Στο «Εσωθέατρο» με το έργο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έχω παρακολουθήσει το σύνολο του έργου του Γιάννη Σολδάτου προτού έχω τη χαρά και την τιμή να τον γνωρίσω από κοντά και να εκτιμήσω την αξιοθαύμαστη ευελιξία του (σχεδόν πρωτεϊκή) να κινείται μεταξύ ζοφερού και κωμικού, να αλώνει τα είδη, να δημιουργεί υβρίδια και να τα καταστρέφει πάραυτα, σαν αιώνια έφηβος δημιουργός που ποτέ δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του και δεν επαναπαύεται στις δάφνες του. Αυτή η επτανησιακή, ομηρική σχεδόν, οδύσσειά του στην Τέχνη (από τον κινηματογράφο στη συγγραφή κι από εκεί πάλι στο θέατρο, στην τηλεόραση…) είναι απόδειξη πνευματικής περιπέτειας κι ένδειξη αναγεννησιακού ανθρώπου συμπάσχοντος με την εποχή του ως μάρτυς, μάρτυρας και ήρωας συνάμα. Ίσως κάποτε, μετά από πολλούς αιώνες, όταν οι άνθρωποι θα έχουν κατακτήσει την Αναγέννηση της Ανέσπερης Ανατολής ενός Πανανθρώπινου Πολιτισμού βασισμένου στην Αγάπη, στην Ειρήνη, στην Ευδοκία, στην Ελευθερία, στην Ισότητα, στη Δικαιοσύνη, στην Αδελφοσύνη… ίσως τότε να μας δουν με το δακρυσμένο μάτι της συμπάθειας για όλ’ αυτά που τραβήξαμε εμείς, σέρνοντας επαχθή λιθάρια του Σίσυφου σε ανήλιαγες σήραγγες που περνούσαν αδέσποτα τραίνα, υπερταχείες και μας ποδοπατούσανε σα σκουλήκια, σαν κατσαρίδες…
Στην παράσταση τώρα που απόλαυσα στην οικογενειακή σχεδόν σκηνή του «Εσωθέατρου». Αυτά τα kammerspiele, έργα γραμμένα για θέατρο δωματίου, με την ανάσα των ηθοποιών στα μούτρα σου και τον ιδρώτα τους στην όσφρησή σου, με θέλγουν ιδιαίτερα, γιατί είναι κοντά στα αρχαία ελληνικά συμπόσια και στις ιδιωτικές παραστάσεις για εκλεκτό ολιγάριθμο κοινό σοφών και δαϊμόνων.
Απόλαυσα λοιπόν με ιδιαίτερη αισθητική ηδονή το παιχνιδιάρικο έργο του ανήσυχου Γιάννη Σολδάτου με τίτλο «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο» σε σκηνοθεσία Ιουλιέτας Καλαντζή και με τρεις εξαίρετους ηθοποιούς-πρωταγωνιστές: Μαρία Μαρνεράκη, Λένα Τσιλιχράνου, Νικόλαος Κανατάς.
Ένα διαρκές παιχνίδισμα πρωτο-εφήβων που υποδύονται ρόλους με τη σοβαροφάνεια των «μεγάλων» και με την εκρηκτική σωματικότητα των αδένων που ζητούν τα απαράγραπτα δικαιώματά τους στην εκτόνωση, στη συναλλαγή, στην ουσία της εξουσίας των αισθήσεων. Ο χώρος του πορνείου κι ο τρόφιμος του ψυχιατρείου συμπληρώνουν ταιριαστά τη θεατρική σύμβαση ώστε αυτό το ά-λογο θεατρικό παιχνίδι να ξετυλιχθεί, να φορέσουν τα πρόσωπα ρόλους, όπως αλλάζουμε εσώρουχα και να αποδιαλλάξουν μάσκες-προσωπεία-μύθους όπως εμείς πετάμε τα παλιά φαγητά από το ψυγείο για να μαγειρέψουμε καινούργια.
Η αρχαία τραγωδία έχει μπει τόσο πολύ στο πετσί μας από τα σχολικά μας χρόνια και τις φεστιβαλικές παραστάσεις, που έχει γίνει βαρύ φορτίο και πολιτιστική μάστιγα. Η υπερβολική δόση προκαλεί αστείρευτο εμετό.
Έτσι κι ο Γιάννης Σολδάτος, μετά τον Μποστ, παρωδεί με τις σειρά του τις αρχαιοελληνικές εμμονές μας και καταυγάζει με φως θεατρικό το δια ταύτα της σύγχρονης Κρίσης παραπέμποντας στις θρυλικές δεκαετίες της ψεύτικης ευμάρειας και στους υποκριτικές πρωταγωνιστές της νεοελληνικής πολιτικής σκηνής… Μόνον έναν δεν κατονομάζει, που έχει ακόμα δρόμο μπροστά του και «στοχεύει ψηλά». Αυτή του η επιφύλαξη καταδεικνύει πόσο ακόμα είμαστε πεδικλωμένο σε ένα μεσαιωνικό ανατολίτικο σύστημα Διοίκησης που καμία σχέση δεν έχει με τον δυτικοευρωπαϊκό ρασιοναλισμό…
Χάρμα οφθαλμών και νοήσεων. Φωτισμοί μπαρόκ. Ακραίες καταστάσεις, λογικές ακροβασίες και δυσαναπλήρωτα κενά, χάσματα σχεδόν, εκεί που η Κοινή Λογική καταβυθίζεται ή αυτοκτονεί (αναλόγως) κι αναδύεται η απαίτηση του Ονείρου, που δεν είναι όμως σουρεαλισμός, αλλά βαθιά βιωμένη πραγματικότητα, εξαθλιωμένη κι ανάξια λόγου.
Ο Γιάννης Σολδάτος είναι ένας ανήσυχος πνευματικός άνθρωπος του καιρού του, του καιρού μας, διαχρονικός και διονυσιακός, οργιαστικός και συμβατικός, επαναστατικός και συγκρατημένος…
Αξίζει την προσοχή μας, αμέριστη.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.avgi.gr/article/10971/7865633/san-polloi-xenoi-den-mazeutekan-sto-esotheatro-#
Δημοσίευση: 02 Φεβρουαρίου 2017 16:43
Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα
Τι γυρεύουν η Ανδρομάχη και η Πολυξένη σε ένα σύγχρονο πορνείο; Πόσο έχει επηρεαστεί από τους αρχαίους μύθους ένας δύσμοιρος καθηγητής της φιλολογίας;
Σαν …πολλοί ξένοι δεν μαζεύτηκαν στον ίδιο τόπο; Μια Ελληνοαμερικάνα που θέλει να πρωταγωνιστήσει στην Επίδαυρο, ο Οδυσσέας που πρέπει να σώσει το έθνος σύμφωνα με τις επιταγές της Τρόικας και η εταίρα Φρύνη που μας εξιστορεί την πολιτική κατάσταση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα.
Τις απαντήσεις θα τις βρείτε στην παράσταση της Ιουλιέτας Καλαντζή που σκηνοθετεί το έργο του Γιάννη Σολδάτου «Πολυξένη – Πολλοί ξένοι στον ίδιο τόπο».
Η νεοελληνική παρακμή και το αρχαίο κλέος μπλέκονται σε μια ξεκαρδιστική κωμωδία που σχολιάζει τα κακώς κείμενα της εποχής μας με παράδοξο τρόπο.
Από Τρίτη 31 Ιανουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη μέχρι και το Πάσχα στο Εσωθέατρο: Ακταίου 3, Θησείο (πλησίον Ηλεκτρικού). Ώρα έναρξης: 21:00.
Σκηνοθεσία : Ιουλιέτα Καλαντζή
Β. Σκηνοθέτη : Χρύσα Διαμαντάκη
Φωτισμοί :Νίκος Βασιλόπουλος
Βίντεο: Αντώνης Μανδρανής
Ηθοποιοί: Νικόλαος Κανατάς, Λένα Τσιλιχράνου, Μαρία Μαρνεράκη
