Μια αισιόδοξη γλυκόπικρη «Αστροφεγγιά» του Ι. Μ. Παναγιωτόπουλου
και Πέτρου Ζούλια στο θέατρο «Χώρα» σε ένα εκπληκτικό ποιητικό, ρεαλιστικό αλλά και μαγικά αφαιρετικό σκηνικό της Άσης Δημητρολοπούλου.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο (σχεδόν ποτέ) με παλαιά θεατροποιημένα πεζογραφήματα (εκτός αν πρόκειται για τον Ντοστογιέφσκι, τον Παπαδιαμάντη, τον Βιζυηνό…). Για τα αποδέλοιπα θυμάμαι τη θυμόσοφη ρήση της γιαγιάς μου «περσινά ξινά σταφύλια».
Έτσι πήγα με κάποια επιφύλαξη, για να μην πω βαριεστημάρα στο απόκεντρο και κεντρικό ταυτόχρονα θέατρο «Χώρα» συνοδευόμενος από τον ποιητή και φίλο Γιώργο Χρονά. Θυμηθήκαμε στη διαδρομή την Πατεράκη και τον Συσσοβίτη στην «Κυρία με τας καμελίας» (σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, περίπου είκοσι χρόνια πριν), τον «Λάκκο της αμαρτίας» του Μανιώτη στην ανατριχιαστικά επίκαιρη και σύγχρονη (λόγω κοινωνικού ρατσισμού) παράσταση του Εθνικού Θεάτρου…
Απολαύσαμε τη ζεστή μας σοκολάτα στο φουαγιέ του ευρύχωρου θεάτρου, καθήσαμε στην πρώτη σειρά (τιμητικά) και περιμέναμε χωρίς καμία αδημονία να αρχίσει η παράσταση. Έχοντας δει τόσα πράγματα τα τελευταία 40 χρόνια εκπλήσσεσαι σπάνια και συγκινείσαι σπανιότερα.
Η πρώτη έκπληξη ήταν με το καλοφωτισμένο σκηνικό της μεγάλης εικαστικού και ακαδημαϊκής δασκάλας Άσης Δημητρολοπούλου. Οι ηθοποιοί, απαξάπαντες, πίσω από ένα μαύρο τούλι κουρτίνα, να ατενίζουν το μέλλον ίσως ή άλλες διαστάσεις με την αισιοδοξία του ζωντανού που ελπίζει να βρει ένα κάποιο τέλος το κράτος του ζόφου.
Δεύτερη έκπληξη: η δραματουργική επεξεργασία από τον σκηνοθέτη Πέτρο Ζούλια. Λόγος σχεδόν σύγχρονος, καθημερινός, επίκαιρος, με διακριτικές αναλογίες ως προς την μακρινή εκείνη εποχή. Σε αυτό βοήθησαν και τα υπέροχα, κλασικά αλλά με κάποια απαίτηση διαχρονικότητος κοστούμια που φιλοτέχνησε η Βασιλική Σύρμα.
Κοιταχτήκαμε με τον Χρονά και γνέψαμε επιδοκιμαστικά.
Η παράσταση εκτυλίχθηκε από το καλό στο καλύτερο, με ρυθμό, αρμονία, το πολυπληθές κοινό παρακολουθούσε με κομμένη ανάσα, η αίθουσα ήταν γεμάτη, στο διάλειμμα ανυπομονούσαμε όλοι να δούμε τη συνέχεια.
Η μουσική από τον Μιχάλη Τρανουδάκη θεατρικά μελωδική και δραματικά λειτουργική.
Εύστοχοι οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
Όσο για τους ηθοποιούς… Ααα, οι ηθοποιοί!!! Τι ταλέντο, τι χάρη, τι τσαχπινιά, γνώση της εποχής και των κωδίκων της, αγάπη για το κείμενο, πίστη στο σκηνοθέτη, αφοσίωση στο πνεύμα του συγγραφέα… Τι άλλο να περιμένει κανείς από διονυσιακούς τεχνίτες, υποκριτές καθ’ έξιν, κατά συρροήν και κατ’ επάγγελμα; Αστειεύομαι, για να ελαφρύνω κάπως τη συγκίνηση που μου προκάλεσε η παρακολούθηση αυτού του απολύτως επιτυχημένου ψυχαγωγικού θεάματος.
Τα εύσημα ανήκουν στους πρωταγωνιστές. Αυτοί ίδρωσαν και κατέθεσαν την ψυχούλα τους τρεις ώρες επί σκηνής και πόσες πολύωρες, εξαντλητικές πρόβες που – ως φαίνεται – θα προηγήθηκαν.
Με αλφαβητική σειρά και οι έσχατοι έρχονται πρώτοι (θ’ ανακαλύψετε αμέσως το λόγο): Αντίνοος Αλμπάνης, Ιωάννης Παπαζήσης, Μάκης Πατέλης,
Μαριαλένα Ροζάκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Σταύρος Σβήγκος, Γιούλικα Σκαφιδά,
Χάρης Τζωρτζάκης, Βασίλης Χαρίσης. Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης.
Μια παράσταση που – είμαι βέβαιος ότι – θα παίζεται για πολλά-πολλά χρόνια ακόμα. Στην Κρίση ο κόσμος ζητά να μάθει πώς διαχειρίστηκαν ανάλογες δύσκολες καταστάσεις οι άνθρωποι του παρελθόντος. Η Ιστορία, βλέπετε, έχει το κακό να επαναλαμβάνεται, άλλοτε ως τραγωδία κι άλλοτε ως φάρσα κι αλίμονο στα τραγελαφικά «άπειρα όντα της στιγμής» που είμαστε εμείς και γινόμαστε ολοένα και πιο ανίσχυροι, γελοίοι, προσπαθώντας να επιβιώσουμε και ν’ αποφύγουμε να καούμε «μαζί με τα ξερά και τα χλωρά»…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΑ
του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου
Η θεατρική μεταφορά της «Αστροφεγγιάς» του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου ανεβαίνει, σε μια φιλόδοξη για την εποχή παραγωγή, στο θέατρο ΧΩΡΑ, σε σκηνοθεσία του Πέτρου Ζούλια, στις 12 Νοεμβρίου 2016. Το αριστούργημα της ελληνικής πεζογραφίας, μετά τη δημοφιλή του πορεία στην κρατική τηλεόραση της δεκαετίας του ΄80, ζωντανεύει για πρώτη φορά στη σκηνή, τη γενιά του μεσοπολέμου.
Λίγα λόγια για το έργο:
Οι παράλληλες ιστορίες μιας παρέας νέων παιδιών, οι έρωτες, τα όνειρα, οι συγκρούσεις τους, με φόντο μια ομιχλώδη και δραματική εποχή για την ελληνική ιστορία, αποτελούν τον δραματουργικό καμβά του συγγραφέα. Άνθρωποι και θέματα, που ενώ έρχονται από ένα μακρινό παρελθόν, συναντιούνται στο σύγχρονο παρόν.
Εκτός από τα διαχρονικά αισθήματα του έρωτα, του μίσους, του φόβου, της αγάπης, κοινωνικά θέματα όπως η φτώχεια, η προσφυγιά, η ιδεολογική χρεοκοπία και η πολιτική προδοσία σε αγώνες και οράματα ενός λαού αποτελούν την δύναμη και την αυθεντική ταυτότητα του μυθιστορήματος, που σπάει τα όρια του χρόνου και αφορά στην Ελλάδα του σήμερα.
Συντελεστές
Θεατρική μεταφορά,
Σκηνοθεσία : Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά: Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Τουντασάκη
Φωτογραφίες: Μαριλένα Αναστασιάδου
Παίζουν (αλφαβητικά)
Αντίνοος Αλμπάνης
Ιωάννης Παπαζήσης
Μάκης Πατέλης
Μαριαλένα Ροζάκη
Ευδοκία Ρουμελιώτη
Σταύρος Σβήγκος
Γιούλικα Σκαφιδά
Χάρης Τζωρτζάκης
Βασίλης Χαρίσης
Στο ρόλο της μητέρας η Ρένια Λουιζίδου
Συμμετέχει ο Δάνης Κατρανίδης
Δύο ποιήματα της Κατερίνας Βεργετάκη από την ποιητική συλλογή της "Φυλαχτό"
σε γαλλική μετάφραση της Παρασκευής Μόλαρη, MA LLCER Université Paul Valéry Montpellier 3
******
“Αναζητώντας την αγάπη”’
Εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια
ψάχνω την αγάπη μου να βρω
ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.
Νύχτα και μέρα σε γη κι ουρανό
μια φωτογραφία της κρατώντας στα χέρια
εσύ, φεγγάρι μου κι εσείς τ’ουρανού αστέρια.
Ψάχνω την αγάπη μου να βρω
στα πέρατα του κόσμου, τον δικό μου θησαυρό
ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.
Άραγε, σε ποια να κατοικεί οδό,
φωτίστε το σκοτάδι να μπορέσω να την δω
εσύ φεγγάρι μου κι εσείς τ’ ουρανού αστέρια
ζευγάρια στέλνω ταχυδρόμους περιστέρια.
“En quête d’amour”
Ma chère lune et vous étoiles du ciel
je suis en quête de mon amour
j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs
Nuit et jour sur terre et ciel
tenant à main une photo de lui
toi, ma chère lune et vous étoiles du ciel.
Je suis en quête de mon amour
de mon trésor, jusqu’aux confins de l’univers
j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs.
Dans quelle rue habitérait-il
éclairez l’obscurité pour que je puisse le voir
toi, ma chère lune et vous étoiles du ciel
j’envoie de pairs de pigeons, en facteurs.
******
“Παιδική ζωγραφιά”
Αν κάποτε νιώσεις χαμένος
αν κάποτε στεναχωρηθείς
αν πονέσεις και το δάκρυ σχηματίσει ποτάμια
στο πρόσωπό σου πάνω…
αν θελήσεις έναν τόπο να κρυφτείς …
ψάξε στης φαντασίας σου το χάρτη
και ταξίδεψε…
ταξίδεψε σε μέρη και σε τόπους
που θυμίζουν …μια παιδική ζωγραφιά σου !!!
“Peinture d’enfant”
Si jamais tu te sens perdu
si jamais tu t’attristes
si tu souffres
et que les larmes inondent ton visage…
si tu désires trouver un lieu pour te cacher…
cherche sur la charte de ton imagination
et voyage…
voyage dans des pays et des lieux
qui rappellent…ta peinture d’enfant !!!
«Λαμπεντούζα»
του Άντερς Λουστγκάρτεν
σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου στο ψαγμένο «Θέατρο του Νέου Κόσμου» όπου μόνο επιτυχίες βλέπουμε
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος είναι ο τελευταίος ίσως σκηνοθέτης με σεβασμό στον Θεατρικό Λόγο που επιδεικνύει κατανυκτική ευλάβεια και άμετρο σεβασμό στα κείμενα που αναλαμβάνει να ζωντανέψει επί σκηνής. Και στον «Γαλιλαίο» του Μπρεχτ που είχε ανεβάσει στο Εθνικό Θέατρο και τώρα στο έργο του βραβευμένου βρετανού Άντερς Λουστγκάρτεν ανέδειξε την ποιητικότητα της αρχικής σύλληψης (για να μην πω «έμπνευσης» και παρεξηγηθώ από τους μεταμοντέρνους αποδομιστές Ηρόστρατους). Γυμνό σκηνικό, «μπεκετικό» θα έλεγε κανείς (από το «Περιμένοντας το Γκοντό), καμία προβολή, ουδέν video-art, αποφυγή εξεζητημένων φωτισμών (ακόμα και η βιβλική αναφορά στις ταινίες του Σεσίλ ντε Μιλλ κάποια στιγμή ταιριάζει απόλυτα στο «φωτοστέφανο» του ήρωα διασώστη). Οι καλοί ηθοποιοί, δασκαλεμένοι από τον έμπειρο σκηνοθέτη απευθύνονται στο κοινό, σχεδόν μπρεχτικά ή σα να πρόκειται για θέατρο agit-prop (agitatia propaganda). Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει με έναν τόσο απροκάλυπτα πολιτικό λόγο; Όμως δεν χάνεται πουθενά το συναίσθημα (του θεατή), αφού οι υποκριτές καλούνται συχνά-πυκνά να αποστασιοποιηθούν από τη συναισθηματική τους εμπλοκή με τα εκφερόμενα, όσο κι αν δεν τα καταφέρνουν. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό άλλωστε; Η καρδιά ματώνει όταν πρόκειται για ανθρώπινες ζωές, για αθώες ψυχούλες ανήμπορων και κατατρεγμένων; Για να μην στομώσει όμως ηθοποιός και υποκριτής εφαρμόζεται κι εδώ με σύνεση κι αιδώ το «παράδοξο του Diedrot». Η έλλειψη οποιασδήποτε προβολής ενισχύει αυτό το σκοπό. Άλλως πως θα κλαίγαμε όλοι μαζί με μαύρο δάκρυ. Στομώνει κάποια στιγμή η ικανότητα του ανθρώπου για ενσυναίσθηση (empathy). Στους πολέμους γίνεται κανείς σκληρός κι απαθής. Και μήπως δεν είναι πόλεμος όλο αυτό; Χάρη στις τηλεοράσεις και στα Δελτία Ειδήσεων γίνεται παγκόσμιος για να μην πω συμπαντικός. Κινέζικη παροιμία λέει ότι «κανένα φύλλο δεν πέφτει παρά με τη βουβή συναίνεση όλου του δέντρου». Είμαστε όλοι συνδεδεμένοι, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε, μέλη ενός πανανθρώπινου οργανισμού. Πονάει πόδι πονάει κεφάλι (και δεν «κόβει κεφάλι»). Τόσο απλά. Παραστάσεις σαν αυτή ενισχύουν την ποιητική αίσθηση αυτής της αλληλοσυσχέτισης και καταδεικνύουν την ανάγκη για αλληλεγγύη. Από αυτή την άποψη είναι και ουμανιστικές και διαφωτιστικές και φιλάνθρωπες. Ο Αντώνης Θεοδωρόπουλος είναι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος, που ευαγγελίζεται εμπράκτως την ανατολή μιας ολόλαμπρης αυγής για όλους τους ανθρώπους, χωρίς διακρίσεις, συρματοπλέγματα και στεγανά.
Εξαίρετοι κι οι δύο ηθοποιοί: Αργύρης Ξάφης, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου. Συνεργάστηκαν με αρμονία και διακριτικότητα. Δεν πέρασε ποτέ ο ένας πάνω από τον άλλον. Η απόλυτη πειθαρχία: το μυστικό τής καλής ερμηνείας. Πέρασαν οι εποχές που οι πρωταγωνιστές διαγκωνίζονταν για να «κλέψουν την παράσταση».
Απολύτως σύγχρονη κι ανατριχιαστική η μετάφραση που φιλοτέχνησε η Αγγελική Κοκκώνη (με τη συνεργασία της Κοραλίας Σωτηριάδου). Υποβλητικά, λιτά και λειτουργικά τα σκηνικά και τα κοστούμια, χάρη στη Μαγδαληνή Αυγερινού. Επαγγελματικοί και στο πνεύμα της διδασκαλίας οι φωτισμοί από τον πολύπειρο Σάκη Μπιρμπίλη. Η μουσική «τόσο-όσο» χάρη στη σκηνική ευφυΐα του συνθέτη Σταύρου Γασπαράτου. Βοηθός μουσικού ο Δημήτρης Γιαννόπουλος. Βοηθός του άξιου σκηνοθέτη ο Κωνσταντίνος Τζάθας.
Εύγε σε όλους. Τέτοιες παραστάσεις δίνουν το στίγμα της προβληματικής του ψαγμένου κι ευαισθητοποιημένου κοινό και γεμίζουν αισιοδοξία τις καρδιές μας στις δύσκολες εποχές που ζούμε.
Η «Λαμπεντούζα» γράφτηκε το 2015 κατόπιν παραγγελίας στον βραβευμένο θεατρικό συγγραφέα Άντερς Λουστγκάρτεν από το Λονδρέζικο «Θέατρο Σόχο».
Κάτι κινείται στον παγκόσμιο θεατρικό ορίζοντα. Ξεπεράσαμε πολλές παθογένειες, ψευδαισθήσεις και παραισθητικές ανέξοδες κι αδιέξοδες φυγές καναλιζαρισμένες τεχνηέντως από τη Διαφήμιση μιας «Κοινωνίας της Αφθονίας» που οδήγησε σε παρακμή ολόκληρο τον Δυτικό Ελληνορωμαϊκό Πολιτισμό.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://nkt.gr/play/189/lampentoyza/
Κεντρική Σκηνή
Από 28.10.2016 μέχρι 9.4.2017
Το παραδείσιο νησί της Λαμπεντούζα. Εκεί που η βόρεια Αφρική συναντά την Ιταλία. Γραφικά χωριά, ονειρεμένες παραλίες, και παράξενα σκουπίδια που ξεβράζει η θάλασσα. Η οικογένεια του Στέφανου είναι ψαράδες πάππου προς πάππου. Όμως στις αρχές του 21ου αιώνα η ψαριά του είναι πολύ διαφορετική. Δουλειά του είναι τώρα να περισυλλέγει σώματα μεταναστών από τα κρύα νερά της Μεσογείου.
Πιο βόρεια, στις σκοτεινές γωνιές της Αγγλίας, η Ντενίζ, μια κινεζοεγγλέζα εργαζόμενη φοιτήτρια, πηγαίνει πόρτα πόρτα για να μαζέψει δόσεις καταναλωτικών δανείων για λογαριασμό μιας εισπρακτικής εταιρείας. Είναι μιγάδα, είναι διαφορετική και εισπράττει διακρίσεις από εκείνους που θέλουν να την ξεφορτωθούν. Άβολες δουλειές, για ανθρώπους που η φτώχεια, η κρίση, η ανεργία τους έχουν ρίξει στο περιθώριο. Κι όμως υπάρχει ελπίδα και ζεστασιά, που θα τη βρουν εκεί που καθόλου δεν το περιμένουν.
Ο Άντερς Λουστγκάρτεν είναι βραβευμένος βρετανός θεατρικός συγγραφέας. Η Λαμπεντούζα γράφτηκε το 2015 ύστερα από παραγγελία του Θεάτρου Σόχο του Λονδίνου.
Μια «Ζωή …Χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου,
πικρόγλυκη μεν διονυσιακή δε, στο Θέατρο Προσκήνιο με την βακχική μαινάδα Αγγελική Λεμονή
ΖΩΗ ΧΑΡΙΣΑΜΕΝΗ
ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΑΝΟΣ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Χωρίς διονυσιασμό θέατρο δεν υπάρχει και χωρίς βακχική μανία που οδηγεί στην έκσταση δεν αντέχεται η καθημερινή χαρμολύπη, το διαρκές πένθος εξόδου από την Παράδεισο, η νοσταλγία επιστροφής στην Εστία μας, στη μυθική «καβαφική» Ιθάκη γίνεται αφόρητη και το υπαρξιακό μας βάρος επαχθές. Από αρχαιοτάτων χρόνων, στη βάση κάθε γονιμολατρικού τελετουργικού δρώμενου φώλιαζε πάντα αυτή η πανανθρώπινη ανάγκη υπέρβασης του Φόβου και του Θανάτου. Κι ο Έρωτας μια στιγμή ανάμεσα σε δύο τελείες πριν την παύλα του τάφου. Κοινή μοίρα για ζητιάνους και πρίγκιπες. Ο σαιξπηρικός Άμλετ μιλάει για τους γευματίζοντες που θα γίνουν γεύμα σκουληκιών. Το μέλλον βέβαιο. Εκείνο που μας τρώει όμως είναι το Επέκεινα. Το «μετά» και το «πριν» βεβαίως. Αυτό βρίσκεται στη βάση όλων των θρησκειών και όλων των μυστηριακών συστημάτων. Αυτή είναι κι η γενεσιουργός αιτία της μεγάλης Ποίησης.
Ο δραματικός μονόλογος που συνέγραψε ο καταξιωμένος σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος έχει μεν τον ειρωνικό τίτλο «Ζωή …Χαρισάμενη» (αυτές οι τρεις τελείες κάνουν τη διαφορά) κι αρχίζει με την αναγγελία του θανάτου του εξ αποστάσεως συζύγου της πολύπαθης πρωταγωνίστριας, αγίας και πόρνης, ζενεϊκής και χατζιδακικής, εμφορείται όμως από τη διονυσιακή χαρά τής ζωής, τη μεσογειακή απόλαυση των ηδονών, την ελληνική αποποινικοποίηση του προπατορικού αμαρτήματος. Βεβαίως η αυτό-ενοχοποίηση είναι βαθιά χαραγμένη στα κύτταρά μας κι έτσι αρχίζει ο μονόλογος.
Μεταξύ ηθογραφίας και μεταμοντέρνας αναγνώσεως, με μπρεχτικά στοιχεία αποστασιοποίησης (αφού η καλή πρωταγωνίστρια Αγγελική Λεμονή απευθύνεται στο κοινό χωρίς την «κουρτίνα» του «τέταρτου τοίχου» (σπάζοντας έτσι τη θεατρική σύμβαση της ψευδαίσθησης), εντάσσοντας ακόμα κι επιθεωρησιακά στοιχεία στον δύσκολο ρόλο της, θυμίζοντας εκείνους τους νούτικους ηθοποιούς αλλά και τα ιερά τέρατα των ασπρόμαυρων ταινιών του Φίνου που ακόμα θαυμάζουμε τις Κυριακές στην έγχρωμη πια τηλεόραση της μίζερης ζωής μας στα χρόνια της βαθιάς πολυπολιτισμικής Κρίσης.
Γενικά, οι πόρνες είναι εύπλαστο κι ευαίσθητο θεατρικό υλικό, αφού λειτουργούν αφενός μεν ως «αποδιοπομπαίος φαρμακός» και σέρνουν πάνω τους το βάρος της συλλογικής Ενοχής, είναι όμως και καθρέφτης της κοινωνίας που ζουν και αδιάψευστοι μάρτυρες του Καιρού τους στο Δικαστήριο του Χρόνου. Ήδη από την εποχή του Μπεν Τζόνσον, και μετά, με τον Ζενέ και τον Σαρτρ, τον Χρονά (η αριστουργηματική Πανωραία από τη «Γυναίκα της Πάτρας») και τώρα με τη «Ζωή …Χαρισάμενη» του Κώστα Τσιάνου, η «ιερά πόρνη» γίνεται σφάγιο και θύμα στο ιεροτελεστήριο τού Πόθου. Η «αίρουσα τα αμαρτίας του κόσμου» κι η κραυγάζουσα το βιβλικό «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω» γίνεται ακόμα μια φορά στόχος, εκτίθεται στο θεατρικό κοινό ψυχή τε και σώματι, ξεμπροστάζεται μόνη της και ξεγυμνώνεται για να απογειωθεί στο τέλος και να λατρευτεί σαν ηρωίδα. Τι περιπεπλεγμένος κόσμος στον πολιτισμού του πλανήτη Γαία!
Ο νατουραλιστικός σκηνικός διάκοσμος έγερνε την «όψι» της παράστασης προς την ηθογραφία, αγαπημένος τόπος παραδοσιακών θεατρανθρώπων και θεατών, όμως χάρη στην ερμηνεία της ηθοποιού και της διδασκαλίας από τον συγγραφέα-σκηνοθέτη το αποτέλεσμα κινήθηκε σε απολύτως σύγχρονα θεατρικά πλαίσια.
Μια παράσταση που θα παίζεται για μια δεκαετία τουλάχιστον, αφού έχει μέσα της τον σπόρο του τραγικού κι εμφορείται από τη χαρά της ζωής. Ήταν όλα υπέροχα, παρά το τρακ της ηθοποιού στην πρεμιέρα και παρά την ανάγκη διόρθωσης κάποιων λεπτομερειών υποκριτικής (π.χ. μια τόσο αγράμματη περιθωριακή και λούμπεν γυναίκα δεν μπορεί να μιλάει κάποιες φορές χωρίς κόμματα και παύσεις σα να είναι σοφολογιωτάτη – εκτός βεβαίως από τον μονόλογο της «Εξόδου» όπου αναφέρεται στο δραματικό πρόσωπο-ρόλο σε τρίτο πρόσωπο). Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Εγώ όμως οφείλω ως εμβριθής θεατρολόγος, επαρκής θεατής και αυστηρός κριτικός να τις επισημάνω. Προς βελτίωσιν και τελειοποίησιν του όλου θεατρικού εγχειρήματος, από τα πιο ενδιαφέροντα τής τρέχουσας θεατρικής περιόδου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-proskinio/zoi-xarisameni/
Ζωή… Χαρισάμενη!
Του Κώστα Τσιάνου
Στο Θέατρο Προσκήνιο από 10 Ιανουαρίου 2017
Ο Κώστας Τσιάνος επιστρέφει ύστερα από 4 χρόνια στη θεατρική Αθήνα και στο Θέατρο Προσκήνιο με το έργο του«Ζωή… Χαρισάμενη!» από τις 10 Ιανουαρίου 2017. Ένας μοναδικός θεατρικός μονόλογος με την Αγγελική Λεμονή.
Η Ζωή, μια αγράμματη γυναίκα, αγνώστου πατρός και μητρός, βρέθηκε στο περιθώριο της ζωής από την πρώτη μέρα που ήρθε στον κόσμο. Μέσα από τα συγκλονιστικά λόγια της γνωρίζουμε την ιδιαίτερα πορεία της και όσα στιγμάτισαν την ίδια και την εποχή στην οποία έζησε!
Ο Κώστας Τσιάνος αναφέρει για την ηρωίδα του
Η Ζωή, η ηρωίδα του έργου, πέρασε “Δια Πυρ(αι)ός και σιδήρου” από τη μέρα που την βρήκαν νεογέννητη σαν «πεταμένο σκατό» στο κατώφλι κάποιου χωριάτικου σπιτιού. Πότε από δω, πότε από κει κατέληξε, πάμφτωχη κι αγράμματη, παραδουλεύτρα σε οίκο ανοχής.
Αστεφάνωτη και με τρία παιδία νόθα έζησε μια “Ζωή… χαρισάμενη” ανάμεσα σε πόρνες, σωματέμπορους, μαυραγορίτες, προδότες και μ’ όλα τ’ αποβράσματα της κοινωνίας. Γνώρισε τη δικτατορία του Μεταξά, τον πόλεμο, την κατοχή, τον εμφύλιο σπαραγμό και όλη τη ζοφερή μετεμφυλιακή περίοδο.
Σε μια Ελλάδα εξαθλιωμένη πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, κατόρθωσε με το παντοδύναμο μητρικό της ένστικτο να μεγαλώσει και να αποκαταστήσει μόνη τα παιδία της.
Έχοντας έμφυτο το αίσθημα της αυταπάρνησης, της γενναιοψυχίας και του αυτοσαρκασμού βγήκε νικήτρια στη ζωή και τελικά αναδεικνύεται πρόσωπο ιερό, σεβαστό, όπως τόσες και τόσες γυναίκες που βίωσαν κι αυτές μια “Ζωή… χαρισάμενη!”.
Το έργο «Ζωή….. χαρισάμενη!» είναι προϊόν μυθοπλασίας. Κάθε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι τυχαία.
Θέατρο Προσκήνιο
Στουρνάρη & Καπνοκοπτηρίου 8
Ζαλμάς-Πρωτοψάλτη ερμηνεύοντας «Το ψωμί της Νινευί» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά
Πόσο κοστίζει «Το ψωμί της Νινευί» των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη στο φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά και με τους έμπειρους κι εξαίρετους πρωταγωνιστές Λήδα Πρωτοψάλτη και Σταύρο Ζαλμά.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η πολιτισμική σύγκρουση Ανατολής-Δύσης διαφαίνεται υπό το κράτος του Πολέμου και το μπρεχτικό σκηνικό της αναγκαστικής αλλά κι επιλεκτικής (λόγω χώρου) αποστασιοποίησης διευρύνει την σκηνή σε όλο το λιμάνι και αποκτά άλλες διαστάσεις. Ναι, αυτό το έργο δεν θα μπορούσε να παιχτεί το ίδιο σε μια σκηνή «ιταλικού τύπου». Ο βρεγμένος οικονομικός μετανάστης που καταφεύγει στο «παλάτι» και θαυμάζει τον διάκοσμο μαγεμένος, πουθενά αλλού δεν θα μπορούσε να βρει διαλεχτό σκηνικό όσο στο ανακαινισμένο «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά» που διευθύνει ιδιοφυώς ο καλός σκηνοθέτης και δάσκαλος του θεάτρου Νίκος Διαμαντής.
Τα ερωτήματα που τίθενται είναι διαχρονικά (ήδη από την εποχή του Τρωικού Πολέμου) και δεν χρήζουν αμέσου απαντήσεως. Ούτε ο Όμηρος τα κατάφερε ούτε οι τρεις τραγικοί επέτυχαν σ’ αυτό. Οι δύο μάλιστα αυτοεξορίστηκαν κι ο τραγικότερος των τραγικών αμέσως μετά τις αμφίσημες «Τρωάδες» του.
Ως άλλη Εκάβη η Λήδα Πρωτοψάλτη θρηνεί τους απογόνους και τον άντρα της, τα χαμένα της παλάτια και την πυρπολημένη πόλη της. Έρχεται στη Δύση ζητώντας εκδίκηση αλλά και για να κουρνιάσει ίσως, ως κυνηγημένο αγρίμι, στα «ζεστά» ενός φιλάνθρωπου, ανθρωποκεντρικού και φιλόξενου Πολιτισμού. Αυτές οι δύο αντίρροπες δυνάμεις, της Φιλότητος και του Νείκους αντιπαλεύουν στην ψυχή της ηρωίδας κι αποδίδονται εξαίσια από τη μέγιστη ηθοποιό, κυρίως τις στιγμές του κλαυσίγελου ή και του νευρικού γέλιου ακόμα, κάτι που μόνον οι πολύ έμπειροι και σημαντικοί ηθοποιοί μπορούν να πετύχουν με τόσο διεξοδικό, φυσικό κι αληθοφανή συνάμα τρόπο…
Όσο για τον Σταύρο Ζαλμά, αυτή η εξπρεσσιονιστική κινητικότητά του, λες και βγήκε από τη σχολή του γερμανικού εξπρεσσιονισμού κι ερμηνεύει δράμα του ρομαντικού κινήματος «Θύελλα κι Ορμή», έδωσε την απαραίτητη αντίστιξη στη δωρική ερμηνεία της Λήδας Πρωτοψάλτη κι ενίσχυσε το ενεργειακό δυναμικό, τονίζοντας κι επαυξάνοντας την εντροπία του συστήματος. Για την Ανατολή, η Γυναίκα είναι η Τάξη, η συμμόρφωση με τους κανόνες της Αρμονίας κι ο Άντρας συνώνυμο του Χάους, του Πολέμου, της Επιβολής, του Βιασμού, του ετσιθελισμού. Κόντρα ρόλος για τον εξαίρετο πρωταγωνιστή, όμως ο ηθοποιός μέσα του πρυτάνευσε κι απέδωσε τα μέγιστα σε αυτή την κυκλοτερή δίνη που κατέλαβε το φουαγιέ-σκηνή και συνεπήρε τους θεατές. Όταν βγήκαμε έξω στο δρόμο για να πάρουμε ταξί, με τον ποιητή Γιώργο Χρονά, ένιωσα ότι ζούσα μέσα στο έργο κι ότι όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή, όχι ακριβώς με τη σαιξπηρική έννοια του Globe αλλά με την μεσογειακή έννοια του Λόπε ντε Βέγκα και του Πιραντέλλο, που έχουν βιώσει κι ενσωματώσει στα έργα τους την ελληνορωμαϊκή ευζωία και τη χριστιανική «χαρμολύπη».
Το καλό θέατρο μας αναζωογονεί και μας επιτρέπει να βλέπουμε την πραγματικότητα από διαφορετική οπτική γωνία. Είναι αλήθεια, τολμώ να πω, ότι μετά τις ευριπίδειες «Τρωάδες» είναι η πρώτη φορά που ένιωσα στο πετσί μου τόσο πολύ το δράμα των προσφύγων. Ίσως το πολικό κρύο και οι πολυπληθείς άστεγοι, ο φιλόστοργος σκύλος που με υποδέχτηκε όταν γύρισα σπίτι και οι ειδήσεις στην τηλεόραση να έδωσαν άλλο βάθος σε αυτό το πανάρχαιο δράμα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.ert.gr/psomi-tis-ninevi-sto-dimotiko-theatro-pirea/
Πρεμιέρα κάνει τη Δευτέρα 21 Νοεμβρίου στις 20:30 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, το έργο των Αντώνη και Κωνσταντίνου Κούφαλη «Το ψωμί της Νινευί», σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά και με τους Λήδα Πρωτοψάλτη, Σταύρο Ζαλμά στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.
«Το ψωμί της Νινευί» είναι το χρονικό μιας Οδύσσειας σε λάθος χρόνο. Το σημείο τομής Ανατολής και Δύσης, ο ασίγαστος πόθος της Νουρ και του Σαμίρ, να συμφιλιωθούν με τους εχθρούς που κουβαλάνε μέσα τους σε άλλη πατρίδα. Η κοινή τους ρίζα και ο προαιώνιος καημός κόντρα στην εποχή και τα ψεύτικα διλήμματα της.
«Με σκηνικό χώρο το φως των πολυελαίων και τη λάμψη των μαρμάρων του πολυτελούς φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, δύο πρόσφυγες θα αφηγηθούν τη δική τους ιστορία για να συνδεθούν τελικά με την ιστορία του ίδιου του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά αλλά και την Ιστορία που τρέχει ανά τους αιώνες με πρωταγωνιστές εκατομμύρια σαν κι εκείνους, σαν κι εμάς», σημειώνει ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς.
Στo πλαίσιo της κοινωνικής του πολιτικής το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά σας περιμένει στην παράσταση «Το ψωμί της Νινευί», με ειδική τιμή εισιτηρίου 8 ευρώ, τις ημερομηνίες: 22, 26, 27, 29/11 και 3, 4/12.
Κείμενο: Αντώνης και Κωνσταντίνος Κούφαλης
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μυλωνάς
Σκηνικά-κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου
Μουσική: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια κίνησης: Νατάσα Σαραντοπούλου.
Βοηθός σκηνοθέτη: Αμαλία Αντώνη
Παίζουν οι ηθοποιοί: Λήδα Πρωτοψάλτη, Σταύρος Ζαλμάς.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
Ηρώων Πολυτεχνείου 32, Πειραιάς, 210 4143310
Φουαγιέ Α’ | Διάρκεια: Έως 26/02/2017
Ημέρες και ώρες παραστάσεων μέχρι την Κυριακή 21-1-2017:
Σάββατο 21:00, Κυριακή 19:00, Δευτέρα και Τρίτη 20:30
Το διάστημα από 17-30 Δεκεμβρίου, λόγω εορτών, ισχύει το εξής πρόγραμμα:
Σάββατο 17/12: 21.00
Κυριακή 18/12: 19.00
Τετάρτη 21/12: 20.30
Πέμπτη 22/12: 20.30
Παρασκευή 23/12: 20.30
Κυριακή 25/12: 19.00
Τετάρτη 28/12: 20.30
Πέμπτη 29/12: 20.30
Παρασκευή 30/12: 20.30
Από 26/1/2016 έως 26/2/2017 το πρόγραμμα αλλάζει και θα ανακοινωθεί προσεχώς.
Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό: 15 € / Φοιτητικό: 10 € /ΑΜΕΑ, Άνεργοι, 65+: 5 €
Ώρες Ταμείου:
Δευτέρα: ΑΡΓΕΙ
Τρίτη έως Σάββατο: 10.00-14.00 και 18.00-21.00
Κυριακή: 15.00-21.00
Πρόσβαση:
040 – από Σύνταγμα στάση Δημοτικό Θέατρο
X96 – από Αεροδρόμιο στάση Δημοτικό Θέατρο
Ηλεκτρικός – Τερματικός Σταθμός Πειραιά
Απολύτως διαχρονικά και επίκαιρα και ιψενικά «Τα στηρίγματα της κοινωνίας» στο ποιοτικό και ατμοσφαιρικό υπόγειο θέατρο «Εκάτη» τής πλατείας Κυψέλης.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όσο κι αν σας φαίνεται απίστευτο, αυτό το ιψενικό δράμα ανεβαίνει για πρώτη φορά σε αθηναϊκή σκηνή χάρη στις ακάματης προσπάθειες της εμμονικής με την ποιότητα Βαλεντίνης Λουρμπά, που συνεχίζει ακάθεκτη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, μοναχική και περήφανη, χωρίς χορηγίες και με την αξιοπρέπεια της αυτάρκειας να ανεβάζει την μία καλή παράσταση μετά την άλλη, στο υπόγειο θεατράκι της επί της οδού Εκάτης, πάνω από την πλατεία Κυψέλης (που θα φτάσει, λένε, το μετρό). Μακάρι…
Για τους ηθοποιούς τώρα ο λόγος: ο μικρός χαμηλοτάβανος χώρος της σκηνής φαντάζει κάθε άλλο παρά λιλιπούτειος χάρη στους φωτισμούς του Παναγιώτη Μανούση, τα σκηνικά-κοστούμια της Σωτηρίας Σώτου, τη μουσική του Νίκου Ανδρούλη (που δίνει άλλα «σημεία φυγής» στην «όψι» του δράματος), χάρη στη σκηνοθεσία της Βαλεντίνης Λουρμπά, αλλά – κυρίως –χάρη στους εξαίρετους ηθοποιούς: Χρήστος Αυλωνίτης, Κάλλια Καράμπελα, Σπύρος Κατηφόρης, Αργυρώ Λογαρά , Ελένη Μανδηλαρά, Βασίλης Ξυδάκης, Δώρα Τζερουνιάν.
Το κείμενο αυτό διαφέρει από τα άλλα ιψενικά δράματα γιατί η λύτρωση δίδεται εκ των έσω, όχι από πυρκαγιές και θεομηνίες ούτε από ρήξεις κι απρόβλεπτες αναχωρήσεις, αλλά από μια σταδιακή ωρίμανση του ήρωα προς την Αυτογνωσία, όπου προ-οικονομείται η ικανή κι αναγκαία συνθήκη της Ελευθερίας που δεν είναι άλλη από την Αλήθεια. Το ψέμα, βροντοφωνάζει ο Ερρίκος Ίψεν είναι η αιτία κάθε κακοδαιμονίας και της κοινωνικής γάγγραινας. Το Ψεύδος δυναμιτίζει τα ηθικά θεμέλια κάθε συνόλου. Η απομάκρυνση από την ειλικρίνεια είναι η αιτία όλων των υπαρξιακών κρίσεων. Εδώ βέβαια, αντιθέτως απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, τα πάντα εναπόκειται στην καλή θέληση του ψεύτη κι υβριστή. Ουδεμία καταστροφή δεν πλανάται πάνω από το κεφάλι του. Τουναντίον. Διασώζεται απ’ όλες με μαγικό τρόπο. Σαν να τον βοηθάει ο Σατανάς ο ίδιος. Και μόνον όταν θελήσει να αυτό-αποκαθηλωθεί μόνον τότε σβήνουν τα ψεύτικα λαμπιόνια της δόξας του. Δύσκολο, ε;;; Φυσικά. Αν περιμέναμε από τα τέρατα να γίνουν άνθρωποι και να μας ζητήσουν αυτοβούλως κι οικειοθελώς άφεσιν αμαρτιών, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ίσως αιώνες, να έρθουμε και να ξαναέρθουμε στη γη, μέχρι να φωτιστούν οι «σκοτεινοί» και να λυτρωθούν από μόνοι τους, λυτρώνοντας ταυτοχρόνως κι εμάς από τα γκρίζα πέπλα που μας καλύπτουν την Αλήθεια, η οποία είναι συνώνυμη πάντα του Κάλλους και της Αρμονίας.
Αυτή η θρησκευτικότητα, σχεδόν ευαγγελική, της ιψενικής θεώρησης των εγκοσμίων, καθιστά την παράσταση απολύτως σύγχρονη, επίκαιρη και ενδιαφέρουσα. Δεν θα ξεχωρίσω κάποιον από τους ηθοποιούς γιατί ήταν όλοι εναρμονισμένοι ουσιαστικά στο σκηνοθετικό όραμα και στην από σκηνής διδασκαλία.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
για πρώτη φορά σε Αθηναϊκή σκηνή
“ΤΑ ΣΤΗΡΙΓΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ” Του ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ
Από 7 Οκτωβρίου στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ
τηλ. 2106401931 – e-mail. theatro.ekati@gmail.com
Παραστάσεις: Παρασκευή 21.00΄, Σάββατο 21.00΄, Κυριακή 19.00΄
Ο πρόξενος Μπέρνικ αδιαφορεί αν ένα καράβι βγει από τα ναυπηγεία του σάπιο κι αν υπάρχει κίνδυνος ταξιδεύοντας να βουλιάξει, όταν του το επιβάλλουν τα συμφέροντα του. Δεν αδιαφορεί όμως καθόλου γι’ αυτό όταν μαθαίνει πως με το καράβι που κινδυνεύει φεύγει για την Αμερική δραπέτης από το πατρικό σπίτι, ο μονάκριβος γιος του, Όλαφ, που για χάρη του μάζεψε τόσα πλούτη κι έκανε τόσες αξιόποινες πράξεις στη ζωή του. Ο πρόξενος Μπέρνικ η πιο εξέχουσα φυσιογνωμία του τόπου του, μπορεί φυσικά να είναι θύμα των κοινωνικών συνθηκών. Μπορεί να είναι άτιμα και πολλές φορές εγκληματικά τα μέσα που μεταχειρίσθηκε για να κάνει την περιουσία του και να γίνει τύπος και υπογραμμός, το στήριγμα της υποκριτικής κοινωνίας του,
και πως το έγκλημα είναι ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει την θέση και την επιρροή του. Ωστόσο το δράμα του είναι βαθύτερο, γιατί εγκληματεί χωρίς να είναι κατά βάθος κακός, αντιμετωπίζοντας ένα φοβερό πρόβλημα. Ή θα γίνει όργανο της κοινωνίας ή θα χορέψει σύμφωνα με τον σκοπό της, για να φθάσει στην κορυφή της συμβατικής ιεραρχίας της και να γίνει ο
στυλοβάτης της. Στα στηρίγματα της κοινωνίας που γράφτηκαν το 1877 βρίσκεται ολόκληρος ο Ίψεν.
Σκηνοθεσία: Βαλεντίνη Λουρμπά
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Μουσική: Νίκος Ανδρούλης
Σκηνικά κοστούμια: Σωτηρία Σώτου
Φωτογραφία: Κώστας Βολιώτης
Παίζουν οι ηθοποιοί: Χρήστος Αυλωνίτης, Κάλλια Καράμπελα, Σπύρος Κατηφόρης, Αργυρώ Λογαρά , Ελένη Μανδηλαρά, Βασίλης Ξυδάκης, Δώρα Τζερουνιάν
Παραστάσεις: Παρασκευή 21.00΄, Σάββατο 21.00΄, Κυριακή 19.00΄
Θέατρο ΕΚΑΤΗ τηλ. 2106401931 – e-mail. theatro.ekati@gmail.com
Η αριστουργηματική απολογία της Ελένης Παπαδάκη δια χειρός και μέσω Μάνου Καρατζογιάννη
Ένα αριστουργηματικό κείμενο του Μάνου Καρατζογιάννη «Για την Ελένη» (Παπαδάκη) με ιδανική ερμηνεύτρια την Μαρία Κίτσου στο θέατρο TempusVerum-Εν Αθήναις
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Θα ξεκινήσω με τον Σπύρο Κυριαζόπουλο στο βωβό ρόλο του στυγνού (;) εκτελεστή της Ελένης Παπαδάκη, της θρυλικής ηθοποιού που έπεσε από τα πυρά των απόνερων του Εμφύλιου. Σπουδαίος ηθοποιός, έδωσε την απαραίτητη αντίστιξη σε έναν μονόλογο που απέκτησε τρεις διαστάσεις χάρη στο βαθύ ποιητικό κείμενο του Μάνου Καρατζογιάννη και με την υπέροχη, την «πλαστική», χορογραφική σχεδόν ερμηνεία της Μαρίας Κίτσου, που δε ναρκισσεύτηκε καθόλου, όπως συνηθίζουν οι νεαρές ηθοποιές εκπάγλου καλλονής…. Αντιθέτως, με την καθοδήγηση του συγγραφέα και σκηνοθέτη Μάνου Καρατζογιάννη, φόρεσε τα κοστούμια που φιλοτέχνησε με προσοχή κι επιμονή στη λεπτομέρεια η Βασιλική Σύρμα, κινήθηκε στο λιτό σκηνικό του Γιάννη Αρβανίτη (θύμιζε το «θέατρο της βαλίτσας», κυριολεκτικά), υπό τους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και υπό τους ήχους του Γιώργου Πούλιου ως μουσικού επιμελητή. Το τραγούδι που ακούγεται σε αυτή την αξιοσημείωτη παράσταση συνέθεσε ο Άρης Βλάχος πάνω σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου.
Από τις λίγες παραστάσεις χωρίς ψεγάδι, με κείμενο μεστό, ερμηνείες ταιριαστές και καλλιτεχνικούς συντελεστές αρμονικά ενορχηστρωμένους.
Ο Μάνος Καρατζογιάννης είναι ένας ποιητής των θεατρικών μας πραγμάτων και χαίρομαι διπλά: πρώτον, γιατί η φυσική θέση της Ποιήσεως από αρχαιοτάτων χρόνων είναι στη σκηνή και δεύτερον, γιατί υπάρχουν σήμερα στα χρόνια της Κρίσης νέες φωνές που μεταλαμπαδεύουν το Φως της Αλήθειας στους νεώτερους. Όσο για την Ελένη Παπαδάκη, μια ταλαίπωρη ήταν κι αυτή, σαν την Ελένη της Τροίας, που πλήρωσε το «είναι» της με όρους «φαίνεσθαι». Οι ηλίθιοι, οι ανεγκέφαλοι, οι σαδομαζοχιστές, οι μικροπρεπείς, οι τρισάθλιοι, οι ανήθικοι, βρίσκουν πάντα τρόπο σε εποχές ταραχών να επιβάλλουν το νόμο της Ανοησίας τους. Φυσικά και δε νογάνε από Τέχνη. Το μόνο που ξέρουν είναι να ξεχωρίζουν το διαφορετικό και να του κόβουν το κεφάλι. Κι αυτό μας αφορά όλους μας. Είναι η ρίζα και η αιτία του φασισμού, του φανατισμού, της μισαλλοδοξίας, της χαμέρπειας, της Κρίσης, κάθε φορά που πλήττει τα θεμέλια του ανθρωποκεντρικού και φιλόξενου Ελληνορωμαϊκού Πολιτισμού μας, που βρίσκεται στη βάση της Ενωμένης Ευρώπης. Μαζί με τον Χριστιανισμό, ως θρησκεία Αγάπης και τον Βουδισμό, ως πνευματικό κίνημα ανεκτικότητας και αποδοχής και εξ-υπηρέτησης των άλλων, είναι ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει ο Οικουμενικός Άνθρωπος και η πλέον αξιόπιστη βάση για την Αναγέννηση και τον Διαφωτισμό του Μέλλοντος.
Και για να θυμηθούμε τον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ, ας αναρωτηθούμε τι θα σκεφτούν οι άνθρωποι που θα έρθουν μετά από εμάς. Θα μας θεωρήσουν ήρωες, ή ταλαίπωρους που επέμεναν να οραματίζονται το Φως μέσα στη πιο μεγάλη Σκοτεινιά, εκείνη που πέφτει λίγο πριν χαράξει η πιο λαμπρή Ανέσπερη Ανατολή.
Κι εδώ σταματώ. Οι καλές παραστάσεις και τα σημαντικά κείμενα μας ανοίγουν προοπτικές, μας δείχνουν το δρόμο μακριά από τη μιζέρια και την αυτολύπηση του παρόντος.
Η «Ελένη» του Καρατζογιάννη απολογείται στο δικαστήριο του Χρόνου και δεν βιάζεται να ακούσει την ετυμηγορία. Γι’ αυτό χρειάζονται αρίφνητοι αιώνες, σε ένα άλλο επίπεδο, στη διάσταση εκείνη, που όλα είναι ορατά και «ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον» της Δικαιοσύνης, που επικαλείται κι ο Οδυσσέας Ελύτης στο «Άξιο Εστί».
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Παν-ερωτικός (από το Πάνας) Κραουνάκης στη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη
Ξεχειλίζει από μπρίο κι ερωτική ανάσα ζωής
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μερικοί άνθρωποι γίνονται δημιουργοί, γονείς, νονοί κι επινοούν τον εαυτό τους αφού προηγουμένως επιτύχουν δύο ηράκλειους άθλους: 1. την αποδοχή, 2. την παραδοχή. Τι εννοώ με αυτό, ο τάλας ποιητής; Μα είναι απλό: αν δεν αποδεχθείς πρώτα τον δημιουργικό σπινθήρα μέσα σου και δεν παραδεχθείς την τραγική γελοιότητα της ανθρώπινης συνθήκης (γενικώς), δεν μπορείς να γίνεις κάποιος. Είσαι κανείς, «ούτις», που λέει ο Οδυσσέας στον Κύκλωπα Πολύφημο με το οξυμένο «τρίτο μάτι», που δεν τον βοηθά όμως να αποφύγει την τύφλωσή του από τον πανούργο και κατεργάρη τυφλό «νάνο» (για τα δικά του μέτρα και σταθμά).
Ο Σταμάτης Κραουνάκης «είναι». Τόσο πολύ «είναι» που μπορεί και να ειρωνεύεται το «φαίνεσθαι», να το υπερβαίνει αυτοσαρκαζόμενος, να μετατρέπει σε ανεπανάληπτη θεατρική στιγμή ακόμα και τα ολισθήματα και τις φωνητικές υπερβολές του, τις αμφιθυμίες, τις κυκλοθυμίες και τη στοργική αγάπη του για τα πράγματα, με τους ανθρώπους στην πρωτοκαθεδρία.
Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ. Παρακολούθησα το υπέρ-θέαμα στη μεγάλη σκηνή του δεύτερου ορόφου του φιλόξενου ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ κι έμεινα άναυδος από τη διαδραστική δεινότητα και τον χλευασμό (προς πάσαν κατεύθυνσιν) του δεινού αυτού τραγουδοποιού, που αν έγραφε και μόνος του όλους τους στίχους των επιτυχιών του, θα μπορούσε ίσως να είναι σοβαρά υποψήφιος και για …Νόμπελ, μετά τον Μπομπ Ντύλαν και τον Διονύση Σαββόπουλο, βεβαίως. Δεν υπερβάλλω. Ποσώς. Έχουμε διαβάσει τόση διανοουμενίστικη αρλούμπα από δήθεν ποιητές που εξακολουθούν να ρυπαίνουν τη ζωτική μας ιονόσφαιρα και να κακοποιούν την ελληνική γλώσσα, που αναγκαστικά καταφεύγουμε στον Μισάνθρωπο Αλσέστ του Μολιέρου, που προτιμάει τα δημοφιλή λαϊκά τραγουδάκια με τα απλοϊκά στιχάκια από τις περίτεχνες περικοκλάδες των αλεξανδρινών στίχων αυλοκολάκων κι άλλων χαμερπών αναρριχητικών… Εδώ σιγώ. Η αιδώς και οι καλοί μου τρόποι δεν μου επιτρέπουν να ονοματίσω.
Επανέρχομαι στον «πολλά βαρύ και όχι», στον εκφραστικό, στον πληθωρικό, στον μοναδικό κι ανεπανάληπτο Σταμάτη Κραουνάκη. Πλαισιωμένος από έναν ολόκληρο θίασο poulins ή poulains όπως προτιμάτε [ας μου επιτραπεί η έκφραση: δεν τη χρησιμοποιώ υποτιμητικώς – τουναντίον], από έναν κατάμεστο και ώριμο Χορό ωρίμων έως σιτεμένων αγοριών που κάνουν τα πάντα (κυριολεκτικώς και θεατρικώς ομιλώντας) και …συμφέρουν καθώς ελίσσονται από ρόλο σε ρόλο κι από πρόζα σε τραγούδι, είτε έντεχνο λαϊκό είτε πιο «ποιοτικό», ο Σταμάτης Κραουνάκης δίνει ρέστα επί σκηνής σε ένα θέαμα αντάξιο όλων των καλόγουστων σκηνών του κόσμου.
Περιποιεί τιμήν στο Ίδρυμα Κακογιάννη αυτή η ελαφρολαϊκή αν και …βαριά εκτροπή. Μήπως θα έπρεπε να εξετάσει την πιθανότητα ο καλός τραγουδοποιός, περφόρμερ κι αναγεννησιακός άνθρωπος Σταμάτης Κραουνάκης να πρωταγωνιστήσει, να σκηνοθετήσει και να ερμηνεύσει όλους τους βασικούς αριστοφανικούς ήρωες και ηρωίδες. Εγώ πάντως ως δραματουργός-θεατρολόγος προσφέρομαι να του κόψω και να του ράψω την διασκευή. Γάντι θα του πηγαίνει πάνω του, κοστούμι καλοραμμένο, χαχόλικο και κομψό συνάμα. Κι αν χρησιμοποιώ αντιθετικά επίθετα που δεν κολλάνε μεταξύ τους, είναι γιατί η τέχνη και η σύνολη παρουσία του Σταμάτη Κραουνάκη με συνάρπασε. Δεν τον είχα δει ποτέ …από κοντά. Και στο εστιατόριο μετά, στο roof-garden του Ιδρύματος Κακογιάννη είχα την ευκαιρία να τον πλησιάσω και να του σφίξω το χέρι. Αριστοφανική και Μολιερική και Σαιξπηρική φυσιογνωμία. Αληθινά. Ακόμα και τον Φάλσταφ μπορώ να διασκευάσω για πάρτη του. Ανοικτή πρόταση. Ανοικτή επιστολή. Εξάλλου δεν έχουμε και τίποτα να κρύψουμε. Το θέατρο κι ο …βήχας δεν κρύβεται. Από έρωτα και χρήμα, δεν ξέρω εκείνος, αλλά εγώ – ο ταπεινός – δεν έχω. Προσώρας.
Με χιούμορ και κέφι κραουνακικό,
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
«ΟΛΟΙ ΕΝΑ» Φίλα με (λίγο ακόμα)
Σταμάτης Κραουνάκης
Ξεκίνησε για λίγο και γυρίσαμε την Ελλάδα.
Σε λίγο και Ευρώπη, Αμερική..
Παντού αγάπη. Παντού μια χώρα με ψυχή.
Μας ακολουθούν λόγια, αισθήματα, χειροκροτήματα, γέλια,
δάκρυα, σπίθες…
Στα μάτια των θεατών την ώρα που φεύγουν
κρίνεται το μέλλον μιας παράστασης..
Ένα μικρό θαύμα αγάπης..
Πάμε για δεύτερη ερωτική αξιολόγηση επειδή εσείς το θέλατε,
Προαπαιτούμενα ακονισμένα φωνές, καρδιές κι αισθήματα.
Η παράσταση που έκανε ιστορία… σ όλη την Ελλάδα,
λίγο ακόμα εκεί που γεννήθηκε.
Στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, στο γνωστό μας στέκι.
Μαζί πέντε αστέρια που τα σπάνε
(Αλφαβητικά)
Χρήστος Γεροντίδης
Σάκης Καραθανάσης
Κώστας Μπουγιώτης
Γιώργος Στιβανάκης
Χάρης Φλέουρας
και τρεις εξαιρετικοί σολίστες
‘Aρης Βλάχος μουσική διεύθυνση, πλήκτρα
Βάϊος Πράπας λαϊκά έγχορδα, κιθάρα
Γιώργος Ταμιωλάκης βιολοντσέλο
ΕΙΠΑΝ – ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ…
Ο Κραουνάκης σε δύο ώρες θυμίζει τι σημαίνει συνθέτης με έργο. Δώστε βάση, αν έχετε χρόνο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ/ΤΑ ΝΕΑ
Ο σημαντικός Σταμάτης Κραουνάκης σε ένα απόλυτο one man show με οίστρο και κατάθεση ψυχής.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΥΖΙΩΤΗΣ/ENIKOS.GR
Μετά από 2 ½ ώρες παράστασης, χωρίς διάλειμμα, θα φύγετε γεμάτος από ερεθίσματα που είναι πολύ δύσκολο να βρείτε στην σύγχρονη μουσική σκηνή της πόλης.
ΤΑΣΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Τελικά ο Κραουνάκης είναι σαν ένας παλιός μας έρωτας. Όσο καιρό κι αν έχουμε να τον δούμε, όσο κι αν τον έχουμε ξεπεράσει, κάθε φορά που τον συναντάμε νιώθουμε την ίδια συγκίνηση όπως την πρώτη φορά…
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΡΙΑΝΟΣ/ATHENS VOICE
Δυόμιση ώρες βαθιά υπόκλιση. Στον συνθέτη, τον δημιουργό, τον στιχουργό, τον ερμηνευτή, τον σκηνοθέτη, τον ηθοποιό, τον σεναριογράφο. Γιατί όλα αυτά είναι ο Σταμάτης πάνω στη σκηνή.
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ/ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ
Η εκδίκηση του καλού,λέγεται αυτό!Ποιό; Ότι η γερή παράσταση- πρόταση «Όλοι ένα» που έφτιαξε με ψυχή ο «θεός» Σταμάτης Κραουνάκης πήρε παράταση λόγω της μεγάλης καλλιτεχνικής και εμπορικής επιτυχίας που γνωρίζει! Φτάνουν τα λόγια.Τρέξε στο «Κακογιάννης»
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΥΖΙΩΤΗΣ/ENIKOS.GR
Ένα θαύμα μέσα στο τραύμα» Να θες να μείνεις εκεί, εκεί που κανείς δε σου τάζει τίποτα κι όμως εσύ ελπίζεις. Σε ένα κάτι που θέλει την αγάπη να βρίσκει τον τρόπο να ξεπηδά από τους πρόσφορους πίδακες και να ποτίζει με μια ελπίδα να έρθει το «μαζί» και να μας σώσει.
ΒΕΑΤΡΙΚΗ ΨΥΧΑΡΗ/MUSICITY.GR
Όλη η παράσταση για μένα συγκεντρώνεται σε μια φράση, βγαλμένη από το στόμα του δημιουργού: «Πάρε μυρωδιά το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι».Μην το χάσετε!!! Πάντως για εμένα ένα είναι σίγουρο. Μία φορά δεν φτάνει»..
ΝΑΝΤΙΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ/THEATROMANIA.GR
Η παράσταση του Σταμάτη Κραουνάκη «Όλοι ένα» Φίλα με, είναι μια θεατρική πράξη/υπενθύμιση για εκείνη την αστείρευτη παιδική μας ηλικία που εν δυνάμει και ανά πάσα στιγμή μπορεί να μας τροφοδοτήσει. Μην το χάσετε !
ΑΡΙΑΔΝΗ ΚΑΝΑΒΑΚΗ/KULTUROSUPA
Φέτος, μετά από αρκετά χρόνια, ο Σταμάτης Κραουνάκης επιστρέφει στη βάση του, το τραγούδι, και αεικίνητος ερμηνεύει μερικά από τα καλύτερά του. Ένας συνθέτης, μια ομάδα, ένα κοινό, Όλοι ένα σαν τώρα σαν πάντοτε. Αν το χάσετε, χάσατε.
ΣΤΕΛΛΑ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗ/MUSICPAPER.GR
Ναι, ο Σταμάτης Κραουνάκης, πιο παθιασμένος από ποτέ, με όρεξη και μεράκι, λες και τον είχανε “κλειδωμένο στο σπίτι δεκαετίες” και βγήκε στη σκηνή, πάνω στο πιάνο “να τα ρίξει” για ένα μοναχά βράδυ, συναρπάζει. Γέρνεις το κεφάλι στα αριστερά, και κάθεσαι και χαζεύεις στη θέση σου, το μεγαλείο της Τέχνης του. Την ανοιχτωσιά της ψυχής του. Τη μεγάλη αγκαλιά που δίνει η καρδιά του. Δεν τραγουδά για όλους. Τραγουδά για έναν προς έναν. Ξέχωρα και μοναδικά. Και αυτοί οι “ένας” γίνονται μια γροθιά. “Όλοι Ένα” να νικάνε το κακό, τη μιζέρια, το φόβο της ψυχής.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ/REJECTED.GR
“Μια μουσική παράσταση που ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα δεν μπορεί να σταματήσει εύκολα
έτσι το “Όλοι ένα Φίλα Με” μπορεί να φτάνει στο τέλος της καλοκαιρινής του διαδρομής, όμως μένουν οι αγκαλιές, τα συναισθήματα, τα τραγούδια μέσα από τα χείλη, τα χαμόγελα και τα δάκρυα που μας χάρισε ο Σταμάτης Κραουνάκης και η ομάδα του
μια χρονιά που τραγουδήσαμε όλοι μαζί το “Φίλα με” και αμέσως μετά το είπαμε στον συνθέτη σαν δώρο σε όσα μας έδωσε σε αυτό το δίωρο της ζωής μας
όμορφες ζωές μέσα από όμορφες στιγμές
έτσι συμβαίνει πάντα και ο Κραουνάκης είναι μάστορας σε κάτι τέτοια!
”
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΙΔΗΣ/MUSEEKART.COM
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνικό : Γιάννης Μουρίκης
Φωτισμοί : Κώστας Μπλουγουράς
Κοστούμια : Μαρία Καραπούλιου
Ήχος : Δημήτρης Σωτηρόπουλος Κώστας Χριστοφής
Βοηθός σκηνοθέτη: Χρήστος Μουστάκας
Παραγωγή : Ομάδα Ελληνικού Μουσικού Θεάτρου Σπείρα Σπείρα
Οργάνωση παραγωγής : Ελένη Συροπούλου
Προβολή & Επικοινωνία : Δέσποινα Κραουνάκη
Σχεδιασμός προγράμματος : Χρήστος Μουστάκας
Φωτογραφικό υλικό : Γιάννης Πρίφτης, Πέτρος Αθανασόπουλος
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ
- Παρασκευή 06/01, 21:00
- Σάββατο 07/01, 21:00
- Παρασκευή 13/01, 21:00
- Σάββατο 14/01, 21:00
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
- Γενική είσοδος: δεκαέξι (16,00) ευρώ για τους θεατές που θα προμηθεύονται τα εισιτήρια τους από τις 4/11/2016 μέχρι τη λήξη των παραστάσεων.
Μειωμένο εισιτήριο: δώδεκα (12,00) ευρώ για τους θεατές που θα προμηθεύονται τα εισιτήρια τους από τις 4/11/2016 μέχρι τη λήξη των παραστάσεων.
"PoiosTheleisNaGineis.com" ΣΤΟ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΚΟ ΊΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ:
μια αξιοσημείωτη παράσταση από νέους για νέους με ευρεία οπτική της πραγματικότητας και οξυμένη ενσυναίσθηση
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως ενθουσιάζομαι τόσο πολύ από νέους δημιουργούς, που θα περάσουν πολλές δεκαετίες ακόμα πριν γίνουν (κι αν γίνουν) Main–stream. Όχι ότι έχω κάτι με τους «τα φαιά φορούντες» και τις χρυσοπληρωμένες μετριότητες (ας ζήσουν κι αυτοί να πληρώσουν τις …κάρτες τους και να ανταποδώσουν τις χάρες, να παραγγείλουν μεταξωτά εσώρουχα και να τους προσκυνήσουν στους δικούς τους κατουρημένους… μαρσίπους) – μακριά από μένα τέτοιες μικροπρέπειες και λαϊκισμοί! Όμως έχω μια αδυναμία στα νέα ταλέντα, που συνασπίζονται, συνεταιρίζονται κι εξοπλίζονται με φόρα και ορμή προκειμένου να κατεδαφίσουν το «κατεστημένο» (πριν πάρουν αυτή τη θέση του, βεβαίως).
Το σύνηθες χάσμα των γενεών σε συνδυασμό με την εφηβική αμφισβήτηση των γονέων και τις αλλοτριωτικές έως ύπουλες Νέες Τεχνολογίες που οξύνουν όμως το μυαλό και την κρίση όσων επιβιώσουν από τη ναρκωτική επίδραση των video–games και του Διαδικτύου… Αυτό είναι το πρωτογενές υλικό πάνω στο οποίο χτίζεται ένα άρτιο εφηβικό δράμα, με προσεκτικά τοποθετημένους πλίνθους, θεμελίους δόμους, κίονες και κεράμους, χωρίς καμία διάθεση μεταμοντερνισμού κι αποδομήσεως.
Εύγε στα καλά αυτά παιδιά που ποιούν θεατρικό ήθος και παιδεία εκ της εμπειρίας, του ταλέντου και της πρωτοτύπου διοράσεως που λειτουργεί ως πυξίδα στη χαοτική κατάσταση της αυξημένης εντροπίας που βιώνουμε όλοι στα χρόνια της Κρίσης. Αλλά αυτό που με συνεπαίρνει περισσότερο είναι η συλλογική δουλειά, η εναλλαγή ρόλων, το σπάσιμο του «εγώ» για χάρη του «εμείς», η αποφυγή μικροπρεπειών και βεντετισμών παντός είδους.
Χάρηκα ιδιαίτερα την ψηφιακή μας περιπλάνηση στην εικονική πραγματικότητα που εγκλωβίζει τους σημερινούς έφηβους και τους αναγκάζει να αποδράσουν σε ψυχοπαθολογικά πεδία απορροφώντας έτσι την υγιή δημιουργικότητα και την ερωτική τους διάθεση για αυτοπραγμάτωση.
Γιατί υπάρχει βέβαια και συμπέρασμα και «δια ταύτα» και ηθικό δίδαγμα σε αυτό το πρωτότυπο έργο που μας συνεπήρε όλους όσους συγχρωτιστήκαμε (κυριολεκτικώς – με γρίππη ή χωρίς) στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ που επικυρώνει έτσι και τις καταστατικές αρχές του, τιμά τη μνήμη του ιδρυτή του κι αποτελεί ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού στην παραζαλισμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρά μας. Κι αν το νέφος της Αθήνας υποχώρησε λόγω αδυναμίας πληρωμής κοινοχρήστων, τα τοξικά απόβλητα τών παραφερναλίων τής επίσημης πολιτιστικής μας ζωής είναι απείρως επιβλαβέστερα κι από τις …φορμάικες που καίγονται παρανόμως στα αυτοσχέδια τζάκια των κακοχτισμένων πολυκατοικιών μας.
Γι’ αυτό σας λέγω: πηγαίνετε να δείτε αυτή την παράσταση. Κάτι υγιές σαλεύει στα ελώδη απόνερα του καταναλωτισμού μιας Κοινωνίας της Αφθονίας που πλέει τα λοίσθια μεν, δεν είναι όμως (ακόμα) πρόθυμη να απαλλαγεί από τις ψευδαισθήσεις και τις φενάκες που την τυραννούν δεκαετίες τώρα. Αντιθέτως, καταφεύγει σε παραισθήσεις για να καλύψει το δυσαναπλήρωτο κενό των ψευδαισθήσεων. Και δυστυχώς η Τεχνολογία προσφέρει πολλούς ψεύτικους παραδείσους για τρομοκρατημένα μυαλά.
Σταματώ εδώ.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=2021
Η Εταιρεία Θεάτρου OneTwoFree παρουσιάζει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης τη φουτουριστική περιπέτεια PoiosTheleisNaGineis.com. Η παράσταση πραγματεύεται τη σχέση των νέων με τα videogames και το Διαδίκτυο, τη στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας μέσα από το διαρκές game playing των εφήβων που οδηγεί στον εθισμό, όταν τα όρια ζωής και φαντασίας γίνονται ολοένα και πιο ρευστά.
Η παράσταση με χρήση νέων τεχνολογιών, 3d anination, projection mapping και σωματικού θεάτρου εξερευνά θέματα που απασχολούν τους εφήβους, οι οποίοι θα πραγματοποιήσουν ένα ταξίδι αυτογνωσίας προς την ενηλικίωση κινούμενοι σε δύο παράλληλους κόσμους, αυτόν της πραγματικής ζωής και εκείνον της εικονικής ζωής ενός διαδικτυακού παιχνιδιού. Τα όρια μεταξύ online και offline ζωής δεν είναι ξεκάθαρα, η ταυτότητα που σε προσδιορίζει χάνεται ή αντικαθίσταται και η πλασματική ζωή μοιάζει να γίνεται η μόνη πραγματικότητα.
Περίληψη του έργου: Ένας έφηβος, ο Οδυσσέας, προσπαθεί να ξεφύγει από τη ρουτίνα της καθημερινότητας παίζοντας videogames ώσπου ανακαλύπτει ένα καινοτόμο παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας. Το avatar του ζει, παίζει και ερωτεύεται μέσα σε ένα εικονικό σύμπαν που μοιάζει ασφαλές, περιπετειώδες και φανταχτερό. Οι ήρωες του έργου βρίσκουν καταφύγιο σε έναν κόσμο όπου μπορούν να είναι όπως ακριβώς έχουν φανταστεί, όπου δεν κινδυνεύουν αφού μπορούν να είναι αλώβητοι, όπου ακόμα κι αν κινδυνεύσουν η λύση μοιάζει πολύ εύκολη: με το πάτημα ενός κουμπιού μπορούν να ξεκινήσουν πάλι από το μηδέν. Ένας κόσμος στον οποίο όλοι μπορούν να εισέλθουν. Χωρίς κριτήρια, ειδικές προδιαγραφές και εξετάσεις εισαγωγής.
Τι γίνεται όμως αφού μπεις σ αυτόν τον κόσμο και, κυρίως, πώς μπορείς να επιστρέψεις και να δημιουργήσεις την πραγματική σου ταυτότητα;
Η παράσταση έχει αντλήσει μέρος του θεματικού υλικού της από έρευνα σε εφήβους σχετικά με το φαινόμενο του εθισμού σε ηλεκτρονικά πολυχρηστικά παιχνίδια, την παράλληλη εικονική ζωή και τη δημιουργία σχέσεων που αναπτύσσονται στα videogames.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Πρωτότυπο κείμενο: OneTwoFree
Σκηνοθεσία, Χορογραφίες, Μουσική επιμέλεια: Πάρης Μαντόπουλος
Εικαστική επιμέλεια: Μαρία Παλάντζα
Κοστούμια: Μαρία Παλάντζα, Μαριάνθη Μαυρουδή
3d Animation: Κωστής Εμμανουηλίδης, Χρήστος Κολιός
Αrtwork: Humantype Athens
Διανομή (αλφαβητικά)
Κρισάνα Αλεφαντινού, Νικήτας Αναστόπουλος, Λευτέρης Καταχανάς, Σοφία Παλάντζα.
Διάρκεια παράστασης: 75min (χωρίς διάλειμμα)
ΚΑΙ Καθημερινές πρωινές παραστάσεις για σχολεία
210 9328034, 6986192208
info@onetwofreetheatre.gr
κ. Κουτσούμπας Δημήτρης
T: 6944 436974, 210 3418589, 2103418550
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ
- Πέμπτη 05/01, 10:30
- Παρασκευή 06/01, 10:30
- Κυριακή 08/01, 18:00
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
- Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 9 ευρώ (προπώληση)
10 ευρώ (ταμείο την ημέρα της παράστασης)
Μειωμένο: 8 ευρώ
Ειδική τιμή: 5 ευρώ
Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ανγκ Λη σκηνοθετεί το θεατρικό μονόλογο του Άκη Δήμου «…και Ιουλιέτα», με την Πέμη Ζούνη, στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε μια μοναδική εμπειρία 3D Live Theater.
Ο βερμπαλισμός ενός κειμένου που θα έπρεπε να κοπεί κατά τα δύο τρία προκειμένου να αναδειχθεί η υποκριτική δεξιοτεχνία της Πέμης Ζούνη και η αριστουργηματική εικονοποίησή του από τον ΑΝΓΚ ΛΗ.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Πατώντας γερά πάνω στην άρτια δομημένη και συνεκτική «Σονάτα του Σεληνόφωτος» και στα άλλα δραματικά ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, ο θεσσαλονικιός δικηγόρος Άκης Δήμου εμφανίστηκε το 1995 στα θεατρικά μας πράγματα με το δράμα του «…Και Ιουλιέτα» κι από τότε έχει δει 20 θεατρικά του έργα να ανεβαίνουν στις νεοελληνικές μας σκηνές. Όμως τώρα γνωρίζει την απογείωσή του με την παράσταση στο πάντα πρωτοποριακό και ενημερωμένο ΊΔΡΥΜΑ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ αφού ένας βραβευμένος με Όσκαρ διεθνούς φήμης σκηνοθέτης σκηνοθετεί τον μονόλογό του αυτόν, με μια ηθοποιό και πολιτικό που ξέρει άριστα στην τέχνη της υποκριτικής αλλά και της θεατρικής φαινομενολογίας.
Όμως αν κοιτάξουμε πέρα από τις άριστες επιδόσεις της Πέμυ Ζούνυ και την εικονογραφική δεξιοτεχνία του Ανγκ Λη, θα δούμε ένα μη μουσικώς επαναλαμβανόμενο κείμενο με άπειρους βερμπαλισμούς. Ίσως έχει φτάσει με έναν περίεργα ειρωνικό τρόπο στην ιστορική ημερομηνία λήξης του που συμπίπτει και με την απογείωσή του. Καμία δραματική σύγκρουση, ούτε καν εσωτερική, κοινοτοπίες, φλυαρίες, μεμψιμοιρίες, κλαψο…μηνίσκοι, μαιναδισμοί άνευ οίστρου, και ….πολύ κακό για το τίποτα χωρίς καμία σαιξπηρική ή άλλη εμβρίθεια. Ο νεοελληνικός λόγος έχει δοξαστεί από τους ποιητές μας. Δεν είναι τυχαίο που και οι δύο μας νομπελίστες ήταν ποιητές. Δεν είναι όμως και αυτόχρημα δραματικός παρά την εξωστρέφειά του.
Άριστα τα σκηνικά και ο όλος διάκοσμος από την ΒΙΚΗ ΜΠΕΤΣΟΥ. Αξιοσημείωτη η επιμέλεια σκηνικών στοιχείων από την πάντα διακριτική λεπτολόγο και σεμνή ΈΒΕΛΥΝ ΣΙΟΥΠΗ. Ο σκηνικός διάκοσμος, όπως και το 3D Live Theater βοήθησαν την ηθοποιό Πέμυ Ζούνη να ελιχθεί και να αν-ελιχθεί προσπερνώντας τη στατικότητα του βαρετού εν πολλοίς κειμένου.
Κι αν θεωρηθεί αυστηρή η κριτική μου αυτή και κάπως εκ των υστέρων 22 χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του έργου στην Πειραματική Σκηνή Θεσσαλονίκης από τη Λυδία Φωτοπούλου (που δεν είχα την τύχη να απολαύσω), δηλώνω ευθαρσώς ότι μεταφέρω απλώς τη γενική αίσθηση, τις διαμαρτυρίες και τα σχόλια του κοινού μετά την πολυδιαφημισμένη πρεμιέρα.
Παρά τις δραματουργικές επιφυλάξεις μου, η παράσταση αυτή είναι σταθμός για τα ελληνικά μας πράγματα, όσον αφορά την εισαγωγή νέων τεχνολογιών και σηματοδοτεί μια ραγδαία ανάπτυξη κι εκσυγχρονισμό τού ψηφιακού θεάτρου στον 21ο αιώνα.
Το κείμενο συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο του Άκη Δήμου «Μονόλογοι» από τις εκδόσεις Σοκόλη και πωλείται στο εκθετήριο του Ιδρύματος Κακογιάννη.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.biblionet.gr/author/9760/%CE%86%CE%BA%CE%B7%CF%82_%CE%94%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85
http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=3dlivetheater
Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης Ανγκ Λη σκηνοθετεί το θεατρικό μονόλογο του Άκη Δήμου «…και Ιουλιέτα», με την Πέμη Ζούνη, στο Θέατρο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, σε μια μοναδική εμπειρία 3D Live Theater.
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα πριν από 16 χρόνια και καθιέρωσε τον δημιουργό του ως έναν από τους σημαντικότερους έλληνες θεατρικούς συγγραφείς της νεότερης γενιάς.
Στην εκδοχή του Άκη Δήμου βρίσκουμε την Ιουλιέτα μόνη στο σπίτι της. Δεν υπάρχει Ρωμαίος, δεν υπάρχει κανείς. Μιλά σε ένα φανταστικό επισκέπτη για τη ζωή της, τον έρωτα, τη γυναικεία φύση. Μια Ιουλιέτα κουλουριασμένη, ακίνητη, ξεχασμένη – απομεινάρι της πιο ένδοξης ερωτικής ιστορίας που γράφτηκε ποτέ- θυμάται, στοχάζεται και προβλέπει, προειδοποιεί και αποκαλύπτει, μετέχοντας ακούσια σε μια μυσταγωγία της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η Ιουλιέτα –όπως το περιγράφει ο συγγραφέας- «όταν μιλάει, δεν αισθάνεται, προσπαθεί να επαναλάβει τα παλιότερα αισθήματά της, να εκβιάσει τη μνήμη της για να γίνει παρόν, ενώ ξέρει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Σαν να ξεκλειδώνει ένα σεντούκι: από εκεί ανασύρει (από τα βάθη των αισθήσεών της) μια λησμονημένη τρυφερότητα, σκονισμένα αγγίγματα, χνούδια φιλιών- τα ράκη του έρωτά της.»
Ο σκηνοθέτης της παράστασης Ανγκ Λη σπούδασε θέατρο στο Πανεπιστήμιο Illinois των ΗΠΑ και κινηματογράφο στο New York University, απ’ όπου και απέσπασε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας για την ταινία «Fine Line» στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού του.
O Ανγκ Λη έχει βραβευθεί με δύο Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Το μυστικό του Brokeback Mountain» (2005) και «Η ζωή του Πι» (2012), με Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας για την ταινία «Τίγρης και Δράκος» (2000), με το Βραβείο Directors Guild of America Καλύτερης Σκηνοθεσίας για τις ταινίες «Τίγρης και Δράκος» και «Το μυστικό του Brokeback Mountain», με Χρυσές Σφαίρες Καλύτερης Δραματικής ταινίας και Σκηνοθεσίας για «Το μυστικό του Brokeback Mountain», με Χρυσό Λιοντάρι στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία «Προσοχή, Πόθος» (2007), με Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας από το National Board of Review και υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας για την ταινία «Λογική και Ευαισθησία» (1995), ενώ δύο ακόμα ταινίες του, το «Γαμήλιο Πάρτυ» (1993) και «Φαϊ, ποτό, αρσενικό, θηλυκό»(1994) ήταν υποψήφιες για Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Συντελεστές της παράστασης
Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Ang Lee
Ιουλιέτα: Πέμη Ζούνη
Μουσική: Θοδωρής Οικονόμου
Stage Design, Digital scenography, Art Direction:
Βίκη Μπέτσου
3D modeling, texturing & animation:
Γιώργος Φαραζής, Χρήστος Μπουραντάς, Νίκος Ραδαίος,
Γιώργος Ζήτης, Τάσσος Κατσίκας, Μαργαρίτα Σιμοπούλου
Compositing σκηνών, Color Grading, editing: Βίκη Μπέτσου
3D mapping projection: Βίκη Μπέτσου, Alfredo Pechuan
3D mapping operator: Αντώνης Δελαπόρτας
Προγραμματιστικά περιβάλλοντα εικόνας: Άγγελος Φλώρος
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Κοστούμια: Λουκία
Επιμέλεια σκηνικών στοιχείων: Έβελυν Σιούπη
Hair designer: Γιώργος Δουδέσης
Κατασκευή σκηνικών: Θανάσης Θαλασσινός
Φωτογράφηση πρόβας-παράστασης: Γεωργία Σιέττου – Στέλιος Δανιήλ
Video πρόβας-παράστασης: 77 Films
Graphic designer: Μαρία Βεϊοπούλου
Συνεργάτης φωτισμού: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Τεχνικοί σκηνής: Κώστας Μαρινόπουλος
Μιχάλης Μακρυνάκης
Φάνης Κουλούρης
Χάρης Σκέντζος
Παραγωγή : ART TANK
Διεύθυνση-Εκτέλεση παραγωγής: POINT BLANK
Βοηθός Παραγωγής: Ντέπη Ζούνη
· Εκτέλεση-Διεύθυνση Παραγωγής
· Παραγωγή
· ΧΟΡΗΓΟΙ
· ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
