Μετά από μια θαυμάσια παράσταση στο θέατρο Έαρ
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Στην αρχαία φίλη μου Γεωργία Ζώη
-Εμείς θα είμαστε το «είναι» κι εσύ το φαίνεσθαι.
-Ααα, δεν με συμφέρει.
-Γιατί, εύκολο πράγμα νομίζεις ότι είναι το φαίνεσθαι;
-Όμως το «είναι» είναι το ουσιαστικό.
-Ναι, αλλά το «φαίνεσθαι» απαιτεί καλλιέργεια
Κι αυτό προϋποθέτει Τέχνη, υψηλή.
(12/3/2017, διάλογος που διαμείφθηκε μεταξύ εμού και της Γεωργίας Ζώη, της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ συγκατανευούσης, μετά το πέρας της παραστάσεως στο «Θέατρο Έαρ» (Μαγνησίας 5, πλατεία Βικτωρίας), όπου απολαύσαμε επί σκηνής την ειλικρινέστατη και αυθόρμητη Κατερίνα-Αγγελάκη Ρουκ να συνδιαλέγεται μεταξύ άλλων με την προσωποποιημένη Υποκρισία, με την εξαίρετη ηθοποιό Γεωργία Ζώη ως alter ego και φερέφωνο-προσωπείο της. «Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι», ο τίτλος αυτής της μοναδικής παράστασης, που ελπίζω να έχει κι ανάλογες, διαλογικές αυτή τη φορά, επί σκηνής συναντήσεις ζώντων ποιητών και τεθνεώτων…)
«Πλατεία Ηρώων» στο “Θέατρο της οδού Κυκλάδων” : Μεγάλη «Πλατεία» σε μικρή σκηνή
Από τον κριτικό θεάτρου ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ
Στην «Πλατεία Ηρώων» (1988) του Τόμας Μπέρνχαρντ (1931-1989) όλα έχουν συντελεστεί από πριν. Τα πρόσωπα καλούνται να διαχειριστούν τα μετά: μια αυτοκτονία, στην πραγματικότητα όμως την τραυματική ιστορική μνήμη. Αθέατος πρωταγωνιστής ο εβραϊκής καταγωγής καθηγητής Σούστερ. Χρόνια αυτοεξόριστος, επαναπατρίζεται στη Βιέννη, χτίζει νέα καριέρα μέχρι να δει τα γεγονότα να επαναλαμβάνονται: Ένας επιλήσμων λαός, ο άλλοτε ναζί Kurt Waldheim στην Προεδρία, ο αντισημιτισμός να ανασυντάσσεται και οι ζητωκραυγές για το Anschluss (1938) στη Heldenplatz να αναπαράγονται ως εφιαλτική παραίσθηση. Στο κατώφλι μιας νέας αυτοεξορίας ο Σούστερ δίνει τέλος στη ζωή του…
Τα «γιατί» στοιχειώνουν τους οικείους του: οικογένεια, οικιακό προσωπικό, φίλους. «Κάθε νεκρός αφήνει πίσω του μια ποσότητα κακής συνείδησης» θα πει ο καθηγητής Λίμπιχ. Λίγο πριν ο, επίσης καθηγητής, αδελφός του θανόντος έχει επιδοθεί σε ένα βιτριολικό «κατηγορώ» για την Αυστρία και τους Αυστριακούς. Και ακόμα πιο πριν η οικονόμος Τσίτελ σκιαγραφεί το αφεντικό της ως έναν δεσποτικό, σκληρό, ψυχωσικό άνθρωπο που όμως… αγαπούσε τη μουσική!
Με μακροσκελείς επιτεινόμενους μονολόγους, ασυνεχείς συλλογισμούς, συνειρμούς, παλιλλογίες, οξύμωρα, σαρκαστικό χιούμορ στο «κύκνειο άσμα» του, ο Μπέρνχαρντ φωτίζει το νοσηρό ιστορικό υποσυνείδητο και επιδαψιλεύει καταγγελίες και λοιδορίες ως παρακαταθήκη και ανάθεμα προς μια εν υπνώσει κοινωνία…
Η παράσταση στο Οδού Κυκλάδων (σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά), προσκρούει κατ’αρχάς, στη δυσλειτουργικότητα ενός χώρου στον οποίο συμπιέζεται ένα έργο που από μόνο του συνιστά μια έκρηξη. Στην πρώτη πράξη, αντί ενός ρυθμικού, αυτιστικού sotto voce που, ως υποδήλωση του εγκλεισμού στο εσώτατο προσωπικό πεδίο, αναδίδεται αβίαστα από το κείμενο, ο στροφιλιζόμενος, διαλείπων και πλήρης μηρυκασμών λόγος της οικονόμου Τσίτελ-Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη επιλέγεται να εξωτερικευτεί μέσω εναλλαγής crescendos-decrescendos, αδρών παύσεων και κινητικότητας με κόστος την οριακή αποδυνάμωση του ρόλου της υπηρέτριας Χέρτα από την –παρόλα αυτά- ανθεκτική Σύρμω Κεκέ αλλά και την ετεροβαρή κατανομή των πράξεων.
Στη β’ πράξη ο καθηγητής Ρόμπερτ-Χρήστος Στέργιογλου μετατρέπει τον τόνο ειρωνείας στην εκφορά του λόγου του από εργαλείο σε φυγόκεντρη δύναμη με ροπή στις παρυφές της κοινωνικής σάτιρας, ενώ η Άννα της Μαρίας Σκουλά μεταφέρει πολύ τυπικά τις ανακυκλούμενες κληρονομημένες πατρικές ψευδαισθήσεις εν αντιθέσει με την Όλγα-Άννα Καλαϊτζίδου της οποίας τα σιωπηρά υπαρξιακά ρίγη αποδεικνύονται σκηνικά ενεργά.
Η γ΄ πράξη, με περικοπές κειμένου και προσώπων, προβάλλει περισσότερο ως εικαστικό ταμπλώ παρά ως κορύφωση της διάνοιας του έργου, ένα αισθητικό τοπίο που υπηρετείται συντηρητικά από τους Υβόννη Μαλτέζου (κα Σούστερ) και Γιώργο Μπινιάρη (Καθηγητής Λίμπιχ) και σχεδόν «επιγραμματικά» από τον Παναγιώτη Εξαρχέα (Λούκας).
Τέλος, η σκηνική δημιουργία (Κλειώ Μπομπότη), πέρα από το συμβολισμό του κατοπτρισμού του κοινού (και άρα της ατομικής και συλλογικής συνείδησης), συμβάλλει σε ένα απαραίτητο βάθος, οι πελιδνοί φωτισμοί (Αλέκος Αναστασίου) «μεταφράζουν» τους ψυχισμούς όσο και την περιρρέουσα και υφέρπουσα φαιά ατμόσφαιρα, ενώ η στέρεη μετάφραση (Έρι Κύργια) λειτουργεί ως συγκρατητικό υλικό της όλης πρότασης.
Γιώργος Παπαγιαννάκης
www.kritikitheatrou.gr
ΦΟΡΤΥ ½ (ΜΥΗΣΙΣ) της Ελένης Γερασιμίδου στο ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ θέατρο
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Η Ελένη Γερασιμίδου σε ξεκαρδιστική παρωδία κουλτουριάρικιας περφόρμανς (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε) συνεπικουρούμενη από τον αριστοφανικό σύζυγό της, το alter ego της, Αντώνη Ξένο σε απόπειρα stand-up comedy και με την κόρη της Αγγελική Ξένου σε ρόλο φροντιστή από το «Μαύρο Θέατρο της Πράγας» (εμφανούς όμως κι ορατού, ίσως περισσότερο από το …αναμενόμενο).
Στοιχεία αθηναϊκής επιθεώρησης, μπρεχτικής αποστασιοποίησης, agit-prop (αγκιτάτσιας προπαγάνδας), πολιτικό θέατρο καταγγελίας, με μία εσάνς σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Παντελής απουσία «αντιθεάτρου». Το «βρίζοντας τον κοινό» δεν παίζει και δεν παίζεται εδώ. Αντιθέτως, απόλυτος σεβασμός στο κοινό και στην ισότητα όλων των ανθρώπων. Εύγε τους.
Αλήθεια, εκείνο το “σατυρική performance” στην ανακοίνωση του θιάσου γιατί με ύψιλον κι όχι με γιώτα; Δεν είδα κανέναν φαλλοφόρο σάτυρο να κυκλοφορεί επί σκηνής, ούτε πουθενά αλλού άλλωστε… (στον χώρο του θεάτρου, εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ).
Απολαυστικόν το όλον θέαμα. Ο θεατής φεύγει ανικανοποίητος. «Κι άλλο κι άλλο» ζητάει εναγωνίως. Το διάνθισμα τού λόγου με λαϊκές παροιμίες, πραγματικά ταιριαστό και αρμονικό.
Κι εάν νομίζετε ότι το ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ θέατρο είναι οικογενειακή υπόθεση, σφάλλετε, αφού η συμμετοχή των θεατών είναι αδήρριτη κι επιβεβλημένη.
Εξάλλου τις άλλες μέρες, στα υπόλοιπα θεάματα, δίδεται τόπος και βήμα στους νέους, τους εκτός των τειχών, τους αδέσμευτους κι αναπαλλοτρίωτους.
Συγχαρητήρια σε όλους!!! Ειλικρινώς κι εκ βάθους καρδίας,
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
ΦΟΡΤΥ 1/2
(ΜΥΗΣΙΣ)
της Ελένης Γερασιμίδου
Μια ανατρεπτική περφόρμανς στην οποία η άλλη Βαλκάνια περφόμερ, γνωστή και ως Yelena Yerasimovic, εμφανίζεται στη σκηνή για να προκαλέσει αντιδράσεις, αναρωτήσεις, ανησυχίες, αγανάκτηση-ευχαρίστηση και πολύ γέλιο!
Συνεργούς έχει το alter ego της, Αντώνη Ξένο, και το Άλλο (βουβό), Αγγελική Ξένου.
http://www.culturenow.gr/52528/forty-myhsis-me-thn-elenh-gerasimidoy-sto-theatro-apo-koinoy
Φόρτυ ½ (μύησις), με την Ελένη Γερασιμίδου στο θέατρο Από Κοινού
Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016 14:52
Η Ελένη Γερασιμίδου παρουσιάζει στο θέατρο Από Κοινού τη νέα σατυρική performance, με τίτλοΦόρτυ ½ (μύησις).
Μια ανατρεπτική περφόρμανς στην οποία η άλλη Βαλκάνια περφόμερ, γνωστή και ως Yelena Yerasimovic, εμφανίζεται στη σκηνή για να προκαλέσει αντιδράσεις, αναρωτήσεις, ανησυχίες, αγανάκτηση-ευχαρίστηση και πολύ γέλιο!
Συνεργούς έχει το alter ego της,Αντώνη Ξένο, και το Άλλο (βουβό),Αγγελική Ξένου .
Η παράσταση απευθύνεται σε κοινό ανοιχτό στις καλλιτεχνικές προκλήσεις και έτοιμο να συμμετάσχει ενεργά στα θεατρικά δρώμενα.
Ο τίτλος παραμένει ένα μυστήριο… είστε σε θέση να το ανακαλύψετε; (use your englreek… hahaha)
Παίζουν:
Η ίδια: Ελένη Γερασιμίδου
Alter ego: Αντώνης Ξένος
Το Άλλο (βουβό): Αγγελική Ξένου
Κείμενα: Ελένη Γερασιμίδου
Σκηνοθεσία: Αγγελική Ξένου
Εικαστική Επιμέλεια: Κώστας Βελινόπουλος
Επιμέλεια video: Κώστας Σταματόπουλος
Μουσική Επιμέλεια: trikouvertes (Αλεξάνδρα Μπότη-Χριστίνα Τζάκσον- Αγγελική Ξένου)
Κατασκευές σκηνικών αντικειμένων: Ντίνος Παρηγόρης
Φροντιστηριακές Κατασκευές: Δήμητρα Παπαδημητροπούλου
Εκτέλεση Κοστουμιών: Δάφνη Τσακώτα
Αφίσα: Βανέσα Κανδυλάρου
Φωτογραφία αφίσας: Γιώργος Καλφαμανώλης
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 10 λεπτά
«Ηλέκτρα» του Λεωνίδα Τσιριγκούλη στο Σπίτι του Ηθοποιού
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Το απόλυτο φεμινιστικό μανιφέστο, σα να βγήκε από την κινηματογραφική «Κραυγή γυναικών» του Ζυλ Ντασέν με την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη.
Σουρεαλισμός και αφαίρεση, ποιητικός λογιωτατισμός, θεατρικός βερμπαλισμός κι εναλλασσόμενη μονοτονία που έσπασε χάρη στις χαρισματικές ηθοποιούς: Βίβιαν Ιωάννου και Αλεξία Πετροπούλου.
Το «Σπίτι του Ηθοποιού» συνεχίζει να παρέχει πολιτιστικό έργο ποιότητας και κοινωνικό έργο πρότυπο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΗΛΕΚΤΡΑ» του Λεωνίδα Τσιριγκούλη
Η γυναικεία κακοποίηση, γραμμένη και καταγεγραμμένη από τη ματιά ενός άνδρα του εικαστικού και σκηνοθέτη Λεωνίδα Τσιριγκούλη.
Η Ηλέκτρα του Λεωνίδα Τσιριγκούλη καταγράφει την εσωτερική απεικόνιση τριών βιασμένων γυναικών, ψυχή τε και σώματι, των τριών ηρωίδων του έργου, της Ηλέκτρας, της Χρυσόθεμης και μιας νεαρής πόρνης, «του Μαμουνιού». Ο εσώτερος ψυχισμός τους περιφέρεται χαοτικά ανάμεσα στη λήθη και τη μνήμη, περιπλανώμενος ανάμεσα στον χρόνο και τις απόλυτες αδυναμίες τους, τη ματαίωση των ονείρων τους ακόμα και της ίδιας τους της ζωής στοιχεία καταπίεσης που τους κληροδοτήθηκαν από την μάνα τους που και εκείνη ευνουχίστηκε από τον ίδιο της τον πατέρα. Οι ηρωίδες αντιλαμβάνονται μέσα από μια άσκηση αυτογνωσίας πως αυτοί που κάποτε υπήρξαν στις ζωές τους είναι σκιές αναμνήσεων, χρεωμένες χωρίς επιστροφή μέσα στα κατάβαθα της ψυχής τους. «Επιλογή αντικειμένου χωρίς όνειρα. Μία παγωμένη συμπεριφορά. Χρέωση χωρίς επιστροφή», όπως γράφει ο Λεωνίδας Τσιριγκούλης στο μονόπρακτό του Ηλέκτρα. Το τελετουργικό παιχνίδι της αυτογνωσίας συνεχίζεται μέχρι να φτάσει η ιερή ώρα, η στιγμή της λύτρωσης. Δύσκολη τελετουργία, καθώς διέρχεται μέσα από καταστάσεις οδύνης, μαστιγώματος και αφοπλιστικής ειλικρίνειας. Μια ομολογία, μια διαμαρτυρία γυναικών εκφραζόμενη από τη ματιά ενός άντρα αλλά και την ευγένεια ψυχής, την αγάπη και τον σεβασμό προς τη γυναίκα που τη θέλει μια οντότητα απόλυτα εναρμονισμένη με τη φυσική εξέλιξή της. Μια οντότητα ελεύθερη, δυνατή, μορφωμένη και ερωτική, απαλλαγμένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος.
ΚΕΙΜΕΝΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΣΙΡΙΓΚΟΥΛΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ
ΜΑΜΟΥΝΙ- ΒΙΒΙΑΝ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΗΛΕΚΤΡΑ – ΑΛΕΞΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ – ΒΙΒΙΑΝ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ- ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΒΟΥΔΑΣ
Μακιγιαζ: Αλέξανδρος Λόγγος
VIDEO ART- ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΕΝΔΡΑΝΗΣ
ΑΦΙΣΑ- AELLA
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ : Παρασκευή 24/2 και Παρασκευή 3/3 2017
Θα χαρούμε πολύ να τιμήσετε με την παρουσία σας και να ενισχύσετε την προσπάθειά μας κατά της κακοποίησης των γυναικών. ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ
Φίλοι στο Φίλιον
Οι εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων σας προσκαλούν την Δευτέρα 6 Μαρτίου 2017, στις 8 μμ. στο Φίλιον, Σκουφά 34, για μία σήραγγα επικοινωνίας της ποίησης με την κοινωνία όπου ποιητές θα παρουσιάσουν το ποίημά τους όπως δημοσιεύεται στον τόμο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2015, επιμέλεια Γιώργου Χ. Θεοχάρη και Κωνσταντίνου Β. Μπούρα. Μεταξύ άλλων θα διαβάσουν και οι Πόπη Αρωνιάδα, Παναγιώτης Βούζης, Βασίλης Ζηλάκος, Σοφία Κολοτούρου, Πόλυ Μαμακάκη, Χάρης Μελιτάς, Λέλη Μπέη, Χαριτίνη Ξύδη, Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Π. Σερενές, Ελένη Τζατζιμάκη, Λουάν Τζούλις, Μάριον Χωρεάνθη. Την βραδιά παρουσιάζουν οι Θέμης Ροδαμίτης και Κωνσταντίνος Μπούρας.
Παρνασσός: ιδιωτική συναυλία σε διοργάνωση του ζεύγους Guerland. Οι διεθνείς Ρώσοι σολίστ Fedor Rudin στο βιολί και Ιβάν Rudin στο πιάνο.
«Και μέσα στην Τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της»
Κωστής Πέτρου Φωτιάδης Καβάφης
Η Ιδιωτική Πρωτοβουλία στην Ελλάδα είναι η αιτία για όλα τα αγαθά και καλά κι ωφέλιμα ταις ψυχαίς ημών. Συγχαίρω τον Γάλλο φίλο Xavier Guerland και τη σύζυγό του για την κατανυκτική συναυλία που διοργάνωσαν χθες στον Παρνασσό με τους διεθνούς φήμης Ρώσους σολίστ Fedor Rudin στο βιολί και Ιβάν Rudin στο πιάνο.
Μία ώρα διήρκεσε μόνο το «συλλείτουργο» (γιατί λειτουργία είναι η υψηλή Τέχνη της Μουσικής) με δύο έργα:
- Σονάτα για βιολί και πιάνο του César Franck
- Gypsy Ραψωδία για βιολί και ορχήστρα του Maurice Ravel
Θαύμασα την απόλυτη συγκέντρωση των μουσικών, τη σοβαρότητα του εκλεκτού κοινού που δεν χειροκροτούσε ενδιάμεσα. Ανάμεσα στους επαρκείς ακροατές κι ο σπουδαίος συνθέτης μας Μίμης Πλέσσας.
Ο Κύριος Xavier Guerland μας εξήγησε στον πρόλογό του ότι σχεδιάζει και φιλοδοξεί να διοργανώσει στην Ελλάδα ένα φεστιβάλ σοβαρής μουσικής κι αναμένει και την υποστήριξη της Ελλάδας (την υποστήριξη της Γαλλίας όλοι οι άνθρωποι της Τέχνης τη θεωρούν δεδομένη – και είναι!). Υπεύθυνοι ακούτε;
Κωνσταντίνος Μπούρας
Η «Ολεάννα» του Μάμετ και τα όρια στις ανθρώπινες σχέσεις
Μια αριστουργηματική παράσταση στο Θέατρο Όλβιο. Ρεσιτάλ υποκριτικής από τον Δημήτρη Πετρόπουλο – άξιος για βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου. Συμπαθητική η Κατερίνα Παπουτσάκη. Νευρικά κουρδισμένη η σκηνοθεσία κι η μετάφραση του Νικορέστη Χανιωτάκη. Λειτουργικός ο σκηνικός διάκοσμος και τα κοστούμια της Ελένης Λιδωρίκη. Υποβλητικά μπαρόκ κι ενίοτε ψυχεδελικοί οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα. Βραβείο επιμέλειας κίνησης αξίζει η Νατάσα Παπαμιχαήλ, αφού μετέτρεψε σε αληθοφανείς κι ρεαλιστικώς αυτονόητες δράσεις όπως το να ανεβαίνει η φοιτήτρια στο τραπέζι συνεδριάσεων… Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη. Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης. Παραγωγή: Θέατρο Olvio.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Συνήθως με κατηγορούν και με προσάπτουν ότι δεν αναφέρομαι στις επιδόσεις των συντελεστών. Επειδή λοιπόν ως κριτικός είμαι ευαίσθητος στην κριτική [αλλιώς δεν θα έκανα (και) αυτή τη δουλειά] πιστεύω ότι έχουν δίκιο κι έτσι ξεκινάω το σημερινό μου σημείωμα στο έγκυρο κι έγκριτο από τους αναγνώστες ηλεκτρονικό περιοδικό του Χρήστου Ναούμ grafein με την αξιολογική αποτίμηση (υποκειμενική ούτως ή άλλως) των ερμηνευτών και των καλλιτεχνικών που συνεισέφεραν σε αυτή τη θεατρική όαση μεσούσης της Κρίσεως και της πληθώρας θεατρικών αποπειρών (όχι αυτοκτονίας, όχι κυριολεκτικώς) εις το κλεινόν άστυ κι αλλαχού.
Το έργο αυτό του Μάμετ διαπραγματεύεται την κατάχρηση εξουσία από τους κατόχους της «έδρας» (πανεπιστημιακής, αλλά και …γενικώς). Τα λεπτά όρια ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ, η δημιουργία του εμείς ως πανίσχυρου εγρηγορότος, όταν συνομολογηθεί μια κάποια σύμβαση που μετατρέπεται αυτομάτως σε «σχέση» από το παμπόνηρο συλλογικό κι ατομικό ασυνείδητο… Και μετά, η σύγκρουση συμφερόντων, ο πόλεμος των ερωτισμών, η ανάγκη κυριαρχίας του κάθε ενός εγώ πάνω στο άλλο στέλνουν περίπατο το «αγαπάτε αλλήλλοις» παρά τις αρχικές αγαθές προθέσεις των συμμετεχόντων σε κάθε αστικό δράμα.
Το θέατρο – έχω γράψει πάρα πολλές φορές – ότι λειτουργεί στη σύγχρονη υλιστική κι αντιπνευματική εποχή μας κυρίως ψυχοθεραπευτικά κι αυτοψυχαναλυτικά (ενίοτε κι ως απαράδεκτος ναρκισσιστικός αυτισμός που προσβάλλει την αισθητική του κοινού δημιουργώντας έτσι μια τεχνητή σύγκρουση που συμβάλλει τα μάλα στην οικονομική αποζημίωση των συμμετεχόντων σε τέτοιες ακραίες θεατρικές παραγωγές. Η αρνητική διαφήμιση είναι ο καλύτερος τρόπος ξεπλύματος χρήματος και παράπλευρη απώλεια της φιλελεύθερης οικονομίας που βασίζεται στον ανταγωνισμό, που δεν είναι πάντα συνώνυμος με την ευγενή άμιλλα.
Έτσι λοιπόν, σε αυτό το έργο του Μάμετ οι δύο πόλοι της σύγκρουσης δίνουν ο ένας στον άλλον «χτυπήματα κάτω από τη μέση» (στην αρχική λεκτικά και νοητικά, μετά και σωματικά). Ο επιπολής «βιασμός» πραγματοποιείται στο τέλος. Εξαίρετη η έμπνευση σκηνοθέτη κι ερμηνευτών να γοργανασαίνουν ηδονικά στο τέλος οι δύο ισότιμοι πρωταγωνιστές. Το ζητούμενο ήταν η ανταλλαγή βιοενέργειας κατ’ αρχήν (κι όχι απαραιτήτως και σωματικών υγρών – ας μην ξεχνάμε ότι το έργο γράφτηκε το 1992, μετά το ξέσπασμα της λαίλαπας του aids. Στην εποχή του safe sex που ήταν προτιμότερο να συμμετέχεις σε θεατρικές-εικονικές συγκρούσεις παρά να κάνεις έρωτα. Make war not love!!! (δική μου η λογοπαιγνική αντιστροφή).
Ένας καθηγητής σε παλιομοδίτικη πανεπιστημιακή έδρα δοκιμάζει το άβατο της Γνώσεως και δοκιμάζεται, έντρομος κι ο ίδιος, αγοραφοβικός κι επικίνδυνος… Μέρος του συστήματος, αλλά κι αμφισβητίας του (οξύμωρο). Στην Ελλάδα λέμε «δε γλείφεις εκεί που φτύνεις» και «χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις». Όμως τα πανεπιστημιακά εκπαιδευτικά ιδρύματα γίνανε ίσως άσυλα μιας τζάμπα μαγκιάς, μια επιπόλαιας διαφήμισης, άντρα εφηβόφιλων και άλλοθι για συναισθηματικές αναπηρίες για να πω τη λέξη «διαστροφές» που δεν είναι καθόλου μα καθόλου πια political correct!!!
Μια φοιτήτρια, μάλλον χαζή και συνδικαλισμένη είναι περισσότερο επικίνδυνη κι από απασφαλισμένη χειροβομβίδα, από πυρηνική κεφαλή χωρίς κωδικούς, ενεργοποιημένη. Η ημιμάθεια συνδυασμένη με αλαζονεία και πελατειακές σχέσεις «δώσμου να σου δώσω» οδήγησαν σε μια διεθνή παρακμή όχι μόνον τον εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και όλην την πνευματική παραγωγή, ειδικά στο θέατρο, που «περνάει Κρίση» από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου (γεννηθείς το 1962).
Οι δύο μαζί, έντρομοι και τρομοκράτες, φοβικοί κι εκφοβιστικοί, εκβιαστές κι εκβιαζόμενοι, μπλέκουν σε έναν ιστό της αράχνης που οι ίδιοι φιλοτέχνησαν με πολλήν ασέβειαν και χωρίς αιδώ.
Μετά από αυτή την παράσταση, ο επαρκής θεατής θα κάνει ίσως μέρες να περάσει έξω από πανεπιστήμιο, μην «τον πάρει καμία αδέσποτη».
Αριστουργηματική παράσταση. Από τις λίγες που επηρεάζουν τον θεατή και νοητικώς και συναισθηματικώς.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.olviotheater.gr/html/GR/now/OLEANNA/OLEANNA.html
ΟΛΕΑΝΝΑ
“Οποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος”
Ντέιβιντ Μάμετ
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.
Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.
Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.
Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.
http://www.culturenow.gr/54254/oleanna-toy-nteivint-mamet-sto-theatro-olvio
«Εκείνος λέει, ότι ήταν απλώς ένα μάθημα. Εκείνη, σεξουαλική παρενόχληση.
Όποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος».
Ντέιβιντ Μάμετ
Η “Ολεάννα”, έργο εμβληματικό του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέαΝτέιβιντ Μάμετ, παρουσιάζεται από τις 11 Φεβρουαρίου στο θέατρο OLVIO. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.
Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.
Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.
Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σεσκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Πετρόπουλος και Κατερίνα Παπουτσάκη
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης
Σκηνικά- Κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη
Επιμέλεια Κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη
Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης
Παραγωγή: Θέατρο Olvio
Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία/το μουσικό έργο
στο
Θέατρο Τέχνης, ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, ενταγμένο αρμονικά στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της κρίσιμης εποχής μας, ανανεωμένο κι ανανεωτικό, ανοικτό σε προτάσεις και ρηξικέλευθες απόπειρες, ανοικτό σε νέους δημιουργούς… χάρη στην διευθύντριά του Μαριάννα Κάλμπαρη.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μου αρέσει ο Σταμάτης Κραουνάκης. Είναι αυθεντικός, πληθωρικός και το δομημένο σουρεαλιστικό τού μουσικοκινητικό παραλήρημα είναι υπόδειγμα μιας άλλης Αρμονίας, εσώτερης, ενός σπασμένου Ρυθμού, που αναζητούμε τα κομμάτια του για να ανασυνθέσουμε το ψηφιδωτό τού Κόσμου.
Τον είδα ΣΤΗΝ παράστασή ΤΟΥ στο Ίδρυμα Κακογιάννη, όπου περιστοιχισμένος από αρσενικά poulins χάρισε στο κοινό ένα αιρετικό μουσικοχορευτικό θέαμα κάπου μεταξύ βαριετέ, καμπαρέ κι ενδεχομένως πολιτικού θεάτρου.
Πήγα λοιπόν να τον δω και στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου με την προκατάληψη ότι θα αποδομήσει και θα κατακρεουργήσει το διάσημο έργο του Ροζέ Βιτράκ, που ως σουρεαλιστής θα χαιρόταν μια τέτοια νεοελληνική επέμβαση λίφτινγκ προς το …ελαφρολαϊκό του.
Αντ’ αυτού λοιπόν είδα και μάλλον δεν …άκουσα μια μάλλον ακαδημαϊκή ανάγνωση αυτού του αριστουργήματος με μπαγιάτικο χιούμορ και βαριά πάνω του την πατίνα του χρόνου, χωρίς όμως να παρωδείται το ρετρό και να αποχρωματίζονται σε σέπια οι σύγχρονες «εύκολες» ψηφιακές φωτογραφίες.
Στο επίπεδο του ήχου, ελλείψει μικροφώνων και ψειρών άκουσα μόνον ευκρινώς τον καλό ηθοποιό και άριστο εργάτη της σύγχρονης θεατρικής φόρμας Γεράσιμο Γεννατά. Όλοι οι άλλοι, είτε ούρλιαζαν είτε ψιθύριζαν δεν καταλαβαίναμε πάντα τι λέγανε. Ρώτησα και τους διπλανούς μου, γιατί έχοντας υπερευαίσθητη ακοή και γνωρίζοντας την εκ προοιμίου κακή ακουστική αυτού του θεάτρου θεώρησα ότι ήταν μάλλον δικό μου πρόβλημα. Όταν τελικά διαπίστωσα ότι δεν ήμουν θύμα μικρού αγγειακού στο εγκεφαλικό κέντρο της ακοής, χαλάρωσα και απόλαυση την οπτική πανδαισία.
Ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης ως «υποκριτής», θεράπων της ιεράς τέχνης του Διονύσου ήταν μάλλον αμήχανος, τόσο αμήχανος όσο και ο Σαββόπουλος όταν επεχείρησε να μελοποιήσει τους αριστοφανικούς «Αχαρνής» κατά παραγγελίαν του ιδίου του Καρόλου Κουν αυτοπροσώπως. Μόνον που τότε, το «ιερόν τέρας» της τέχνης του θεάτρου δεν προχώρησε και στην υλοποίηση αυτής της αρχικής προθέσεως συνεργασίας με τον διάσημο τραγουδοποιό και τροβαδούρο. Έτσι απολαύσαμε τον Διονύση Σαββόπουλο στους δικούς του «Αχαρνής» και τον Κουν στους …άλλους. Γιατί το θυμάμαι αυτό τώρα; Πρώτον το προνόμιον της μέσης ηλικίας: η πολυτέλεια της μνήμης. Δεύτερον γιατί κριτική χωρίς ένταξη της δράσεως στο χωροχρονικό συνεχές δεν γίνεται. Και τρίτον (και σοβαρότερο): διαπίστωσα για άλλη μια φορά ότι ακόμα κι ο Χατζιδάκις ως τραγουδοποιός, παρ’ όλο που είχε γράψει μουσική για θέατρο, και μάλιστα για διάσημες παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης, δεν θα τολμούσε να δεχτεί και να εκτεθεί σε αυτό το τόλμημα.
Η συγγραφή, η ενορχήστρωση, η ερμηνεία κι η υλοποίηση ενός σύγχρονου μιούζικαλ (ειδικά αν βασίζεται σε διασκευή πασίγνωστου έργου) απαιτεί ιδιαίτερη τεχνογνωσία και μια ιδιαίτερη σκηνική «βιομηχανία». Ένας έλληνας τραγουδοποιός, ακόμα και με Όσκαρ μουσικής, ακόμα και με εμπειρία σε «Οδό Ονείρων» και άλλα συναφή μουσικοθεατρικά διαμάντια, δεν θα πετύχαινε ενδεχομένως στη διασκευή ενός τόσο σημαντικού και μνημειώδους έργου σαν αυτό. Δεν το γράφω για να «χρυσώσω το χάπι» της αρνητικής κατά το μάλλον ή ήττον κριτικής μου, αλλά από μια εσωτερική αίσθηση Δικαίου.
Προτείνω στον καλό, στον εξαίρετο Σταμάτη Κραουνάκη, να συνεργαστεί με σύγχρονους κειμενογράφους, στιχουργούς, λογοτέχνες, θεατρικούς συγγραφείς και να συνθέσει το δικό του μιούζικαλ με τη δική του θεματολογία και το ιδιαίτερο στίγμα του. Και τότε – ίσως – αν αφιερωθεί πολύς χρόνος σε αυτό το εγχείρημα να έχουμε κάτι παραπάνω από ένα ακόμα αξιοθέατο.
Εν ολίγοις, η παράσταση ήταν ηχητικώς μουντζούρα, οπτικώς καρναβάλι, λεκτικώς απαράδεκτη και στιχουργικώς πρόχειρη.
Τόσο κακά.
Παρ’ όλ’ αυτά, απόλαυσα το σύνολο της δουλειάς, το περιβάλλον, τη σκηνοθετική επάρκεια, την αμέριστη συμπαράσταση όλων των συντελεστών στην Ιδέα του θεάματος, το ρυθμό, τη συνοχή, την καλαισθησία, την ευαισθησία, το τολμηρό ανανεωτικό πνεύμα τής καλλιτεχνικής διευθύντριας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.theatro-technis.gr/sezon-2016-2017/
Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία/το μουσικό έργο
4 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου
Το έργο ορόσημο του σουρρεαλιστικού κινήματος «Βικτώρ ή τα παιδιά στην εξουσία» (1928) που πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα από τον Κάρολο Κουν κατά την περίοδο 1973-74, ανεβαίνει και πάλι στο Θέατρο Τέχνης και για πρώτη φορά παγκοσμίως ως μουσικό έργο.
Ο Βικτώρ, ένα υπερανεπτυγμένο εννιάχρονο αγόρι-θαύμα, περνάει μέσα σε λίγες ώρες από την αθωότητα στη γνώση, αποκαλύπτοντας βίαια όλη την ψευτιά, τη σαθρότητα, τη σαπίλα της οικογένειας και της τάξης του και διαλύοντας τα πάντα γύρω του. Όταν συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί ν΄αλλάξει τίποτα, στρέφεται στη μοναδική επιλογή που του απομένει: το θάνατο.
Ένα έργο για την επανάσταση που πνίγεται μέσα στην πηγή της, για το θάνατο της αστικής τάξης, για την κατάρρευση του ψεύδους. Η μουσική δημιουργεί μια νέα φόρμα που «κουρδίζει» απόλυτα το κείμενο στο ρυθμό της εποχής μας.
Λιμπρέτο/ Μουσική σύνθεση: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας
http://www.theatro-technis.gr/fotografies-gia-viktor-ta-pedia-stin-exousia/
Πρώτες εικόνες για το Βικτώρ ή Τα παιδιά στην εξουσία
Λιμπρέτο, Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Δραματoλόγος παράστασης: Πλάτων Μαυρομούστακος
Σκηνικά- Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Χορογραφίες: Μαρίζα Τσίγκα
Σχεδιασμός Φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Video trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Βικτώρ: Σταμάτης Κραουνάκης
Λιλή: Χάρης Φλέουρας
Εσθήρ: Φωτεινή Μπαξεβάνη
Αιμιλία/ Ιντά: Φένια Παπαδόδημα
Κάρολος: Χρήστος Γεροντίδης
Θηρεσία: Μαρία Τζάνη
Αντουάν: Γεράσιμος Γεννατάς
Στρατηγός: Κωνσταντίνος Ευστρατίου
Συμμετέχουν:
Βασιλίνα Κατερίνη
Μάριος Κρητικόπουλος
Βασίλης Παπαδημητρίου
Κώστας Κουτρούλης
Μουσική Διεύθυνση, πιάνο: Βασίλης Ντρουμπογιάννης
Κιθάρες, Κρουστά: Βάϊος Πράπας
***
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων:
Πέμπτη: ενιαία είσοδος 10 ευρώ | Παρασκευή: 15 ευρώ, 10 ευρώ μειωμένο, 8 ευρώ ανεργίας
«Αφέντης και δούλος» του Τολστόι
διαχρονικός και σύγχρονος, σε μια αγαπησιάρικη, βασισμένη στη συναισθηματική διέγερση τού θεατή παράσταση στο «Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου».
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Συμπαθής ο μπρεχτικός πρόλογος των άβαφων (προς το «φυσικό» βαμμένων) ηθοποιών, αριστοφανική παράβασις ίσως, περιττή ενδεχομένως και ναρκισσιστική ούτως ή άλλως, αφού δεν μας ενδιαφέρει να προϊδεαστούμε για τις προσλαμβάνουσες εικόνες που επεστράτευσε στο χτίσιμο του ρόλου του ο καλός ηθοποιός και πολυπράγμων Δημήτρης Λιγνάδης.
Στο έργο τώρα: διαχρονικός ο Τολστόι, κολακεύει ομοιοπαθητικώ τω τρόπω τους ανελέητους αφέντες-κερδοσκόπους τής προεπαναστατικής Ρωσίας, ελπίζοντας να επιτύχει δια της Τέχνης το «ποιοτικό άλμα», τη δημιουργία της απαραίτητης «κρίσιμης μάζας» έτσι ώστε να επιτευχθεί η απόσεισις του «Μαύρου νέφους» πάνω από το συλλογικό συνειδητό κι ασυνείδητο της μεταιχμιακής εποχής του.
Τώρα, ένας αφέντης που θυσιάζει τη ζωή του για να ζεστάνει απελπισμένα το βρωμιάρικο σώμα του μουζίκου που μέχρι τότε τον είχε για φτύσιμο, εεε…. Αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ούτε στα μυθιστορήματα. Από αυτή την άποψη είναι περισσότερο αληθοφανής και ρεαλιστικός ο Βλαντιμίρ Ναμπόκωφ στο διήγημά του «Βόρειος Πόλος» (που το είδα στο Παρίσι, σκηνοθετημένο από τον συχωρεμένο Κλάους Μίκαελ Γκρύμπερ και με τον Μπρούνο Γκαντς στον έναν εκ των δύο πρωταγωνιστικών ρόλων – γύρισα στο ξενοδοχείο Hotel de France απέναντι από το πανεπιστήμιό μου Paris III – La nouvelle Sorbonne και δεν κοιμήθηκα όλη τη νύχτα φοβούμενος μην τύχει και πεθάνω από κρυοπαγήματα!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΘΕΑΤΡΟ, ΌΧΙ ΟΙ ΕΥΚΟΛΟΙ ΜΕΛΟΔΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΓΑΡΓΑΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΗ – ΤΟ ΑΚΟΥΤΕ ΘΕΑΤΡΙΝΟΙ, ΚΑΜΠΟΤΙΝΟΙ, ΔΗΘΕΝ;).
Ένα κείμενο λοιπόν που πάσχει εξ ορισμού, από ποιητική αναληθοφάνεια, που δεν αιτιολογεί δραματουργικώς τη μεταστροφή, που βασίζεται σε ευσεβείς πόθους κι απονέμει εύφημες μνείες σε κοινωνικές τάξεις δια του σχήματος της συνεκδοχής («το μέρος αντί του όλου»), δεν μπορεί παρά να απαιτεί ειδικό χειρισμό και από τον μεταφραστή ή δραματουργό κι από τον σκηνοθέτη-διασκευαστή, αλλά και από τους ηθοποιούς. Στην συγκεκριμένη περίπτωση απλώς χαλαρώσαμε και ταξιδέψαμε στον υπέρ-ρεαλιστικό χώρο του εξορκισμού του φόβου ενός επικείμενου, απρόσκλητου κι απότομου Θανάτου [λες κι ο Χάρος πρέπει εξάπαντος να μας στείλει κουφέτα πριν έρθει να μας πάρει].
Δεν χάρηκα αυτή την παράσταση. Δεν συμμετείχα. Δεν εμπνεύστηκα. Δεν ενοχλήθηκα όμως. Ήταν τόσο ζεστό, τηλεοπτικό, ευτυχισμένο κι εκδηλωτικό το πολυπληθές κοινό, τόσο που νόμισα για μια στιγμή πως δεν έχουμε Κρίση, πως έχουμε λεφτά στις τσέπες μας, πως μπορούμε να πάμε διακοπές εφέτος… Εεεε, δεν είναι και λίγο για …παράπλευρη απώλεια μιας παράστασης. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να πληρώσει κανείς ένα εισιτήριο!!! (μπορεί και δύο).
Αυτά για την ώρα. Συγχωρήστε μου την αυστηρότητα. Δεν είναι ποτέ προσωπική. Έχει να κάνει με τις εκατοντάδες παραστάσεις που έχω δεί/παρακολουθήσει/μελετήσει εδώ και σαράντα χρόνια.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Αφέντης και Δούλος
Ο Γιώργος Νανούρης διασκευάζει και σκηνοθετεί το διήγημα του Λέοντος Τολστόι «Αφέντης και Δούλος» με τον Δημήτρη Λιγνάδη στο ρόλο του Αφέντη και τον ίδιο στο ρόλο του Δούλου. Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Λόλεκ.
Μετά τις επιτυχίες Κατερίνα και Χειρόγραφο ο Γιώργος Νανούρης ξανασυνεργάζεται με την Λυκόφως, με την παράσταση Αφέντης και Δούλος.
Το διήγημα του Λέοντος Τολστόι που γράφτηκε σε μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο της Ρωσίας 125 χρόνια πριν, είναι ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ. Μοιάζει με σύγχρονη παραβολή που μιλά για την αναζήτηση του νοήματος της ζωής. Ένας πλούσιος έμπορος αψηφά τις ακραίες καιρικές συνθήκες και με μοναδικό κίνητρο το κέρδος, αποφασίζει να βγει με τον υπηρέτη του μέσα στη νύχτα για να προλάβει να αγοράσει πρώτος ένα κτήμα σε τιμή ευκαιρίας. Στο δρόμο, εξαιτίας μιας δυνατής χιονοθύελλας, χάνονται στις παγωμένες εκτάσεις της ρωσικής επαρχίας. Οι δύο άντρες βρίσκονται τώρα μόνοι και ανυπεράσπιστοι μπροστά στους κινδύνους της μανιασμένης φύσης. Ο αφέντης θα προσπαθήσει να σώσει τον εαυτό του αφήνοντας τον δούλο μόνο και αβοήθητο. Πολύ σύντομα όμως θα βρεθεί στην ίδια θέση μ’ αυτόν και τότε θα ακούσει για πρώτη φορά την καρδιά του να χτυπά πραγματικά…
Λέων Τολστόι
Ο Λέων Τολστόι (Λεφ Νικολάιεβιτς Τολστόι 1828 – 1910) ήταν Ρώσος συγγραφέας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς όλων των εποχών. Αν και καταγόταν από πλούσια οικογένεια, αφοσιώθηκε με μεγάλη αγάπη στους μουζίκους, βοηθώντας τους και μελετώντας τη ζωή τους. Ως καλλιτέχνης, ο Τολστόι διακρίνεται για τη βαθιά γνώση των κρυφών πτυχών της ψυχής και την άμεση καθαρότητα του αισθήματος. Το έργο του είχε τεράστια σημασία και άσκησε γόνιμη επίδραση στη ρωσική και στην παγκόσμια λογοτεχνία. Γεννήθηκε στη Γιάσναγια Πολιάνα το 1828 και από το 1844 ως το 1847 σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν. Στον πόλεμο της Κριμαίας πήρε μέρος ως αξιωματικός του πυροβολικού. Ο αποτροπιασμός για τις φρικαλεότητες του πολέμου αυτού καθρεφτίστηκε στα Διηγήματα της Σεβαστούπολης (1855-1859). Από το 1863 ως το 1869 ασχολήθηκε με τη συγγραφή του μυθιστορήματος Πόλεμος και Ειρήνη. Στο άλλο του μεγαλειώδες μυθιστόρημα, την Άννα Καρένινα (1873), αντικατοπτρίζεται ανάμεσα στα άλλα η τραγωδία μιας γυναίκας που έπεσε θύμα της ψεύτικης και απάνθρωπης ηθικής της κοινωνίας. Άλλα σημαντικά έργα του: Ανάσταση (1889), Το κράτος του ζόφου (θεατρικό), Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς (1884), Αφέντης και δούλος (1895) κ.α. Ο Λέων Τολστόι πέθανε το 1910 από πνευμονία στην περιοχή Αστάποβο σε ηλικία 82 ετών.
Ταυτότητα παράστασης
Διασκευή-Σκηνοθεσία
Γιώργος Νανούρης
Παίζουν
Δημήτρης Λιγνάδης
Γιώργος Νανούρης
Μουσική
Λόλεκ
Σκηνικά-Κοστούμια
Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί
Χρήστος Τζιόγκας
Εικαστική σύλληψη και επιμέλεια: Γιώργος Νανούρης
Βοηθ. σκηνοθέτη: Δημήτρης Κυπραίος, Αντώνης Κολοβός
Βοηθ. σκηνογράφου: Νατάσα Τσιντικίδη, Σωτήρης Μήτσουλας
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Μπερδέκα
Οργάνωση Παραγωγής: Όλγα Μαυροειδή
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Η διασκευή είναι βασισμένη στο βιβλίο:
Λέων Τολστόι, Αφέντης και υπηρέτης
Μετάφραση από τα ρωσικά: Σταυρούλα Αργυροπούλου
Εκδόσεις Ροές, Αθήνα 2016.
Παραστάσεις
Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων
15 € & 12 € (Φοιτητικό, άνω των 65 ετών, Ανέργων, ΑΜΕΑ)
Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών, Κεραμεικός
Τηλ.: 2110132002-5, 2121042777
Μια παραγωγή της Λυκόφως
Η ζωή μιας γυναίκας (Une vie / A woman’s life) (2016)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Φαίνεται ότι τα αθάνατα λογοτεχνικά έργα, ακόμα κι αν δεν είναι μεγαλειώδη, όταν είναι αληθινά, όταν αγγίζουν ευαίσθητης χορδές της πανανθρώπινης Ψυχής, είναι παντός καιρού, ακόμα κι όταν δεν υπάγονται στην κατηγορία «κλασικά».
Ο Γκυ ντε Μωπασάν, μεγάλος ψυχογράφος στην εποχή του, στον αντίποδα της εκκεντρικής και σκανδαλώδους Κολέτ, ξέρει να καταδύεται στη γυναικεία συναισθηματική σφαίρα και να ανιχνεύει το σκότος που εμφιλοχωρεί μέσα στις υπάρξεις εκείνες που είναι αλκοολικές με το Φως, την ευρρυθμία, την τάξη κι αναζητούν διαρκώς την ασφάλεια μέσα από την ιδιοκτησία.
Σε αυτή την αριστουργηματική ταινία, η αποτυχία του παλαιού τύπου ιδιοκτήτη (μεγαλοϊδιοκτήτη γης) να κρατήσει συνεκτική την οικογένειά ΤΟΥ και να διαφυλάξει την τιμή ΤΟΥ γίνεται με το δυσβάστακτο κόστος του ξεπουλήματος της γης ΤΟΥ. Μόνη στερνή νότα αισιοδοξίας στο τέλος η νεογέννητη εγγονή, με τα αθώα φωτεινά χαρακτηριστικά του προσώπου της.
Υπέροχες ερμηνείες, εκπληκτικοί διάλογοι, αριστουργηματικά φλασ-μπακ. Ο κινηματογράφος μπορεί να είναι σημαντικός, θελκτικός και ψυχαγωγικός χωρίς τερατώδεις μεγαλοπρεπείς στοχεύσεις. Τα απλά χαμηλόφωνα ανθρώπινα πάθη αρκούν. Ας ξαναμάθουμε να ψιθυρίζουμε στην εποχή των μεγαφώνων.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://www.asty-cinema.gr/category/coming-soon/
Η Ζωή Μιας Γυναίκας
A Woman’s Life (Une vie)
[Έξοδος: 16 Φεβρουαρίου 2017]
Σκηνοθεσία: Στεφάν Μπριζέ (Γαλλία)
Νορμανδία, 1819. Η Ζαν είναι μια νέα γυναίκα γεμάτη παιδιάστικα όνειρα και αθωότητα, που επιστρέφει σπίτι μετά από τα σχολικά της χρόνια που τα πέρασε στο μοναστήρι. Παντρεύεται έναν ευγενή της περιοχής, αλλά σύντομα αυτός αποδεικνύεται τσιγκούνης κι άπιστος. Σιγά σιγά οι ψευδαισθήσεις της Ζαν διαλύονται. Μια ταινία εποχής –αλλά παντός καιρού– για το τέλος του ρομαντισμού και την απομάγευση που έρχεται με την ενηλικίωση, βασισμένη σ’ ένα μυθιστόρημα του Γκι ντε Μωπασάν. Βραβείο της FIPRESCI στο φετινό Φεστιβάλ Βενετίας.
