο «ΠΚ»

Posted by grafei on 10:10 in Θέατρο, Χορός, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

gefires-478x244

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ναι, υπάρχει πρωτοπορία και υψηλή αισθητική κι ασκητική αφοσίωση στην Τέχνη κι έμπρακτος ιδεαλισμός και ρομαντικός υπαρξισμός αισιόδοξου τύπου. Κι όλα αυτά όχι βεβαίως στις κρατικές κι επιχορηγούμενες σκηνές μας (αααα μπααααα!) ούτε στα κρατικοδίαιτα φεστιβάλ, αλλά σε χώρους εκτός-εκτός-εκτός (γενικώς), που διατηρούνται χάρη στο μεράκι και την αφοσίωση καλλιτεχνών που πυραναλώνονται στην ιερή φλόγα του ταλέντου τους για να φωτίσουν τα μαύρα σκοτάδια του Μεσαίωνα που διανύουμε.

Απόλαυσα το χοροθέατρο «Σπίτι από γέφυρες» του Παύλου Κουρτίδη στο θεάτρο «ΠΚ» του Νέου Κόσμου. Πήγα με το μετρό. Βολεύει και το τραμ.

ΣΠΙΤΙΑΠΟΓΕΦΥΡΕΣ2

Ήταν όλοι τους υπέροχοι. Τα κείμενα του Μιχαήλ Ανθή, η πρωτότυπη μουσική του Βασίλη Τσεντούρου, η σκηνοθεσία-χορογραφία του Παύλου Κουρτίδη κι οι επί σκηνής: Ζωή Σωτηροπούλου, Ιωάννα Κορίνα Παλάσκα, Όλια Μουρουζίδου, Ελιάν Ρουμιέ, Ίρις Κατράκη Παύλου, Άγγελος Αντωνάκος, Χρίστος Καφετζής, Παύλος Κουρτίδης, Μιχαήλ Άνθης (του αναφέρονται όπως διαβάζονται τα ονόματα των ηρώων: φωναχτά!!!).

Δραματικά εξπρεσιονιστικοί οι φωτισμοί του Απόστολου Τσιτσώνη. Καφκική η σκηνογραφία-ενδυματολογία της Ιωάννας Παναζοπούλου. Μεταμοντέρνο και υπερεαλιστικό το βίντεο-μοντάζ που υπογράφει ο Άγγελος Τονιός (συγγνώμη για τους τόνους, αλλά στο πρόγραμμα είναι όλα τα ονόματα με κεφαλαία – παρακαλώ την ομάδα να μου στείλει διορθώσεις πριν τυπωθεί η κριτική μου αυτή).

Η μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, που στήνει γέφυρες και τις χαλάει (με τον εαυτό του πρωτίστως και με τους άλλους παρεμπιπτόντως). Η εναλλαξιμότητα των συντρόφων, των φίλων, των συζύγων, απομακρύνει την αναζήτηση για ΤΟ ταίρι κι όλα βυθίζονται στην αφηρημάδα του πρόσκαιρου, στην αναπαλλοτρίωτη αθωώτητα του πασιφανούς, στην ακατάβλητη χλιδή της λιτότητας, στην αναπόδραστη κραυγή του κόσμου, που βουλιάζει κάτω από το βάρος της σύγχυσης και της αμφιβολίας.

Αυτή είναι – με λίγα λόγια – η ποιητική μου ανάδραση στο θέαμα που παρακολούθησα ενεός, με κομμένη ανάσα και πλήρης ανασασμού, εκ βαθέων. Ναι, σε αυτές τις παραστάσεις οξυγονώνομαι, βλέπω σύγχρονα πράγματα, από καλλιτέχνες που προβληματίζονται το ίδιο και μοιράζονται την ίδια προβληματική περιρρέουσα ατμόσφαιρα…

Το χοροθέατρο είναι ένα παγκόσμιο είδος, που υπερβαίνει τα γλωσσικά φράγματα και τα κάθε είδους λογικά όρια που θέτει ο ρασιοναλιστικός δυτικός νους του καταχρεωμένου πολιτισμού μας. Είναι ίσως η υπέρ-Τέχνη, που συνδυάζει όλες τις άλλες και ταιριάζει καλύτερα στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας, ως υπέρ-κώδικας, ευθέως αναγνωρίσιμος από επαρκείς θεατές και μη. Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει ο μη μυημένος θεατής σε αυτή την παράσταση. Ίσως το άγχος της χαοτικής συνθήκης του Ανθρώπου σήμερα, που προσπαθεί να επιβιώσει επικαλούμενος θεούς και δαίμονες, όταν δεν τους βάζει στο μίξερ ή δεν τους αρνείται παντελώς, οπότε βάζει στη θέση του θνητούς υπερανθρώπους-ήρωες-αρχηγούς…

Info:

http://pktheater.gr/index.php?target=play&alias=%CE%A3%CE%A0%CE%99%CE%A4%CE%99%20%CE%91%CE%A0%CE%9F%20%CE%93%CE%95%CE%A6%CE%A5%CE%A1%CE%95%CE%A3

 

«ΜΑΓΚΝΤΑ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ», όπως λέμε «ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ»

Posted by grafei on 11:37 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΑΓΚΝΤΑΒΕΛΤΣΟΣβιβλίο

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

«ΜΑΓΚΝΤΑ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ», όπως λέμε «ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΛΤΣΟΣ»,

ή «από μένα για μένα με αγάπη». Ο θεατρικός βερμπαλισμός σε όλο το ναρκισσιστικό του μεγαλείο. Μόνο που το θέατρο δεν είναι πανεπιστημιακή παράδοση μαθήματος, αλλά δράση, που αφορά ή πρέπει ν’ αφορά υποκριτές και θεατές. Κι αν «εν αρχή ην ο λόγος», έχει κι άλλο μετά …την αρχή. Κουραστικός o εισαγωγικός μονόλογος (δίκην “εκθέσεως-exposition) τού (κατά Βέλτσον) Γκαίμπελς. Αφόρητος, μοναχικός κι αβάσταχτα αυνανιστικός, αυτιστικός και μη επικοινωνιακός.

ΜΑΓΚΑΝΤΑΓΚΑΙΜΠΕΛΣ1

Μετά το «Εγώ η Μάρθα Φρόυντ» της Φωτεινής Τσαλίκογλου, ένας άλλος ομότιμος καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Γιώργος Βέλτσος, παρ-αναγιγνώσκει την Ιστορία μέσα από την προσωπίδα τής «Μάγκντα Γκαίμπελς». Κι ως εδώ όλα καλά και θεμιτά, στα πλαίσια της ελεύθερης έκφρασης και της ελευθερίας διαδόσεως των ιδεών, ακόμα κι όταν είναι παλιές και τετριμμένες. Από εννοιολογικής, ιδεολογικής, αισθητικής και λογοτεχνικής πλευράς, το πολυδιαφημισμένο έργο τού διανοητή και ίσως ποιητή Γιώργου Βέλτσου, δεν ήρθε να προσθέσει τίποτα στην κρίσιμη πνευματική μας ατμόσφαιρα. Ουδεμία γλαύκα εις Αθήνας εκομίσθη. Εκτός από θολούρες, φωνασκίες κι εύκολους βερμπαλισμούς, ακαδημαϊκού τύπου, από την ψευδο-αναρχική τους σκοπιά. Πόσω μάλλον που έχασκε δραματουργικά, απ’ όλες τις μπάντες. Βγήκε βεβαίως ο ευφυής αυτουργός και δήλωσε εγκαίρως – πριν την πρεμιέρα – ότι δεν κατέχει και πολλά από θέατρο. Ποιος όμως είπε ότι «ό,τι δηλώσεις το σώζεις», ειδικά όταν είναι αυθαίρετο; Κάτω από την παντιέρα τού μοντέρνου (κάποτε) και τού μεταμοντέρνου (τώρα) χώρεσαν όλες οι ανασφάλειες, οι ανεπάρκειες και τα παραληρήματά μας. Στην προκειμένη περίπτωση, οι στοιχειώδεις κανόνες τής δραματουργικής τέχνης, κι η δραματική οικονομία (με μέτρο πάντα τις αντοχές του θεατή) δεν τηρήθηκαν από τον (μετά το…) μεταμοντέρνο συγγραφέα. Και ναι μεν, σήμερα, όλα είναι δυνάμει δραματικά, όλα είναι “κείμενο” και “υλικό παράστασης”, ακόμα και ο Χρυσός Οδηγός, κι ο κατάλογος με τα ψώνια σούπερ-μάρκετ, αλλά όλα τα πράγματα έχουν τα φυσικά, λογικά κι ενεργειακά όριά τους. Ειδικά όταν ανεβαίνουν σε πολυάνθρωπες παραγωγές της πρώτης μας Κρατικής Σκηνής, που τις πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος.

magda-478x244

Αν ήταν σε ένα μικρό περιθωριακό θεατράκι “off-off Kolonaki”, θα ήταν ίσως από συμπαθητικό έως επαναστατικό. Στο εσχάτως ανακαινισθέν Rex όμως, με όλα τα συνυποδηλούμενα και συμπαρομαρτούντα, σε μια οδική αρτηρία του κέντρου της Αθήνας που περνάν οι πορείες όταν …σχολάνε, και με την παρουσία στην πρεμιέρα κατεστημένων δημοσίων προσώπων (του ευρύτερου καλλιτεχνικού στερεώματος και μη), το έργο διαβάζεται κι ανάποδα, ως δίκοπο μαχαίρι που πληγώνει πρωτίστως αυτόν που το κρατάει, ως παραβολή, ως αυτοσαρκασμός, ως αυτό-υπονόμευση (αν όντως είχε αυτή την πρόθεση και το απαραίτητο χιούμορ ο έμπειρος συγγραφέας, τότε …του βγάζω το καπέλλο – αυτό θα φανεί εκ της αντι-δράσεώς του στην καλόπιστη αυτή κριτική μου για το σημαντικό κι αξιοσημείωτο λογοτεχνικό του έργο και δεδομένου του φιλικού σεβασμού που τρέφω για την αναγεννησιακή, ανήσυχη, πλην όμως κάπως κατασταλαγμένη προσωπικότητά του…).

Μαγκντα

Το μόνο (θετικό κι ανεπιφύλακτο) που μπορώ να πω είναι ότι υποκλίνομαι στο δραματικό ένστικτο και στην θεατρική τέχνη τής Άντζελας Μπρούσκου, που κατάφερε να δημιουργήσει μια συναρπαστική παράσταση (εκ του μηδενός, κυριολεκτικά). Με λίγη από Μπρεχτ, από Φασμπίντερ, από Ζενέ, μια ουγκιά παρωδίας τής αισθητικής τού αμερικάνικου μιούζικαλ και μπόλικη υπονόμευση τής πολιτικής ρητορείας τού αναμενόμενου εν πολλοίς κειμένου, δημιούργησε ένα επί σκηνής μετα-κείμενο, βοηθούμενη και υποβασταζόμενη δημιουργικά από τους εκπληκτικούς συνεργάτες της, με πρωθιέρεια τού «μαύρου» (από αισθητικής πλευράς, για να μην παρεξηγηθώ), την εκφραστική, την εύπλαστη Παρθενόπη Μπουζούρη. Ναι, η Άντζελα Μπρούσκου μπορεί να σκηνοθετήσει ό,τιδήποτε. Μετά τη Ρούλα Πατεράκη και τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, μετά την Άννα Κοκκίνου, μετά τον Γιάννη Χουβαρδά (πανομοιότυπον αισθητικώς σε όλες τις θεατρικές του εργασίες), προστέθηκε άλλο ένα όνομα, που πολλά υπόσχεται, αν μη τι άλλο μια συναρπαστική θεατρική ευωχία, πριν τις ταβέρνες και μετά το απογευματινό τσάι. Και δεν ενέχει καμία δόσιν ειρωνείας η κριτική μου αυτή. Δεν συνάδει εξάλλου με το μειλίχιον και την ηπιότητα του χαρακτήρος μου. Απλώς «ήρθε η ώρα να πούμε τα λιγοστά μας λόγια, γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά» (Σεφέρης).

Μετά λόγου γνώσεως και πίστεως στο κριτήριο του επαρκούς θεατή κι αναγνώστη, και με το θάρρος της ταπεινής υποκειμενικής μου γνώμης (που πολλά μοι εκόστισεν),

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Ένας «Κάφκα» σαν απάντηση στον «Φυσικό Άνθρωπο» του Ρουσσώ

Posted by grafei on 11:00 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

??????

??????

Franz Kafka, “Kafka’s freaks”, στο θέατρο «Φούρνος». Ο Νικόλας Βαγιονάκης είναι άξιος για βραβείο ερμηνείας πρώτου (και μοναδικού) ανδρικού ρόλου. Συνθέτοντας, διασκευάζοντας τα διηγήματα του Φραντς Κάφκα («Αναφορά σε μία ακαδημία», «Ο καλλιτέχνης της πείνας» και «Μεταμόρφωση»), σκηνοθετώντας κι ερμηνεύοντας έναν τραγικό κλόουν-πίθηκο, που αναμασά τα τετριμμένα του ανθρώπινου πολιτισμού, ενώ κατά βάθος επιθυμεί μόνον ένα πράγμα: την Ελευθερία και την Επιστροφή στη Φύση, απαλλαγμένος από τα δεσμά των συμβάσεων που τον στραγγαλίζουν και καταπνίγουν το δημιουργικό του ένστικτο. Η ζωή ως κλουβί ή ως πλατωνικό-σωκρατικό σπήλαιο, οι πόλεις ως φυλακές, τα σχολεία ως νοσοκομεία, οι θεσμοί και τα πνευματικά ιδρύματα ως εξουσιαστικοί μηχανισμοί ανάδρασης δεσμώτου-δεσμοφύλακος, που είναι κι αυτός εγκλωβισμένος σε αυτό το φρικαλέο παιχνίδι… Όλ’ αυτά κι άλλα πολλά κατάφερε να περάσει ο εκπληκτικός Νικόλας Βαγιονάκης, μέσα από μια  physical theatrical performance, που δεν κουράζει με την ωριαία, μονότονη, αλλά όχι μονόχορδη διάρκειά της. Λιτός στα εκφραστικά του μέσα, πληθωρικός όμως ως ύπαρξη, ο performer έρχεται να πιάσει τον κομμένο μίτο μιας μακράς σειράς μίμων-παντόμιμων-υποκριτών και να διαιωνίσει το ένα και μόνο λαϊκό θέατρο τής αυθεντικής ματιάς πάνω στις παράλογες απαιτήσεις τής Εξουσίας, απ’ όπου αυτή κι αν προέρχεται, όπως κι αν εικονοποιείται ή συμβολοποιείται από εποχής εις άλλην εποχήν. Το αίτημα του Ανθρώπου για Αγάπη μεταστρέφεται σε εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, όπως φαίνεται στο τραγικό δίδυμο των κλόουν από το «Περιμένοντας τον Γκοντό» και η όλη ψυχοδραματική θεραπεία θεατή κι υποκριτών έγκειται ακριβώς στην επίγνωση αυτών των δεσμών, που τον βυθίζει όμως σε μια βαθύτερη θλίψη κι υπαρξιακό αδιέξοδο. Ομοιοπαθητική; Ίσως. Όταν δούμε τη σκλαβιά μας, μπορεί, ίσως, κάποτε και να θελήσουμε να την αλλάξουμε. «Θέλει αρετήν και τόλμην η Ελευθερία». Εν τω μεταξύ εμείς «Φιλοσοφούμεν άνευ….».

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

«Το άρωμα» του Ζίσκιντ κι ο κανιβαλισμός από το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» του Τεννεσσή Ουίλλιαμς

Posted by grafei on 10:30 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

arwmaerwta-aggelwnbhma

Δεν υπάρχει, βεβαίως, παρθενογένεση στην Τέχνη, αλλά το να πλασάρεις ως πρωτότυπη ιδέα κάτι που έχει γίνει πασίγνωστο από το μπεστ-σέλλερ του Πάτρικ Ζίσκιντ, να το «αρωματίζεις» με μια ιδέα κανιβαλισμού από το «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» του Τεννεσή Ουίλλιαμς και να το πασάρεις παραπειστικώς ως ψευδορομαντικό «Το άρωμα του έρωτα», είναι απολύτως θεμιτό φτάνει να είναι δημιουργικό και ν’ αφορά τον θεατή. Καλόν είναι όμως να αναφέρονται οι πηγές και να αναγράφεται στον υπότιτλο ο όρος «διασκευή» και για τα ρημάδια τα πνευματικά δικαιώματα, αλλά και για το Δίκαιο, γενικώς (κακοπαθημένη και παρεξηγημένη ιδέα σήμερα).

Απόλαυσα στο «Αγγέλων Βήμα» το μη πρωτότυπο, αλλά ενδιαφέρον έργο του Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου. Μια παράσταση σκληρή, όπως η εποχή μας, Ζενεϊκά μεφιστοφελική, φασμπιντερική ως προς την αναζήτησιν της Αγάπης. Το «Κτήνος» του αιρετικού και βλάσφημου Γκομπρόβιτς κι η «Αυτοκρατορία των αισθήσεων» του Ναγκίσα Οσίμα, όλ’ αυτά κι άλλα πολλά απηχούν σε αυτό το θεατρογράφημα. Τόσες πολλές επιρροές, τόσες πολλές διακειμενικές συνυφάνσεις! Όχι απαραίτητα κακό, αλλά ούτε κι αυτόχρημα καλόν. Τέλος πάντων. Ίσως ο αμύητος θεατής να είναι πιο προνομιούχος και να επικεντρώνεται περισσότερο στο «τώρα».

Στην παράσταση τώρα. Πέντε ηθοποιοί-χορευτές αλλάζουν ρόλους, μάσκες, διαθέσεις και μας ξεναγούν στα άδυτα μιας βασανισμένη ψυχής. Το θύμα που γίνεται – φυσικά κι αναπόδραστα θύτης – ο σήριαλ-κίλλερ, που έχει έναν «ανώτερο»-«ευγενικό» σκοπό, δεν έχει κανένα άλλοθι για κανένα μακελειό αθώων κι ελεύθερων ανθρώπων. Η αυτοδιάθεση του ανθρώπινου σώματος, όπως εκφράζεται κυρίως στην ερωτική επιλογή δεν μπορεί να δικαιολογήσει κανέναν βιασμό, πόσω μάλλον την αφαίρεση αυτής ταύτης της ανθρώπινης ζωής, στο όνομα κάποιας ιδεολογίας ή – ακόμα χειρότερα – αισθητικής. Είδα την παράσταση στο «Αγγέλων Βήμα» την ώρα σχεδόν που γινόντουσαν τα φρικτά γεγονότα στο τρομοκρατημένο Παρίσι. Λίγο πριν μπούμε στο μικρό θέατρο με την τριζάτη σκάλα (μετά από μισή ώρα καθυστέρησης), έλεγα στον Χρήστο Ναούμ πόσο πολύ νοσταλγώ το αγαπημένο μου Παρίσι, όπου γνώρισα το Φως του Σεβασμού των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αν τέτοια έργα, μας βοηθούν να κατανοήσουμε τη διεστραμμένη ανθρώπινη φύση και τη μεταστροφή του υγιούς ενστίκτου σε καταστροφικό ένστικτο θανάτου, τότε όλα καλά – τρόπος του λέγειν – κι ίσως όλ’ αυτά τα θεατρικά δρώμενα να έχουν κάποια πρακτική χρησιμότητα. Αν αποσκοπούν όμως στην σαδομαζοχιστική αλγολαγνεία και την εξασφάλιση της συνενοχής του θεατή στον εξουσιαστικό εξανδραποδισμό του όντος, τότε με βρίσκουν αντίθετο.

Εν πάση περιπτώσει, θα μου άρεσε η παράσταση του Θεοδόση Αγγ. Παπαδημητρόπουλου, αν δεν είχα διαβάσει τριάντα χρόνια πριν το «Άρωμα» του Πάτρικ Ζίσκιντ. Εδώ καταθέτω απλώς την απορία μου. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα πλήξει ο θεατής.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

Πρωτότυπο κείμενο-δραματουργία:

Θεοδόσης Αγγ. Παπαδημητρόπουλος

 

Σκηνοθεσία-σκηνική σύλληψη-φωτισμός:

Αλέξανδρος Πολιτάκης

 

Κατασκευή σκηνικών αντικειμένων:

Ειρήνη Βαζιργιαντζίκη

 

Σύμβουλος σκηνογραφίας:

Εμμανουέλα Βογιατζάκη Κρουκόβσκι

 

Ενδυματολογία:

Μαργαρίτα Βουτσινού

 

Κατασκευή σκηνικού:

Στάθης Ζαΐμης, Μάρκελλος Σπυράκης

 

Μουσική:

Γιάννης Κονσολάκης

 

Διδασκαλία κίνησης:

Στέλλα Κρούσκα

 

Φωνητική διδασκαλία:

Μυρσίνη Μορέλλι

 

Βοηθός σκηνοθέτη:

Αννίτα Βήνη

 

Οργάνωση παραγωγής:

Φεβρωνία Νέλλα

 

παίζουν:

Νάγια Τ. Καρακώστα

Ρένα Κουμπαρούλη

Αγγελική Πουλημά

Νικόλας Φραγκιουδάκης

Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος

 

σχεδίαση έντυπου υλικού-κατασκευή ιστοσελίδας:

Θεοδόσης Παπαδημητρόπουλος

 

Ο γιος του Σαούλ του Λάζλο Νέμες.

Posted by grafei on 09:38 in Σινεμά, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον συγγραφέα Χρήστο Ναούμ

ΟΓΙΟΣΤΟΥΣΑΟΥΛ

Η παράνοια της ειρήνης όταν μεταφέρεται στον πόλεμο, διαρκεί μόνιμα, αφού τίποτα δεν λειτουργεί όπως πριν. Τα πάντα αποκτούν διαφορετικές διαστάσεις αφού ο μόνιμος κίνδυνος κι η απειλή καραδοκούν σε κάθε στιγμή. Η ιστορία λοιπόν «ο Γιος του Σαούλ» του Λάζλο Νέμες είναι μια μακάβρια κατάσταση, η οποία κινείται μέσα στα όρια της παράνοιας. Οι Zotercomando, είναι οι πιο δυνατοί άντρες από τους Εβραίους, μέσα σε ένα στρατόπεδο, στο β Παγκόσμιο πόλεμο. Η δουλειά τους είναι να περισυλλέγουν τα πτώματα των Εβραίων από τους θαλάμους αερίων, να τα ρίχνουν στην πυρά και να αδειάζουν τις τσέπες των άτυχων από τα τιμαλφή και τα χρυσά, προκειμένου να τα δώσουν στους Γερμανούς. Ο Αουσλάντερ ή Σαούλ συλλέγει το πτώμα ενός αγοριού, το οποίο ενώ γλύτωσε στον θάλαμο αερίων την πνιγμονή, ο γιατρός-αξιωματικός το έπνιξε πάνω στο κρεβάτι του νεκροτομείου. Από κείνη την στιγμή και μετά αρχίζει η αγωνία του Σαούλ, προκειμένου να θάψει το πτώμα με τις νεκρικές τιμές, που του πρέπουν. Ίσως ο άδικος θάνατος του παιδιού, ίσως η δική του επιθυμία για τις νεκρικές τιμές, τον οδηγούν στην αναζήτηση ραβίνου και τρόπου ταφής. Όλα τα πλάνα και καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας εστιάζουν στο πρόσωπο του ήρωα, ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν θολά. Κραυγές, ψίθυροι, ήχοι όπλων, πυρκαγιές τονίζουν τα συναισθήματα θυμάτων και θυτών. Συμπερασματικά, είναι μια ταινία που αξίζει να την δείτε. Παρά το μακάβριο θέμα της, πάνω σε ένα χιλιοειπωμένο πολεμικό μοτίβο, η υπαρξιακή αγωνία τελειώνει με την ελπίδα. Οι τεχνικές αρετές της ταινίας τής χαρίζουν την αίγλη και το βραβείο των Καννών.

«Θέατρο της Οδού Παραμυθίας» της Αλμπέρτας Τσοπανάκη, πόλος έλξης των νέων θεατρικών δυνάμεων του τόπου

Posted by grafei on 12:49 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

horror-paramithias

Θα υπογραμμίσω άλλο ένα ποιοτικό θεατράκι, off-off Kolonaki, αλλά μέσα στην καινοτόμο θεατρική ζώσα πραγματικότητα (με τα μπούνια, που λένε!). Το «Θέατρο της Οδού Παραμυθίας» της Αλμπέρτας Τσοπανάκη και των άξιων συνεργατών της, ξετύλιξε και φέτος τη βεντάλια των νέων και πολλά υποσχόμενων θεατρικών δυνάμεων του τόπου. Τη δουλειά που έκανε άλλοτε το «υπόγειο» του Κάρολου Κουν και το «Αμόρε» του Γιάννη Χουβαρδά, το «Απλό θεάτρο» και το «Σημείο» (και δευτερευόντως η εξαρτώμενη από την πολιτική εξουσία και τους τσανακογλείφτες «Νέα Σκηνή» του Εθνικού μας Θεάτρου), αυτό το λειτούργημα επιτελεί σήμερα στην «Οδό Παραμυθίας» ένας οργανισμός, που, χωρίς να δρα ως κολλεκτίβα, δίνει βήμα και σκηνή στους νέους. grexit

Παρακολούθησα και φέτος το «Festival 10 – Έργων Τρόμου» που διοργάνωσε  επιτυχώς η Αλμπέρτα με άξιους συντελεστές και κριτική επιτροπή από όλο το φάσμα της ελληνικής πολιτιστικής πραγματικότητας. Τα βραβευθέντα έργα παρουσιάζονται αυτόν το χειμώνα στις δύο σκηνές του «Θεάτρου της Οδού Παραμυθίας». Άξιος ο μισθός όλων τους. Μην τα χάσετε. Αλλιώς θα χαθείτε στη μετριότητα των χρυσοκανθάρων. Αντιθέτως, εδώ γίνεται δουλειά, σοβαρή, επιμελημένη, δονκιχωτική, με άξονα την ποιότητα και την πρωτοπορία. Περιμένω πολλά από αυτό το ανθεκτικό

ΜΑΝΙΩΤΗΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ, επιστρέφει με την "Τριλογία της Λιτότητας"

Posted by grafei on 12:45 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΜΑΝΙΩΤΗΣητριλογίατηςλιτότητας

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο πάντα δημιουργικός, ο πάντα εναργής, ο πάντα αντικομφορμιστής Γιώργος Μανιώτης επανεμφανίζεται ως δραματουργός με την «Τριλογία της Λιτότητας», που – όπως όλες οι τριλογίες που σέβονται τον εαυτό τους – είναι …τετραλογία. Τέσσερα θεατρικά έργα για την Κρίση που έπληξε την μικρομεσαία αστική τάξη και τις μυθοπλαστικές, ή απολύτως συνωμοσιολογικές αιτίες της. Οι ημιμαθείς αστοί καταφεύγουν στο Ά-λογο για να εξηγήσουν τα δεινά που τους βρήκαν, χωρίς να γνωρίζουν ούτε τις ατομικές ούτε τις συλλογικές τους ευθύνες – και χωρίς να ενδιαφέρονται να τις αναζητήσουν. Αρέσκονται στο ρόλο του θύματος. Η «Ιφιγένεια εν Αυλίδα», από τις γυμνασιακές σπουδές έχει μάλλον χαράξει ανεξίτηλα στο συλλογικό ασυνείδητο την αθωότητα του παθόντος που υπόκειται σε δυνάμεις που δεν μπορεί να ελέγξει, να κατευνάσει ή να οικειοποιηθεί και το μόνο που του απομένει είναι η άνωθεν σωτηρία από τον «από μηχανής Θεό», όποιος κι αν είναι αυτός, όπως κι αν λέγεται. Βγάζω το καπέλο στον μεγάλο θεατρικό συγγραφέα, τον μόνον της γενιάς του που επιβιώνει δημιουργικώς και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Εύγε και πάλι εύγε. Απόλαυσα το βιβλίο, το προλόγισα, το επιλόγησα και τώρα αναμένω πολλαπλές παραστάσεις των έργων σε όλα τα θέατρα της Ελλάδας. Έτσι, ενθουσιαστικός, όπως πάντα.

 

Ένα μυθικό και συμβολικό δαχτυλίδι του Λεονάρντο ντα Βίντσι

Posted by grafei on 12:42 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Στο ατμοσφαιρικό θεατράκι, το Studio Κυψέλης, παρακολούθησα «Το Δαχτυλίδι του Λεονάρντο» για 3η συνεχή χρονιά (!!!) με άλλη διανομή και παραλλαγμένη σκηνοθεσία, που έρεπε αυτή τη φορά προς τα comics και την ψηφιακή εικονική πραγματικότητα (σημεία των καιρών – ευτυχώς!). Το έργο αυτό του Rick Elice είναι διαχρονικό γιατί αφορά την ομοερωτική επιθυμία, το υπαρξιακό κενό, τη ματαιοδοξία ή φιλοδοξία του Ανθρώπου, από την Αναγέννηση έως σήμερα. Το πολύτιμο δαχτυλίδι που σχεδίασε ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι γίνεται σύμβολο χαμέρπειας αλλά κι ανωτερότητας, χρησιμεύει ως νόμισμα για υπόγειες συναλλαγές, ενέχυρο ή τρόπαιο. Κι όλ’ αυτά, μέσα στην προσκαιρότητα των σχέσεων και το φευγαλέον του Έρωτος, ειδικά όταν αφορά και στοχεύει άτομα του ιδίου φύλου, πολυοργασμικά, οργιαστικά και μεγαλοφυή, ή κοινά, κοινότοπα και «φτηνά». Όμως, ο ουμανισμός του καλού θεατρικού συγγραφέα δεν κρίνει, δεν κατακρίνει, αλλά ούτε κι αθωώνει. Παρατηρεί κι αποδίδει «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Η στέρεα δραματική δομή χάρισε στον σκηνοθέτη Γιώργο Λιβανό ένα ευρύ πεδίο δράσεως-αυτοσχεδιασμού-αποδόσεως, με αποτέλεσμα λαμπρό, προκλητικό, τροφή για σκέψη, αλλά ουδέποτε χυδαίο. Η Ομότιμος Καθηγήτρια Θεατρολογίας Χαρά Μπακονικόλα στο βιβλίο-πρόγραμμα επισημαίνει ορθώς ότι: «Το γυμνό ή “ντυμένο” στο θέατρο δεν αποτελεί κριτήριο για την αξιολόγηση της παράστασης ούτε για την πρόσληψη της θεματικής του έργου». Σωστά. Η αισθητική και ηθική του θεατή, δεν «γαργαλιέται» από αυτή την παράσταση. Γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Φυσικά και όχι. Η υπαρξιακή αγωνία του πνιγμένου που πιάνεται από τα μαλλιά και τα πέη των άλλων, αυτό είναι το θέμα. Ο Έρωτας ως θρησκεία και μεταφυσική. Με τις απαραίτητες ανθρώπινες τραγι-κωμικές πινελιές. Απολαύστε την παράσταση, ακόμα κι αν την είδατε τις δύο προηγούμενες χρονιές. Δεν θα χάσετε. Θα εμπλουτιστείτε πολλαπλώς.

 

To "Κουαρτέτο" του Χάινερ Μύλλερ, όπως δεν το ξαναείδατε

Posted by grafei on 12:38 in Θέατρο, Χορός, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Στο Θέατρο «Arroyo Nuevo» είδα για πολλοστή φορά το «Χοροθέατρο Flamenco» σε μια αιρετική, συγκλονιστική, πρωτοπορειακή, εκδοχή τού πάντα ενδιαφέροντος (του μόνου ίσως) θεατρικού έργου του Χάινερ Μύλλερ «Κουαρτέτο», βασισμένου στις «Επικίνδυνες σχέσεις» του Λακλό.

KOYARTETO - STAYROS LITINAS, EYA PARASKEYOPOYLOY

Ο Σταύρος Λίτινας είναι μάγος και θαυματοποιός. Μέσα από τον εντοπισμένο χωροχρονικώς εκφραστικό κώδικα του φλαμένκο, υπερβαίνει τα όρια τού συνήθους θεάματος και πλάθει ήθος, αναδεύει τη βιοενέργεια ερμηνευτών και θεατών (του εαυτού του συμπεριλαμβανομένου), βάζει ζωντανή μουσική παράλληλα με αριστουργήματα της Δυτικής μουσικής (από άριες του λυρικού θεάτρου έως εκκλησιαστική μουσική) κι υποδηλώνει δραματικά την αποτυχία του Δυτικού Πολιτισμού να ενσωματώσει τη Δημοκρατία στην απληστία των δυνατών. Τεράστιο έργο. Εκπληκτική η πάντα δυναμική, αέρινη, εύπλαστη Εύα Παρασκευοπούλου. arroyonuevoκουαρτέτο

Συγκλονιστική η σκηνοθέτης Άντζελα Μπρούσκου στο ρόλο τής από μεγαφώνου αφηγήτριας (και στους τέσσερις ρόλους του «Κουαρτέτου»). Παρά την επιτυχία τού εγχειρήματος, θα ήθελα να ακούω περισσότερες φράσεις (έστω και σποραδικώς) από τους επί σκηνής χορευτές-ερμηνευτές. Στο πιάνο, έκπληξη, η αρχιτεκτόνισσα και σκηνογράφος και πολυτάλαντη ηθοποιός Αλίνα Αναστασιάδη.

 

Στο «Θέατρο Εξ αρχής» Λούλας Αναγνωστάκη: «Η Παρέλαση» και «Ο ουρανός κατακόκκινος».

Posted by grafei on 12:35 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

ΕΞΑΡΧΗΣΟ ουρανός κατακόκκινος

Στο «Θέατρο Εξ αρχής» δύο καταπληκτικά, ιστορικής πλέον σημασίας, αλλά απολύτως σύγχρονα μονόπρακτα της αμίμητης Λούλας Αναγνωστάκη: «Η Παρέλαση» και «Ο ουρανός κατακόκκινος». Δύο έργα σταθμός για το «Θέατρο Τέχνης» του Καρόλου Κουν και για το Εθνικό Θέατρο, όπου πρωτοανέβηκαν. Θαύμασα την Ελένη Τσακάλου, σε ένα ρεσιτάλ υποκριτικής, στο ρόλο της αλκοολικής καθηγήτριας γαλλικών, που απολύθηκε από το δημόσιο κι αφέθηκε στη ροπή της προς την σκοτεινή πλευρά, με όλα τα αναμενόμενα και μη επακόλουθα.

εξαρχήςΗ ΠΑΡΕΛΑΣΗ (2)

Η Ελένη Τσακάλου είναι σημαντική ηθοποιός, γιατί ξέρει να σωπαίνει, να χρησιμοποιεί τις παύσεις για να τονίσει τον εκφερόμενο λόγο, συνυφαίνει τα «παραγλωσσικά» σημεία με έναν τρόπο μοναδικό. Πέρα από το ρεαλισμό, αναδεικνύει τη διαχρονικότητα της ηρωίδας που καλείται να ενσαρκώσει και φλερτάρει με το μεταμοντέρνο για να τονίσει την οικουμενικότητα της πάλης ανάμεσα στο Καλό και στο Κακό. Ατομικίστρια η ηρωίδα της Λούλας Αναγνωστάκη, μεσοαστή αλλά και κομμουνίστρια, δεν αναγνωρίζει την ένταξή της στο κοινωνικό σύνολο κι αποθεώνει τη μονάδα εις βάρος της ομάδας. Αντιμετωπίζει τα πάντα ως εμπειρία κι αποδέχεται το κόστος των επιλογών της. Η σημερινή υποβάθμιση της μικρομεσαίας αστικής τάξης, βρίσκει στο προφητικό μονόπρακτο της Λούλας Αναγνωστάκη «Ο ουρανός κατακόκκινος», τις απαρχές της σημερινής Κρίσης. «Η παρέλαση» ερμηνεύτηκε μοναδικά, απολύτως επαγγελματικά, και – βεβαίως – συμβολικά από τους ηθοποιούς (σε διπλή διανομή): Όλγα Παπαδημητρίου, Άγγελος Κούκος, Ίλια Σπυροπούλου, Αιμιλιανός Λήτος. Κάτι καλό και ποιητικό συμβαίνει στο θέατρο αυτό των Εξαρχείων όπου λειτουργεί κι εργαστήρι με τον απολύτως υποδηλωτικό τίτλο «Εξαρχής». Αναζητείστε την ποιότητα. Εγώ δεν θα σας γράφω για τα main-stream θεάματα και τους πολυδιαφημισμένους μαϊντανούς της υποκουλτούρας. Εξ άλλου, δεν συνάδει αυτό με το περιοδικό στο οποίο αρθρογραφώ. «Οδός Πανός – Εργοτάξιον Εξαιρετικών αισθημάτων».

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας