«Η Μπάμπα Γιαγκά, το σκοτεινό τρυγόνι και ο γλάρος»
(αμάν τίτλος!)
Στο Beton7 στα πλαίσια του Φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις V
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με τη διαδικασία του «ελεύθερου συνειρμού» και καταχρώμενοι απασών τών μοντερνίστικων και μεταμοντέρνων ελευθεριών, οι φιλότιμοι καλλιτέχνες απάλλαξαν τους θεατές από την ανάγκη χρήσεως αγχολυτικών και υπνωτικών ουσιών, αφού κάπου μεταξύ χαλαρού ονείρου και light-εφιάλτη κύλησε μια ήσυχη βραδιά (μίας ώρας και κάτι…) ανάμεσα σε παιδιά και έφηβους (με τη δασκάλα τους) που δεν κατάλαβα αν ήταν ωδείο, σχολείο για παιδιά-ευφυΐες ή πρώτο έτος σχολής ψυχολογίας. Όπως και να έχει το όλον κολλάζ ήταν παντελώς αψυχολόγητο και ασύνδετο, η ανάγκη ενεργοποιήσεως της συνδημιουργικής παρουσίας του θεατή αδήριτος κι εν τέλει, μαζί με την ελληνική ποίηση και τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, θα φτάσουμε να καταστήσουμε αναξιόπιστο και το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και να μην πατάει «κουτσή κουρούνα» στις θεατρικές και παραθεατρικές αίθουσες (έτσι λέμε τώρα σπίτια, γκαράζ, αποθήκες, υπόγεια, γκαρσονιέρες και δώματα…).
Τι να σας πω; Μόνο ένα. Με 360 παραστάσεις που βλέπω το χρόνο έχω εξασφαλίσει μια μόνιμη υπνηλία (προς χειμερία νάρκη φτάνει), χαμηλή πίεση, χαμηλό ζάχαρο, φυσιολογικές χοληστερίνες και τριγλυκερίδια. Γιατί, λίγο το θεωρείτε; Η θεραπευτική δύναμη της Τέχνης. Αφού φανταστείτε, αν τύχει και δω (σπανίως) καμία καλή παράσταση που με κρατάει ξύπνιο, βλαστημάω την ατυχία μου που δεν είχα διαβάσει πριν τις κριτικές [ποτέ δεν διαβάζω πριν…] και πήγα να δω το αριστούργημα χάνοντας τον ύπνο μου στη ζεστή αίθουσα με χαμηλωμένα τα φώτα και κάποιους να περνοδιαβαίνουν σαν φαντάσματα στο όνειρό μου…
Αυτά αγαπητοί φίλοι μου, για σήμερα. Ελπίζω να σας διασκέδασα και να μην έθιξα κανέναν. Δεν ήταν στις προθέσεις μου. Είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα αποκαρδιώσει εμπροθέτως νεαρούς και φερέλπιδες καλλιτέχνες. Άντε να δούμε πού θα μας βγάλει αυτό το λούκι τής Κρίσης! Εκτός από τα αυγά και τα πασχάλια (που ήδη χάσαμε) θα απολέσουμε και την Αισθητική μας! Κι ως γνήσιος εστέτ, αυτό είναι κάτι που με πειράζει περισσότερο κι από την πείνα ή τον Θάνατο. Έρρωσθε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.beton7.com/index.php/el/programma/theatrikes-parastaseis/item/1089-babagiagka.html
Η Μπάμπα Γιαγκά, το σκοτεινό τρυγόνι και ο γλάρος
Η παράσταση έχει βασιστεί στην ρώσικη λογοτεχνική αφήγηση που ξεκινάει από τα λαϊκά παραμύθια και φθάνει ως τα διηγήματα του Τσέχωφ, του Αντρέγιεφ και του Γκόρκι. Η επιλογή των κειμένων έγινε από γνωστά , εμβληματικά έργα που έχουν γράψει οι πρωτοπόροι της ρώσικης λογοτεχνίας με άξονα το παιδί και την φυσική και πνευματική του υπόσταση στην κοινωνία. Τα κλασικά λαϊκά παραμύθια «πνευματικές εξερευνήσεις που αποκαλύπτουν πώς βλέπουμε τη ζωή, πώς τη νιώθουμε ή πώς είναι μέσα μας», κατά τον Μπρούνο Μπετελχάιμ, έχουν διαποτίσει το έργο των ρώσων δημιουργών. Οι ήρωες της ρώσικης παράδοσης , «ταιριάζουν με αρχέτυπα ψυχολογικά φαινόμενα, εκφράζουν εσωτερικές συγκρούσεις και υποδεικνύουν τον τρόπο να λυθούν». Ειδικά όταν οι πρωταγωνιστές είναι μικρά παιδιά και έφηβοι, όπως στην παράστασή μας, κατανοούμε πόσο λειτουργικό είναι το παραμύθι για τη φαντασία και για την προσωπικότητά τους. Μέσα από μια σκηνική ανάγνωση με μουσική και ονειρικές σκηνές, το κάθε παραμύθι που έχουμε επεξεργαστεί «μεταδίδει το μήνυμα ότι οι δυσκολίες της ζωής είναι αναπόφευκτες, απρόσμενες και συχνά άδικες, αλλά όποιος δεν λιγοψυχήσει και εξελιχθεί, κυριαρχεί σε όλα τα εμπόδια». Στην σύνθεση αυτή με του μύθου με τη λογοτεχνία αναπτύσσονται ζητήματα κακοποίησης παιδιών, παιδικής εργασίας και εκμετάλλευσης αλλά και παιχνίδια και προσδοκίες των μικρών ηρώων που ζουν με το όνειρο να καταφέρουν το αδύνατο, όπως οι δικοί τους αγαπημένοι ήρωες των παραμυθιών.
Στην σκηνή συναντιέται το όνειρο με τον εφιάλτη, οι αναμνήσεις με το παρόν και ο χρόνος διαθλάται συμπαρασύροντας και το χώρο.
Η δυστυχία, η δυσκολία και τέλος η βεβαιότητα ότι ίσως να μην ζήσουμε όπως αυτοί «καλά κι’ εμείς καλύτερα», αλλά «θα ζήσουμε», είναι μια νοητή ευθεία, γεμάτη ποίηση και θέατρο, τα οποία αποτελούν ένα προσιτό, χρήσιμο και κυρίως ευχάριστο υλικό για παιδιά και εφήβους . Ειδικά στις μέρες μας όπου αναδεικνύεται πιο επιτακτικό από ποτέ να αποδοθεί στα παιδιά και στους εφήβους η ζωή που τους πρέπει, το έργο προβληματίζει με την διαχρονική ομοιότητα σε συνθήκες και αποτελέσματα.
Σύνθεση κειμένου – Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάντρα Στεφανίδου
Σχεδιασμός ήχου / μουσική: Άννα Μουζάκη
Βίντεο / Εικαστικές δημιουργίες: Αναστάσης-Παναγής Μελέτης
Παίζουν: Νικολέτα Γκριμέκη, Νερίνα Ζάρπα, Γιώργος Πέππας, Γιώργος Ρουστέμης, Σάντυ Σπυρίδη
Παραστάσεις: Φεβρουάριος 13, 14, 20, 21 και Μάρτιος 6, 7, 13, 14, Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεατρικές Συνθέσεις V στο Beton7
Είσοδος: 10€ | Φοιτητικό, Ανέργων 5€
Online κρατήσεις στο www.beton7.com ή στο 2107512625
ΤΗΛΕΦΩΝO ΓΙΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ: 6972290814
Beton7, Πύδνας 7, 11855 Βοτανικός
«Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα»
Επιτέλους, διαδραστικό θέατρο, σύγχρονο και νεοπαγές στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ: «Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα» των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο, σε σκηνοθεσία Ιόλης Ανδρεάδη, με την χαριτωμένη και εύπλαστη Μελίνα Θεοχαρίδου.
γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Λατρεύω τους νέους ανθρώπους όταν τολμούν και ρισκάρουν. Οι μεγάλοι, οι πετυχημένοι, οι σοβαροφανείς, οι ξερόλες, οι ανασφαλείς, ας επαναπαύονται στις δάφνες τους. Σε αυτή την παράσταση συναντιώνται ενθουσιώδεις νεαροί ή νέοι ενθουσιώδεις καλλιτέχνες-δημιουργοί-ερμηνευτές, από τον Αντώνη Γαλέο που φιλοτέχνησε τη μετάφραση, το δίδυμο Ιόλη Ανδρεάδη-Άρης Ασπρούλης που υπογράφει (και κάνει) τη σκηνοθεσία, την χαριτωμένη κι εύπλαστη, ευγενικά αυταρχική και επιτηδευμένα αβέβαιη Μελίνα Θεοχαρίδου στο ρόλο της animatrice, σε αυτό το δύσκολο διαδραστικό (με το κοινό και τους θεατές) έργο των Ντάνκαν Μακμίλαν και Τζώνυ Ντόναχο, όπου απαριθμούν χιλιάδες λόγους κι αιτίες αποφυγής της αυτοκτονίας και της απόλαυσης κάθε χαράς που έχει να προσφέρει η ζωή, ή κάθε χαράς που επινοούμε για να κρατηθούμε από τη Ζωή. «ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ» είναι συχνά-πυκνά γλυκερά, συναισθηματικά, παγερώς αδιάφορα, που δεν μπορούν από μόνα τους να κρατήσουν στη ζωή ούτε σαλιγκάρι που διασχίζει κάθε πολυσύχναστη εθνική οδό με νταλίκες… όμως αυτή ακριβώς η τραγική προσπάθεια του Ανθρώπου να κρατηθεί από μικρο-πράγματα για να αποφύγει τη μεγάλη, την αρχετυπική σύγκρουση με το Φόβο του Θανάτου, απαιτεί τη συμμετοχή του θεατή για να ολοκληρωθεί και να μην συντελεστεί ερήμην του. Μία και μόνη ένσταση: θα προτιμούσα να είναι πιο χαλαρή και λιγότερο νοησιαρχική-ρασιοναλιστική η εκτέλεση της κατά άλλα πρωτότυπης ιδέας. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν σκονάκια-χαρτάκια με έτοιμα τσιτάτα για τους ακαμάτες και τεμπέληδες θεατρόφιλους. Θα προτιμούσα να λέγανε δικά τους πράγματα, να αυτοσχεδίαζαν περισσότερο, να τολμούσαν καλύτερα, να ριψοκινδύνευαν χωρίς σωσίβια και μαξιλαράκια… Αλλά αυτό είναι μια προοπτική για τη σύγχρονη δραματουργία, που εγώ ο ίδιος προτίθεμαι να πάω πάρα πέρα και να συμβάλλω εμπράκτως σε αυτόν τον γόνιμο προβληματισμό για τη διαδραστική Τέχνη του αμέσου μέλλοντός μας.
Μην την χάσετε αυτή την παράσταση. Είναι πραγματικό ό,τι πιο «μοδέρνο» μπορείτε να δείτε!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Nietzsche – Wagner, στο θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Συναρπαστική αποκαθήλωση ιερών τεράτων. Ενδιαφέρουσα δραματική και σκηνική απόπειρα. Με μία επιφύλαξη: παραήταν σχηματικά τα περιγράμματα των «ηρώων» που αποδομήθηκαν. Οι γυναικείες φιγούρες αντιθέτως και ειδικά η Λου Σαλομέ αποδόθηκε από την υπέροχη ηθοποιό Ειρήνη Καζάκου με ιδιαίτερα πειστικό ρεαλιστικό τρόπο, με αρμόζουσα εσωτερικότητα και χωρίς ίχνος επιτήδευσης. Δεν το χρειαζόταν άλλωστε (ο ρόλος που εκλήθη να υποδυθεί κι η ιδία ως γυναικάρα ηθοποιός). Ο Νίκος Καμτσής είναι ένας ιδιαίτερα επινοητικός θεατράνθρωπος, επαρκής και αρκούντως δραματικός, με αμφίβολη όμως αισθητική ως προς τις εικαστικές λεπτομέρειες των συλλήψεών του. Μακράν πολύ του εστετισμού, αλλά και του καλώς εννοούμενου αστικού θεάτρου, ρέπει προς έναν μάλλον κιτς εξπρεσσιονισμόν τείνοντα προς το βλαχο-μπαρόκ κι ένα κακώς εννοούμενο «θέατρο σκιών». Καλός ο μανιχαϊσμός από θεατρικής απόψεως, αλλά και η σύγκλιση απόψεων και οι εκλεκτικές συγγένειες συγχρόνων διανοητών και μουσικών επιβάλλεται να τονισθούν. Με άλλα λόγια, η «όψις» και αυτή της παραστάσεως παρέπεμπε μάλλον σε διακωμώδηση και γελοιογράφηση των ιερών γιγάντων της φιλοσοφίας και της μουσικής, χωρίς όμως τους κώδικες (και την αισθητική) των κόμικς. Αυτή η θολότητα στη σύλληψη και στην απόδοση αυτής τής κατά τα άλλα ενδιαφέρουσας ιδέας, δημιούργησε μια κάποια σύγχυση στον επαρκή θεατή ενώ διευκολύνει τον αμύητο να κατανοήσει και να παρακολουθήσει τα επί σκηνής τεκταινόμενα. Μήπως, λοιπόν αυτό ήταν και το κυρίαρχο άγχος του ερευνητή-σκηνοθέτη-δραματουργού; Φοβήθηκε μην χαθεί το κοινό του στα βαθιά νερά της υψηλής Φιλοσοφίας; Είναι άλλη η αισθητική και η στόχευση του Μπρεχτ κι άλλο ο γερμανικός εξπρεσσιονισμός. Άλλο το μπαρόκ κι άλλη η νιτσεϊκή άποψη κι απόδοση των αρχετύπων. Θα έπρεπε για να συναντηθούν (και αισθητικώς, όχι μόνον λεκτικώς κι ενδεχομένως νοηματικώς) επί σκηνής ο Νίτσε με το Βάγκνερ να υπάρχει και να επιδεικνύεται περισσότερη έγνοια για τη λεπτομέρεια, από εικαστικής αλλά και κινησιολογικής πλευράς. Εν πάσει περιπτώσει, παρά τις νόμιμες επιφυλάξεις μου, παρακολούθησα μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες παραστάσεις της φετεινής θεατρικής χρονιάς. Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες. Μια ριψοκίνδυνη απόπειρα εστέφθη με (σχετική) σκηνική επιτυχία.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Nietzsche – Wagner, ένα έργο για το φασισμό από 3 Μαρτίου 2017
ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΓΙΑ 15 ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Τα δύο «τέρατα» της Ευρωπαϊκής διανόησης συναντιούνται τους πρώτους μήνες του 1900. Μόλις μπήκε ο νέος 20ος αιώνας. Η συνάντηση γίνεται μετά από πρόσκληση του Νίτσε, δεκαεπτά χρόνια μετά το θάνατο του Βάγκνερ και λίγους μόλις μήνες πριν το θάνατο του Νίτσε. Η συνάντηση εκ των πραγμάτων δεν έγινε ποτέ. Είναι φανταστική.
Τόπος συνάντησης το σανατόριο στο οποίο ζει ο Νίτσε τα τελευταία έντεκα χρόνια της ζωής του.
Ο Νίτσε και ο Βάγκνερ υπήρξαν πολύ φίλοι και θαυμαστές ο ένας του άλλου. Μέχρι την πρεμιέρα του «Πάρσιφαλ» στο Μπάιροιτ όπου ο Νίτσε κρίνοντας απαράδεκτη την όπερα (μουσική και λιμπρέτο, φόρμα και περιεχόμενο) σηκώθηκε και έφυγε στη μέση της παράστασης. Από τότε δεν ξαναμίλησαν. O Νίτσε επιδόθηκε σε μία σωρεία λιβελογραφημάτων και βιβλίων ολόκληρων, εναντίον του Βάγκνερ και των Γερμανών.
Ο Βάγκνερ πέθανε τον Φεβρουάριο του 1883.
Ο Νίτσε πέθανε στο σανατόριο τον Αύγουστο του 1900 με παραλυτική, παραληρημα-τική παραισθησιογόνο ψυχική διαταραχή και ένα μόνιμο «διονυσιασμό». Θέμα της συνάντησης τους ο Φασισμός, οι Ναζί, ο ρατσισμός, ο Χίτλερ, οι Γερμανοί που έχουν στο DNA τους τον επεκτατισμό και την επιβολή πάνω στους άλλους λαούς της Ευρώπης, το Β’ Ράιχ του Μπίσμαρκ που έζησε ο Νίτσε και ο Βάγκνερ και το Γ’ Ράιχ του Χίτλερ, που έρχεται μαζί με τα κρεματόρια και του φούρνους αερίων.
Ο Φασισμός και οι Ναζί ξεζούμισαν και παραποίησαν και τον Νίτσε και τον Βάγκνερ.
Η φιλοσοφία του Νίτσε και η θεωρεία του Υπεράνθρωπου έγινε η επίσημη ιδεολογία του Χίτλερ και οι επικές ρομαντικές συνθέσεις του Βάγκνερ η επίσημη μουσική του. Στήριξαν ακούσια (η μήπως εκούσια) αυτό το μόρφωμα που θα φορτωθεί με τη μεγαλύτερη θηριωδία της Ευρώπης από καταβολής κόσμου. Μοιραία η σκιά αυτή πέφτει και πάνω στον Νίτσε και στον Βάγκνερ. Αυτό είναι το μοναδικό αντικείμενο της συζήτησης. Ο Βάγκνερ έρχεται και μαζί του η μητέρα του Νίτσε, η μικρότερη αδελφή του Ελίζαμπεθ (δηλωμένη φασίστρια, οπαδός του Χίτλερ και του Μουσολίνι, που έχει παραποιήσει χυδαία τα γραπτά και την φιλοσοφία του Νίτσε), και η αιώνια μοιραία γυναίκα, Λου Σαλομέ (αντικείμενο του πόθου του Νίτσε, όχι και τόσο σκοτεινό) και κάπως απρόσκλητος εμφανίζεται ο Σίγκμουντ Φρόυντ.
Ποια η αναγκαιότητα μιας τέτοιας συνάντησης σήμερα? Ο φασισμός δείχνει και πάλι το αποτρόπαιο πρόσωπο του. Σε ολόκληρη την Ευρώπη η άνοδος του φασισμού είναι εντυπωσιακή.
Από που όμως αντλεί την δύναμη και την άνοδο του?
Από την ανεργία και την ανέχεια που ενέσκηψε. Σύμφωνοι. Ομως το να χάσει τη δουλειά του ο απλός άνθρωπος και να βρεθεί κάποιος να του δώσει μια σακούλα πατάτες, δεν αρκεί για να προσανατολιστεί ιδεολογικά και πολιτικά προς ένα μόρφωμα αποτρόπαιο και βεβαρημένο με εγκλήματα και θηριωδίες. Χρειάζεται πίσω από την όποια προτίμηση μια ιδεολογία και μια φιλοσοφία.
Έτσι ο φασισμός βρήκε στην φιλοσοφία τον «υπεράνθρωπο» του Νίτσε και τον παραχάραξε.
Πήρε τη μουσική και τους ήρωες του Βάγκνερ και τους έκανε πρότυπα για την νεολαία και τον όχλο που τον ακολούθησαν και επισφράγισε τις θηριωδίες του.
Στη σκηνή του ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟΥ ο Νίτσε και ο Βάγκνερ θα συγκρουστούν για να ρίξουν φως πάνω στο εν πολλοίς ανεξήγητο ερώτημα: «Πενήντα χρόνια μετά από την Γερμανική κατοχή, τι είναι αυτό που γοητεύει και πείθει λαϊκά στρώματα να στραφούν προς το φασισμό, να ψηφίσουν φασιστικά κόμματα και να εμπιστευτούν φασίστες άξεστους, αγράμματους και θρασείς τραμπούκους να τους κυβερνήσουν».
Μετά από μια θαυμάσια παράσταση στο θέατρο Έαρ
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Στην αρχαία φίλη μου Γεωργία Ζώη
-Εμείς θα είμαστε το «είναι» κι εσύ το φαίνεσθαι.
-Ααα, δεν με συμφέρει.
-Γιατί, εύκολο πράγμα νομίζεις ότι είναι το φαίνεσθαι;
-Όμως το «είναι» είναι το ουσιαστικό.
-Ναι, αλλά το «φαίνεσθαι» απαιτεί καλλιέργεια
Κι αυτό προϋποθέτει Τέχνη, υψηλή.
(12/3/2017, διάλογος που διαμείφθηκε μεταξύ εμού και της Γεωργίας Ζώη, της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ συγκατανευούσης, μετά το πέρας της παραστάσεως στο «Θέατρο Έαρ» (Μαγνησίας 5, πλατεία Βικτωρίας), όπου απολαύσαμε επί σκηνής την ειλικρινέστατη και αυθόρμητη Κατερίνα-Αγγελάκη Ρουκ να συνδιαλέγεται μεταξύ άλλων με την προσωποποιημένη Υποκρισία, με την εξαίρετη ηθοποιό Γεωργία Ζώη ως alter ego και φερέφωνο-προσωπείο της. «Της μοναξιάς διπρόσωποι μονόλογοι», ο τίτλος αυτής της μοναδικής παράστασης, που ελπίζω να έχει κι ανάλογες, διαλογικές αυτή τη φορά, επί σκηνής συναντήσεις ζώντων ποιητών και τεθνεώτων…)
«Πλατεία Ηρώων» στο “Θέατρο της οδού Κυκλάδων” : Μεγάλη «Πλατεία» σε μικρή σκηνή
Από τον κριτικό θεάτρου ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΗ
Στην «Πλατεία Ηρώων» (1988) του Τόμας Μπέρνχαρντ (1931-1989) όλα έχουν συντελεστεί από πριν. Τα πρόσωπα καλούνται να διαχειριστούν τα μετά: μια αυτοκτονία, στην πραγματικότητα όμως την τραυματική ιστορική μνήμη. Αθέατος πρωταγωνιστής ο εβραϊκής καταγωγής καθηγητής Σούστερ. Χρόνια αυτοεξόριστος, επαναπατρίζεται στη Βιέννη, χτίζει νέα καριέρα μέχρι να δει τα γεγονότα να επαναλαμβάνονται: Ένας επιλήσμων λαός, ο άλλοτε ναζί Kurt Waldheim στην Προεδρία, ο αντισημιτισμός να ανασυντάσσεται και οι ζητωκραυγές για το Anschluss (1938) στη Heldenplatz να αναπαράγονται ως εφιαλτική παραίσθηση. Στο κατώφλι μιας νέας αυτοεξορίας ο Σούστερ δίνει τέλος στη ζωή του…
Τα «γιατί» στοιχειώνουν τους οικείους του: οικογένεια, οικιακό προσωπικό, φίλους. «Κάθε νεκρός αφήνει πίσω του μια ποσότητα κακής συνείδησης» θα πει ο καθηγητής Λίμπιχ. Λίγο πριν ο, επίσης καθηγητής, αδελφός του θανόντος έχει επιδοθεί σε ένα βιτριολικό «κατηγορώ» για την Αυστρία και τους Αυστριακούς. Και ακόμα πιο πριν η οικονόμος Τσίτελ σκιαγραφεί το αφεντικό της ως έναν δεσποτικό, σκληρό, ψυχωσικό άνθρωπο που όμως… αγαπούσε τη μουσική!
Με μακροσκελείς επιτεινόμενους μονολόγους, ασυνεχείς συλλογισμούς, συνειρμούς, παλιλλογίες, οξύμωρα, σαρκαστικό χιούμορ στο «κύκνειο άσμα» του, ο Μπέρνχαρντ φωτίζει το νοσηρό ιστορικό υποσυνείδητο και επιδαψιλεύει καταγγελίες και λοιδορίες ως παρακαταθήκη και ανάθεμα προς μια εν υπνώσει κοινωνία…
Η παράσταση στο Οδού Κυκλάδων (σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά), προσκρούει κατ’αρχάς, στη δυσλειτουργικότητα ενός χώρου στον οποίο συμπιέζεται ένα έργο που από μόνο του συνιστά μια έκρηξη. Στην πρώτη πράξη, αντί ενός ρυθμικού, αυτιστικού sotto voce που, ως υποδήλωση του εγκλεισμού στο εσώτατο προσωπικό πεδίο, αναδίδεται αβίαστα από το κείμενο, ο στροφιλιζόμενος, διαλείπων και πλήρης μηρυκασμών λόγος της οικονόμου Τσίτελ-Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη επιλέγεται να εξωτερικευτεί μέσω εναλλαγής crescendos-decrescendos, αδρών παύσεων και κινητικότητας με κόστος την οριακή αποδυνάμωση του ρόλου της υπηρέτριας Χέρτα από την –παρόλα αυτά- ανθεκτική Σύρμω Κεκέ αλλά και την ετεροβαρή κατανομή των πράξεων.
Στη β’ πράξη ο καθηγητής Ρόμπερτ-Χρήστος Στέργιογλου μετατρέπει τον τόνο ειρωνείας στην εκφορά του λόγου του από εργαλείο σε φυγόκεντρη δύναμη με ροπή στις παρυφές της κοινωνικής σάτιρας, ενώ η Άννα της Μαρίας Σκουλά μεταφέρει πολύ τυπικά τις ανακυκλούμενες κληρονομημένες πατρικές ψευδαισθήσεις εν αντιθέσει με την Όλγα-Άννα Καλαϊτζίδου της οποίας τα σιωπηρά υπαρξιακά ρίγη αποδεικνύονται σκηνικά ενεργά.
Η γ΄ πράξη, με περικοπές κειμένου και προσώπων, προβάλλει περισσότερο ως εικαστικό ταμπλώ παρά ως κορύφωση της διάνοιας του έργου, ένα αισθητικό τοπίο που υπηρετείται συντηρητικά από τους Υβόννη Μαλτέζου (κα Σούστερ) και Γιώργο Μπινιάρη (Καθηγητής Λίμπιχ) και σχεδόν «επιγραμματικά» από τον Παναγιώτη Εξαρχέα (Λούκας).
Τέλος, η σκηνική δημιουργία (Κλειώ Μπομπότη), πέρα από το συμβολισμό του κατοπτρισμού του κοινού (και άρα της ατομικής και συλλογικής συνείδησης), συμβάλλει σε ένα απαραίτητο βάθος, οι πελιδνοί φωτισμοί (Αλέκος Αναστασίου) «μεταφράζουν» τους ψυχισμούς όσο και την περιρρέουσα και υφέρπουσα φαιά ατμόσφαιρα, ενώ η στέρεη μετάφραση (Έρι Κύργια) λειτουργεί ως συγκρατητικό υλικό της όλης πρότασης.
Γιώργος Παπαγιαννάκης
www.kritikitheatrou.gr
ΦΟΡΤΥ ½ (ΜΥΗΣΙΣ) της Ελένης Γερασιμίδου στο ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ θέατρο
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Η Ελένη Γερασιμίδου σε ξεκαρδιστική παρωδία κουλτουριάρικιας περφόρμανς (ονόματα δεν λέμε οικογένειες δεν θίγουμε) συνεπικουρούμενη από τον αριστοφανικό σύζυγό της, το alter ego της, Αντώνη Ξένο σε απόπειρα stand-up comedy και με την κόρη της Αγγελική Ξένου σε ρόλο φροντιστή από το «Μαύρο Θέατρο της Πράγας» (εμφανούς όμως κι ορατού, ίσως περισσότερο από το …αναμενόμενο).
Στοιχεία αθηναϊκής επιθεώρησης, μπρεχτικής αποστασιοποίησης, agit-prop (αγκιτάτσιας προπαγάνδας), πολιτικό θέατρο καταγγελίας, με μία εσάνς σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Παντελής απουσία «αντιθεάτρου». Το «βρίζοντας τον κοινό» δεν παίζει και δεν παίζεται εδώ. Αντιθέτως, απόλυτος σεβασμός στο κοινό και στην ισότητα όλων των ανθρώπων. Εύγε τους.
Αλήθεια, εκείνο το “σατυρική performance” στην ανακοίνωση του θιάσου γιατί με ύψιλον κι όχι με γιώτα; Δεν είδα κανέναν φαλλοφόρο σάτυρο να κυκλοφορεί επί σκηνής, ούτε πουθενά αλλού άλλωστε… (στον χώρο του θεάτρου, εννοώ, για να μην παρεξηγηθώ).
Απολαυστικόν το όλον θέαμα. Ο θεατής φεύγει ανικανοποίητος. «Κι άλλο κι άλλο» ζητάει εναγωνίως. Το διάνθισμα τού λόγου με λαϊκές παροιμίες, πραγματικά ταιριαστό και αρμονικό.
Κι εάν νομίζετε ότι το ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ θέατρο είναι οικογενειακή υπόθεση, σφάλλετε, αφού η συμμετοχή των θεατών είναι αδήρριτη κι επιβεβλημένη.
Εξάλλου τις άλλες μέρες, στα υπόλοιπα θεάματα, δίδεται τόπος και βήμα στους νέους, τους εκτός των τειχών, τους αδέσμευτους κι αναπαλλοτρίωτους.
Συγχαρητήρια σε όλους!!! Ειλικρινώς κι εκ βάθους καρδίας,
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
ΦΟΡΤΥ 1/2
(ΜΥΗΣΙΣ)
της Ελένης Γερασιμίδου
Μια ανατρεπτική περφόρμανς στην οποία η άλλη Βαλκάνια περφόμερ, γνωστή και ως Yelena Yerasimovic, εμφανίζεται στη σκηνή για να προκαλέσει αντιδράσεις, αναρωτήσεις, ανησυχίες, αγανάκτηση-ευχαρίστηση και πολύ γέλιο!
Συνεργούς έχει το alter ego της, Αντώνη Ξένο, και το Άλλο (βουβό), Αγγελική Ξένου.
http://www.culturenow.gr/52528/forty-myhsis-me-thn-elenh-gerasimidoy-sto-theatro-apo-koinoy
Φόρτυ ½ (μύησις), με την Ελένη Γερασιμίδου στο θέατρο Από Κοινού
Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2016 14:52
Η Ελένη Γερασιμίδου παρουσιάζει στο θέατρο Από Κοινού τη νέα σατυρική performance, με τίτλοΦόρτυ ½ (μύησις).
Μια ανατρεπτική περφόρμανς στην οποία η άλλη Βαλκάνια περφόμερ, γνωστή και ως Yelena Yerasimovic, εμφανίζεται στη σκηνή για να προκαλέσει αντιδράσεις, αναρωτήσεις, ανησυχίες, αγανάκτηση-ευχαρίστηση και πολύ γέλιο!
Συνεργούς έχει το alter ego της,Αντώνη Ξένο, και το Άλλο (βουβό),Αγγελική Ξένου .
Η παράσταση απευθύνεται σε κοινό ανοιχτό στις καλλιτεχνικές προκλήσεις και έτοιμο να συμμετάσχει ενεργά στα θεατρικά δρώμενα.
Ο τίτλος παραμένει ένα μυστήριο… είστε σε θέση να το ανακαλύψετε; (use your englreek… hahaha)
Παίζουν:
Η ίδια: Ελένη Γερασιμίδου
Alter ego: Αντώνης Ξένος
Το Άλλο (βουβό): Αγγελική Ξένου
Κείμενα: Ελένη Γερασιμίδου
Σκηνοθεσία: Αγγελική Ξένου
Εικαστική Επιμέλεια: Κώστας Βελινόπουλος
Επιμέλεια video: Κώστας Σταματόπουλος
Μουσική Επιμέλεια: trikouvertes (Αλεξάνδρα Μπότη-Χριστίνα Τζάκσον- Αγγελική Ξένου)
Κατασκευές σκηνικών αντικειμένων: Ντίνος Παρηγόρης
Φροντιστηριακές Κατασκευές: Δήμητρα Παπαδημητροπούλου
Εκτέλεση Κοστουμιών: Δάφνη Τσακώτα
Αφίσα: Βανέσα Κανδυλάρου
Φωτογραφία αφίσας: Γιώργος Καλφαμανώλης
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 10 λεπτά
«Ηλέκτρα» του Λεωνίδα Τσιριγκούλη στο Σπίτι του Ηθοποιού
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Το απόλυτο φεμινιστικό μανιφέστο, σα να βγήκε από την κινηματογραφική «Κραυγή γυναικών» του Ζυλ Ντασέν με την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη.
Σουρεαλισμός και αφαίρεση, ποιητικός λογιωτατισμός, θεατρικός βερμπαλισμός κι εναλλασσόμενη μονοτονία που έσπασε χάρη στις χαρισματικές ηθοποιούς: Βίβιαν Ιωάννου και Αλεξία Πετροπούλου.
Το «Σπίτι του Ηθοποιού» συνεχίζει να παρέχει πολιτιστικό έργο ποιότητας και κοινωνικό έργο πρότυπο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΗΛΕΚΤΡΑ» του Λεωνίδα Τσιριγκούλη
Η γυναικεία κακοποίηση, γραμμένη και καταγεγραμμένη από τη ματιά ενός άνδρα του εικαστικού και σκηνοθέτη Λεωνίδα Τσιριγκούλη.
Η Ηλέκτρα του Λεωνίδα Τσιριγκούλη καταγράφει την εσωτερική απεικόνιση τριών βιασμένων γυναικών, ψυχή τε και σώματι, των τριών ηρωίδων του έργου, της Ηλέκτρας, της Χρυσόθεμης και μιας νεαρής πόρνης, «του Μαμουνιού». Ο εσώτερος ψυχισμός τους περιφέρεται χαοτικά ανάμεσα στη λήθη και τη μνήμη, περιπλανώμενος ανάμεσα στον χρόνο και τις απόλυτες αδυναμίες τους, τη ματαίωση των ονείρων τους ακόμα και της ίδιας τους της ζωής στοιχεία καταπίεσης που τους κληροδοτήθηκαν από την μάνα τους που και εκείνη ευνουχίστηκε από τον ίδιο της τον πατέρα. Οι ηρωίδες αντιλαμβάνονται μέσα από μια άσκηση αυτογνωσίας πως αυτοί που κάποτε υπήρξαν στις ζωές τους είναι σκιές αναμνήσεων, χρεωμένες χωρίς επιστροφή μέσα στα κατάβαθα της ψυχής τους. «Επιλογή αντικειμένου χωρίς όνειρα. Μία παγωμένη συμπεριφορά. Χρέωση χωρίς επιστροφή», όπως γράφει ο Λεωνίδας Τσιριγκούλης στο μονόπρακτό του Ηλέκτρα. Το τελετουργικό παιχνίδι της αυτογνωσίας συνεχίζεται μέχρι να φτάσει η ιερή ώρα, η στιγμή της λύτρωσης. Δύσκολη τελετουργία, καθώς διέρχεται μέσα από καταστάσεις οδύνης, μαστιγώματος και αφοπλιστικής ειλικρίνειας. Μια ομολογία, μια διαμαρτυρία γυναικών εκφραζόμενη από τη ματιά ενός άντρα αλλά και την ευγένεια ψυχής, την αγάπη και τον σεβασμό προς τη γυναίκα που τη θέλει μια οντότητα απόλυτα εναρμονισμένη με τη φυσική εξέλιξή της. Μια οντότητα ελεύθερη, δυνατή, μορφωμένη και ερωτική, απαλλαγμένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος.
ΚΕΙΜΕΝΟ- ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ-ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΤΣΙΡΙΓΚΟΥΛΗΣ
ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ ΜΕ ΣΕΙΡΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ
ΜΑΜΟΥΝΙ- ΒΙΒΙΑΝ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΗΛΕΚΤΡΑ – ΑΛΕΞΙΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΧΡΥΣΟΘΕΜΙΣ – ΒΙΒΙΑΝ ΙΩΑΝΝΟΥ
ΜΟΥΣΙΚΗ- ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΝΑΡΗΣ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΕΒΟΥΔΑΣ
Μακιγιαζ: Αλέξανδρος Λόγγος
VIDEO ART- ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΕΝΔΡΑΝΗΣ
ΑΦΙΣΑ- AELLA
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ : Παρασκευή 24/2 και Παρασκευή 3/3 2017
Θα χαρούμε πολύ να τιμήσετε με την παρουσία σας και να ενισχύσετε την προσπάθειά μας κατά της κακοποίησης των γυναικών. ΕΙΣΟΔΟΣ ΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΥΝΕΙΣΦΟΡΑ
Φίλοι στο Φίλιον
Οι εκδόσεις Κοινωνία των (δε)κάτων σας προσκαλούν την Δευτέρα 6 Μαρτίου 2017, στις 8 μμ. στο Φίλιον, Σκουφά 34, για μία σήραγγα επικοινωνίας της ποίησης με την κοινωνία όπου ποιητές θα παρουσιάσουν το ποίημά τους όπως δημοσιεύεται στον τόμο ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 2015, επιμέλεια Γιώργου Χ. Θεοχάρη και Κωνσταντίνου Β. Μπούρα. Μεταξύ άλλων θα διαβάσουν και οι Πόπη Αρωνιάδα, Παναγιώτης Βούζης, Βασίλης Ζηλάκος, Σοφία Κολοτούρου, Πόλυ Μαμακάκη, Χάρης Μελιτάς, Λέλη Μπέη, Χαριτίνη Ξύδη, Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Π. Σερενές, Ελένη Τζατζιμάκη, Λουάν Τζούλις, Μάριον Χωρεάνθη. Την βραδιά παρουσιάζουν οι Θέμης Ροδαμίτης και Κωνσταντίνος Μπούρας.
Παρνασσός: ιδιωτική συναυλία σε διοργάνωση του ζεύγους Guerland. Οι διεθνείς Ρώσοι σολίστ Fedor Rudin στο βιολί και Ιβάν Rudin στο πιάνο.
«Και μέσα στην Τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της»
Κωστής Πέτρου Φωτιάδης Καβάφης
Η Ιδιωτική Πρωτοβουλία στην Ελλάδα είναι η αιτία για όλα τα αγαθά και καλά κι ωφέλιμα ταις ψυχαίς ημών. Συγχαίρω τον Γάλλο φίλο Xavier Guerland και τη σύζυγό του για την κατανυκτική συναυλία που διοργάνωσαν χθες στον Παρνασσό με τους διεθνούς φήμης Ρώσους σολίστ Fedor Rudin στο βιολί και Ιβάν Rudin στο πιάνο.
Μία ώρα διήρκεσε μόνο το «συλλείτουργο» (γιατί λειτουργία είναι η υψηλή Τέχνη της Μουσικής) με δύο έργα:
- Σονάτα για βιολί και πιάνο του César Franck
- Gypsy Ραψωδία για βιολί και ορχήστρα του Maurice Ravel
Θαύμασα την απόλυτη συγκέντρωση των μουσικών, τη σοβαρότητα του εκλεκτού κοινού που δεν χειροκροτούσε ενδιάμεσα. Ανάμεσα στους επαρκείς ακροατές κι ο σπουδαίος συνθέτης μας Μίμης Πλέσσας.
Ο Κύριος Xavier Guerland μας εξήγησε στον πρόλογό του ότι σχεδιάζει και φιλοδοξεί να διοργανώσει στην Ελλάδα ένα φεστιβάλ σοβαρής μουσικής κι αναμένει και την υποστήριξη της Ελλάδας (την υποστήριξη της Γαλλίας όλοι οι άνθρωποι της Τέχνης τη θεωρούν δεδομένη – και είναι!). Υπεύθυνοι ακούτε;
Κωνσταντίνος Μπούρας
Η «Ολεάννα» του Μάμετ και τα όρια στις ανθρώπινες σχέσεις
Μια αριστουργηματική παράσταση στο Θέατρο Όλβιο. Ρεσιτάλ υποκριτικής από τον Δημήτρη Πετρόπουλο – άξιος για βραβείο πρώτου αντρικού ρόλου. Συμπαθητική η Κατερίνα Παπουτσάκη. Νευρικά κουρδισμένη η σκηνοθεσία κι η μετάφραση του Νικορέστη Χανιωτάκη. Λειτουργικός ο σκηνικός διάκοσμος και τα κοστούμια της Ελένης Λιδωρίκη. Υποβλητικά μπαρόκ κι ενίοτε ψυχεδελικοί οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα. Βραβείο επιμέλειας κίνησης αξίζει η Νατάσα Παπαμιχαήλ, αφού μετέτρεψε σε αληθοφανείς κι ρεαλιστικώς αυτονόητες δράσεις όπως το να ανεβαίνει η φοιτήτρια στο τραπέζι συνεδριάσεων… Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη. Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης. Παραγωγή: Θέατρο Olvio.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Συνήθως με κατηγορούν και με προσάπτουν ότι δεν αναφέρομαι στις επιδόσεις των συντελεστών. Επειδή λοιπόν ως κριτικός είμαι ευαίσθητος στην κριτική [αλλιώς δεν θα έκανα (και) αυτή τη δουλειά] πιστεύω ότι έχουν δίκιο κι έτσι ξεκινάω το σημερινό μου σημείωμα στο έγκυρο κι έγκριτο από τους αναγνώστες ηλεκτρονικό περιοδικό του Χρήστου Ναούμ grafein με την αξιολογική αποτίμηση (υποκειμενική ούτως ή άλλως) των ερμηνευτών και των καλλιτεχνικών που συνεισέφεραν σε αυτή τη θεατρική όαση μεσούσης της Κρίσεως και της πληθώρας θεατρικών αποπειρών (όχι αυτοκτονίας, όχι κυριολεκτικώς) εις το κλεινόν άστυ κι αλλαχού.
Το έργο αυτό του Μάμετ διαπραγματεύεται την κατάχρηση εξουσία από τους κατόχους της «έδρας» (πανεπιστημιακής, αλλά και …γενικώς). Τα λεπτά όρια ανάμεσα στο εγώ και στο εσύ, η δημιουργία του εμείς ως πανίσχυρου εγρηγορότος, όταν συνομολογηθεί μια κάποια σύμβαση που μετατρέπεται αυτομάτως σε «σχέση» από το παμπόνηρο συλλογικό κι ατομικό ασυνείδητο… Και μετά, η σύγκρουση συμφερόντων, ο πόλεμος των ερωτισμών, η ανάγκη κυριαρχίας του κάθε ενός εγώ πάνω στο άλλο στέλνουν περίπατο το «αγαπάτε αλλήλλοις» παρά τις αρχικές αγαθές προθέσεις των συμμετεχόντων σε κάθε αστικό δράμα.
Το θέατρο – έχω γράψει πάρα πολλές φορές – ότι λειτουργεί στη σύγχρονη υλιστική κι αντιπνευματική εποχή μας κυρίως ψυχοθεραπευτικά κι αυτοψυχαναλυτικά (ενίοτε κι ως απαράδεκτος ναρκισσιστικός αυτισμός που προσβάλλει την αισθητική του κοινού δημιουργώντας έτσι μια τεχνητή σύγκρουση που συμβάλλει τα μάλα στην οικονομική αποζημίωση των συμμετεχόντων σε τέτοιες ακραίες θεατρικές παραγωγές. Η αρνητική διαφήμιση είναι ο καλύτερος τρόπος ξεπλύματος χρήματος και παράπλευρη απώλεια της φιλελεύθερης οικονομίας που βασίζεται στον ανταγωνισμό, που δεν είναι πάντα συνώνυμος με την ευγενή άμιλλα.
Έτσι λοιπόν, σε αυτό το έργο του Μάμετ οι δύο πόλοι της σύγκρουσης δίνουν ο ένας στον άλλον «χτυπήματα κάτω από τη μέση» (στην αρχική λεκτικά και νοητικά, μετά και σωματικά). Ο επιπολής «βιασμός» πραγματοποιείται στο τέλος. Εξαίρετη η έμπνευση σκηνοθέτη κι ερμηνευτών να γοργανασαίνουν ηδονικά στο τέλος οι δύο ισότιμοι πρωταγωνιστές. Το ζητούμενο ήταν η ανταλλαγή βιοενέργειας κατ’ αρχήν (κι όχι απαραιτήτως και σωματικών υγρών – ας μην ξεχνάμε ότι το έργο γράφτηκε το 1992, μετά το ξέσπασμα της λαίλαπας του aids. Στην εποχή του safe sex που ήταν προτιμότερο να συμμετέχεις σε θεατρικές-εικονικές συγκρούσεις παρά να κάνεις έρωτα. Make war not love!!! (δική μου η λογοπαιγνική αντιστροφή).
Ένας καθηγητής σε παλιομοδίτικη πανεπιστημιακή έδρα δοκιμάζει το άβατο της Γνώσεως και δοκιμάζεται, έντρομος κι ο ίδιος, αγοραφοβικός κι επικίνδυνος… Μέρος του συστήματος, αλλά κι αμφισβητίας του (οξύμωρο). Στην Ελλάδα λέμε «δε γλείφεις εκεί που φτύνεις» και «χέρι που σε ταΐζει δεν το δαγκώνεις». Όμως τα πανεπιστημιακά εκπαιδευτικά ιδρύματα γίνανε ίσως άσυλα μιας τζάμπα μαγκιάς, μια επιπόλαιας διαφήμισης, άντρα εφηβόφιλων και άλλοθι για συναισθηματικές αναπηρίες για να πω τη λέξη «διαστροφές» που δεν είναι καθόλου μα καθόλου πια political correct!!!
Μια φοιτήτρια, μάλλον χαζή και συνδικαλισμένη είναι περισσότερο επικίνδυνη κι από απασφαλισμένη χειροβομβίδα, από πυρηνική κεφαλή χωρίς κωδικούς, ενεργοποιημένη. Η ημιμάθεια συνδυασμένη με αλαζονεία και πελατειακές σχέσεις «δώσμου να σου δώσω» οδήγησαν σε μια διεθνή παρακμή όχι μόνον τον εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και όλην την πνευματική παραγωγή, ειδικά στο θέατρο, που «περνάει Κρίση» από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου (γεννηθείς το 1962).
Οι δύο μαζί, έντρομοι και τρομοκράτες, φοβικοί κι εκφοβιστικοί, εκβιαστές κι εκβιαζόμενοι, μπλέκουν σε έναν ιστό της αράχνης που οι ίδιοι φιλοτέχνησαν με πολλήν ασέβειαν και χωρίς αιδώ.
Μετά από αυτή την παράσταση, ο επαρκής θεατής θα κάνει ίσως μέρες να περάσει έξω από πανεπιστήμιο, μην «τον πάρει καμία αδέσποτη».
Αριστουργηματική παράσταση. Από τις λίγες που επηρεάζουν τον θεατή και νοητικώς και συναισθηματικώς.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.olviotheater.gr/html/GR/now/OLEANNA/OLEANNA.html
ΟΛΕΑΝΝΑ
“Οποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος”
Ντέιβιντ Μάμετ
Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.
Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.
Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.
Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σε σκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.
http://www.culturenow.gr/54254/oleanna-toy-nteivint-mamet-sto-theatro-olvio
«Εκείνος λέει, ότι ήταν απλώς ένα μάθημα. Εκείνη, σεξουαλική παρενόχληση.
Όποιον και να πιστέψετε, θα κάνετε λάθος».
Ντέιβιντ Μάμετ
Η “Ολεάννα”, έργο εμβληματικό του βραβευμένου με Πούλιτζερ συγγραφέαΝτέιβιντ Μάμετ, παρουσιάζεται από τις 11 Φεβρουαρίου στο θέατρο OLVIO. Ο Δημήτρης Πετρόπουλος, στο ρόλο του καθηγητή Πανεπιστημίου και η Κατερίνα Παπουτσάκη στο ρόλο της φοιτήτριας, παγιδευμένοι σε ένα ανελέητο παιχνίδι εξουσίας, αναμετρώνται με σφοδρότητα στο ευαίσθητο πεδίο της εκπαίδευσης.
Ένας επιτυχημένος Καθηγητής Πανεπιστημίου προτείνει σε μια νεαρή φοιτήτριά του ιδιαίτερα μαθήματα, καθώς εκείνη ανησυχεί, ότι θα αποτύχει στις εξετάσεις. Μια συνήθης, όμως, συμφωνία εξελίσσεται σε μια βίαιη λεκτικά, ψυχολογικά και σωματικά αντιπαράθεση: η φοιτήτρια τον κατηγορεί για κατάχρηση εξουσίας και σεξουαλική παρενόχληση και για τον καθηγητή το όνειρο της μονιμοποίησης και της αγοράς ενός καινούργιου σπιτιού καταρρέει.
Στην “Ολεάννα”, ο Ντέιβιντ Μάμετ διερευνά τα όρια των ανθρωπίνων σχέσεων, σκιαγραφεί τις σχέσεις εξουσίας που αναπτύσσονται ανάμεσα στα φύλα και καταδεικνύει την αδυναμία ουσιαστικής επικοινωνίας μέσω του λόγου. Κυρίως, όμως, ο Μάμετ γράφει ένα έργο για την πολιτική ορθότητα.
Γραμμένη το 1992, η “Ολεάννα” ανέβηκε ένα χρόνο αργότερα στο διεθνούς φήμης Royal Court Theatre σεσκηνοθεσία του βραβευμένου με Νομπέλ Χάρολντ Πίντερ. To 1994 o ίδιος ο Μάμετ μετέφερε το έργο του και στον κινηματογράφο με τον ομώνυμο τίτλο.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Πετρόπουλος και Κατερίνα Παπουτσάκη
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Νικορέστης Χανιωτάκης
Σκηνικά- Κοστούμια: Έλλη Λιδωρικιώτη
Επιμέλεια Κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Βοηθός σκηνοθέτη: Έμμα Μαυρέλη
Φωτογραφίες-Video: Νίκος Βούλγαρης
Παραγωγή: Θέατρο Olvio
