Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία/το μουσικό έργο
στο
Θέατρο Τέχνης, ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, ενταγμένο αρμονικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσιμης εποχής μας, ανανεωμένο κι ανανεωτικό, ανοικτό σε προτάσεις και ρηξικέλευθες απόπειρες, ανοικτό σε νέους δημιουργούς… χάρη στην διευθύντριά του Μαριάννα Κάλμπαρη.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μου αρέσει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Είναι αυθεντικός, πληθωρικός και το δομημένο σουρεαλιστικό τού μουσικοκινητικό παραλήρημα είναι υπόδειγμα μιας άλλης Αρμονίας, εσώτερης, ενός σπασμένου Ρυθμού, που αναζητούμε τα κομμάτια του για να ανασυνθέσουμε το ψηφιδωτό τού Κόσμου.
Τον είδα ΣΤΗΝ παράστασή ΤΟΥ στο Ίδρυμα Κακογιάννη, όπου περιστοιχισμένος από αρσενικά poulins χάρισε στο κοινό ένα αιρετικό μουσικοχορευτικό θέαμα κάπου μεταξύ βαριετέ, καμπαρέ κι ενδεχομένως πολιτικού θεάτρου.
Πήγα λοιπόν να τον δω και στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου με την προκατάληψη ότι θα αποδομήσει και θα κατακρεουργήσει το διάσημο έργο του Ροζέ Βιτράκ, που ως σουρεαλιστής θα χαιρόταν μια τέτοια νεοελληνική επέμβαση λίφτινγκ προς το …ελαφρολαϊκό του.
Αντ’ αυτού λοιπόν είδα και μάλλον δεν …άκουσα μια μάλλον ακαδημαϊκή ανάγνωση αυτού του αριστουργήματος με μπαγιάτικο χιούμορ και βαριά πάνω του την πατίνα του χρόνου, χωρίς όμως να παρωδείται το ρετρό και να αποχρωματίζονται σε σέπια οι σύγχρονες «εύκολες» ψηφιακές φωτογραφίες.
Στο επίπεδο του ήχου, ελλείψει μικροφώνων και ψειρών άκουσα μόνον ευκρινώς τον καλό ηθοποιό και άριστο εργάτη της σύγχρονης θεατρικής φόρμας Γεράσιμο Γεννατά. Όλοι οι άλλοι, είτε ούρλιαζαν είτε ψιθύριζαν δεν καταλαβαίναμε πάντα τι λέγανε. Ρώτησα και τους διπλανούς μου, γιατί έχοντας υπερευαίσθητη ακοή και γνωρίζοντας την εκ προοιμίου κακή ακουστική αυτού του θεάτρου θεώρησα ότι ήταν μάλλον δικό μου πρόβλημα. Όταν τελικά διαπίστωσα ότι δεν ήμουν θύμα μικρού αγγειακού στο εγκεφαλικό κέντρο της ακοής, χαλάρωσα και απόλαυση την οπτική πανδαισία.
Ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης ως «υποκριτής», θεράπων της ιεράς τέχνης του Διονύσου ήταν μάλλον αμήχανος, τόσο αμήχανος όσο και ο Σαββόπουλος όταν επεχείρησε να μελοποιήσει τους αριστοφανικούς «Αχαρνής» κατά παραγγελίαν του ιδίου του Καρόλου Κουν αυτοπροσώπως. Μόνον που τότε, το «ιερόν τέρας» της τέχνης του θεάτρου δεν προχώρησε και στην υλοποίηση αυτής της αρχικής προθέσεως συνεργασίας με τον διάσημο τραγουδοποιό και τροβαδούρο. Έτσι απολαύσαμε τον Διονύση Σαββόπουλο στους δικούς του «Αχαρνής» και τον Κουν στους …άλλους. Γιατί το θυμάμαι αυτό τώρα; Πρώτον το προνόμιον της μέσης ηλικίας: η πολυτέλεια της μνήμης. Δεύτερον γιατί κριτική χωρίς ένταξη της δράσεως στο χωροχρονικό συνεχές δεν γίνεται. Και τρίτον (και σοβαρότερο): διαπίστωσα για άλλη μια φορά ότι ακόμα κι ο Χατζιδάκις ως τραγουδοποιός, παρ’ όλο που είχε γράψει μουσική για θέατρο, και μάλιστα για διάσημες παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, δεν θα τολμούσε να δεχτεί και να εκτεθεί σε αυτό το τόλμημα.
Η συγγραφή, η ενορχήστρωση, η ερμηνεία κι η υλοποίηση ενός σύγχρονου μιούζικαλ (ειδικά αν βασίζεται σε διασκευή πασίγνωστου έργου) απαιτεί ιδιαίτερη τεχνογνωσία και μια ιδιαίτερη σκηνική «βιομηχανία». Ένας έλληνας τραγουδοποιός, ακόμα και με Όσκαρ μουσικής, ακόμα και με εμπειρία σε «Οδό Ονείρων» και άλλα συναφή μουσικοθεατρικά διαμάντια, δεν θα πετύχαινε ενδεχομένως στη διασκευή ενός τόσο σημαντικού και μνημειώδους έργου σαν αυτό. Δεν το γράφω για να «χρυσώσω το χάπι» της αρνητικής κατά το μάλλον ή ήττον κριτικής μου, αλλά από μια εσωτερική αίσθηση Δικαίου.
Προτείνω στον καλό, στον εξαίρετο Σταμάτη Κραουνάκη, να συνεργαστεί με σύγχρονους κειμενογράφους, στιχουργούς, λογοτέχνες, θεατρικούς συγγραφείς και να συνθέσει το δικό του μιούζικαλ με τη δική του θεματολογία και το ιδιαίτερο στίγμα του. Και τότε – ίσως – αν αφιερωθεί πολύς χρόνος σε αυτό το εγχείρημα να έχουμε κάτι παραπάνω από ένα ακόμα αξιοθέατο.
Εν ολίγοις, η παράσταση ήταν ηχητικώς μουντζούρα, οπτικώς καρναβάλι, λεκτικώς απαράδεκτη και στιχουργικώς πρόχειρη.
Τόσο κακά.
Παρ’ όλ’ αυτά, απόλαυσα το σύνολο της δουλειάς, το περιβάλλον, τη σκηνοθετική επάρκεια, την αμέριστη συμπαράσταση όλων των συντελεστών στην Ιδέα του θεάματος, το ρυθμό, τη συνοχή, την καλαισθησία, την ευαισθησία, το τολμηρό ανανεωτικό πνεύμα τής καλλιτεχνικής διευθύντριας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.theatro-technis.gr/sezon-2016-2017/
Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία/το μουσικό έργο
4 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου
Το έργο ορόσημο του σουρρεαλιστικού κινήματος «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» (1928) που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από τον Κάρολο Κουν κατά την περίοδο 1973-74, ανεβαίνει και πάλι στο Θέατρο Τέχνης και για πρώτη φορά παγκοσμίως ως μουσικό έργο.
Ο Βικτώρ, ένα υπερανεπτυγμένο εννιάχρονο αγόρι-θαύμα, περνάει μέσα σε λίγες ώρες από την αθωότητα στη γνώση, αποκαλύπτοντας βίαια όλη την ψευτιά, τη σαθρότητα, τη σαπίλα της οικογένειας και της τάξης του και διαλύοντας τα πάντα γύρω του. Όταν συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί ν΄αλλάξει τίποτα, στρέφεται στη μοναδική επιλογή που του απομένει: το θάνατο.
Ένα έργο για την επανάσταση που πνίγεται μέσα στην πηγή της, για το θάνατο της αστικής τάξης, για την κατάρρευση του ψεύδους. Η μουσική δημιουργεί μια νέα φόρμα που «κουρδίζει» απόλυτα το κείμενο στο ρυθμό της εποχής μας.
Λιμπρέτο/ Μουσική σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας
http://www.theatro-technis.gr/fotografies-gia-viktor-ta-pedia-stin-exousia/
Πρώτες εικόνες για το Βικτώρ ή Τα παιδιά στην εξουσία
Λιμπρέτο, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Δραματoλόγος παράστασης: Πλάτων Μαυρομούστακος
Σκηνικά- Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Χορογραφίες: Μαρίζα Τσίγκα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Video trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Βικτώρ: Σταμάτης Κραουνάκης
Λιλή: Χάρης Φλέουρας
Εσθήρ: Φωτεινή Μπαξεβάνη
Αιμιλία/ Ιντά: Φένια Παπαδόδημα
Κάρολος: Χρήστος Γεροντίδης
Θηρεσία: Μαρία Τζάνη
Αντουάν: Γεράσιμος Γεννατάς
Στρατηγός: Κωνσταντίνος Ευστρατίου
Συμμετέχουν:
Βασιλίνα Κατερίνη
Μάριος Κρητικόπουλος
Βασίλης Παπαδημητρίου
Κώστας Κουτρούλης
Μουσική Διεύθυνση, πιάνο: Βασίλης Ντρουμπογιάννης
Κιθάρες, Κρουστά: Βάϊος Πράπας
***
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων:
Πέμπτη: ενιαία είσοδος 10 ευρώ | Παρασκευή: 15 ευρώ, 10 ευρώ μειωμένο, 8 ευρώ ανεργίας
«Αφέντης και δούλος» του Τολστόι
διαχρονικός και σύγχρονος, σε μια αγαπησιάρικη, βασισμένη στη συναισθηματική διέγερση τού θεατή παράσταση στο «Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου».
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Συμπαθής ο μπρεχτικός πρόλογος των άβαφων (προς το «φυσικό» βαμμένων) ηθοποιών, αριστοφανική παράβασις ίσως, περιττή ενδεχομένως και ναρκισσιστική ούτως ή άλλως, αφού δεν μας ενδιαφέρει να προϊδεαστούμε για τις προσλαμβάνουσες εικόνες που επεστράτευσε στο χτίσιμο του ρόλου του ο καλός ηθοποιός και πολυπράγμων Δημήτρης Λιγνάδης.
Στο έργο τώρα: διαχρονικός ο Τολστόι, κολακεύει ομοιοπαθητικώ τω τρόπω τους ανελέητους αφέντες-κερδοσκόπους τής προεπαναστατικής Ρωσίας, ελπίζοντας να επιτύχει δια της Τέχνης το «ποιοτικό άλμα», τη δημιουργία της απαραίτητης «κρίσιμης μάζας» έτσι ώστε να επιτευχθεί η απόσεισις του «Μαύρου νέφους» πάνω από το συλλογικό συνειδητό κι ασυνείδητο της μεταιχμιακής εποχής του.
Τώρα, ένας αφέντης που θυσιάζει τη ζωή του για να ζεστάνει απελπισμένα το βρωμιάρικο σώμα του μουζίκου που μέχρι τότε τον είχε για φτύσιμο, εεε…. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στα μυθιστορήματα. Από αυτή την άποψη είναι περισσότερο αληθοφανής και ρεαλιστικός ο Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ στο διήγημά του «Βόρειος Πόλος» (που το είδα στο Παρίσι, σκηνοθετημένο από τον συχωρεμένο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ και με τον Μπρούνο Γκαντς στον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων – γύρισα στο ξενοδοχείο Hotel de France απέναντι από το πανεπιστήμιό μου Paris III – La nouvelle Sorbonne και δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα φοβούμενος μην τύχει και πεθάνω από κρυοπαγήματα!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ, ΌΧΙ ΟΙ ΕΥΚΟΛΟΙ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΓΑΡΓΑΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ – ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, ΚΑΜΠΟΤΙΝΟΙ, ΔΗΘΕΝ;).
Ένα κείμενο λοιπόν που πάσχει εξ ορισμού, από ποιητική αναληθοφάνεια, που δεν αιτιολογεί δραματουργικώς τη μεταστροφή, που βασίζεται σε ευσεβείς πόθους κι απονέμει εύφημες μνείες σε κοινωνικές τάξεις δια του σχήματος της συνεκδοχής («το μέρος αντί του όλου»), δεν μπορεί παρά να απαιτεί ειδικό χειρισμό και από τον μεταφραστή ή δραματουργό κι από τον σκηνοθέτη-διασκευαστή, αλλά και από τους ηθοποιούς. Στην συγκεκριμένη περίπτωση απλώς χαλαρώσαμε και ταξιδέψαμε στον υπέρ-ρεαλιστικό χώρο του εξορκισμού του φόβου ενός επικείμενου, απρόσκλητου κι απότομου Θανάτου [λες κι ο Χάρος πρέπει εξάπαντος να μας στείλει κουφέτα πριν έρθει να μας πάρει].
Δεν χάρηκα αυτή την παράσταση. Δεν συμμετείχα. Δεν εμπνεύστηκα. Δεν ενοχλήθηκα όμως. Ήταν τόσο ζεστό, τηλεοπτικό, ευτυχισμένο κι εκδηλωτικό το πολυπληθές κοινό, τόσο που νόμισα για μια στιγμή πως δεν έχουμε Κρίση, πως έχουμε λεφτά στις τσέπες μας, πως μπορούμε να πάμε διακοπές εφέτος… Εεεε, δεν είναι και λίγο για …παράπλευρη απώλεια μιας παράστασης. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να πληρώσει κανείς ένα εισιτήριο!!! (μπορεί και δύο).
Αυτά για την ώρα. Συγχωρήστε μου την αυστηρότητα. Δεν είναι ποτέ προσωπική. Έχει να κάνει με τις εκατοντάδες παραστάσεις που έχω δεί/παρακολουθήσει/μελετήσει εδώ και σαράντα χρόνια.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Αφέντης και Δούλος
Ο Γιώργος Νανούρης διασκευάζει και σκηνοθετεί το διήγημα του Λέοντος Τολστόι «Αφέντης και Δούλος» με τον Δημήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Αφέντη και τον ίδιο στο ρόλο του Δούλου. Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Λόλεκ.
Μετά τις επιτυχίες Κατερίνα και Χειρόγραφο ο Γιώργος Νανούρης ξανασυνεργάζεται με την Λυκόφως, με την παράσταση Αφέντης και Δούλος.
Το διήγημα του Λέοντος Τολστόι που γράφτηκε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο της Ρωσίας 125 χρόνια πριν, είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ. Μοιάζει με σύγχρονη παραβολή που μιλά για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Ένας πλούσιος έμπορος αψηφά τις ακραίες καιρικές συνθήκες και με μοναδικό κίνητρο το κέρδος, αποφασίζει να βγει με τον υπηρέτη του μέσα στη νύχτα για να προλάβει να αγοράσει πρώτος ένα κτήμα σε τιμή ευκαιρίας. Στο δρόμο, εξαιτίας μιας δυνατής χιονοθύελλας, χάνονται στις παγωμένες εκτάσεις της ρωσικής επαρχίας. Οι δύο άντρες βρίσκονται τώρα μόνοι και ανυπεράσπιστοι μπροστά στους κινδύνους της μανιασμένης φύσης. Ο αφέντης θα προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό του αφήνοντας τον δούλο μόνο και αβοήθητο. Πολύ σύντομα όμως θα βρεθεί στην ίδια θέση μ’ αυτόν και τότε θα ακούσει για πρώτη φορά την καρδιά του να χτυπά πραγματικά…
Λέων Τολστόι
Ο Λέων Τολστόι (Λεφ Νικολάιεβιτς Τολστόι 1828 – 1910) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών. Αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια, αφοσιώθηκε με μεγάλη αγάπη στους μουζίκους, βοηθώντας τους και μελετώντας τη ζωή τους. Ως καλλιτέχνης, ο Τολστόι διακρίνεται για τη βαθιά γνώση των κρυφών πτυχών της ψυχής και την άμεση καθαρότητα του αισθήματος. Το έργο του είχε τεράστια σημασία και άσκησε γόνιμη επίδραση στη ρωσική και στην παγκόσμια λογοτεχνία. Γεννήθηκε στη Γιάσναγια Πολιάνα το 1828 και από το 1844 ως το 1847 σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν. Στον πόλεμο της Κριμαίας πήρε μέρος ως αξιωματικός του πυροβολικού. Ο αποτροπιασμός για τις φρικαλεότητες του πολέμου αυτού καθρεφτίστηκε στα Διηγήματα της Σεβαστούπολης (1855-1859). Από το 1863 ως το 1869 ασχολήθηκε με τη συγγραφή του μυθιστορήματος Πόλεμος και Ειρήνη. Στο άλλο του μεγαλειώδες μυθιστόρημα, την Άννα Καρένινα (1873), αντικατοπτρίζεται ανάμεσα στα άλλα η τραγωδία μιας γυναίκας που έπεσε θύμα της ψεύτικης και απάνθρωπης ηθικής της κοινωνίας. Άλλα σημαντικά έργα του: Ανάσταση (1889), Το κράτος του ζόφου (θεατρικό), Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς (1884), Αφέντης και δούλος (1895) κ.α. Ο Λέων Τολστόι πέθανε το 1910 από πνευμονία στην περιοχή Αστάποβο σε ηλικία 82 ετών.
Ταυτότητα παράστασης
Διασκευή-Σκηνοθεσία
Γιώργος Νανούρης
Παίζουν
Δημήτρης Λιγνάδης
Γιώργος Νανούρης
Μουσική
Λόλεκ
Σκηνικά-Κοστούμια
Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί
Χρήστος Τζιόγκας
Εικαστική σύλληψη και επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης
Βοηθ. σκηνοθέτη: Δημήτρης Κυπραίος, Αντώνης Κολοβός
Βοηθ. σκηνογράφου: Νατάσα Τσιντικίδη, Σωτήρης Μήτσουλας
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Οργάνωση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Η διασκευή είναι βασισμένη στο βιβλίο:
Λέων Τολστόι, Αφέντης και υπηρέτης
Μετάφραση από τα ρωσικά: Σταυρούλα Αργυροπούλου
Εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2016.
Παραστάσεις
Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων
15 € & 12 € (Φοιτητικό, άνω των 65 ετών, Ανέργων, ΑΜΕΑ)
Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών, Κεραμεικός
Τηλ.: 2110132002-5, 2121042777
Μια παραγωγή της Λυκόφως
Η ζωή μιας γυναίκας (Une vie / A woman’s life) (2016)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται ότι τα αθάνατα λογοτεχνικά έργα, ακόμα κι αν δεν είναι μεγαλειώδη, όταν είναι αληθινά, όταν αγγίζουν ευαίσθητης χορδές της πανανθρώπινης Ψυχής, είναι παντός καιρού, ακόμα κι όταν δεν υπάγονται στην κατηγορία «κλασικά».
Ο Γκυ ντε Μωπασάν, μεγάλος ψυχογράφος στην εποχή του, στον αντίποδα της εκκεντρικής και σκανδαλώδους Κολέτ, ξέρει να καταδύεται στη γυναικεία συναισθηματική σφαίρα και να ανιχνεύει το σκότος που εμφιλοχωρεί μέσα στις υπάρξεις εκείνες που είναι αλκοολικές με το Φως, την ευρρυθμία, την τάξη κι αναζητούν διαρκώς την ασφάλεια μέσα από την ιδιοκτησία.
Σε αυτή την αριστουργηματική ταινία, η αποτυχία του παλαιού τύπου ιδιοκτήτη (μεγαλοϊδιοκτήτη γης) να κρατήσει συνεκτική την οικογένειά ΤΟΥ και να διαφυλάξει την τιμή ΤΟΥ γίνεται με το δυσβάστακτο κόστος του ξεπουλήματος της γης ΤΟΥ. Μόνη στερνή νότα αισιοδοξίας στο τέλος η νεογέννητη εγγονή, με τα αθώα φωτεινά χαρακτηριστικά του προσώπου της.
Υπέροχες ερμηνείες, εκπληκτικοί διάλογοι, αριστουργηματικά φλασ-μπακ. Ο κινηματογράφος μπορεί να είναι σημαντικός, θελκτικός και ψυχαγωγικός χωρίς τερατώδεις μεγαλοπρεπείς στοχεύσεις. Τα απλά χαμηλόφωνα ανθρώπινα πάθη αρκούν. Ας ξαναμάθουμε να ψιθυρίζουμε στην εποχή των μεγαφώνων.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.asty-cinema.gr/category/coming-soon/
Η Ζωή Μιας Γυναίκας
A Woman’s Life (Une vie)
[Έξοδος: 16 Φεβρουαρίου 2017]
Σκηνοθεσία: Στεφάν Μπριζέ (Γαλλία)
Νορμανδία, 1819. Η Ζαν είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη παιδιάστικα όνειρα και αθωότητα, που επιστρέφει σπίτι μετά από τα σχολικά της χρόνια που τα πέρασε στο μοναστήρι. Παντρεύεται έναν ευγενή της περιοχής, αλλά σύντομα αυτός αποδεικνύεται τσιγκούνης κι άπιστος. Σιγά σιγά οι ψευδαισθήσεις της Ζαν διαλύονται. Μια ταινία εποχής –αλλά παντός καιρού– για το τέλος του ρομαντισμού και την απομάγευση που έρχεται με την ενηλικίωση, βασισμένη σ’ ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μωπασάν. Βραβείο της FIPRESCI στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας.
ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
«Μέχρι Θανάτου» σε διασκευή και σκηνοθεσία Μάνου Τσότρα, ρομαντική κομεντί αμερικάνικου τύπου στην Αθηναΐδα, μια παράσταση που θα δουλέψει και θα «κάνει πόρτα» χάρη στην παλιά αλάθητη συνταγή του καλογραμμένου έργου (κατά Σκριμπ).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ξεκινώντας από το μπουλβάρ και το «καλογραμμένο έργο» κατά Σκριμπ, οι σύγχρονες ρομαντικές κομεντί επιτελούν το έργο της συναισθηματικής αποφορτίσεως των αστών, των βουτηγμένων στα άγχη της βιομηχανικής κοινωνίας της αφθονίας και της μεταβιομηχανικής κρίσιμης ηλεκτρονικής πραγματικότητας σήμερα, όπου αναμένουμε το μέλλον χωρίς να έχουμε κλείσει τους λογαριασμούς μας με το παρελθόν.
Αισιόδοξη η κωμωδία που διασκεύασε (από το The owl and the pussycat του Bill Manhoff) και σκηνοθέτησε ο Μάνος Τσότρας στην Αθηναΐδα. Εξαίρετοι «πλαστικοί» ο δύο ηθοποιοί που γεμίζουν τη σκηνή με την πληθωρικότητά τους: Η Φαίδρα Δρούκα και ο Σταύρος Νικολαΐδης δίνουν ραντεβού με το σουρεαλιστικά γελοίο, στη μέγιστη μεσογειακή ακρότητά του και κερδίζουν το στοίχημα, αφού αρκούν μόλις δέκα λεπτά από την έναρξη για να το μεταβολίσουν σε απολύτως ρεαλιστικό κι αληθοφανές. Μήπως άλλωστε κάπως έτσι δεν είναι η μικροαστική περιρρέουσα καθημερινότητα γύρω μας; Πνιγμένοι στα χρέη και στ’ αδιέξοδα, βλέποντας τις προσωπικές μετοχές να υποτιμώνται και να μηδενίζονται, γινόμαστε όλοι άθυρμα των εύκολων συναισθηματισμών μας και κουρνιάζουμε ο ένας στον άλλον, σα γατάκια που τα βρήκε η καταιγίδα απροετοίμαστα κι απροστάτευτα….
Το αφαιρετικό σκηνικό (ειδικά το παράθυρο του φόντου, που χρησίμευε σαν φωτιστική υπόδειξη των ωρών της μέρας ή της νύχτας) συνέβαλε στον από-ρεαλισμό του όλου θεάματος και στο τόνισμα του σουρεαλιστικού στοιχείου.
Οι ήχοι επίσης ταιριαστοί.
Το όλον θέαμα άξιζε τον τίτλο της ψυχαγωγικής κωμωδίας. Βγαίνοντας νιώθουμε καλύτεροι κι αισιόδοξοι άνθρωποι. Μια ένεση ευημερίας σε καιρούς σκοτεινούς. Μην το χάσετε!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/poluxoros-athinais/mexri-thanatou/
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ
Από 11 Φεβρουαρίου κάθε Σάββατο και Κυριακή
Η Φαίδρα Δρούκα και ο Σταύρος Νικολαΐδης δίνουν ραντεβού στην «Αθηναΐδα» από τις 11 Φεβρουαρίου για να ζήσουν έναν έρωτα… Μέχρι θανάτου!
Μπορεί μια παρ’ ολίγον καρδιακή προσβολή να γίνει αφορμή για μια αξέχαστη ερωτική βραδιά που θα σημαδέψει για πάντα την παρορμητική, ανασφαλή και αμόρφωτη πόρνη Ντόρις και τον εγωκεντρικό, φαλλοκράτη, νευρικό και διανοούμενο Φέλιξ;
Η απάντηση κάθε Σάββατο και Κυριακή στη Μουσική Θεατρική Σκηνή του Πολυχώρου Πολιτισμού «Αθηναΐς».
Η ρομαντική κωμωδία «Μέχρι Θανάτου» που υπογράφει ο σκηνοθέτης Μάνος Τσότρας, βασίζεται στο «The owl and the pussycat» του Bill Manhoff. Παρουσιάζει με απόλυτο ρεαλισμό την ερωτική σύγκρουση δύο αντίθετων χαρακτήρων που για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στον ανταγωνισμό που γεννά ο έρωτάς τους, προσπαθούν να αλλάξουν ο ένας τον άλλον φτάνοντας σε γελοίες καταστάσεις. Όταν δεν τα καταφέρνουν, η μόνη λύση για αυτούς είναι η αυτοκτονία. Τι είναι αυτό που θα τους κάνει να απελευθερωθούν από τα «δεσμά τους»;
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο- Σκηνοθεσία: Μάνος Τσότρας
Παίζουν: Σταύρος Νικολαΐδης, Φαίδρα Δρούκα
Σκηνογράφος-Ενδυματολόγος: Μαρία Καραθάνου
Φωτισμοί: Νίκος Καλατζής
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γωγώ Μαρινάκου
«Ο ΈΝΑΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ» τής Λείας Βιτάλη στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
Η Σοφία Σεϊρλή αναδημιουργεί τον ΈΝΑΤΟ ΓΑΜΟ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ της Λείας Βιτάλη σαν δαιμονική ελαφρολαϊκή φάρσα με παραστασιακούς κώδικες ανάμεσα στο μπουλβάρ και στην παλαιά αθηναϊκή επιθεώρηση. Μόνον η ανάδραση με το κοινό περιορίστηκε σε μερικά ηχητικά ξαφνιάσματα…
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η πείρα ενός ηθοποιού και ο πρότερος θεατρικός βίος του μπορούν να αναδείξουν ή να χαντακώσουν ένα κείμενο. Στην περίπτωση της Λείας Βιτάλη και του αριστουργηματικού της θεατρικού έργου με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο «Ο ΈΝΑΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ», η Σοφία Σεϊρλή αναδόμησε το κείμενο εμπλουτίζοντάς το με παραστασιακούς κώδικες από το μπουλβάρ και την παλαιά διαδραστική αθηναϊκή επιθεώρηση και χωρίς να παραβγεί με τους «νούτικους» ηθοποιούς έπλασε μια δαιμονική ελαφρολαϊκή φάρσα, υποδυόμενη μια τρελή ανοϊκή γριά εγκλεισμένη στη φυλακή των φαντασιώσεών της. Δεν ήταν ακριβώς η γηραιά κυρία, αλλά μια άλλη γριά που υποδύεται μια ηθοποιό που υποδύεται τη γηραιά κυρία. Αυτό έδωσε ένα άλλο, απρόσμενο βάθος στο «μαύρο» φόντο του καλογραμμένου έργου κι ανέδειξε φιλοσοφικά επίπεδα κι έθεσε θέματα προς προβληματισμόν καινοφανή, που δεν είχαν τουλάχιστον αναφανεί σε προγενέστερες ερμηνείες του ίδιου κειμένου. Αυτό είναι και το ενδιαφέρον για εμάς τους θεατρολόγους και τους συστηματικούς μελετητές του θεατρικού φαινομένου: μπορούμε να ανακαλύπτουμε κάθε φορά νέες πτυχές του ίδιου πράγματος. Αυτό είναι σχεδόν ερωτικό. Μπορεί να καταντήσει ακόμα κι έξις…
Τελικά, το 3ο Φεστιβάλ Θεατρικού έργου του 21ου αιώνα (υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού) και με καλλιτεχνική διευθύντρια την πολύ και σε πολλά έμπειρη Λεία Βιτάλη, πρέπει κατά τη γνώμη μου να ενισχυθεί, να επιχορηγηθεί και να συνεχισθεί στον ίδιο χώρο, γιατί πώς αλλιώς θα αναδειχθούν οι νέες, λανθάνουσες εν πολλοίς φωνές της σύγχρονης δραματουργίας; Όσο για τη θρυλούμενη ανάγκη του κοινού για αναγνωρίσιμους ηθοποιούς, γνωστούς ευρέως από τη μικρή οθόνη, αυτή είναι η μισή μόνον αλήθεια. Γιατί σε παραστάσεις με συντελεστές που «δεν τους ξέρει ούτε η μαμά τους» παρατηρούμε κοσμοσυρροές, αφού η διαφήμιση «στόμα με στόμα» και μέσω των καναλιών κοινωνικής δικτύωσης είναι η πλέον αποτελεσματική στην εποχή της γρήγορης ηλεκτρονικής πληροφόρησης που διανύουμε…
Αυτά επί του παρόντος. Αναμένω κι άλλα θαύματα στο ατμοσφαιρικό θεατράκι «ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ», στα πλαίσια τού Φεστιβάλ Θεατρικού έργου του 21ου αιώνα, υπό την καλλιτεχνική ράβδο της Λείας Βιτάλη.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.aggelonvima.gr/copy-of-sonata-toy-selinofwtos
ΘΕΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ
Η καρδιά μας, φέτος, θα ταξιδέψει στο Χόλλυγουντ, στη Βαυαρία, στη Σερβία, στη Ρωσία, στην Κούβα, στην Ινδία, στην Κωνσταντινούπολη.
Θα ταξιδέψει στα άδυτα της ψυχής, στα bistrots του κόσμου, θα φτάσει μέχρι το φεγγάρι.
Η καρδιά μας, φέτος θα ταξιδέψει σε κινηματογραφικά στούντιος της εποχής του ’60, σε σιδεράδικα της εποχής του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου και στα ίδια σιδεράδικα είκοσι τόσα χρόνια μετά, σε μια κουζίνα αρχοντικού της Αβάνας του Μπατίστα και του Φιντέλ, σε μια μοσχοβολιστή αποθήκη μπαχαρικών της Βομβάης, σε σκοτεινά σοκάκια και πλουμιστά σεράγια της Πόλης στην εποχή του Αβδουλχαμίντ του Πολυχρονεμένου.
Σε όλα αυτά τα μέρη, η καρδιά μας θα συναντήσει ανθρώπους που ζουν την ζωή δυνατά, που αγαπούν με πάθος, που δεσμεύονται από τους όρκους τους μέχρι τέλους, που ξέρουν να γελούν, να πιστεύουν στην ζωή και να μην παραδίνονται. Ανθρώπους που ακούν την φωνή της παράδοσής τους και τιμούν τις ρίζες τους.
Ανθρώπους που μάς γεμίζουν πίστη, αισιοδοξία και χαρά της ζωής.
ΣΤΑΘΜΟΣ ΕΚΤΟΣ: ΚΑΠΡΙ ΙΤΑΛΙΑ
Ο ΕΝΑΤΟΣ ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ ΓΗΡΑΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ
της Λείας Βιτάλη
«Ευφυές με σουρεαλιστικό οίστρο, διασκεδαστικό, πρωτότυπο και επίκαιρο», χαρακτηρίστηκε το έργο της Βιτάλη, η οποία «ζωντανεύει» ξανά το «τέρας» της απληστίας και του άκρατου καπιταλισμού που δημιούργησε ο Φρίντριχ Ντίρενματ στην «Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας». Αυτή τη φορά το «τέρας» χτυπά στην Ελλάδα της κρίσης.
Η Κλάρα Τσαχανασιάν -120 ετών πλέον- επισκέπτεται τη χώρα για να τελέσει τον Ένατο Γάμο της με τον νεκρό (!) εραστή της και επίσημους καλεσμένους αρχηγούς κρατών, τον Πάπα και τους μεγιστάνες φίλους της. Στην πραγματικότητα όμως –μεταξύ λουλουδιών, φουρώ, νυφικών του Ντιορ, κεριών και φέρετρου- σχεδιάζει μια διαβολική εκστρατεία. «Κάνε σούζα μικρή μου χώρα» σηκώνει το δάχτυλο και λέει, «έτσι μπράβο». Θα μείνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά της; Μια μαύρη φάρσα που μιλάει με σαρκασμό και χιούμορ για τη σύγχρονη άγρια εποχή.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία:
Άσπα Κυρίμη
Σκηνικά – Κοστούμια:
Ιουλία Σταυρίδου
Μουσική επιμέλεια:
Αθηνά Καψετάκη
Φωτισμοί:
Βαγγέλης Μούντριχας
Ερμηνεύει:
Σοφία Σεϊρλή
http://www.aggelonvima.gr/blank-x9p8v
3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ
υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού
Το Θέατρο «Αγγέλων Βήμα» και η Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ συγγραφέας Λεία Βιτάλη με χαρά ανακοινώνουν την συνέχιση του Φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου του 21ου αιώνα για τρίτη συνεχή χρονιά υπό την αιγίδα πλέον του Υπουργείου Πολιτισμού.
Μετά την καταξίωση αυτής της δύσκολης προσπάθειας και το αγκάλιασμά της από τους Έλληνες συγγραφείς, δημοσιογράφους, κριτικούς αλλά και το κοινό με ακόμη μεγαλύτερο κέφι και σκληρή δουλειά στηρίζουμε και προβάλλουμε το Ελληνικό έργο. Και ανακοινώνουμε το πρόγραμμα του 3ου μας φεστιβάλ για τη νέα καλλιτεχνική περίοδο 2016-2017 που περιλαμβάνει, όπως κάθε χρόνο, νέα φρέσκα έργα, σε πρώτο ανέβασμα ολοκληρωμένης παράστασης στη σκηνή, Ελλήνων συγγραφέων που ζουν στην Ελλάδα αλλά και στην αλλοδαπή. Έτσι φέρνουμε σε επαφή με το κοινό ό,τι πιο φρέσκο γράφεται μέσα και έξω από τη χώρα στην Ελληνική γλώσσα.
Τα νέα επιλεγμένα μας έργα έχουν ποικιλία στη θεματολογία τους καθώς και διαφορετικό ύφος και γραφή για να παρουσιάζεται όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντιπροσώπευση του Ελληνικού θεατρικού ρεύματος στη συγγραφή. Έργα με πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό, έργα με υπαρξιακό περιεχόμενο ή έργα εμπνευσμένα από τη σύγχρονη κοινωνική ζωή αλλά και έργα που άπτονται των διεθνών προβλημάτων, όπως η σύγχρονη τρομοκρατία, ή έργα που συνομιλούν με μεγάλα κλασσικά έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, θα παρουσιαστούν για 12 παραστάσεις το κάθε ένα κάθε Δευτέρα και Τρίτη από 31/10/16 έως 30/5/17 στο θέατρο «Αγγέλων Βήμα».
Για ακόμη μια χρονιά -μια πολύ δύσκολη και άκρως ανταγωνιστική θεατρική χρονιά- ο θεσμός του Φεστιβάλ μας, πάντα με τον καλλιτεχνικό σχεδιασμό της εμπνεύστριάς του Λείας Βιτάλη, υλοποιούμενος από το «Αγγέλων Βήμα», πάντα δυναμικά προσηλωμένο στους στόχους του, θα στηρίξει το Ελληνικό θεατρικό έργο με μόνες του δυνάμεις το μεράκι μας και την αγάπη και προσέλευση του κοινού. Και θα παρουσιάσει στο συνεχώς αυξανόμενο κοινό του πέντε ολοκαίνουριες, χαμηλού προϋπολογισμού μεν, αλλά άρτιες παραστάσεις φιλοδοξώντας να κάνει το καλό Ελληνικό θεατρικό έργο το ΠΡΩΤΟ έργο της καρδιάς μας!
«Καλιγούλας» του Καμύ στο Δημοτικό Πειραιά
υπό την ιδιοφυή μπαγκέτα του καλλιτεχνικού διευθυντή Νίκου Διαμαντή σε μια άκρως φιλοσοφική, μπρεχτική θα έλεγα παράσταση, σε μετάφραση Φρανσουάζ Αρβανίτη, σκηνοθεσία Αλίκης Δανέζη Knutsen και με τον Γιάννη Στάνκογλου στην ερμηνεία της ζωής του…
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο «Καλιγούλας» του Καμύ είναι τραγικός σαν τον Οιδίποδα του Σοφοκλή, τον Προμηθέα του Αισχύλου, τον Ορέστη του Ευριπίδη, τον Άμλετ του Σαίξπηρ. Το μόνο που δεν κατέχει είναι το γελοίο της ανθρώπινης ύπαρξης, η τραγικωμικότητα της πανανθρώπινης συνθήκης. Είναι σαν τον Ληρ, κονταροχτυπιέται με τα στοιχεία της Φύσης και περιπίπτει στη μεγίστη Ύβριν, στο φρικτότατο αμάρτημα, στην άσφαλτη αστοχία: να μιμηθεί τον δημιουργό θεό. Κι αφού δεν μπορεί να δημιουργήσει ζωή αρέσκεται στο να τη χαλά. Κι επειδή δεν φοβάται ο ίδιος το θάνατο, ως γενναίος, ακραίος τρελός, τον χαρίζει αφειδώλευτα στους άλλους. Θέλει το φεγγάρι και το θέλει τώρα, γιατί νομίζει ότι είναι το μόνο που δεν έχει. Δεν κατέχει όμως τόσα πολλά πράγματα που η αλαζονεία της εξουσίας του στερεί: όπως π.χ. τη Σοφία, τη Γνώση των νόμων του Σύμπαντος… Είναι βουτηγμένος στο Κακό με την αγνότητα που άλλοι ασπάζονται το Καλό. Εδώ γίνεται μνεία από τον διανοητή Αλμπέρ Καμύ για τον αναγκαστικό δυισμό, σχεδόν μανιχαϊστικό, στον οποίο υπακούουν όλες οι μορφές ζωής πάνω στη γη. Εκτός όμως από το άσπρο-μαύρο, καλό-κακό, αρσενικό-θηλυκό, ψυχρό-θερμό, συναίσθημα-λογική, υπάρχει κι ο αδήριτος νόμος Αίτιον-Αιτιατόν (κοινώς κάρμα). Κι εκεί είναι που μένει μετεξεταστέος ο Καλιγούλας του Καμύ. Μπορεί να μη νιώθει Φόβο, μπορεί ως προς αυτό τουλάχιστον να υπερέχει από τους κοινούς θνητούς, γίνεται όμως κι ο ίδιος άθυρμα στις πίσω ρόδες της Ιστορίας, ακόμα ένας παρανοϊκός στο θρόνο της Ρώμης, με υπερεξουσίες που καταχράται χωρίς να λογαριάζει τα δημοκρατικά αισθήματα του σοφού λαού. Θυμίζει κατά πολύ τον σαιξπηρικό Ιούλιο Καίσαρα ως προς τούτο: «το κράτος είμαι εγώ». Και τον «βασιλιά ήλιο» βεβαίως. Και την περίφημη οικογένεια Ρομανώφ, που είχε τρισεκατομμύρια καταθέσεων στην Ελβετία ενώ ο περήφανος ρώσικος λαός πεινούσε κι επένετο. Ο Καλιγούλας, ως τραγικό πρόσωπο, είναι διαχρονικός, αφού ο επαπειλούμενος Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος μόνο από ένα τέτοιο «ελεύθερο» κι ακαταλόγιστο πνεύμα μπορεί να κηρυχθεί. Γιατί η Ελευθερία, η απόλυτη, η ανέφικτη, η ανεδαφική, η καταστροφική (ανυπερθέτως) είναι το ζητούμενο του διανοητή Καμύ σε αυτό το διαλογικό φιλοσοφικό πόνημά του. Το πανανθρώπινο αίτημα της απελευθέρωσης από τα δεσμά και της σκλαβιά της Ύλης είναι τραγική μοίρα στον πλανήτη Γαία, όλων των Προμηθέων αυτού του κόσμου, που σπεύδουν να βοηθήσουν τα ταλαίπωρα, φυλακισμένα ανθρώπινα όντα… Για να αλυσοδεθούν οι ίδιοι, να κρεμαστούν, να σταυρωθούν, να προπηλακιστούν, να καούν στην πυρά, να βασανιστούν με όλους τους δυνατούς κι αδύνατους τρόπους. Γιατί προκαλεί ηδονή στους πονεμένους ο πόνος του άλλου, του έτερου, που είναι πάντα όμως «εγώ», «εμείς», όπως θα έλεγε ο Πυθαγόρας.
Ορθώς οι ευφυείς συντελεστές αυτής της παράστασης, κάτω από την ιδιοφυή μπαγκέτα του καλλιτεχνικού διευθυντή του ανανεωμένου (εσωτερικώς κι εξωτερικώς) Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά [που κάποτε δεν πάταγε κανείς και τώρα κατακλύζεται από φιλότεχνους κι ανήσυχους πνευματικούς ανθρώπους]… ορθώς, λέγω, οι συντελεστές αυτής της καταπληκτικής κι αδύνατης αλλά όχι αδύναμης εν πολλοίς παράστασης επέλεξαν μπρεχτικές και μιουζικαλικές φόρμες για να ανταπεξέλθουν στην ανία του από σκηνής φιλοσοφικού διδακτικού λόγου. Και τα κατάφεραν όλοι υπέροχα, γι’ αυτό και θα τους αναφέρω όλους δημοκρατικά, χωρίς ιδιαίτερη μνεία σε κανέναν. Ούτε καν στον πρωταγωνιστή Γιάννη Στάνκογλου, που είχε την τύχη να ερμηνεύσει το ρόλο της ζωής του. Μετά από αυτόν λιγοστεύουν οι πιθανότητες να κονταροχτυπηθεί θεατρικώς με γιγαντιαίες μορφές της πνευματικής πρωτοπορίας. Ο Καλιγούλας κατά Καμύ είναι ένας μπροστάρης, που παλεύει με το Άγνωστο στα μαρμαρένια αλώνια της ανθρώπινης Άγνοιας. Κι αυτό είναι το μόνο ελαφρυντικό του.
«Την ελευθερία του ανθρώπου να αμαρτάνει από άγνοια τη ζήλεψαν ακόμα κι οι θεοί» (από την υπό έκδοσιν ποιητική μου συλλογή «Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα», από τις Εκδόσεις των Φίλων, σύντομα στα βιβλιοπωλεία…).
Κι ιδού οι μεγαλειώδεις εργάτες αυτού του μοναδικού θεάματος, που θα κάνουμε πολλά χρόνια να το δούμε έτσι ανεβασμένο επί ελληνικής σκηνής:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Φρανσουάζ Αρβανίτη
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη Knutsen
Σκηνικά: Πάρις Μέξης
Κοστούμια: Μαρίνα Χατζηλουκά
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Μουσική: Blaine Reininger
Κίνηση: Νίκος Δραγώνας
Ειδικός συνεργάτης: Μανώλης Δούνιας
Βοηθός σκηνοθέτη: Βένια Σταματιάδη
Βοηθός σκηνογράφου: Μαντώ Ψυχουντάκη
Βοηθός ενδυματολόγου-Eιδικές κατασκευές: Μυρτώ Κοσμοπούλου
ΠΑΙΖΟΥΝ:
Γιάννης Στάνκογλου, Θεοδώρα Τζήμου, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Μιχάλης Afolayan, Δημήτρης Κίτσος/Κώστας Νικούλι, Αριστοτέλης Αποσκίτης, Χάρης Εμμανουήλ, Δημήτρης Λιόλιος, Γιώργος Νάκος, Στράτος Σωπύλης, Κώστας Λάσκος.
Πρωτότυπη μουσική live επί σκηνής ο Blaine Reininger των Tuxedomoon
Promo φωτογραφίες: Bill Γεωργούσης
Σχεδιασμός αφίσας: Φίλιππος Βασιλειάδης
Make up: Σίσσυ Πετροπούλου
Κατασκευή κοστουμιών: Σάλι Αλάραμπι
Mε την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών
Μια παραγωγή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά με την Stefi Theaterworks-Γιάννης Μ. Κώστας
Οργάνωση παραγωγής: Μανόλης Σάρδης-Pro4
Συντονισμός παραγωγής: Aνζελίκα Καψαμπέλη
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
«Έτερος Εγώ» α-λά ελληνικά.
Το απόλυτο θρίλερ που οι αθεόφοβοι, «αδέκαστοι», main-stream «κριτικοί» το αξιολογούν με δύο αστεράκια. Αιδώς Αργείοι!!! Υπάρχει και κοινό και βλέπει…
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε μια άδεια αίθουσα, απόλαυσα σε σχεδόν ιδιωτική προβολή (ένεκα τα δύο αστεράκια των «κριτικών») την ωραιότερη ταινία μυστηρίου που έχει βγάλει ο ελληνικός κινηματογράφος τα τελευταία τριάντα χρόνια. Τέλειο σενάριο, άψογη πλοκή, χωρίς κενά, ρυθμός εκλεκτικός, ερμηνείες ασύλληπτες, ντεκόρ και κοστούμια καταπληκτικά, ρεσιτάλ υποκριτικής από τον πρωταγωνιστή με το αντιεμπορικό αλλά αξιομνημόνευτο όνομα: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης. Και μόνον ο τρόπος που έβαζε κι έβγαζε τα γυαλιά του ήταν συναρπαστικός. Ως δύσκολος θεατής, που έχω δει κι έχω δει σαράντα χρόνια τώρα δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Έψαξα να βρω ψεγάδι και δεν βρήκα. Τέλειοι όλοι τους. Δείτε αυτή την ταινία. Παίζεται (ακόμα) σε αρκετές αίθουσες. Η «Αλκυονίδα» την κατέβασε την Κυριακή χωρίς να ενημερώσει το κοινό της. Κρίμα. Πρέπει δηλαδή να περνάμε μέσα από τα συστήματα και τους νταβατζήδες με τα χοντρά λεφτά για να υπάρχουμε στον χώρο της Τέχνης; Και το αισθητήριο του κοινού; Οι πραγματικά αδέκαστοι κριτικοί; Φιμωμένοι ή καταιγισμένοι από τις πανάκριβες ακριβοπληρωμένες καταχωρήσεις των άλλων. Ο κόσμος απομακρύνθηκε από τον κινηματογράφο, όχι μόνον λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά γιατί έβλεπε πολυδιαφημισμένες και πολυσυζητημένες ανοησίες (για να μην το πω πιο …λαϊκά). Καιρός είναι τώρα να λάμψει η Αλήθεια και να πάρουμε το σπαταλημένο χρήμα μας πίσω. Γυρίστε την πλάτη στα πανάκριβα κουρέλια που σας σερβίρουν. Είναι σαν τα «ρούχα του βασιλιά» από το υπέροχο παραμύθι του Άντερσεν. Μακριά από το Main stream!!! Είναι για τα πρόβατα. Εκτός αν θεωρείτε ότι ανήκετε στο κοπάδι και χρειάζεστε …βοσκό. Τότε… είστε άξιοι της μοίρας σας. Δείτε αυτή την ταινία και δεν θα χάσετε.
Θα πρότεινα στους συντελεστές να εκπονήσουν και το δεύτερο μέρος: ο εγκληματολόγος παντρεύεται τη νοσοκόμα, μοιράζεται το μενταγιόν μαζί της. Εκείνη σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό. Ο δράστης την εγκαταλείπει. And so on…
Κρίμα γι’ αυτήν την πανέμορφη χώρα με τους άξιους ανθρώπους και τα καλά μυαλά. Πρέπει να βγουν έξω για να λάμψουν. Έτσι δεν είναι; Κι η Κάλλας αν έμενε εδώ θα ήταν μια χοντρή Μαρία Καλογεροπούλου στο πίσω μέρος της χορωδίας (θα την είχαν σκάσει την κακομοίρα! Τουλάχιστον τώρα πήγε από …Έρωτα! Τουλάχιστον αυτό είναι κάτι μεγαλειώδες, αντάξιο σε έναν καλλιτέχνη ολκής).
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.athinorama.gr/cinema/movie/eteros_ego-10054855.html
Έτερος Εγώ
Θρίλερ 2016 | Έγχρ. | Διάρκεια: 101′
Eλληνική ταινία, σκηνοθεσία Σωτήρης Τσαφούλιας με τους: Δημήτρη Καταλειφό, Φρανσουά Κλιζέ, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, Μάνο Βακούση, Ιωάννα Κολλιοπούλου
Ένας εκκεντρικός, μοναχικός εγκληματολόγος αναλαμβάνει να βοηθήσει στην εξιχνίαση μιας σειράς τελετουργικών φόνων, τους οποίους ο δράστης συνοδεύει με πυθαγόρεια ρητά.
Το «Έτερος Εγώ» μοιάζει να έχει βγει από μοδάτο λογοτεχνικό μπεστ σέλερ, όπου μαθηματικά, εγκλήματα και φιλοσοφία συναντιούνται σε ένα τυπικό αστυνομικό θρίλερ της μετα-«Seven» εποχής. Μόνο που εδώ το ερμηνευτικό κλειδί δεν είναι τα θανάσιμα αμαρτήματα, αλλά οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα και για όσο Φίντσερ απολαμβάνουμε άλλο τόσο Φώσκολο πρέπει να υποστούμε. Και αυτό γιατί ο Τσαφούλιας διαθέτει ιδέες και μια σχετική γνώση για το πώς δομείται ένα σύγχρονο θρίλερ, δεν διαθέτει όμως ούτε τα μέσα να στήσει μια ευπρόσωπη παραγωγή που απαιτεί μια ταινία του είδους (όλα θυμίζουν τηλεοπτικό επεισόδιο ελληνικού «CSI») ούτε τη σεναριακή στιβαρότητα η οποία θα τον κρατούσε μακριά από λογικές αυθαιρεσίες, ευκολίες στην εξέλιξη της πλοκής και σχηματική περιγραφή των χαρακτήρων.
NERUDA:
ή η ιστορία μιας κινηματογραφικής αποκαθήλωσης
από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να αποκαθηλώσουμε τα είδωλα του εικοστού ταραγμένου αιώνα. Παραμοιάζουν φαστιστικά, αυταρχικά, εγωκεντρικά, αυτιστικά, νακρισσιστικά κι υπερφίαλα στον αιώνα μας, της επαπειλούμενης τεχνολογικής-οικολογικής καταστροφής, της κλιματικής αλλαγής, του ακήρυχτου παγκοσμίου πολέμου…
Ήδη από την ταινία του επίσης ναρκισσευόμενου Αλεχάντρο Χοδορόφσκι με τον χαζό μελοδραματικό τίτλο «Ποίηση χωρίς τέλος» (λες και περιμέναμε αυτόν να μας πει ότι η Σαπφώ κι ο Ευριπίδης θα διαβάζονται ακόμα για πολλές χιλιάδες χρόνια)… Έλεος! Ήδη από την ταινία, τη χαζοχαρούμενα καρναβαλικά και φτηνά συμβολική, κραυγαλέα περιθωριακή κι αυτιστικά θριαμβολογική ταινία τού Χοδορόφσκι φάνηκε ότι ήρθε η ώρα να αποκαθηλώσουμε τον ήρωα, τον… τον… τον νομελίστα Πάμπλο Νερούντα. Κι αυτό το επιτυγχάνει απολύτως μια ταινία, αδιάφορη, ενοχλητική και πληκτική που παίζεται τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες με έναν καμποτίνο στο ρόλο του μεγάλου ποιητή. Καλά, θα πρέπει να τον μισούσε πάρα πολύ αυτός που έγραψε το σενάριο, αλλά ακόμα περισσότερο ο υπεύθυνος για τη διανομή, ο σκηνοθέτης ο σκηνογράφος, ακόμα κι ο φωτογράφος. Μα περισσότερο απ’ όλους τον μίσησε τον ρόλο του ο ίδιος ο πρωταγωνιστής! Σπάνιο. Εξαιρετικά σπάνιο. Σχεδόν μοναδικό. Μια υμνολογία από την ανάποδη. Χωρίς να γίνεται όμως παρωδία ή σάτιρα. Κι αυτή η επιπόλαιη σοβαροφάνεια ήταν ακόμα πιο αποτελεσματική στην κατεδαφιστική, καταστροφική, αποδομητική της μανία.
Τι να πω; Παρακολούθησα άναυδος το θέαμα. Αλλά δεν ήμουν μόνον εγώ. Οι εξηντάρηδες (και βάλε…) στην πλειοψηφία τους θεατές έσυραν τα βήματα βαριά μέχρι τις τουαλέτες (ο προστάτης βλέπεις – άτιμα γηρατειά!) κι απήλθαν σιωπηλοί. Έτσι και χειροκροτούσε κάποιος νομίζω ότι θα μετατρεπόταν η κινηματογραφική αίθουσα ΟΛΥΜΠΙΟΝ τού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε καρναβάλι και θα είχαμε τουλάχιστον κάτι να θυμόμαστε από αυτή την άχρωμη, άχαρη και προσβλητική για τη μνήμη τού ποιητή ταινία.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.athinorama.gr/cinema/movie/nerouda-10055166.html
“Ανεμοδαρμένα ύψη” στο ΚΘΒΕ, μια παράσταση με αξιώσεις
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η απόσταση μέσα στο χρόνο μας επιτρέπει να δούμε τόσο τα έργα όσο και τις συνθήκες που τα γέννησαν στην συγκεκριμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα με την τραγική γελοιότητα που υποβάλλει η ανθρώπινη κατάσταση σε κάθε εμβριθή μελετητή. Όχι, δεν στέκουν πια τα ρομαντικά παραληρήματα της δεσποινίδος Έμιλυ Μπροντέ. Και η ρομαντική θύελλα κι η ερωτική ορμή έχουν μετατοπιστεί τους τελευταίους αιώνες προς την ομαδική καταστροφή και τον απρόσωπο θάνατο, αυτού τούτου του πλανήτου πρωτίστως… Επομένως δεν μπορούμε να μωροφιλολογούμε για αισθήματα στο μικροσκόπιο του εντομολόγου. Όλες αυτές οι αθώες υπάρξεις, όλες αυτές οι κυρίες, παγιδευμένες στον Έρωτα, έτσι όπως τον έχουν βιώσει από την μυθιστορηματική πλευρά τού συρμού τής εποχής τους, μοιάζουν σχεδόν αυτιστικές και γελοίες. Όπως η κυρία στο τέλος της επιτυχημένης πρεμιέρας του κλασικού πεζογραφήματος «Ανεμοδαρμένα Ύψη» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Αυτή λοιπόν η υπέρκοψη επιτηδευμένη γηραιά και παλαιωμένη γελοία ύπαρξις, μου έφερε την κάτασπρη γούνα της στη μούρη προσπαθώντας να τη φορέσει επιδεικτικά για να ζηλέψουν όλοι. Αποτροπιαστικό το θέαμα ενός βαλσαμωμένου ζώου που βρυχάται στο πρόσωπό σου, ακριβώς όπως και στην επιτυχημένη αφίσα της παράστασης. 
Διαμαρτυρήθηκα εντόνως, όμως η αρχοντοχωριάτα, σοφολογιώτατη «κυρία» έκανε την κουφή, μέχρι που έφτασε η καλοπροαίρετη διπλανή μου φιλόλογος να την δικαιολογήσει: «μα είναι γριά η κακομοίρα! Δεν ακούει!». Αυτό όμως το άκουσε μια χαρά η αναιδής και βιάστηκε να διαμαρτυρηθεί. Μου φάνηκε τόσο γελοία όσο κι οι «κυρίες» του έργου, χαμένες μέσα στον χαζορομαντικό αυτισμό τους ενόσω ο κόσμος χάνεται και η …γούνα χτενίζεται!!!
Η παράστασις ήτο ευπρόσωπος κι αξιώσεων. Όμως ό,τι και να κάνεις, το έργο παλιό κι η όποια αναστήλωσίς του μόνον μουσειακό χαρακτήρα μπορεί να έχει. Υπέροχα τα σκηνικά και τα κοστούμια. Καταπληκτικές οι ερμηνείες. Σύγχρονη η μετάφραση χωρίς αναζήτηση αναλογιών, δίχως λογοτεχνικές αξιώσεις με άλλα λόγια. Αυτά παθαίνουν όσοι αναθέτουν σε μη βασανισμένους λογοτέχνες παρόμοιους δραματουργικούς άθλους. Ας πρόσεχαν! Η χώρα μας βρίθει καλών λογοτεχνών-δραματουργών-θεατρολόγων-ποιητών. Ας επιβληθεί από κάποιον φορέα-θεσμό ή δεν ξέρω από ποιον άλλον σε μια χαοτική δημοκρατία τού «Ό,τι νά ΄ναι»… ας επιβληθεί λέω εκ τών κάτω («φωνή λαού οργή θεού») η εμπεριστατωμένη, έγκυρη, διαπιστευμένη, εύστοχη και λειτουργική, αποτελεσματική μετάφραση-διασκευή-δραματουργική επεξεργασία των αριστουργημάτων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς. 
Κι ακόμα κι αν έχει παλιώσει, μπαγιατέψει και ξεβάψει, ακόμα και με χαμένο το λούστρο του το έργο με τον συμβολικά εξώφθαλμο τίτλο «Ανεμοδαρμένα Ύψη» δείχνει κάποια πράγματα για την εξέλιξη του Παγκόσμιου Ανθρώπινου Συνειδητού (και Υποσυνείδητου).
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=2&production=44081&mode=31
Ανεμοδαρμένα ύψη
| 2016-2017 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος
Ανεμοδαρμένα ύψη – Μπροντέ Έμιλυ Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 11/02/2017 Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» γράφτηκαν από την αγγλίδα συγγραφέα Έμιλυ Μπροντέ το 1847, όταν ήταν μόλις 27 ετών. Καθώς είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έχει μεταφερθεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο, έχει γίνει όπερα, μιούζικαλ και μπαλέτο. Ήρωές του είναι τα μέλη δύο οικογενειών, που κατοικούν σε απομονωμένα σπίτια στα χερσοτόπια του Γιόρκσαϊρ και σημαδεύονται από τον έρωτα του Χίθκλιφ και της Κάθριν. Η Μπροντέ παρουσιάζει την ιστορία της καταστροφής τους, φέρνοντας στην επιφάνεια τα απελπισμένα και παράφορα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης, με τρόπο αντίστοιχο της αρχαίας τραγωδίας. Το βικτωριανό μυθιστόρημα διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Γιάννης Καλαβριανός, που συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Για τον Γιάννη Καλαβριανό, η ουσία του έργου βρίσκεται στα λόγια της Κάθριν, η οποία, αν και παντρεύτηκε τον Λίντον και έδιωξε τον Χίθκλιφ από κοντά της, ομολογεί: «Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα στο δάσος: ο χρόνος θα το αλλάξει, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου, όμως, για τον Χίθκλιφ, μοιάζει με τους αιώνιους βράχους από κάτω. Είναι η πηγή μιας ελάχιστα ορατής αλλά απολύτως αναγκαίας απόλαυσης. Ο Χίθκλιφ είμαι εγώ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη ζωή μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ψυχή μου». Τέλος, ο σκηνοθέτης σημειώνει ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή του έργου από την φράση του Άγγλου ποιητή και ζωγράφου Ντάντε Γκάμπριελ Ροσσέτι: «Μια ιστορία που διαδραματίζεται στην κόλαση. Μόνο που οι τόποι και τα πρόσωπα εκεί, συμβαίνει να έχουν αγγλικά ονόματα».
Συγγραφέας: Μπροντέ, Έμιλυ Μετάφραση: Καλαβριανός, Γιάννης Διασκευή: Καλαβριανός, Γιάννης Σκηνοθεσία: Καλαβριανός, Γιάννης Δραματολόγος: Σολωμού, Αντώνης Βοηθός σκηνοθεσίας: Μπεζίκη, Αλεξία Επιμέλεια κίνησης: Μπεζίκη, Αλεξία Σκηνικά: Θαβώρης, Γιάννης Κοστούμια: Μπουσουλέγκα, Αλεξάνδρα Κοστούμια: Υφαντίδου, Ράνια Μουσική: Τριανταφύλλου, Αγγελος Φωτισμοί: Μπιρμπίλης, Σάκης Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Πουλοπούλου, Γιώλικα Βοηθός σκηνογράφου: Ευταξία, Ελίνα Β’ βοηθός σκηνογράφου: Όσσα, Μαρία Οργάνωση παραγωγής: Ανδρώνη, Αθανασία Ηθοποιοί
Σημείωση Καλλιτεχνικής Διανομής
Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 18.00, Πέμπτη- Παρασκευή -Σάββατο: 20.30, Κυριακή: 19.00
Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (11/02/2017 – 09/04/2017)
Είμαστε παράξενοι οι άνθρωποι, από τη μια μας τρομάζουν τα φαντάσματα κι από την άλλη δεν αντέχουμε να μη μας κυνηγάνε… |
Φελλινικός αλγόριθμος, με την αλάθητη συνταγή του δεξιοτέχνη Γιάννη Σολδάτου
Στο «Εσωθέατρο» με το έργο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έχω παρακολουθήσει το σύνολο του έργου του Γιάννη Σολδάτου προτού έχω τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά και να εκτιμήσω την αξιοθαύμαστη ευελιξία του (σχεδόν πρωτεϊκή) να κινείται μεταξύ ζοφερού και κωμικού, να αλώνει τα είδη, να δημιουργεί υβρίδια και να τα καταστρέφει πάραυτα, σαν αιώνια έφηβος δημιουργός που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Αυτή η επτανησιακή, ομηρική σχεδόν, οδύσσειά του στην Τέχνη (από τον κινηματογράφο στη συγγραφή κι από εκεί πάλι στο θέατρο, στην τηλεόραση…) είναι απόδειξη πνευματικής περιπέτειας κι ένδειξη αναγεννησιακού ανθρώπου συμπάσχοντος με την εποχή του ως μάρτυς, μάρτυρας και ήρωας συνάμα. Ίσως κάποτε, μετά από πολλούς αιώνες, όταν οι άνθρωποι θα έχουν κατακτήσει την Αναγέννηση της Ανέσπερης Ανατολής ενός Πανανθρώπινου Πολιτισμού βασισμένου στην Αγάπη, στην Ειρήνη, στην Ευδοκία, στην Ελευθερία, στην Ισότητα, στη Δικαιοσύνη, στην Αδελφοσύνη… ίσως τότε να μας δουν με το δακρυσμένο μάτι της συμπάθειας για όλ’ αυτά που τραβήξαμε εμείς, σέρνοντας επαχθή λιθάρια του Σίσυφου σε ανήλιαγες σήραγγες που περνούσαν αδέσποτα τραίνα, υπερταχείες και μας ποδοπατούσανε σα σκουλήκια, σαν κατσαρίδες…
Στην παράσταση τώρα που απόλαυσα στην οικογενειακή σχεδόν σκηνή του «Εσωθέατρου». Αυτά τα kammerspiele, έργα γραμμένα για θέατρο δωματίου, με την ανάσα των ηθοποιών στα μούτρα σου και τον ιδρώτα τους στην όσφρησή σου, με θέλγουν ιδιαίτερα, γιατί είναι κοντά στα αρχαία ελληνικά συμπόσια και στις ιδιωτικές παραστάσεις για εκλεκτό ολιγάριθμο κοινό σοφών και δαϊμόνων.
Απόλαυσα λοιπόν με ιδιαίτερη αισθητική ηδονή το παιχνιδιάρικο έργο του ανήσυχου Γιάννη Σολδάτου με τίτλο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.
Ένα διαρκές παιχνίδισμα πρωτο-εφήβων που υποδύονται ρόλους με τη σοβαροφάνεια των «μεγάλων» και με την εκρηκτική σωματικότητα των αδένων που ζητούν τα απαράγραπτα δικαιώματά τους στην εκτόνωση, στη συναλλαγή, στην ουσία της εξουσίας των αισθήσεων. Ο χώρος του πορνείου κι ο τρόφιμος του ψυχιατρείου συμπληρώνουν ταιριαστά τη θεατρική σύμβαση ώστε αυτό το ά-λογο θεατρικό παιχνίδι να ξετυλιχθεί, να φορέσουν τα πρόσωπα ρόλους, όπως αλλάζουμε εσώρουχα και να αποδιαλλάξουν μάσκες-προσωπεία-μύθους όπως εμείς πετάμε τα παλιά φαγητά από το ψυγείο για να μαγειρέψουμε καινούργια.
Η αρχαία τραγωδία έχει μπει τόσο πολύ στο πετσί μας από τα σχολικά μας χρόνια και τις φεστιβαλικές παραστάσεις, που έχει γίνει βαρύ φορτίο και πολιτιστική μάστιγα. Η υπερβολική δόση προκαλεί αστείρευτο εμετό.
Έτσι κι ο Γιάννης Σολδάτος, μετά τον Μποστ, παρωδεί με τις σειρά του τις αρχαιοελληνικές εμμονές μας και καταυγάζει με φως θεατρικό το δια ταύτα της σύγχρονης Κρίσης παραπέμποντας στις θρυλικές δεκαετίες της ψεύτικης ευμάρειας και στους υποκριτικές πρωταγωνιστές της νεοελληνικής πολιτικής σκηνής… Μόνον έναν δεν κατονομάζει, που έχει ακόμα δρόμο μπροστά του και «στοχεύει ψηλά». Αυτή του η επιφύλαξη καταδεικνύει πόσο ακόμα είμαστε πεδικλωμένο σε ένα μεσαιωνικό ανατολίτικο σύστημα Διοίκησης που καμία σχέση δεν έχει με τον δυτικοευρωπαϊκό ρασιοναλισμό…
Χάρμα οφθαλμών και νοήσεων. Φωτισμοί μπαρόκ. Ακραίες καταστάσεις, λογικές ακροβασίες και δυσαναπλήρωτα κενά, χάσματα σχεδόν, εκεί που η Κοινή Λογική καταβυθίζεται ή αυτοκτονεί (αναλόγως) κι αναδύεται η απαίτηση του Ονείρου, που δεν είναι όμως σουρεαλισμός, αλλά βαθιά βιωμένη πραγματικότητα, εξαθλιωμένη κι ανάξια λόγου.
Ο Γιάννης Σολδάτος είναι ένας ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος του καιρού του, του καιρού μας, διαχρονικός και διονυσιακός, οργιαστικός και συμβατικός, επαναστατικός και συγκρατημένος…
Αξίζει την προσοχή μας, αμέριστη.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.avgi.gr/article/10971/7865633/san-polloi-xenoi-den-mazeutekan-sto-esotheatro-#
Δημοσίευση: 02 Φεβρουαρίου 2017 16:43
Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα
Τι γυρεύουν η Ανδρομάχη και η Πολυξένη σε ένα σύγχρονο πορνείο; Πόσο έχει επηρεαστεί από τους αρχαίους μύθους ένας δύσμοιρος καθηγητής της φιλολογίας;
Σαν …πολλοί ξένοι δεν μαζεύτηκαν στον ίδιο τόπο; Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.
Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στην παράσταση της Ιουλιέτας Καλαντζή που σκηνοθετεί το έργο του Γιάννη Σολδάτου «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο».
Η νεοελληνική παρακμή και το αρχαίο κλέος μπλέκονται σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία που σχολιάζει τα κακώς κείμενα της εποχής μας με παράδοξο τρόπο.
Από Τρίτη 31 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι και το Πάσχα στο Εσωθέατρο: Ακταίου 3, Θησείο (πλησίον Ηλεκτρικού). Ώρα έναρξης: 21:00.
Σκηνοθεσία : Ιουλιέτα Καλαντζή
Β. Σκηνοθέτη : Χρύσα Διαμαντάκη
Φωτισμοί :Νίκος Βασιλόπουλος
Βίντεο: Αντώνης Μανδρανής
Ηθοποιοί: Νικόλαος Κανατάς, Λένα Τσιλιχράνου, Μαρία Μαρνεράκη
