Σύλβια Λιούλιου, Αίας, του Σοφοκλή
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η αρχαία τραγωδία έχει μια αυστηρή μαθηματική δομή, παγιωμένη μέσα στα χρόνια που προηγήθηκαν της συγγραφής και διδασκαλίας των δραμάτων που έφτασαν έως τις μέρες μας. Έχει διακριτά μέρη τόσο ως κείμενο όσο και ως παραστασιακό υλικό. Στη σκηνή παίζουν οι υποκριτές και στην ορχήστρα ο Χορός. Όταν αναβιώνει το αρχαίο δράμα σε αναστηλωμένα αρχαία θέατρα απαιτεί τη δική του εσωτερική αρμονία προκειμένου να επιβιώσει της αλαζονείας και του ξερολισμού μας. Κοινώς, ας μην κάνουμε την τραγωδία σαν τα μούτρα μας. Ένας ηθοποιός και μάλιστα ο πρωταγωνιστής μπορεί να ανεβοκατέβει μια φορά τις κερδίκες (το τρις είναι υπερβολή). Μπορούμε αντί για αίμα να βάλουμε κόκκινη άμμο καλό. Μπορούμε να πειραματιστούμε με τον Χορό, που ούτως ή άλλως δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε σε εποχές ακραίας εγωκεντρικής εξατομίκευσης. Μπορούμε να αυθαιρετήσουμε και με την κυκλική-εναλλασσόμενη διανομή και με τα σκηνικά, να ντύσουμε τους ηθοποιούς με σύγχρονα κοστούμια, να αποδομήσουμε το κείμενο και να αποδομηθούμε. Μέχρι εδώ όλα καλά. Τα έχουμε ξαναδεί και τα έχουμε …ξαναπάθει. Όμως το να υφιστάμεθα δύο ώρες φωνακλάδικες ερμηνείες, με το αυτοσχέδιο μουσικό συγκρότημα του τέλους, που ούτε ως ερασιτεχνικό δεν στέκει, να ακούμε δύο ηθοποιούς να μιλάνε και να τραγουδάνε με έντονη βλάχικη προφορά χωρίς να δικαιολογείται από το ρόλο τους, τότε μπαίνουμε σε εξωπαραστασιακά …δρώμενα κι αναγκαζόμεθα να χρησιμοποιήσουμε συνειρμικώς εξωθεατρικά κριτήρια.
Τελικά, από την πειραματική, πειραματικότατη, άτεχνη κι αν-έμ-πνευστη παράσταση στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, μου έμειναν τα τζιτζίκια που κατέφευγαν στους αυχένες των θεατών για να ξεφύγουν από τα ορμητικά-αρπακτικά χελιδόνια-στούκας, η διάθεση των ηθοποιών να ξεδιπλώσουν ή να φτύσουν την ψυχή τους, η ανεπάρκεια της μετάφρασης με το σπασμένο μέτρο και τα εξυπνακίστικα τερτίπια με την …υπογραφή μιας πολυδιαφημισμένης μετριότητας, η αμετροέπεια της σκηνοθέτιδος και το «δήθεν» του όλου πράγματος. Οι επαρκείς θεατές μάταια έψαχναν την «πρόταση» κάτω από το χαλί. Όσο κι αν την έψαχναν δεν την βρήκαν.
Ααα, και κάτι άλλο. Το αυτοσχέδιο πάλκο στην προβλήτα της Παλαιάς Επιδαύρου εξέπεμπε στριγκές φωνές που κακοποιούσαν δημοφιλή άσματα κι επικάλυπταν τις φωνητικές επιδόσεις των ηθοποιών που δεν ήταν και για βραβείο, αφού άλλοτε το εύρισκαν κι άλλοτε το έχαναν. Κάποτε δεν τους ακούγαμε κι άλλοτε μας φτύνανε τον κακοποιημένο σοφόκλειο λόγο στη μούρη, συλλαβή τη συλλαβή, φώνημα το φώνημα. Ξεφώνημα πάντως δεν έγινε. Μα τι ευγενικοί που είμαστε! Τι καλό κοινό!!! Μάλλον, μας έχει αποβλακώσει η Κρίση.
Τελικά, το Φεστιβάλ Αθηνών, Επιδαύρου και …περιχώρων είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, το ελληνικό Ελντοράντο, όπου όλοι οι τυχοδιώκτες και τυχάρπαστοι εκπαραθυρώνουν τους άξιους προκειμένου να εμπλουτίσουν το …βιογραφικό και την …κασέλα του πειρατή. Και μετά λέμε γιατί βιώνουμε αυτή την πολυδιαστασιακή πολιτισμική κρίση. Μα γιατί επικρατεί το: «ο γλείψας του γλείψαντος»… Κάθε συνειρμός δεκτός.
Κατά τα άλλα, όλα ήταν …τέλεια, όλοι οι συντελεστές υπερεπαρκείς, παρα-μορφωμένοι, έξαλλοι, trendy, in, αλλόφρονες κι ετερόφρονες καθόλου Main-stream αν και …πρωτοπορειακοί. Μα ποιος κοροϊδεύει ποιον σε αυτή την χώρα; Όχι πάντως εγώ που πηγαίνω ως αγνός θεατής, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα για την παράσταση και τα …βαρύγδουπα ονόματα των συντελεστών και περιμένω ο ταλαίπωρος να ψυχαγωγηθώ, να νιώσω αισθητική ηδονή, να βιώσω πρωτόγνωρα συναισθήματα, να εκστασιασθώ, να προβληματιστώ και να φιλοσοφήσω. Πείτε με αφελή και θα έχετε δίκιο!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών http://greekfestival.gr/gr/events/view/sulvia-liouliou-2015
Σηματοδοτεί η αυτοκτονία του Αίαντα το τέλος των αξιών του αρχαϊκού κόσμου; Οριοθετεί η έριδα για την ταφή του μοναχικού ήρωα το πέρασμα από τον «πολιτισμό της ντροπής» στον «πολιτισμό της ενοχής»;
Κατησχυμένος από τη μεροληπτική απονoμή των όπλων του Αχιλλέα στον Οδυσσέα, ο Αίας αποφασίζει εκδίκηση, τυφλωμένος όμως από τη μανία που του στέλνει η Αθηνά, κατακρεουργεί τα κοπάδια των Αχαιών. Ταπεινωμένος, ο ομηρικός ήρωας επιλέγει τον θάνατο.
Η Σύλβια Λιούλιου και ένας δημιουργικός πυρήνας νέων καλλιτεχνών εγκαινιάζουν με τον Αίαντα (περίπου 450 π.Χ.) την έρευνά τους πάνω στο αρχαίο δράμα, ιχνηλατώντας την πορεία του πρώτου αυτόχειρα της σοφόκλειας δραματουργίας.
Εργοβιογραφικό της Σύλβιας Λιούλιου:
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1980.
Αριστούχος απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σπούδασε θεατρολογία στο Royal Holloway University of London (BA Classics and Drama) και υποκριτική στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου Αθήνας. Πραγματοποίησε τις σπουδές της στη σκηνοθεσία στη Royal Academy of Dramatic Art (RADA: ΜΑ Text and Performance) απ’ όπου αποφοίτησε με διάκριση το Σεπτέμβριο του 2010.
Από το 2003 έχει εργαστεί εξαντλητικά ως βοηθός σκηνοθέτη και ως υπεύθυνη παραγωγής σε σημαντικές παραστάσεις. Έχει αρθρογραφήσει για το θέατρο, επιμελήθηκε θεατρολογικά εκδόσεις και τηλεοπτικές εκπομπές ενώ διδάσκει υποκριτική ως σήμερα.
Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις:
► «Πελεκάνος» του Όγκουστ Στρίντμπεργκ (2010). Μια παράσταση με δύο άνδρες ηθοποιούς που παίχτηκε για δύο σεζόν στο bios και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο των 46ων Δημητρίων.
► «Μια Μετέωρη Κυρία» (2011). Performance βασισμένη σε ποίηση της Κικής Δημουλά με τη Ρούλα Πατεράκη. Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του «2ου Low Budget Festival».
► «Ο Λάμπρος, Ζακύνθου αρ. 12» (2012). Μια “θεατρική ανασκαφή” πάνω σε ένα ερειπωμένο ποίημα του Διονυσίου Σολωμού. Φεστιβάλ Αθηνών, Κτίριο Ε της Πειραιώς 260.
► «Στο Σπίτι Περιμένοντας τη Βροχή» του Ζαν Λυκ Λαγκάρς (2013). Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Το Low Budget μιλάει Γαλλικά νο2».
► «Αέρας» του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη (2014). ΠΟΛΗ θέατρο. Με τη Ράνια Οικονομίδου και τη Ρένη Πιττακή.
Ο «Αίας» του Σοφοκλή αποτελεί τη δεύτερή της συμμετοχή στο Ελληνικό Φεστιβάλ και θα παρουσιαστεί στο θέατρο της Μικρής Επιδαύρου στις 31/7 και 1/8.
Θέατρο Tέχνης Κάρολου Κουν – Μαριάννα Kάλμπαρη, Θέλω μια χώρα, του Aνδρέα Φλουράκη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από το προφητικό «Πεθαίνω σαν χώρα» του Δημήτρη Δημητριάδη στο αγωνιώδες υπαρξιακό χορωδιακό δρώμενο των νέων φοιτητών της δραματικής σχολής του «Θεάτρου Τέχνης» υπάρχει πολλή απόσταση. Κατ’ αρχήν, η δραματουργία. Στην παρούσα περίπτωση ελλείπει, χωλαίνει, ασθμαίνει και λειτουργεί μάλλον ως υλικό σχολικής παράστασης, ή σαν άσκηση στο εργαστήριο. Καλά τα παιδιά, εξαίρετη η φωνητική, καταπληκτικές οι χορογραφικές επιδόσεις τους, εκφραστικά και λαγαρά τα σώματά τους, καλή κι η Πιττακή σα δασκάλα που διαβάζει ποίηση, όλα ωραία και καλά… Όμως παράσταση δεν είχαμε, γιατί δεν υπήρχε κείμενο, δεν υπήρχε διάλογος, δραματικές συγκρούσεις, εξομολογήσεις και ψυχογραφήματα. Κλισέ πλέον το θέμα των μεταναστών (των πραγματικών ηρωικών μεταναστών) που καταθέτουν από σκηνής την εμπειρία τους. Καλό αλλά λίγο. Ένας τόσος δα πρόλογος δεν αλλοιώνει τον αυτοσχεδιαστικά εξπρεσσιονιστικό χαρακτήρα μιας δουλειάς που καλό θα ήταν να την κρατήσουν εντός των τειχών της Σχολής για τις εξετάσεις του Υπουργείου. Από την άλλη θαύμασα το προχώρημα της τεχνικής στη σχολή του Κάρολου Κουν. Τώρα ο υποκριτικός κώδικας έχει μετατεθεί από το λαϊκό και τον ποιητικό ρεαλισμό, στην αστική τελειομανία και στην επίδειξη δεξιοτεχνίας. Βέβαια, όταν φεύγουν τα ιερά τέρατα, απομένουν οι καλοί τεχνίτες. Όμως μεγάλη τέχνη δεν παράγεται από εργαλεία που φτιάχνουν καλολουστραρισμένα προϊόντα, αλλά από το ξύσιμο της πατίνας του χρόνου, από το φούσκωμα της μαγιάς, προκειμένου να αναφανεί και να αποκαλυφθεί πλέρια η υπαρξιακή αγωνία ενός λαού, μιας νέας γενιάς, που βλέπει το μέλλον της υποθηκευμένο και τα όνειρά της κατεστραμμένα. Μας λείπουν οι μεγάλοι δημιουργοί, γιατί τολμούσαν, γιατί ερωτοτροπούσαν με το επιμελημένα ατημέλητο, με το επιφανειακά άτεχνο, προκειμένου να αποκαλύψουν την πολυμορφία των φαινομένων και την ποίηση της ζωής, η οποία έγκειται στην απλότητα. Το ακούτε παραμορφωμένοι κουλτουριάρηδές μου; Όταν ο Χατζημάρκος, ο Λαζάνης, ο Αρμένης, ο Κουγιουμτζής, αυθεντικά λαϊκοί άνθρωποι, ζωγράφιζαν μονοκοντυλιές με το σώμα τους στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ή στο Υπόγειο του Κουν δημιουργούσαν κόσμους ολόκληρους. Δεν είχαν τα τέλεια σώματα, δεν είχαν πειθαρχημένες φωνές (αυτό ήταν το έλλειμμα στο Θέατρο Τέχνης), όμως ήταν επί σκηνής, υπήρχαν, μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι. Κι η Ρένη Πιττακή κι Η μάγια Λυμπεροπούλου κι η Αλεξάνδρα Λαδικού κι η Μελίνα Μερκούρη κι ο Γιάννης Φέρτης και … και… Το ακούτε παιδιά μου και νέοι θεατράνθρωποι. Ήξεραν όλοι μαζί λιγότερα από σας, αλλά μάθαιναν να ακούν, να συν-υπάρχουν, να παρατηρούν, να εκφράζουν το Άλλο που ενυπάρχει μέσα στον καθένα μας. Αυτά. Έτσι σαν μάθημα. Σαν παρατήρηση από έναν άνθρωπο που βλέπει και σπουδάζει και μελετά σαράντα χρόνια θέατρο. Καλά έκανε το Φεστιβάλ Αθηνών κι έδωσε χώρο και βήμα έκφρασης σ’ αυτή την παράσταση. Όμως το υλικό της και το αποτέλεσμα παραπέμπουν σε ηχηρούς χαστουκισμούς, αποτελούν μέρος του προβλήματος και δεν αχνοφαίνεται λύσις του.
Τα παιδιά ήταν όλα άψογα, στρατιωτάκια, μαριονέττες, ευπειθείς και υπάκουοι, εύπλαστοι και λειτουργικοί, συνεργάσιμοι, με έντονο τον αέρα της ομαδικότητας, συνεργάσιμοι. Τι άλλο θα θέλαμε από τη νέα γενιά; Τα μεγαλεία του παρελθόντος ήταν το αποτέλεσμα ατομικών, δονκιχωτικών ηρωισμών και προσωπικών οραμάτων, τα οποία φαίνεται ότι εξέλιπαν, μαζί με τόσα άλλα πράγματα. Η Ζαν ντ’ Αρκ έδωσε τη θέση της σε βιρτουόζους που χρησιμοποιούν το σώμα τους (κι ενίοτε και τα σώματα των …άλλων) ως βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο (ανάλογα…).
Όμως για βραδιά πανσελήνου ήταν όλα υπέροχα και μαγικά, ούτως ή άλλως, σε αυτή τη σουρεαλιστική χώρα που βρεθήκαμε και διαλέξαμε να ζούμε και την αγαπάμε ως ανήσυχη ερωμένη που μας προδίδει πάντα και πάντα τη συγχωρούμε προδίδοντάς την!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών:
http://greekfestival.gr/gr/events/view/theatro-texnis-karolou-koun—marianna-kalmpari-2015
«Η χώρα πέθανε. Να πάει στον αγύριστο.
Μας έβγαλε τα συκώτια. Θεός σχωρέστη. Πάει, πέθανε.
Ζήτω η νέα χώρα! Ζήτω.»
Με αφετηρία ένα σύγχρονο θεατρικό κείμενο του Ανδρέα Φλουράκη που κινείται πέρα από τις συνηθισμένες δραματουργικές φόρμες, η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Θεάτρου Τέχνης Μαριάννα Κάλμπαρη σκηνοθετεί μια παράσταση όπου μοναδικός πρωταγωνιστής αναδεικνύεται το πλήθος. Το πλήθος της νέας γενιάς Ελλήνων. Μια σκηνική πολυφωνία, που με φόντο την εποχή της κρίσης, εκφράζει άλλοτε το φόβο και την αγωνία και άλλοτε την ελπίδα και την αναγκαιότητα της αλλαγής. Κοινός άξονας το επιτακτικό αίτημα: «Θέλω μια χώρα». Μέσα σε αυτή την πολύβουη σκηνική σύνθεση, ξεχωριστή θέση έχει ο ρόλος- αντιφώνηση της Ρένης Πιττακή.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσει κανείς από σκηνής για μια κατάσταση που βιώνει, τη στιγμή ακριβώς που τη βιώνει. Πόσο μάλλον όταν η κατάσταση αυτή είναι τόσο κρίσιμη και τόσο ρευστή: τα πάντα γύρω μας δοκιμάζονται, καταρρέουν, μεταβάλλονται μέρα με τη μέρα. Όμως αν κάποιος δικαιούται να πάρει το λόγο αυτή τη στιγμή, είναι η νέα γενιά ,η γενιά που «είναι» το μέλλον της χώρας. Το Θέατρο Τέχνης, φέρνει στη σκηνή του Φεστιβάλ το πλήθος των νέων: ένα πλήθος που με ορμή αλλά και απάθεια, με απελπισία αλλά και χιούμορ, με αφέλεια αλλά και κυνισμό αναζητά μια διέξοδο στην κατάσταση που βιώνει ως αδιέξοδο… Αναζητά απεγνωσμένα μια χώρα… Είναι άραγε σε θέση να τη διεκδικήσει;
Μαριάννα Κάλμπαρη
Σημείωμα Συγγραφέα
Το «Θέλω Μια Χώρα» είναι ένα έργο που ξεκίνησε από την κριτική της χώρας που έχουμε και τον οραματισμό της χώρας που θέλουμε. Κάθε σύγχρονη χώρα δεν είναι ούτε ομοιογενής ούτε ομόφωνη, με βάση αυτό το δεδομένο γράφτηκε το έργο. Πολυφωνία δεν σημαίνει κι έλλειψη ιδεολογίας, αν και το «Θέλω Μια Χώρα» διατηρεί μια έλξη-άπωση προς κάθε τελεσίδικη ή τυχοδιωκτική εξαγγελία. Το έργο βασίζεται σε μια συνθήκη αβεβαιότητας, πρόκλησης και ανεδαφικότητας: μήπως η χώρα που έχουμε δεν είναι η κατάλληλη για να ζήσουμε και πρέπει να βρούμε μια καινούργια; Πάνω σε αυτή τη συνθήκη διαπλέκονται οι φωνές όσων καλούνται να διαμορφώσουν πλαίσια ζωής σε ένα έδαφος μεγάλων ασταθειών. Είναι δυνατόν το μεγαλύτερο μέρος ενός λαού να αναζητά επαναπροσδιορισμό του ίδιου του του τόπου; Γιατί και πώς γίνεται αυτό; Πώς διαμορφώνεται στις μέρες μας ένας τόπος που μπορεί να γίνει αποδεκτός ως χώρα; Μήπως έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία διαμόρφωσης χωρών και συνεπώς μια νέα χώρα δεν μπορεί παρά να ανήκει σε ένα συλλογικό φαντασιακό;
Ανδρέας Φλουράκης
Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, Λουκρητία Βοργία, του Βίκτορ Ουγκό
Από τον θεατρόλογο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με στοιχεία από το θέατρο σκιών και το «Μαύρο Θέατρο της Πράγας», ο Σέρβος σκηνοθέτης Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς εικονοποίησε θεαματικά τη σκηνή από το καρναβάλι της Βενετίας, πεδίο μεταμφιέσεων, πλαστοπροσωπιών και διαψεύσεων, οικογενειακών συγκρούσεων και ψυχοδραμάτων. Το διονυσιακό στοιχείο αυτής της πανάρχαιας εορτής ενέχει τη βακχική μανία και το Ά-λογο στοιχείο της ενθουσιώδους εκτονώσεως του θυμικού. Τα ανθρώπινα όντα αίρονται προσωρινώς πέραν του Καλού και του Κακού, δίνουν τόπο στα αρχέγονα ορμέφυτά τους, σμίγουν ζωωδώς τις αντισυμβατικές ορμές τους κι απαλλάσσονται προσωρινώς του κοινωνικού «κορσέ» τους. Η μάσκα λειτουργεί ως μέσον αποπροσωποιήσεως και το καταπιεσμένο συναισθηματικό σώμα του ανθρώπου βρίσκει την κατάλληλη ευκαιρία να εκδηλώσει πλέρια την οργή του.
Παιχνίδι εξουσίας, σύγκρουση δράσεων, σύνθεση αντιθέσεων, μάχη, πόλεμος και κουρνιαχτός. «Έρως-Τρύγος-Πόλεμος», όπως έγραφα σε τίτλο ποιήματος της πρώτης μου ποιητικής συλλογής («Ο Πορφυρός Ήλιος του Έρωτα και του Θανάτου», εκδόσεις Τέχνη και Λόγος, Αθήνα 1987).
Ο ανθρωπιστής Βίκτωρ Ουγκώ, γράφοντας την «Λουκρητία Βοργία», υπερβαίνει τα στενά πλαίσια των λογοτεχνικών συμβάσεων και της αισθητικής της εποχής του και πλησιάζει τις μεγάλες στιγμές του Ελισαβετιανού Θεάτρου, όπου η σκληρότητα κι ο αμοραλισμός εκθειάζονται και θεοποιούνται, οι άνθρωποι σμίγουν με τα ίδια τα παιδιά τους, χωρίς ίχνος Νεμέσεως και το μόνο που επικρατεί είναι η ακόρεστη δίψα, η λαιμαργία για Εξουσία. Η καταδυνάστευση των άλλων ως απαίτηση ευτυχίας ή υπεραναπλήρωση της μητρικής-πατρικής αγάπης, το μίσος και η εχθρότητα στον αντίποδα της οικογενειακής θαλπωρής και η «τζάμπα κακία» ως αντίπους της φιλανθρωπίας. Η ενσυναίσθηση θετικός πόλος με αρνητικό την εμπάθεια.
Τελικά, όπως φαίνεται στο έργο των μεγάλων λογοτεχνών, που ο λόγος τους είναι πάντα ένας πρώτης τάξεως δραματικό υλικό, η ανθρώπινη φύση παραμένει σχεδόν αναλλοίωτη από τα σπήλαια μέχρι σήμερα. Όσοι προφήτες, καλλιτέχνες, πνευματικοί άνθρωποι κι αν πάτησαν το πόδι τους στη γη, η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, η αμόρφωτος κι αδιαμόρφωτος μάζα εξακολουθεί να βιάζει ζωωδώς την ίδια της τη φύση, των τέκνων της μη εξαιρουμένων.
Στην παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών, στον χώρο Η της Πειραιώς 260, είδαμε ένα μεγαλειώδες «μπαρόκ» θέαμα, με πολλά στοιχεία της μετά το μεταμοντέρνο θεατρικής αναζητήσεως.
Εκπληκτική η Λυδία Φωτοπούλου στο ρόλο του σκληρού κι ανελέητου δούκα της Φερράρα, τελευταίου συζύγου της Λουκρητίας Βοργία. Η συνάντησή τους στη «σέρρα» είναι υποκριτικό ρεσιτάλ. Ερμηνεία για βραβείο.
Ο Μάνος Βακούσης, εκπληκτικός καρατερίστας, ένας ηθοποιός αναγνωρίσιμος από τις επιδόσεις του, δεξιοτέχνης, χάρμα αισθητικής ηδονής. Μπράβο του. Σε αυτό το έργο έπλασε με αληθοφάνεια και πληρότητα το ρόλο του συνειδητά ανέντιμου ανθρώπου. Τόσο ρεαλιστικός που δεν γινόταν καν αποκρουστικός, αλλά καθημερινά φυσιολογικός. Με την Κρίση πέσαν οι μάσκες και βλέπουμε τόσους παρόμοιους ανθρώπους γύρω μας, λες και ξεπήδησαν από τους συλλογικούς εφιάλτες ή από τα πλέον μαύρα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Η φτήνια του κοστουμιού με το οποίο τον έντυσε ο σκηνογράφος-ενδυματολόγος Kenny MacLellan.
Οι υπόλοιποι ηθοποιοί (της πρωταγωνίστριας συμπεριλαμβανομένης) ήταν επαρκείς, αλλά δεν με εξέπληξαν. Κράτησαν καλά το ρόλο τους και υπάκουσαν στις προσταγές του σκηνοθέτη. Συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας παράστασης με ενιαία αισθητική, ρυθμό κι απήχηση στο κοινό. Δεν είναι και λίγο. Η δουλειά του ηθοποιού είναι να ερμηνεύει και να μη λάμπει υπέρ το δέον «κλέβοντας την παράσταση». Τουλάχιστον, όχι σε τέτοιου είδους παραστάσεις που ο θεατής πρέπει να βυθιστεί στην ατμόσφαιρα προκειμένου να προβληματιστεί και να φιλοσοφήσει.
Και υπήρχε πολύ υλικό για διαλογισμό, πολλές αναλογίες με την ταραγμένη εποχή μας. Όπως είπε κι ο τωρινός Πάπας, που πόρρω απέχει από τον πάπα Βοργία, «η απληστία των ισχυρών καταδικάζει τους αδυνάτους σε μια ιδιότυπη σκλαβιά», κι αυτό δεν είναι σύμφωνο με τις διδασκαλίες του Χριστού, που ήρθε να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τον Θάνατο της ψυχής.
Ακόμα μία σημαντική παράσταση, επιτυχία του Φεστιβάλ Αθηνών. Μην τη χάσετε. Μπορεί τα atm να δίνουν 60 ευρώ, όμως εδώ που φτάσαμε, ό,τι επενδύουμε σε διαλογισμό-αυτοβελτίωση-αυτογνωσία είναι η μόνη περιουσία που διαθέτουμε και θα διαρκέσει ίσως περισσότερο από πολλά επίσημα νομίσματα που χρησιμοποιούνται σήμερα. Δεν υπονοώ τίποτα και δεν κινδυνολογώ. Λέω απλώς το αυτονόητο: αυτό που είμαστε κι αυτό που διδασκόμεθα είναι διαρκέστερο από τα προσωρινά αποκτήματά μας. Το «είναι» κατισχύει του «έχειν» και του «φαίνεσθαι». Μορφωθείτε γιατί χανόμαστε. Διαμορφώστε υπεύθυνες και στέρεες, ρεαλιστικές απόψεις, υπερασπίστε τις από το πόστο σας ο καθένας, θυσιαστείτε για τα πανανθρώπινα ουμανιστικά ιδανικά, για να σωθούμε όλοι μας. Ας σχηματίσουμε την κρίσιμη εκείνη μάζα που απαιτείται για το «ποιοτικό άλμα» της Ανθρωπότητας, εκείνο που οραματιζόταν ο χριστιανός φιλόσοφος Σόρεν Κίρκεγκααρντ. Αποκαλυφθείτε κι αποκαλύψτε. Το καρναβάλι είναι υποκρισία και συγκάλυψη. Η Νέμεσις βγήκε και παίρνει κεφάλια. Ο Σίβα ξύπνησε κι αλλάζει πλευρό. Η Κάλι τρέφεται από το αίμα των αθώων. Όπως η Λουκρητία Βοργία, που πληρώνει στο τέλος, αλλά τη γλιτώνει φτηνά – στο γήινο επίπεδο – αναλογικά με τα αποτρόπαια εγκλήματά της.
Εμείς που συνωθούμεθα στις σκοτεινές αίθουσες των θεάτρων και παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα τους θεατρίνους να πάσχουν, ας συμπάσχουμε με ολόκληρη την Ανθρωπότητα σε αυτή την κρίσιμη καμπή της Ιστορίας και του Πολιτισμού της. Ας προασπίσουμε το δικαίωμα να είμαστε άνθρωποι κι ας ζήσουμε τις σύντομες ζωές μας περιεκτικά και ουσιαστικά, χωρίς υποκρισία και κρυμμένα μυστικά. Το κακό με τα «πτώματα στη ντουλάπα» είναι ότι σαπίζουν γρήγορα και βρωμάνε.
Όπως βλέπετε, οι προβληματισμοί από αυτή την παράσταση είναι πλούσιοι και μπορούν να συνεχισθούν εις το διηνεκές. Το προνόμιο των μεγάλων λογοτεχνών. Τα έργα τους είναι ανοικτά σε άπειρες αναγνώσεις.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών
http://greekfestival.gr/gr/events/view/nikita-milivogievits-2015
O Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, από τους πιο σημαντικούς Σέρβους σκηνοθέτες, αναμετριέται με τη Λουκρητία Βοργία του Βικτόρ Ουγκό – επιλογή διόλου τυχαία: «Το επίθετο Βοργία συνδέεται με φρικτά εγκλήματα για την κατάκτηση της εξουσίας και τις άμετρες προσωπικές φιλοδοξίες. Ανέκαθεν ο πόθος της ισχύος συνδεόταν με ανήθικες, αν όχι εγκληματικές μεθοδεύσεις», επισημαίνει ο ίδιος. Η δική του ανάγνωση του ρομαντικού δράματος του Ουγκό δεν αποπειράται μιαν επιφανειακή ανανέωση των στοιχείων που συνθέτουν την παράσταση, αλλά μια θαρραλέα και νεωτερική ερμηνεία του κλασικού.
ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΑ ΣΤΟ ΟΛΥΜΠΙΕΙΟΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρόμοιες δράσεις, με πολλαπλούς αποδέκτες και καλλιτεχνικά μηνύματα προς κάθε κατεύθυνσιν, λειτουργούν ως βόμβες θετικής ενέργειας σε εποχές μίζερες, σε καιρούς αυτομαστίγωσης, αυτολύπησης, μυκτηρισμών παντός είδους. Η Ελλάδα παρήγαγε πολιτισμό ανά τους αιώνες κι είναι σήμερα εδώ, ενωμένη, δυνατή, ανθεκτική, αισιόδοξη, χαρούμενη, έτοιμη να αναπληρώσει το χαμένο χρόνο με τιτάνιες προσπάθειες. Η χώρα που διοργάνωσε τους λαμπρότερους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες, που απέδειξε ότι παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις των Κασσανδρών και τεχνογνωσία διαθέτει και υψηλό επιστημονικό δυναμικό και θέληση για δράση και πρωτοβουλίες και φιλότιμο (λέξη που δεν μεταφράζεται σε καμία άλλη γλώσσα). Δεν θέλω να ξανακούσω ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες και δεν δουλεύουνε. Οι Έλληνες παλεύουν σε μια στενή λωρίδα γης να αντιμετωπίσουν αντίξοες συνθήκες και καταναλώνουν περισσότερη φαιά ουσία, ιδρώτα και ψυχή για να επιτύχουν το αυτονόητο. Σε αυτή τη χώρα επιτελούνται θαύματα και γεννιούνται μεγάλα πνεύματα. Είναι η χώρα η ευνοημένη από τους θεούς και τις θεότητες. Η Φύση, το Περιβάλλον, ο Πολιτισμός, η ευγένεια των φιλόξενων κι ευπροσήγορων ανθρώπων, η βαθιά παιδεία, η μακραίωνη παράδοση, η πλούσια γλώσσα μας που μιλιέται ασταμάτητα εδώ και τρεις χιλιετίες… Γιατί προσπαθούν οι πάντες να μας απαξιώσουν; Γιατί αδικούμε από μόνοι μας τον εαυτό μας; Αφού πασχίζουμε ηρωικά, παραγωγικά δημιουργικά και τελεσφόρα.
Απόδειξη η πρωτοβουλία της Εθνικής μας Λυρικής Σκηνής να δώσει μέσα στην κάψα του καλοκαιριού («θείος Ιούλιος μην» κατά Καβάφη), μια συναυλία με επιλεγμένες πατριωτικές άριες από γνωστές όπερες, στον ιερό χώρο του Ολυμπιείου, στις Στήλες του Ολυμπίου Διός, στον μεγαλύτερο ναό της Αρχαιότητας (μαζί με τον Ηραίον της Σάμου). Στον ίδιο χώρο που ο Βαγγέλης Παπαθανασίου είχε παρουσιάσει τη «Μυθωδία» του, άνοιξε την πόρτα πίσω από την Πύλη του Αδριανού και υποδέχθηκε γενναιόδωρα, Έλληνες και φιλέλληνες, που καθισμένοι στο χώμα παρακολούθησαν με ιδιαίτερη σοβαρότητα αυτή τη μυσταγωγία, συνειδητοποιώντας ίσως – κάπου βαθιά στο συλλογικό ασυνείδητο – ότι «φωνή λαού οργή Θεού!» κι ότι η μουσική ανοίγει τις ουράνιες πύλες, απ’ όπου κατεβαίνουν οι άγγελοι οι φιλάνθρωποι, οι σπλαχνικοί, οι ελεήμονες. Μείζων ενεργειακός χώρος, η Μέκκα για τους επισκέπτες της αρχαίας και της σύγχρονης Αθήνας, το Ολυμπιείον λειτούργησε χθες, 29/7/2015, όπως θα έπρεπε να λειτουργεί κάθε μέρα, όχι μουσειακά, αλλά ως ζωντανός υποδοχεύς, φορεύς και κύτταρο πολιτισμού. Οι χώροι αυτοί που φυλάσσονται με ζήλο από τις αρμόδιες Υπηρεσίες, δεν κρύβουν το μυστικό τους στις πέτρες αλλά στα χθόνια και κοσμικά ηλεκτρομαγνητικά-τελλουρικά ρεύματα, εκείνα που σχηματίζουν κόμβους και «ομφαλούς», εκείνα που διασταυρώνονται και συμπλέκονται σε ένα αόρατο (μέχρι τώρα) χωροδικτύωμα διανομής ενέργειας, άϋλης και ασύρματης μετάδοσης πληροφορίας και Γνώσεως… Αυτά, για την ώρα. Πρέπει λοιπόν να χρησιμοποιούνται και να ενεργοποιούνται από καλλιτεχνικές δράσεις και πράξεις υψηλού δυναμικού και στοχεύσεως. Όχι μία φορά στα εκατό χρόνια. Κάθε μέρα. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν τόσες ομάδες νέων ανθρώπων που με ηρωικές προσπάθειες δημιουργούν καλλιτεχνικά προϊόντα ποιότητος. Ας τους δοθούν οι αρχαιολογικοί μας χώροι, όπως δόθηκε το Λύκειο του Αριστοτέλη στο Φεστιβάλ Αθηνών και φιλοξένησε την ταλαντούχα και φερέλπιδα νέα σκηνοθέτιδα Κατερίνα Ευαγγελάτου σε ένα θέαμα που σου κόβει την ανάσα, βασισμένο στον «Ρήσο» του Ευριπίδη. Να ανοίξουν όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι για το καλλιτεχνικό και φιλοθεάμον κοινό. Κάθε μέρα. Όσο πιο συχνά γίνεται. Έτσι θα προσελκύσουμε περιηγητές άλλου επιπέδου που δεν είναι απλοί τουρίστες, έτσι θα ξαναγίνει η Ελλάδα πνευματικό κέντρο της Υφηλίου!!! Το αξίζουμε και το δικαιούμεθα. Μέσα από αυτή την πολύπλευρη Κρίση, ας απαντήσουμε με τον μόνο τρόπο που δυνάμεθα και μας αναλογεί: ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΟΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ.
Τα συγχαρητήρια ανήκουν σε όλα τα στελέχη το προσωπικό και τους καλλιτέχνες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Έδωσαν το καλό παράδειγμα για όλους μας. Άξιος ο μισθός τους!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής http://www.nationalopera.gr/gr/event/i-luriki-sto-olubieion/
Η Λυρική στο Ολυμπιείον
Συναυλία με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής
Μουσική διεύθυνση Μύρων Μιχαηλίδης
ΠΡΕΜΙΕΡΑ 29 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015
29 Ιουλίου 2015
Ώρα έναρξης 21.00
Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπιείου – Στύλοι Ολυμπίου Διός
Σημαντική αλλαγή: Η διανομή των δελτίων προτεραιότητας και η είσοδος
στον αρχαιολογικό χώρο για την συναυλία θα γίνει από την Λεωφόρο Αμαλίας
στην Πύλη Αδριανού, λόγω έργων στην Β. Όλγας.
Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας τα οποία θα διανέμονται στην είσοδο του Ολυμπιείου, δύο ώρες πριν την έναρξη της συναυλίας.
Σολίστ Τσέλια Κοστέα, Δημήτρης Πλατανιάς, Δημήτρης Πακσόγλου
Με μια μεγάλη συναυλία, με ελεύθερη είσοδο, η Εθνική Λυρική Σκηνή ολοκληρώνει την καλλιτεχνική περίοδο 2014-15, την Τετάρτη 29 Ιουλίου 2015. Στον μαγικό αρχαιολογικό χώρο του Ολυμπιείου, με φόντο τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, η Εθνική Λυρική Σκηνή προσφέρει στους Αθηναίους και τους επισκέπτες της πόλης μας, μια συναυλία με εμβληματικά αποσπάσματα από διάσημες όπερες.
Η λυρική τέχνη είχε πάντοτε τον τρόπο να εκφράζει διαχρονικά θέματα και να δίνει απαντήσεις στα αιώνια ερωτήματα που απασχολούν τον άνθρωπο, την κοινωνία, τα έθνη. Η συναυλία αυτή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής στο Ολυμπιείον, μέσα στο δύσκολο καλοκαίρι του ’15, έρχεται για να υπογραμμίσει τη δύναμη της μουσικής και της τέχνης και να λειτουργήσει ως βάλσαμο σε δύσκολες εποχές.
Με δημοφιλή αποσπάσματα από αγαπημένες όπερες όπως, μεταξύ άλλων, ο Ναμπούκο, ο Τροβατόρε, ο Οθέλλος, ο Μάκμπεθ, η Τόσκα, και με την συμμετοχή του συνόλου των καλλιτεχνικών της δυνάμενων (Ορχήστρα, Χορωδία, Μονωδοί) η ΕΛΣ φιλοδοξεί να προσφέρει μια ανάσα αισιοδοξίας, σε έναν από τους ωραιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας, το Ολυμπιείον.
Εδώ και τέσσερα χρόνια η Εθνική Λυρική Σκηνή έχει αναπτύξει μια σειρά από δράσεις στο πλαίσιο της πολιτικής της εξωστρέφειας της, οι οποίες στόχο έχουν να διατρανώσουν ότι η λυρική τέχνη δεν έχει περιορισμούς, δεν λειτουργεί με κοινωνικούς ή άλλους αποκλεισμούς, αλλά απευθύνεται σε όλους.
Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, αρχιμουσικός Μύρων Μιχαηλίδης θα έχει την ευθύνη της μουσικής διεύθυνσης της συναυλίας. Σολίστ, δύο από τους διαπρεπέστερους μονωδούς της ΕΛΣ -σε Ελλάδα και εξωτερικό-, η υψίφωνος Τσέλια Κοστέα και ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς, καθώς και ο τενόρος της νεότερης γενιάς Δημήτρης Πακσόγλου.
Η συναυλία πραγματοποιείται με την συνδρομή και την υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Εταιρεία Θεάτρου Dot – Θέμελης Γλυνάτσης, «Βερενίκη» του Jean Racine
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Έρωτας ως θεοποιημένη φυγή από τα προβλήματα και τις ευθύνες, η ανάθεση του δυσβάσταχτου υπαρξιακού φορτίου στους ώμους, του «δυνατού», του «άντρα», του «ερώντος», το λιθάρι του Σισύφου σε φίλια χέρια, σεισάχθεια, ή «μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα». Δεν παραπέμπω σε καμία οικονομική, πολιτική, κοινωνική ή άλλη πραγματικότητα. Μιλάω για τον εσωτερικό κόσμο ηρώων και κοινών θνητών και τα διαδραματιζόμενα εκεί, στο θέατρο που χωράει μόνον τους ανθρώπους που μπαίνουν στην καρδιά ή στο κορμί. Κι οι πόρτες ανοικτές, ορθάνοιχτες. Τα τείχη έχουν πέσει προ πολλού. Η υπερηφάνεια έχει πάει περίπατο μαζί με την αυτάρκεια κι η μετάθεση των ευθυνών σε ένα άλλο δυναμικότερο άτομο κοινής αποδοχής το ζητούμενο για να απολαύσουμε την ανατολίτικη ραστώνη, νωθρότητα ή οκνηρία μας. Στη «Βερενίκη» του Ρακίνα συγκρούονται δυο φύλα, δυο κόσμοι, δυο νοοτροπίες, δυο πολιτισμοί, δυο κοσμοθεωρίες. Η νοησιαρχική Ρώμη με τις αρχές της για την καθαρότητα του αίματος των απογόνων των αυτοκρατόρων της και η τρυφηλή Ανατολή που μόνον την ηδονή θηρεύει κι όλα τα άλλα είναι «προφάσεις εν αμαρτίαις». Αυτή η υπερβολή, η αυτοκαταστροφική μανία στη θεοποίηση κι εξιδανίκευση του έρωτα, ενώ το σεξ είναι εύκολο, πρόχειρο και φτηνό για τους πάντες, δείχνει την αρρώστια του δυτικού πολιτισμού μας και την έλλειψη μέτρου σε υπερ-αξίες και υπο-βαθμίσεις.
Δεν έπληξα καθόλου στην παράσταση του Θέμελη Γλυνάτση. Υπήρχε αντίστιξη, ρυθμός, μέτρο, ειρωνικό σχόλιο, σαρκασμός, υπονόμευση και ταυτόχρονη λατρεία στο κλασικό κείμενο, που αναδείχτηκε χάρη στην έμμετρη μετάφραση που φιλοτέχνησε ο βραβευμένος ποιητής Στρατής Πασχάλης. Η εικαστική πραγματικότητα, η «όψις» της παράστασης με ξετρέλανε. Φωτισμοί και σκηνικά εφέ, ομίχλες, ανεμιστήρες και η χρήση του γυμνού χώρου της μεγάλης αίθουσας Δ στον πολυχώρο της Πειραιώς 260 έδωσαν την αίσθηση κινηματογραφικού στούντιο. Μόνη παραφωνία, ψείρες και μικρόφωνα που διέχεαν τον ήχο και δεν ήξερες πάντα ποιος ομιλούσε κάθε φορά. Αυτό έδινε μια επιπλέον μεταφυσική ατμόσφαιρα στην παράσταση, αθέλητη ίσως. Τελικά, αυτό που μένει από τις δεκάδες παραγωγές που βλέπει ένας επαρκής θεατρόφιλος είναι ο διαλογισμός κατά τη διάρκεια και η φιλοσοφία μετά τη λήξη του θεάματος.
Έχω δει πολύ Ρακίνα στην Κομεντί Φρανσαίζ, γελάω συνήθως με την χτυπητή εκφορά του αλεξανδρινού στίχου, παρατηρώ τα πάθη άλλων εποχών ως γελοιογραφίες στο έρεβος της φρικιαστικής μεταβατικής εποχής μας κι εν τέλει… βιώνω την αισθητική ηδονή πλέρια, αφού φεύγω κι εγώ σε άλλα χωροχρονικά μήκη και πλάτη κι αποκαθαίρομαι έτσι από τα προβλήματα, τις εμμονές και τις προκαταλήψεις μου, λησμονώντας τα για λίγο. Αυτή είναι και η ψυχοθεραπευτική δύναμη του θεάτρου. Δια της ομοιοπαθητικής επανέρχεσαι σε μια σχεδόν δυσάρεστη κι αβάσταχτη πραγματικότητα, που σου φαίνεται μάλλον ανεκτή, αν όχι γλαφυρή, σε σχέση και σε σύγκριση με τις σκηνικές εξάρσεις, εκεί όπου όλα τα συναισθήματα μεγεθύνονται και ξεσπούν βιαίως προς τα έξω…
Θα βλέπω πάντα Ρακίνα και Κορνέιγ και Μολιέρο και Γκολντόνι και Λόπε ντε Βέγκα και Μπεν Τζόνσον, γιατί δεν με αφορούν. Κι αυτό με ξεκουράζει. Πρωτότυπη ως άποψη; Τολμηρή; Δεν νομίζω. Απλώς ειλικρινής. Κι αν δεν λέγαμε τις αλήθειες μας, γιατί θα πρέπει να μιλάμε και να γράφουμε;
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών http://greekfestival.gr/gr/events/view/etaireia-theatrou-dot-%E2%80%93-themelis-glunatsis-2015
Η «μεγαλειώδης θλίψη», αιτία ευχαρίστησης για τον θεατή του Ρακίνα, βρίσκεται συμπυκνωμένη στην πλέον λιτή τραγωδία του, τη Βερενίκη (1670), που ανατέμνει το αδύνατο του έρωτα.
Όταν ο Τίτος έρχεται στη Ρώμη, για να αναλάβει την εξουσία, τον συνοδεύει η Βερενίκη, βασίλισσα της Παλαιστίνης, με την προοπτική του γάμου τους, μετά από μακρόχρονο έρωτα. Η Σύγκλητος αντιτίθεται. Οι ελπίδες του ερωτευμένου με τη Βερενίκη βασιλιά Αντιόχου αναπτερώνονται.
Τραγωδία δωματίου, ψιθύρων και ανεκπλήρωτων παθών, δομείται σε δεκαπεντασύλλαβο από τον Στρατή Πασχάλη και ενορχηστρώνεται από τον συστηματικό εκσκαφέα του ρυθμού των λέξεων και των σιωπών, αιρετικό στη σκηνική εικόνα Θέμελη Γλυνάτση.
Ανέστης Αζάς, Υπόθεση Φαρμακονήσι ή Το δίκαιο του νερού
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Οι σύγχρονες διαδραστικές μορφές θεατρικής έκφρασης έχουν πολλά στοιχεία από το agit-prop (agitatia-propaganda), αφού οι εμψυχωτές αυτών των περισσότερο ή λιγότερο αυτοσχεδιαστικών θεαμάτων χρησιμοποιούν τη σκηνή (όχι απαραίτητα σε αμιγώς θεατρικούς χώρους) προκειμένου να εκφράσουν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις ή να προκαλέσουν μιαν επιθυμητή αντίδραση, ευαισθητοποιώντας το κοινό πάνω σε ένα θέμα μείζονος ή ήσσονος σημασίας, επιχειρώντας να αποσπάσουν τη συμμετοχή, τη συμπαράσταση ή απλώς τη συγκατάβασή του. Αυτή η λειτουργικότητα του θεάτρου ως όπλου κι εργαλείου στη διαμόρφωση ή χειραγώγηση της Κοινής Γνώμης είναι γνωστή από αρχαιοτάτων χρόνων (τόσο σε δημοκρατικά πολιτεύματα όσο και σε τυραννικά καθεστώτα).
Η λογοτεχνία και η θεατρική τέχνη στην υπηρεσία ιδεολογημάτων, θεωριών, κινήσεων και κινημάτων. Στην προκειμένη περίπτωση του Ανέστη Αζά και της «Υπόθεσης Φαρμακονήσι» πρυτανεύει το ανθρωπιστικό αξίωμα ότι όλοι είμαστε άνθρωποι (τέκνα του ιδίου θεού – ακόμα κι οι αλλόθρησκοι κι αλλόφυλοι), ότι τα σύνορα δεν είναι ικανό εμπόδιο για να αναχαιτίσουν την ανάγκη των τυραγνισμένων ή καταπιεσμένων λαών για μετανάστευση κι ότι δεν υπάρχουν «λαθρομετανάστες», αφού «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος», σύμφωνα με το λαοφιλές σύνθημα.
Στα πλαίσια αυτής της ανθρωπιστικής διαχείρισης των οικονομικών μεταναστών ή αυτών που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους διωγμένοι από τους πολέμους κι εχθρούς αιμοβόρους ή αδίστακτους, δεν εξετάζονται θέματα υγιούς απορρόφησης από τις κοινωνίες υποδοχής, δεν εξετάζονται θέματα Υγιεινής, ή άλλα πιο ευαίσθητα και πολύπλοκα θέματα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας, ρατσισμού, ξενοφοβίας, αλλοίωσης των πατροπαράδοτων ηθών και εθίμων και λοιπά.
Ο κυνηγημένος μετανάστης είναι είδος υπό προστασίαν κι εξαφάνισιν κι οι πάντες οφείλουν να παρακάμψουν τη δική τους οικονομική ή θεσμική κρίση και να αφιερωθούν στον καλόν αγώνα για να του κάνουν τη ζωή του ανεκτή στον «παράδεισο» στον οποίο κατέφυγε για να ξεφύγει από τα οικεία κακά.
Οι Έλληνες, ως έχοντες μακράν εμπειρία μεταναστεύσεως (αναγκαστικής ή οικειοθελούς) από αρχαιοτάτων χρόνων, κατέφευγαν συχνά στην (αυτό-)εξορία, πάλευαν με αντίξοες συνθήκες και διέπρεπαν στην αλλοδαπή ή εξαφανίζονταν. Από την πρόσφατη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Εμφύλιο και τη Χούντα, έχουν συμβεί ανταλλαγές, μετακινήσεις πληθυσμών κι αναγκαστικές επιμειξίες ή αναμείξεις, έτσι που κάθε φορά – μετά τον αρχικό κλυδωνισμό – η Ελληνική Κοινωνία εμπλουτίζεται με νέα δημιουργικά στοιχεία κι ο πολιτισμός εξελίσσεται κι οι προκλήσεις μεταλλάσσονται σε ευκαιρίες (παρά τα προβλήματα).
Άρα, θα πρέπει να εστιάσουμε στη θετική πλευρά του δυσχερούς αυτού φαινομένου και να προσπαθήσουμε (ως κοινωνία, ως κράτος, ως πολίτες) να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να αντιδράσουμε με τον καλύτερο ανθρωπιστικό και θεάρεστο τρόπο. Η ανοχή στο διαφορετικό είναι βασική αρχή της παγκοσμιοποιημένης πραγματικότητας που βιώνουμε εκόντες-άκοντες. Επομένως δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ειρηνική αφομοίωση των επερχομένων ικετών (ακόμα κι όταν αυτοί υπερβαίνουν αριθμητικώς τις αντοχές και τις ανοχές μας). Πρόκειται για έναν ιδιότυπο «πόλεμο», όπου κρίνονται και οι δυνατοί και οι αδύναμοι και πολλές φορές οι νικητές είναι νικημένοι και τ’ ανάπαλιν.
Αυτά τα ερωτήματα κι οι προβληματισμοί αναδύονται από τη στρατευμένη παράσταση στο Θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών, όπου καταγγέλλεται εμμέσως πλην σαφώς το επίσημο κράτος και η ελληνική Δικαιοσύνη για μεροληψία υπέρ των δημοσίων λειτουργών και κατά των αναξιοπαθούντων θυμάτων. Ήδη από τον πρόλογο του θεατρικού έργου επισημαίνεται η ανάγκη δράσης και διάδρασης με την αληθή πραγματικότητα, πέρα από κάθε σκηνική μυθοπλασία ή τάση φυγής. Αυτό το πολιτικό θέατρο αφυπνίζει τον θεατή, τον αναστατώνει, τον ξεβολεύει, τον θέτει προ των ευθυνών του. Απορώ πώς δεν υπήρχαν και ψηφίσματα προς υπογραφήν στην έξοδο.
Αναρωτιέμαι μήπως το Φεστιβάλ Αθηνών θα μπορούσε να προβεί σε περισσότερο τολμηρές κοινωνικές και πολιτικές παρεμβάσεις, σε συνεργασία με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και Ομάδες Πρωτοβουλίας.
Η θεατρική τέχνη και το θεατρικό φαινόμενο μεταλλάσσεται σε κρίσιμους καιρούς και απαιτεί (στα πλαίσια των δημοκρατικών κοινωνιών) ολοένα και μεγαλύτερη συμμετοχή στη διαμόρφωση του καθημερινού «γίγνεσθαι» και της «περιρρέουσας ατμόσφαιρας». Αυτή άλλωστε είναι και η δουλειά των τεχνιτών του Διονύσου: να μεταδίδουν τη μανία του Βάκχου και να ταράζουν κατεστημένα, προκαταλήψεις και προκατασκευασμένες ιδέες. Κι όποιος αντέξει, ας παραμείνει νηφάλιος μέσα στην καταστροφή, σαν τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, που τη δέρνουν καταιγίδες στην επιφάνεια, αλλά είναι ήρεμη στο βάθος και στωική, δοτική, φιλοσοφημένη.
Η αποστασιοποίηση είναι ένα σημαντικό θεατρικό όπλο κι εργαλείο στη διαμόρφωση της Κοινής Γνώμης. Το κοινό που παρακολουθεί αυτά τα θεάματα είναι μυημένο και κανενός άθυρμα. Ο καθείς σχηματίζει τη δική του άποψη, που είναι καθ’ όλα σεβαστή. Η δουλειά του θεατρανθρώπου είναι να εκθέτει τα προβλήματα και να θέτει τα ερωτήματα. Οι απαντήσεις θα έρθουν μόνες τους, από το Χρόνο και την Ιστορία. Κι ο καθένας θα χρεωθεί το βάρος των επιλογών ή των αστοχιών του. Η ιεραποστολική αγιοποίηση των κατατρεγμένων είναι μόνον η μία πλευρά του νομίσματος. Ο ανώνυμος ψυχολόγος που «μιλάει» δια των ηθοποιών στην «παράσταση» θέτει το θέμα της ενοχοποίησης των από θέσεως ισχύος για να αποφευχθεί η αυτοκριτική και η ανάληψη των ευθυνών από τον δρώντα. Αυτά για την ώρα. Μια σημαντική δουλειά που γεννάει γόνιμους διαλόγους. Μακάρι να υπάρξουν κι άλλες παρόμοιες στο μέλλον.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Ομηρική «Νέκυια» με γιαπωνέζικο τελετουργικό, μυσταγωγία στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο ομηρικός ποιητικός λόγος συναντιέται στην ορχήστρα και στον περιβάλλοντα χώρου του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου με την μακραίωνη γιαπωνέζικη παράδοση του θεάτρου Νο χάρη στο φιλόξενο φεστιβάλ Αθηνών και τη σκηνοθετική επάρκεια του Μιχαήλ Μαρμαρινού, ενός σεμνού βιοενεργειακού θεατρανθρώπου, που ξέρει να προσπερνά εμπόδια, να δέχεται προκλήσεις, να μεταβολίζει αποτυχίες και να εξελίσσεται. Η διαδραστικότητα της προετοιμασίας του θεάματος με τους υποψήφιους-μέλλοντες θεατές θα μπορούσε ίσως να ήταν περισσότερο τονισμένη και να συνάδει με τα ήθη και τα έθιμα της σύγχρονης διαδικτυακής εποχής, όπου τα σύνορα έχουν καταργηθεί και τα γλωσσικά φράγματα έχουν εκλείψει.
Με μια επίκληση στους νεκρούς ξεκίνησε η παράσταση, με τον θίασο να αυτοσυστήνεται και να ζητάει την ανιμιστική ευμένεια των πεθαμένων. Επιτέλους, ιδού και κάποιος που δείχνει σεβασμό στα πνεύματα που στοιχειώνουν αυτόν τον ιερό τόπο του Ασκληπιείου με τη μυστηριακή Θόλο.
Ακολούθως, η όλα παράσταση ξετυλίχθηκε ως ιεροτελεστία με ζωντανή μουσική και τις γνωστές απότομες κοφτές κραυγές που έδιναν μιαν αρχέγονη αχλύ στο μεταφρασμένο στα ιαπωνικά κείμενο της ραψωδίας λ της «Οδύσσειας».
Αυτή η αναμενόμενη μονοτονία, ο μινιμαλισμός των κινήσεων, το στυλιζάρισμα κοστουμιών και requisites, η αποφυγή μελοδραματισμών και πλατειασμών παντός είδους, έδωσαν – έστω και σε άλλη γλώσσα – τα πρωτεία στον Λόγο και στα κοινωνούμενα νοήματα, αφού ή «όψις» ήταν τόσο λιτή σαν γιαπωνέζικη μονοκοντυλιά που παριστάνει και τα χιόνια που λιώνουν στη βουνοκορφή και την αμυγδαλιά που σκάει τα μπουμπούκια της…
Θα προτιμούσα, φυσικά, να ακούσω το κείμενο στο πρωτότυπο με ταυτόχρονο υπερτιτλισμό στα νέα ελληνικά και στα διεθνή αγγλικά, αλλά ακόμα κι έτσι αφέθηκα στη μαγεία της βραδιάς, έστειλα το αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου μου για ύπνο και επιτάχυνα το δεξί (της διαίσθησης, της ποίησης, της ενόρασης).
Και σε άλλες τέτοιες συναντήσεις πολιτισμών, με υγεία, δημιουργικότητα και πνεύμα αλληλεγγύης, συναδέλφωσης κι επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους επί γης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info (από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Φεστιβάλ Αθηνών www.greekfestival.gr) :
24 & 25 ΙΟΥΛΙΟΥ / ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Μια συνάντηση του Μιχαήλ Μαρμαρινού με το θέατρο Νο της Ιαπωνίας και τον μεγάλο master Gensho Umewaka, βασισμένη στη ραψωδία λ της Οδύσσειας του Ομήρου.
Μια απρόσμενη θεατρική συνάντηση δύο πολιτισμών με βαθιές ρίζες μέσα στον χρόνο: Περισσότερο από 2.500 χρόνια μετά τη δημιουργία της ομηρικής Οδύσσειας και 800 χρόνια από την ίδρυση του θεάτρου Νο, το Φεστιβάλ Αθηνών καλεί τον Μιχαήλ Μαρμαρινό να ανεβάσει τη Νέκυια με έναν ιαπωνικό θίασο Νο και τον μεγάλο Gensho Umewaka επικεφαλής. Στην –ονομαζόμενη και Νεκυομαντεία ή Νέκυια– ραψωδία λ, ο Οδυσσέας αφηγείται πώς, από νόστο για την πατρίδα του, και με την παρότρυνση της Κίρκης, επιχείρησε την κάθοδο στον Άδη προκειμένου να λάβει από τον μάντη Τειρεσία χρησμό για τον γυρισμό του στην Ιθάκη.
«Η τέχνη του ιαπωνικού θεάτρου μοιάζει να είναι θεμελιακά αναγκαία και ικανή να μορφοποιήσει τη βαθύτερη ουσία των νοημάτων που περικλείει η Νέκυια», υποστηρίζει ο εκλεκτός Έλληνας σκηνοθέτης. «Πρόκειται για μια από τις αρχαιότερες και συναρπαστικότερες στην παγκόσμια λογοτεχνία επισκέψεις του ανθρώπου στον κόσμο των νεκρών. Φαίνεται πως η μεγάλη Τέχνη έχει, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, πάντοτε να κάνει με την “άλλη” πλευρά του Χρόνου.
Το θέατρο Νο είναι ένα από τα υψηλότερα επιτεύγματα του πολιτισμού στο πεδίο της μεταφυσικής ποίησης.
Η βαθιά παράδοση και εκπαίδευση των ηθοποιών τούς δίνει το δικαίωμα να προσεγγίζουν την καρδιά των πραγμάτων. Με ένα τέτοιο λεξιλόγιο σωματικής φιλοσοφίας, το ΝΟ συναντιέται για πρώτη φορά στην ιστορία του με τη δική μας ΝΕΚΥΙΑ».
Φιλιώ Τριανταφυλλίδου, «Η κομμώτρια που αυτοκτόνησε κατά λάθος», εκδόσεις Παπαηλιού, σ. 230, 12,00 €.
Από τον κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Το μυθιστορηματικό επίτευγμα της πολυσπουδαγμένης κι έμπειρης σεναριογράφου και θεατρικής συγγραφέως Φιλιώς Τριανταφυλλίδου έγκειται ακριβώς στην έντεχνη εκλαΐκευση φιλοσοφικών και μεταφυσικών θεωριών της «Νέας Εποχής» (όπως λέγεται η σύγχρονη πολιτισμικο-θρησκευτική μας πραγματικότητα – λες και η κάθε εποχή δεν είναι νέα σε σχέση με την προηγούμενη…). Η «Θιβετιανή Βίβλος των Νεκρών», η «Αιγυπτιακή Βίβλος των Νεκρών», «Η Κόλαση» του Δάντη και ίσως το θεατρικό έργο του Έρικ Εμάνουελ Σμίτ «Το ξενοδοχείο των δύο κόσμων» (που είχε ανέβει στα ελληνικά σε εκπληκτική σκηνοθεσία του Σ.Α. Ευαγγελάτου στο ατμοσφαιρικό του «Αμφι-θέατρο», απ’ όπου παρέλασαν όλοι σχεδόν οι σημαντικοί θεατράνθρωποι ερμηνεύοντας σημαντικά κείμενα αιώνων…). Το να είσαι καταρτισμένος, μορφωμένος, ενημερωμένος, σε καθιστά επαρκή αναγνώστη και κριτικό του ίδιου σου τού έργου. Αυτό είναι η Φιλιώ Τριανταφυλλίδου. Φτιάχνει έναν μυθιστορηματικό καμβά, πάνω στον οποίο πλέκει ψιλοβελονιά τα πάθη και τα αδιέξοδα των ηρώων της. Η κάθαρση βεβαίως στο τέλος θα έρθει, αλλά όχι με τραγικό ούτε με μελοδραματικό τρόπο. Με τη φιλάνθρωπη γοητεία της συγχώρεσης, με την αμεσότητα της γνώσης της βαθιάς συλλογικής πανανθρώπινης ψυχής, με την ωριμότητα του Γκαίτε που βάζει τη φωνή του Θεού να αθωώνει τον Φάουστ «ότι πολύ ηγάπησε». Αυτή τελικά είναι και η κοινή συνιστώσα όλων των σύγχρονων ιδεολογικών-φιλοσοφικών-μεταφυσικών-θρησκευτικών ρευμάτων: «αγάπη άνευ όρων και ορίων» ή «αγαπάτε γιατί χανόμαστε», ή «αλληλο-συχωρεθείτε για να παρουσιαστείτε όλοι μαζί σαν Ένα στο ΈΝ που σας περιμένει να επιστρέψετε ως άσωτοι υιοί και κόρες στην Εστία σας». Η καβαφική «Ιθάκη» έχει σήμερα μιαν άλλη μορφή και οι εσχατολογικές θεωρίες των προηγούμενων αιώνων δεν βρίσκουν πλέον εφαρμογή στις νέες ταλαιπωρημένης από την Κρίση της Κοινωνίας της Αφθονίας γενιές.
Η Φιλιώ Τριανταφυλλίδη είναι σημαντική λογοτέχνις, γιατί είναι επαρκής, κατηρτισμένη, μορφωμένη και σύγχρονη. Ζει μέσα στο Τώρα, παλεύει, αγωνίζεται κι εκφράζει ως πρωτοπόρος τις υλικές, αισθηματικές, υπαρξιακές και μεταφυσικές αγωνίες των ανθρώπων της εποχής της.
Αναμένομεν με αδημονία και το επόμενο πόνημά της. Και είμαι σίγουρος ότι θα υπάρξουν ακόμα πολλά διεθνούς ακτινοβολίας κι απήχησης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΕΝΑΣ «ΡΗΣΟΣ» ΘΡΙΑΜΒΟΣ χάρη στην Κατερίνα Ευαγγελάτου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο αποδιδόμενος εις τον Ευριπίδη «Ρήσος» βρήκε τον ιδανικό από σκηνής διδάσκαλο στο πρόσωπο της νέας κι ευφάνταστης σκηνοθέτιδος Κατερίνας Ευαγγελάτου, η οποία συνδυάζει την φιλοπαίγμονα διάθεση με το χαρίεν της άνεσης που εκπηγάζει τόσον από το ταλέντο της όσο κι από την επιστημονική της κατάρτιση. Είχα δει αυτή την ιδιότυπη τραγωδία σε μια εξπρεσσιονιστική εκδοχή της από το «Αμφι-θέατρο» σε σκηνοθεσία του πατέρα της Σπύρου Ευαγγελάτου. Θυμόμουνα τον δυναμισμό και την παράλογη απληστία των ηρώων του Τρωϊκού Πολέμου, είχα εντρυφήσει στα νοήματα, στις ιδέες και στα ηθικά διδάγματα του τραγικού ποιητή (όποιος κι αν ήταν αυτός). Προσήλθα λοιπόν στα ερείπια του Λυκείου του Αριστοτέλη, εισερχόμενος από την οδό Ρηγίλλης ως επαρκής αναγνώστης-θεατής έτοιμος να δεχθώ το καινοφανές και το ευπροσήγορον του όλου εγχειρήματος.
Ιδιοφυής ο χωρισμός των θεατών σε τέσσερις ομάδες έτσι ώστε να περιηγηθούν κυκλικά το χώρο, ενόσω ακούγονται από τα μεγάφωνα και προβάλλονται σε άσπρο τοίχο μεταφρασμένα αποσπάσματα από κείμενα του Αριστοτέλη για τα όνειρα. Αυτή η ενεργειακή ενδυνάμωση των περιηγητών που κινούνται σε ενεργειακές πύλες εμπεριέχεται στο βιβλίο μου «Αφθονία Μπουρέικ στις Ενεργειακές Πύλες της Ελλάδας (Κερδίζοντας από τις ενεργειακές πύλες Αφθονία)» (εκδόσεις Momentum). Φαντάζομαι ότι στο άμεσο μέλλον το ενεργειακό και φιλοσοφικό ενδιαφέρον για την Ελλάδα θα αναζωπυρωθεί (η αρνητική δημοσιότητα της οικονομικής Κρίσης, που βιώνουμε δίκαιοι και άδικοι μαζί, θα λειτουργήσει και ως πόλος έλξεως για τη χώρα μας και τον προαιώνιο αθάνατο εναργή πολιτισμό της). Οι σύγχρονοι περιηγητές του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα αρκούνται να φωτογραφηθούν απλώς με φόντο τα αρχαία μνημεία, αλλά θα επιθυμούν ίσως διακαώς να μάθουν, να διδαχθούν, να εκπαιδευθούν, να αφομοιώσουν υψηλές ενέργειες και δονήσεις, να συνδημιουργήσουν… Αυτή ακριβώς τη λειτουργικότητα φαίνεται ότι υπηρέτησε με τόλμη και όραμα η ρηξικέλευθη σκηνοθέτις Κατερίνα Ευαγγελάτου.
Η παράσταση αυτή καθεαυτή, καθημένων των θεατών περιμετρικώς του αρχαιολογικού χώρου με τη δράση να εκτυλίσσεται τόσον στο επίκεντρο όσον και πίσω από τα φωτισμένα παράθυρα του πάνω ορόφου του παρακείμενου νοτίου κτηρίου, είχε έντονο το στοιχείο του παιγνίου, της παιδειάς, της αυτοσχέδιας διασκέδασης των αγυιοπαίδων σε αλάνες και αυλές και στους αρχαιολογικούς, βεβαίως, χώρους, όταν αυτοί δεν ήταν ακόμα περιφραγμένοι – ενθυμούμαι αυτή τη χρυσή εποχή, μισόν αιώνα πριν… Στοιχεία λαϊκού θεάτρου, κουκλοθεάτρου, θεάτρου σκιών-καραγκιόζη, συνέβαλαν στην απομυθοποίηση-αποδόμηση και τον εκσυγχρονισμό των μυθικών ηρώων, αποκαθηλώνοντάς τους σε δραματικά πρόσωπα του ελισαβετιανού δράματος, ιδιοτελή, χαμερπή κι αναξιόπιστα. Αυτή η σκηνοθετική οπτική φώτισε ιδιότυπα το κείμενο και του έδωσε μιαν αλλόκοτη διαχρονικότητα καταδεικνύοντας το αναλλοίωτο κι ανεξέλιγκτο της κατώτερης ανθρώπινης φύσης. Και μόνον γι’ αυτό της το επίτευγμα η Κατερίνα Ευαγγελάτου αξίζει να συγκαταλεχθεί στους πλέον σημαντικούς και πολλά υποσχόμενους σύγχρονους νέους σκηνοθέτες. Πολλοί καταφεύγουν στο λεγόμενο μετα-μοντέρνο, λίγοι όμως με επιστημονική επάρκεια και γνώση του κλασικού-παραδοσιακού. Συγχαρητήρια! Από τις σημαντικότερες παραστάσεις του φετεινού Φεστιβάλ Αθηνών στη χρονιά της πιο βαθιάς κι αλλόκοτης Κρίσης. Και το κοινό τίμησε δεόντως αυτή την πραγματική πρωτοτυπία μιας πραγματικά πρωτοπορειακής σκηνοπθέτιδος: της Κατερίνας Ευαγγελάτου (συνεχίζει επάξια την παράδοση τριών γενεών καλλιτεχνών που φέρουν αυτό το επώνυμο).
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
Συντελεστές
Μετάφραση: Κώστας Τοπούζης
Σκηνοθεσία-Δραματουργία: Κατερίνα Ευαγγελάτου
Χορογραφία: Πατρίσια Απέργη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική σύνθεση: Λευτέρης Βενιάδης
Φωτισμοί: Γιώργος Τέλλος
Σχεδιασμός Ήχου-Ηχοληψία: Κώστας Μιχόπουλος
Συνεργάτις αρχιτέκτων: Ίλυα Τασιούλα
Φωτογραφίες: Χριστίνα Γεωργιάδου
Κομμώσεις: Talkin’ Heads
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Αμαλία Νίνου, Ελένη Τσιμπρικίδου, Ελένη Κουτσιούμπα
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Βοηθοί παραγωγής: Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη, Αλεξάνδρα Μουζακίτη, Τζώρτζια Παινέση
Παίζουν (αλφαβητικά): Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Ορφέας Αυγουστίδης, Αντριάν Κολαρίτζ, Γιώργος Κουτλής, Ερρίκος Μηλιάρης, Αργύρης Πανταζάρας, Λευτέρης Πολυχρόνης, Δημόκριτος Σηφάκης, Ουσίκ Χανικιάν, Ηλίας Χατζηγεωργίου
Συμμετέχει η τάξη κρουστών του Δημήτρη Δεσύλλα από το Ωδείο Αθηνών:
Βεατρίκη Αληθεινού, Δάφνη Ανδρεάδη, Σεμέλη Μαργαρίτη, Οδυσσέας Οικονομόπουλος, Πλούταρχος Τσουρής
Κόρνο: Σπυριδούλα Κοσκινά, Νίκος Ανυφαντής
Πληροφορίες εισιτηρίων
Τιμές εισιτηρίων: 20€, 15€ (φοιτητές, 65+), 5€.
Έναρξη προπώλησης εισιτηρίων: Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2015
Τηλεφωνική προπώληση με πιστωτική κάρτα:
Τηλεφωνικό κέντρο: +30 – 210 32 72 000
Δευτέρα – Κυριακή: 09:00 -21:00
Η τηλεφωνική προπώληση των εισιτηρίων σταματά στις 14:00 την ημέρα της παράστασης.
Διευθύνσεις και ώρες λειτουργίας των εκδοτηρίων:
• Κεντρικά
Πανεπιστημίου 39 (εντός στοάς Πεσμαζόγλου)
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Παρασκευή: 9:00 – 17:00, Σάββατο: 9:00 – 15:00
• Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Μακρυγιάννη
Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά: 9:00 – 14:00 και 18:00 – 21:00
• Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Νομός Αργολίδας
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Πέμπτη: 9:00-19:00, Παρασκευή- Σάββατο: 9:00 – 21:00
• Λοιποί χώροι
Εκδοτήρια εισιτηρίων λειτουργούν σε όλους τους χώρους των εκδηλώσεων. Ανοίγουν δύο ώρες πριν από την έναρξη της παράστασης και εξυπηρετούν μόνο την παράσταση της ημέρας.
Άλλα σημεία πώλησης:
• Καταστήματα Public
• Βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου
• Βιβλιοπωλεία Ιανός
• Reload Stores
Παραλαβή εισιτηρίων:
• Από τα κεντρικά εκδοτήρια και τα ταμεία των θεάτρων
• Με εκτύπωση του ηλεκτρονικού σας εισιτηρίου από τον υπολογιστή σας
• Με courier (επιπλέον επιβάρυνση 3,5€)
Εισιτήρια μειωμένης τιμής:
Ισχύουν για παιδιά και νέους από 6 έως 18 ετών, φοιτητές, πολύτεκνους, στρατιώτες, άτομα άνω των 65 ετών.
Ειδικές τιμές:
Ισχύουν για ηθοποιούς, χορογράφους, σκηνοθέτες, θεατρολόγους με ενημερωμένη κάρτα του Σωματείου τους για τις παραστάσεις στους χώρους της Πειραιώς 260.
ΑμεΑ:
Ισχύουν για άτομα με 67% και άνω αναπηρία, καθώς και για ένα συνοδό, σε προβλεπόμενες θέσεις, με εισιτήριο φοιτητικής τιμής.
Ανέργων:
Ισχύουν για ανέργους με ενημερωμένη κάρτα ΟΑΕΔ, για περιορισμένο αριθμό θέσεων. Δυνατότητα αγοράς μόνο από τα εκδοτήρια του Φεστιβάλ έως και μία μέρα πριν από την έναρξη της παράστασης.
Ομαδικές κρατήσεις:
Για ομαδικές κρατήσεις (20 και πλέον εισιτηρίων) ισχύει έκπτωση 20% επί του συνολικού ποσού.
Πληροφορίες εκδήλωσης
Αρχαιολογικός χώρος Λυκείου του Αριστοτέλη
Ρηγίλλης, Αθήνα ,
Τρίτη έως Κυριακή στις 20.30
Διάρκεια: 90’
- See more at: http://www.elculture.gr/blog/katerina-evangelatou-risos-tou-evripidi/#sthash.wmJ609hh.dpuf
Ακόμα μία μεταφραστική ευωχία από την Παρασκευή Μόλαρη
Quatres poèmes de Kostas Vasilakos traduits en français par
Paraskevi V. Molari
Introduction:
Kostas Vasilakos, né à Polydendri (Attiki, Athènes) fit sa première apparition dans les lettres néohelléniques en 2012 avec “Debris de pensée” (“Skepsis Thravsmata”), recueil de poèmes reçu avec enthousiasme par le public et la critique littéraire. Suivit “Traversant” [“Peri – diavenontas”] (2013), livre qui dévoila aussi son talent de prosateur, puis “Paroles évadées” (“Loguia Drapetes”) (2015), deuxième recueil de poèmes.
“Debris de pensée” est la fin d’ un parcours de vie, l’ aboutissement d’une marche, l’ accouchement attendu et preparé du vers où viennent chercher refuge les souvenirs du passé.
*enseignante, traductrice, historienne
- Les neiges d’ antan
Nous serrions les mains sur les grilles
car la liberté coulait dans notre sang.
Face au ciel noirci par les faucons,
nos jeunes coeurs aspirant à l’ amour,
cherchant de jolies chansons.
Etudiants. Peu importe
si nos doigts fondaient contre les grilles,
peu importe si nos chairs laissèrent leurs traces
Sur les chenilles.
Aujourd’ hui, libre de te dire “je t’aime”.
Libre de chanter ta beauté comme une révolte.
N’ existerais – je
il suffirait d’un brin de larme
d’un bout de boue
pour faire pousser, faire fleurir la liberté
Un autre y serait pour te dire
“je t’ aime”.
Pareilles les fleurs, le soleil pareil,
de même la croix à l’ épigraphe.
- Le voyage
Tes yeux, des mers me faisant voyager.
Envies, bateau aux voiles hissées
voguant les désirs
sur des itinéraires pêle – mêle.
Accroché sur le mat de ton corps,
à la recherche des traces du rêve opaque.
Tu voyages avec moi
cramponnée à mes épaules, à mes yeux,
à la recherche des sentiers perdus.
Voyage unique sans lignes
Sans eaux usées.
Sillage de l’ âme, flagellation des sens,
Route au sens du vent.
- Poésie
Images de l’ âme ∙ touchant les pages ∙
par des larmes d’ encre ∙ notes de vie ∙
peignant les lèvres ∙ aux couleurs de chagrin ∙
sculpteurs de l’ écriture ∙ lorsqu’ ils
cisèlent les rêves ∙ de pollen d’ abeilles ∙
plumes de la pensée ∙ lorsqu’ elles pêlent
les ankyloses ∙ se servant des verités
pour allume – feu.
- Mes enfants
Loin de dormir,
je garde vos rêves effrayés,
les ombres obstruant votre route,
les cris terrifiant votre journée.
Loin de sourire,
je souffre des épines perçant votre vie
du chagrin qui s’ éprend de votre joie,
de l’ avenir incetrain de votre création.
Loin de déséspérer,
j’ attends que vous engendriez
de chemins vierges,
que vous plantiez des coeurs
sur des regards eprouvés
que vous eclaircissiez l’ obscurité.
































