traduits  en  français  par  Paraskevi  Molari, enseignante, traductrice, chercheur , MA Paul Valéry Montpellier III

ΧΡΗΣΤΟΣΠΑΠΟΥΤΣΗΣ

Christos  Papoutsis  est né à Athènes. Il a fait des études en Médecine ( Université d ΄ Athènes ) et s ΄ est specialisé en tant que médecin généraliste, métier qu ΄ il continue à exercer. Il a participé avec des poèmes au Congrés International de ΄Union Mondiale des Ecrivains Médecins. Ses poèmes ont été publiés dans des revues telles que «Kastalia» et «Mandragoras» ainsi que dans nombre de sites électroniques de poésie. Jusqu ΄ à présent, il a publié deux recueils de poèmes : « Μετά το τέλος τ ’ουρανού »( «Jusqu ΄ à la fin du ciel », 2013, éditions ΄΄Anemos ΄΄, Athènes ) et «Λήθη, η αυτοκράτειρα του κόσμου» (« Oubli, l’ impératrice du monde », 2014, éditions ΄΄Anemos ΄΄, Athènes ). Aujourd ΄ hui, nous présentons, pour la première fois, six poèmes de lui, ( trois de chaque recueil ) traduits en français, espérant avoir bientôt la joie de continuer à le traduire en français.

 

 

Recueil  intitulé  « Après la fin du ciel »   

 

 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΜΟΛΑΡΗ

 

 

 

Μετά το τέλος τ’ ουρανού

 

Στα χρώματα της ανατολής,

μιά πορεία μοναχική

στον ουρανό,τον αιώνιο.

Στα χρώματα του δειλινού,

συνοδοιπορία

στον ουρανό,τον αιώνιο.

Πέταξαν δίπλα, δίχως νήματα.

Και όταν τελείωσε ο ουρανός,

γιατί αιώνιος δεν είναι,

έγιναν  Ένα.

Μέσα στο αδιάσπαστο Όλον.

Πιο κοντά,

απ’ όσο φέρνει ο έρωτας.

Πιο κοντά,

απ’ όσο φέρνει η αγάπη.

 

 

Après la fin du ciel

 

Sous les couleurs de l ΄ aube

Marche solitaire

Vers le ciel éternel.

Sous les couleurs du ciel,

Compagnon de route

Vers le ciel éternel.

Vol parallèle

Depourvus de fil.

Et, dès la fin du ciel,

Car éternel ne l ΄ est pas,

ils se sont unis.

Dans le Tout indissoluble.

Plus près

De ce que l ΄ eros parvient à porter.

Plus près de ce que l΄amour parvient à porter.

 

*****

 

 

 

                                               Ο άνθρωπος της καταιγίδας

 

Άνθρωπος υπεράνω υποψίας

κι όμως…

Χωρίς καχυποψία,

έπαρση, ειρωνία.

Άνθρωπος τρυφερός.

Χωρίς επιθετικότητα,

ανταγωνιστικότητα, υπεροψία.

Άνθρωπος γρανιτένιος.

Δεν κατέχει,

δεν φοβάται,

δεν μολύνεται.

Άνθρωπος γαλήνιος.

Μοναχικός.

Άνθρωπος της καταιγίδας.

 

 

Lhomme de l ΄orage

 

Ηomme

au delà de tout soupçon

et pourtant…

sans méfiance

sans arrogance

ni ironie.

Homme tendre,

point agressif

pas concurrentiel

hautain non plus.

Homme graniteux.

Il ne possède pas,

ne craint pas

ne se souille pas.

Homme serein,

Solitaire.

Homme de l ΄ orage.

 

*****

 

 

 

                                                           Χωρίς λόγια

 

Αλληλέγγυα βλέμματα.

Εποχή της σιωπηλής κραυγής.

Επανάσταση συναισθημάτων.

Υπεύθυνα βλέμματα.

Εποχή του συνειδητού ονείρου.

Επανάσταση χωρίς απόγνωση.

Ειλικρινή βλέμματα.

Εποχή της ενθύμησης.

Επανάσταση χωρίς υποσχέσεις.

Τα όπλα και τα λάβαρα

απουσιάζουν.

 

 

Sans paroles

 

Regards solidaires

Temps de cri silencieux

Révolte de sentiments

Regards responsables

Temps du rêve conscient

Révolte sans désespoir

Regards sincères

Temps de remémoration.

Révolte sans promesses

Sans armes ni étendars.

 

*****

 

 

 

 

 

 

 

Recueil intitulé  « Oubli, impératrice du monde »

 

Κόκκινη άσφαλτος

 

Καταδύεται στην άσφαλτο.

Κόκκινη λίμνη.

Του άρεσαν οι ήσυχες λίμνες,

του έπαιρναν τις σκέψεις στο βυθό τους.

Μα τα ασθενοφόρα, τα ουρλιαχτά,τα μοιρολόγια;

Τι γυρεύουν στη λίμνη του;

Βλέπει.

Απαξίωση.

Εγκατάλειψη.

Ουρλιάζει δίχως φωνή,

χειρονομεί χωρίς τα χέρια.

«Φύγετε!

Αφήστε τη λίμνη να πάρει τις σκέψεις μου.

Δεν τις αντέχω τις σκέψεις μου».

Μια κόκκινη λίμνη στην άσφαλτο.

 

 

Βitume rouge

 

Plongé dans la bitume.

Lac rouge.

Il aimait le calme des lacs,

qui emmenaient ses  pensées

dans leur fond.

Les ambulances pourtant

Les hurlements, les chants funèbres

À quoi bon dans son lac ?

Il regarde.

Dédain.

Délaissement.

Il hurle sans voix,

gesticule sans les mains.

« Partez !

Laissez le lac emporter mes pensees.

Je ne les supporte pas ».

Un lac rouge sur la bitume.

 

*****

 

 

 

Ποιά η χρησιμότητα του ποιήματος;

 

Γράφω ένα ποίημα

για τον έρωτα

για τον πόνο

για τη ζωή

για τον θάνατο.

Μετά, έρχονται

ο έρωτας

ο πόνος

η ζωή

ο θάνατος.

Μου τσαλακώνουν τα χαρτιά,

τα πετούν ως άχρηστα.

Γράφω ένα ποίημα.

Ποιόν ωφελεί

ένας απελπισμένος χορός

ερωτευμένων λέξεων;

 

La poésie, à quoi bon ?

 

J ΄ écris un poème

sur l ΄ amour

sur la douleur

sur la vie

sur la mort.

Puis, arrivent

l ΄amour

la douleur

la vie

la mort.

Ils froisssent mes papiers

Les jettent à la poubelle.

J ΄écris un poème.

À quoi bon

Une danse désesperée

de mots epris ?

*****

 

 

 

Άδεια κούπα

 

Εάν ήμουν ζωγράφος,

θα ζωγράφιζα τη λαχτάρα του σπόρου

να φυτρώσει,να βγάλει φύλλα και καρπούς.

Εάν ήμουν μουσικός,

θα υμνούσα το όνειρο της σταγόνας

να γίνει σύννεφο.

Εάν ήμουν ποιητής,

θα ζωγράφιζα με λέξεις

τη μουσική των ονείρων.

Δεν είμαι

ποιητής, ζωγράφος,μουσικός.

Ένας ζητιάνος είμαι.

Μη δώσετε!

Πάρτε απ’ την κούπα μου!

Πρέπει ν’αδειάσει.

Το απαιτεί

ο δρόμος προς το Φως.

 

Coupe vide

 

Peintre,

Je peindrais le désir ardant de la graine

pour la voir pousser

donner des feuilles et de fruits.

Musicien, je louerais le rêve de la goutte

pour la rendre nuage.

Poète ,

je peindrais avec des mots

la musique des rêves.

Je ne suis

ni poète, ni peintre, ni musicien.

Je suis un mendiant.

Plus d ΄ aumône pour moi !

Prenez ma coupe de mendiant !

Elle doit être vidée.

C ΄ est le chemin vers la Lumière

qui l ΄ exige.

 

*****