Στον πλανήτη απ’ όπου ήρθες
Δεν υπήρχαν οι λέξεις:
Α. προδοσία
Β. σκληρότητα
Γ. επιβίωση,
Αλλά τ’ αντίθετά τους:
Α. πίστη
Β. τρυφερότητα
Γ. Ζωή.
Και μας τα θύμισες Μαρία
Με τον ερχομό σου.
Καλογεροπούλου… Πώς με τέτοιο επώνυμο
Ήθελες να ευτυχήσεις
ΚΑΙ ερωτικά;
Πώς ξεπερνάς το δηλητήριο της μοναξιάς,
Την αυταπάρνηση του σώματος
Για να βουλιάξεις στο πέλαγος
Των ακκιζομένων σαρκών,
Ένθα γαλήνη ποτέ κανείς δεν βρήκε;
(είναι άραγε οι τρεις αρνήσεις ισοδύναμες
Με μία κατάφαση;)
Σ’ ευχαριστούμε Μαρία, γι’ αυτά που μας θύμισες:
Τ’ αυτονόητα, τα προαιώνια, τ’ αρχετυπικά.
Σε πονάμε, αλλά δεν σε συμπονούμε. Έζησες
Μια ζωή γενναία
Κι έφυγες νωρίς,
Την κατάλληλη στιγμή
Πριν δεις τη σκληρή τρυφεράδα σου
Να λιώνει
Μέδουσα έξω από το νερό,
Αλλοκοσμική, φωσφορίζουσα…
Σαν σήμερα γεννήθηκες. Όμως δεν πέθανες
Όπως οι άλλοι κοινοί θνητοί.
Εξαϋλώθηκες εις τον αιθέρα,
Να μας κοιτάζεις από ψηλά
Και να μας ελεείς
[με την Παναγία-Πανγαία],
Εμάς τους αρνησικυρούντες
Του Πόθου,
Τριτανακοπή
Της εκπτώσεως
Από την Παράδεισο,
Εκεί που τώρα ενδιατρίβεις
Τραγουδώντας.
Να είσαι ευλογημένη Μαρία.
Και να μας σκέφτεσαι.
Το χρειαζόμαστε.
