Το εικονοκλαστικό έργο του Γιάννη Σολδάτου " ΟΤΑΝ Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ" σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ!
Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΑΙΖΟΝ
Είδα και την πρώτη και την δεύτερη εκδοχή του πολύκροτου θεατρικού έργου του πολυτάλαντου Γιάννη Σολδάτου. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός πέρασε από τον εξπρεσσιονισμό της πρώτης του σκηνοθετικής ακροβασίας στο μαγικό ρεαλισμό της τωρινής παράστασης, με ψήγματα νεορεαλισμού, αλλά και σουρεαλισμού. Ηχητικώς, ακούγονται πλέον ψίθυροι, εκεί που οι κραυγές πύργωναν τον ατμοσφαιρικό υπόγειο χώρο του Studio Κυψέλης. Οι εικόνες έγιναν περισσότερο κινηματογραφικές. Κάποια tableaux-vivants που έπαιρναν σάρκα και οστά και διαλύονταν μπροστά στα μάτια του υπνωτισμένου θεατή. Μια ολόκληρη εποχή, ιστορική μελέτη της έβδομης τέχνης, ανατομία ενός εγκλήματος, που χαράχτηκε βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο, όπως η δολοφονία του Λόρκα από τους φασίστες κι η αυτοκτονία του Μαγιακόφσκι, ο μαρτυρικός θάνατος του Λαμπράκη…
Ο Σολδάτος είναι πολυπράγμων και πολυτάλαντος, πληθωρικός και μετρημένος, αναλυτικός και συνθετικός, υπερχειλίζων κι αφαιρετικός. Είναι ζωντανός, είναι απρόβλεπτος, είναι Έλληνας, παγκόσμιος και οικουμενικός. Συναντώντας μεγάλους μύθους της σκηνής και της οθόνης, αναμετριέται με τα αρχέτυπα, τα πρότυπα και τα στερεότυπα και τα καταλύει λατρεύοντάς τα, ως Επτανήσιος με μακρά παιδεία και πολυεπίπεδο πολιτισμό. Σκηνοθετικός άθλος τόσο η νέα διανομή, όσο κι η ενσωμάτωση ηθοποιών από την προηγούμενη διανομή με τους νεοφώτιστους. Όλα καλά κι αρμονικά. Μπορείτε να διαφωνήσετε, να συζητήσετε, να σοκαριστείτε (λέω τώρα – δύσκολο στη σύγχρονη εποχή μας), αν σκανδαλιστείτε όμως, παρακαλώ να το διαδώσετε.
Με χιούμορ και γνώση,
Κωνσταντίνος Μπούρας, κριτικός-συγγραφέας
info από το facebook:
Μια σημαντική τολμηρή, εικαστική παράσταση, που κέρδισε πέρυσι κοινό αλλά και τους πιο δύσκολους κριτικούς, προετοιμάζεται για να εντυπωσιάσει ακόμα περισσότερο, με τη νέα της παραστασιοποίηση.
Oι ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ επαναλαμβάνουν την μεγάλη περσινή τους επιτυχία, που κατάφερε να σκαρφαλώσει στην τριάδα των πιο δημοφιλών παραστάσεων, ενώ κέρδισε και τους πιο δύσκολους κριτικούς, το έργο του Γιάννη Σολδάτου ” ΟΤΑΝ Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ” σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και κινηματογράφηση Γιάννη Σολδάτου, που θα παιχτεί παράλληλα με το LEONARDO’S RING στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ από την Παρασκευή 16 Οκτώβρη.
Πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα , που προετοιμάστηκε 6 μήνες και γέμισε το Studio Κυψέλης πέρυσι το χειμώνα. Αφετηρία αποτέλεσε, ένα καινούριο θεατρικό , με αφορμή τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σύγχρονου δημιουργού, που ο Γιάννης Σολδάτος έγραψε για το Γιώργο Λιβανό και τη συγκεκριμένη ομάδα και που η γραφή του, ολοκληρώθηκε στη διάρκεια των προβών.
Η βασική ιδέα. Ένας σκηνοθέτης στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίζει να ασχοληθεί με το έργο του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Μαζί με το βοηθό του το Σέρτζιο Τσίτι, συνθέτουν μια ομάδα καλλιτεχνών και μαζί δοκιμάζουν να αναπαραστήσουν, τις πιο γνωστές σκηνές από ταινίες του δημιουργού. Λεπτό με λεπτό ταυτίζονται με το αυθεντικό έργο του καλλιτέχνη και με ένα άλμα στο χωροχρόνο βρίσκονται 50 χρόνια πριν στα πλατό που γυρίζονταν οι ταινίες του. Οι πρωταγωνιστές του Παζολίνι, οι προσεγγίσεις που δοκίμασε και τον χαρακτήρισαν, πληροφορίες για τον ίδιο και τον τρόπο που πειραματίστηκε με το φακό , τον άνθρωπο, το σώμα και την φιλοσοφία και πάνω απ΄όλα η σχέση του με τη Μαρία Κάλλας, όπως ξεπηδά από τις επιστολές που αντάλλαξαν και συνεντεύξεις εποχής, δημιουργούν ένα σκληρό κείμενο , τολμηρό και απαιτητικό, το οποίο επιχειρεί να σκιαγραφήσει το μύθο ενός σύγχρονου κολασμένου.
Πώς ο Παζολίνι, που αποτύπωσε όσο κανείς στο σύγχρονο κινηματογράφο το ρεαλισμό και το πάθος μαζί τον έρωτα και τις εναγώνιες υπαρξιακές αναζητήσεις, σχηματοποιείται μέσα από την επαφή του με ανθρώπους , σκηνές από ταινίες του και τον αιφνίδιο θάνατο του, που όχι μόνο δεν τον άφησε στη λήθη , αλλά τον πέρασε στους δημιουργούς που σφράγισαν με την ιδεολογία του και την τοποθέτηση τους την Σύγχρονη Έβδομη Τέχνη, θα το παρακολουθήσουμε ξανά στις 16 Οκτώβρη.
Ο Πιερ Πάολο, η Κάλλας, ο Σέρτζιο Τσίτι, ο Φάμπιο, η Μαρκέλλα, η Συλβάννα Μαγκάνο, και δεκάδες ακόμα ήρωες θα σας περιμένουν να σας παρασύρουν μαζί με σκηνές από το ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ, το ΘΕΩΡΗΜΑ, τη ΜΗΔΕΙΑ , τον ΟΙΔΟΙΠΟΔΑ, τις ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ ,τη ΜΑΜΑ ΡΟΜΑ, το ΣΑΛΟ, τους ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ, και το ΑΣ ΠΛΥΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥΣ ΜΑΣ, δεμένες με όπερα και ιταλικές καντσονέτες του ’60, που εκτελούνται ζωντανά με συνοδεία από πιάνο , φυσαρμόνικα και κρουστά.
Μια εικονοπλαστική παράσταση με κινηματογραφική δόμηση, ερωτισμό και πάθος , τιμή στα 40 χρόνια από το θάνατο του Παζολίνι, με γερή και φέτος διανομή!
Σκηνοθεσία– φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Κείμενο – κινηματογράφηση: Γιάννης Σολδάτος
Σύμβουλος: Βασίλης Μπουζιώτης
Στίχοι: Μαριάννα Τόλη
Χορογραφία: Σίμωνας Πάτροκλος
Σκηνικό – κοστούμια: Γιοβάννα Πρασσίνου
Δραματουργική ανάλυση: Γιάννης Ζέρβας
Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί– διδασκαλία: Νίκη Γκουντούμη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ανθή Βαφειαδάκη –Μαρία Γούλα
Βοηθός χορογράφου: Στέθυ Σκύλαρη
Βοηθοί σκηνογράφου: Απόστολος Κρίτσας – Διονύσης Κατερέλλος
Βοηθός ενδυματολόγου: Βάνια Αλεξάντροβα
Φωτογραφίες: Ζώης Τριανταφύλλου – Θωμάς Γιαννάκης – Δευκαλίων Βελερεφώντης – Κώστας Βολιώτης
Επικοινωνία: Γιώργος Βιτωράτος
Πρωταγωνιστούν: Παύλος Ευαγγελόπουλος, Γιώργος Λιβανός, Γιώτα Φωτοπούλου, Σοφία Μπεράτη, Μαρία Γούλα , Λίλη Τέγου, Στέθη Σκύλαρη, Ιουλία Φάλια, Βασίλης Μοσχονάς, Ξένια Γεροβασίλη, Κωνσταντίνος Τσιομίδης, Στέλιος Κουκέλης, Άγγελος Θεοφίλου,
στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη
ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ
STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ,
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη,
Τηλ: 210 8819571 & 6944535261
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΠΕΜΠΤΗ: 9:30μμ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: 10:15μμ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120’
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 15€ (Γενική Είσοδος & Ποτό)
*ΑΤΕΛΕΙΕΣ ΔΕΚΤΕΣ
Βασίλης Λεβαντίδης, Μέρισμα Ευθύνης, εκδόσεις Αρμός.
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Σοβαρός υπαρξισμός, χαμηλόφωνος, αλλά πολιτικώς εναργής. Κοινωνική παρατήρηση χωρίς αιχμές, στρογγυλευμένη προσεκτικά στο εικονοστάσι του πόθου για μια ζωή άλλη, ουσιαστική κι ετεροβαρή, πέρα από την ομοιομορφία του όχλου και τη θλιβερή εγκράτεια της Λογικής, στην επικράτεια του Φόβου για το διαφορετικό, το Άλλο… γενικώς. Ποιητική γραφή σχεδόν επίσημη. Ο Βασίλης Λεβαντίδης, δημοσιογράφος, γεννήθηκε στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας κι είναι συγγραφέας πέντε βιβλίων Επικοινωνίας, Ποίησης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής. Στις τιμητικές του διακρίσεις κορυφαία η βράβευση από την Ακαδημία Αθηνών το 1994. Ανακαλύψτε τον!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μάκης Τσίτας, Μάρτυς μου ο Θεός, μυθιστόρημα, εκδόσεις Κίχλη, σελ. 269.
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Μετά από μακρά θητεία στο παιδικό βιβλίο, μια συλλογή διηγημάτων («Πάτυ εκ του Πετρούλα», εκδόσεις Καστανιώτη 1996) κι άπειρη δουλειά στο ηλεκτρονικό περιοδικό για τα Γράμματα και τις Τέχνες www.diastixo.gr, Ο συμπαθέστατος κι αγαπητός σε όλους Μάκης Τσίτας, έρχεται να μας εκπλήξει με την πεζογραφική του δεινότητα και να κατακτήσει μια μόνιμη θέση στον αστερισμό των συγχρόνων νεοελλήνων λογοτεχνών. Δικαίως βραβεύτηκε με το European Union Prize for Literature (2014), αφού στο «Μάρτυς μου ο Θεός» αναπλάθει δημιουργικά τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι μιμούμενος επαξίως το ύφος του Βιζυηνού. Μοντερνιστική γραφή, ύφος που κινείται μεταξύ του Υψηλού και του χυδαίου, ήθος απαράμιλλον. Ο κεντρικός του ήρωας, που ομιλεί σε πρώτο πρόσωπο, είναι ένα αρνάκι του θεού, θύμα των περιστάσεων, αλλά και θύτης του εαυτού του, αφού δεν πασχίζει να μορφωθεί ή να εξελιχθεί, αλλά αφήνεται παθητικά, αλλά με δόσεις αυτοκριτικής, στον εύκολο δρόμο του πελάτη των πορνείων. Η δραματικότητα του εκτενούς μονολόγου του, διανθίζεται από την πρωτοπρόσωπη περιγραφή περιστατικών από την άχρωμη, άοσμη κι αποτυχημένη ζωή του. Αυτή η μετάπτωση από μια σχεδόν εκκλησιαστική γλώσσα ενός λαϊκού κοσμοκαλόγερου στην ιδιόλεκτο των πορνείων της Ομόνοιας δημιουργεί ένα προσωπικό αφηγηματικό ύφος πέραν του συνήθους γλαφυρού της ωραιοποιημένης κι ωραιοποιητικής νεοελληνικής ηθογραφίας. Όσο κι αν έχει λαογραφικά και ηθογραφικά στοιχεία η πρόθεση του συγγραφέα, στην ουσία καταναλώνει πολύ φαιά ουσία για να ανιχνεύσει τα βάθη και την επιπολαιότητα της πανανθρώπινης ψυχής, όπως δειγματίζεται στο πρόσωπο ενός παρία, που θα τον ανακυκλώσει σύντομα η κιμαδομηχανή της Ιστορίας. Η ελληνική Κρίση, φαίνεται περισσότερο σαν κρίση των υλιστικών αξιών, στις οποίες παραδόθηκε ένα μέρος του λαού, υπακούοντας στις Σειρήνες της πολιτικής που υπόσχονταν εύκολους παραδείσους, οι οποίοι αποδείχθηκαν όμως – φευ – φούμαρα. Από αυτή την άποψη, το πεζογράφημα του Μάκη Τσίτα, καταθέτει μια έμμεση, μυθοπλαστική εμπειρία – βασισμένη όμως στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα – και περιγράφει με φωτογραφική τολμηρότητα – θα έλεγα – τον κλειστό, περιορισμένο κόσμο του σιναφιού της τυπογραφίας – κι εμμέσως, πλην σαφώς, τον κόσμο των εκδοτών. Όσοι έχουν γνώσιν και διαθέτουν τις απαραίτητες προσλαμβάνουσες εικόνες αναγνωρίζουν εύκολα τα πρόσωπα και πράγματα που κρύβονται κάτω από τα γελοιογραφικά ψευδώνυμα. Όμως ο Μάκης Τσίτας δεν περιγράφει τον εαυτό του, δεν αυτοψυχαναλύεται σε αυτό το πόνημα, δεν βγάζει τα απωθημένα του, ο ήρωάς του θλίβεται κι αυτοτιμωρείται, αίρει τις αμαρτίες του κόσμου και ρίχνει πάνω του όλο το βάρος της αποτυχίας του να επιβιώσει σε έναν κόσμο τεράτων. Αυτή η ηθική διάσταση της πεζογραφικής ματιάς και το εύρος διακύμανσης της οπτικής του από τον ρεαλισμό στον υπερβατικό ρομαντισμό, από την χριστιανική ενοχή για τη σωματική αμαρτία στην παγανιστική, διονυσιακή εξάπλωση του θυμικού στο χώρο του σαρκικού, δίνει και την ιδιάζουσα αξία στο κείμενο, που απέχει πολύ από τα τρέχοντα πεζογραφήματα και δεν εντάσσεται ακριβώς στην λεγόμενη περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Ο ήρωάς του θα μπορούσε να ζει στο Παρίσι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και μέσα από μια μηχανή του Χρόνου να βρεθεί στην Αθήνα των τελευταίων είκοσι χρόνων και να παρατηρεί αληθοφανώς στο πετσί του τα τεκταινόμενα. Αυτή η παλιομοδίτικη πατίνα, επαυξάνει τις λογοτεχνικές μετοχές του Μάκη Τσίτα, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν μιμείται τον εαυτό του, δεν γράφει όπως μιλάει, δεν αποκαλύπτεται με τη συνήθη αμετροέπεια και κακογουστιά των μεταμοντέρνων που μιλάνε μόνο για τον εαυτό τους και τα πάθη τους. Ο Μάκης Τσίτας δεν είναι ο ήρωάς του, απέχει παρασάγγας, δεν είναι αποτυχημένος, αυτοκτονικός, καταθλιπτικός, αυτοκαταστροφικός. Είναι μάχιμος, δημιουργικός, καταξιωμένος. Το μόνο ίσως που τον συνδέουν με το πεζογραφικό του προσωπείο είναι η βαθιά ανθρωπιά, το ευήκοον ους, η κατανόηση των άλλων, η ανοχή στην αδύναμη ανθρώπινη φύση και – κυρίως – η ΕΥΓΕΝΕΙΑ που τον διακρίνει, τόσο σπάνια σε ένα χώρο αλληλοσπαρασσομένων «εγώ». Αυτό κρατάω από την ανάγνωση του πονήματός του και περιμένω το επόμενο, όσο κι αν γράφει αργά – το γνωρίζω…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μπέκετ: ο τέταρτος τραγικός, στο Ηρώδειο, κατά Φιλίππογλου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μπορεί Προμηθέα Δεσμώτη να μην είδαμε, μπορεί ο Αισχύλος να ήταν πεταμένος με μικρά γράμματα κάτω από τον τίτλο του δράματος, Μπέκετ όμως είδαμε οπωσδήποτε, χάρη στην έμπνευση του σκηνοθέτη να διακωμωδήσει, να παρωδήσει, να εκσυγχρονίσει, να αποδομήσει, να του βγάλει τα μάτια εν τέλει και να του αλλάξει τα φώτα… Ο Γεράσιμος Γεννατάς είναι πολύ ιδιαίτερος εύπλαστος και ταλαντούχος ηθοποιός, που μπορεί να υποδυθεί τα πάντα (σχεδόν). Έφτιαξε λοιπόν με στέρεα υλικά έναν δραματικό κλόουν, που ξεπήδησε θαρρείς από το «Περιμένοντας τον Γκοντό». Και μέχρις εκεί. Όλα τα άλλα ήταν αδιάφορα, άσχετα, ξεκούδουνα, απρογραμμάτιστα, πρόχειρα, προσχηματικά, αλλούτερα, αλλοσούσουμα και ούτω καθεξής (ξέμεινα από συνώνυμα). Καλύτερες οι σχολικές και φοιτητικές παραστάσεις. Ακούς τουλάχιστον το λόγο κι εκτιμάς τις καλές προθέσεις των συντελεστών. Μα, επιτέλους, τι άλλο θα δούμε στη χώρα της φαιδράς πορτοκα-ελαίας; Τέτοια αυτοκαταστροφική μανία πλέον; Τέτοια αποδόμηση των πάντων; Κουραστήκαμε από την τριαντάχρονη πολιτισμική κρίση και γκρεμίζουμε τα πάντα για να μη βρουν τίποτα οι εχθροί να κάψουν; Στην προκειμένη περίπτωση οι εχθροί περιττεύουν. Τα καταφέρνουμε μια χαρά από μόνοι μας. Ό,τι δε κατάφεραν δύο φορές οι Πέρσες με τις ορδές τους, το κατάφεραν οι Έλληνες με τον Πελοποννησιακό εμφύλιο πόλεμο. Εύγε μας.
Εξηγούμαι, αφού δέχτηκα ήδη τις πρώτες ευγενικές διαδικτυακές αντιδράσεις: η μετάφραση κατ’ αρχήν, φιλοτεχνημένη από τον άξιο Γιώργο Μπλάνα, ταίριαζε μάλλον στις τραγικωμωδίες του Ευριπίδη παρά στον υψηλόφρονα Αισχύλο. Το κείμενο διανθίστηκε με υπαρξιακές ψυχαναλυτικούρες κι οι ηθοποιοί αυτοσχεδίασαν μπεκετικώς (“Πράξη χωρίς Λόγια” – “Περιμένοντας τον Κοντό”).
Η ηθοποιός με την έντονη βορειοευρωπαϊκή προφορά που υποδύθηκε την Ιώ, ξεκόλλησε μάλλον από αστικό δράμα του Στρίντμπεργκ. Τουλάχιστον, ας έπαιρνε έναν εκγυμναστή λόγου για να της μάθει το ρόλο της. Το couleur-locale αυτό ταίριαζε μάλλον στους Σκύθες των αριστοφανικών κωμωδιών και όχι στην τραγικότατη δύσμοιρη Ιώ.
Οι δύο καλοί ηθοποιοί που υποδύονταν το Κράτος, τη Βία, τον Ερμή, το έπαιξαν πολύ μπρεχτική αποστασιοποίηση, τσίρκο και βερολινέζικο καμπαρέ.
Ο ηθοποιός που υποδυόταν τον επώνυμο ρόλο είχε καλή ορθοφωνία και ταιριαστό παράστημα, αλλά πέραν αυτού ουδέν…
Ο χορός των Ωκεανίδων γραφικός κι αντι-τραγικός. Ταίριαζε μάλλον στους “Όρνιθες” του Αριστοφάνη.
Τι άλλο να πω; Καλό το αφαιρετικό σκηνικό, λειτουργικά τα διαχρονικά κοστούμια (που λες και τα δανείστηκαν από τους “Αθλίους” του Βίκτωρος Ουγκού!!!
Χάλια! Χάλια αδιόρθωτα. Όχι όμως και σαν του Αίαντα από το Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Τελικά, το μη χείρον βέλτιστον! Πού καταντήσαμε!
Μετά λόγου γνώσεως,
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών:
Ο Προμηθέας Δεσμώτης –ύστερα από την καλοκαιρινή του περιοδεία σε Ήπειρο, Πελοπόννησο, Θεσσαλονίκη, Πιερία- παρουσιάζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για μία μοναδική παράσταση , την Παρασκευή, 11 Σεπτεμβρίου 2015.
Η παράσταση που χειροκροτήθηκε όσο καμία αυτό το καλοκαίρι, συγκινώντας κοινό και κριτικούς όπου κι αν παρουσιάστηκε, απέδειξε ότι ο λόγος του Αισχύλου μας αφορά περισσότερο από ποτέ. Ο Κώστας Φιλίππογλου αναφέρει στο σκηνοθετικό σημείωμα πως «ζούμε αυτή την περίοδο στη χώρα μας κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου μοιάζει πιο επίκαιρος από ποτέ. Κάθε φράση του αντανακλά στο σήμερα. Είναι σαν να μιλάει για το παρόν μας, χρησιμοποιώντας τον μύθο μόνο σαν επίφαση, για να εξυψώσει το εφήμερο σε υψηλή ποίηση.» Αυτό το καλοκαίρι, λοιπόν, που έχουν ανατραπεί τα πάντα και αυτό το Σεπτέμβριο που χαρακτηρίζεται με την μεγαλύτερη ανασφάλεια και αβεβαιότητα, ο επίκαιρος λόγος του Αισχύλου, ύμνος στη Δημοκρατία και προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα ακουστεί και με τον τρόπο του θα μας παρηγορήσει.
Τον Προμηθέα ερμηνεύει ο Τάσος Νούσιας, ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του, πλαισιωμένος από τους Γεράσιμο Γεννατά (Ήφαιστος και Ωκεανός) την Marlene Kaminsky (Ιώ), τον Δημήτρη Κουρούμπαλη (Κράτος και Ερμής), την Κατερίνα Λούρα και Ίριδα Μάρα (Κορυφαίες Χορού) και πέντε επαγγελματίες χορεύτριες – performers, τις Δέσποινα Λαγουδάκη, Χριστίνα Μπίτου, Βιβή Μπουτάτη, Πηνελόπη Μωρούτ και Νατάσσα Σαραντοπούλου (Χορός).
Την κίνηση έχει αναλάβει η Φρόσω Κορρού και τη μουσική οι Lost Bodies, ενώ τα σκηνικά-κοστούμια υπογράφει ο Kenny MacLellan και τους φωτισμούς ο Νίκος Βλασόπουλος.
Η Υπόθεση
Ο απείθαρχος Τιτάνας Προμηθέας, αμφισβητεί την εξουσία του Δία, χαρίζοντας τη φωτιά στους ανθρώπους. Η τιμωρία θα είναι αμείλικτη. Με διαταγή του πατέρα των θεών θα δεθεί σ’ έναν άγριο βράχο, στα πέρατα του κόσμου. Ωστόσο εκείνος δεν θα σταματήσει να καταφέρεται κατά της εξουσίας, εξαγριώνοντας τον Δία, ο οποίος τον καταποντίζει στον Τάρταρο.
Τραγωδία με φιλοσοφικό και πολιτικό υπόβαθρο, το ποιητικό αριστούργημα του Αισχύλου μιλά για την ελεύθερη βούληση και την αμφισβήτηση της εξουσίας. Ο Προμηθέας κραυγάζει πως η αμφισβήτηση της εξουσίας είναι πάντα, ένα ρήγμα, ένα άλμα, ένα δημιουργικό ξέσπασμα της ελεύθερης βούλησης – χωρίς τακτικούς ελιγμούς, χωρίς «στρατηγικούς» περιορισμούς και γίνεται έτσι η πρώτη φωνή στην ανθρώπινη Ιστορία που δηλώνει ευθαρσώς: Είμαι ρεαλιστής, γιατί ζητώ το αδύνατο. Και το ζητώ, χωρίς άλλον λόγο από τον εαυτό μου.
Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλίππογλου
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Κίνηση-καλλιτεχνική συνεργασία: Φρόσω Κορρού
Σκηνικά-κοστούμια: Kenny MacLellan
Μουσική: Lost Bodies
Σχεδιασμός φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Βοηθός σκηνοθέτις: Εριφύλη Στεφανίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώτα Σερεμέτη
Βοηθοί Σκηνογράφου: Σοφία Κατσουλιέρη, Άννα Σαπουνάκη
Βοηθός Ενδυματολόγου: Ανθούλα Μάμαλου
Φωτογραφίες : Θωμάς Χρυσοχοΐδης
Φωτογραφίες πρόβας/προγράμματος: Κική Παπαδοπούλου
Σχεδιασμός Επικοινωνίας (video, artwork) : ΠΑΝΚ ΤΑΝΚ
Διανομή:
Προμηθέας: Τάσος Νούσιας
Ήφαιστος, Ωκεανός: Γεράσιμος Γεννατάς
Κράτος, Ερμής: Δημήτρης Κουρούμπαλης
Ιώ: Marlene Kaminski
Α’ Κορυφαία Χορού: Κατερίνα Λούρα
Β’ Κορυφαία Χορού: Ίριδα Μάρα
Χορός: Δέσποινα Λαγουδάκη
Χριστίνα Μπίτου
Βιβή Μπουτάτη
Πηνελόπη Μωρούτ
Νατάσα Σαραντοπούλου
Στο χορό συμμετέχει όλος ο θίασος .
Μια επίκαιρη …άνοδος
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το φόβητρο του φασισμού είναι διαρκές και διαχρονικό. Η ενοχοποίηση του άλλου, του διαφορετικού, του αντισυμβατικού, του μη ευκόλως κατατάξιμου, επανέρχεται στην ημερησία διάταξη κάθε φορά που η οικονομική κρίση, η ανέχεια, η ανεργία χτυπάει την πόρτα μας. Αντί να γίνουμε καλύτεροι, φιλάνθρωποι κι αλληλέγγυοι, αντί να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τον πλησίον, γεμίζουμε από μίσος και δίνουμε το ελεύθερο στον ερπετοειδή εγκέφαλο να ορμήξει εναντίον όλων (επί δικαίων κι αδίκων αδιακρίτως)…
Στο Studio Μαυρομιχάλη (επί της οδού Μαυρομιχάλη 134) έχω δει κατά καιρούς ενδιαφέρουσες παραστάσεις, με μπρίο, αλεγρία, γνώση και μεράκι. Επαγγελματίες, ημιεπαγγελματίες, ερασιτέχνες κι ενήλικες σπουδαστές του εργαστηρίου υποκριτικής, δίνουν τον καλύτερον εαυτό τους σε θεάματα που αφήνουν πίσω τους πολλές ανιαρές συμβατικές παραστάσεις του Main-stream.
Χθες απόλαυσα την «Άνοδο», μια σύνθεση κειμένων του Κλάους Μάν και του Μπέρτολτ Μπρεχτ με στοιχεία καμπαρέ ερμηνευμένα με πολύ μεσογειακό ταμπεραμέντο. Μουσική, χορός, πρόζα, υποκριτικές επιδόσεις αξιοζήλευτες από πολλούς δήθεν «πρωταγωνιστές» (τρομάρα τους!) του εμπορικού θεάτρου. Μπράβο στα παιδιά. Ήταν όλοι τους αξιοζήλευτοι.
Μην το χάσετε, αν θέλετε να διασκεδάσετε και να δείτε σύγχρονο πολιτικό θέατρο, με παλμό.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Η ΑΝΟΔΟΣ
(Σκηνική Σύνθεση)
στο Studio Μαυρομιχάλη
Λίγα λόγια για την παράσταση:
Αναζητώντας τα αίτια της κρίσης τα μυαλά σαλεύουν ταρακουνιούνται και διαφεύγουν από την λογική, ψάχνοντας δικαιολογίες για να γαντζωθούν. Κι όμως δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Σε κάθε κρίση που ο κόσμος αναποδογυρίζει, η διαφυγή δεν αφορά καμιά ανωτερότητα, αντίθετα οδηγείται στο κακό.
Η άνοδος του ναζισμού είναι το πιο σημαντικό παράδειγμα που οδηγούν οι συνέπειες μιας κρίσης.
Η ερασιτεχνική ομάδα του Studio Μαυρομιχάλη ανεβάζει για την φετινή χρονιά ένα έργο που αναφέρεται στον παρελθόντα χρόνο αλλά με ευθείες αναφορές στο σήμερα. Χρησιμοποιώντας κείμενα των ίδιων των μελών της ομάδας, του Κλάους Μαν, του Μπέρτολ Μπρέχτ, αλλά και στοιχεία από το καμπαρέ, στοιχειοθετείται ένας κόσμος κρίσης που ρέπει στον φασισμό, αλλά το κυριότερο στην συνενοχή σε κάθε φαύλη κατάσταση, αν αυτό βολεύει την προσωπική ευημερία, αγνοώντας την δυστυχία που υπάρχει δίπλα μας.
Λίγα λόγια για τo εργαστήριο υποκριτικής:
Το Θεατρικό Εργαστήρι του Studio Μαυρομιχάλη λειτουργεί για έκτη συνεχή χρονιά, υπό την καθοδήγηση του σκηνοθέτη και ηθοποιού Φώτη Μακρή, της χορογράφου και ηθοποιού Στέλλας Κρούσκα και της ηθοποιού Κλεοπάτρας Τολόγκου.
Το εργαστήρι απευθύνεται σε όσους αγαπούν το θέατρο και θέλουν να το γνωρίσουν λίγο καλύτερα. Μέσα από θεατρικούς αυτοσχεδιασμούς, ασκήσεις σωματικής έκφρασης και επικοινωνίας, αναλύσεις θεατρικών έργων και ρόλων, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε τη τέχνη του Θεάτρου και ίσως να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και τους γύρω μας.
Στο τέλος κάθε χρονιάς, γίνεται μια παρουσίαση της δουλειάς της ομάδας για τους φίλους μας.
Τις προηγούμενες χρονιές στο πλαίσιο του εργαστηρίου έχουν παρουσιαστεί από τους συμμετέχοντες τα έργα: Το Παιχνίδι της Σφαγής του Ευγένιου Ιονέσκο (2011), Η Τελετή του Παύλου Μάτεση (2012), Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου (2012), Το Γεύμα της Λείας Βιτάλη (2013), Το Καινούργιο Σπίτι του Κάρλο Γκολντόνι (2013), Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται του Ρομπέρ Τομά (2014) και Η Αυλή των Θαυμάτων του Ιάκωβου Καμπανέλη (2014).
Υπεύθυνος εργαστηρίου : Φώτης Μακρής
Διάρκεια Εργαστηρίου : Οκτώβριος 2014 – Ιούνιος 2015
Οι συντελεστές της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής, Κλεοπάτρα Τολόγκου, Στέλλα Κρούσκα
Σκηνικά – Κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης
Χορογραφίες: Στέλλα Κρούσκα
Μουσική – Τραγούδια: Λυδία Θεοχάρη
Ενορχήστρωση – πιάνο: Παναγιώτης Κραμπής
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Τσαμαντάκης
Βοηθός σκηνογράφου: Αγγελική Μιράση
Ραφή Κοστουμιών : Λίντα Σούλα
Σχέδιο αφίσας: Αντρέας Γιολάσης
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Αποστολοπούλου Χριστίνα, Αργυριάδη Αλίκη, Αργυριάδης Νίκος, Βλαχοδιαμάντη Νοέλ, Βλαχοκώστα Ελίνα, Γαλανάκη Δέσποινα, Γιαννόπουλος Θάνος, Δασκαλόπουλος Άγης, Δημάκος Αλέξανδρος, Δημάκου Χριστίνα, Δημητριάδου Αντιγόνη, Θεοχάρη Λυδία, Κοντογιάννη Βικτώρια, Κράλλης Γιώργος, Κρέστα Χαρά, Μαλιδέρου Σόνια, Μιράσι Αγγελική, Μπαραμίλη Μαίρη, Παπαδοπούλου Μαίρη, Πρωτοπούλου Ανδριάννα, Σιούπουλης Λεωνίδας, Σταύρου Κωνσταντίνα, Σπεντζούρη Πόπη, Τσαμαντάκης Γιάννης, Τσατσάκη Μαρία
Στις 9.00 μ.μ.
Στο Studio Μαυρομιχάλη, Μαυρομιχάλη 134, Αθήνα.
Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο του θεάτρου
210-6453330.
Ένας Αίας μαινόμενος σε …αναλόγιο
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το είδαμε κι αυτό. Το ακούσαμε μάλλον. Ένας Αίαντας ουχί μαινόμενος αλλά …ορθοφωνημένος, να απαγγέλει ψυχρά, χωρίς αίσθημα και χωρίς συναίσθηση των εκφερομένων, μια λογοτεχνίζουσα μετάφραση με άπειρα …μαργαριτάρια αλλά και ….ζιρκόνια. Τελικά, κάποιοι άνθρωποι θα πρέπει να ξέρουν πότε να αποσύρονται και να μην επαναπαύονται στις δάφνες τους και στο αλεξίσφαιρο της προχωρημένης ηλικίας. Ο χώρος του αρχαίου δράματος είναι σκληρός. Ούτε η θυμέλη του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, ούτε το ρωμαϊκό ωδείο της Ρήγιλλας, συγχωρούν ύβρεις, αλαζονείες, αμετροέπειες, δοκησισοφίες παντός είδους.
Ήταν όλοι εκεί στην Αθηναϊκή πρεμιέρα του «Αίαντα» από το «Θέατρο του Νέου Κόσμου» σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου. Η κατάλληλη προβολή απέδωσε το ποθούμενο όσον αφορά την προσέλευση, όμως το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα δεν επικροτήθηκε από το κοινό. Μετά από ένα χλιαρό χειροκρότημα φύγανε οι περισσότεροι επαρκείς θεατές κακήν-κακώς για να αποφύγουν τις …επεξηγήσεις, τις παρεξηγήσεις, το κόψιμο σχέσεων και πολύχρονων φιλιών, τις βλακ-lists, και διάφορα άλλα αθηναϊκά …απόβλητα. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν έχουμε πνευματική ζωή. Μα πώς να την έχουμε; Με ψέμματα και κολακείες; Με παλίμψηστα, παλινωδίες και διγλωσσίες; Όποιος μιλάει ειλικρινώς περιθωριοποιείται πάραυτα. Μη θίγετε τα κακώς κείμενα. Από τρελό, από ποιητή κι από μικρό μαθαίνεις την αλήθεια…
Θα προτιμούσα εν τέλει να έβλεπα μια αποδομημένη μεταμοντέρνα εκδοχή του αρχαίου δράματος από νέους, άφθαρτους, μη προβεβλημένους θεατρανθρώπους, παρά αυτή την πλήξη και τη συμβατικούρα ενός αναλογίου που ακόμα και σε επίπεδο δραματικής σχολής δεν έστεκε. Με τίποτα.
Κρίμα. Φαίνεται ότι «μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»….
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
“Αίας” του Σοφοκλή
Μετάφραση: Δ.Ν. Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Παίζουν: Νίκος Κουρής, Μαρία Πρωτόπαππα, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Τσορτέκης, Ελένη Ουζουνίδου, Παντελής Δεντάκης, Γιάννης Κλίνης, Δημήτρης Παπανικολάου
Quatre poèmes de Kostas Vassilakos traduits en français par Paraskévie V. Molari enseignante, traductrice, chercheur
Le poète grec Kostas Vassilakos fit sa première apparition dans les lettres néohelléniques en 2012 avec ‘’Débris de pensée’’ (“Skepsis Thravsmata”), recueil reçu avec enthousiasme par le public et la critique littéraire. Suivit “Traversant” (Peri-Diavenontas), livre qui dévoila aussi son talent de prosateur. “Paroles Évadées” (“Loguia Drapetes”) est le titre du deuxième recueil poétique de Vassilakos paru récemment à Athènes chez “Anemos”(2015).
Après la traduction en français de huit (8) poèmes (quatre de chacun de ses deux recueils) nous offrons aujourd’hui au public francophone quatre poèmes caractéristiques de sa ‘’poétique’’ (deux de chacun de ses deux recueils).
***
Recueil de poèmes ‘’Débris de pensée’’
“Ne perds pas espoir”
Lorsque meurent les espoirs,
on les enterre en soi et on les arrose
afin qu’ils refleurissent.
On fait planter
un cèdre, un magnolia et on voit
et on voit l’espoir revivre.
Lorsqu’ un rossignol s’en va, on se taît;
pour ne pas lui emprisonner la voix.
Lorsque l’amour devient larme qui coule,
ne le touche pas: c’est le flot
pour un nouveau commencement.
Lorsque tu perds espoir en des temps difficiles,
caresse le cèdre, le magnolia
et attends.
Il existe pour toi aussi une âme soeur.
*
‘’Les noces’’
On dirait des noces, une fête;
des voix joyeuses, des chansons
se font entendre autour de moi.
Moi, une présence physique, un corps étranger
au milieu d’eux. À l’aide de l’esprit,
je fais sculpter un joli navire
pour voyager aux Cyclades.
Sur le pont, en compagnie des mouettes
et les yeux identifiés au bleu du ciel et de la mer.
L’âme, rodant dans les venelles blanches,
dans les ruelles arrosées de salure.
‘’Jolies noces’’, dirent-ils et j’en disais aussi.
Les dauphins jouaient avec les vagues à côté de moi.
***
Recueil de poèmes ‘’Paroles évadées’’
‘’Viens avec moi’’
Je te rencontrai en train de marcher
aux articulations du désistement
enlacé
aux moments pétrifiés de bonheur.
-Viens avec moi, te dis- je,
on est nombreux, la terre entière un arbre
pour rafraîchir la canicule des journées.
– Je ne veux pas qu’on me taille le souffle,
devenir leur alibi, répliquas- tu.
-Viens avec moi,
les branches sèches
n’ont que leur feu.
C’est pour ce la que je continue à espérer.
-Viens avec moi.
*
‘’La danse’’
J’aimai tes yeux,
sortis du rêve
pour devenir ma pluie
Je désirai ton corps
qui glissa de l’enlacement
à l’année de papier.
N’en resta que l’ombre de tes mains
et le son de tes pieds
à danser le flamenco dans mon âme.
—————–
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΧΩΡΟΣ, Ορέστης του ΕΥΡΙΠΙΔΗ (;)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αγαπητοί αναγνώστες, συνοδοιπόροι στο Πνεύμα και συνάνθρωποι, με λύπη μου διαπιστώνω ότι ζούμε εποχές ΠΑΡΑΚΜΗΣ, τόσο βαθιάς που μόνο με τις τελευταίες μέρες του ελληνικού θαύματος που καταστράφηκε από τον εμφύλιο Πελοποννησιακό Πόλεμο μπορούν να συγκριθούν. Από αυτή την άποψη ο Ευριπίδης είναι σύγχρονός μας, γιατί αμφισβήτησε το κατεστημένο (πολιτικο-θρησκευτικό) και έθεσε τις βάσεις για την ισότητα των φύλων καταγγέλλοντας με αντεστραμμένο ίσως τρόπο την εκμετάλλευση των γυναικών από τα αρσενικά και την ανάπτυξη της δικής τους δολιότητας ως άμυνας. Το να αναζητάς αναλογίες (αισθητικές, πολιτικές, κοινωνικές ή ιδεολογικές) με ένα πεπαλαιωμένο έργο 25 αιώνων είναι απολύτως θεμιτό. Το να το ισοπεδώνεις όμως, κάνοντας χαβαλέ σαν κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που μαδάει τις κούκλες του, εεε, τότε το άδικο δεν το θέλει ούτε ο ίδιος ο θεός του θεάτρου. Θεατής έφυγε φωνάζοντας «αίσχος», οι συγγενείς των συνενόχων τον αποδοκίμασαν, κάποιοι μιλούσαν δυνατά πίσω από τη σκηνή ανάμεσα στα δέντρα και γενικώς το ελάχιστο κοινό της πρεμιέρας (φίλοι και γνωστοί γνωστών) παρακολούθησε αμήχανο το φετεινό κλείσιμο ενός θεσμού που πνέει τα λοίσθια, αφού γίνεται ο καθρέφτης μιας βαθιάς πολιτισμικής Κρίσης που ταλανίζει τους εχέφρονες. Τι να πω για την παράσταση και τι να μην πω; Ακόμα και η νεορεαλιστική μετάφραση του Τσαρούχη ευτελίσθηκε, για να μην πω για τη ζωγραφική του. Τελικά, τα παιδάκια παίζει με ό,τι βρει και σίγουρα όχι μόνον με ό,τι φτάνουν τα χέρια τους… Δεν έχω λόγια. Έφυγα απογοητευμένος και κατηφής. Μόνη παρηγοριά το φεγγάρι, που έκανε τη νύχτα μέρα, σχεδόν γεμάτο. Εμείς, απλώς, άδειοι. Θέατρο σου λέει μετά. Και τέχνη.
Και καλά όταν πληρώνουν οι γονείς σου τα σπασμένα. Όταν τα πληρώνει ο φορολογούμενος φτωχός λαός, τότε το πράγμα αλλάζει. Ας ελπίσουμε ότι θα αλλάξουν τα πράγματα. Προς το καλύτερο. Το πνευματικότερο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών:
Με οδηγό τη μετάφραση του Τσαρούχη, ο Σίμος Κακάλας αναζητά τη θέση της τραγωδίας σήμερα, προτείνει ένα θέατρο λαϊκό και ταυτόχρονα ποιητικό, που ολοκληρώνεται μέσα από τη διαδραστική σχέση με το κοινό.
Με τον Ορέστη του, ο Ευριπίδης μεταμορφώνει τους τυραννοκτόνους Ορέστη και Ηλέκτρα του Σοφοκλή σε «τρομοκράτες». Έξι μέρες μετά τον φόνο της Κλυταιμνήστρας τα δύο αδέλφια είναι αποκλεισμένα στο πατρικό τους, ενώ όλη η κοινωνία είναι εναντίον τους. Μοναδική τους ελπίδα ο Μενέλαος, που και αυτός τους προδίδει…
Γκόλφω, Ερωφίλη, Ορέστης υπήρξαν εξαρχής οι στόχοι της πρωτοπόρας ομάδας που, δέκα χρόνια τώρα, αναζωογονεί το θέατρό μας. Σκηνοθέτης που έχει κερδίσει την εκτίμηση με την αφοσίωσή του στη χειρωνακτική πλευρά του θεάτρου, ο Κακάλας ανέβασε τον Ορέστη σε μία πρώτη εκδοχή για κλειστό χώρο (για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στη Θεσσαλονίκη), προετοιμάζοντας την παράσταση για ανοιχτό χώρο, που θα πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 28 & 29 Αυγούστου και θα ολοκληρώσει το φετινό Φεστιβάλ.
«Παιδί της δημοκρατίας, το αττικό δράμα ολοκληρώθηκε μέσα από τον δημόσιο λόγο και την επαναδιαπραγμάτευση του μύθου. Η τραγωδία αποτέλεσε επίσης ένα εκπαιδευτικό εργαλείο», σημειώνει ο σκηνοθετής. «Τι συμβαίνει με την τραγωδία σήμερα, που είναι αποκομμένη από αυτές τις παραμέτρους;»
Μετάφραση Γιάννης Τσαρούχης
Σκηνοθεσία Σίμος Κακάλας
Σκηνικά Σίμος Κακάλας, Μάρθα Φωκά
Κοστούμια – Μάσκες Μάρθα Φωκά
Μουσική (διασκευή στο πρωτότυπο Στάσιμο της τραγωδίας) Mohammad
Φωτισμοί – Βίντεο Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός Σκηνοθέτη – Δραματολόγος Δημήτρης Καλακίδης
Σχεδιασμός κούκλας Γιάννης Κατρανίτσας
ΔΙΑΝΟΜΗ (με σειρά εμφάνισης)
Δήμητρα Κούζα Χορός, Ελένη, 1ος Αγγελιοφόρος
Έλενα Μαυρίδου Ηλέκτρα, Τυνδάρεω, Φρύγας(2ος Αγγελιοφόρος)
Δημήτρης Λάλος Ορέστης
Μιχάλης Βαλάσογλου Μενέλαος, Χορός
Συμμετέχουν σπουδαστές από το Α’ & Β’ έτος της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και το Α’ έτος της Δραματικής Σχολής Δήλος.
Εκτέλεση παραγωγής: Εταιρεία Θεάτρου Χώρος
Teaser: https://www.youtube.com/watch?v=UxyI34v6EJo
* Στα Ελληνικά με Αγγλικούς υπέρτιτλους.
Ώρα έναρξης: 21.00
Τιμές εισιτηρίων
VIP: 30€, Ζώνη Α: 25€, Ζώνη Β: 15€, 12€ (ομαδικό)
Άνω Διάζωμα: 10€, 8€ (ομαδικό), Φοιτητικό: 15€, 10€, Άνεργοι, ΑΜΕΑ: 5€
Εισιτήρια για τις εκδηλώσεις του Φεστιβάλ μπορείτε να εξασφαλίσετε:
- Online με χρέωση πιστωτικής κάρτας στην ιστοσελίδα www.greekfestival.gr
- Τηλεφωνικά με χρέωση πιστωτικής κάρτας στο 210.3272000 καθημερινά (και Κυριακές) 9:00 – 21:00
- Από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου
- Από τα Βιβλιοπωλεία ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, τα Καταστήματα PUBLIC, τα Βιβλιοπωλεία Ιανός και τα Reload Stores
Κεντρικά εκδοτήρια Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου: Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου).
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 9:00-17:00, Σάββατο: 9:00-15:00.
Εκδοτήρια εισιτηρίων λειτουργούν σε όλους τους χώρους των εκδηλώσεων και ανοίγουν δύο ώρες πριν την ώρα έναρξης των παραστάσεων. Εξυπηρετούν μόνο την παράσταση της ημέρας.
Vingt poèmes de Emy Tzoannou
traduits en français par
Paraskévie V. Molari
enseignante, traductrice, chercheur
La poétesse grecque Emy Tzoannou est née à Salonique (nord de Grèce). Ayant terminé le collège américain ‘’ANATOLIA’’, elle étudia les Lettres Anglaises à l’École des Lettres de l’ Université Aristote de la ville de Salonique. Elle fit également des études de Théologie à l’École Théologique ‘’Saint Jean le Théologien’’ du Patriarcat de Constantinople. Elle continua ses études post – universitaires à l’ ‘’International House College’’ de Londres. Elle vécut 21 ans au Belgique où elle créa sa famille. Elle fit une longue carrière comme journaliste pour le journal ‘’Europaratiritis’’ qui paraît au Belgique, aux Pays-Bas et au Luxembourg en tant que responsable du Parlement Européen et de la Commission. Elle travailla également comme journaliste au Bureau de Presse et des Relations Publiques auprès du Ministre de Macédoine -Thrace et fut conseillère culturelle du Ministre.
Elle gagna le prix littéraire des ‘’Nouveaux Poètes’’ à Salonique en 2005. Un prix spécial lui fut également décerné par la Société des Éditeurs de la Grèce du Nord pour sa contribution aux Lettres et à la Civilisation.
Nous offrons ici, pour la première fois, au public francophone la possibilité de découvrir le talent poétique de Emy Tzoannou à travers la traduction en français de vingt poèmes tirés de cinq différents recueils poétiques parus eu Grèce de 2007 jusqu’ aujourd’hui.
*****
- Recueil de poèmes intitulé
‘’Les mers de mon âme’’ (2007)
Ayant parcouru mes vies précédentes, sur des dimensions de dépassement, mon imagination erra -s’égara sur des marrées successives, sur des vagues innombrables, sur des milliers de mots, sur des clairières idéales.
[………………..]
Il me suffit d’ un motif, d’ un idylle, d’ un dépassement, d’ une exaltation d’humeur estivale. Relisant un texte ou un poème, rejaillissant des mémoires du passé avec les goûts, les parfums, les touches, les paroles, les dépassements, les images, les sensations.
On revit l’émotion, reflet de la splendeur d’ hier…
[Extraits de l’ ‘’Avant-propos’’ de la poétesse]
‘’Graver ma présence indélébile’’
Je suis une rayon -rayon de soleil
Qui grimpe dans ton jour
Pour lui offrir perspective et chaleur,
j’avance vers tes midis
Parcourant les écrans de tes yeux,
je me couche à tes après -midis
En embellissant ton ciel
Et m’ éteins en tes soirées
Gravant ma présence indélébile
*
‘’Au ciel bleu de mon pays’’
Au ciel bleu de mon pays
Volent les espoirs les plus inattendus,
Sur le rivage en écume de mes îles
Nagent nos rêves les plus secrets,
Attentes et espérances de braves générations,
Passé et avenir de jeunes éternels…
Mes années d’enfance
Bivouacs intacts du passe
Qui m’offrent l’hospitalité dans leurs taudis
Et me servent des souvenirs
Dans des verres en cristal des adieux,
Pour avaler le souvenir
Et digérer les sanglots.
Une imperceptible lueur
Jaillit de ma pensée,
Comme un rire inattendu du ciel,
Comme une promesse silencieuse,
Comme la vision d’une aube.
*
‘’Écrasement et reconnaissance’’
Le rythme de mon coeur
Pareil à un poète chargé
Qui rédige et exprime
Tout ce qu’il désire pour un instant entier
Dans l’écrasement et la reconnaissance
Délire et veille
Dans un demain sans images ni visions
Dans un hiver sans jours alcyoniens
Dans un printemps sans soleil ni rebondissement
Dans un automne sans feuilles jaunies
Je viendrai au Printemps
Faire fleurir ton âme,
Je viendrai comme un soleil
Pour que tu me portes dans ton corps
*
‘’La rivière de ton élan’’
La rivière de ton élan
M’emporte vers des mers passionnées
Elle m‘ entoure
Me fait exploser,
Elle me transfuse l’exaltation,
L’intensité.
Tremblante, la tige de mon corps
Te porte.
***
- Recueil de poèmes intitulé
“Scrutant des errances érotiques” (2009)
J’ ai le sentiment que ne cesseront jamais de venir les jours et les nuits qui accueilleront nos désirs et nos rêves afin de composer le puzzle dans ce jeu primitif de la vie même…
[………………..]
Il existe toujours un passage invisible, une liaison clandestine avec notre passé et notre avenir; et nous, voués à une recherche perpétuelle de notre soi multicolore qui bouge, promet, trouble, acclame, renouvelle, voyage, rappelle, confesse, aime, touche, fascine, s’ évade, revient, se découvre, s’ enivre et vit.
[Extraits de l’ ‘’Avant-propos’’ de la poétesse]
“Tu vins!”
Tu vins faible -mortel
Étoile lumineuse dans mon ciel.
Tu me berças par tes baisers
Tu m’ envoûtas par ta fraîcheur
Tu me ressuscitas par tes caresses.
Et moi, je te divinisai
Et te vis te mouvoir
Sur une sphère au delà du temporel
Te donnant souffle Éternel.
*
“Dans une autre dimension”
Pareille à une plaie ouverte à chaque aube
Derrière une porte fermée
Sur une plage ou j’ étends ma vie
Pour que sa vague l’emporte
Et la faire voyager
A des lieux étoilés
A des cieux sans nuages
A des galaxies magiques
Où je te joindrai dans une autre dimension.
*
“Carats de soie”
Ton amour carats en soie
Et moi je me disperse aux vagues de ton corps
Tu erres aux rebords de mon cerveau
Tu sillonnes aux jardins de mon attente
Tu glisses sur les marches de mon désir
Je vois nos parcours sur les écrans
d’ aujourd’hui et de demain
reflété dans tes yeux éblouis
Invisibles fondements de notre liaison
Plongés dans l’océan de notre passion
*
‘’Présents de promesse’’
De sentiers ternes me portent devant toi
Chercher ta joie aux étoiles du souvenir
Boire dans ton regard des présents de promesse
En garder de toi en enfer
***
- Recueil de poèmes intitulé
‘’Parfum d’ Amour’’ (2011)
Tout change.
Le paysage s’éclaircit, le décor se transforme de façon dramatique. Notre Renaissance commence. Je le sens, je le vois, je le ressens. Rien n’est plus comme jadis. L’ évolution est fatale, rapide, abolitionniste! L’inspiration change de nature en distillat de connaissance, recherche, régénération.
[………………..]
Amours errants, mis à prix, qui débordèrent en des enlacements nocturnes, résistèrent à des miracles et me ressuscitèrent, me dilatant en des temps instantanés, laissant en eux intactes les traces du goût de l’éternité…
[Extraits de l’ “Avant-propos’’ de la poétesse]
‘’Entre toi et moi’’
Entre toi et moi
mélodies de passion
Entre aujourd’hui et demain
recherches en goûts de vie
Entre les habitudes et les désirs
heures chargées et insatiables
Elles rôdent
devant le spectacle éblouissant
de notre représentation enivrante
sous la mélodie des dialogues
l’alternance des baisers
l’attente musicale du rêve…
Décor féerique
Aux épaves de la fin
*
‘’Ma mer, incendies…’’
Ma mer incendies et passion
Embrasant tes yeux
tes chemins
tes rêves
Mon ciel
miracles et éclat
faisant jaillir mes pensées
les réflexions
tes souvenirs
L’été de mon âme veille
l’entraîne à des rêves – coquilles
Débordant en souffles rétroactifs
Dépliant des enlacements ressuscités
Images se promenant dans les écrans de nos yeux
nous guidant vers nos parcours exotiques érotiques.
*
‘’Notre passion’’
Notre passion fut emballée dans des caisses de séparation
Limitée à des engrenages de cynisme
Clouée à des vergers d’adieu
Déposée aux banques de l’ ajournement
Couverte d’ énigmes d’ attente
Touchée par la géographie de la distance
Livrée à la dureté de tes paroles
Coulée dans les fissures de tes yeux
Pillée par la fuite blessée
Captivée dans des blessures de culpabilités
Rayée des mémoires- Erinyes
Errée dans les lunes d’ espérance
Envoûtée par des pièges de sensation
Bâtie dans des murs d’ intuition
Pourchassée
par l’ égarement du doute.
*
“Échanger mon regard …”
Je finis par glisser
dans le vertige de la médidation
je voyage
à chaque pli ouvert de l’ esprit
je m’apaise
dans le fond
de ta sonore décision
Échangeant mon regard
avec ton coup d’ oeil effréné…
***
- Recueil de poèmes intitulé
‘’Passages’’ (2011)
Je voyage
dans les mots, les images, les rivages paisibles de la pensée, de l’ intellect, de l’ inspiration…
Je navigue
sur les mers de l’esprit, ayant pour voiles les rêves, les sensibilités, les attentes, l’ architecture des méditations…
[………………..]
Je depeins
les mots de mon âme par des milliers de coups de pinceau d’ écriture, découvrant les splendeurs colorées de la cérémonie de l’ inspiration…
[Extraits de l’ “Avant-propos’’ de la poétesse]
“J’ existe”
J’ existe
dans des années indéterminées
glissant
dans les fentes de la méditation
dans les prières des larmes
dans les lumières de la mémoire
dans les ruisseaux de la joie
dans les heures transparentes
dans le mythe de la nuit
dans les images fissurées
dans les baisers enivrés
dans les paroles indicibles…
*
‘’Lorsque nous n’existerons plus’’
Lorsque nous n’existerons plus
nous nous rencontrerons sur une étoile.
Nous nous retrouverons
sur l’étoile la plus brillante du ciel
qui sera le complice de notre union.
*
‘’Méditations’’
Méditations liées à des légendes et des énigmes
séquences participant à des sources d’ Inspiration,
caresses Reproduites dans les Nuits de l’ Esprit,
empreintes qui Scellèrent les Yeux du corps,
vagues mêlées dans les tranjectoires du souvenir
Enlacements inoubliables.
*
‘’Mer Egée’’
Mer Egée
Pleine mer
des attentes inexplorables
des espoirs indéfinissables
des rêves intacts
des ondulations interminables
des orages – tempêtes fêlées
des destinations inexpliquées
des reflets des étoiles
***
5.Recueil de poèmes
‘’Expirations de chuchotements’’ (2015)
La Poésie est une sorte de magie qui fait transformer notre intérieur!
[………………..]
La Poésie est une manière pieuse de s’exprimer à travers la procédure de la création, reconstruisant sur des mots, des pensées, des émotions, des souvenirs.
[……………]
Il s’agit d’une protestation noble – cordiale du poète comme il fait l’inventaire des valeurs non plus appréciées.
[………………..]
L’artiste – créateur fait introduire son véritable coup de pinceau dans son style poétique.
Il cherche à donner son empreinte d’ une façon unique, désirant voir chaque fois sa nouvelle création dépasser la précédente.
En voici l’épreuve de l’art et le pari avec soi-même.
[Extraits de l’ ‘’Avant-propos’’ de la poétesse]
‘’Si’’
Si tu revois le rêve
pleurer l’illusion
dans le plateau du silence
Si les cris du silence
émettent fort
en direction du souvenir
Si les couleurs de l’âme
se peignirent noir et blanc
perdant l’espoir
Si les illusions se fanèrent
flétrissant des désirs
dépliant des sanglots
Si les mémoires blessées
dansent à l’écran des yeux
pareilles à des lutins expirés
Si les sentiers se tarirent
à la lueur frêle de l’après-midi
sur des clairières de silence
Si…
*
‘’T’ es-tu prosterné?’’
As-tu jamais palpé
mon corps immaculé?
As-tu dispersé tes baisers
à ses plis brûlants?
As-tu bu les jus
de ses larmes?
T’ es-tu prosterné
devant la grotte de sa passion?
*
‘’Gouttes sacrées’’
A quoi penseraient les larmes
lorsqu’ elles coulent
sillonnant la peau?
Quelles en seraient leurs méditations
Comme elles ulcèrent
en silence le visage?
Comment se sentiraient les yeux
au moment où ils se séparent avec dévotion
de leurs gouttes sacrées?
Rien que des gouttes
capables pourtant
d’étouffer la vie
dans leur sanglot.
*
‘’Oscillations de baisers’’
Les oscillations
de nos baisers
ont quelque chose
Du parfum
de la pleine lune
De l’errance
des vents
Des élégies
des étoiles
Des odes
des désirs
————————————–
Ένα ποίημα γι' αυτό το κρίσιμο καλοκαίρι
Ψυχαναγκασμοί κι Ελευθερία
Οι άνθρωποι που έχουν ανάγκη
Να πιστέψουν
Σε σωτήρες, σε μεσσίες, σε σωσίες
Του Θείου,
Μπαλώνοντας έτσι όπως-όπως
Την υπαρξιακή τους αγωνία…
«Φόβος μπροστά στην Ελευθερία»,
Όπως θα έλεγε ο Έριχ Φρομ.
Αν ήρθαμε σε αυτόν τον πλανήτη,
Ήταν για να εξελιχθούμε
Μέσα από την άσκηση της Ελεύθερης
Βούλησης,
Να κάνουμε λάθη και να πληρώσουμε
Το τίμημα,
Να αστοχήσουμε
Και να ξαναπροσπαθήσουμε,
Να ελπίσουμε και να απογοητευθούμε,
Να ανασάνουμε ευτυχισμένοι,
Να βιώσουμε εμπειρίες πρωτόγνωρες
Και στο τέλος, ν’ αναφωνήσουμε:
«ζήσαμε μια υπέροχη εποχή,
Με τα πάθη και τα λάθη μας,
Με την εύνοια της Μοίρας
Και τη χρεοκοπία μας,
Με τον έρωτα και τη διάψευσή του,
Με τους γάμους και τα διαζύγιά μας,
Με τα παιδιά που ήταν ανάξια
Των προσδοκιών μας
Κι εκείνα που μας ξεπέρασαν
Εκνευρίζοντάς μας,
Με τους μαθητές που μας τίμησαν
Ως δάσκαλό τους
Κι μ’ εκείνους που δεν θα ήθελαν
Ούτε να μας ξέρουν…».
Τελικά εκείνο που μένει
Είναι μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα
Η ανάμνηση της ευτυχίας
Κι ο θρίαμβος της αποχώρησης
Των γενναίων:
«Ζήσαμε μια γεμάτη ζωή,
Δεν μετανιώνουμε για τίποτα
Και τώρα φεύγοντας
Αποχαιρετούμε
Τα δάση, τα λαγκάδια,
Τις πεδιάδες
Και κυρίως τη θάλασσα,
Όπως στραφταλίζει
Κάτω από το χάδι του Ήλιου…
Ναι, ζήσαμε μιαν ωραία ζωή».
Και μετρώντας τις πληγές μας
Σα γατιά,
Θα χωθούμε
Κάτω από το γαλάζιο γιασεμί
Για να πεθάνουμε
Χωρίς να στεναχωρήσουμε κανέναν.
Παρακαλώ, κανένας να μην ενοχληθεί.
Ο θάνατος είναι επιστέγασμα
Ωραίων στιγμών,
Ίσως η πλέον ηδονική, ιδανική
Εμπειρία
Για τους κουρασμένους,
Για τους διψασμένους
Πολεμιστές,
Τους εραστές της Αλήθειας.
Αθήνα, 19/8/2015












