Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

«ΤΟ ΌΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ»

Posted by grafei on 09:49 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

του μεγάλου Ντοστογιέφσκι με τον Θωμά Κινδύνη στο Θέατρο Μορφές Έκφρασης (Αλκμήνης 13) στα Κάτω Πετράλωνα.

%ce%b8%cf%89%ce%bc%ce%b1%cf%82%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b4%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%82%cf%84%ce%bf%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%bd%ce%bf%cf%83%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%b1

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Για τον Δυτικό Πολιτισμό, η σύνδεση από το μυαλό στην καρδιά είναι η πιο μακριά σιδηροδρομική τροχιά του κόσμου. Λέμε, λέμε… “Words, words…” κατά τον σαιξπηρικό Άμλετ και βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στην ψηφιακή αφασία μας, στον τεχνολογικό αυτισμό μας. Και η αγάπη; Ναι, η Αγάπη: πεδίον εκμεταλλεύσεως θρησκειών, εξουσιών και ατόμων (χειριστικών κι αητονύχηδων). Ο ποιητής, ο φιλόσοφος, ο ηθοποιός είναι το ιερό σφάγιο για το επόμενο πάσχα των υλιστών, είναι ο αποδιοπομπαίος φαρμακός, το εξιλαστήριο θύμα. Είναι εν τέλει, ένας γελοίος άνθρωπος. Με όλη την αρνητική φόρτιση της λέξης. Αλλά και με τη θετική. Ο Ντοστογιέφσκι είναι μεγάλος. Οι θεατρικές διασκευές του το αποδεικνύουν περίτρανα. Τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του και παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρος. Η παρακμιακή κρίση της Ρωσίας του καιρού του είναι πανευρωπαϊκή κρίση του σήμερα, και ούτω καθεξής. Όσο διαρκεί ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα και της νόησης από το συναίσθημα, τόσο και θα βαθαίνει το χάσμα ανάμεσα στον έρωτα και στο θάνατο, στην εθελοδουλεία και την ευτυχία. Ο άνθρωπος νοσταλγεί τον κήπο της Εδέμ, γιατί εκεί ήταν όλα εν αφθονία, δεν υπήρχε στέρηση και δεν χρειαζόταν να σκέφτεται. Δεν χρειαζόταν να μηχανεύεται κανείς τρόπους προκειμένου να εξαπατήσει, να κλέψει, να εκμεταλλευθεί και να υποτιμήσει τον πλησίον του. Αθωότητα. Αυτό είναι το μυστικό που χάσαμε στη διαδρομή μαζί με όλα τα αγαθά της αληθούς ευδαιμονίας. Βεβαίως, έρχονται κατά καιρούς προφήτες, ποιητές, αβατάρ, θεάνθρωποι, ουράνια αλλοδιαστασιακά όντα να μας θυμίσουν του Λόγου το προφανές. Όμως ακόμα κι αν δεν τα σταυρώνουμε, τα καταδικάζουμε στη γελοιότητα και στην απομόνωση. Δεν είναι αρκετά σκληροί, κυνικοί, αριβίστες, ανενδοίαστοι για να μπορέσουμε να ταυτιστούμε μαζί τους. Πλάσαμε το παραμύθι μιας δύσκολης ζωής, που κάποιοι την είπαν κάποτε και «Κοιλάδα των δακρύων» κι όταν δεν μαζοχιζόμαστε νιώθουμε ότι δεν ζούμε. «Βασανίζομαι άρα υπάρχω». Με τα χρόνια αυτό μας έγινε πετσί. Και τρίτη φύση. Έτσι δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε τα αγαθά της έμπνευσης, της εκστατικής ένωσης με το Όλον, της προσευχής και προσοχής που οφείλουμε στη Φύση και στα φαινόμενα. Ο πλανήτης Γαία που μας φιλοξενεί είναι πανέμορφος, ικανός να χορτάσει όλους, αλλά όχι και την απληστία όλων (για να θυμηθούμε τον Μαχάτμα Γκάντι). Πάρα πολλοί εγωισμοί συναθροίστηκαν πάνω σε ένα μικρό χαλικάκι στην άκρη του Γαλαξία. Κι όπως στο ντοστογιεφσκικό κείμενο, το πιο εύκολο πράγμα είναι να διαφθείρεις μια αθώα ύπαρξη. Και το μεγαλύτερο κρίμα! Διαφθαρήκαμε λοιπόν όλοι. Ακόμα και τους αβατάρ που έρχονται να μας σώσουν μολύναμε. Και μπήκαμε σε καραντίνα. Συμπαντική και κοσμική. Είμαστε όλοι εδώ λοιπόν εγκλωβισμένοι, μακριά από το Ανέσπερο Φως. Χτίσαμε φράγματα, στήσαμε δίχτυα, καλύψαμε τους οφθαλμούς μας με πέπλα (επτά ή και περισσότερα) προκειμένου να μην καούμε από το Φως της Γνώσης και τώρα πληρώνουμε τα λύτρα σε εκείνους (που αφού τα τσεπώσουν) δεν έχουν καμία όρεξη να μας απελευθερώσουν. Σε ποιον άραγε θα συνεχίσουν να πουλάνε την αμφίβολη και περιττή εξουσία τους;

Ο Θωμάς Κινδύνης έπαιξε κλοουνίστικα, με το σώμα και το μυαλό, αλλά όχι και με την καρδιά. Τεχνικώς άρτια η επίδειξή του, όμως πέραν αυτού… τίποτα. Αλλιώς, δεν θα έβγαζε λογύδριο αμέσως μετά το χειροκρότημα της επίσημης πρεμιέρας (ως άλλος …Ντοστογιέφσκι) λησμονώντας να καλέσει στη σκηνή για να υποκλιθούν τους υπόλοιπους άξιους συντελεστές της παράστασης. Όταν το κατάλαβε, ήταν αργά. Είχε πλέον εκτεθεί. Μας κάλεσε να μας κεράσει σπιτικά μεζεδάκια, όμως το «κακό» είχε γίνει. Έδειξε ότι δεν παίζει με την καρδιά, αλλιώς θα ήταν σμπαράλια μετά την παράσταση αυτού του μεγαλειώδους κειμένου. Μίλησε με το «εγώ». Κι αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έγραψε ο Ντοστογιέφκσι, ο Χριστός, ο Πλάτων και πολλοί άλλοι φωτισμένοι Δάσκαλοι, ανά τους αιώνες.

Ας είναι. Ακόμα κι έτσι, εμείς κρατάμε την ουσία: Αγάπη, άνευ όρων και ορίων. Είναι ο μόνος τρόπος για να αποδράσουμε όλοι από τη φυλακή που δημιουργήσαμε μόνοι μας. Δεν μας φταίει κανείς άλλος. Ούτε έχθροί ούτε σωτήρες υπάρχουν. Μόνοι μας θα σωθούμε. Με την ενσυναίσθηση. Με την αλληλεγγύη. Μέχρι τότε, είμαστε άξιοι τών παθών μας.

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 INFO:

http://www.ticket365.gr/parastaseis/13135-%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%BF-%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%83-%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CF%85

Θέατρο Μορφές Έκφρασης

Ερμηνεύει ο Θωμάς Κινδύνης

Σκηνοθεσία: Άννα Σεβαστή Τζίμα

Μια παράσταση έκπληξη από τον Θωμά Κινδύνη και την ιδιαίτερη σκηνοθεσία της Άννας Σεβαστής Τζίμα θα σας ταξιδέψει μέσα από το αριστουργηματικό έργο τυο Φ. Ντοστογιέφσκι σ’ έναν κόσμο ονειρικά αληνθινό!!!

Ένα όνειρο γίνεται αιτία να αλλάξει ένας άνθρωπος για πάντα. Ένας άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη νύχτα, προετοιμαζόταν για να βάλει τέλος στη δίχως νόημα ζωή του. Από το όνειρο και μετά, θα παλέψει για έναν κόσμο διαφορετικό. Έναν κόσμο τόσο απίστευτα όμορφο και αληθινό, που μόνο ένας γελοίος άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ έστω και να πιστέψει ότι μπορεί να υπάρξει!

Γραμμένο το 1877, «Το όνειρο ενός γελοίου» αποτελεί ένα αριστούργημα γραφής και πλοκής που οδηγεί τον θεατή βήμα βήμα από έναν κόσμο εχθρικό για τον άνθρωπο, κενό από αξίες και ιδανικά, έναν κόσμο που βρίσκεται στο ζενίθ της αυτοκαταστροφικής του μανίας, στην άλλη πλευρά – εκεί όπου η ζωή είναι γεμάτη, η ευτυχία πηγάζει από την αγάπη που κρύβουμε μέσα μέσα μας και ο άνθρωπος μπορεί να επικοινωνεί, να νιώθει, να χαίρεται που υπάρχει και να ζει αληθινά.

Συντελεστές

Μετάφραση: Ομάδα Μορφές Έκφρασης
Σκηνοθεσία: Άννα Σεβαστή Τζίμα
Διασκευή κειμένου: Θωμάς Κινδύνης
Μουσική: Κωνσταντίνος Ευαγγελίδης
Σκηνικά: Κωνσταντίνα Μαρδίκη
Φωτισμός – Βίντεο προβολές: Παναγιώτης Λαμπής

Ερμηνεύει ο Θωμάς Κινδύνης

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Ρήγας
Διεύθυνση φωτογραφίας: Γιάννης Λάσκαρης
Ηχοληψία: Αντώνης Κουτελιάς

Photo Credits: Μυρτώ Αποστολίδου
Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου

«Ποίηση Χωρίς Τέλος»,

Posted by grafei on 20:01 in Κινηματογράφος, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

μια ναρκισσιστικά οργιαστική ταινία του Χοδορόφκσι με φελλινική γεύση και λατινοαμερικάνικη γειτνίαση έρωτα και θανάτου, με μηνύματα της Νέας Εποχής στο τέλος…

 %cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%bf%cf%83

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Δεν μπορώ να πω, το απόλαυσα. Μετά από τόσες μέτριες παραστάσεις, μια κινηματογραφημένη παράσταση (ή μια ταινία με παραστασιακούς θεατρικούς κώδικες κι αξιώσεις) ειδικά όταν είναι λατινοαμερικάνικης κοπής, πολύ κοντά στον ένδοξο ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, όπως μπολιάστηκε από το φίδι στον κήπο της Εδέμ και την καθολικίστικη ενοχή για την ηδονή, χωρίς να εξαιρούμε τον χωρισμό σώματος-ψυχής, που για τους παγανιστές και τους σαμάνους είναι τελείως γελοία δοξασία… για να μην πούμε και «εξωγήινη» (με τη μεταφορική βεβαίως έννοια). Το τι απόλαυσα λοιπόν αυτόν τον γεράκο ψευδοποιητή και την νεανική περσόνα του δεν λέγεται. Ειδικά στα πλάνα που βλέπαμε τον έναν πίσω από τον άλλον. Μήπως ο γέρος ήθελε να κρύψει κάποια σαπιοκοιλιά; Δεν ξέρω. Δεν παίρνω κι όρκο. Όμως μ’ έπιασε το σατιρικό και το ευθυμογραφικό μου, άπαξ και κατάλαβα τι πήγα να δω, αφού δεν διαβάζω κριτικές πριν, ούτε καν την υπόθεση, για να μην επηρεάζομαι, λέει… Απλώς ψυχανεμίστηκα ότι είναι ενδιαφέρουσα κι αφέθηκα στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα και πήγε. Το κοινό είχε πάλι κοινωνιολογικό ενδιαφέρον. Ήταν όλοι ντυμένοι πανομοιότυπα κα ψήφιζαν το ίδιο κόμμα… «Ωραία!», σκέφτηκα από μέσα μου «είμαστε ανάμεσα σε άγνωστους φίλους, ασφαλείς – εδώ δεν πρόκειται να μας μαχαιρώσει κανείς, βασιλεύει η ανεκτικότητα και… σε κάτι τέτοιες αρετές βασίστηκε κι ο φαιδρός κινηματογραφιστής για να πουλήσει φύκια για μεταξωτές κορδέλες».

Πολύ κακό για το τίποτα! Όμως οι δύο ώρες περνάνε ψυχαγωγικά κι ευχάριστα. Και στις ταινίες του Φελλίνι ένιωθες το ίδιο, όμως δεν τις ξεχνούσες αμέσως μετά. Τέλος πάντων. Άλλες εποχές άλλα ήθη. Φαίνεται ότι δεν γεννιούνται πια ιερά τέρατα. Ήταν προνόμιο μάλλον του εικοστού αιώνα. Όλα τώρα γίνονται φανερά, όχι στα μουλωχτά, ψηφιακά – όχι αναλογικά κι έχουν μικρό μέγεθος… (όπως το πάρετε).

Θα πάω να δω και τις ταινίες Σκορτσέζε, Τζάρμους κι αν ξενερώσω τελείως, δύο τινά συμβαίνουν: ή έχω εθιστεί στη ζωντανή ανθρώπινη θεατρική παρουσία ή δεν συνάδω αισθητικώς με τα σύγχρονα κινηματογραφικά ήθη κι έθιμα. Ή και τα δύο. Διαλέγετε και παίρνετε! Σκασίλα σας δηλαδή, αν εγώ αρέσκομαι ή απαρέσκομαι σε ένα θέαμα. Μπορεί πάλι και όχι. Λειτουργώ σαν θερμόμετρο και μετρονόμος του καιρού μου. Αυτό με κρατάει πάντα έφηβο και φοιτητή, μετέφηβο βεβαίως. Ίσως γι’ αυτό δεν αρρωσταίνω και γερνάω αθόρυβα…

Αρκετά τα φληναφήματα για σήμερα. Στο δια ταύτα τώρα: πηγαίνετε να δείτε την ταινία, αν είστε διανοούμενος, κουλτουριάρης, αν γράφετε ποίηση κι αν είστε νοσταλγός του παλιού καλού σινεμά. Το σίγουρο είναι ότι θα έχετε κάτι να σκεφτείτε και θα …πάρετε δουλειά για το σπίτι. Τροφή προς σκέψιν εννοώ κι όχι τις πλαδαρές σάρκες της φελλινικιάς πληθωρικής ύπαρξης, την οποίαν δεν θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε «αιθερίαν» σε καμίαν περίπτωσιν. Και η Ανίτα Έκμπεργκ ξεχείλιζε από λίπος, αλλά εκείνη ήταν ηφαίστειο κι όχι παρωδία σεξοβόμβας. Τέλος πάντων, οι εποχές άλλαξαν κι όλ’ αυτά ακούγονται από ρατσιστικά έως σεξιστικά, γι’ αυτό κι εγώ σταματώ εδώ. Για να μην με κακοχαρακτηρίσετε ως …οπισθοδρομικό. Τουναντίον. Άτιμα νιάτα, πώς περάσατε τόσο γρήγορα! Αυτό λέει συμπερασματικώς η ταινία. Και φλερτάρει με την ψυχανάλυση, αφού ζητάει ο γέρος από τη νεαρή κινηματογραφική του περσόνα να συγχωρήσει τον πατέρα του που τον είχε ….εσμένο όσο ζούσε. Παιδιά, παιδιά! Τι περιμένει κανείς από ανώριμες υπάρξεις που γράφουν ποιήματα κι αρνούνται να μεγαλώσουν; Τι περιμένει; Τι να περιμένει κανείς από δαύτους; ΕΕΕΕΕΕεεεεε; Αστειεύομαι, για όσους δεν έχουν συνηθίσει τον γραπτό ιντερνετικό λόγο χωρίς φατσούλες κι άλλα αηδιαστικά εφευρήματα.

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 INFO:

http://www.athinorama.gr/cinema/movie/poiisi_xoris_telos-10054658.html

Ποίηση Χωρίς Τέλος / Poesia Sin Fin / Endless Poetry, Σινεφίλ 2016 | Έγχρ. | Διάρκεια: 128′, Χιλιανογαλλική ταινία, σκηνοθεσία Αλεχάνδρο Χοδορόφσκι με τους:Πάμελα Φλόρες, Άνταν Χοδορόφσκι, Μπόντις Χοδορόφσκι

Ενάντια στη θέληση του αυταρχικού πατέρα του, ο νεαρός Αλεχάνδρο αποφασίζει να μη σπουδάσει γιατρός, αλλά να γίνει ποιητής, μπαίνοντας στους κύκλους της καλλιτεχνικής αβανγκάρντ του Σαντιάγκο της δεκαετίας του ’30.

 

«Γιατί μαμά;» στον Χώρο Τέχνης 14η Μέρα (Καλλιρρόης 10).

Posted by grafei on 12:22 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Η παρακμή του Δυτικού Πολιτισμού, ομφάλιοι λώροι που δεν κόπηκαν και η έλλειψη τελετών ενηλικίωσης, γονιμολατρικών δρωμένων και η ψηφιακή φυλακή του τεχνολογικώς ανεπτυγμένου κόσμου,

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b7

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.

 %ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b9_%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%b14

Παρακολουθώντας άφωνος τον αριστουργηματικό μονόλογο της Τζωρτζίνας Τζήλιου δια στόματος και σώματος Λίζης Ξανθοπούλου, ήταν σα να άκουγα παραληρήματα ψυχιατριζομένων, εγκλεισμένων υπάρξεων, φυλακισμένων στον ψηφιακό κόσμο τού τεχνολογικώς ανεπτυγμένου πολιτισμού μας, επειδή (κυρίως) δεν έχουν κόψει τον ομφάλιο λώρο με τη μητέρα τους, δεν έχουν μεγαλώσει κι ως εκ τούτου δεν έχουν ωριμάσει. Αυτά τα μικρομέγαλα κορίτσια των πενήντα Μαΐων (είτε παίρνουν ως ανύπαντρες τη σύνταξη του στρατηγού πατέρα τους είτε παρασιτούν εις βάρος της μητέρας τους είτε γίνονται αλκοολικές της εργασίας ή τοξικομανείς της προβολής του άρρωστου εγώ τους) αποτελούν μια πολυάριθμη κοινωνική ομάδα στα αστικά κέντρα της Ελλάδας στα κρίσιμα χρόνια της εσωτερικής και εξωτερικής λιτότητας κι ανάγκης για αυτογνωσία κι επανακαθορισμό ορίων. Αν κρίνω από τις συναισθηματικές αντιδράσεις και τα θυελλώδη χειροκροτήματα του κοινού, αυτό το θέμα παραείναι επίκαιρο, γιατί τώρα – με την οικονομική κρίση – το να πεθάνει η μαμά, εκτός από τον φυσιολογικό ανθρώπινο πόνο που αυτό συνεπάγεται σε όλα τα έλλογα ζωντανά, αυτό σημαίνει και περικοπή της μητρικής βοήθειας σε χρήμα-είδος-υπηρεσίες. Γιατί φαίνεται ότι στη βιαίως αστικοποιηθείσα Ελλάδα της δεκαετίας του 1960 όσες αποφάσισαν να κάνουν μοναχοπαίδια κινήθηκαν από μάλλον εγωιστικούς λόγους στο να τα κακομάθουν, να τα κανακέψουν μέχρι γελοιότητος, να τα ακρωτηριάσουν εν τέλει και να τα ευνουχίσουν. Και τα παιδιά αυτών των παιδιών είναι τα σημερινά εικοσάχρονα, έφηβοι και μετέφηβοι χωρίς καμία προοπτική να εργαστούν και να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο και στην προκοπή της Ανθρωπότητας. Τρίτη γενιά παθογένειας και νοσηρών καταστάσεων. Οι μικροαστοί του 1960 γίνονται οι μεσοαστοί του 1980, οι χαμένοι στο χρηματιστήριο του 1999, οι υποτιμημένοι, υποβαθμισμένοι συνταξιούχοι του 2010 και τα παιδιά τους υποβιβάζονται από μεσοαστοί σε μικροαστοί κι οι ελεύθεροι επαγγελματίες σε ψωμόλυσσες κι οι εργαζόμενοι σε άνεργους και οι χρόνια άνεργοι σε περιθωριακούς ή ακόμα και λούμπεν προλεταριάτο, εάν δεν γίνουν οικονομικοί μετανάστες πουλώντας τα χωράφια τους και αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο για άλλους φτωχότερους και πιότερο απελπισμένους οικονομικούς μετανάστες… Ξαναγυρίσαμε δηλαδή με κυκλικό τρόπο στην Ελλάδα του 1950. Κι αν δεν γίνεται τώρα Εμφύλιος, κι αν δεν σφάζονται άνθρωποι με κονσερβοκούτια, πεθαίνουν ίσως περισσότεροι με αργές αυτοκτονίες που επινοούν ή μιμούνται…

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%b9_%ce%bc%ce%b1%ce%bc%ce%b16            Όλ’ αυτά εμπεριέχονται στο έργο με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Γιατί μαμά;» που ερμηνεύει μοναδικά η Λίζη Ξανθοπούλου σε σκηνοθεσία Αριστοτέλης Μαγουλά, με video-art φιλοτεχνημένο από τους: Γιώργο Συμεωνίδη και Άρτεμι Σταθάκου. Μουσική σύνθεση – sound design: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr).

Σε μία κατηγόρια που απευθύνει στη μαμά της διαπιστώνει ότι διδάχτηκε από αυτήν μόνο το Καλό και δεν μπορεί τώρα, είναι απροετοίμαστη κι ανέτοιμη, άοπλη απέναντι στο Κακό. Πόσο αληθινό. Δεν υπάρχουν επί γης εξαϋλωμένοι άγγελοι. Ο πλανήτης Γαία δεν είναι Εδέμ. Η ζωή που ζούμε άλλοτε μοιάζει μα παράδεισο κι άλλοτε με κόλαση. Οι «πρωτόγονοι» προ-τεχνολογικοί λαοί είχαν τις τελετές ενηλικίωσής τους, γονιμολατρικές τελετές, εκστατικές ιερουργίες και καρναβάλια, αρχετυπικό θέατρο σκιών και οργιαστικό, βακχικό διονυσιακό θέατρο, όπου το σώμα συναιρούσε το Φως και το Σκοτάδι (εσωτερικό κι εξωτερικό). Αλλά βέβαια, τότε δεν είχε χωριστεί ακόμα η ψυχή από το σώμα και το πνεύμα ήταν παντού μέσα στα φαινόμενα, ως εκδηλωμένη θεότητα. Τώρα πληρώνουμε αυτή τη σχιζοφρένεια. Το Σχίσμα των εκκλησιών για το filioque ήταν στην ουσία διαζύγιο Ανατολής και Δύσης, ολιστικής αντιμετώπισης του ανθρώπου και παράνοιας. Σήμερα, ο «δυτικός» άνθρωπος καταφεύγει στη Χημεία για να αντέξει την καθημερινότητά του. Η σύγχρονη Ιατρική είναι παυσίπονος και παυσίλυπος, λες και δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για αυτά τα ανθρώπινα αισθήματα-συναισθήματα-βιώματα. Η ανάγκη να είμαστε συνεχώς “up”, στα πάνω μας, λειτουργικοί κι αποτελεσματικοί, σκοτώνει κι ακρωτηριάζει το ανθρώπινο είδος, φτιάχνοντας στρατιές δυστυχισμένων, εξανδραποδισμένων όντων, που θα διαιωνίσουν την σκλαβιά τους και θα διδάξουν την αν-Ελευθερία σε τέκνα κι εγγόνια τους. Η Ελληνική Σκέψη είναι διαχρονική και παγκόσμια, στη ρίζα του Ελληνορωμαϊκού-Χριστιανικού Δυτικού Πολιτισμού μας. Κι είχε ως μέτρο τον άνθρωπο. Από την Βιομηχανική Επανάσταση και μετά το μέτρο χάθηκε. Ακόμα κι ο σκοταδιστικός, θεοκρατικός Μεσαίωνας είχε περισσότερο ανθρώπινο από τις μηχανές τού χθες και τα ρομπότ τού αύριο. Το ανθρώπινο είδος οδεύει στην αυτοκαταστροφή του. Κυκλικώ τω τρόπω. Σε κυκλικό χρόνο, σε τακτές περιόδους, του μεγάλου ενιαυτού (Κατά τους αρχαίους αστρονόμους), ο Καταστροφέας Σίβα προετοιμάζει το έργο του ανα-Δημιουργού. Κι αυτό είναι κάτι που λησμονήσαμε με τις μονοθεϊστικές θρησκείες και τον παντογνώστη, πανάγαθο κι ελεήμονα θεό. Η Γη ίσως είναι σχολείο, σύμφωνα με τις κυριαρχούσες κι ανατέλλουσες θεωρίες της Νέας Εποχής. Κι ίσως έτσι να εξηγούνται, οι δοκιμασίες, οι ασκήσεις, τα μαρτύρια για ορισμένους… Μέχρι να πάρεις το απολυτήριο της οριστικής αποφοίτησης από τον πλανήτη Γαία.

Όλ’ αυτά θα βρείτε ως προβληματισμούς και υλικό για σκέψη στο υπόστρωμα του ενδιαφέροντος κειμένου της Τζωρτζίνας Τζήλιου με τίτλο «Γιατί μαμά;» που θυμίζει το άσμα «Μαμά γερνάω» δια στόματος  μιας άλλης θεατρικής ύπαρξης, της Τάνιας Τσανακλίδου, μερικές δεκαετίες πριν.

Εξαιρετική η Λίζυ Ξανθοπούλου στο ρόλο. Θα την πρότεινα για βραβείο υποκριτικής, αν δεν αγνοούσε τόσο επιδεικτικά το «παράδοξο του Diderot», αν έπαιζε πιο ψυχρά κι αποστασιοποιημένα, αν δεν πλημμύριζε σκηνή και κερκίδες με τόσο δάκρυ, τόσο σπαραγμό, τόσες κραυγές, αναίτιες εν τέλει. Την έσωσε το διαδραστικό στοιχείο από την stand-up comedy που έβαλε κάποια στιγμή ο σκηνοθέτης Αριστοτέλης Μαγουλάς κι απέδωσε έξοχα η πρωταγωνίστρια.
Κατά τα άλλα, όλα καλά και …θλιβερά. Είναι να λυπάσαι με την κατάντια της μητρότητας, με τα μικρομέγαλα νήπια που περιφέρονται γύρω μας κι επηρεάζουν την ήδη επιβαρυμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Ο άνθρωπος είναι (ακόμα) μιμητικό ον. Από αυτό καταστρέφεται κι από αυτό σώζεται. Αμήν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Μια αισιόδοξη γλυκόπικρη «Αστροφεγγιά» του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου

Posted by grafei on 18:01 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

και Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Χώρα» σε ένα εκπληκτικό ποιητικό, ρεαλιστικό αλλά και μαγικά αφαιρετικό σκηνικό της Άσης Δημητρολοπούλου.

 astrofeggia_poster_web-753x1024

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο (σχεδόν ποτέ) με παλαιά θεατροποιημένα πεζογραφήματα (εκτός αν πρόκειται για τον Ντοστογιέφσκι, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό…). Για τα αποδέλοιπα θυμάμαι τη θυμόσοφη ρήση της γιαγιάς μου «περσινά ξινά σταφύλια».

Έτσι πήγα με κάποια επιφύλαξη, για να μην πω βαριεστημάρα στο απόκεντρο και κεντρικό ταυτόχρονα θέατρο «Χώρα» συνοδευόμενος από τον ποιητή και φίλο Γιώργο Χρονά. Θυμηθήκαμε στη διαδρομή την Πατεράκη και τον Συσσοβίτη στην «Κυρία με τας καμελίας» (σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, περίπου είκοσι χρόνια πριν), τον «Λάκκο της αμαρτίας» του Μανιώτη στην ανατριχιαστικά επίκαιρη και σύγχρονη (λόγω κοινωνικού ρατσισμού) παράσταση του Εθνικού Θεάτρου…

Απολαύσαμε τη ζεστή μας σοκολάτα στο φουαγιέ του ευρύχωρου θεάτρου, καθήσαμε στην πρώτη σειρά (τιμητικά) και περιμέναμε χωρίς καμία αδημονία να αρχίσει η παράσταση. Έχοντας δει τόσα πράγματα τα τελευταία 40 χρόνια εκπλήσσεσαι σπάνια και συγκινείσαι σπανιότερα.

Η πρώτη έκπληξη ήταν με το καλοφωτισμένο σκηνικό της μεγάλης εικαστικού και ακαδημαϊκής δασκάλας Άσης Δημητρολοπούλου. Οι ηθοποιοί, απαξάπαντες, πίσω από ένα μαύρο τούλι κουρτίνα, να ατενίζουν το μέλλον ίσως ή άλλες διαστάσεις με την αισιοδοξία του ζωντανού που ελπίζει να βρει ένα κάποιο τέλος το κράτος του ζόφου.

Δεύτερη έκπληξη: η δραματουργική επεξεργασία από τον σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια. Λόγος σχεδόν σύγχρονος, καθημερινός, επίκαιρος, με διακριτικές αναλογίες ως προς την μακρινή εκείνη εποχή. Σε αυτό βοήθησαν και τα υπέροχα, κλασικά αλλά με κάποια απαίτηση διαχρονικότητος κοστούμια που φιλοτέχνησε η Βασιλική Σύρμα.

Κοιταχτήκαμε με τον Χρονά και γνέψαμε επιδοκιμαστικά.

Η παράσταση εκτυλίχθηκε από το καλό στο καλύτερο, με ρυθμό, αρμονία, το πολυπληθές κοινό παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα, η αίθουσα ήταν γεμάτη, στο διάλειμμα ανυπομονούσαμε όλοι να δούμε τη συνέχεια.

Η μουσική από τον Μιχάλη Τρανουδάκη θεατρικά μελωδική και δραματικά λειτουργική.

Εύστοχοι οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.

Όσο για τους ηθοποιούς… Ααα, οι ηθοποιοί!!! Τι ταλέντο, τι χάρη, τι τσαχπινιά, γνώση της εποχής και των κωδίκων της, αγάπη για το κείμενο, πίστη στο σκηνοθέτη, αφοσίωση στο πνεύμα του συγγραφέα… Τι άλλο να περιμένει κανείς από διονυσιακούς τεχνίτες, υποκριτές καθ’ έξιν, κατά συρροήν και κατ’ επάγγελμα; Αστειεύομαι, για να ελαφρύνω κάπως τη συγκίνηση που μου προκάλεσε η παρακολούθηση αυτού του απολύτως επιτυχημένου ψυχαγωγικού θεάματος.

Τα εύσημα ανήκουν στους πρωταγωνιστές. Αυτοί ίδρωσαν και κατέθεσαν την ψυχούλα τους τρεις ώρες επί σκηνής και πόσες πολύωρες, εξαντλητικές πρόβες που – ως φαίνεται – θα προηγήθηκαν.

Με αλφαβητική σειρά και οι έσχατοι έρχονται πρώτοι (θ’ ανακαλύψετε αμέσως το λόγο): Αντίνοος Αλμπάνης, Ιωάννης Παπαζήσης, Μάκης Πατέλης,
Μαριαλένα Ροζάκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Σταύρος Σβήγκος, Γιούλικα Σκαφιδά,
Χάρης Τζωρτζάκης, Βασίλης Χαρίσης. Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης.

Μια παράσταση που – είμαι βέβαιος ότι – θα παίζεται για πολλά-πολλά χρόνια ακόμα. Στην Κρίση ο κόσμος ζητά να μάθει πώς διαχειρίστηκαν ανάλογες δύσκολες καταστάσεις οι άνθρωποι του παρελθόντος. Η Ιστορία, βλέπετε, έχει το κακό να επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως τραγωδία κι άλλοτε ως φάρσα κι αλίμονο στα τραγελαφικά «άπειρα όντα της στιγμής» που είμαστε εμείς και γινόμαστε ολοένα και πιο ανίσχυροι, γελοίοι, προσπαθώντας να επιβιώσουμε και ν’ αποφύγουμε να καούμε «μαζί με τα ξερά και τα χλωρά»…

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

 

http://www.theatrochora.gr/

 

ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑ

του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου

Η θεατρική μεταφορά της «Αστροφεγγιάς» του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου  ανεβαίνει, σε μια φιλόδοξη για την εποχή παραγωγή, στο θέατρο ΧΩΡΑ, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, στις 12 Νοεμβρίου 2016. Το αριστούργημα της ελληνικής πεζογραφίας, μετά τη δημοφιλή του πορεία στην κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ΄80, ζωντανεύει για πρώτη φορά στη σκηνή, τη γενιά του μεσοπολέμου.

Λίγα λόγια για το έργο:
Οι παράλληλες ιστορίες μιας παρέας νέων παιδιών, οι έρωτες, τα όνειρα, οι συγκρούσεις τους, με φόντο μια ομιχλώδη και δραματική εποχή για την ελληνική ιστορία, αποτελούν τον δραματουργικό καμβά του συγγραφέα. Άνθρωποι και θέματα,  που ενώ έρχονται από ένα μακρινό παρελθόν, συναντιούνται στο σύγχρονο παρόν.

Εκτός από τα διαχρονικά αισθήματα του έρωτα, του μίσους, του φόβου, της αγάπης, κοινωνικά θέματα  όπως η φτώχεια, η προσφυγιά, η ιδεολογική χρεοκοπία και η πολιτική προδοσία σε αγώνες και οράματα ενός λαού αποτελούν την δύναμη και την αυθεντική ταυτότητα του μυθιστορήματος, που σπάει τα όρια του χρόνου και αφορά στην Ελλάδα του σήμερα.

Συντελεστές

Θεατρική μεταφορά,
Σκηνοθεσία : Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Τουντασάκη
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου

 

Παίζουν (αλφαβητικά)

Αντίνοος Αλμπάνης
Ιωάννης Παπαζήσης
Μάκης Πατέλης
Μαριαλένα Ροζάκη
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Σταύρος Σβήγκος
Γιούλικα Σκαφιδά
Χάρης Τζωρτζάκης
Βασίλης Χαρίσης
Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης

 

Δύο ποιήματα της Κατερίνας Βεργετάκη από την ποιητική συλλογή της "Φυλαχτό"

Posted by grafei on 09:55 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%86%cf%85%ce%bb%ce%b1%cf%87%cf%84%ce%bf

σε γαλλική μετάφραση της Παρασκευής Μόλαρη, MA LLCER Université Paul Valéry Montpellier 3

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b7

******

 

 

“Αναζητώντας  την  αγάπη”’

 

 

Εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια

ψάχνω την αγάπη μου να βρω

ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.

 

Νύχτα και μέρα σε γη κι ουρανό

μια φωτογραφία της κρατώντας στα χέρια

εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια.

 

Ψάχνω την αγάπη μου να βρω

στα πέρατα του κόσμου, τον δικό μου θησαυρό

ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.

 

Άραγε, σε ποια να κατοικεί οδό,

φωτίστε το σκοτάδι να μπορέσω να την δω

εσύ φεγγάρι μου κι εσείς τ’ ουρανού αστέρια

ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.

 

 

                                                   “En quête d’amour”

 

Ma chère  lune et vous étoiles du ciel

je suis en quête de mon amour

j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs

 

Nuit et jour sur terre et ciel

tenant à main une photo de lui

toi, ma chère lune et vous étoiles du ciel.

 

Je suis en quête de mon amour

de mon trésor,  jusqu’aux confins de l’univers

j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs.

 

Dans quelle rue habitérait-il

éclairez l’obscurité pour que je puisse le voir

toi, ma chère lune et vous étoiles du ciel

j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs.

 

******

 

                                                     “Παιδική  ζωγραφιά”

 

 

Αν κάποτε νιώσεις  χαμένος

αν κάποτε στεναχωρηθείς

αν πονέσεις και το δάκρυ σχηματίσει ποτάμια

στο πρόσωπό σου πάνω…

αν θελήσεις έναν τόπο  να κρυφτείς …

ψάξε στης φαντασίας σου το χάρτη

και ταξίδεψε…

ταξίδεψε σε μέρη και σε τόπους

που θυμίζουν …μια παιδική ζωγραφιά σου !!!

 

 

                                                      “Peinture d’enfant”

 

 

Si jamais tu te sens perdu

si jamais tu t’attristes

si tu souffres

et que les larmes inondent ton visage…

si tu désires trouver un lieu pour te cacher…

cherche sur la charte de ton imagination

et voyage…

voyage dans des pays et des lieux

qui rappellent…ta peinture d’enfant !!!

«Λαμπεντούζα»

Posted by grafei on 09:41 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

του Άντερς Λουστγκάρτεν
σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο ψαγμένο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» όπου μόνο επιτυχίες βλέπουμε

 labentouza-8e7d6c-jpg-950x0_q85_crop-scale

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ο τελευταίος ίσως σκηνοθέτης με σεβασμό στον Θεατρικό Λόγο που επιδεικνύει κατανυκτική ευλάβεια και άμετρο σεβασμό στα κείμενα που αναλαμβάνει να ζωντανέψει επί σκηνής. Και στον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ που είχε ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο και τώρα στο έργο του βραβευμένου βρετανού Άντερς Λουστγκάρτεν ανέδειξε την ποιητικότητα της αρχικής σύλληψης (για να μην πω «έμπνευσης» και παρεξηγηθώ από τους μεταμοντέρνους αποδομιστές Ηρόστρατους). Γυμνό σκηνικό, «μπεκετικό» θα έλεγε κανείς (από το «Περιμένοντας το Γκοντό), καμία προβολή, ουδέν video-art, αποφυγή εξεζητημένων φωτισμών (ακόμα και η βιβλική αναφορά στις ταινίες του Σεσίλ ντε Μιλλ κάποια στιγμή ταιριάζει απόλυτα στο «φωτοστέφανο» του ήρωα διασώστη). Οι καλοί ηθοποιοί, δασκαλεμένοι από τον έμπειρο σκηνοθέτη απευθύνονται στο κοινό, σχεδόν μπρεχτικά ή σα να πρόκειται για θέατρο agit-prop (agitatia propaganda). Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει με έναν τόσο απροκάλυπτα πολιτικό λόγο; Όμως δεν χάνεται πουθενά το συναίσθημα (του θεατή), αφού οι υποκριτές καλούνται συχνά-πυκνά να αποστασιοποιηθούν από τη συναισθηματική τους εμπλοκή με τα εκφερόμενα, όσο κι αν δεν τα καταφέρνουν. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό άλλωστε; Η καρδιά ματώνει όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές, για αθώες ψυχούλες ανήμπορων και κατατρεγμένων; Για να μην στομώσει όμως ηθοποιός και υποκριτής εφαρμόζεται κι εδώ με σύνεση κι αιδώ το «παράδοξο του Diedrot». Η έλλειψη οποιασδήποτε προβολής ενισχύει αυτό το σκοπό. Άλλως πως θα κλαίγαμε όλοι μαζί με μαύρο δάκρυ. Στομώνει κάποια στιγμή η ικανότητα του ανθρώπου για ενσυναίσθηση (empathy). Στους πολέμους γίνεται κανείς σκληρός κι απαθής. Και μήπως δεν είναι πόλεμος όλο αυτό; Χάρη στις τηλεοράσεις και στα Δελτία Ειδήσεων γίνεται παγκόσμιος για να μην πω συμπαντικός. Κινέζικη παροιμία λέει ότι «κανένα φύλλο δεν πέφτει παρά με τη βουβή συναίνεση όλου του δέντρου». Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε, μέλη ενός πανανθρώπινου οργανισμού. Πονάει πόδι πονάει κεφάλι (και δεν «κόβει κεφάλι»). Τόσο απλά. Παραστάσεις σαν αυτή ενισχύουν την ποιητική αίσθηση αυτής της αλληλοσυσχέτισης και καταδεικνύουν την ανάγκη για αλληλεγγύη. Από αυτή την άποψη είναι και ουμανιστικές και διαφωτιστικές και φιλάνθρωπες. Ο Αντώνης Θεοδωρόπουλος είναι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος, που ευαγγελίζεται εμπράκτως την ανατολή μιας ολόλαμπρης αυγής για όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, συρματοπλέγματα και στεγανά.

lampentouza1            Εξαίρετοι κι οι δύο ηθοποιοί: Αργύρης Ξάφης, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου. Συνεργάστηκαν με αρμονία και διακριτικότητα. Δεν πέρασε ποτέ ο ένας πάνω από τον άλλον. Η απόλυτη πειθαρχία: το μυστικό τής καλής ερμηνείας. Πέρασαν οι εποχές που οι πρωταγωνιστές διαγκωνίζονταν για να «κλέψουν την παράσταση».

Απολύτως σύγχρονη κι ανατριχιαστική η μετάφραση που φιλοτέχνησε η Αγγελική Κοκκώνη (με τη συνεργασία της Κοραλίας Σωτηριάδου). Υποβλητικά, λιτά και λειτουργικά τα σκηνικά και τα κοστούμια, χάρη στη Μαγδαληνή Αυγερινού. Επαγγελματικοί και στο πνεύμα της διδασκαλίας οι φωτισμοί από τον πολύπειρο Σάκη Μπιρμπίλη. Η μουσική «τόσο-όσο» χάρη στη σκηνική ευφυΐα του συνθέτη Σταύρου Γασπαράτου. Βοηθός μουσικού ο Δημήτρης Γιαννόπουλος. Βοηθός του άξιου σκηνοθέτη ο Κωνσταντίνος Τζάθας.

Εύγε σε όλους. Τέτοιες παραστάσεις δίνουν το στίγμα της προβληματικής του ψαγμένου κι ευαισθητοποιημένου κοινό και γεμίζουν αισιοδοξία τις καρδιές μας στις δύσκολες εποχές που ζούμε.

Η «Λαμπεντούζα» γράφτηκε το 2015 κατόπιν παραγγελίας στον βραβευμένο θεατρικό συγγραφέα Άντερς Λουστγκάρτεν από το Λονδρέζικο «Θέατρο Σόχο».

Κάτι κινείται στον παγκόσμιο θεατρικό ορίζοντα. Ξεπεράσαμε πολλές παθογένειες, ψευδαισθήσεις και παραισθητικές ανέξοδες κι αδιέξοδες φυγές καναλιζαρισμένες τεχνηέντως από τη Διαφήμιση μιας «Κοινωνίας της Αφθονίας» που οδήγησε σε παρακμή ολόκληρο τον Δυτικό Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://nkt.gr/play/189/lampentoyza/

Κεντρική Σκηνή
Από 28.10.2016 μέχρι 9.4.2017

Το παραδείσιο νησί της Λαμπεντούζα. Εκεί που η βόρεια Αφρική συναντά την Ιταλία. Γραφικά χωριά, ονειρεμένες παραλίες, και παράξενα σκουπίδια που ξεβράζει η θάλασσα. Η οικογένεια του Στέφανου είναι ψαράδες πάππου προς πάππου. Όμως στις αρχές του 21ου αιώνα η ψαριά του είναι πολύ διαφορετική. Δουλειά του είναι τώρα να περισυλλέγει σώματα μεταναστών από τα κρύα νερά της Μεσογείου.
Πιο βόρεια, στις σκοτεινές γωνιές της Αγγλίας, η Ντενίζ, μια κινεζοεγγλέζα εργαζόμενη φοιτήτρια, πηγαίνει πόρτα πόρτα για να μαζέψει δόσεις καταναλωτικών δανείων για λογαριασμό μιας εισπρακτικής εταιρείας. Είναι μιγάδα, είναι διαφορετική και εισπράττει διακρίσεις από εκείνους που θέλουν να την ξεφορτωθούν. Άβολες δουλειές, για ανθρώπους που η φτώχεια, η κρίση, η ανεργία τους έχουν ρίξει στο περιθώριο. Κι όμως υπάρχει ελπίδα και ζεστασιά, που θα τη βρουν εκεί που καθόλου δεν το περιμένουν.
Ο Άντερς Λουστγκάρτεν είναι βραβευμένος βρετανός θεατρικός συγγραφέας. Η Λαμπεντούζα γράφτηκε το 2015 ύστερα από παραγγελία του Θεάτρου Σόχο του Λονδίνου.

 

Μια «Ζωή …Χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου,

Posted by grafei on 09:46 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

πικρόγλυκη μεν διονυσιακή δε, στο Θέατρο Προσκήνιο με την βακχική μαινάδα Αγγελική Λεμονή

ΖΩΗ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΗ ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΟΣ

ΖΩΗ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΗ
ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΟΣ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Χωρίς διονυσιασμό θέατρο δεν υπάρχει και χωρίς βακχική μανία που οδηγεί στην έκσταση δεν αντέχεται η καθημερινή χαρμολύπη, το διαρκές πένθος εξόδου από την Παράδεισο, η νοσταλγία επιστροφής στην Εστία μας, στη μυθική «καβαφική» Ιθάκη γίνεται αφόρητη και το υπαρξιακό μας βάρος επαχθές. Από αρχαιοτάτων χρόνων, στη βάση κάθε γονιμολατρικού τελετουργικού δρώμενου φώλιαζε πάντα αυτή η πανανθρώπινη ανάγκη υπέρβασης του Φόβου και του Θανάτου. Κι ο Έρωτας μια στιγμή ανάμεσα σε δύο τελείες πριν την παύλα του τάφου. Κοινή μοίρα για ζητιάνους και πρίγκιπες. Ο σαιξπηρικός Άμλετ μιλάει για τους γευματίζοντες που θα γίνουν γεύμα σκουληκιών. Το μέλλον βέβαιο. Εκείνο που μας τρώει όμως είναι το Επέκεινα. Το «μετά» και το «πριν» βεβαίως. Αυτό βρίσκεται στη βάση όλων των θρησκειών και όλων των μυστηριακών συστημάτων. Αυτή είναι κι η γενεσιουργός αιτία της μεγάλης Ποίησης.

            Ο δραματικός μονόλογος που συνέγραψε ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος έχει μεν τον ειρωνικό τίτλο «Ζωή …Χαρισάμενη» (αυτές οι τρεις τελείες κάνουν τη διαφορά) κι αρχίζει με την αναγγελία του θανάτου του εξ αποστάσεως συζύγου της πολύπαθης πρωταγωνίστριας, αγίας και πόρνης, ζενεϊκής και χατζιδακικής, εμφορείται όμως από τη διονυσιακή χαρά τής ζωής, τη μεσογειακή απόλαυση των ηδονών, την ελληνική αποποινικοποίηση του προπατορικού αμαρτήματος. Βεβαίως η αυτό-ενοχοποίηση είναι βαθιά χαραγμένη στα κύτταρά μας κι έτσι αρχίζει ο μονόλογος.

            Μεταξύ ηθογραφίας και μεταμοντέρνας αναγνώσεως, με μπρεχτικά στοιχεία αποστασιοποίησης (αφού η καλή πρωταγωνίστρια Αγγελική Λεμονή απευθύνεται στο κοινό χωρίς την «κουρτίνα» του «τέταρτου τοίχου» (σπάζοντας έτσι τη θεατρική σύμβαση της ψευδαίσθησης), εντάσσοντας ακόμα κι επιθεωρησιακά στοιχεία στον δύσκολο ρόλο της, θυμίζοντας εκείνους τους νούτικους ηθοποιούς αλλά και τα ιερά τέρατα των ασπρόμαυρων ταινιών του Φίνου που ακόμα θαυμάζουμε τις Κυριακές στην έγχρωμη πια τηλεόραση της μίζερης ζωής μας στα χρόνια της βαθιάς πολυπολιτισμικής Κρίσης.

            Γενικά, οι πόρνες είναι εύπλαστο κι ευαίσθητο θεατρικό υλικό, αφού λειτουργούν αφενός μεν ως «αποδιοπομπαίος φαρμακός» και σέρνουν πάνω τους το βάρος της συλλογικής Ενοχής, είναι όμως και καθρέφτης της κοινωνίας που ζουν και αδιάψευστοι μάρτυρες του Καιρού τους στο Δικαστήριο του Χρόνου. Ήδη από την εποχή του Μπεν Τζόνσον, και μετά, με τον Ζενέ και τον Σαρτρ, τον Χρονά (η αριστουργηματική Πανωραία από τη «Γυναίκα της Πάτρας») και τώρα με τη «Ζωή …Χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου, η «ιερά πόρνη» γίνεται σφάγιο και θύμα στο ιεροτελεστήριο τού Πόθου. Η «αίρουσα τα αμαρτίας του κόσμου» κι η κραυγάζουσα το βιβλικό «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» γίνεται ακόμα μια φορά στόχος, εκτίθεται στο θεατρικό κοινό ψυχή τε και σώματι, ξεμπροστάζεται μόνη της και ξεγυμνώνεται για να απογειωθεί στο τέλος και να λατρευτεί σαν ηρωίδα. Τι περιπεπλεγμένος κόσμος στον πολιτισμού του πλανήτη Γαία!

            Ο νατουραλιστικός σκηνικός διάκοσμος έγερνε την «όψι» της παράστασης προς την ηθογραφία, αγαπημένος τόπος παραδοσιακών θεατρανθρώπων και θεατών, όμως χάρη στην ερμηνεία της ηθοποιού και της διδασκαλίας από τον συγγραφέα-σκηνοθέτη το αποτέλεσμα κινήθηκε σε απολύτως σύγχρονα θεατρικά πλαίσια.

            Μια παράσταση που θα παίζεται για μια δεκαετία τουλάχιστον, αφού έχει μέσα της τον σπόρο του τραγικού κι εμφορείται από τη χαρά της ζωής. Ήταν όλα υπέροχα, παρά το τρακ της ηθοποιού στην πρεμιέρα και παρά την ανάγκη διόρθωσης κάποιων λεπτομερειών υποκριτικής (π.χ. μια τόσο αγράμματη περιθωριακή και λούμπεν γυναίκα δεν μπορεί να μιλάει κάποιες φορές χωρίς κόμματα και παύσεις σα να είναι σοφολογιωτάτη – εκτός βεβαίως από τον μονόλογο της «Εξόδου» όπου αναφέρεται στο δραματικό πρόσωπο-ρόλο σε τρίτο πρόσωπο). Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Εγώ όμως οφείλω ως εμβριθής θεατρολόγος, επαρκής θεατής και αυστηρός κριτικός να τις επισημάνω. Προς βελτίωσιν και τελειοποίησιν του όλου θεατρικού εγχειρήματος, από τα πιο ενδιαφέροντα τής τρέχουσας θεατρικής περιόδου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 Info:

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-proskinio/zoi-xarisameni/

Ζωή… Χαρισάμενη!

Του Κώστα Τσιάνου

Στο Θέατρο Προσκήνιο από 10 Ιανουαρίου 2017

Ο Κώστας Τσιάνος επιστρέφει ύστερα από 4 χρόνια στη θεατρική Αθήνα και στο Θέατρο Προσκήνιο με το έργο του«Ζωή… Χαρισάμενη!» από τις 10 Ιανουαρίου 2017. Ένας μοναδικός θεατρικός μονόλογος με την Αγγελική Λεμονή.

Η Ζωή, μια αγράμματη γυναίκα, αγνώστου πατρός και μητρός, βρέθηκε στο περιθώριο της ζωής από την πρώτη μέρα που ήρθε στον κόσμο. Μέσα από τα συγκλονιστικά λόγια της γνωρίζουμε την ιδιαίτερα πορεία της και όσα στιγμάτισαν την ίδια και την εποχή στην οποία έζησε!

Ο Κώστας Τσιάνος αναφέρει για την ηρωίδα του

Η Ζωή, η ηρωίδα του έργου, πέρασε “Δια Πυρ(αι)ός και σιδήρου” από τη μέρα που την βρήκαν νεογέννητη σαν «πεταμένο σκατό» στο κατώφλι κάποιου χωριάτικου σπιτιού. Πότε από δω, πότε από κει κατέληξε, πάμφτωχη κι αγράμματη, παραδουλεύτρα σε οίκο ανοχής.

Αστεφάνωτη και με τρία παιδία νόθα έζησε μια “Ζωή… χαρισάμενη” ανάμεσα σε πόρνες, σωματέμπορους, μαυραγορίτες, προδότες και μ’ όλα τ’ αποβράσματα της κοινωνίας. Γνώρισε τη δικτατορία του Μεταξά, τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο σπαραγμό και όλη τη ζοφερή μετεμφυλιακή περίοδο.

Σε μια Ελλάδα εξαθλιωμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, κατόρθωσε με το παντοδύναμο μητρικό της ένστικτο να μεγαλώσει και να αποκαταστήσει μόνη τα παιδία της.

Έχοντας έμφυτο το αίσθημα της αυταπάρνησης, της γενναιοψυχίας και του αυτοσαρκασμού βγήκε νικήτρια στη ζωή και τελικά αναδεικνύεται πρόσωπο ιερό, σεβαστό, όπως τόσες και τόσες γυναίκες που βίωσαν κι αυτές μια “Ζωή… χαρισάμενη!”.

Το έργο «Ζωή….. χαρισάμενη!» είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι τυχαία. 

Θέατρο Προσκήνιο
Στουρνάρη & Καπνοκοπτηρίου 8

 

Ζαλμάς-Πρωτοψάλτη ερμηνεύοντας «Το ψωμί της Νινευί» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

Posted by grafei on 11:21 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Πόσο κοστίζει «Το ψωμί της Νινευί» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά και με τους έμπειρους κι εξαίρετους πρωταγωνιστές Λήδα Πρωτοψάλτη και Σταύρο Ζαλμά.

 zalmasprvtopsalti

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής-Δύσης διαφαίνεται υπό το κράτος του Πολέμου και το μπρεχτικό σκηνικό της αναγκαστικής αλλά κι επιλεκτικής (λόγω χώρου) αποστασιοποίησης διευρύνει την σκηνή σε όλο το λιμάνι και αποκτά άλλες διαστάσεις. Ναι, αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να παιχτεί το ίδιο σε μια σκηνή «ιταλικού τύπου». Ο βρεγμένος οικονομικός μετανάστης που καταφεύγει στο «παλάτι» και θαυμάζει τον διάκοσμο μαγεμένος, πουθενά αλλού δεν θα μπορούσε να βρει διαλεχτό σκηνικό όσο στο ανακαινισμένο «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά» που διευθύνει ιδιοφυώς ο καλός σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου Νίκος Διαμαντής.

Τα ερωτήματα που τίθενται είναι διαχρονικά (ήδη από την εποχή του Τρωικού Πολέμου) και δεν χρήζουν αμέσου απαντήσεως. Ούτε ο Όμηρος τα κατάφερε ούτε οι τρεις τραγικοί επέτυχαν σ’ αυτό. Οι δύο μάλιστα αυτοεξορίστηκαν κι ο τραγικότερος των τραγικών αμέσως μετά τις αμφίσημες «Τρωάδες» του.

Ως άλλη Εκάβη η Λήδα Πρωτοψάλτη θρηνεί τους απογόνους και τον άντρα της, τα χαμένα της παλάτια και την πυρπολημένη πόλη της. Έρχεται στη Δύση ζητώντας εκδίκηση αλλά και για να κουρνιάσει ίσως, ως κυνηγημένο αγρίμι, στα «ζεστά» ενός φιλάνθρωπου, ανθρωποκεντρικού και φιλόξενου Πολιτισμού. Αυτές οι δύο αντίρροπες δυνάμεις, της Φιλότητος και του Νείκους αντιπαλεύουν στην ψυχή της ηρωίδας κι αποδίδονται εξαίσια από τη μέγιστη ηθοποιό, κυρίως τις στιγμές του κλαυσίγελου ή και του νευρικού γέλιου ακόμα, κάτι που μόνον οι πολύ έμπειροι και σημαντικοί ηθοποιοί μπορούν να πετύχουν με τόσο διεξοδικό, φυσικό κι αληθοφανή συνάμα τρόπο…

Όσο για τον Σταύρο Ζαλμά, αυτή η εξπρεσσιονιστική κινητικότητά του, λες και βγήκε από τη σχολή του γερμανικού εξπρεσσιονισμού κι ερμηνεύει δράμα του ρομαντικού κινήματος «Θύελλα κι Ορμή», έδωσε την απαραίτητη αντίστιξη στη δωρική ερμηνεία της Λήδας Πρωτοψάλτη κι ενίσχυσε το ενεργειακό δυναμικό, τονίζοντας κι επαυξάνοντας την εντροπία του συστήματος. Για την Ανατολή, η Γυναίκα είναι η Τάξη, η συμμόρφωση με τους κανόνες της Αρμονίας κι ο Άντρας συνώνυμο του Χάους, του Πολέμου, της Επιβολής, του Βιασμού, του ετσιθελισμού. Κόντρα ρόλος για τον εξαίρετο πρωταγωνιστή, όμως ο ηθοποιός μέσα του πρυτάνευσε κι απέδωσε τα μέγιστα σε αυτή την κυκλοτερή δίνη που κατέλαβε το φουαγιέ-σκηνή και συνεπήρε τους θεατές. Όταν βγήκαμε έξω στο δρόμο για να πάρουμε ταξί, με τον ποιητή Γιώργο Χρονά, ένιωσα ότι ζούσα μέσα στο έργο κι ότι όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, όχι ακριβώς με τη σαιξπηρική έννοια του Globe αλλά με την μεσογειακή έννοια του Λόπε ντε Βέγκα και του Πιραντέλλο, που έχουν βιώσει κι ενσωματώσει στα έργα τους την ελληνορωμαϊκή ευζωία και τη χριστιανική «χαρμολύπη».

Το καλό θέατρο μας αναζωογονεί και μας επιτρέπει να βλέπουμε την πραγματικότητα από διαφορετική οπτική γωνία. Είναι αλήθεια, τολμώ να πω, ότι μετά τις ευριπίδειες «Τρωάδες» είναι η πρώτη φορά που ένιωσα στο πετσί μου τόσο πολύ το δράμα των προσφύγων. Ίσως το πολικό κρύο και οι πολυπληθείς άστεγοι, ο φιλόστοργος σκύλος που με υποδέχτηκε όταν γύρισα σπίτι και οι ειδήσεις στην τηλεόραση να έδωσαν άλλο βάθος σε αυτό το πανάρχαιο δράμα.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

http://www.ert.gr/psomi-tis-ninevi-sto-dimotiko-theatro-pirea/

Πρεμιέρα κάνει τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στις 20:30 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Το ψωμί της Νινευί», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά και με τους Λήδα Πρωτοψάλτη, Σταύρο Ζαλμά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

«Το ψωμί της Νινευί» είναι το χρονικό μιας Οδύσσειας σε λάθος χρόνο. Το σημείο τομής Ανατολής και Δύσης, ο ασίγαστος πόθος της Νουρ και του Σαμίρ, να συμφιλιωθούν με τους εχθρούς που κουβαλάνε μέσα τους σε άλλη πατρίδα. Η κοινή τους ρίζα και ο προαιώνιος καημός κόντρα στην εποχή και τα ψεύτικα διλήμματα της.

«Με σκηνικό χώρο το φως των πολυελαίων και τη λάμψη των μαρμάρων του πολυτελούς φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, δύο πρόσφυγες θα αφηγηθούν τη δική τους ιστορία για να συνδεθούν τελικά με την ιστορία του ίδιου του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά αλλά και την Ιστορία που τρέχει ανά τους αιώνες με πρωταγωνιστές εκατομμύρια σαν κι εκείνους, σαν κι εμάς», σημειώνει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς.

Στo πλαίσιo της κοινωνικής του πολιτικής το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σας περιμένει στην παράσταση «Το ψωμί της Νινευί», με ειδική τιμή εισιτηρίου 8 ευρώ, τις ημερομηνίες: 22, 26, 27, 29/11 και 3, 4/12.

 

Κείμενο: Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς

Σκηνικά-κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα

Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου

Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης

Επιμέλεια κίνησης: Νατάσα Σαραντοπούλου.

Βοηθός σκηνοθέτη: Αμαλία Αντώνη

Παίζουν οι ηθοποιοί: Λήδα Πρωτοψάλτη, Σταύρος Ζαλμάς.

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ

Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, 210 4143310

Φουαγιέ Α’ | Διάρκεια: Έως 26/02/2017

Ημέρες και ώρες παραστάσεων μέχρι την Κυριακή 21-1-2017:

Σάββατο 21:00, Κυριακή 19:00, Δευτέρα και Τρίτη 20:30

Το διάστημα από 17-30 Δεκεμβρίου, λόγω εορτών, ισχύει το εξής πρόγραμμα:

Σάββατο 17/12: 21.00

Κυριακή 18/12: 19.00

Τετάρτη 21/12: 20.30

Πέμπτη 22/12: 20.30

Παρασκευή 23/12: 20.30

Κυριακή 25/12: 19.00

Τετάρτη 28/12: 20.30

Πέμπτη 29/12: 20.30

Παρασκευή 30/12: 20.30

Από 26/1/2016 έως 26/2/2017 το πρόγραμμα αλλάζει και θα ανακοινωθεί προσεχώς.

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 15 € / Φοιτητικό: 10 € /ΑΜΕΑ, Άνεργοι, 65+: 5 €

Ώρες Ταμείου:

Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ

Τρίτη έως Σάββατο: 10.00-14.00 και 18.00-21.00

Κυριακή: 15.00-21.00

Πρόσβαση:

040 – από Σύνταγμα στάση Δημοτικό Θέατρο

X96 – από Αεροδρόμιο στάση Δημοτικό Θέατρο

Ηλεκτρικός – Τερματικός Σταθμός Πειραιά

Δώρα Χειράκη

 

Απολύτως διαχρονικά και επίκαιρα και ιψενικά «Τα στηρίγματα της κοινωνίας» στο ποιοτικό και ατμοσφαιρικό υπόγειο θέατρο «Εκάτη» τής πλατείας Κυψέλης.

Posted by grafei on 10:50 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ekati%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%b1%cf%83

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, αυτό το ιψενικό δράμα ανεβαίνει για πρώτη φορά σε αθηναϊκή σκηνή χάρη στις ακάματης προσπάθειες της εμμονικής με την ποιότητα Βαλεντίνης Λουρμπά, που συνεχίζει ακάθεκτη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, μοναχική και περήφανη, χωρίς χορηγίες και με την αξιοπρέπεια της αυτάρκειας να ανεβάζει την μία καλή παράσταση μετά την άλλη, στο υπόγειο θεατράκι της επί της οδού Εκάτης, πάνω από την πλατεία Κυψέλης (που θα φτάσει, λένε, το μετρό). Μακάρι…

Για τους ηθοποιούς τώρα ο λόγος: ο μικρός χαμηλοτάβανος χώρος της σκηνής φαντάζει κάθε άλλο παρά λιλιπούτειος χάρη στους φωτισμούς του Παναγιώτη Μανούση, τα σκηνικά-κοστούμια της Σωτηρίας Σώτου, τη μουσική του Νίκου Ανδρούλη (που δίνει άλλα «σημεία φυγής» στην «όψι» του δράματος), χάρη στη σκηνοθεσία της Βαλεντίνης Λουρμπά, αλλά – κυρίως –χάρη στους εξαίρετους ηθοποιούς: Χρήστος Αυλωνίτης, Κάλλια Καράμπελα, Σπύρος Κατηφόρης, Αργυρώ Λογαρά , Ελένη Μανδηλαρά, Βασίλης Ξυδάκης, Δώρα Τζερουνιάν.

Το κείμενο αυτό διαφέρει από τα άλλα ιψενικά δράματα γιατί η λύτρωση δίδεται εκ των έσω, όχι από πυρκαγιές και θεομηνίες ούτε από ρήξεις κι απρόβλεπτες αναχωρήσεις, αλλά από μια σταδιακή ωρίμανση του ήρωα προς την Αυτογνωσία, όπου προ-οικονομείται η ικανή κι αναγκαία συνθήκη της Ελευθερίας που δεν είναι άλλη από την Αλήθεια. Το ψέμα, βροντοφωνάζει ο Ερρίκος Ίψεν είναι η αιτία κάθε κακοδαιμονίας και της κοινωνικής γάγγραινας. Το Ψεύδος δυναμιτίζει τα ηθικά θεμέλια κάθε συνόλου. Η απομάκρυνση από την ειλικρίνεια είναι η αιτία όλων των υπαρξιακών κρίσεων. Εδώ βέβαια, αντιθέτως απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, τα πάντα εναπόκειται στην καλή θέληση του ψεύτη κι υβριστή. Ουδεμία καταστροφή δεν πλανάται πάνω από το κεφάλι του. Τουναντίον. Διασώζεται απ’ όλες με μαγικό τρόπο. Σαν να τον βοηθάει ο Σατανάς ο ίδιος. Και μόνον όταν θελήσει να αυτό-αποκαθηλωθεί μόνον τότε σβήνουν τα ψεύτικα λαμπιόνια της δόξας του. Δύσκολο, ε;;; Φυσικά. Αν περιμέναμε από τα τέρατα να γίνουν άνθρωποι και να μας ζητήσουν αυτοβούλως κι οικειοθελώς άφεσιν αμαρτιών, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ίσως αιώνες, να έρθουμε και να ξαναέρθουμε στη γη, μέχρι να φωτιστούν οι «σκοτεινοί» και να λυτρωθούν από μόνοι τους, λυτρώνοντας ταυτοχρόνως κι εμάς από τα γκρίζα πέπλα που μας καλύπτουν την Αλήθεια, η οποία είναι συνώνυμη πάντα του Κάλλους και της Αρμονίας.

Αυτή η θρησκευτικότητα, σχεδόν ευαγγελική, της ιψενικής θεώρησης των εγκοσμίων, καθιστά την παράσταση απολύτως σύγχρονη, επίκαιρη και ενδιαφέρουσα. Δεν θα ξεχωρίσω κάποιον από τους ηθοποιούς γιατί ήταν όλοι εναρμονισμένοι ουσιαστικά στο σκηνοθετικό όραμα και στην από σκηνής διδασκαλία.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

για πρώτη φορά σε Αθηναϊκή σκηνή

“ΤΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ” Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ

Από 7 Οκτωβρίου στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ

τηλ. 2106401931 – e-mail. theatro.ekati@gmail.com

Παραστάσεις: Παρασκευή 21.00΄, Σάββατο 21.00΄, Κυριακή 19.00΄

 

Ο πρόξενος Μπέρνικ αδιαφορεί αν ένα καράβι βγει από τα ναυπηγεία του σάπιο κι αν υπάρχει κίνδυνος ταξιδεύοντας να βουλιάξει, όταν του το επιβάλλουν τα συμφέροντα του. Δεν αδιαφορεί όμως καθόλου γι’ αυτό όταν μαθαίνει πως με το καράβι που κινδυνεύει φεύγει για την Αμερική δραπέτης από το πατρικό σπίτι, ο μονάκριβος γιος του, Όλαφ, που για χάρη του μάζεψε τόσα πλούτη κι έκανε τόσες αξιόποινες πράξεις στη ζωή του. Ο πρόξενος Μπέρνικ η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία του τόπου του, μπορεί φυσικά να είναι θύμα των κοινωνικών συνθηκών. Μπορεί να είναι άτιμα και πολλές φορές εγκληματικά τα μέσα που μεταχειρίσθηκε για να κάνει την περιουσία του και να γίνει τύπος και υπογραμμός, το στήριγμα της υποκριτικής κοινωνίας του,

και πως το έγκλημα είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει την θέση και την επιρροή του. Ωστόσο το δράμα του είναι βαθύτερο, γιατί εγκληματεί χωρίς να είναι κατά βάθος κακός, αντιμετωπίζοντας ένα φοβερό πρόβλημα. Ή θα γίνει όργανο της κοινωνίας ή θα χορέψει σύμφωνα με τον σκοπό της, για να φθάσει στην κορυφή της συμβατικής ιεραρχίας της και να γίνει ο

στυλοβάτης της. Στα στηρίγματα της κοινωνίας που γράφτηκαν το 1877 βρίσκεται ολόκληρος ο Ίψεν.

 

Σκηνοθεσία: Βαλεντίνη Λουρμπά

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Μουσική: Νίκος Ανδρούλης

Σκηνικά κοστούμια: Σωτηρία Σώτου

Φωτογραφία: Κώστας Βολιώτης

 

Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Αυλωνίτης, Κάλλια Καράμπελα, Σπύρος Κατηφόρης, Αργυρώ Λογαρά , Ελένη Μανδηλαρά, Βασίλης Ξυδάκης, Δώρα Τζερουνιάν

Παραστάσεις: Παρασκευή 21.00΄, Σάββατο 21.00΄, Κυριακή 19.00΄

Θέατρο ΕΚΑΤΗ τηλ. 2106401931 – e-mail. theatro.ekati@gmail.com

 

Η αριστουργηματική απολογία της Ελένης Παπαδάκη δια χειρός και μέσω Μάνου Καρατζογιάννη

Posted by grafei on 10:16 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Ένα αριστουργηματικό κείμενο του Μάνου Καρατζογιάννη «Για την Ελένη» (Παπαδάκη) με ιδανική ερμηνεύτρια την Μαρία Κίτσου στο θέατρο TempusVerum-Εν Αθήναις

 elentempus

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 eleni-tempus-2

Θα ξεκινήσω με τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στο βωβό ρόλο του στυγνού (;) εκτελεστή της Ελένης Παπαδάκη, της θρυλικής ηθοποιού που έπεσε από τα πυρά των απόνερων του Εμφύλιου. Σπουδαίος ηθοποιός, έδωσε την απαραίτητη αντίστιξη σε έναν μονόλογο που απέκτησε τρεις διαστάσεις χάρη στο βαθύ ποιητικό κείμενο του Μάνου Καρατζογιάννη και με την υπέροχη, την «πλαστική», χορογραφική σχεδόν ερμηνεία της Μαρίας Κίτσου, που δε ναρκισσεύτηκε καθόλου, όπως συνηθίζουν οι νεαρές ηθοποιές εκπάγλου καλλονής…. Αντιθέτως, με την καθοδήγηση του συγγραφέα και σκηνοθέτη Μάνου Καρατζογιάννη, φόρεσε τα κοστούμια που φιλοτέχνησε με προσοχή κι επιμονή στη λεπτομέρεια η Βασιλική Σύρμα, κινήθηκε στο λιτό σκηνικό του Γιάννη Αρβανίτη (θύμιζε το «θέατρο της βαλίτσας», κυριολεκτικά), υπό τους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και υπό τους ήχους του Γιώργου Πούλιου ως μουσικού επιμελητή. Το τραγούδι που ακούγεται σε αυτή την αξιοσημείωτη παράσταση συνέθεσε ο Άρης Βλάχος πάνω σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου.

            Από τις λίγες παραστάσεις χωρίς ψεγάδι, με κείμενο μεστό, ερμηνείες ταιριαστές και καλλιτεχνικούς συντελεστές αρμονικά ενορχηστρωμένους.

            Ο Μάνος Καρατζογιάννης είναι ένας ποιητής των θεατρικών μας πραγμάτων και χαίρομαι διπλά: πρώτον, γιατί η φυσική θέση της Ποιήσεως από αρχαιοτάτων χρόνων είναι στη σκηνή και δεύτερον, γιατί υπάρχουν σήμερα στα χρόνια της Κρίσης νέες φωνές που μεταλαμπαδεύουν το Φως της Αλήθειας στους νεώτερους. Όσο για την Ελένη Παπαδάκη, μια ταλαίπωρη ήταν κι αυτή, σαν την Ελένη της Τροίας, που πλήρωσε το «είναι» της με όρους «φαίνεσθαι». Οι ηλίθιοι, οι ανεγκέφαλοι, οι σαδομαζοχιστές, οι μικροπρεπείς, οι τρισάθλιοι, οι ανήθικοι, βρίσκουν πάντα τρόπο σε εποχές ταραχών να επιβάλλουν το νόμο της Ανοησίας τους. Φυσικά και δε νογάνε από Τέχνη. Το μόνο που ξέρουν είναι να ξεχωρίζουν το διαφορετικό και να του κόβουν το κεφάλι. Κι αυτό μας αφορά όλους μας. Είναι η ρίζα και η αιτία του φασισμού, του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, της χαμέρπειας, της Κρίσης, κάθε φορά που πλήττει τα θεμέλια του ανθρωποκεντρικού και φιλόξενου Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού μας, που βρίσκεται στη βάση της Ενωμένης Ευρώπης. Μαζί με τον Χριστιανισμό, ως θρησκεία Αγάπης και τον Βουδισμό, ως πνευματικό κίνημα ανεκτικότητας και αποδοχής και εξ-υπηρέτησης των άλλων, είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο Οικουμενικός Άνθρωπος και η πλέον αξιόπιστη βάση για την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό του Μέλλοντος.

            Και για να θυμηθούμε τον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ, ας αναρωτηθούμε τι θα σκεφτούν οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς. Θα μας θεωρήσουν ήρωες, ή ταλαίπωρους που επέμεναν να οραματίζονται το Φως μέσα στη πιο μεγάλη Σκοτεινιά, εκείνη που πέφτει λίγο πριν χαράξει η πιο λαμπρή Ανέσπερη Ανατολή.

            Κι εδώ σταματώ. Οι καλές παραστάσεις και τα σημαντικά κείμενα μας ανοίγουν προοπτικές, μας δείχνουν το δρόμο μακριά από τη μιζέρια και την αυτολύπηση του παρόντος.

            Η «Ελένη» του Καρατζογιάννη απολογείται στο δικαστήριο του Χρόνου και δεν βιάζεται να ακούσει την ετυμηγορία. Γι’ αυτό χρειάζονται αρίφνητοι αιώνες, σε ένα άλλο επίπεδο, στη διάσταση εκείνη, που όλα είναι ορατά και «ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον» της Δικαιοσύνης, που επικαλείται κι ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιο Εστί».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας