Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

NERUDA:

Posted by grafei on 11:11 in Κινηματογράφος, Λογοτεχνία | 0 comments

NERUDA:

ή η ιστορία μιας κινηματογραφικής αποκαθήλωσης

neruda 

από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα να αποκαθηλώσουμε τα είδωλα του εικοστού ταραγμένου αιώνα. Παραμοιάζουν φαστιστικά, αυταρχικά, εγωκεντρικά, αυτιστικά, νακρισσιστικά κι υπερφίαλα στον αιώνα μας, της επαπειλούμενης τεχνολογικής-οικολογικής καταστροφής, της κλιματικής αλλαγής, του ακήρυχτου παγκοσμίου πολέμου…

Ήδη από την ταινία του επίσης ναρκισσευόμενου Αλεχάντρο Χοδορόφσκι με τον χαζό μελοδραματικό τίτλο «Ποίηση χωρίς τέλος» (λες και περιμέναμε αυτόν να μας πει ότι η Σαπφώ κι ο Ευριπίδης θα διαβάζονται ακόμα για πολλές χιλιάδες χρόνια)… Έλεος! Ήδη από την ταινία, τη χαζοχαρούμενα καρναβαλικά και φτηνά συμβολική, κραυγαλέα περιθωριακή κι αυτιστικά θριαμβολογική ταινία τού Χοδορόφσκι φάνηκε ότι ήρθε η ώρα να αποκαθηλώσουμε τον ήρωα, τον… τον… τον νομελίστα Πάμπλο Νερούντα. Κι αυτό το επιτυγχάνει απολύτως μια ταινία, αδιάφορη, ενοχλητική και πληκτική που παίζεται τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες με έναν καμποτίνο στο ρόλο του μεγάλου ποιητή. Καλά, θα πρέπει να τον μισούσε πάρα πολύ αυτός που έγραψε το σενάριο, αλλά ακόμα περισσότερο ο υπεύθυνος για τη διανομή, ο σκηνοθέτης ο σκηνογράφος, ακόμα κι ο φωτογράφος. Μα περισσότερο απ’ όλους τον μίσησε τον ρόλο του ο ίδιος ο πρωταγωνιστής! Σπάνιο. Εξαιρετικά σπάνιο. Σχεδόν μοναδικό. Μια υμνολογία από την ανάποδη. Χωρίς να γίνεται όμως παρωδία ή σάτιρα. Κι αυτή η επιπόλαιη σοβαροφάνεια ήταν ακόμα πιο αποτελεσματική στην κατεδαφιστική, καταστροφική, αποδομητική της μανία.

Τι να πω; Παρακολούθησα άναυδος το θέαμα. Αλλά δεν ήμουν μόνον εγώ. Οι εξηντάρηδες (και βάλε…) στην πλειοψηφία τους θεατές έσυραν τα βήματα βαριά μέχρι τις τουαλέτες (ο προστάτης βλέπεις – άτιμα γηρατειά!) κι απήλθαν σιωπηλοί. Έτσι και χειροκροτούσε κάποιος νομίζω ότι θα μετατρεπόταν η κινηματογραφική αίθουσα ΟΛΥΜΠΙΟΝ τού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε καρναβάλι και θα είχαμε τουλάχιστον κάτι να θυμόμαστε από αυτή την άχρωμη, άχαρη και προσβλητική για τη μνήμη τού ποιητή ταινία.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.athinorama.gr/cinema/movie/nerouda-10055166.html

 

“Ανεμοδαρμένα ύψη” στο ΚΘΒΕ, μια παράσταση με αξιώσεις

Posted by grafei on 10:52 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

“Ανεμοδαρμένα ύψη” στο ΚΘΒΕ, μια παράσταση με αξιώσεις

%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bc%ce%bf%ce%b4%ce%b1%cf%81%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%88%ce%b71

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η απόσταση μέσα στο χρόνο μας επιτρέπει να δούμε τόσο τα έργα όσο και τις συνθήκες που τα γέννησαν στην συγκεκριμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα με την τραγική γελοιότητα που υποβάλλει η ανθρώπινη κατάσταση σε κάθε εμβριθή μελετητή. Όχι, δεν στέκουν πια τα ρομαντικά παραληρήματα της δεσποινίδος Έμιλυ Μπροντέ. Και η ρομαντική θύελλα κι η ερωτική ορμή έχουν μετατοπιστεί τους τελευταίους αιώνες προς την ομαδική καταστροφή και τον απρόσωπο θάνατο, αυτού τούτου του πλανήτου πρωτίστως… Επομένως δεν μπορούμε να μωροφιλολογούμε για αισθήματα στο μικροσκόπιο του εντομολόγου. Όλες αυτές οι αθώες υπάρξεις, όλες αυτές οι κυρίες, παγιδευμένες στον Έρωτα, έτσι όπως τον έχουν βιώσει από την μυθιστορηματική πλευρά τού συρμού τής εποχής τους, μοιάζουν σχεδόν αυτιστικές και γελοίες. Όπως η κυρία στο τέλος της επιτυχημένης πρεμιέρας του κλασικού πεζογραφήματος «Ανεμοδαρμένα Ύψη» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Αυτή λοιπόν η υπέρκοψη επιτηδευμένη γηραιά και παλαιωμένη γελοία ύπαρξις, μου έφερε την κάτασπρη γούνα της στη μούρη προσπαθώντας να τη φορέσει επιδεικτικά για να ζηλέψουν όλοι. Αποτροπιαστικό το θέαμα ενός βαλσαμωμένου ζώου που βρυχάται στο πρόσωπό σου, ακριβώς όπως και στην επιτυχημένη αφίσα της παράστασης. photo_anemodarmena_ypsh1Διαμαρτυρήθηκα εντόνως, όμως η αρχοντοχωριάτα, σοφολογιώτατη «κυρία» έκανε την κουφή, μέχρι που έφτασε η καλοπροαίρετη διπλανή μου φιλόλογος να την δικαιολογήσει: «μα είναι γριά η κακομοίρα! Δεν ακούει!». Αυτό όμως το άκουσε μια χαρά η αναιδής και βιάστηκε να διαμαρτυρηθεί. Μου φάνηκε τόσο γελοία όσο κι οι «κυρίες» του έργου, χαμένες μέσα στον χαζορομαντικό αυτισμό τους ενόσω ο κόσμος χάνεται και η …γούνα χτενίζεται!!!

 anemodarmena_ypsh6           Η παράστασις ήτο ευπρόσωπος κι αξιώσεων. Όμως ό,τι και να κάνεις, το έργο παλιό κι η όποια αναστήλωσίς του μόνον μουσειακό χαρακτήρα μπορεί να έχει. Υπέροχα τα σκηνικά και τα κοστούμια. Καταπληκτικές οι ερμηνείες. Σύγχρονη η μετάφραση χωρίς αναζήτηση αναλογιών, δίχως λογοτεχνικές αξιώσεις με άλλα λόγια. Αυτά παθαίνουν όσοι αναθέτουν σε μη βασανισμένους λογοτέχνες παρόμοιους δραματουργικούς άθλους. Ας πρόσεχαν! Η χώρα μας βρίθει καλών λογοτεχνών-δραματουργών-θεατρολόγων-ποιητών. Ας επιβληθεί από κάποιον φορέα-θεσμό ή δεν ξέρω από ποιον άλλον σε μια χαοτική δημοκρατία τού «Ό,τι νά ΄ναι»… ας επιβληθεί λέω εκ τών κάτω («φωνή λαού οργή θεού») η εμπεριστατωμένη, έγκυρη, διαπιστευμένη, εύστοχη και λειτουργική, αποτελεσματική μετάφραση-διασκευή-δραματουργική επεξεργασία των αριστουργημάτων της Παγκόσμιας Κληρονομιάς. anemodarmena_ysph5Κι ακόμα κι αν έχει παλιώσει, μπαγιατέψει και ξεβάψει, ακόμα και με χαμένο το λούστρο του το έργο με τον συμβολικά εξώφθαλμο τίτλο «Ανεμοδαρμένα Ύψη» δείχνει κάποια πράγματα για την εξέλιξη του Παγκόσμιου Ανθρώπινου Συνειδητού (και Υποσυνείδητου).

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

 

http://www.ntng.gr/default.aspx?lang=el-GR&page=2&production=44081&mode=31

Ανεμοδαρμένα ύψη

2016-2017 Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Ανεμοδαρμένα ύψη – Μπροντέ Έμιλυ

Πρώτη Παρουσίαση: Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 11/02/2017

Τα «Ανεμοδαρμένα ύψη» γράφτηκαν από την αγγλίδα συγγραφέα Έμιλυ Μπροντέ το 1847, όταν ήταν μόλις 27 ετών. Καθώς είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, έχει μεταφερθεί στο θέατρο και στον κινηματογράφο, έχει γίνει όπερα, μιούζικαλ και μπαλέτο.

Ήρωές του είναι τα μέλη δύο οικογενειών, που κατοικούν σε απομονωμένα σπίτια στα χερσοτόπια του Γιόρκσαϊρ και σημαδεύονται από τον έρωτα του Χίθκλιφ και της Κάθριν. Η Μπροντέ παρουσιάζει την ιστορία της καταστροφής τους, φέρνοντας στην επιφάνεια τα απελπισμένα και παράφορα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης, με τρόπο αντίστοιχο της αρχαίας τραγωδίας.

Το βικτωριανό μυθιστόρημα διασκευάζει και σκηνοθετεί ο Γιάννης Καλαβριανός, που συνεργάζεται για πρώτη φορά με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

Για τον Γιάννη Καλαβριανό, η ουσία του έργου βρίσκεται στα λόγια της Κάθριν, η οποία, αν και παντρεύτηκε τον Λίντον και έδιωξε τον Χίθκλιφ από κοντά της, ομολογεί:

«Η αγάπη μου για τον Λίντον είναι σαν το φύλλωμα στο δάσος: ο χρόνος θα το αλλάξει, όπως ο χειμώνας αλλάζει τα δέντρα. Η αγάπη μου, όμως, για τον Χίθκλιφ, μοιάζει με τους αιώνιους βράχους από κάτω. Είναι η πηγή μιας ελάχιστα ορατής αλλά απολύτως αναγκαίας απόλαυσης. Ο Χίθκλιφ είμαι εγώ. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς τη ζωή μου. Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ψυχή μου». Τέλος, ο σκηνοθέτης σημειώνει ότι δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη περιγραφή του έργου από την φράση του Άγγλου ποιητή και ζωγράφου Ντάντε Γκάμπριελ Ροσσέτι: «Μια ιστορία που διαδραματίζεται στην κόλαση. Μόνο που οι τόποι και τα πρόσωπα εκεί, συμβαίνει να έχουν αγγλικά ονόματα».

 

Συγγραφέας: Μπροντέ, Έμιλυ

Μετάφραση: Καλαβριανός, Γιάννης

Διασκευή: Καλαβριανός, Γιάννης

Σκηνοθεσία: Καλαβριανός, Γιάννης

Δραματολόγος: Σολωμού, Αντώνης

Βοηθός σκηνοθεσίας: Μπεζίκη, Αλεξία

Επιμέλεια κίνησης: Μπεζίκη, Αλεξία

Σκηνικά: Θαβώρης, Γιάννης

Κοστούμια: Μπουσουλέγκα, Αλεξάνδρα

Κοστούμια: Υφαντίδου, Ράνια

Μουσική: Τριανταφύλλου, Αγγελος

Φωτισμοί: Μπιρμπίλης, Σάκης

Β’ βοηθός σκηνοθέτη: Πουλοπούλου, Γιώλικα

Βοηθός σκηνογράφου: Ευταξία, Ελίνα

Β’ βοηθός σκηνογράφου: Όσσα, Μαρία

Οργάνωση παραγωγής: Ανδρώνη, Αθανασία

Ηθοποιοί
Γλάστρας, Γιώργος (Χήθκλιφ)
Κατσίκη, Αίγλη (Ισαβέλλα)
Κολοβός, Γιώργος (Έντγκαρ)
Νοέα, Αγγελική (Φράνσις)
Παλιαδέλης, Ορέστης (Ιωσήφ)
Παντελοπούλου, Μαριάνθη (Κάθριν)
Παπαδόπουλος, Γρηγόρης (Χίντλεϋ)
Ραμπαβίλας, Κωστής (Έρτον)
Σεϊνταρίδου, Αρετή (Κάθυ)
Σταμούλη, Έφη (Νέλυ)
Χαλκιάς, Ορέστης (Λίντον)

 

Σημείωση Καλλιτεχνικής Διανομής
H μουσική της παράστασης ηχογραφήθηκε στο στούντιο Artracks με ηχολήπτη τον Γιώργο Πρινιωτάκη. Έπαιξαν οι μουσικοί: Κώστας Γιοβάνης (όμποε, αγγλικό κόρνο), Μάριος Δαπέργολας (βιολί, βιόλα), Σοφία Ευκλείδου (τσέλο), Βασίλης Παναγιωτόπουλος (πιάνο, τρομπόνι), Κώστας Σηφάκης (κοντραμπάσο).

 

Ώρες παραστάσεων: Τετάρτη: 18.00,  Πέμπτη- Παρασκευή -Σάββατο: 20.30,  Κυριακή: 19.00

 

Θέατρο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών (11/02/2017 – 09/04/2017)

 

Είμαστε παράξενοι οι άνθρωποι, από τη μια μας τρομάζουν τα φαντάσματα κι από την άλλη δεν αντέχουμε να μη μας κυνηγάνε…

 

Φελλινικός αλγόριθμος, με την αλάθητη συνταγή του δεξιοτέχνη Γιάννη Σολδάτου

Posted by grafei on 11:00 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%b5%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%bb%ce%b4%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%832

Στο «Εσωθέατρο» με το έργο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Έχω παρακολουθήσει το σύνολο του έργου του Γιάννη Σολδάτου προτού έχω τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά και να εκτιμήσω την αξιοθαύμαστη ευελιξία του (σχεδόν πρωτεϊκή) να κινείται μεταξύ ζοφερού και κωμικού, να αλώνει τα είδη, να δημιουργεί υβρίδια και να τα καταστρέφει πάραυτα, σαν αιώνια έφηβος δημιουργός που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Αυτή η επτανησιακή, ομηρική σχεδόν, οδύσσειά του στην Τέχνη (από τον κινηματογράφο στη συγγραφή κι από εκεί πάλι στο θέατρο, στην τηλεόραση…) είναι απόδειξη πνευματικής περιπέτειας κι ένδειξη αναγεννησιακού ανθρώπου συμπάσχοντος με την εποχή του ως μάρτυς, μάρτυρας και ήρωας συνάμα. Ίσως κάποτε, μετά από πολλούς αιώνες, όταν οι άνθρωποι θα έχουν κατακτήσει την Αναγέννηση της Ανέσπερης Ανατολής ενός Πανανθρώπινου Πολιτισμού βασισμένου στην Αγάπη, στην Ειρήνη, στην Ευδοκία, στην Ελευθερία, στην Ισότητα, στη Δικαιοσύνη, στην Αδελφοσύνη… ίσως τότε να μας δουν με το δακρυσμένο μάτι της συμπάθειας για όλ’ αυτά που τραβήξαμε εμείς, σέρνοντας επαχθή λιθάρια του Σίσυφου σε ανήλιαγες σήραγγες που περνούσαν αδέσποτα τραίνα, υπερταχείες και μας ποδοπατούσανε σα σκουλήκια, σαν κατσαρίδες…

Στην παράσταση τώρα που απόλαυσα στην οικογενειακή σχεδόν σκηνή του «Εσωθέατρου». Αυτά τα kammerspiele, έργα γραμμένα για θέατρο δωματίου, με την ανάσα των ηθοποιών στα μούτρα σου και τον ιδρώτα τους στην όσφρησή σου, με θέλγουν ιδιαίτερα, γιατί είναι κοντά στα αρχαία ελληνικά συμπόσια και στις ιδιωτικές παραστάσεις για εκλεκτό ολιγάριθμο κοινό σοφών και δαϊμόνων.

%ce%b5%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bf%ce%bb%ce%b4%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%83

Απόλαυσα λοιπόν με ιδιαίτερη αισθητική ηδονή το παιχνιδιάρικο έργο του ανήσυχου Γιάννη Σολδάτου με τίτλο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.

Ένα διαρκές παιχνίδισμα πρωτο-εφήβων που υποδύονται ρόλους με τη σοβαροφάνεια των «μεγάλων» και με την εκρηκτική σωματικότητα των αδένων που ζητούν τα απαράγραπτα δικαιώματά τους στην εκτόνωση, στη συναλλαγή, στην ουσία της εξουσίας των αισθήσεων. Ο χώρος του πορνείου κι ο τρόφιμος του ψυχιατρείου συμπληρώνουν ταιριαστά τη θεατρική σύμβαση ώστε αυτό το ά-λογο θεατρικό παιχνίδι να ξετυλιχθεί, να φορέσουν τα πρόσωπα ρόλους, όπως αλλάζουμε εσώρουχα και να αποδιαλλάξουν μάσκες-προσωπεία-μύθους όπως εμείς πετάμε τα παλιά φαγητά από το ψυγείο για να μαγειρέψουμε καινούργια.

Η αρχαία τραγωδία έχει μπει τόσο πολύ στο πετσί μας από τα σχολικά μας χρόνια και τις φεστιβαλικές παραστάσεις, που έχει γίνει βαρύ φορτίο και πολιτιστική μάστιγα. Η υπερβολική δόση προκαλεί αστείρευτο εμετό.

Έτσι κι ο Γιάννης Σολδάτος, μετά τον Μποστ, παρωδεί με τις σειρά του τις αρχαιοελληνικές εμμονές μας και καταυγάζει με φως θεατρικό το δια ταύτα της σύγχρονης Κρίσης παραπέμποντας στις θρυλικές δεκαετίες της ψεύτικης ευμάρειας και στους υποκριτικές πρωταγωνιστές της νεοελληνικής πολιτικής σκηνής… Μόνον έναν δεν κατονομάζει, που έχει ακόμα δρόμο μπροστά του και «στοχεύει ψηλά». Αυτή του η επιφύλαξη καταδεικνύει πόσο ακόμα είμαστε πεδικλωμένο σε ένα μεσαιωνικό ανατολίτικο σύστημα Διοίκησης που καμία σχέση δεν έχει με τον δυτικοευρωπαϊκό ρασιοναλισμό…

Χάρμα οφθαλμών και νοήσεων. Φωτισμοί μπαρόκ. Ακραίες καταστάσεις, λογικές ακροβασίες και δυσαναπλήρωτα κενά, χάσματα σχεδόν, εκεί που η Κοινή Λογική καταβυθίζεται ή αυτοκτονεί (αναλόγως) κι αναδύεται η απαίτηση του Ονείρου, που δεν είναι όμως σουρεαλισμός, αλλά βαθιά βιωμένη πραγματικότητα, εξαθλιωμένη κι ανάξια λόγου.

Ο Γιάννης Σολδάτος είναι ένας ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος του καιρού του, του καιρού μας, διαχρονικός και διονυσιακός, οργιαστικός και συμβατικός, επαναστατικός και συγκρατημένος…

Αξίζει την προσοχή μας, αμέριστη.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

INFO:

http://www.avgi.gr/article/10971/7865633/san-polloi-xenoi-den-mazeutekan-sto-esotheatro-#

Δημοσίευση: 02 Φεβρουαρίου 2017 16:43

Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα

Τι γυρεύουν η Ανδρομάχη και η Πολυξένη σε ένα σύγχρονο πορνείο; Πόσο έχει επηρεαστεί από τους αρχαίους μύθους ένας δύσμοιρος καθηγητής της φιλολογίας;

Σαν …πολλοί ξένοι δεν μαζεύτηκαν στον ίδιο τόπο; Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.

Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στην παράσταση της Ιουλιέτας Καλαντζή που σκηνοθετεί το έργο του Γιάννη Σολδάτου «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο».

Η νεοελληνική παρακμή και το αρχαίο κλέος μπλέκονται σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία που σχολιάζει τα κακώς κείμενα της εποχής μας με παράδοξο τρόπο.

Από Τρίτη 31 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι και το Πάσχα στο Εσωθέατρο: Ακταίου 3, Θησείο (πλησίον Ηλεκτρικού). Ώρα έναρξης: 21:00.

Σκηνοθεσία : Ιουλιέτα Καλαντζή

Β. Σκηνοθέτη : Χρύσα Διαμαντάκη

Φωτισμοί :Νίκος Βασιλόπουλος

Βίντεο: Αντώνης Μανδρανής

Ηθοποιοί: Νικόλαος Κανατάς, Λένα Τσιλιχράνου, Μαρία Μαρνεράκη

ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ με μια εκπληκτικά ανατριχιαστική και ποιητικώς ωμή Ελένη Φίλιππα, άξια για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου

Posted by grafei on 10:24 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Ο Θάνατος …μας πάει πολύ, στα ζοφερά χρόνια τής Κρίσης

%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%bd%ce%b7%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%b1%ce%b5%cf%80%ce%b5%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b5%cf%86%ce%b1 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Στα πλαίσια του 3ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ, υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και με Καλλιτεχνική Διεύθυνση από την καλή θεατρική συγγραφέα Λεία Βιτάλη, πήγα για πολλοστή φορά έμπλεος ελπίδων στο Αγγέλων Βήμα και δεν διαψεύστηκα όταν κάθησα σε μια γωνιά να παρακολουθήσω το νεότευκτο και νεοπαγές πρωτόλειο έργο ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ της Φρίντας Μιράμπιτα (Χαράς Κιούση). Προς τι το ψευδώνυμο; Στα χρόνια του Διαδικτύου και της ηλεκτρονικής διακτινίσεως εις το χωροχρονικό ασυνεχές, όλοι γνωρίζουν όλους, οπότε η χρήση ψευδωνύμων (αν δεν γίνεται για λόγους ηχητικής καλοφωνίας) θυμίζει περασμένες εποχές κι άλλα ήθη. Είναι με άλλα λόγια παλιομοδίτικη. Παρ’ όλ’ αυτά μόνον σαν εκζήτηση και ναρκισσιστική απόπειρα προσελκύσεως προσοχής μπορώ να το δω, εφηβικό φαινόμενο, ένα μέσα στα τόσα, συχνά στο νεοελληνικό θέατρο…

Χαρακτηρίζω το έργο πρωτόλειο, γιατί παρά την έκπαγλη πρωτοτυπία του και την φιλοσοφική σκληρότητα κι ωμότητά του, έχει δραματουργικά κενά και μελοδραματικές-ποιητικές εκτονώσεις του θυμικού σκηνικών προσώπων και θεατών. Αυτές οι «τρύπες» στο υφαντό της γραφής το έκανε έτσι που να μην μπορείς να το χαρακτηρίσεις «κρουστό»… Αλλά παρ’ όλα αυτά διασώθηκε χάρη στην εκπληκτικά ανατριχιαστική και ποιητικώς ωμή Ελένη Φίλιππα, άξια για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Τι ηθοποιός! Δίπλα της ο Τάσος Μπλάτζιος, στον μάλλον περιθωριακό κι άτεχνο από δραματουργικής πλευράς δεύτερο ρόλο του, κατάφερε να αποφύγει το απλό παραγέμισμα της μονότονης εν πολλοίς σκηνικής δράσης και να δημιουργήσει έναν κινηματογραφικό παππού αξιομνημόνευτο, παρά την ιδιωματική εκφορά του λόγου από τον καλόν αυτόν ηθοποιό, που την ενσωμάτωσε όμως εύστοχα στο ρόλο του, χάρη στην σκηνική εμπειρία και στην θεατρική ευλεξία του.

Δεν θα πω τίποτα για τα υπόλοιπα (σκηνικά-κοστούμια-μουσικές), αφού η ηθοποιός, Η ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ έκλεψε την παράσταση. Θα μπορούσε να παίξει και μόνη της γυμνή, σε μια άδεια σκηνή, με ένα άσπρο διάχυτο φως χωρίς να χάνει τίποτα το θέαμα από την ουσία του.

Τελικά, ο Θάνατος …μας πάει πολύ στα χρόνια της ζοφερής Κρίσης που βιώνουμε όλοι εκόντες-άκοντες. Καλούμαι να παρακολουθήσω μιούζικαλ, πρόζα, ποιητικές βραδιές, εκθέσεις, περφόρμανς, χάπενινγκ με …νεκραναστημένους. Μήπως καταλήξαμε σε ένα έθνος …ζόμπι και δεν το έχουμε καταλάβει;

Παρ’ όλα αυτά, το πανάρχαιο ερώτημα του Ανθρώπου για το Επέκεινα δεν έχει βρει ακόμα μια εύλογη, ικανοποιητική απάντηση. Ούτε κι από αυτούς που γύρισαν πίσω. Φαίνεται ότι την ώρα που κάνει reset η ψυχοσωματική ύπαρξη μπλέκεται πάλι στα επτά πέπλα της Ίσιδας-Σαλώμης και φοράει το πανί στα μάτια για να παίξει το κρυφτούλι της στον πλανήτη Γη…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.aggelonvima.gr/blank-vywpb

3ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Καλλιτεχνική Διεύθυνση Φεστιβάλ:  Λεία Βιτάλη

ΕΠΕΣΤΡΕΦΑ

της Φρίντας Μιράμπιτα (Χαράς Κιούση)

30.1 έως 7.3.2017

κάθε Δευτέρα και Τρίτη

στις 19.00

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία:

Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά – Κοστούμια:

Τόνια Αβδελοπούλου

Video Art:

gcldp Γιώργος Συμεωνίδης – Άρτεμις Σταθάκου

Φωτισμοί:

Βαγγέλης Μούντριχας

Φωτογραφίες:

Αγγελίνα Παγώνη

 

Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:

Ελένη Φίλιππα

Τάσος Μπλάτζιος

 

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 12 ευρώ

Άνεργοι / Φοιτητές / άνω 65 ετών: 8 ευρώ

Ατέλεια: 5 ευρώ

 

 

Η ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει στη ζωή από το θάνατο. Όταν όλα γίνουν ανάμνηση, η ζωή λογοδοτεί στο θάνατο και ο θάνατος στη ζωή.  Ποιες είναι οι συγκυρίες και οι συμπτώσεις που καθιστούν κυρίαρχη δύναμη τη ζωή, στο ακατάλυτο του θανάτου;

 

Το έργο αναφέρεται στην αξιοπρέπεια της ύπαρξης, στην πίστη στον συνάνθρωπο, στη χαρά και την απόλαυση της ζωής μέσα από τη γνώση της απόλυτης αλήθειας.

 

Ποιος όμως μπορεί να σηκώσει το βάρος της;

Πέντε ανέκδοτα ποιήματα της Εμυς Τζωάννου

Posted by grafei on 11:14 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

σε γαλλική μετάφραση της Παρασκευής Β. Μόλαρη MA LLCER Université Paul Valéry Montpellier3 %cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b7%ce%b5%ce%bc%cf%85%cf%84%ce%b6%ce%bf%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%bf%cf%85

emytzoannou

Ωδή στα Ελληνικά νησιά

 

Ωδή στα Ελληνικά νησιά

στους καλοκαιρινούς προορισμούς

στη θαυματουργή θάλασσα

στις θερινές αγκαλιές του ήλιου

 

Στην αυτονομία της Ρόδου

στην αλληγορία της Φολέγανδρου

στη μοναχικότητα του Καστελόριζου

στην αρχοντιά της Σύρου

στη μεγαλοπρέπεια της Σαντορίνης

στην πνευματική ατμόσφαιρα της Πάτμου

στις δανδελένιες ακτές της Μυκόνου

στο γαλαζοπράσινο σκηνικό της Ζακύνθου

στην εξερεύνηση της Σκιάθου

στις μαντινάδες της Κρήτης

στις χρυσαφένιες αμμουδιές της Νάξου

 

Στα κυκλαδίτικα όνειρα

Στα οράματα του Ιουνίου

Στις γαλήνιες ώρες απόλαυσης και γαλήνης !

 

 

                                   Ode aux  îles  grecques

 

 

Ode aux îles grecques

aux destinations estivales

à la mer miraculeuse

aux enlacements d’été du soleil

 

A l‘autonomie de Rhodes

à l‘allégorie de Pholegandros

à la solitude de Kasrelorizo

à la noblesse de Santorin

à l‘ambiance spirituelle de Patmos

au décor bleu-vert de Zante

à l‘exploration de Skiathos

aux poèmes et chansons crétois

aux plages de sable dorées de Naxos

 

Aux rêves cycladiques

Aux visions de juin

Aux heures sereines de jouissance et de placidité !

******

Από το χάραμα ως το ηλιόγερμα

 

Να σκάλιζα στα κύματα

άχραντους στοχασμούς

κι αναλλοίωτες μνήμες

για να πλέουν κελαρύζοντας …

 

από   τη μια άκρη του Αιγαίου

ως την άλλη

 

και να ρέουν αδιάλλειπτα

αντηχώντας …

 

από το χάραμα ως το ηλιόγερμα

από το Ιερό Σούνιο

ως την πορτάρα του ήλιου ( της Νάξου )

εις τους αιώνες των αιώνων !

 

                                  De l’aube au coucher du soleil

 

 

Graver sur les vagues

des méditations immaculées

et des mémoires inaltérables

pour les voir naviguer en murmurant…

 

d‘un bout de la mer Egée

à l‘autre

 

les voir couler sans cesse

en retentissant…

 

de l‘aube au coucher du soleil

du saint cap de Sounion

jusqu‘à la Portara de Naxos

au siècle des siècles !

 

 

******

 

Κανένα πέλαγος, κανένας ουρανός

 

 

Κανένα πέλαγος δεν λησμονεί

τα τραύματά του

από τις οργισμένες τρικυμίες του

 

Κανένας ουρανός δεν σιωπά

τους λυγμούς του

από τους σπασμούς των ανεμοστρόβιλων

 

Αucune pleine mer, aucun ciel

 

 

Aucune pleine mer n‘oublie

ses blessures

dues à ses tempêtes courroucées

 

Aucun ciel n‘étouffe

ses sanglots

dus aux convulsions des tornades

******

 

Σφυγμοί που πάλλονται

 

Σφυγμοί που πάλλονται

στους στίχους των ποιητών

στα βήματα των χορευτών

στις πινελιές των ζωγράφων

στα πεντάγραμμα των ωδών

στα χείλη των χορωδών

 

Στην αρμονία του σύμπαντος

διαχέονται

συντονίζονται

ενορχηστρώνονται

με τη σοφία της Αγάπης !

 

 

Vibrations des pulsations

 

Pulsations vibrant

aux vers des poètes

aux pas des danseurs

aux coups de pinceau des peintres

aux portées des odes

aux lèvres des choristes

 

Dans l‘harmonie de l‘univers

elles se dispersent

elles s‘accordent

elles s‘orchestrent

à la sagesse de l‘Amour

******

 

Ανεξιχνίαστες πτυχές

 

Η Ποίηση

συναρπάζει, παρασύρει, μαγεύει

 

ως σειρήνα

αναδεύοντας – αναδεικνύοντας

ανεξιχνίαστες πτυχές της ψυχής

 

ως ασπίδα

διακοσμημένη από συναισθήματα

αυθόρμητα – γνήσια

 

ως πείραμα

αποκαλύπτοντας

τα βάθη της παρόρμησης του νου.

 

 

                                         Aspects insondables

 

 

La Poésie

Fascine, entraîne, enchante

 

Telle une sirène

 

Remuant – révélant

Des aspects insondables de l‘âme

 

Tel un bouclier

Orné de sentiments

Spontanés- authentiques

 

Telle une expérience

Dévoilant

Les profondeurs de l‘impulsion de l‘esprit

 

 

******

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Λόενγκριν από την ΕΛΣ

Posted by grafei on 13:45 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

loengkrin

 

ΦΑΝΤΑΣΜΑΓΟΡΙΚΟΣ, ΜΕΛΩΔΙΚΟΣ «Λόενγκριν» στο Μέγαρο Μουσικής από την πανάξια και την αντάξια τού ονόματός της Εθνική Λυρική μας Σκηνή λίγο πριν μεταστεγαστεί στο φιλόξενο ΊΔΡΥΜΑ ΝΙΑΡΧΟΥ στον πάλαι ποτέ Ιππόδρομο Φαλήρου.

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

loengrkrin-els-wno13Συγκινητικά μελοδραματική, μεσογειακώς υπερχειλίζουσα συναίσθημα, αυτή η παραγωγή του γιγαντιαίου αυτού έργου του Βάγκνερ, που απ’ ό,τι διαβάζουμε στο απολύτως κατατοπιστικό πρόγραμμα δεν το ξανάγγιξε ποτέ για να το διορθώσει ή να το βελτιώσει. Άπαξ δια παντός καταγραφή της πλημμυρίδος μιας εκρηκτικής μουσικής ιδιοφυίας χωρίς περιθώρια τελειοποιήσεως. Μπορεί κανείς να μορφοποιήσει τη λάβα ενός ηφαιστείου ή το «τσουνάμι» τον τυφώνα ή την καταιγίδα την ώρα της πιο μεγάλης τους ορμής, την αφροδίσια στιγμή της έκρηξης; Ποσώς! Εκείνη η απειροελάχιστη στιγμή είναι που πορεύεται κανείς με το ταλέντο και την τεχνική μορφοποιήσεως που κατάφερε μέχρι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή να κατακτήσει.

lo-thumb-large           Ονειρικά μελωδικός, μεταφυσικά υπερβατικός, αισιόδοξα παν-θρήσκος ο μουσικός ποιητικός λόγος του Βάγκνερ στον «Λόενγκριν». Κι ο Καβάφης κι ο Μπωντλαίρ εμπνεύστηκαν από αυτόν και δεν κρατήθηκαν να μην τον σχολιάσουν.

Από τη δική μου ταπεινή οπτική γωνία ένα μόνο έχω να πω: μέχρι να παγιωθεί και να λάμψει η όποια Θρησκεία της Νέας Εποχής, αυτό το έλλειμμα πίστης καθιστά τον σύγχρονο άνθρωπο λιγότερο προνομιούχο, φτωχό συγγενή, εκείνων που προηγήθηκαν σε άλλους καιρούς, σε άλλα μήκη και πλάτη της γης κι είχαν την ευλογία να πιστεύουν σε κάτι, μετά μανίας και με όλη τη ζωτική τους δύναμη. Η πίστη μετακινεί βουνά, κυριολεκτικώς. Ενεργοποιεί το άδηλο δυναμικό της ψυχοσωματικής-πνευματικής ενεργειακής υπάρξεως του ανθρώπου επί γης. Ακόμα κι αν λειτουργεί με τη μέθοδο της αυθυποβολής, λειτουργεί όμως κι αποδίδει. Τα θαύματα είναι εφικτά μόνον αν τα τροφοδοτεί η Πίστη. Αυτή είναι το καύσιμο και η πρώτη ύλη. Μεγαλύτερη μαγεία από την Πίστη δεν υπάρχει. Κι αν αυτό που ζούμε ή νομίζουμε ότι ζούμε σε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη είναι ένα όνειρο Κάποιου Ανώτερου Όντος κι αν όλα όσα βλέπουμε είναι Maya και ψευδαίσθηση, παραίσθηση, παράνοια και παραλήρημα μεγαλείου, ναι, τότε είναι εφικτή σε μια παράλληλη αλλοδιαστασιακή πραγματικότητα η εικόνα ενός κύκνου που σέρνει ένα πλοιάριο με τον πάνοπλο ιππότη πάνω του. Δουλειά της Τέχνης είναι ν’ ανοίξει το Ανθρώπινο Συνειδητό και Μη Συνειδητό στην υπεραισθητή αντίληψη άλλων παράλληλων κόσμων και να γίνει καλός αγωγός ενός Φωτός (του Δημιουργικού Πυρός εκείνου του Αρχιτέκτονα των Πάντων), ενός Φωτός που δεν μπορούν να δουν και ν’ αντέξουν οι ανθρώπινοι οφθαλμοί.

newego_large_t_641_107335832           Στα μεγάλα έργα Τέχνης, οι δημιουργοί τους χαρτογράφησαν το Άγνωστο (ένα μέρος του, βεβαίως) κι έδωσαν μορφή στο Ασύλληπτο, λόγο στο Άρρητο…

Από τις πλέον σημαντικές παραγωγές της Λυρικής μας Σκηνής. Εύγε σε όλους. Εύχομαι, με την μεταστέγασή της στο Ίδρυμα Νιάρχου να εγκαινιάσει μια νέα περίοδο διεθνούς ακτινοβολίας και οι Μαρίες Καλογεροπούλου του μέλλοντος να μην αναγκάζονται να φύγουν διωγμένες νύχτα από την αγαπημένη μας Ελλάδα για να διαπρέψουν στο «εξωτερικό». Σε μια χώρα που γέννησε τον Ευριπίδη, τη Σαπφώ, τον Όμηρο, τον Αρχίλοχο, τον Ίβυκο, τον Θέσπι, τον Αισχύλο, τον Αριστοφάνη και τον Σοφοκλή, μπορούμε να μετακαλούμε γίγαντες καλλιτέχνες, αλλά οφείλουμε πρωτίστως να προβάλλουμε, ενθαρρύνουμε, εμψυχώνουμε, αναβαθμίζουμε, παιδαγωγούμε, μορφώνουμε κι επιμορφώνουμε τους δικούς μας, τους την ελληνικήν γλώσσαν ομιλώντες και κατέχοντες Ελληνικήν παιδείαν. Αυτό ας είναι το μέλημά από τούδε και εις το εξής. Έτσι, για να μην είμαστε «άξιοι της μοίρας μας» με την κακή έννοια, αλλά με την καλή, την άριστη. Κι αρίστους παράγει σωρηδόν και γεννάει κάθε μέρα η Ελληνική Γη.

Ας μην εκληφθούν αυτά που γράφω εδώ ως σωβινιστικά, αλλά απόρροια της Κοινής Λογικής. Χάρη στους μετακληθέντες αλλόγλωσσους καλλιτέχνες εδόθη εξαιρετική πνοή στο άριστο αυτό αποτέλεσμα, που ούτως ή άλλως είναι γραμμένο σε γλώσσα επηρεασμένην τα μάλα από την αρχαίαν ελληνικήν…

Αυτά για την ώρα. Σιγώ επί του παρόντος. Εκστασιασμένος από το υπέροχο θέαμα. Όλοι οι συντελεστές, οι συνεργάτες κι οι εργάτες, οι τεχνίτες και οι υπάλληλοι της Εθνικής μας Λυρικής Σκηνής θα πρέπει να είναι περήφανοι.

Πάντα τέτοια! Και σ’ ανώτερα!!!

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

http://www.nationalopera.gr/gr/event/loengrin-jan-feb-2017/

Όπερα

Ρίχαρντ Βάγκνερ

Λόενγκριν

Νέα παραγωγή, προερχόμενη από την Εθνική Όπερα της Ουαλίας και το Θέατρο Βιέλκι –  Εθνική Όπερα Πολωνίας

Μουσική διεύθυνση: Μύρων Μιχαηλίδης
Σκηνοθεσία-σκηνικά-κοστούμια: Άντονυ ΜακΝτόναλντ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ 27 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2017
27, 29 Ιανουαρίου 2017
1, 3, 5 Φεβρουαρίου 2017

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη
Ώρα έναρξης: 18.30
Φωτισμοί: Λούσυ Κάρτερ
Κινησιολογία: Φιλίπ Ζιρωντώ
Συνεργάτις Σκηνοθεσίας: Έλεν Κούπερ
Συνεργάτις Κινησιολογίας: Λίζη Σώντερσον
Συνεργάτης Φωτισμών: Νηλ Μπρίνκουορθ
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος

Βασιλιάς Τάσος Αποστόλου (27/1 & 1, 5/2) – Πέτρος Μαγουλάς (29/1, 3/2)
Λόενγκριν Πήτερ Ουέντ (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Έλζα Γιολάνα Φογκάσοβα (27/1 & 1, 5/2) – Γιούλια Ισάεφ (29/1, 3/2)
Τέλραμουντ Δημήτρης Πλατανιάς (27/1 & 1, 3, 5/2) – Βαλεντίν Βασίλιου (29/1)
Όρτρουντ Μαρτίνα Ντίκε (27/1, 1/2) – Τζούλια Σουγλάκου (29/1 & 3, 5/2)
Κήρυκας Διονύσης Σούρμπης (27/1 & 1, 5/2) – Δημήτρης Κασιούμης (29/1, 3/2)
Τέσσερις ευγενείς Μανώλης Λορέντζος (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) – Παναγιώτης Πρίφτης (27/1 & 1, 5/2) – Βασίλης Κωτσικογιάννης (29/1, 3/2) – Αναστάσιος Λαζάρου (27, 29/1 & 1, 3, 5/2) – Θεόδωρος Μωραΐτης (27, 29/1 & 1, 3, 5/2)
Τέσσερις νεαροί ευγενείς Τριανταφυλλιά Γεωργιάδου (27/1 & 1, 5/2) – Ελένη Κουτσούμπη (27/1 & 1, 5/2) – Φωτεινή Χατζιδάκη (29/1, 3/2) – Θέη Σταύρου (29/1, 3/2) – Μπαρούνκα Πράισινγκερ (27/1 & 1, 5/2) – Βάσω Πετρόγιαννη (27/1 & 1, 5/2) – Ελένη Σωτηρίου (29/1, 3/2) – Αναστασία Χριστοφιλάκη (29/1, 3/2)


Συμμετέχει η Ορχ

«Η ΜΑΥΡΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ»,

Posted by grafei on 13:11 in Θέατρο, Μουσική, Χορός, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

μιούζικαλ του Δημήτρη Σόρκου στο θέατρο «Λύχνος»

%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%b1%ce%bd%ce%ac%ce%bc%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%83 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Αγαπώ και στηρίζω τους νέους καλλιτέχνες, τα ατμοσφαιρικά θεατράκια, τους ανθρώπους εκείνους που δεν ανήκουν σε κατεστημένα και συστήματα, τους πρωτοπόρους της κρίσιμης εποχής μας και τους ανησυχούντες, τους ακάματους, τους αγωνιώντες, τους ακοίμητους (κυριολεκτικά!). Μετά από δέκα ώρες δουλειάς, κι αφού είδα την Όλια Λαζαρίδου θαμμένη σε βιβλία ως μπεκετική Γουίνυ στο Bios, πήγα (με τα πόδια) να δω την μεταμεσονύκτια παράσταση του μιούζικαλ «Η μαύρη ανάμνηση» στο θέατρο Λύχνος (κάτω από τις γραμμές της Κωνσταντινουπόλεως), ένα ενδιαφέρον πόνημα δια νοός και …ποδός Δημήτρη Σόρκου (το γράφω αυτό γιατί πιο πολλές ήταν οι χορογραφίες-κινησιολογίες παρά οι μουσικές-φωνητικές επιδόσεις των καλλιτεχνών).

%ce%bb%cf%85%cf%87%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%bc%ce%bd%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%83%ce%bf%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%832

Συμπαθητικό θέαμα, κάπου μεταξύ «Βαλπουργείας Νυκτός» από τον «Φάουστ» του Γκαίτε (όχι σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου) και «Δαιμόνων» α-λά Βίσση-Καρβέλας (με αυτή τη σειρά ή ανάποδα). Θα προτιμούσα να ήταν περισσότερη πρόζα κι ανεπτυγμένος λόγος παρά τόση μιουζικαλική ένταση σε έναν τόσο στενό (σκηνικώς) χώρο, όμως το όλον θέαμα ήταν κατά το μάλλον ή ήττον ευπρεπές και κόσμιο, παρά την ετερότητα του αλλόκοτου θέματός του και τις μεγαλεπήβολες στοχεύσεις τού εμπνευστή του. Παρά το πρωτόλειον του αποτελέσματος κάτι καλό θα βγει από αυτό το ταλέντο, υπό την προϋπόθεσιν της βασάνου και της διαρκούς παιδεύσεως, που δεν έχει πάντα το λούστρο της επί-μορφώσεως και δεν χρήζει πτυχίων-διπλωμάτων-πιστοποιητικών-βεβαιώσεων. Οι άνθρωποι εξελίσσονται πρώτα μέσα από τη Ζωή και μετά καταθέτουν στην Τέχνη το απόσταγμα της εμπειρίας και της συνεπαγομένης πίκρας τους. Αυτό είναι όλο. Το αισθητικώς ηδονικόν καλλιτέχνημα προϋποθέτει Γνώση, Εμπειρία, Τεχνική… Και ποια καλύτερη μέθοδος από το try and error; Η δουλειά του κριτικού είναι ακριβώς να επισημαίνει τους ενδεχόμενους κινδύνους εκτροχιασμού της αμαξοστοιχίας της σκοτεινής αιθούσης, όπου καρακάθηται το κοινό για να δει μια σύγχρονη τελετουργία της καινοπαγούς «θρησκείας της Τέχνης» (“Kunstreligion” για τους γερμανομαθείς).

Τα πολυπληθή θέατρα στην Ελλάδα τής Κρίσης έχουν αντικαταστήσει τους ναούς κι τα εξωκκλήσια κι οι παραστάσεις συγκεντρώνουν πιστούς όπως άλλοτε (στην εποχή του Παπαδιαμάντη) οι ολονυκτίες κι οι εσπερινοί. Από αυτήν την άποψη δεν είναι να απορούμε που δεν προκάνουμε να τα δούμε όλα τα θεάματα (ακόμα κι αν βλέπουμε δύο την ημέρα, όπως εγώ, ως ευσυνείδητος κριτικός – δεν φτάνει).

Οι νέοι άνθρωποι είναι ιεροί. Οι πρωτοεμφανιζόμενοι άγγελοι εξ ουρανού για να προετοιμάσουν τον δρόμο για την επόμενη Αναγέννηση μέσα από τα σκοτάδια του μετατεχνολογικού-υλιστικού μας Μεσαίωνα.

Όσο για τις μετανεωτερικές αποδομήσεις κι αναδομήσεις, σημεία των καιρών. Ο Πύργος της Βαβέλ που γκρεμίζεται για να ξαναχτιστεί… Ας μην λησμονούμε ότι οι σοφοί μαθηματικοί κι αστροφυσικοί Mayas κάθε 52 χρόνια (τόσο διαρκούσε ο δικός τους αιώνας!) γκρέμιζαν σπίτια, ναούς, κλιμακωτές πυραμίδες και τα ξανάχτιζαν από την αρχή, με τους ίδιους ή νεόκοπους δόμους…

Χαιρετίζω λοιπόν αυτό το μεταφυσικό μιούζικαλ για τις προθανάτιες και μεταθανάτιες ίσως εμπειρίες με τίτλο «Η μαύρη ανάμνηση», που φιλοτέχνησε ο Δημήτρης Σόρκος κι ανεβαίνει στο «Θέατρο Λύχνος». Και σε άλλα με υγεία! Και καλύτερα ακόμα!!! Υπάρχει μεγάλο περιθώριο βελτιώσεως… Σημαντικό, όπως και το ταλέντο τών μαχητικών και μάχιμων συντελεστών.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/i_mauri_anamnisi-10054897.html

 

Η μαύρη ανάμνηση

Μιούζικαλ του Δημήτρη Σόρκου
Διαρκεια : 90 ‘
Σκηνοθ.:Χρ. Αποστολάκης
Ερμηνεύουν: Στ. Μπονάτσου, Κ. Πεφτίτση, Ν. Μπατάλας.

Χαμένη στην κατάθλιψη, η Άννα βρίσκει στήριξη από την ψυχολόγο της κι εμείς παρακολουθούμε να ξεδιπλώνονται μπροστά μας μάχες που δίνουν και οι δύο γυναίκες με τους εσωτερικούς τους δαίμονες

 

 

Η Όλια Λαζαρίδου θαμμένη σε βιβλία ως μπεκετική Γουίνυ στο Bios

Posted by grafei on 12:35 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%b5%cf%83%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b6%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%85

Από τις πιο επιτυχημένες και νόμιμες αναγνώσεις του μπεκετικού αριστουργήματος για το Χρόνο, τη Φθορά και το Θάνατο, για την Πλήξη, για την ιεροτελεστία της συνήθειας και τον εξορκισμό του υπαρξιακού άγχους για το Κενό.

Η ανθρώπινη νόηση αδυνατεί για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο να βουλιάξει στο Μηδέν και στο Άπειρο με τη σοφία μιας γάτας, με την παράδοση ενός σκύλου, με την ραθυμία ενός χορτάτου λύκου, με την επαγρύπνηση ενός πάνθηρα που παραμονεύει τη διψασμένη αντιλόπη στις όχθες μιας λιμνούλας.

Το εσωτερικό τοπίο του Ανθρώπου προσομοιάζει με έρημο, μετά από μία βιβλική καταστροφή. Κι όταν η νεότης παρέλθει κι ο Έρως Δώσει τη θέση του στον Ύπνο που είναι δίδυμος αδελφός του Θανάτου, τότε η ύπαρξή μας βουλιάζει στο όνειρο και στις δαιδαλώδεις απόπειρες ερμηνείες του. Τότε η Ζωή γίνεται Όνειρο κι οι άλλοι άνθρωποι Σκιές, Φάσματα και Φαντάσματα. Τότε ο άνθρωπος επιθυμεί διακαώς την επιστροφή του στη Γη, στην κοσμική μήτρα, να αφομοιωθεί, να επανενώσει τον ομφάλιο λώρο του και να τραφεί για πάντα ως παράσιτο, σαν σκουλήκι στα σπλάχνα αυτού του γαλαζοπράσινου πλανήτη.

Δεν υπάρχει πιο σκληρό, πιο ωμό έργο, για την τραγικωμική ανθρώπινη Κόλαση επί γης, για την προθανάτια τιμωρία, για τα βασανιστήρια που υπόκειται το σώμα του ανθρώπου προκειμένου να υποφέρει το σισύφειο βάρος τής ύπαρξής του. Δεν είναι τυχαίο ότι πάμπολλοι γάλλοι εκδότες της εποχής συγγραφής αυτού του προφητικού έργου αρνήθηκαν την κυκλοφορία του σε μορφή βιβλίου, όχι μόνον γιατί δεν κατάλαβαν τον καινούργιο θεατρικό κώδικα, αλλά γιατί συνήχησε βαθιά μέσα τους με τα κύτταρά τους κι απαίτησε αυτογνωσία, μια πολυτέλεια για τον μέσο άνθρωπο, κάτι που πληρώνεται με χρυσάφι και κανένα νόμισμα δεν μπορεί να την ισοσκελίσει.

Ο Μπέκετ με αυτό του το έργο “Oh! Les Beaux Jours” καθώς και με το «Περιμένοντας τον Γκοντό» γίνεται ο τραγικός ποιητής του εικοστού ταραγμένου αιώνα κι αφήνει ανεξίτηλο το σαιξπηρικά ευριπίδειο και στριντμπεργκικό αποτύπωμά του στο Παγκόσμιο Πνεύμα. Η καθημερινότητα τών διαλόγων, η απλότης τής προσεκτικώς φιλοτεχνημένες ιδιολέκτου (και για τον Μπέκετ και για τον Ιονέσκο, τα γαλλικά ήταν δεύτερη γλώσσα, όχι η μητρική τους) προσδίδει μια διαφανή οικουμενικότητα στο λεγόμενο «θέατρο του παράλογου» [αταίριαστος όρος, κατά την ταπεινή μου γνώμη]…

Εξαίρετοι η Όλια Λαζαρίδου και ο Άγγελος Σκασίλας [ψευδώνυμο; Και άγγελος και …σκασίλας; Αστειεύομαι]. Χαμένοι αμφότεροι στα σκουπίδια-βιβλία της πολυγνωσίας τους που δεν ταυτίζεται ουδαμώς με την Γνώσιν και σε καμία περίπτωση με τη Σοφία, συνεχίζουν να ομιλούν ως ασώματες κεφαλές εις το διηνεκές, μόνο και μόνο για να καλύψουν το Κενό, για να σκοτώσουν την ώρα, για να έρθουν λίγο πιο κοντά στον πολυπόθητο θάνατο που θα τους χαρίσει γαλήνη κι αταραξία.

Έργο-κόλαφος για τον Δυτικό Πολιτισμό που πνέει τα λοίσθια.

Έχω δει αυτό το έργο με την Πατεράκη, θαμμένη σε ένα νυφικό και με τον συγχωρεμένο τον άντρα της και καλό συγγραφέα Γιάννη Πάνου. Το έχω επίσης δει με τη γυναίκα του Πήτερ Μπρουκ στο παρισινό “Bouffes du Nord” στην πάλαι ποτέ γειτονιά μου. Το είδα τώρα και στο Bios και ξετρελάθηκα. Γιατί κάθε φορά ανακαλύπτω καινούργιες πτυχές του κι ανάλογα με τις διαφοροποιημένες προσλαμβάνουσες και με τη συσσωρευμένη εμπειρία της μέσης πλέον ηλικίας μου καταβυθίζομαι σε άλλες στοές ορυχείου, εκεί που λάμπουν φωσφορίζοντας πολύτιμα κι ημιπολύτιμα πετρώματα του Συλλογικού Ασυνείδητου.

Δείτε αυτή τη μπεκετική εκδοχή σε σκηνοθεσία Σύλβιας Λιούλιου. Ή που θα πετάξετε τα παλαιά σας βιβλία ή που θα τα …πολλαπλασιάσετε!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

«ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ»

Posted by grafei on 12:03 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

του Στέφανου Κακαβούλη στο «Θέατρο κάτω από τη γέφυρα» και η ψυχοπαθολογία της νεοελληνικής Κρίσης

%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%cf%83%ce%b1

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ταλαιπωρημένο πλάσμα ο νεοέλληνας. Αγχωμένος, αγχωτικός κι αγχωγόνος. Παραγνωρισμένος αλλά και παραγνωρίζων, κοινωνικός αλλά και ατομοκεντρικός, με εξαίρετες ατομικές επιδόσεις κι αποδόσεις αλλά με χλωμό ομαδικό πνεύμα. Ίσως είμαστε ο μόνος λαός που αυτοσαρκάζεται διαρκώς από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά δεν αυτό-βελτιώνεται. Ίσως είμαστε οι μόνοι σήμερα ευρωπαίοι (λέμε τώρα!) που δουλεύουν 18 ώρες το εικοσιτετράωρο σε 2-3 δουλειές ο καθένας αλλά δεν κάνουν καμία καλά κι αποτελεσματικά (οι εξαιρέσεις υπάγονται στην κατηγορία τού πρωταθλητισμού). Πολλή προσπάθεια με ισχνό αποτέλεσμα. Γι’ αυτό διαπρέπουμε όταν πάμε στο «εξωτερικό» και βρούμε έτοιμες δομές και θεσμούς αξιοκρατικούς που λειτουργούν. Την μέρα της αναγγελίας του θανάτου της Μαρίας Κάλλας, ο συνεργάτης της Γιάννης Τσαρούχης ανακοίνωσε στο κοινό των «Τρωάδων» που φιλοτεχνούσε: «Η Ελλαδίτσα βρήκε μικρή τη Μαρία Καλογεροπούλου και την έδιωξε». Αυτοί είμαστε: φθονεροί, μισαλλόδοξοι, μετριοκράτες κι αναξιοκράτες, εγωκεντρικοί και νάρκισσοι μέχρι αυτισμού. Το βλέπεις αυτό όταν προσπαθείς να βγεις από το λεωφορείο ή από το τραίνο. Εισβάλλουν όλοι κι ορμάνε για να πιάσουν ανύπαρκτες θέσεις πριν προλάβεις να εξέλθεις του σταματημένου οχήματος. Στο θέατρο επίσης. Εκεί που δεν είναι αριθμημένες οι θέσεις (αλλά κι εκεί που είναι αριθμημένες) όλοι τρέχουν να καταλάβουν την πρώτη σειρά, λες κι είναι «επίσημοι», βασιλιάδες, αυτοκράτορες, κόμητες και δούκισσες, λες κι έχουν προσφέρει στην τέχνη του θεάτρου και στον Πολιτισμό, λες κι είναι «κάποιοι», τους οποίους η κοινωνία οφείλει να προσκυνάει και να τιμάει ανελλιπώς… Αλλιώς, ποιος είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε.

%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf1            Έτσι πήγα κι εγώ στο «Θέατρο κάτω από τη γέφυρα» να δω την καινούργια πρεμιέρα του πολύ ταλαντούχου Στέφανου Κακαβούλη, πήρα την δημοσιογραφική πρόσκληση κριτικού, κάθησα διακριτικά στην άκρη αριστερά, για ευρυχωρία, το θέατρο άρχισε να γεμίζει, δίπλα μου κάθησε ο ταλαντούχος μουσικός συντελεστής της παράστασης με μία ευσταλή κυρία, κι ανάμεσά μας έμεινε ελάχιστος χώρος τόσος ώστε να φιλοξενηθεί μια γάτα. Η παράσταση κόντευε ν’ αρχίσει, είχε χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, οπότε εφόρμησε ανάμεσά μας μια οξυζεναρισμένη τυπική ελληνίδα μικροαστή, καταπιεσμένη και ανοργασμική, η οποία ανήγγειλε ηρωικώς στην επίσης πανομοιότυπη συνοδό της («όμοιος ομοίω… κι η κοπριά στο λάχανο»): «εμένα εδώ είναι η θέση μου κι εδώ θα κάτσω!!!» και σφηνώθηκε ανάμεσά μας. Πετάχτηκα ευθύς επάνω, γιατί εθεώρησα ο τάλας ότι η κυρία ήταν ηθοποιός και συμμετείχε στην παράσταση. Πήγα διακριτικά στα πίσω καθίσματα και παρακολούθησα το έργο, που μια σύγχρονη Ιοκάστη-Μήδεια-Αγαύη ευνουχίζει τελετουργικά το γιο της και εξοντώνει την υποψήφια παρ’ ολίγον νύφη της. «Γκρέκα μάνα» αυτιστική, εγωιστική, ατομοκεντρική, ατομίστρια, αμόρφωτη, ανύπαρκτη, ακρωτηριασμένη συναισθηματικά κι ερωτικά «γουρούνα και χήρα-χοίρα-ζωντοχήρα», απαράδεκτη. Ένας γιος «μορφωμένος» που πληρώνει πολύ ακριβά το πέταγμα προς την ανεξαρτησία του κι ένας ομφάλιος λώρος που δεν κόπηκε ποτέ, πριν από τη βίαια χειρουργική γόρδια τομή που του επέβαλε η μοίρα.

%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%b5%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf2           Συγκλονιστικός ο λόγος από τον συγγραφέα Στέφανο Κακαβούλη. Ξέρει να δημιουργεί δραματικές εντάσεις και να τις αναπτύσσει σκηνικά. Γνωρίζει την τέχνη δομήσεως ρόλων, διδάσκει τους ηθοποιούς ως άνθρωπος που κατέχει την τέχνη της υποκριτικής εκ των έσω, είναι ποιητής της σκηνής και της οθόνης, είναι καλλιτέχνης ολικός κι ευαίσθητος, είναι καταγραφέας της νοσηρής πραγματικότητας γύρω μας, στα χρόνια της μεγάλης Κατάθλιψης που προηγήθηκε και θα έπεται βεβαίως της οικονομικής κρίσεως ταύτης…

Εξαίρετοι και οι τρείς ηθοποιοί: Μαρία Χριστοδούλου, Γιάννης Βλάχος, Μαρία Γουλά. Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Λειτούργησαν ως ομάδα και υπάκουσαν πειθήνια στην ενορχήστρωση ετούτου τού αποτροπιαστικού αλλά συνταρακτικού θεάματος. Η ωμότητα της μάνας είναι τόσο αληθοφανώς ρεαλιστική, τόσο πειστική που καταντά σχεδόν αντι-αισθητική. Καταργεί δηλαδή την χαρμολύπη του μαγικού ρεαλισμού κι ακυρώνει οποιαδήποτε αισθητική ηδονή του θεατή, που τρομάζει, θέλει να το βάλει στα πόδια και δεν νιώθει ούτε καν τον αριστοτελικόν «έλεον και φόβον» που προκαλεί στο κοινό η κλασική αττική τραγωδία. Γιατί η νέα ελληνική τραγωδία είναι σαν απόστημα, σαν λέπρα, σαν σύφιλη στο τρίτο στάδιο, είναι γεμάτη πύον κι εμετό… «Έτσι θα μιλούσε η ζωή αν μιλούσε», γράψανε συχνά για τα έργα του νατουραλισμού. Ο Στέφανος Κακαβούλης πηγαίνει ακόμα πάρα πέρα: παρά τις ποιητικές υπερβάσεις, με τις οποίες εμβολιάζει στοχαστικά το πρωτογενές δραματικό του κείμενο, συνηγορεί υπέρ ενός θεάτρου της ωμότητας, σκληρό κι ανελέητο. Οι άνθρωποι χωρίς τις μάσκες τους. Οι ρόλοι στην πρωτόγονη κυριαρχία των ενστίκτων παραδομένοι. Θέματα ταμπού, όπως η παιδεραστία των προτεσταντών-καθολικών κληρικών, ο ασφυκτικός έρωτας της μάνας για τον μοναχογιό της, η απαίτηση της τρυφερότητας και της συνενοχής μεταξύ ατόμων διαφορετικών γενεών και με χάσμα ηλικίας, όλ’ αυτά είναι θέματα που αποτελούν σαφώς την πρώτη ύλη της Λογοτεχνίας και της Τέχνης, αλλά απαιτούν λεπτό χειρισμό για να μην προκαλέσουν την πλήρη αποστροφή στο θεατή.

Εδώ είδαμε την ελληνίδα Μάνα στη χειρότερη εκδοχή της. Το άσμα του Μαρκόπουλου Λένγκω «Στην κυρά-μάνα μας μην δίνετε βοήθεια…», βρήκε εδώ την πλέον δυσαρμονική απόδοσή του, αφού εκεί υπήρχε μελωδία και μια κάποια γλυκύτητα τής υχώρεσης (συν-χωρώ) [αν όχι της συν-γνώμης, που είναι ανώτερη έννοια κι απαιτεί λεπτοφυέστερες πνευματικές διεργασίες]…

Ήμουνα τόσο επηρεασμένος από τις καλές ερμηνείες των ηθοποιών και την άριστη απόδοση του έργου, που πήγα στην θρασύτατη οξυζεναρισμένη κυρία κι ενόσω εκείνη το έπαιζε κουλτουριάρα σε μια τρίτη γνωστή της (του ίδιου, υποθέτω, φυράματος) κι ετοιμαζόταν να προβεί σε μια βαθυστόχαστη ανάλυση του έργου, την κεραυνοβόλησα: «ΕΙΣΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΣΑΝ ΤΗ ΜΑΝΑ-ΓΚΡΕΚΑ ΤΟΥ ΈΡΓΟΥ. ΜΕ ΣΗΚΩΣΑΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΈΤΣΙ ΘΕΛΩ. ΔΕΝ ΘΑ ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΛΑ ΣΕ ΡΩΜΑΪΚΕΣ ΑΡΕΝΕΣ, ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΣ ΚΑΙ ΜΕ ΆΛΛΑ ΠΡΩΤΟΓΟΝΑ ΘΕΑΜΑΤΑ» (το απέναντι γήπεδο είχε αγώνα εκείνην ακριβώς την ώρα). Έφυγα πριν προλάβω να εισπράξω τις αντιδράσεις της. Δεν με ενδιέφεραν εξάλλου. Ανοϊκιές και πανομοιότυπες. Μπαίνοντας στο τραίνο με τσαλαπάτησαν φίλαθλοι και μη. Ξέρετε, σε αυτή την κρίσιμη πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά εκόντες-άκοντες («μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»), η ενσυναίσθηση (empathy) γίνεται συχνά εμπάθεια κι η εκτόνωση δεν περιορίζεται πάντα σε φραστικά-λεκτικά μέσα… Το θέατρο, από αυτή την άποψη, και η Τέχνη γενικότερα, είναι ένα πεδίο ασφαλούς, υγιούς κι εποικοδομητικής εκτονώσεως της διαμεσολαβημένης εμπειρίας. Προς γνώσιν και συμμόρφωσιν… Μάλιστα.

Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι σημαντική μονάδα στη θεατρική μας πραγματικότητα. Μοναχική, ποιητική, ανέγγιχτη από τη μιζέρια του κόσμου και την αθλιότητα της εποχής. Αν δεν αυτοκαταστραφεί ή αν δεν καταποντιστεί από το τσουνάμι της κακογουστιάς των διαπλεκόμενων που μας κατακλύζει καθημερινώς, θα γίνει κάποτε κλασικός και θα δρέψει δάφνες, διεθνείς, στην τρίτη του ηλικία προφητεύω, γιατί εντός Ελλάδος τα φίλτρα, οι κρησάρες και τα «δίχτυα» απ’ όπου πρέπει να περάσεις ένα πολλά, συνυφασμένα, αλληλοδιαπλεκόμενα κι αμείλικτα για τους εισβολείς, για τους μεμονωμένους, για τους παρίες, γι’ αυτούς που δεν θα τα λέγαμε «δικά μας παιδιά», που όσο κι αν δεν είναι «επικίνδυνοι» για τους τα φαιά φορούντες, είναι σίγουρα απέναντί τους αφού δεν είναι «μαζί» τους.

Η «Γκρέκα Μάνα» του Στέφανου Κακαβούλη είναι από τα λίγα νεοελληνικά έργα που απεικονίζουν με τόσο μελανά και αληθινά χρώματα τη νοσούσα περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Ελλάδας στα τσαλακωμένα χρόνια τής Κρίσης, ετούτης της Κρίσης, που δεν είναι ούτε η πρώτη και δεν θα είναι – αλίμονο – η τελευταία. Μια πραγματικότητα για γερά νεύρα. Μέσα όμως από παρόμοιες αντιξοότητες προέκυψε η περίφημη «γενιά του 1930» κι όλοι όσοι δόξασαν την Ελλάδα εκτός των συνόρων της.

Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ένας από τους μύθους του μέλλοντος. Για την ώρα είναι απλώς ήρωας, με πρώτο του μέλημα (αλλά όχι έσχατο) να επιβιώσει.

Εξαίρετοι όλοι οι συντελεστές αυτής της συνταρακτικής παράστασης:

 

Πρωτότυπη μουσική: Ηλίας Κουρτπαρασίδης,

Φωτογράφος: Άγγελος Μανιάτης,

Φωτισμοί: Σωκράτης Μπασιακούλης,

Ενδυματολόγος: Αναστασία Αβιώτη,

Βοηθός Ενδυματολόγου: Λιλί Πόνου.

Graphics: Σοφία Κακαβούλη.

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

http://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/greka-mana8eatro-kato-ap-ti-gefira

 

Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Κυριακή 5 Φεβρουαρίου, στις 21.00

Το έργο του Στέφανου Κακαβούλη, Γκρέκα Μάνα («Μια Μάνα – Μια χώρα»), θα ανέβει σε δική του σκηνοθεσία στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Κάτω από τη Γέφυρα». Πρόκειται για ένα έργο που πρέπει όλες οι μανάδες -και κυρίως αυτές που έχουν γιους- να δουν.

Με αφορμή την Οιδιππόδεια, ερωτική και αφαιμακτική σχέση μιας μάνας με τον γιο της και την απόρριψη της σχέσης του με μια μεγαλύτερη του γυναίκα, περιγράφεται αλληγορικά η σημερινή Ελλάδα της κρίσης που καταπιέζει τα παιδιά της και τα διώχνει προς το εξωτερικό.

 

Η Αργυρώ, πρόσφατα συνταξιοδοτημένη από σούπερ μάρκετ, ζει με τον γιο της, Νίκο. Του έχει παθολογική αγάπη και τον θέλει κοντά της. Δεν εγκρίνει τη σχέση του με τη Γιάννα, μια μεγαλύτερη του γυναίκα που θέλει να τον πάρει μαζί της στην Αυστραλία μιας και εδώ είναι άνεργος. Η Αργυρώ προτιμά να ξαναδουλέψει και να ζει τον γιο της παρά να τον στερηθεί.
Συντελεστές
Συγγραφή-Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης

Παίζουν: Μαρία Χριστοδούλου, Γιάννης Βλάχος, Μαρία Γουλά


Τιμές εισιτηρίων
:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Άνεργοι, φοιτητές: 7 ευρώ

Προπώληση: 10 ευρώ

Θέατρο «Κάτω απ’ τη Γέφυρα»
Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν. Φαλήρου
Τηλ.: 210 4816200
Τηλ. & Φαξ: 210 4816207
E-mail: info@katoapotigefyra.gr
www.katoapotigefyra.gr
fb: Θέατρο Κάτω απ’ τη Γέφυρα

Τελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017, 14:35

 

 

http://katoapotigefyra.gr/%CE%B3%CE%BA%CF%81%CE%B5%CE%BA%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B1/

Γκρέκα Μάνα

Συγγραφή-Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης

 

Μια Μάνα – Μια χώρα»

Το έργο του Στέφανου Κακαβούλη θα ανέβει σε δική του σκηνοθεσία στην κεντρική σκηνή του θεάτρου «Κάτω από τη Γέφυρα». Πρόκειται για ένα έργο που πρέπει όλες οι μανάδες και κυρίως αυτές που έχουν γιους να δουν.
Με αφορμή την Οιδιππόδεια, ερωτική και αφαιμακτική σχέση μιας μάνας με το γιο της και την απόρριψη της σχέσης του με μια μεγαλύτερη του γυναίκα, περιγράφεται αλληγορικά η σημερινή Ελλάδα της κρίσης που καταπιέζει τα παιδιά της και τα διώχνει προς το εξωτερικό.

Η Αργυρώ πρόσφατα συνταξιοδοτημένη από σούπερ μάρκετ ζει με τον γιο της, Νίκο. 

‘Του έχει παθολογική αγάπη και τον θέλει κοντά της.’

 

Δεν εγκρίνει τη σχέση του με την Γιάννα, μια μεγαλύτερη του γυναίκα που θέλει να τον πάρει μαζί της στην Αυστραλία μιας κι εδώ είναι άνεργος. Η Αργυρώ προτιμά να ξαναδουλέψει και να ζει τον γιο της παρά να τον στερηθεί.

 

Πρεμιέρα 5 Φεβρουαρίου στις 21.00

 

Κάθε Κυριακή στις 21:00

Τιμές εισιτηρίων: 12 € γενική είσοδος, 7 € ανέργων, φοιτητών

Προπώληση : 10 €

ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ»

Πλατεία ηλεκτρικού σταθμού Ν. Φαλήρου

Τηλέφωνο 210 4816200, τηλ.&φαξ 210 4816207

e-mail: info@katoapotigefyra.gr

 

Ο Φόβος τρώει τα σωθικά (διαχρονικός και πάντα επίκαιρος Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ)

Posted by grafei on 12:27 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

fovos-10-small-jpg-950x0_q85_crop-scale

«Ο Φόβος τρώει τα σωθικά» (Angst Essen Seele auf) του Rainer Werner Fassbinder στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η απόλυτη διαχρονικότητα του έργου του Φασμπίντερ έγκειται στην επικαιρότητα του αναδυόμενου καθημερινού φασισμού και στην ανάγκη διάδοσης του συμπαντικού αιτήματος της Αγάπης, χωρίς διακρίσεις, εξαιρέσεις κι αφορισμούς, στη βάση των ιδανικών της Γαλλικής Επανάστασης: ΙΣΟΤΗΤΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΙΣΟΝΟΜΙΑ. Η ανάγκη ενός σύγχρονου Διαφωτισμού στα τεχνολογικά σκοτάδια του υλιστικού Μεσαίωνα που διανύουμε είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανατέλλουσα Αναγέννηση στην οποία προσβλέπουμε κι ελπίζουμε διακαώς.

%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%b2%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%cf%89%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%89%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%b1

Στο έργο τώρα: ο κινηματογραφιστής Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ στήνει ένα σύγχρονο δράμα αποκλεισμού και πτώσεως, αισιόδοξο εν τούτοις, ερευνώντας το λεγόμενο «περιθώριο», τις κατώτατες δηλαδή παρυφές της εργατικής τάξης, αυτού που λέμε «λούμπεν προλεταριάτο». Στις σύγχρονες Δυτικές δημοκρατίες δεν υπάρχουν πλέον τίτλοι τιμής κι εκφράζουμε απαξάπαντες (;) τον αποτροπιασμό μας για λέξεις που αναφέρονται σε ινδικές κάστες, σαφώς διαχωρισμένες κοινωνικές τάξης, ενώ στα σύγχρονα αμερικάνικα (τα μεσοαστικά αμερικάνικα) ο όρος «εργατική τάξη» έχει μπει στη μαύρη λίστα των απαγορευμένων από την πολιτική ορθότητα στην προφορική και γραπτή έκφραση. Όμως, όσο κι αν δεν είναι Political correct να θυμίζουμε στους άλλους την αθλιότητα και τη δουλεία που βιώνουν ως σκλαβιά, το γεγονός παραμένει: «ο φόβος τρώει τα σωθικά, ροκανίζει την ψυχή», δημιουργεί επαναλαμβανόμενα στομαχικά έλκη στους αγχωμένους και ξεζουμισμένους κολίγους μιας μετα-βιομηχανικής κοινωνικής που – εκτός από τους κανονικούς – έχει και τους ηλεκτρονικά αναλφάβητους και η απόχρωση του δέρματος, η καταγωγή, η σεξουαλική ιδιαιτερότητα παίζει σημαντικό ρόλο αν όχι στην κοινωνική άνοδο τουλάχιστον στην κοινωνική αποδοχή. Οι άνθρωποι που μειονεκτούν κι αδυνατούν να παίξουν αληθοφανώς τον κοινωνικό τους ρόλο, να δημιουργήσουν μια πειστική μάσκα που να τους πηγαίνει γάντι, οι άνθρωποι που αρνούνται να καταλάβουν το γιατί η Αγάπη είναι αμαρτία και το γιατί δύο άνθρωποι που αγαπιούνται θα πρέπει διαρκώς να λογοδοτούν στο μίζερο κι εξαθλιωμένο, απανθρωποποιημένο περιβάλλον τους, οι άνθρωποι που βιώνουν τον καθημερινό ρατσισμό στο πετσί τους, καταλήγουν ενίοτε στο πικρό συμπέρασμα ότι «Η αγάπη είναι πιο κρύα κι απ’ το θάνατο». Και τότε αυτοκτονούν ή αυτοκαταστρέφονται, επιδεικνύουν αντικοινωνική συμπεριφορά, καταλύουν θεσμούς κι απειλούν την ευνομία κι ευταξία κρατών, πολιτισμών και ηπείρων…

Όσο επιμένουμε να εθελοτυφλούμε και να μην θέλουμε να παραδεχτούμε ότι όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε κι ότι είμαστε όλοι δημιουργικοί σπινθήρες τού ίδιου Θεού τόσο θα βιώνουμε διαρκώς στη ζωή μας τη βαριά μοίρα του αδήριτου νόμου της Νεμέσεως-Κάρμα-Αιτίας κι Αποτελέσματος. Στη σοφή αρχαία ελληνική μυθολογία, την Νέμεσιν εφοβούντο ακόμα κι οι Ολύμπιοι Θεοί. Κι η Δίκη, η Δικαιοσύνη ήταν στυγνή κι ανελέητη θεά για τους ορκοπάτες.

Ας μην αγνοούμε την ευτυχία του διπλανού, ας την ενισχύσουμε, γιατί μόνον έτσι μπορούμε να ευελπιστούμε σε «επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία».

Στην παράσταση τώρα: εκπληκτικής λιτότητας η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Τάνιας Τσανακλίδου, χωρίς μελοδραματισμούς, με την αίσθηση του μέτρου, ενός μέτρου που έχει μάλλον χαθεί στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο τής μετανεωτερικής εκκεντρικότητας του ακαταλαβίστικου διανοουμενισμού και της καλοσερβιρισμένης αρλούμπας, που θυμίζει τα συμβολικά «ρούχα του βασιλιά» στο παραμύθι του Άντερσεν, εκείνου που περιφέρει τη γυμνότητά του ως βαρύγδουπο κοστούμι. Τουλάχιστον ας αποδεχτούμε τη φτώχεια, την πενία και την κακομοιριά μας, γιατί τότε μόνον η γυμνότητα μπορεί να γίνει τρόπαιο μιας λιτής κι ουσιαστικής ανθρώπινης ζωής.

Δίπλα στην Τάνια Τσανακλίδου έλαμψαν με τις σεμνές, πρωτεϊκές, σχεδόν μπρεχτικές μεταμορφώσεις τους εξαίρετοι νέοι ηθοποιοί. Πιστοί στις σκηνοθετικές οδηγίες του Σίμου Κακάλα, μετατρέπονταν εναλλάξ σε θεατές, μάρτυρες, ενεργούντες κι ενεργούμενα, θύματα και συνένοχοι, δρώντες και δρώμενοι…

Άπαντες οι συντελεστές υπέροχοι:

Μετάφραση-Διασκευή – Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικό: Αντώνης Δαγκλίδης
Κοστούμια: Claire Bracewell
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Τάνια Τσανακλίδου: Έμμι
Κωστής Καλλιβρετάκης: Άλι, Γιολάντα
Δήμητρα Κούζα : Μπάρμπαρα, Κρίστα, Πάολα, Κα Κάργκες
Κωνσταντίνος Μωραϊτης: Κος Γκρούμπερ, Μπρούνο, Όιγκεν, Κος Ανγκερμάγερ, Φρίντα, Σερβιτόρος, Γιατρός
Ειρήνη Κότσιφα: Χέντβιχ, Κα Έλλις, Άλμπερτ, Κα Άνγκερμάγερ, Καταρίνα

Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Θέατρο του Νέου Κόσμου.

Ας είναι πάντα τόσο ευπρόσωπες, λειτουργικές κι ελπιδοφόρες όλες οι συμπαραγωγές ποιοτικών θεατρικών σχημάτων!!!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.theatro-technis.gr/fovos-troi-sothika/

Ο Φόβος τρώει τα σωθικά (Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ)

«Ο Φόβος τρώει τα σωθικά» (Angst Essen Seele auf) του Rainer Werner Fassbinder στο «Υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης

Πρεμιέρα 26 Ιανουαρίου 2017

Το Θέατρο Τέχνης συμπράττοντας με το Θέατρο του Νέου Κόσμου, παρουσιάζει από τις 21 Ιανουαρίου στη σκηνή του Υπογείου τη θεατρική μεταφορά του θρυλικού έργου του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ «Ο φόβος τρώει τα σωθικά» σε διασκευή και σκηνοθεσία του Σίμου Κακάλα, με την Τάνια Τσανακλίδου στο ρόλο της Έμμι.

Η ιστορία της Έμμι και του Αλί που αφηγήθηκε το 1974 ο γερμανός δημιουργός στην ταινία ορόσημο της καριέρας του «Angst Essen Seele Auf» (Fear Eats The Soul) ζωντανεύει -για πρώτη φορά στην Ελλάδα- στη σκηνή του Υπογείου, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Σίμου Κακάλα.

Μια μοναχική γερμανίδα καθαρίστρια, χήρα με τρία μεγάλα παιδιά, ερωτεύεται τον κατά πολύ νεότερό της μετανάστη Αλί. Η Έμμι δε θα διστάσει να εναντιωθεί στο συντηρητικό και άκρως ξενοφοβικό περίγυρό της και θα παντρευτεί τον Αλί. Το φαινομενικά αταίριαστο ζευγάρι ζει πολύ ευτυχισμένα, όμως το μίσος και η άγρια περιφρόνηση που αντιμετωπίζουν και οι δύο καθημερινά, αρχίζουν να μολύνουν τον έρωτά τους. Ο φόβος –και ο ρατσισμός- τρώει τα σωθικά της Έμμι και του Αλί που καλούνται να αναμετρηθούν με τα όρια της αγάπης τους.

Μετάφραση-Διασκευή – Σκηνοθεσία: Σίμος Κακάλας
Σκηνικό: Αντώνης Δαγκλίδης
Κοστούμια: Claire Bracewell
Φωτισμοί: Περικλής Μαθιέλλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Καλακίδης
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Τάνια Τσανακλίδου: Έμμι
Κωστής Καλλιβρετάκης: Άλι, Γιολάντα
Δήμητρα Κούζα : Μπάρμπαρα, Κρίστα, Πάολα, Κα Κάργκες
Κωνσταντίνος Μωραϊτης: Κος Γκρούμπερ, Μπρούνο, Όιγκεν, Κος Ανγκερμάγερ, Φρίντα, Σερβιτόρος, Γιατρός
Ειρήνη Κότσιφα: Χέντβιχ, Κα Έλλις, Άλμπερτ, Κα Άνγκερμάγερ, Καταρίνα

Παραστάσεις: 26 Ιανουαρίου – 12 Μαρτίου 2017
Ημέρες και ώρες:
Τετάρτη 20.00, Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 21.15, Κυριακή 19.00
Τιμές Εισιτηρίων:
Πέμπτη γενική είσοδος 10 €
Τετάρτη, Παρασκευή 15 € , 10 € μειωμένο, 8 € Ανεργίας
Σάββατο: 18 € . 12 € μειωμένο
Κυριακή 16 € ,12 € μειωμένο,

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά

Μια συμπαραγωγή του Θεάτρου Τέχνης με το Θέατρο του Νέου Κόσμου

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας