Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

«Στα άκρα»,

Posted by grafei on 09:40 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

παράσταση θριαμβική, κατισχύουσα της μιζέριας και του θανάτου, στο θέατρο «Πρόβα» με τους: Σ. Τσόγκα, Γ. Πεζοπούλου και τον Γ. Τριανταφύλλου, βασισμένη στα μονόπρακτα τής αείμνηστης Κωστούλας Μητροπούλου: «Τα παπούτσια» και «Με το νόμο».

 staakra1

Άνθρωποι στα σκουπίδια, παράπλευρες απώλειες του ασίγαστου πολέμου μεταξύ Φιλότητος και Νείκους και στο βάθος το διαρκές αίτημα της συμπαντικής Αγάπης, του ορφικού Έρωτος…

staakra2

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 staakra3

«Υπέρ αδυνάτου» ο λόγος των μεγάλων ποιητών, της σκηνής και της πλατείας. Οι άνθρωποι που δεν μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους, δεν κατέχουν τερτίπια, δεν έχουν τα μέσα και τα σολδία τους λείπουν, χρειάζονται εμάς, όλους εμάς, όχι σε μια φανφαρόνικη επίδειξη αλληλεγγύης, αλλά σε μια μεστή, σύννομη κι αγαστή συνεργασία με το Όλον, το Άπαν, στο οποίο ανήκουμε, από το οποίο κατερχόμεθα και εις το οποίο επιστρέφουμε νουνεχείς, πλούσιοι από τη θητεία μας στην Ύλη.

            Το διαχρονικό, πανάρχαιο αίτημα της Αγάπης έχει γίνει εκμετάλλευσης από θρησκείες, πολιτικάντηδες και ρήτορες, οι «τα φαιά φορούντες» έστησαν πανηγύρι και φαγοπότι εις βάρος της, στον «Μυστικό Δείπνο» πάντα ο δέκατος τρίτος προδίδει. Κι εκπίπτουμε όλοι από την παραδείσια κατάσταση της εξ αποκαλύψεως Γνώσεως, αναζητώντας τα ψήγματά της με τον φακό σε ερειπωμένα κάστρα κι ανασκαφές ανύποπτων ερώτων.

 staakra4           Είδα για δεύτερη φορά την όχι και τόσο ακραία παράσταση του προσφιλούς μου «Θεάτρου Πρόβα», των αγαπητών μου Μαίρης Ραζή και Σωτήρη Τσόγκα. Παρακολουθώ τη δουλειά τους εδώ και 30 ολόκληρα χρόνια και τους εκτιμώ για το αθόρυβο της συστηματικότητάς τους.

 staakra5           Η Γιούλη Πεζοπούλου, τραγική κλόουν, έφερε στο έπακρο το επαχθές φορτίο μιας κουρασμένης ύπαρξης, λυγισμένης από το βάρος της Σιωπής και της αγνόησής της από τους άλλους. Πόσες τέτοιες ψυχούλες δεν συνωστίζονται σε φυλακές κι αναμορφωτήρια κοιτώντας με απορία το Φως που περνάει μέσα από τα σιδερόφρακτα κάγκελα του παραθύρου τους. Όμως δεν μισούν το Φως και τον Θεό δεν τον εχθρεύονται. Τραγική φιγούρα η εξαϋλωμένη πόρνη, η εξαγνισμένη αλλά όχι ακόμα αγία.

            Ο Σωτήρης Τσόγκας, που σκηνοθετεί αυτή την παράσταση, υποδύεται και τον ντοστογιεφσκικό (ή μήπως τσεχωφικό;) ήρωα που δανείστηκε από άλλες εποχές κι άλλα ήθη η Κωστούλα Μητροπούλου για να αναδείξει την διαχρονικότητα της κοινωνικής αδικίας και της κακοποίησης ανθρώπων και ζώων. Ο άνθρωπος ως άστεγος, αδέσποτος σκύλος, κοιμάται γύρω μας στα πάρκα κι εμείς κοιμούμαστε τον ύπνο του αδίκου στα παραφουσκωμένα μαξιλάρια της ψευδαισθητικής Αφθονίας μας, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι όλοι σε ένα καζάνι βράζουμε κι ότι όταν ένας κλαίει, πεινάει, πονάει, διψάει, παραπονιέται, συστρέφεται βασανιζόμενη η Πανανθρώπινη Ψυχή του Κόσμου.

            Αυτά για την ώρα. Θα μπορούσα να δω αυτή την παράσταση πολλές φορές, γιατί είναι κλασική, διαχρονική κι επίκαιρη. Κωστούλα Μητροπούλου σε τιμάμε, πολλά χρόνια μετά το θάνατό σου, γιατί άφησες ένα συμπαθητικό στίγμα στη γη, χωρίς διανοουμενισμούς και δήθεν κουλτουριάρικα καμώματα. Το μέτρο είναι πάντα ο άνθρωπος κι εσύ τον ΆΝΘΡΩΠΟ υπηρέτησες. Άξιος ο βίος σου! Κι η πολιτεία σου αξιομνημόνευτη.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

«HAPPY ΝΤΕΘ DAY». Μα τι προσλαμβάνουσες έχει αυτή η νέα ελπιδοφόρα γενιά τής πολλαπλής Κρίσης;

Posted by grafei on 10:26 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Μια αριστουργηματική, ζωντανή, διαδραστική, χιουμοριστική παράσταση στο πάντα ατμοσφαιρικό θέατρο “Altera Pars”, όπου ανεβαίνουν μόνο επιτυχίες και θεάματα που θα συζητηθούν!!!

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

happy%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%b8day_apotopouthena_photo-by_nikos_karanikolas

Καλό το διαδραστικό θέατρο. Οι νέοι σήμερα, μαθημένοι από το διαδίκτυο, απαιτούν να βάλουν και τον εαυτό τους στο κάδρο. Selfie κι ατομικισμός. Εγωκεντρισμός και ναρκισσισμός στον μέγιστο βαθμό. Αλλά και συμμετοχικότητα. Δημοκρατία. Διάδραση-ανάδραση. Δράση-αντίδραση. Instant karma. Και τα παγκοσμιοποιημένα αγγλικά, τα λατινικά του μέλλοντος, ίσως. Εκτός κι αν οι γιγαντιαίοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές που δεν θα λειτουργούν πια με 0-1 (μηδέν-ένα, άσπρο-μαύρο) επιβάλλουν την μαθηματική πολυπλοκότητα της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και το δεκατριαδικό σύστημα (0-1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-11-12).

happy%ce%bd%cf%84%ce%b5%ce%b8day_photo-by_nikos_karanikolas

Αυτές οι σκέψεις τριβέλιζαν το μυαλό μου βλέποντας την άκρως ενδιαφέρουσα παράσταση μαύρης φαρσοκωμωδίας με κομπέρ (φωνή παντεπόπτη θεού από μεγάφωνο)… Μικρή παρατήρηση: ενώ η από μεγαφώνου παρουσία απαιτούσε τη συμμετοχή των θεατών κι έψεξε μία που τόλμησε να χαρακτηρίσει έναν από τους πρωταγωνιστές gay, στο έργο τώρα, οι πάντες «μωρή» τον ανέβαζαν, «μωρή» τον κατέβαζαν και του απευθύνονταν ρατσιστικά με το θηλυκό άρθρο. Φαίνεται ότι αυτή η έρμη ελληνική κοινωνία είναι βαθιά αναχρονιστική, θεοκρατούμενη και μεσαιωνική, αφού μπορεί να βγάζει σέλφι, να χρησιμοποιεί ειδικά …μπαστούνια για αυτό, να το παίζει εκσυγχρονισμένη και προοδευτική (βεβαίως), όμως βαθιά μέσα της κρύβει την αρχοντοχωριατιά, τον νεοπλουτισμό και τον υποκριτικό φασισμό.

Αν το κείμενο δεν είχε λογικές ασυνέχειες, άτεχνα σουρεαλιστικά χάσματα και παράλογα κενά που δεν εντάσσονταν με τίποτα στο λεγόμενο «θέατρο του παράλογου» θα μιλούσαμε για τομή στα νεοελληνικά μας πράγματα.

Όμως ακόμα κι έτσι ήταν ζωντανή, νεανική, προσβλέπουσα με αισιοδοξία στο μέλλον.

Όσο για τον ταλαίπωρο «κόσμο των πνευμάτων» (νεκρών, ζωντανών και νεκροζώντανων) έχει υποστεί ως φαίνεται τηλεοπτική υπερεκμετάλλευση κι ο αγγλοσαξωνικός πουριτανισμός καλά θριαμβεύει πάνω στον μεσογειακό πανερωτισμό, όμως τα θεμέλια του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού είναι στο ερωτικό σώμα κι όχι στην θεοκρατούμενη, αυτοενοχοποιημένη, θεοκρατούμενη ψυχή.

Ήταν όλοι τους υπέροχοι. Κι οι θεατές επίσης με τις υπέροχες σέλφι τους με φόντο το σκηνικό. Κι η οικοδέσποινα Μίνα Χειμώνα, άψογη. Όπως πάντα. Σαν τη μπρεχτική «Μάνα Κουράγιο»…

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΟΥ:

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Στράτος Λύκος
Σκηνικά-Κοστούμια: Εμμανουέλα Αλφιέρη
Πρωτότυπη μουσική: Βασίλης Τσεντούρος
Φωτισμοί: Στράτος Λύκος
Βοηθός σκηνοθέτη: Εβίτα Συρίγου
Φωτογραφίες: Νίκος Καρανικόλας
Σχεδιασμός logo-προγράμματος: Χρήστος Λιακάκος
Πότε; Δευτέρα και Τρίτη στις 9.15 μ.μ.
Πού; Altera Pars. Μ. Αλεξάνδρου 123,Κεραμεικός.
Παραγωγή
: Από Το Πουθενά

Ηθοποιοί: Έλενα Γραψοπούλου, Ανάργυρος Βαζαίος, Στράτος Λύκος, Εβίτα Συρίγου, Διονύσης Μπάστας, Γιάννης Παπαευθυμίου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

"10 ΜΙΚΡΟΙ ΤΣΕΧΟΦ", ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΑΠΟ 20 ΕΩΣ ΚΑΙ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

Posted by grafei on 14:05 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%b4%ce%b5%ce%ba%ce%b1-%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%bf%ce%b9-%cf%84%cf%83%ce%b5%cf%87%cf%89%cf%86

ΑΠΟ ΤΟ ΘΙΑΣΟ “ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ“, ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΠΗ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ. 

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Απολαμβάνω κυριολεκτικά τους ερασιτέχνες στο θέατρο γιατί δίνουν και την ψυχούλα τους. Ακόμα και τσάι μέσα από σαμοβάρι κέρασαν τους τυχερούς θεατές της παράστασης. Υπεύθυνη γι’ αυτό η παχουλούλα καλλίφωνος ερασιτέχνης ηθοποιός που έμοιαζε με τη σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου. [Συγγνώμη, αλλά όταν δεν υπάρχει αναλυτικό πρόγραμμα, με φωτογραφίες στα βιογραφικά ή εξαντλητική διανομή, αδυνατώ να γνωρίζω σε ποιον πρέπει να απονείμω τα εύσημα – όσοι όμως είδαν την παράσταση καταλαβαίνουν].

Ξεχώρισα κάποιους από αυτούς τους εραστές της Τέχνης του Διονύσου, όμως για λόγους δεοντολογικούς και τεχνικούς δεν θα τους κατονομάσω.

Το γενικό σύνολο ήταν εξόχως παιδαγωγικό. Είναι ασύλληπτο πώς μας ενδιαφέρουν τα τσεχωφικά σκαριφήματα έναν και πλέον αιώνα μετά από τη συγγραφή τους υπό διηγηματικήν μορφήν. Αυτός ο γιατρός ήταν ανεξάντλητος μάρτυρας του καιρού του, επαγγελματίας παρατηρητής, ωτακουστής, ηδονοβλεψίας των γελοίων και τραγικών πόθων των ανθρώπων της εποχής του. Μόνο η δική του αποχή από τις ερωτικές χαρές θα δικαιολογούσε μια τέτοια επίμονη προσοχή, σχεδόν διαλογιστική, στις πράξεις και στις μύχιες σκέψεις των άλλων. Ο Τεννεσσή Ουίλλιαμας – κρίνοντας ίσως εξ ιδίων – υπαινίχθηκε μία λανθάνουσα κι ανεκπλήρωτη «αιρετική» για την εποχή σεξουαλικότητα του πολυγράφου ιατροφιλοσόφου με το κατά κόσμον όνομα Άντον Τσέχωφ. Όπως και να έχει όμως το πράγμα, ο ερωτικός διάκοσμος του εσωτερικού τοπίου του δραματικού πεζογράφου ελάχιστα μας αφορά, παρά μόνον στο βαθμό που φωτίζει ανεκδήλωτες πτυχές του έργου του.

Σε αυτή λοιπόν την παράσταση, όπως συμβαίνει και με τα έργα του Σαίξπηρ, του Ίψεν, του Στρίντμπεργκ, του Ευριπίδη, του Μολιέρου και του Γκολντόνι, η σχηματικότητα στο παίξιμο και η όποια Mise-en-place ρίχνει το βάρος στο κείμενο, φωτίζοντάς το με μια ρουστίκ, σχεδόν ναΐφ απλοϊκότητα, που του χαρίζει όμως μιαν άλλην απλοσύνη κι έτσι παίρνει διαστάσεις πρωτο-ειδωμένες για τον λόγιο που το έχει μελετήσει κατά γράμμα.

Αγαπώ τον Τσέχωφ, γιατί ο λόγος του είναι απλός, αφκιασίδωτος, γιατί κοροϊδεύει και περιγελά τον Τουργκένιεφ και τις άλλες «χρυσές μετριότητες» της εποχής τους, τους καλλιεπείς, τους …political correct που το νου τους έχουν στο ταμείο και στους ποδόγυρους ανήλικων κοριτσιών. Φυσικά και ξέρουν ότι το ταλέντο κι οι επιδόσεις τους δεν αντέχουν στο Χρόνο. Όμως τι τους νοιάζει; Δεν τους μέλλει καθόλου, φτάνει να εισπράττουν υλικά, υλικότατα αγαθά. «Το χρήμα είναι το κ…λοδάχτυλο» έλεγε γνωστός μετριότατος ζωγράφος των βορείων προαστίων που μυθοποιήθηκε για την αριστοφανική τόλμη παρά για την τέχνη …του μπογιατζή! [Κακίες!!!].

Ο Τσέχωφ είναι διαχρονικός, γιατί δεν τους είχε ανάγκη. Δεν χάιδεψε τα αυτιά των ισχυρών της εποχής του. Δούλεψε ηρωικά σαν γιατρός, υπηρετώντας τους φτωχούς μουζίκους. Ήλθεν, είδεν, έγραψεν, απήλθεν. Κι αν δεν ήταν ο Στανισλάβσκι, μπορεί να μην τον ήξερε κανείς σήμερα ως έναν από τους μεγαλειώδεις θεατρικούς συγγραφείς τού Κόσμου.

          Για όλους αυτούς τους λόγους απόλαυσα ιδιαίτερα την ευρηματική παράσταση “10 ΜΙΚΡΟΙ ΤΣΕΧΟΦ”, ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ ΑΠΟ 20 ΕΩΣ ΚΑΙ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΘΙΑΣΟ “ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ”, ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΑΠΗ ΚΡΥΟΝΕΡΙΟΥ.

Εξαίρετοι όλοι οι συντελεστές:

ΤΟ ΕΡΓΟ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΣΕ:

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:ΕΥΧΑΡΙΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ
ΣΚΗΝΙΚΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΝΑΣΙ ΔΡΑΚΑΚΗ – ΚΟΖΑΚΛΗ

ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΕ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ:

ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΡΓΥΡΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΑΤΣΟΣ
ΜΑΡΙΛΙΑ ΘΑΝΟΥ
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΘΑΝΟΥ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΜΝΗΝΑΚΗΣ
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΗΤΟΥ
ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΓΑΛΑΚΑΚΗΣ
ΛΑΜΠΡΙΝΗ ΜΗΛΑ
ΣΠΥΡΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΨΥΡΙΔΗΣ 

Ευχαριστώ τον καλό φίλο κι αδελφό ΧΡΗΣΤΟ ΓΟΥΤΣΟ που μου μίλησε γι’ αυτή την υπέροχη παράσταση και με συνόδεψε με χαρά, ξαναβλέποντάς την διασκεδάζοντας με την ψυχή του για δεύτερη φορά!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.edionysos.gr/2017/01/10-20-31.html

 

"Ο σάτυρος του δάσους της Κομπιένης" στο Θέατρο Ελπίδας

Posted by grafei on 13:36 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Μια ανεκδιήγητη φαρσοκωμωδία στο Θέατρο Ελπίδας μόνον για βαριά κατεθλιμμένους και άτομα χρήζοντα γελωτοθεραπείας επειγούσης

 %ce%b1%cf%86%ce%af%cf%83%ce%b1-%ce%bf-%cf%83%ce%b1%cf%84%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%ad%ce%bd

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Εντάξει, είπαμε φαρσοκωμωδία, με άριστους ηθοποιούς, με εξαίρετο σκηνοθέτη, με αυτοσχεδιασμούς κάπου μεταξύ του παλαιού καλού ελληνικού σινεμά και των νούτικων ηθοποιών της αθηναϊκής επιθεωρήσεως, αλλά υπό έναν όρον: ότι θα υπάρχει μια λογική συνέχεια και δεν θα στηρίζεται στα γκανγκ τής στιγμής. Τελικά, δεν καταλάβαμε ποιο ήταν το ακριβές επάγγελμα του εισβολέα και ποιαν «αποστολή» εκτελούσε. Το καλοφτιαγμένο κείμενο “Ο σάτυρος του δάσους της Κομπιένης”, πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία – φάρσα, του Κλώντ Μανιέ σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόρτζου, κάπου χάθηκε στη μετάφραση-διασκευή και στους ξεκαρδιστικούς αυτοσχεδιασμούς μεταξύ Οδυσσέα Σταμούλη (τι εξαίρετος ηθοποιός!) και τού περί πολλοίς έμπειρου Μανώλη Δεστούνη. Σε συνδυασμό με την αιώνια ενζενούλα Νίτα Παγώνη, καλύτερη διανομή δεν θα μπορούσε να γίνει. Ειλικρινά! Όμως αυτό το παράλογο των αλλεπάλληλων μεταμορφώσεων του περίεργου παρ’ ολίγον εραστή, οι αδικαιολόγητες ευγένειες του ευγενικού συζύγου έδιναν ένα συνεχές ράπισμα στη λογική του μέσου θεατή, που ναι μεν γελούσε με την ψυχή του, αλλά στο τέλος δεν καταλάβαινε γιατί γελούσε και γελούσε με τον εαυτό του κι οι ηθοποιοί γελούσαν με το γέλιο των θεατών και με τον εαυτό τους… Μύλος, δηλαδή, εν ολίγοις. Καλά περάσαμε. Πάντως δεν μπορείς (και να θέλεις, όση κούραση κι αν κουβαλάς) σε αυτό το συμπαθητικό θεατράκι της Βικτώριας, με το συμβολικό όνομα «Ελπίδα», εκεί που νιώθεις ότι έχεις μπει απρόσκλητος σε μικροαστικό σαλόνι απροσδιορίστου εποχής και στήνεις ευήκοον ους στα βάσανα και στις αδέξιες τρυφηλότητες τού πλησίον. Κάτι σα να κρυφακούς από φωταγωγό, αλλά στο πιο …αναπαυτικό του. Μην το χάσετε. Το γέλιο σας θα εκληφθεί σοβαρά από τους δρώντες επί σκηνής. Έτσι θα γίνετε κι εσείς συνδημιουργοί μιας γελωτοθεραπείας. Λίγο το έχετε αυτό στις μέρες που διανύουμε και στους χαλεπούς καιρούς τών δύσκολων, μεταβατικών εποχών μας;

%ce%bf%cf%83%ce%b1%cf%84%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b1%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%bf%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b5%ce%bd%ce%b7%cf%83

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

%ce%b4%ce%b5%ce%bb%cf%84%ce%af%ce%bf-%cf%84%cf%8d%cf%80%ce%bf%cf%85-%ce%bf-%cf%83%ce%b1%cf%84%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%bf%cf%85%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%ba Info:

http://theatroelpidas.blogspot.gr/

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/o_saturos_tou_dasous_tis_kompienis-10054902.html

Θέατρο Ελπίδας

Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης,Πλ. Βικτωρίας
Τηλ.: 2108816780

Η νέα θεατρική παράσταση που ξεκινά στο Θέατρο ΕΛΠΙΔΑΣ “Ο σάτυρος του δάσους της Κομπιένης”, πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία – φάρσα, του Κλώντ Μανιέ σε σκηνοθεσία του Γιάννη Μόρτζου.

Παίζεται από 21 Δεκεμβρίου κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 8:00 μ.μ. με εξαιρετικούς πρωταγωνιστές τους: Νίτα Παγώνη, Οδυσσέα Σταμούλη και τον Μανώλη Δεστούνη.

 

« Έξι ποιήματα του Νάσου Βαγενά στα γαλλικά »

Posted by grafei on 09:29 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Αγγελική  Σιδηροπούλου, Ερευνήτρια – Μεταφράστρια, υποψήφια διδάκτωρ Ιονίου Πανεπιστημίου :

%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85

 

Προσπαθώντας να απαντήσω στο ερώτημα γιατί κάποιος ασχολείται με τη μετάφραση της ποίησης, κατέληξα στην εξής απάντηση. Ίσως γιατί θέλουμε να βρούμε ένα αντικλείδι για να μπούμε στων «Ιδεών την Πόλι». Ο μεταφραστής της ποίησης είναι στ’ αλήθεια ένας συμπρωταγωνιστής, ένας συμμέτοχος με τον ποιητή. Από την άλλη, μπορεί και να είναι ένας φοβισμένος ή ένας εκκολαπτόμενος ποιητής, ένας ποιητής που δεν τολμά ακόμη να αρθρώσει την δική του ποιητική φωνή αλλά με εφαλτήριο το κείμενο ενός άλλου, επιζητά ένα μικρό κομμάτι από τη δόξα του πρώτου. Διστάζει δηλαδή να εκθέσει στα μάτια του αναγνωστικού κοινού τον δικό του ποιητικό λόγο και δανείζεται την ποιητική φωνή ενός άλλου. Βεβαίως, ακόμα και αυτή η διεργασία, η μετάφραση της ποίησης, δεν είναι τόσο αθώα και ακίνδυνη. Ακόμα και μέσω αυτής της διεργασίας, ο μεταφραστής της ποίησης διατρέχει τον κίνδυνο να κριθεί αρνητικά. Με τα λόγια του Dryden: «Δούλοι είμαστε, και μοχθούμε στα χωράφια κάποιου άλλου˙ καλλιεργούμε το αμπέλι μα το κρασί είναι του ιδιοκτήτη. Εάν η γη τύχει να’ ναι στέρφα, εμάς θα μαστιγώσουν. Εάν είναι καρπερή και η φροντίδα μας πετύχει, δεν μας ευχαριστούν, γιατί ο αγέρωχος αναγνώστης θα πει μονάχα πως ο κακομοίρης έκανε το καθήκον του.»

Με την ελπίδα να κριθώ με επιείκεια από τον γαλλομαθή αναγνώστη, παραθέτω στο εξής τρία ποιήματα από την πρώτη ποιητική συλλογή του Βαγενά «Πεδίον Άρεως» (1974). Για την ακρίβεια, προέρχονται από την ενότητα που ανοίγει τη συλλογή και έχει ως τίτλο «Θάνατος στα Εξάρχεια». Ήδη από τον τίτλο της ενότητας, διαφαίνεται ο ανατρεπτικός της χαρακτήρας και το αίσθημα κοινωνικής κριτικής που επιχειρεί να μεταφέρει. Επίσης, χαρακτηρίζεται από έναν πεζολογικό τόνο καθώς και από μία πεισιθάνατη διάθεση, που θυμίζει ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Μεταξύ των ποιημάτων, ξεχωρίζει το ποίημα «Θα’ ρθει ο θάνατος» το οποίο φέρει εμφανείς επιρροές από το ποίημα «Verrà la morte» του Cesare Pavese.

 

ΤΟ ΒΑΣΑΝΟ

Λάθεψα πάλι στις μεταφορές μου.

Οι λέξεις μου ξεφεύγουν. Πέφτουν

σαν αργυρά νομίσματα της προδοσίας.

Οι στίχοι μου μ’ εκθέτουν.

Κάνουν του κεφαλιού τους.

Διαστρεβλώνουν το προσωπικό μου όραμα.

Θυμίζουν ασύστολα ποιητές της παρακμής.

 

Κι όμως οι πρώτες λέξεις ήταν σωστές.

Ο πρώτος στίχος έξοχος

στην έκφραση των αισθημάτων.

Μα γρήγορα

νοθεύτηκε απ’ τη μνήμη

κάποιων απαίσιων ξένων

ποιημάτων.

 

LE TOURMENT

Je me suis trompé de nouveau dans mes métaphores.

Les mots m’échappent. Ils tombent

comme pièces d’argent de trahison.

Mes vers m’exposent.

Ils en font à leur tête.

Ils déforment ma vision personnelle.

Ils rappellent effrontément des poètes de la décadence.

 

Pourtant les premiers mots étaient justes.

Le premier vers sublime

à l’expression des sentiments.

Mais après coup

il a été frelaté par le souvenir

de quelques poèmes étrangers

répugnants.


 

Ο ΤΥΦΛΟΣ

Σταμάτα να ‘ρχεσαι κάθε πρωί.

Οι πεθαμένοι φεύγουνε πριν ξημερώσει.

Οι πεθαμένοι έρχονται το βράδι.

Πηδούν στον κήπο. Ανεβαίνουν στα παράθυρα.

Κρύβονται μες στα φύλλα. Ή σκαρφαλώνουν

στα δέντρα για να βλέπουν μες στο σπίτι.

 

Άλλοτε έρχεσαι σα χωροφύλακας.

Άλλοτε έρχεσαι σα γυρολόγος.

Κι άλλοτε παλιατζής χτυπάς την πόρτα.

και με ρωτάς αν έχω τίποτα να δώσω.

 

Όμως τις πιο πολλές φορές έρχεσαι σαν ζητιάνος.

Τυφλός. Αλλάζεις τη φωνή και μου ζητάς ελεημοσύνη.

Μα εγώ κάτω απ’ τα ρούχα βλέπω την πληγή.

Βλέπω στο στήθος το λοξό μαχαίρι.

Βλέπω τα μάτια σου κάτω απ’ τα ματογυάλια

να με κοιτούν μ’ όλο το θάνατό τους.

Και στ’ ανοιχτό σου χέρι το απλωμένο

βλέπω το μέλλον μου ολόκληρο και το παρόν μου.

 

L’AVEUGLE

Arrête de venir chaque matin.

Les morts partent avant le point du jour.

Les morts viennent le soir.

Ils sautent dans le jardin. Ils montent sur les fenêtres.

Ils se cachent dans les feuilles. Ou  ils grimpent

aux arbres pour regarder dans la maison.

 

Parfois tu viens comme un gendarme.

Parfois tu viens comme un colporteur.

Et parfois un brocanteur tu frappes à la porte

et tu me demandes si j’ai quelque chose à donner.

 

Mais le plus souvent tu viens comme un mendiant.

Aveugle. Tu changes ta voix et tu me demandes l’aumône.

Mais moi sous les vêtements je vois la plaie.

Je vois le couteau oblique dans la poitrine

Je vois tes yeux  sous les lunettes

me regarder avec tout leur mort.

Et dans ta main ouverte étendue

je vois mon avenir entier et mon présent.

 

ΘΑ  ‘ΡΘΕΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ

Θα’ ρθει ο θάνατος και θα με βρει αναπάντεχα.

Αυτός ο θάνατος που με συντροφεύει

απ’ το πρωί ως το βράδι.

Κρύβεται μες στα ρούχα μου και στα μαλλιά μου.

Βγαίνει σαν ξαφνικός λεκές στον ουρανίσκο.

Ή σαν μικρό ανατρίχιασμα μετατοπίζεται

πάνω στο δέρμα.

 

Εσύ θα κοιμάσαι ανύποπτη. Όμως τα στήθια σου

θα στέκονται τρομαγμένα μες στο σκοτάδι.

Θ’ αφουγκράζονται τα βήματα στα σκαλοπάτια.

Το τρίξιμο της πόρτας. Θα κοιτούν

τις σκιές στα παράθυρα όλη νύχτα.

 

Δε θα ‘χω ούτε τελειώσει αυτό το ποίημα.

 

LA MORT VIENDRA

La mort viendra et me trouvera inopinément.

Cette mort qui m’accompagne

du matin au soir.

Elle se cache dans mes habits et me cheveux

elle apparaît comme une tache imprévue sur ma chemise.

Elle colle comme une miette sur le palais.

Ou comme un léger frissonnement elle se déplace

sur la peau.

 

Toi, tu dormiras sans méfiance. Mais tes seins

se tiendront effrayés dans le noir.

Ils prêteront l’oreille aux pas sur les marches.

Au grincement de la porte. Ils regarderont

les ombres aux fenêtres toute la nuit.

 

Je n’aurai même pas fini ce poème.

 

Επιπροσθέτως, στη συνέχεια παραθέτουμε τρία ποιήματα από την αγαπημένη μας συλλογή «Βάρβαρες Ωδές» (1992) πάλι σε γαλλική μετάφραση. Τα ποιήματα της συλλογής διακρίνονται για τον αισθησιακό χαρακτήρα τους, ενώ από μορφολογικής άποψης εντάσσονται στην κατηγορία της ψευδοαναβίωσης αρχαίων μέτρων, ήτοι παραπέμπουν στη σαπφική ποίηση η οποία δομείται από τετράστιχες στροφές με τρεις μεγάλους και έναν μικρότερο στίχο.

 

ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΩΔΕΣ

ΙΙ

Να με πάλι στην άκρη της πραγματικότητας

σαράντα χιλιόμετρα έξω από το Ρέθυμνο

με τους αστράγαλους στο Λιβυκό.

Στριφογυρίζω

 

Ανάμεσα σε βράχια που αχνίζουν

αλέθοντας αλύπητα τον ήλιο.

Αγγίζω τα μαλλιά σου που υφαίνουν

το λευκό σκοτάδι

 

της μέρας. (Οι ανεμώνες

βαθειές ενστάσεις αλλεπάλληλες

της αιωνιότητας απορρίπτονται

κάθε τόσο).

 

Αγγίζω το στήθος σου που νέμεται

τη θάλασσα. Το σκοτεινό

σώμα σου αποτελεί αναπόσπαστο

τμήμα της αλήθειας.

 

II

 

 

Et me voilà de nouveau au bord de la réalité

quarante kilomètres hors du Réthymnon

aux chevilles dans la mer Libyenne.

Je tourne

 

parmi les roches qui fument

en moulant sans pitié le soleil.

Je touche tes cheveux qui tissent

les ténèbres blanches

 

du jour. (Les anémones

profondes constantes objections

à l’éternité sont rejetées

de temps à autre.)

 

Je touche ta poitrine qui jouit

de la mer. Ton corps

sombre constitue une partie

intégrante de la vérité.

 

ΙΙΙ

Ζεστός σαν Αύγουστος, ζεστότερος από Αύγουστο

Ο αέρας έχει κάτι από τα μαλλιά σου.

Αγγίζει απαλά το πρόσωπό μου.

Ξενυχτώ

 

Εκτίοντας τον έρωτα. Κι εσύ σελήνη

Πανάκριβη εταίρα που δεν σε φτάνουν τα περιπολικά

Ανεβαίνεις αργά, προκλητικά, τροποποιώντας

Συνεχώς τον ίσκιο μου.

Γιατί βέβαια κανείς δεν ξέρει πότε

Τα μυτερά τακούνια σου θα περάσουν από πάνω του.

Ανοιξιάτικος  θάνατος γυροφέρνει

αμίλητος. Μελετά

 

Το σώμα μου καθορίζοντας τις προτεραιότητες.

Απλώνει πάχνη πάνω στις κιθάρες

Με σιδερένια δάχτυλα που αγγίζουν

Πυρωμένες  χορδές.

 

ΙΙΙ

Chaud comme l’août, plus chaud d’août

le vent a quelque chose de tes cheveux.

Il touche doucement mon visage.

Je veille

 

en purgeant l’amour. Et toi, lune,

hétaïre très chère que tu échappes des voitures de patrouille,

tu montes lentement, de façon provocante, en modifiant

continuellement mon ombre.

 

Car, certes, personne ne sait quand

tes talons pointus lui passeront dessus.

Une mort vernale rôde

silencieuse. Elle étudie

 

mon corps en déterminant les priorités.

elle étend de la grive sur les guitares

aux doigts de fer qui touchent

des cordes embrasées.

 

VII

Ω εσύ που θερμαίνεις με το πρόσωπό σου

τον κρύο χειμωνιάτικο αέρα.

Που μόνο (και σοφό) βιβλίο σου είναι

το βαθύ σκοτάδι.

 

Τα τριαντάφυλλα φουσκώνουν στα βήματά σου.

Ο θάνατος σε κοιτάζει υπνωτισμένος.

Οι ακακίες ρίχνουν άστρα. Σκεπάζουν μ’ ένα άσπρο νόημα

τις τέντες των φορτηγών.

 

Άχρονη μητέρα με τις χρυσές πλεξίδες

και το άσπιλο κοριτσίστικο στήθος.

Πώς γίνεται και δίνεις τις πορφυρές σου ρόγες

στον πρώτο περαστικό;

 

VII

 

Oh, toi qui chauffes de ton visage

l’air hivernal froid.

Qui as comme livre unique (et savant)

les ténèbres profondes.

 

Les roses croissent à ton passage.

La mort te regarde éblouie.

Les acacias tombent des étoiles. Ils recouvrent d’un sens blanc

les velums des camions.

 

Mère éternelle avec les nattes d’or

et la poitrine de jeune fille immaculée.

Comment peux-tu donner tes mamelons pourpres

au premier passant?

 

 

Αγγελική Β. Σιδηροπούλου

Ερευνήτρια- Μεταφράστρια

Υποψ. Διδάκτωρ Ιονίου Παν/μίου

 

 

Αγγλοσαξωνικών ενοχών «Στρίψιμο της βίδας» στο θέατρο Άνεσις

Posted by grafei on 09:17 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%84%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b9%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b2%ce%b9%ce%b4%ce%b1%cf%83%ce%b1%ce%bd%ce%b5%cf%83%ce%b9%cf%82

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όταν μία πουριτανή, καταπιεσμένων ορμεφύτων κόρη πάστορα συναντά τον απροκάλυπτο πανερωτισμό της αγγλικής αριστοκρατίας, μόνο κακό μπορεί να βγει. Κι αν όχι θάνατος, τουλάχιστον τρέλα. Ή άτακτη υποχώρηση στα εσκαμμένα, στα κεκτημένα, στα γνωστά… Αυτή η επίφαση καθωσπρεπισμού πάνω από ένα ηφαίστειο που βράζει κι έχει γνωρίσει πολλές εκτονωτικές εκρήξεις στο παρελθόν είναι σα λούστρο πάνω σε σκουριά. Κάποια στιγμή θα σκάσει, με μαθηματική ακρίβεια. Θλιβερή κατάσταση, ούτως ή άλλως…

Φαίνεται ότι η λιτότητα και μια κάποια σκηνοθετική άποψη επέβαλε σε έναν ηθοποιό να παίξει τρεις ρόλους, με τον τέταρτο αόρατο. Αντιθέτως, η ηθοποιός που εκλήθη να υποδυθεί την γκουβερνάντα έπαιξε μόνον έναν ρόλο, άντε και το ρόλο του φαντάσματος της προκατόχου της άμα λάχει. Απευθύνθηκε στην υποτιθέμενη μικρή, ενόσω εκείνη ήταν αόρατη.

Αμφότεροι οι ηθοποιοί τράβηξαν κουρτίνες και πέπλα (που δεν ήταν ούτε της Σαλώμης ούτε της Ίσιδας) άναψαν κεριά, έσβησαν κεριά, έπαιξαν το  κρυφτούλι, αλλά όχι και την τυφλόμυγα. Όμως η ατμόσφαιρα μυστηρίου δεν επετεύχθη (κατά την ταπεινή μου άποψη) και το θρίλερ ήταν αλλού…

Κρίμα. Γιατί οι προθέσεις ήταν καλές. Κι όλοι οι συντελεστές επαγγελματίες.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://theatroanesis.gr/portfolio/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CF%88%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B2%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CF%83/

ΤΟ ΣΤΡΙΨΙΜΟ ΤΗΣ ΒΙΔΑΣ

Το Στρίψιμο της βίδας

 του Χένρι Τζέιμς

 σε θεατρική διασκευή από τον Τζέφρι Χάτσερ

 Το Άνεσις υποδέχεται το Δημοσθένη Παπαδόπουλο που από τον Ιανουάριο του 2017 θα υπογράφει τη σκηνοθεσία  στο έργο του Τζέφρι ΧάτσερΤο στρίψιμο της βίδας.

ΤΟ ΣΤΡΙΨΙΜΟ ΤΗΣ ΒΙΔΑΣ

Ένας ελεύθερος συνειρμός πάνω στο έργο του Χένρι Τζέημς
από το Δημοσθένη Παπαδόπουλο

Το Άνεσις υποδέχεται το Δημοσθένη Παπαδόπουλο που από τις 10 Ιανουαρίου του 2017 θα υπογράφει τη σκηνοθεσία  στο αριστουργηματικό μυθιστόρημα τρόμου Το στρίψιμο της βίδας του Χένρι Τζέιμς, με τους Θάλεια Ματίκα και Ιάσονα Παπαματθαίου σε μια παράσταση για δύο πρόσωπα ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερπραγματικό, την αίσθηση και την παραίσθηση, την αγωνία, την υπαινικτικότητα και τον ίδιο τον φόβο του θανάτου…

Λίγα λόγια για το έργο
Η γκουβερνάντα, φτωχή κόρη ενός πάστορα, διαβάζοντας μια αγγελία έρχεται σ’ επικοινωνία με το μελλοντικό αφεντικό της και σύντομα αναλαμβάνει χρέη παιδαγωγού. Ο γοητευτικός κύριός της, της έθεσε έναν όρο ̇ να μην τον ενοχλήσει ποτέ. Η κοπέλα καταφθάνει στο εξοχικό σπίτι, γοητεύεται από τη γνωριμία με τη μικρή της μαθήτρια ενώ ύστερα από δύο μέρες γνωρίζει και τον νεαρό μαθητή της ο οποίος επιστρέφει από το σχολείο στο οποίο φοιτούσε, αποβεβλημένος  εξαιτίας της διαγωγής του.

Σταδιακά, η γκουβερνάντα αρχίζει να βλέπει φασματικές παρουσίες που δεν γνωρίζει και καταλήγουν να γίνουν για την ίδια εμμονή. Εγκλωβισμένη  σε ένα παιχνίδι νοητικών παραδοξοτήτων, μυστηριωδών σκιών και μεταφυσικής ατμόσφαιρας παρακολουθεί το φανταστικό να εισβάλλει στην καθημερινότητα και να της επιβάλλεται ως μία πιθανή εκδοχή της πραγματικότητας.

«Το σημαντικό», έγραφε ο Henry James στα Σημειωματάριά του, «είναι να παρουσιάσει κανείς το θαυμαστό και το παράξενο περιοριζόμενος σχεδόν αποκλειστικά στο να δείξει την αντανάκλασή τους πάνω σε μιαν ευαισθησία, αναγνωρίζοντας ότι το κυριότερο στοιχείο συνίσταται σε κάποια δυνατή εντύπωση που προκαλούν και η οποία γίνεται έντονα αισθητή».

Από τις 10 Ιανουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, τα βράδια μας στο Άνεσις θα γίνουν πιο μυστηριώδη και σκοτεινά…
[..] έμπηξε μια στριγγλιά σαν να γκρεμιζόταν σε άβυσσο, κι έτσι που τον άδραξα, ήταν σαν να τον έπιασα την ώρα που έπεφτε. Τον έπιασα, ναι, τον κρατούσα: [..] μα ύστερα από ένα λεπτό άρχισα να νιώθω τι ήταν πραγματικά αυτό που κρατούσα. Ήμασταν μονάχοι με τη γαλήνια μέρα, και η καρδούλα του, στερεμένη, είχε σταματήσει.
(Τζέιμς Χένρι, Το στρίψιμο της βίδας, μτφ. Κοσμάς Πολίτης, εκδ. Άγρα, σελ.203)

 

Το ανέφικτο τής αντικειμενικότητας. Φιλοσοφική-θεατρική αναζήτηση τής Α-λήθειας

Posted by grafei on 13:43 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

%ce%b8%ce%b5%ce%bf%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b7%cf%83%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b7%cf%83

Σκέψεις πάνω στην «Αυτοβιογραφία» τού Θεοδόση Πελεγρίνη, σε σκηνοθεσία Άννας Σωτρίνη στο Ίδρυμα «Β. και Μ. Θεοχαράκη»

 

Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

H «Α-λήθεια» είναι το αντίθετο τής Λήθης. Ή μήπως αυτό το άλφα δεν είναι στερητικό αλλά ενισχυτικό, προσδίδον έμφαση στην αγαθοεργό και φιλάνθρωπο λειτουργία τής Λήθης; Ο πάλαι ποτέ ένδοξος ακαδημαϊκός κι αξέχαστος σήμερα εργάτης τού Πνεύματος, ο Ευάγγελος Παπανούτσος, έγραφε στο πόνημά του «Ψυχολογία» για τη «νοσταλγία τής ανάμνησης». Αν η μνήμη διορθώνει το παρελθόν κατά το δοκούν και καθιστά (για τον Οδυσσέα) την Πηνελόπη πειθήνια σύζυγο, χωρίς ρυτίδες και μελανά σημεία στο σώμα ή στο χαρακτήρα της, μήπως θα έπρεπε να μείνει για πάντα ο ναυαγός στο αχούρι τής Κίρκης ή στο παλάτι τής Καλυψούς έστω; Μόνο και μόνο για να μην υποστεί την ματαίωση, την απογοήτευση, την απόρριψη ακόμα εκ μέρους τού ολοφώτεινου αντικείμενο τού πόθου του; Όμως όλοι γνωρίζουμε ότι το αντικείμενο τού πόθου μας είναι και φωτεινό και σκοτεινό σε ίσους όρους; Πώς αλλιώς θα επιτυγχάνετο άλλωστε η ισορροπία μεταξύ τού αρσενικού και τού θηλυκού, η ασταθής εκείνη ισορροπία τών αντιθέτων αρχετύπων;

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης δίνει ένα δραματικό μάθημα υψηλής φιλοσοφικής ενατένισης τών εγκοσμίων και απεικονίζει θεατρικώς την σισύφεια μάχη τού ανθρώπου για να γνωρίσει τον εαυτό του και ν’ ανακαλύψει το κρυμμένο νόημα τής επαναλαμβανόμενης στην ασφάλεια τής συνήθειας (όπως επισημαίνει ο πρώην πρύτανης, πρώην υπουργός κι εσαεί ομότιμος πανεπιστημιακός δάσκαλος).

Γράφουμε για να δούμε τι ζήσαμε ή γράφουμε για να αναπλάσουμε αυτά που ζήσαμε σε αποδεκτότερη μορφή; Τα από-μνημονεύματα είναι μυθεύματα ή επανορθώσεις; Πέρα από την ανθρωπίνως κατανοητή ανάγκη τής φιλοτεχνήσεως μιας υστεροφημίας που θα μας κολάκευε, η ανάγκη να μιλήσουμε για τη ζωή μας είναι σαφώς έκθεση όχι μόνον τού εαυτού αλλά και όλων τών άλλων έμψυχων όντων που ανεκλάσθησαν έστω για μια στιγμή στα παράλληλα κάτοπτρα τής συνειδήσεώς μας.

Αυτή η αμφίσημη πολυπραγμοσύνη τού έλλογου συνειδητού και τού ά-λογου υπό-συνείδητου να διορθώσει και να επισκευάσει γεγονότα κι επιθυμίες τού παρελθόντος ώστε να τα καταστήσει αποδεκτά στο παρόν κι απαστράπτοντα στο μέλλον, προσδίδει τη μεγάλη, τη ζωτική ανάγκη τού Ανθρώπου για Αλήθεια, Ομορφιά, Αθωότητα, Αρμονία (με τον εαυτό του πρώτα και με το σύμπαν ύστερα). Προτού μεταστούμε στο Έσχατον Φως, στην Αιώνια Ανατολή, όπου δεν περιμένουμε πλέον καμία δύση και θα καταυγαζόμεθα από τον προβολέα τού Ανεσπέρου Φωτός εσαεί, οφείλουμε όλοι να εξαγνισθούμε δια των πέντε στοιχείων στο Καθαρτήριο τής Γνώσης, όπου αφήνουμε τα ελαττώματά μας να ξεπλυθούν, αφού πρώτον γίνουν ορατά και συγγνωστά. Η συν-χώρεση λαμβάνει χώραν πρώτον εντός μας προκειμένου να επιτευχθεί μετά εκτός και να δυνηθούμε να μεταβούμε στη χορεία τών αθανάτων, στα Ηλύσσια Πεδία, στη Νήσο τών Μακάρων, στον Παράδεισο εκείνων που έχουν ήσυχοι τη συν-είδησή τους και μπορούν να αναπαυθούν για πάντα μετά τών Ηρακλέων κι Ηρακλειδών, εκείνων που ολοκλήρωσαν τους δώδεκα άθλους κι μετέβησαν σε μια άλλη διάσταση, εξαϋλώνοντας κι εξυψώνοντας την κατώτερη ανθρώπινη φύση τους σε δυσθεώρητα ύψη.

Ετούτες κι άλλες πολλές σκέψεις, μού εγεννήθησαν στο συνειδητό καθ’ όσον παρατηρούσα ενεός τον ίδιον τον Καθηγητή, με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς και υπό την καθοδήγησιν τής σκηνοθέτιδος να διδάσκουν από σκηνής τού Υδρύματος Θεοχαράκη υψηλήν Φιλοσοφίαν και Τέχνην Ζωής.

Τελικά, η αυτοβιογραφία είναι μια δική μας, ιδιωτική θα έλεγα, ανά-χάραξη τής Μνήμης έτσι ώστε να μας οδηγήσει στην τρίτη ηλικία χωρίς να αναγκαστούμε να καταφύγουμε εις την ζωοποιόν και φιλάνθρωπον Χάριν τής ανοίας. Κι αν η όραση θολώνει κι αν οι άλλες αισθήσεις θαμπώνουν, η Μνήμη μένει άγρυπνος φρουρός τών πεπραγμένων. Εκτός αν την καταστήσουμε έργο ζωής και φιλοτεχνήσουμε τη δική μας εκδοχή πάνω από μίση κι εμπάθειες, κρατώντας την Αγάπη για τον εαυτόν και τον Άλλον. Τότε εξυγιαίνεται το πέρασμά μας από τη γη και λειαίνεται η ατραπός προς το Άπειρο, ένθα η εξελικτική μας πορεία προς το Όντως Όν δεν περατούται… Ποτέ.

Όλοι οι συντελεστές ήταν υπέροχοι κι η υπόγεια αίθουσα τού Ιδρύματος Θεοχαράκη ταιριαστά υποβλητική στο τελετουργικόν τής Σκέψεως.

Συγγραφέας: Θεοδόσης Πελεγρίνης
Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Άννα Σωτρίνη
Σκηνικά – κοστούμια: Πάγια Μουστάκη- Βεάκη
Βίντεο- Φωτογραφίες: Ευάγγελος Κάλλοου
Βοηθός σκηνοθέτη: Λίνα Νταμάνη 

Ερμηνεύουν: Θεοδόσης Πελεγρίνης, Ηλίας Πετροπουλέας, Φώτης Παπαθανασίου και η Μαρία Μπονδούκα.

%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%b3%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b7%cf%82%ce%bc%ce%b1%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%bd%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%ba%ce%b1

 

 

 

 

Ανάμεσα στους ευτυχείς θεατές διέκρινα τον ακαδημαϊκό και πανεπιστημιακό δάσκαλο Ευάγγελο Μουτσόπουλο και τον εθνικό ευεργέτη Χρήστο Μανέα.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/i-aftoviografia-tou-8eodosi-pelegrini-se-skino8esia-anas-sotrini-sto-idrima-v-ke-m-8eoxaraki

Η «Αυτοβιογραφία» του Θεοδόση Πελεγρίνη σε σκηνοθεσία Άννας Σωτρίνη στο Ίδρυμα Β και Μ Θεοχαράκη

Η «Αυτοβιογραφία» του Θεοδόση Πελεγρίνη, σε σκηνοθεσία Άννας Σωτρίνη, για δύο συνεχόμενα Σαββατοκύριακα (21-22-28 και 29 Ιανουαρίου του 2017), στο Ίδρυμα Β και Μ Θεοχαράκη.

Ένας ιδιόρρυθμος και ευφυής καθηγητής Πανεπιστημίου, μετά από μία λαμπρή σταδιοδρομία, αποφασίζει να γράψει και να εκδώσει την αυτοβιογραφία του. Τα περισσότερα από τα γεγονότα της ζωής του, τα έχει σημειώσει σχολαστικά σε εκατοντάδες καρτέλες. Με την βοήθεια της γραμματέως του, επιχειρεί να βάλει και τις καρτέλες και τις μνήμες του σε τάξη. Ο περίγυρός του όμως έχει άλλες μνήμες, για τα ίδια γεγονότα, με αποτέλεσμα η αυτοβιογραφία να «επιβουλεύεται» τον τίτλο της βιογραφίας γραμμένη από άλλους. Στο φινάλε δημιουργείται μια θεαματική ανατροπή, που αν λειτουργούσε η «ανάποδη πυραμίδα», ο θεατής θα άκουγε απ΄ την αρχή την ιστορία. Εδώ όμως καλείται να τον καλύψει η πρόσφατη μνήμη του …

Πρόκειται για μια γοητευτική παράσταση, με αρκετές εκπλήξεις και δυνατές ερμηνείες.

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Θεοδόσης Πελεγρίνης
Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια: Άννα Σωτρίνη
Σκηνικά – κοστούμια: Πάγια Μουστάκη- Βεάκη
Βίντεο- Φωτογραφίες: Ευάγγελος Κάλλοου
Βοηθός σκηνοθέτη: Λίνα Νταμάνη

Ερμηνεύουν: Θεοδόσης Πελεγρίνης, Ηλίας Πετροπουλέας, Φώτης Παπαθανασίου και η Μαρία Μπονδούκα.

«Αυτοβιογραφία», του Θεοδόση Πελεγρίνη
Σάββατο 21
Κυριακή 22
Σάββατο 28
Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

Ίδρυμα Β και Μ Θεοχαράκη Βασ.Σοφίας 9 & Μέρλιν 1, Αθήνα

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210.3611206

Ώρα έναρξης: 21.00

Διάρκεια παράστασης: 60 συναπτά λεπτά

Εισιτήρια: γενική είσοδος 10 ευρώ, άνεργοι, φοιτητές ΑΜΕΑ, 5 ευρώ.

Ισχύουν οι ατέλειες.

«Μετά τη Βάρκιζα»,

Posted by grafei on 12:32 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

μια φωναχτή, εξωστρεφής παράσταση «στο κόκκινο», σε κείμενο του πρωτοεμφανιζόμενου Μυρώδη Αδαμίδη και σκηνοθεσία-διδασκαλία του κατά πολύ και σε πολλά (καλλιτεχνικά) έμπειρου Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου με εκπληκτικούς ηθοποιούς στο θέατρο «Αλκμήνη» που επέτυχε να καταστεί ζωντανό κύτταρο πολιτισμού στην πολύπαθη πρωτεύουσά μας.

 metathbarkiza1

Από τον ποιητή θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.

 

Εάν το έβλεπα αυτό το έργο στον κινηματογράφο, θα μου θύμιζε την «Αναπαράσταση» και τον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αν το έβλεπα σε ένα μεγάλο κινηματοθέατρο σε μεσαία σειρά, θα μου φαινόταν ιδιαίτερα εξωστρεφές και φωνακλάδικο, με τους ηθοποιούς στο κόκκινο να προσπαθούν να ακυρώσουν εμπράκτως το «παράδοξο του Diderot». Αν το βαθμολογούσαν δάσκαλοι κι απόφοιτοι του Actor’s Studio της Νέας Υόρκης ή ο ίδιος ο Στανισλάβσκι (αν ερχόταν με τον Πήγασο ή με μηχανή του χρόνου), θα του έβαζαν ίσως 9 με άριστα το 10. Και γιατί όχι το 10 το καλό; Γιατί απομένουν κάποιες λεπτομέρειες να ρυθμιστούν: όπως όταν έρχεται ο πεινασμένος γιος απ’ έξω και του προτείνει η χαροκαμένη μάνα ένα πτωχικό κολατσιό, δεν μπορεί να το κάνει πέρα με απαξίωση, πριν καν τσιμπήσει έστω μία ελιά, για την υπόταση…

thumbnail_savvas_pogiatzis_-_tsampika_fesaki_-_theodora_siarkoy_-_manos_kostis_           Στο ηχητικό μέρος τώρα: το θεατράκι στη σκηνή του αυτή, παραείναι ρηχό και χαμηλοτάβανο με αποτέλεσμα να μεγεθύνει τον ήχο στο έπακρο. Σκέφτηκα για μια στιγμή μήπως ήταν χορηγός της παράστασης ο Πανελλήνιος Σύλλογος …Ωτορινολαρυγγολόγων!!! Αστειεύμαι (όπως πάντα, για όσους με γνωρίζουν εκ του σύνεγγις). Ξεκουφάθηκα από το δεξί αυτί. Το αριστερό το προφύλαξα εγκαίρως στον αριστερό τοίχο που είχα την προνοητικότητα να κουρνιάσω. Και δεν με πείραξε καν (ούτε στον …προστάτη) η δίωρη άνευ διαλείμματος παράσταση μήτε τα άβολα καθίσματα, αφού το επί σκηνής θέαμα έρρεε σαν χείμαρρος ορμητικός, έτοιμος να συμπαρασύρει έμψυχα κι άψυχα αντικείμενα.

Τι ηθοποιοί! Τι ένταση! Τι ταύτιση με το ρόλο τους! Όλα έξοχα, υπέροχα και υπερβολικά. Καθόλου υποβλητικά μεν, οργιώδη δε. Ίσως αυτό να ήθελε ο σκηνοθέτης. Μπορεί αυτό να ταίριαζε στο πρωτόλειο αυτό κείμενο του πρωτοεμφανιζόμενου Μυρώδη Αδαμίδη (ψευδώνυμο;) με «ιστορίες από το χωριό» (όπως μας είπε από σκηνής το βράδυ της πρεμιέρας). Είμαι σίγουρος ότι θα έχει και συνέχεια, γιατί κατέχει την τέχνη της δημιουργίας δραματικής έντασης. Απομένει να μάθει και την τέχνη της σιωπής, την αντίστιξη των παύσεων, την αναγκαστική παρεμβολή του χιούμορ ή του λυρισμού για να απαλυνθεί η συναισθηματική φόρτιση ηθοποιού και θεατή…

Όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν τα μέγιστα σε μια παράσταση που θα συζητηθεί και θα ακουστεί, θα παιχτεί δεκάδες φορές και θα οδηγήσει ίσως μερικούς ανθρώπους στο νοσοκομείο ή στα …ακουστικά βαρυκοΐας!

 

«Μετά την Βάρκιζα» του Μυρώδη Αδαμίδη

 

σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

 

βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης-Άννυ Ζερβού

 

μουσική: Τάσος Σωτηράκης 

 

φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης

 

φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη

 

επιμέλεια κοστουμιών – σκηνικών: Εύθυμης Τζώρας

 

Παίζουν:

  • Θεοδώρα Σιάρκου (έξοχη μάννα)
  • Τσαμπίκα Φεσάκη (νεορεαλιστική επαναστάτρια)
  • Ειρήνη Πολυδώρου (πονεμένο θύμα)
  • Μάνος Κωστής (πειστικός ως αγύριστο κεφάλι που μεταστρέφεται για λίγο)
  • Σάββας Πογιατζής (πυκνόσωμος ιδεολόγος-προφήτης μιας καλύτερης εποχής που θα έρθει για τον Άνθρωπο, τότε που δεν θα χρειάζεται να χύνεται αίμα αθώο, αίμα αδελφικό)
  • Κωστής Σαββιδάκης  (υπέροχος, ρεαλιστικός, υπερπαρκής στον περιγραφικά περιγραμματικό ρόλο του)

 

Από τις παραστάσεις που θα μείνουν στη μνήμη μου χρόνια μετά. Απαξάπαντες υπέρ-άξιοι. Αν ελέγξουν το υπερχειλίζον συναίσθημα θα άξιζαν ένα συλλογικό βραβείο υποκριτικής καλοκουρδισμένης ομάδας, πιστής και υπάκουης στα οράματα τού δασκάλου τους, του πολύ (σε όλα του) – χωρίς να γίνεται ποτέ υπερβολικός – Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου.

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

 

http://www.topontiki.gr/article/200536/meta-tin-varkiza-sto-theatro-alkmini

«Μετά την Βάρκιζα» στο Θέατρο Αλκμήνη

 

Λίγο πριν ξεσπάσει επίσημα ο εμφύλιος πόλεμος, μια μάνα-χήρα, (η κυρία Χρυσούλα) βρίσκεται αντιμέτωπη με τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις των δυο γιών της.

 

Προσπαθεί να συμφιλιώσει τα παιδιά της, τους συστήνει ουδετερότητα, παροτρύνει τον μεγάλο γιό να υπογράψει Δήλωση για να μην τον κυνηγούν, παρακαλεί τον μικρό να δεχθεί τις διαφορετικές ιδέες του αδελφού του, ενώ συμβουλεύει τη μικρή της κόρη (την Δέσποινα) να μην ανακατεύεται.

 

Όμως, τα γεγονότα σύντομα μετατρέπουν την ελπίδα σε εφιάλτη, την αγάπη σε φόβο και τον φόβο σε συμφορά. Με ρεαλιστική, λιτή γραφή, ο συγγραφέας αντλώντας από μια πραγματική ιστορία – μία από τις πολλές συγκλονιστικές καταστάσεις που βίωσε ο λαός μας – πλάθει ένα συγκινητικό, ανθρώπινο και ταυτόχρονα πολιτικό δράμα.

 

Πληροφορίες:

 

«Μετά την Βάρκιζα» του Μυρώδη Αδαμίδη

 

σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος

 

βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης-Άννυ Ζερβού

 

μουσική: Τάσος Σωτηράκης

 

φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης

 

φωτογραφίες: Κλεοπάτρα Σάρλη

 

επιμέλεια κοστουμιών – σκηνικών: Εύθυμης Τζώρας

 

Παίζουν 

  • Θεοδώρα Σιάρκου
  • Τσαμπίκα Φεσάκη
  • Ειρήνη Πολυδώρου
  • Μάνος Κωστής
  • Σάββας Πογιατζής
  • Κωστής Σαββιδάκης

 

παραγωγή: Όψεις Πολιτισμού

 

Οργάνωση & εκτέλεση παραγωγής: Σοφία Αδαμίδου & θέατρο «ΣΥΝ ΚΑΤΙ»-σύνολο τέχνης

 

Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 9.00 μ.μ. στο θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ, Αλκμήνης 8, Γκάζι

 

Διάρκεια: 100 λεπτά

 

Τιμή: 14 ευρώ και 10 ευρώ το μειωμένο

 

τηλέφωνο κρατήσεων: 210 3428650 & 6978603947

 

e-mail: info@theatro.gr

 

www.theatro.gr

 

 

http://www.artandlife.gr/Athina-meta_ti_barkiza_toy_myrodi_adamidi

“ΜΕΤΑ ΤΗ ΒΑΡΚΙΖΑ” ΤΟΥ ΜΥΡΩΔΗ ΑΔΑΜΙΔΗ

Από Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2017 | Θέατρο Αλκμήνη > Πετράλωνα – Φιλοπάππου

 

Λίγο πριν ξεσπάσει επίσημα ο εμφύλιος πόλεμος, μια μάνα–χήρα (η κυρία Χρυσούλα) βρίσκεται αντιμέτωπη με τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις των δυο γιων της.

Με ρεαλιστικά λιτή γραφή, ο συγγραφέας αντλώντας από μια πραγματική ιστορία από τις πολλές συγκλονιστικές καταστάσεις που βίωσε ο λαός μας, πλάθει ένα συγκινητικά ανθρώπινο και ταυτόχρονα πολιτικό δράμα.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος
Βοηθοί σκηνοθέτη: Κωστής Σαββιδάκης, Άννυ Ζερβού
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Παραγωγή: Όψεις Πολιτισμού
Οργάνωση & εκτέλεση παραγωγής: θέατρο “ΣΥΝ ΚΑΤΙ” – σύνολο τέχνης, Σοφία Αδαμίδου

Στον ρόλο της μάνας η Θεοδώρα Σιάρκου.

Διάρκεια: 90 λεπτά

http://www.athinorama.gr/theatre/performance/meta_ti_barkiza-10054859.html

Μετά τη Βάρκιζα

Κοινωνικό του Μυρώδη Αδαμίδη
Διαρκεια : 100 ‘
Σκηνοθ.:Κ. Κωνσταντόπουλος
Ερμηνεύουν: Θ. Σιάρκου, Τσ. Φεσάκη, Ειρ. Πολυδώρου.

Λίγο προτού ξεσπάσει ο εμφύλιος πόλεμος μια χήρα μάνα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις των δύο γιων της. Το ερώτημα είναι αν θα προλάβει να τους συμφιλιώσει.

 

Η ποίηση της καθημερινότητας στο αριστουργηματικό “Paterson” του Τζιμ Τζάρμους.

Posted by grafei on 11:57 in Κινηματογράφος, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

paterson-poster_gr

 

Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Επιτέλους, ποίηση χωρίς μεγαλοστομίες, απλή και χθαμαλή, πεζή όμως όχι. Σε αυτό το κινηματογραφικό αριστούργημα δια νοός Τζιμ Τζάρμους, κινούμαστε, εμπνεόμαστε, κοιμόμαστε, παίρνουμε την αλληλογραφία, πίνουμε μπύρα, βγάζουμε το σκύλο βόλτα και προπαντός εμπνεόμαστε από ένα κουτί σπίρτα, από τα σύννεφα, τη βροχή και τους καταρράχτες (κυρίαρχο το συναισθηματικό στοιχείο του νερού) ενόσω παίρνουμε ανοικτές στροφές με ένα αστικό λεωφορείο στη μάλλον φτωχή και αθόρυβη αμερικάνικη πόλη με το όνομα Paterson. Οδηγός λεωφορείου ο αυτοσχέδιος ποιητής, με επώνυμο το ίδιο με της πόλης του, το ίδιο με την ταμπέλα του λεωφορείου του, το ίδιο με την καρδιά του, αυτή την απλή και μέτρια καρδιά, που χωράει όμως μέσα της όλο το μεγαλείο του χωροχρόνου. Συγκινήθηκα ιδιαίτερα, γιατί συνειδητοποίησα για άλλη μια φορά ότι δεν έχει σημασία πόσο κουραστικές και μίζερες είναι οι ζωές μας, πόσο σταθερά επαναλαμβανόμενες στην υπνωτική τους νάρκη… δεν πειράζει που τη σαιξπηρικήν «ύπαρξή μας ύπνος την περιβάλλει» (κι ο χειρότερος είναι με τα μάτια ανοικτά, γιατί ξεπέφτει γρήγορα σε εφιάλτη). Τίποτα δεν έχει σημασία και κανείς δεν μπορεί να μας βλάψει όταν απογειωνόμαστε με τα φτερά της φαντασίας σε ποιητικά ύψη όπου πρέπει να πετάξουμε το έρμα της νοησιαρχίας, πρέπει ν’ απαλλαγούμε από τα δεσμά που εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας αυτολογοκρινόμενοι προκειμένου να δυνηθεί ν’ ανέβει σε ανώτερα στρώματα το αερόστατο τής έμπνευσής μας.

Υπέροχη ταινία. Μην τη χάσετε. Καθημερινή πινελιά: κάποια κυρία ξέχασε τον μάλλινο (χειροποίητο;) σκούφο της στη δεξιά μεσαία κολώνα του φορτισμένου με ιστορικές και προσωπικές μνήμες κινηματογράφου «Άστυ».

Σήμερα το πρωί είδα μέσα από το λεωφορείο να περιμένει σε ένα φανάρι γέρων πολιός, φορώντας ένα χειροποίητο μάλλινο σκούφο τόσο ψηλά πάνω από την ολόλευκη αραιωμένη κόμη του ώστε έμοιαζε φιγούρα που αποκολλήθηκε από παραμύθι και στάθηκε εκεί για λίγο για να κάνει υποφερτή την άθλια καθημερινότητά μας. Βλέποντάς τον ήξερα πως η εβδομάδα μου θα πάει καλά, πάρα το σπρωξίδι τών συνεπιβατών, την αγένεια γύρω και τη νοσταλγία μέσα μας ενός κήπου με νερά να τρέχουν και νεράιδες, όλα τα φύλλα πράσινα κι οι κήποι ανθισμένοι. Περιβόλι, μπαξές, Εδέμ. Αυτό αναζητούν όλοι οι ποιητές και σ’ αυτό νοσταλγούμε να γυρίσουμε. Ηλύσσια Πεδία. Η νήσος των Μακάρων… Παράδεισος.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

 

 

http://asty-cinema.gr/category/today/

 

Δημοσιευμένη μου κριτική για τη ζωγράφο Κέλλυ Μενδρινού στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ

Posted by grafei on 17:54 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%851kellymendrinouelt_0901_041_cmyk

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%852%ce%ba%ce%ad%ce%bb%ce%bb%cf%853%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%854%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%855%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%856%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%857

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας