Παρόραμα – ποιητική αναδημιουργία
(ακούγοντας την Δάφνη-Μαρία Γκυ-Βουβάλη
να διαβάζει κείμενά της από το βιβλίο “Τα λόγια τού ονείρου”
Στο εργαστήριο ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τού ΠΑΔΑ την Τρίτη 17/1/2023)
Λεύκες και ευκάλυπτοι
Μορφοποιούν το Άφατο,
Τον αγέρα υποδέχονται σαν εραστή.
Το κρύο λατρεύουν σαν τανάλια
Ευεργετική,
Την ζέστη απεχθάνονται
Γιατί πληθαίνουν τα έντομα
Που θα τα ξεπλύνει η βροχή
Τη μέρα που καταβυθίστηκε
Η Ατλαντίδα…
***
Λόγια πετούμενα
Λόγια χιονάνθρωποι
Που λιώνουν στο πρώτο άγγιγμα
Τού Θανάτου,
Μαύρος Ήλιος που δεν ζεσταίνει
**
Ιριδίζουσες
Πομφόλυγες
Σεληνιακές
Υδρωπικιάζουσες
Όζουσες οξυγόνου
Στο σώμα τής Νύχτας,
Ορφικός ψαλμός
Κοτσυφιών
Που υιοθετήθηκαν από
Πεπλανημένα αηδόνια…
Ροδαλό το βαθυγάλαζο
Τού πεπερασμένου
Γαλαξία.
*
Σκούρα μωβ η πείνα
Σαν πτώμα μπαρουτοκαπνισμένο
Σε τζάκι
Σβησμένο αιώνες πριν…
Παρανάλωμα Φωτός
Το νυχτερινό παγόβουνο…
Σέλας εσώτερον
Αναστεναγμός άστρων
Που θα τα καταπιεί άσπρη σπηλιά
Με ψαλμωδίες αγγέλων στοιχειωμένη…
Κολυμπάμε σαν μολυβένια
Δελφίνια,
Στρατιωτάκια τού Σκότους,
Είδαμε τα καζάντια μας:
Κατάντια σκουριασμένη
Τ’ άδεια καζάνια
Από ορείχαλκον αφρισμένον
Μετά από εμετό
Νεροποντής με φωτιά
Φώτα δειλά
Που τρώνε τους σταλαγμίτες
Σαν οξύ
Σπλάχνων προϊστορικού κήτους
Αμφιβίου
Στα απώτατα βάθη
Των σπηλαίων
Μιάς νηοπομπής
Αμφιβόλου βίου
Από αδέσποτα φαναράκια
Που επιπλέουν…
Λυγμοί, πνιγμοί, αλαλαγμοί,
Παραλυτικοί
Χωρίς ελπίδα σωτηρίας…
Ο θεραπευτής – βλέπεις – προσγειώθηκε κατά λάθος
Σε άλλον εξωπλανήτη…
Λάκκος φωτός
Περιτριγυρισμένος
Από σμέρνες…
Μηρυκάζοντας μουσικές
Που δεν έχουν περάσει από του αυλού το καλάμι,
Από κοχύλι αυτιού δεν έχουν διέλθει…
Κι εμείς κολυμπάμε
Μολυβένια δελφίνια
Στο βάθος μιας λίμνης
Από μέλι και γάλα φωτερό
Ενεργοπληροφοριακό πεδίο μυστικό
Στα βρόγχια μιάς γης
Που δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμη
Με βράχια ψαροκόκαλα
Σαν το διπλό πελέκι
Τής Κλυταιμ(ν)ήστρας…
Σιναπόσπορος μέλας.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Χαϊκού μου σε περιοδικό της όχι και τόσο μακρινής Ιαπωνίας!!!
έξω πάμε καλά!!!
μέσα σε λίγους μήνες εκδόθηκαν ένα βιβλίο στην Ελλάδα:
ένα βιβλίο στη Σεβίλλη:
και το πλέον πρόσφατο βιβλίο στο Παρίσι:
SOUS LA CONSTELLATION D’HECATE
Το 3ο βιβλίο μου στο Παρίσι (μεταφρασμένα τα ΑΡΧΑΙΟΘΕΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΜΟΥ ΈΡΓΑ από τον τόμο “Στον αστερισμό τής Εκάτης”, εκδόσεις Δωδώνη 1995)
SOUS LA CONSTELLATION D’HECATE
ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ:
https://www.openbook.gr/ston-asterismo-tis-ekatis/
άλλα αρχαιόθεμα θεατρικά μου κείμενα, ελεύθερα στο: https://www.openbook.gr/tag/konstantinos-bouras/
και τα πλέον πρόσφατα:
ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ, ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΜΟΥ σε τακτική βάση
Στα ηλεκτρονικά περιοδικά:
Στα έντυπα περιοδικά:
ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ
(δε)κατα
Poetix…
Σε εφημερίδες:
ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ τής κυριακάτικης ΑΥΓΗΣ
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ μου στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τού ΠΑΔΑ (Τρίτη 21 Φεβρουαρίου 2023, 6-8μμ στο κτήριο 16, αμφιθέατρο 002)
Ειρήνη Αντωνάκη, μία τεταρτοετής φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής Ε.Μ.Π. αποκαλύπτει το τεράστιο εικαστικό ταλέντο της στην παγκόσμια πρώτη ατομική έκθεση που ανοίγει τα μάτια στο κοινό για το τι μέλλει γενέσθαι και προς τα πού οδεύει η σύγχρονη Τέχνη.
Διθυραμβικά σχόλια από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρακολουθώ συχνά τους νέους, κυνηγάω τα ταλέντα, τα βοηθώ να ορθοποδήσουν, δίδω βήμα «γην και ύδωρ» σε κάθε πρωτοεμφανιζόμενο που έχει να καταθέσει, να συνεισφέρει κάτι στην Παγκόσμια Συλλογική Πανανθρώπινη Συνειδητότητα.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η πρωτοεμφανιζόμενη είναι η αρχιτεκτόνισσα και ζωγράφος Ειρήνη Αντωνάκη, που υπερβαίνει τα συνήθη όρια και απεικονίζει το Χάος με μια εύθυμη διάθεση που θυμίζει τους μεγάλους φιλοσόφους της Αρχαιότητας.
Ο Πάνας, το Ά-παν και ο πανικός δεν είχαν ακόμη δαιμονοποιηθεί από τους σκοταδιστές και η βακχική ένωση με το Όλον ήταν και ιερή και επιθυμητή και κοσμογόνος.
Με στοιχεία από την αισθητική των κόμικς, με χρήση ιδιοφυώς επιζωγραφισμένων φωτογραφιών, με μεικτές τεχνικές, αλλά με ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΧΕΔΙΑΣΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ, η καινοφανής εικαστική εργασία της Ειρήνης Αντωνάκη ανοίγει καινούργιους δρόμους προς την ενοποίηση των Τεχνών, προς το Ολικό Καλλιτέχνημα που προϋποθέτει και συνεπάγεται μια ολιστική αντιμετώπιση της ζωής, του ανθρώπου και του οικοσυστήματος Γαία.
Ναι, είναι αρχετυπική η έμπνευσή της: παραπέμπει στον ορφικό Έρωτα, στο «γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον» της Σαπφούς.
Είναι εμπνευσμένη και πνευματώδης, αυτοσαρκαστική και ειρωνική, αλλά με έντονο το ουμανιστικό στοιχείο. Είναι φιλάνθρωπος όπως οι φιλόζωοι. Δεν είναι όμως από εδώ. Δεν είναι ποτέ απόλυτα εδώ. Δεν είναι προσγειωμένη κι εύχομαι ποτέ να μην γίνει.
Μας ζωγραφίζει όπως ένας τουρίστας από το διάστημα και γι’ αυτό είναι φρέσκια και καλοδεχούμενη η ματιά της. Είναι ωραία και αιρετική, πανομοιότυπη με το έργο της και διαφορετική ως εκ τούτου.
Είναι ένα ανερχόμενο ταλέντο που μόλις ανέτειλε. Ανακαλύψτε την, βοηθήστε την, προβάλλετε την προσωπικότητα και το ίχνος της στην Ύλη. Τα υλικά βρίσκονται, διατίθενται εν αφθονία, όταν περπατάει ο σύγχρονος Βαν-Γκογκ ανάμεσά μας. Υποδεχτείτε τον για να έχει καλύτερη πορεία από εκείνον, εν ζωή, προθανάτια ευτυχία. Για εμάς περισσότερο και όχι για εκείνην. Ο καλλιτέχνης, ο ποιητής, βασανίζεται, πάσχει για ολάκερη την οικουμένη, για τους αμνήμονες, για τους αγνώμονες, για τους ανελέητους, γιατί ο Poeta vates είναι ελεήμων, εξ ορισμού. Και μεμονωμένος, μοναχικός αλλά όχι και απομονωμένος. Συμβάλλετε στην προβολή ενός ιδανικού αστρικού φαινομένου στις οθόνες της Συλλογικής Συνειδητότητας. Μόνον έτσι θα εμπλουτιστούμε από ουράνιες μουσικές, πυθαγόρειες. Ας είμαστε γενναιόδωροι με τους ταλαντούχους. Είναι η απόδειξη της ύπαρξης του Θεού, του Πρωταρχικού Δημιουργού, του Υπερτάτου Νοός. Οι μεγάλοι καλλιτέχνες μάς βοηθούν να διαπλέψουμε την Τάξη μέσα στο φαινομενικό Χάος. Ακριβώς όπως ποιεί η μεγαλοφυής Ειρήνη Αντωνάκη, Η ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ.
Ενθουσιώδης όταν ανακαλύπτω το Φως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Δελτίο Τύπου
Εγκαινιάζεται το Σάββατo 25 Σεπτεμβρίου 2021 «μια άλλη εικαστική πρόταση,
στις Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. Χ ΒΟΟΖΕ, με τον τίτλο: “hazy lucidity”»
Η Ειρήνη Αντωνάκη, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής, είναι μια ανήσυχη, νέα,
δημιουργός, με πάμπολλα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα (θέατρο, μουσική, λογοτεχνία,
φωτογραφία).
Στα έργα που παρουσιάζει υπάρχει ένας συνδυασμός ζωγραφικής, σχεδίων, κειμένων
και φωτογραφίας, άλλοτε μεμονωμένα και άλλοτε συνδυαστικά σύμφωνα με την
εκδοχή του collage. Ως υλικά, χρησιμοποιεί από χρώμα, κάρβουνο, μελάνι, ενώ
πλέον οι ψηφιακές εμπλοκές δεν την αφήνουν καθόλου αδιάφορη.
Τα θέματα που θίγει είναι πολιτικά, κοινωνικά και προσωπικά και είναι ένας
εκτονωτικός τρόπος για την αποφόρτιση του γενικότερου αρνητισμού που όλοι
βιώνουμε.
Και όπως σημειώνει ο Κωνσταντίνος Μπάσιος: «Η, αρχικά εισπραττόμενη,
ανατρεπτική και γκροτέσκα [ζωγραφική] πραγματικότητα επιτυγχάνει να προκαλέσει
την επισταμένη προσοχή μας, ακριβώς διότι μετέρχεται απεικονιστικών τεχνικών,
που ενώ με την κατανόησή τους προκύπτει μια ενδιαφέρουσα διανοητική συνάφεια,
εν τέλει διατηρεί ανέπαφο το κρυπτικό της νόημα.
Μαζί με όλες αυτές τις τεχνικές -που ίσως, [και μπορεί να] είναι τεχνάσματα- η
Ειρήνη Αντωνάκη χρησιμοποιεί και τις λεγόμενες κειμενικές καταγραφές, που ενώ
προ(σ)καλούν το βλέμμα του θεατή, εν τέλει το κρατά σε μια κάποια απόσταση.
Η ισορροπία ανάμεσα στο ‘εκτίθεμαι’ και στο ‘αποκρύβομαι’, σχεδόν ποτέ, δεν
επιλύεται. Και, ίσως, για αυτό το λόγο θα εξακολουθήσει να ζωγραφίζει. Ενώ εμείς
γοητευμένοι, μαγεμένοι ή και απορημένοι με τις comic-like βινιέτες επιμένουμε να
βλέπουμε».
Διάρκεια έκθεσης: 25/09/21-05/10/21
2. Ειρήνη Αντωνάκη, ένα φωτεινό μετέωρο χωρίς σκιά, μακράς διαρκείας κι αενάου επιστροφής
Εικαστική κριτική από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως εκπλήσσομαι στα εγκαίνια εκθέσεων και στις παρουσιάσεις ποιητικών συλλογών, γιατί η Τέχνη μοιάζει σα να έχει πεθάνει και η ποίηση καρκινοβατεί.
Όμως πρόκειται περί απλής νεκροφανείας, που διακόπτεται κατά διαστήματα από αλλαγές πλευρού, όπως γυρίζει στο μαξιλάρι του ανήσυχος ο καταστροφέας Σίβα κάθε που ηχούν οι σάλπιγγες της αλλαγής εποχής και καινούργια πολιτισμικά στρώματα εναποτίθενται επί των παλαιοτέρων.
Ειρήνη Αντωνάκη, ένα παιδί, σχεδόν έφηβη, φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής, μέσα από την αισθητική των κόμικς, με κολλάζ και επιζωγραφισμένες φωτογραφίες, με το πινέλο και το πενάκι, ζωγραφίζει αποστεωμένες φιγούρες που ασφυκτιούν σαν τον Λαοκόοντα, περιζωσμένες από κοσμοϊστορικά τέρατα απείρου χωροχρονικού βεληνεκούς.
Ειδικά τα μαλλιά, είναι ανακατωμένα σαν της τρελής και τείνουν προς τα επάνω σαν να τα ρουφάει μια μαύρη τρύπα αόρατη στους γυμνούς ανθρώπινους οφθαλμούς.
Υπάρχει όμως και η σκοτεινή, αιματοβαμμένη σκάλα που οδηγεί προς το Φως, το αρχετυπικό και ανεξίτηλον ομηρικόν Φάος, υπόσχεση ελπίδας και χνάρι σωτηριολογικό.
Αυτή η μεταφυσική διάσταση δίνει στο εικαστικό έργο της πρωτοεμφανιζόμενης Ειρήνης Αντωνάκη μια αχλύ συμπαντική Και υπερκόσμια, σαν να μην αφορά τη γη.
Φιγούρες σαν τον αλυσσοδεμένο στον Καύκασο Γίγαντα Πενθέα, αντάμα με όντα που μοιάζουν δαιμονικά, είναι όμως ταλαίπωρα κι αναξιοπαθούντα ανθρώπινα όντα, σύμβολα μιας εποχής ταραγμένης και χαοτικής.
Αυτό ακριβώς το Χάος εικονοποιεί εξορκίζοντάς το η ταλαντούχος εικαστική καλλιτέχνις.
Μόνον που πρόκειται και για έξωθεν και για ένδοθεν ταραχή, φιλοσοφική, μετεφηβική.
Η αγωνία των σύγχρονων νέων, η δυσκολία τους να προσαρμοστούν και να ενταχθούν αρμονικά σε ένα δυσλειτουργικό σύστημα που μοιάζει να καταρρέει, αλλά απλώς μετεξελίσσεται σε κάτι άλλο καινοφανές, η αγωνία αυτή είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη να βαδίσουμε στο μέλλον με σταθερά βήματα στο παρόν και χωρίς να απαρνηθούμε το σκοτεινό και δυσοίωνο παρελθόν, που μας προίκισε όμως με την αγάπη εκείνη που κινεί σύμπαντα και μεταμορφώνει την στυγνή Ύλη σε Φως.
Οι νέοι σήμερα είναι μορφωμένοι και σπουδαγμένοι. Διαθέτουν περισσότερες προσλαμβάνουσες εικόνες από τις παλαιότερες γενεές. Είναι προνομιούχοι και δεν το ξέρουν. Αυτός ο καταιγισμός πληροφορίας, η διάχυσις Γνώσεως μέσω του Διαδικτύου, τους καθιστούν πολίτες του κόσμου.
Η Ειρήνη Αντωνάκη «έσκασε από το αυγό», προοιωνίζει την ανατολή, την επανεμφάνιση του «ορφικού ωού» και φέρει μαζί της την ελπίδα για μια καινούργια Αναγέννηση.
Υποκλίνομαι μπροστά της με ενθουσιασμό και δοξάζω το πρωτόλειο έργο της ως υπόσχεση για διεθνή παρουσία και παγκόσμια συνεισφορά.
Η σταδιοδρομία, κάθε σταδιοδρομία, και ειδικότερα η καλλιτεχνική, αρχίζει με την εμψύχωση του κοινού. Χειροκροτήστε την λοιπόν!!!
Μετά Λόγου Γνώσεως και περισσού ενθουσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Tabula Obscura
Μια άλλη εικαστική πρόταση, από μια ανήσυχη, νέα, αυτοδίδακτη δημιουργό εκτίθεται στις Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. Χ ΒΟΟΖΕ, στο πατάρι (στο λεγόμενο και Overview), με τον τίτλο: “hazy lucidity”.
Πρόκειται για μια, άκρως προσωποποιημένη, σειρά έργων, υπό τις εξής συνθήκες / έννοιες: – Αφορούν σε θέματα που σχετίζονται με την ίδια (Ειρήνη Αντωνάκη, το όνομά της). – Επιλέγει, ως κεντρικά στοιχεία της κάθε σύνθεσής της, μια φυσιογνωμία, γύρω από την οποία διαπλέκεται ένας αφηγημένος ζωγραφικός μικρόκοσμος. – Η κλίμακα των απεικονιζομένων προσώπων είναι τεράστια σε σχέση με την τελική εικόνα. Η, αρχικά εισπραττόμενη, ανατρεπτική και γκροτέσκα πραγματικότητα επιτυγχάνει να προκαλέσει την επισταμένη προσοχή μας, ακριβώς διότι μετέρχεται απεικονιστικών τεχνικών, που ενώ με την κατανόησή τους προκύπτει μια ενδιαφέρουσα διανοητική συνάφεια, εν τέλει διατηρεί ανέπαφο το κρυπτικό της νόημα. Τα παραδείγματα είναι πολλά, για να μην τα προσέξουμε, όπως: • τα μαλλιά που μοιάζουν με χειρόγραφα γράμματα, • το σώμα που φαίνεται να είναι το περιττό φορτίο, • το εσωτερικό context, που από στοιχείο αναφοράς καθίσταται το περιβάλλον της κατάρρευσης ή της παρακμής, • οι απειράριθμες μονογραφές, που καταλήγουν να δημιουργήσουν ένα δικό τους τοπίο. Μαζί με όλες αυτές τις τεχνικές -που ίσως, [και μπορεί να] είναι τεχνάσματα- η Ε. Α. χρησιμοποιεί και τις λεγόμενες κειμενικές καταγραφές, που ενώ προ(σ)καλούν το βλέμμα του θεατή, εν τέλει το κρατά σε μια κάποια απόσταση. Η ισορροπία ανάμεσα στο ‘εκτίθεμαι’ και στο ‘αποκρύβομαι’, σχεδόν ποτέ, δεν επιλύεται. Και, ίσως, για αυτό το λόγο θα εξακολουθήσει να ζωγραφίζει. Ενώ εμείς γοητευμένοι, μαγεμένοι ή και απορημένοι με τις comic-like βινιέτες επιμένουμε να βλέπουμε.
Κωνσταντίνος Μπάσιος μέλος της A.I.C.A
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ μου στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τού ΠΑΔΑ (Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2023, 6-8μμ στο κτήριο 16, αμφιθέατρο 002)
Ο μαρμαροθαυματοποιός ΚΩΣΤΑΣ ΝΤΑΗΣ: Ο σύγχρονος Μονέ-Παρθένης-Μπουζιάνης-Μπαχαριάν-Χαλεπάς…
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Δίας σαν χρυσή βροχή γονιμοποιεί την Γαία, εκπληρώνοντας το θέλημα τού παππού του, Ουρανού και εις πείσμα τού πλεονέκτη πατρός Κρόνου…
Ποτέ το νερό δεν ζωγραφίστηκε έτσι, ούτε από τον Μονέ.
Ποτέ το λευκό δεν έρευσε έτσι ούτε από τον Ασαντούρ Μπαχαριάν (στη Γκαλερί Ώρα, Ξενοφώντος 7).
Ποτέ το σχήμα δεν ήταν τόσο περιεκτικό, ούτε στον Παρθένη.
Ποτέ οι όγκοι δεν αποδόθηκαν τόσο τρισδιάστατα σε έναν καμβά. Ο Μπουζιάνης συναντάει τον Χαλεπά και ποιούν τον γλυπτο-ζωγράφο Κώστα Νταή, που έζησε σε χαλεπούς καιρούς, που τιμωρήθηκε για τις πρόωρες ζωγραφικές του επιδόσεις, αυτό όμως τον χαλύβδωσε να γίνει μεγάλος. Θα πρέπει ενδεχομένως να ευχαριστήσει τους διώκτες του.
Ο Μονέ θα ζήλευε αυτές τις λιμνογραφίες.
Ταξιδεύεις καλύτερα όταν κινείσαι γύρω από τους πίνακες τού Κώστα Νταή, σαν να είναι γλυπτά και τότε δημιουργείται ένας μετά-πίνακας, διαφορετικός κάθε φορά, ανάλογα με τον βηματισμό και το φως που πέφτει επάνω στο μεγαλούργημα.
Διεθνής καλλιτέχνης, παγκόσμιος, σωστά αξιοποιημένος σε έναν εκθεσιακό χώρο από τους ατμοσφαιρικότερους τής Αττικής, άριστα επιμελημένος από τον πολυκαλλιτέχνη και διαχρονικό μυαλό Νικόλαο Ζήβα, που είναι τόσο ιδιοφυής ώστε να μπορεί να γελάει σαν τον Μότσαρτ!!!
Μην χάσετε αυτό το σύγχρονο θαύμα. Εμπλουτίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα με την Υψηλή Αισθητική που απευθύνεται σε όλα τα μάτια κι απωκοδικοποιείται από μία ευρυτάτη γκάμα συνδημιουργικών θεατών οίτινες αναγιγνώσκουν το πασιφανές μυστηριώδες και μυούνται μέσα από αυτά τα τεχνουργήματα στο Αρχέγονο Φως, όπως αντανακλάται και διαθλάται στο νερό (σε όλες τις μορφές Αυτού).
Μετά περιπατητικής φιλοσοφημένης εκστάσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου:
ΑΡΧΈΓΟΝΕΣ ΌΨΕΙΣ ΤΟΥ ΓΕΝΕΘΛΊΟΥ ΤΌΠΟΥ
Ιδού ένας χρωστήρας που τιθασεύει την καταιγίδα πάνω από τον Κάμπο, παγιδεύει τη ροή του αρχαίου Πηνειού, του Όλυμπου τα προϊστορικά τα χιόνια κρυσταλλώνει. Η ζωγραφική ποίηση του Κώστα Νταή και η στοργή για τη γενέθλια γή του, αποτυπώνονται με ενάργεια και δυναμικότητα πάνω στο χαρτί και τον καμβά. Ξεπερνά την εντοπιότητα και καθίσταται μία Οικουμενική Ζωγραφική, που απογυμνώνει την τεχνολογική μνήμη του θεατή, ο οποίος μένει ξαφνικά ενεός, μπροστά στην ανέγγιχτη φύση. Η δραματικότητα των χειρονομιακών περασμάτων των χρωμάτων στην ζωγραφική επιφάνεια, προκαλεί μια αίσθηση πρωτογονικού τοπίου και επιφέρει την ταύτισή της με αυτό.
Ο ΚΏΣΤΑΣ ΝΤΑΉΣ είναι ένας δεξιοτέχνης της απλότητας, ένας δραματουργός φυσικών σκηνών, με λιγότερο ρομαντισμό και περισσότερη χειρονομία από τον Turner. Το έργο του μας (καθ)οδηγεί πίσω στα τοπία της καταγωγής μας, με τα οποία έχουμε χάσει την άμεση επαφή, παγιδευμένοι στους αστικούς κατακερματισμένους κλωβούς μας.
Η παρουσίαση των έργων του Κώστα Νταή τιμά τον χώρο μας και καθιστά ευνόητη τη χαρά και την ευτυχία της συνεργασίας μας.
Νίκος Ζήβας για την Zivasart Gallery
Σύντομο βιογραφικό:
ΚΏΣΤΑΣ ΝΤΑΉΣ
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1954
Σπούδασε στη σχολή Καλών Τεχνών της Τήνου (1968 – 1971) και εργάστηκε στη ζωγραφική και τη γλυπτική στο μάρμαρο, στην Αθήνα και στη Λάρισα.
Την περίοδο 2003-2013 εργάστηκε στις αναστηλώσεις των μνημείων της Ακρόπολης των Αθηνών, ως εξειδικευμένος μαρμαρογλύπτης.
Συνεργάστηκε σκιτσογραφώντας με το λογοτεχνικό περιοδικό “Το Δέντρο”.
Είναι μέλος του Εικαστικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.
Έργα του ανήκουν σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.
Zivasart Gallery
Παντανάσσης 1 Μαρούσι
Τηλ. 210 6830648, 6936 531 703
η εισήγησή μου στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΔΑ (Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2023, 6-8μμ, κτήριο 16, αμφιθέατρο 002) – προανάρτηση προκειμένου να έχουν χρόνο οι συμμετέχοντες/συμμετέχουσες να μελετήσουν και να συμμετάσχουν στη συζήτηση…
Συν-χρονικ-ότητες – Syn–chroni–cities
SYNCHRONICITIES_ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥΣ
(πέντε καλλιτέχνες κι ένας ποιητής συνδιαλέγονται
Πάνω από τα μαύρα σύννεφα που καλύπτουν την Ανθρωπότητα
Αναζητώντας το εκτυφλωτικό Φάος που διαλύει
Κάθε σκεπτομορφή αρνητικότητας και μίσους…
Υπέρ αγάπης συντονισμένες και συντονισμένοι,
Ο κάθε ένας κι η κάθε μία από την δική του ιδιοσυχνότητα
Συμβάλλει εποικοδομητικά στη σύνθεση
Ενός διεθνούς ψηφιδωτού
Με τα οικουμενικά νοήματα-αιτήματα
Ελευθερίας, Ισότητας-Ισονομίας, Δικαιοσύνης, Ειρήνης, Ευδοκίας, Ομονοίας, Αδελφοσύνης όλων…)
Μία συλλογική έκθεση με φωτογραφίες
Επαρκών καλλιτεχνών
Που αναζητούν το φως
Εντός κι εκτός
Δημιουργώντας τοπία
Αρρήτου πλησμονής
Και καθιερώσεως
Τού καθημερινού,
Καθοσιώσεως
Τού ανοίκειου,
Επισμαλτώσεως
Τού Αόρατου,
Εκλογικεύσεως
Τού Άρρητου,
Επικεραμώσεως
Τού Άφατου…
Πέντε φωνές, αέρινες και μυστικές, βροντώδεις κι υποτονθορύζουσες…
luminouseyeΚΕΙΜΕΝΑΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΩΝ
LUMINOUS EYE GERONTAKOS Synchronicities
Ηχοσκιάσεις και φωτοσώματα παλεύουν να ενσωματωθούν στον κόσμο τής ψυχρής ύλης, έντομα ενθυλακωμένα σε κεχριμπάρι, αρχαίο, μεσοποταμιακό.
Ματιές φυλακισμένες που απελευθερώνονται δια των αντιθέσεων, των αντιφάσεων, των ετερογενών προσχώσεων στο υπέρ-έδαφος τής Συλλογικής Συνειδητότητας.
Τέχνη το βλέπειν, τέχνη το ακούειν, τέχνη το γράφειν, άθλημα το συν-γράφειν κι όλα αυτά συναντώνται εδώ, μαζί, δια της συναισθητικής μεταφοράς που συνέχει το συνεκδοχικό (και συνεκδοτικό) αυτό έργο που ακτινοβολεί ιδιοφυώς ως μέρος αντί του όλου, αφού το Ά-Παν προνόμιον των αθανάτων είναι.
Είναι και φαίνεσθαι σε μια συνεκτική μεταφορά τού Αοράτου στα δεδομένα των ανθρωπίνων μεταισθήσεών μας.
Μετεικάσματα φαιά και ροδοβολούντα, σκιές και πρόσωπα, αγάλματα και άμφια, εικόνες οστεοφυλακίου, μηχανές και φύση σε μια αδιάσπαστη συμπλοκή.
Ουρανοί και γη, ηλιοβασιλέματα και νυχτερινά, τεχνητό φως και θείον.
Η Φύση το διαρκώς ζητούμενο κι αιωνία απουσία.
Τα χρώματα συνάδουν με το couleur locale και παραπέμπουν στην κατά Ευάγγελον Παπανούτσον «αισιοδοξία τής ανάμνησης».
Το «πρωτόγονο» δεν είναι και πρωτογονικό. Ηδονικό όμως είναι (αν όχι και ιδανικό).
Η εκ φύσεως ετερο-συγχρονικότητα αντιλήψεως κι αποτυπώσεως αίρεται (ή μάλλον περιορίζεται) στην καλλιτεχνική, στην «εσκεμμένη» φωτογραφία, όπου η πρόθεση αναζητά την εκπλήρωση, στην ερωτική στιγμή όπου συν-έρχονται χωρίς να προηγούνται ή να υστερούν.
Πέντε καλλιτέχνες, πέντε φωνές, άπειρες ματιές (μία για κάθε επαρκή θεατή-αναγνώστη).
Οι φωτογραφίες αυτές βλέπονται υπό βροχήν πάνω σε τσίγκους και σε ατέλειωτες καλοκαιριές τών ισημερινών τής καρδιάς μας.
Το ιδείν και το ειδέναι σε αναπότρεπτη σύγκρουση παραλλήλων τροχιών στην παραβολική γεωμετρία τού υπερβολικού παρόντος…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΔΑ (Τρίτη 24/1/2023, 5-8μμ, κτήριο 16, αμφιθέατρο 002)
ΚΡΙΤΙΚΟΝ ΠΟΙΗΜΑ, ΠΟΝΗΜΑ ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ ΜΕΤ’ ΑΠΟΧΡΩΝΤΟΣ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΣΟΒΑΡΑΣ ΑΙΤΙΑΣ
Ζωγραφική πανδαισία μέσα από υδατόχρωμη αχνογραφία, αφαιρετική αγιογραφία. λαϊκότροπη περιγραφικότητα και μυθική αφήγηση που παραπέμπει σε ένα σύμπαν ατομικό μα και κοινόχρηστο. Το ανάκτορο της Κνωσσού αναστηλώνεται και περιμένει να τοιχογραφηθεί από τον Γιώργο Βούρο, φωτογράφο των εσωτερικών τοπίων με την αδάμαστη κι αναπότρεπτη δι-υποκειμενικότητα.
Σιωπές και παύσεις τού πινέλου χαρίζουν στον επαρκή θεατή αναγνώστη αυτού του περίπλοκου αλλά φιλικού κώδικα τις εσωτερικές εκείνες ανάσες που του επιτρέπουν να αναλογιστεί, να αναστοχαστεί, να ανατροφοδοτηθεί και να αναλύσει τα προσλαμβανόμενα δια των αισθήσεων, τα εισερχόμενα στον λαβύρινθο τού μυαλού, που και την καρδιά περιέχει (το μεγαλύτερο διάνυσμα στη φύση).
Στην απλότητα η σοφία, στην καθαρότητα η αγνότητα. Το αχνόν και χάριν έχει. Όχι για λόγους ελλειπτικούς αλλά ως αποτέλεσμα πλήρους κατοχής των εκφραστικών μέσων από έναν καλλιτέχνη που έχει γνωρίσει τόσο πολύ το υλικό που μπορεί πλέον να παριστάνει και το αφ-υλοποιημένο, το άφυλο, το ά-φυλλον ακόμα, με την φιλότητα που εμφιλοχωρεί σε στόματα, σώματα, χρώματα και ψυχές που δεν έχουν χάσει την επαφή με την γενεσιουργό αιτία τους.
Ο Θεόφιλος κι ο Μακρυγιάννης περνοδιαβαίνουν στους πίνακές του, μαζί με τον Δον-Κιχώτη και το Τσερνομπίλ, ενόσω βαρκούλες πλέουν στον Πειραιά με ανάερα πανιά σαν σύννεφα υδάτινα.
Το στοιχείο του νερού κυριαρχεί εδώ, υπερχειλίζει το συναίσθημα, μας κατακλύζει, όμως δεν απειλεί να πνίξει τον θεατή, γιατί βρίσκεται καθισμένος στρογγυλά στην μεγαλοπρεπή ασφάλεια του εσωτερικού του θρόνου. Αυτός δεν βρέχει τα πόδια του στον Ιορδάνη. Είναι δουλειά τού πανάξιου καλλιτέχνη να βρέξει τα δικά του τα ποδάρια και να φέρει ψάρια για εμάς, τους πεινώντες και διψώντες Αλήθεια και Δικαιοσύνη.
Γιατί η Ομορφιά είναι συνώνυμη της Αρμονίας και το Κάλλος με την αλήθεια συνορεύει και την προϋποθέτει. Ατόφια. Αυτούσια και αδιαίρετη. Αυτεξουσία.
Έχει εξουσία πάνω μας αυτός ο αναγεννησιακός καλλιτέχνης, αφού μπορεί να κατευθύνει και να αναπροσανατολίσει την ματιά μας προς εσωτερικά τοπία ασυλλήπτου καθαρότητας, εκεί όπου το μάτι γίνεται αυτί και η συναισθητική μεταφορά κυριαρχεί.
Χαιρετίζουμε αυτό το πεπαιδευμένο ταλέντο. Είναι τόσος ο μόχθος και η επίπονη σπουδή κάτω από αυτά τα έργα που ο χρόνος διαστέλλεται και γίνεται χώρος, απλώνεται σε παράλληλα σύμπαντα και μας διαλύει στο υδατόχρωμα τής φιλοχόρου αμφιβολίας.
Είναι ευπρόσδεκτη στο μάτι και φιλόσθενος, αισθαντική και πανάκριβη αυτή η ματιά που προδίδει την εσωτερική πολυτέλεια της ελευθερίας που και το χρήμα την αγοράζει, ποτέ όμως δεν αρκεί για να ολοκληρώσει την απογείωση.
Το βλέμμα τροχιοδρομεί μέσα από τόσους ουρανούς, θάλασσες και βουνά αθάνατα, σύμβολα και τοπία εμβληματικά, μοτίβα αρχετυπικά μιας μυθιστορίας που επιτυγχάνεται μόνον με εικόνες, αποκλειστικά και μόνον με σοφά υπολογισμένες κινήσεις τού θυμικού στο ορατό ξεναγώντας μας στο Αόρατο και Άρρητο, στο Διαρκές.
Οξύνοια και δεξιοτεχνία καταδεικνύουν αυτοί οι πίνακες όπως τελετουργικά εκτίθενται σε ένα σκηνικό δρώμενο που επιτείνει την θεατρική συνθήκη της ανθρώπινης ζωής, της άϋλης πραγματικότητας, της δικής μας, της μόνης ανεκτής.
Η αφαιρετικότητα είναι εδώ επιδεξιότητα. Σοφία κι αυτοδυναμία.
Η μεγάλη Τέχνη μάς απελευθερώνει, μας διδάσκει και μας καθοδηγεί μέσα από την στενωπό της πιο σκαιάς Χαραυγής που οδηγεί αλάθητα στην καινούργια Αναγέννηση. Κι ο Γιώργος Βούρος είναι ένας προάγγελός της. Κορυδαλλός και χελιδόνι και κούκος. Μόνον που δεν είναι πια μόνος του, αλλά εκτεθειμένος εις το διηνεκές εις πλήρη λαμπρότητα.
Σημεία και τέρατα εξημερώνονται κάτω από τον χρωστήρα του.
Προφήτης μιας νέας εποχής που δεν έχει γλυκοχαράξει ακόμη.
Στοιχεία από κόμικς, κινηματογραφικά μοτίβα, λαϊκά θέματα και τεχνοτροπίες αλέθονται σε ένα χωνευτήρι υγιούς μεταβολισμού διακειμενικών αναφορών δημιουργώντας ένα μετείκασμα που μόνον οικείο δεν μπορεί να θεωρηθεί.
Η αν-οικείωση είναι βασικό συστατικό και θεμελιώδης λειτουργικότητα τής Τέχνης.
Είναι όλα αυτά γνώριμα και διόλου αναγνωρίσιμα. Σύνθετα κι όμως απλά.
Τοπία και μόλις του μέλλοντος χρονοκόσμου, που μπορούμε όμως ήδη να τα νοσταλγήσουμε, αμέσως μόλις εγκαταλείψει το βλέμμα μας τον καμβά.
Γιατί canevas, ένα μυστηριώδες δίχτυ είναι αυτό που μας περιορίζει και κρύβει την καθαρή θέαση πίσω από τα επτά πέπλα της Ίσιδας-Σαλώμης.
Χάρη σε αυτές τις πεποιημένες εικόνες, χάρη σ’ αυτά τα εικαστικά ποιήματα μπορούμε όχι απλώς να βγάλουμε τη μέρα μας αλλά και τη ζωή μας ολάκερη να αξιοποιήσουμε δημιουργικά.
Το κάλεσμα της μεγάλης Τέχνης δια της μιμήσεως καθίσταται κίνημα ψυχικόν κι ευφρόσυνον, παρανάλωμα πυρός εσωτερικού, από εκείνο που δεν καίει τους οφθαλμούς αλλά τους ζωογονεί.
Ο Γιώργος Βούρος ζωγραφίζει σαν να φωτογραφίζει κάτι που βλέπει μόνον εκείνος, γίνεται όμως αμέσως προσφιλές και σ’ εμάς, πολύτιμο, αναντικατάστατο, ανεπανάληπτο και μοναδικό.
Αναζητείστε τον. Αγοράστε τα πονήματά του. Ποτέ τον ίδιον. Θα σας χαρίσει την αθανασία της στιγμής που κρατάει αιώνες, τότε που κοιτάς έναν πίνακα κι είναι όλα φανερά. Ανεκτά. Ποθητά. Μονάκριβα. Και τα ψωμιά που στέκουν από μόνα τους όρθια στο αρτοποιείο ενός Θεόφιλου και τα συναισθήματα, τα αισθήματα και τα μετεικάσματα εκείνα που δεν μπορούσαμε να δαμάσουμε έως εκείνη την ευλογημένη ώρα που συναντήσαμε, διασταυρωθήκαμε κι ανταμώσαμε έναν μεγάλο καλλιτέχνη.
Τον Γιώργο Βούρο μέσα από το έργο του τον γνωρίσαμε. Ο άνθρωπος είναι απλώς το όχημα. Ο θαυματοποιός είναι ο συνδημιουργικός οφθαλμός τού θεατή. Του κάθε επαρκούς αναγνώστη μιας τέχνης πανάρχαιας αλλά κι ολοζώντανης, αφού ανατροφοδοτείται διαρκώς από τα νάματα της αγωνίας μας, της ανθρώπινης, της υπαρξιακής.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
ΠΟΛΕΙΣ & ΓΕΓΟΝΟΤΑ
Είναι μια εικαστική δουλειά που γεννήθηκε μέσα από την ανάγκη να μιλήσω εικαστικά για τα τρέχοντα γεγονότα που συμβαίνουν τώρα αλλά ίσως και παλιότερα σε διάφορες πόλεις του κόσμου και εν τέλει και στον ίδιο τον Πλανήτη Γη που κατοικούμε.
Είναι η υποκειμενικά δική μου άποψη για κάποια γεγονότα που έχουν διαδραματιστεί στον 20 & 21 αιώνα που θεωρώ ότι έχουν στιγματίσει τον σύγχρονο ανθρώπινο πολιτισμό μας.
Οι βάσεις δεδομένων των εικόνων που έχω χρησιμοποιήσει είναι από
πραγματικές φωτογραφίες που έχω συλλέξει από το διαδίκτυο.
Είναι μια εικαστική αφήγηση των γεγονότων στις Πόλεις που συνέβησαν κατά κάποιον τρόπο με μια δημοσιογραφική ματιά.
Στους προηγούμενους αιώνες πριν την ανακάλυψη της Φωτογραφικής Τέχνης και τεχνικής, οι ζωγράφοι εκκαλούντω να αποτυπώσουν τα σημαντικά συμβάντα και πρόσωπα της εποχής τους.
Στα έργα αυτά αφ ενός κάνω αναφορές σε πραγματικές στιγμές της ζωής που έχει αποτυπωθεί από τον φωτογραφικό φακό, αφ ετέρου κάνω αναφορές και σε έργα μεγάλων ζωγράφων του παρελθόντος που ζωγράφιζαν υπηρετώντας τον ίδιο σκοπό, για να αφήσουν ανεξίτηλα στο χρόνο γεγονότα και συμβάντα της εποχής τους. Αφηγούνταν την Ιστορία ζωγραφίζοντας, αφήνοντας μηνύματα για αυτούς που θα έρθουν στο Μέλλον.
Με την ίδια διάθεση με αυτούς τους ζωγράφους του παρελθόντος μικρούς ή μεγάλους δουλεύω με αυτή την ζωντανή εικαστική ενότητα ΠΟΛΕΙΣ & ΓΕΓΟΝΟΤΑ.
Και λέω ζωντανή γιατί είναι μια ενότητα που νέα έργα θα γεννούνται συνέχεια από νέα γεγονότα και συμβάντα σε Πόλεις του πλανήτη μας που μας επηρεάζοντας συλλογικά.
Σε αυτή την πρώτη παρουσίαση της εικαστικής ενότητας ΠΟΛΕΙΣ & ΓΕΓΟΝΟΤΑ
παρελαύνουν και επι μέρους ενότητες έργων όπως:
Tο έργο « Αθήνα – Δελφοί » που κάνει την σύνδεση της Αρχαίας Ελλάδας με την 200 χρόνων νεότερη Ελλάδα που παρουσιάζεται με τα έργα « Ναύπλιο », « Σμύρνη »,
« Πειραιάς – Σαλονίκη ».
Το έργο « Βαρκελώνη – Κωνσταντινούπολη » που από μόνο του είναι μια ενότητα για την συνομιλία και ανάταση του ανθρώπου με το Θείο.
Έργα επικά όπως « Χαλέπι – Μυτιλήνη », « Μιλάνο – Γιουχάν – Μαδρίτη »
« Τσερνόμπιλ – Χιροσίμα – Ναγκασάκι – Φουκοσίμα » και το τρίπτυχο έργο
« Teranica » μια κραυγή αγωνίας για το Παρόν & το Μέλλον για το σπίτι μας τον πλανήτη Γη !
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΣΤΟ ΠΑΔΑ (Τρίτη 17/1/2023, 5-8μμ, κτήριο 16, αμφιθέατρο 002)
Γεωργίου Τσάτσου, Στη Σκιά τής Ακρόπολης, Εκδόσεις Παρισιάνου, Αθήνα 2022, σελ. 205
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο, κριτικό
Καθηγητή Κωνσταντίνο Μπούρα
Με τον απολαυστικώς εικονογραφημένον αυτόν τόμον κλείνει η ευθυμογραφική τριλογία μετανεωτερικής αναπλάσεως τής αρχαίας μυθολογίας για διδακτικούς αλλά και δια επαγωγικούς ψυχαγωγικούς λόγους.
Σκοπός εδώ είναι η αισθητική αναγνωστική ηδονή μέσα από την περιδιάβαση σε οικείους και παγκόσμιους πλέον μυθολογικούς τόπους και μοτίβα, που έχουν καταστεί πλέον Πολιτιστική Κληρονομιά ολάκερης της Ανθρωπότητας, Ενιαίας και Αδιαιρέτου.
Αυτή η ολιστική αντίληψη τού Ανθρώπου ως αναπόσταστου (ελλόγου) στοιχείου, αρμονικώς εντεταγμένου εις το Όλον / Άπαν (All That Is) των πολυθεϊστικών θρησκειών, αλλά και των προσωκρατικών λεγομένων φιλοσόφων, που ήταν και επιστήμονες και ποιητές-προφήτες (όπως θα τους αποκαλούσαν οι Λατίνοι θεωρητικοί τής Λογοτεχνίας με τον όρο poeta–vates).
Όσον κι αν αμφισβητούμε σήμερα, στη δίνη τής χαοτικής μετανεωτερικής, μεταιχμιακής, μεταβατικής ταραγμένης εποχής μας, κάθε τι που έχει σχέση με ταλέντο, πνεύμα, ένθεο ον, προφητεία και κάθε τι που δεν έχει σχέση με την παράλογη πραγματιστική χρηματοθηρεία και χρησιμοθηρεία μας, τα ψήγματα εκείνης της πανάρχαιας «μαγικής σκέψης» παραμένουν στον ερπετοειδή εγκέφαλο τής Ανθρωπότητας και λειτουργούν αγχολυτικά στην Συλλογική Συνειδητότητα, γαληνεύοντας το Υποσυνείδητο από τους αυτόχθονες «Λαιστρυγόνες και Κύκλωπές» του.
Κάθε φορά που μια τεχνολογική επανάσταση (στη συγκεκριμένη περίπτωση η Τέταρτη Ρομποτική Βιομηχανική Επανάσταση με τους κβαντικούς ηλεκτρονικούς υπολογιστές απείρως ταχύτερους των σημερινών να μας βομβαρδίζουν μελλοντικώς με δυσμεταβολιζόμενα «όρη» κοινωνουμένης Πληροφορίας), το καλλιτεχνικό μέρος της Παγκόσμιας Νόησης τείνει να δημιουργήσει ανασκευάζοντας τα αφηγήματα που θα διευκολύνουν αυτή τη μετάβαση χωρίς ιδιαίτερους μαζικούς κραδασμούς, ελαχιστοποιώντας τις ατομικές αναταράξεις.
Κι αν στον προηγούμενο αιώνα διακηρύχθηκε (ευθαρσώς κι ανοήτως, κατά την ταπεινή μου γνώμη) πως «Ο θεός πέθανε», σήμερα έχουμε ανάγκη περισσότερο παρά ποτέ την μυθολογία, αποκεκαθαρμένη από την στείρα δογματική θεολογία προκειμένου να μεταβούμε σε περισσότερο συνεργατικές ομοιογενείς, παγκοσμιοποιημένες κοινωνίες, σε αρμονική συνύπαρξη μεταξύ τους και με το Όλον.
Επομένως μπορεί να πέθαναν οι αρχαίοι θεοί, όχι όμως και η Σκέψη που τους γέννησε. Απομένουν ως σύμβολα (μοτίβα, θέματα και εργαλεία) σε μια αέναη φαντασιωτική λειτουργία που τείνει κάθε φορά στο Κυρίαρχο Αφήγημα που εκτονώνει τις κοινωνικές εντάσσεις.
Αυτό ακριβώς δεν είναι το νόημα τού Πολιτισμού; «Πόλις εστί νόμω», έλεγαν, έγραφαν κι επίστευαν οι αρχαίοι.
Εμείς όμως σήμερα, παρασυρμένοι στην αποδομητική μανία των Ηροστράτων τού αιώνα μας, ερχόμαστε να χτίσουμε πάνω στα ερείπια των προηγουμένων, τους σύγχρονους ναούς, τις οικίες και τα ευαγή, κοινωφελή οικοδομήματά μας (τους «ευκτήριους οίκους», από τους οποίους βγαίνει η λέξη «κτήριο», κατά Μπαμπινιώτη).
Σε αυτό ακριβώς το σημείο μιας πολιτισμικής καμπής που τείνει προς μία καινούργια Αναγέννηση έρχεται το αγαθοποιό πνεύμα τής μυθολογικής σάτιρας να μιλήσει για τα σοβαρά μέσα από τα φαινομενικώς αστεία.
Ουδέποτε εκπίπτει στο γελοίο αυτός ο εικονογραφημένος ειρωνικώς σατιρικός λόγος, που θίγει μεν τα κακώς κείμενα, δεν προσβάλλει όμως ουδόλως τα πιστεύω των αντιφρονούντων. Μα ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Οι πάσης φύσεως άκριτοι αρνητές τού αληθινού. Τόσο απλά.
Στην απλότητα η σοφία. Η τού Θεού Αγία Σοφία και των ανθρώπων η ταπεινή, ελλειπτική (προσώρας) πρόσβαση στην αρχαία Γνώση.
Πολιτιστικό επίτευγμα και πολιτιστικό αγαθό για κοινωφελή χρήση είναι αυτή η Τριλογία, που θα ολοκληρωθεί ενδεχομένως (όπως και οι αρχαίες δραματικές τριλογίες) με ένα «σατιρικό δράμα» για τον απανταχού Ηρόστρατο.
Αναμένοντας το επόμενο εικαστικό-λογοτεχνικό επίτευγμα δεν μένει παρά να εξάρω ως κριτικός το άριστον του αποτελέσματος.
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
ΤΟ ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΑΔΑ (κτήριο 16, αίθουσα 002, 5-8μμ) Τρίτη 10/1/2023
“Το κολλάζ ως ποίημα”
για την
έκθεση “Πλανητική ταραχή”
τού Ντίνου Σιώτη
στον εκθεσιακό χώρο τού Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης (εγκαίνεια την ερχόμενη Τετάρτη 18 Ιαναουαρίου 2023, 8μμ) – ΘΑ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΧΕΤΙΚΗ PERFORMANCE από τον Κ. Μπούρα
Επιδαψιλευθέν πόνημα υπό τού ποιητή, θεατρολόγου, μεταφρασιολόγου και κριτικού Κωνσταντίνου Μπούρα…
Σκαλίζοντας κάθε μέρα το βασανισμένο από τα αυτόκλητα όνειρα θυμικό μας σώμα, καταφεύγουμε στο νοητικό, όμως εκεί δεν βρίσκουμε την θαλπωρή μιας γάτας που λιάζεται φιλοσοφούσα στον χειμωνιάτικο ήλιο τής Τήνου, απέναντι από την Δήλο.
Η ποίηση αναβλύζει, Ζωοδόχος Πηγή Αενάου Φωτός, όταν Ποιητής είσαι.
Η Ποίηση είναι γένους θηλυκού. Καθώς και η ζωγραφική.
Το κολλάζ γένους ουδετέρου. Και αντιδάνειον, ενδεχομένως…
Με αυτά τα ίσως, τα μπορεί / δύναται, ενδεχομένως, οσονούπω, η Ποίηση προχωράει καθημερινά στην ανηφορική πορεία της. Κι όποιος πει ότι είναι εύβατος ατραπός, δεν ξέρει ακριβώς περί τίνος ομιλεί.
Ποίησις αυτοθυσία εστί.
Ποίησις μεταβολισμός τού αρνητικού σε θετικό και του αχώνευτου σε θρεπτικό.
Ποίησις το αντίθετον τής Οιήσεως.
Ποίησις βράχυνσις τής Δημιουργικής Πνοής Εκείνου Τού Πρωταρχικού Όντος.
Ποίησις, πίδαξ αναβλύζων εκ μελαίνης οπής, εκεί βαθιά στους / στις «ολκούς νεών» τού Γαλαξία.
Όταν η Ποίηση αγγίζει το ΆΡΡΗΤΟ,
Όταν η Ποίηση συναναστρέφεται το ΆΦΑΤΟ,
Όταν η Ποίηση ερωτοτροπεί με το ΑΟΡΑΤΟ,
Τότε ο ποιητής που θέλει να μιλήσει για το Τώρα
(επηρεάζοντας ενδεχομένως επί τα βελτίω την
Περιρρέουσα ατμόσφαιρα)
Μοιάζει σαν να κολυμπάει στο Κενό,
Να διαπλάθει το Τίποτα,
Να διαμορφώνει συνειδήσεις όντων
Αγέννητων εισέτι…
Τότε ο Ποιητής στριμώχνεται. Κατακλύζεται από τις ειδήσεις. Καταφεύγει στις εικόνες που τον πολιορκούν, τυπωμένες, φευγαλέες, πομφολυγικές.
Και τότε παίρνει μαχαίρι και ψαλίδι, χαρτοκόπτη και κόλλα,
Σκληρό χαρτί, χοντρό χαρτόνι ή και λεπτό ξύλο ακόμα (κοντραπλακέ)
Και τότε θεουργεί δραπετεύοντας από τις λέξεις,
Στις οποίες όμως πάντα επιστρέφει,
Όπως ο Οδυσσέας στην Ιθάκη του.
Παρακολουθώ εδώ και δέκα τρία χρόνια
Την καθημερινή κυοφορία τού Ποιητή και Δασκάλου μου
Ντίνου Σιώτη
Και σας διαβεβαιώνω πως δεν πρόκειται για ανεμογκάστρι,
Αλλά για μια ειλικρινή ανάγκη ζωτικής σημασίας
Να εκφραστεί για το σήμερα
Λες και δεν υπάρχει αύριο
Ενώ το χθες κρέμεται εκεί στον τοίχο σαν εικόνισμα.
Εικόνες μιας άγνωστης θρησκείας,
Χωρίς ίχνος θρησκευτικότητος,
Ανευλαβείς ίσως,
Ουδέποτε βέβηλες όμως
Είναι οι συνθέσεις αυτές,
Αλλοτροπικές
Και αλλόκοσμες,
Με στοιχεία όμως τού κόσμου ετούτου,
Όσο κι αν είναι εκβραχισμένος, διαπλατυσμένος,
Εκθεμελιωμένος
Κατά το δοκούν
Προκειμένου να καλλιεργηθεί
Από την φιλάνθρωπον αξίναν
Ενός νησιώτη
Που δεν είναι χωρικός
Μήτε αστός,
Αντιμετωπίζει όμως τα ανθρώπινα
Με άπειρη καλοσύνη,
Με την Σοφία της γάτας
Που είναι τόσο αυτάρκης ώστε να επί-
Κοινωνεί.
Πολιτικά θέματα, ο χώρος της διαφήμισης, η προβολή τού ερωτισμού για εμπορικούς λόγους, σύννεφα και στερεώματα άλλων πλανητών, η πανταχού παρούσα Ποίηση, η ακάματος στιχοποιία, η ακήρατος εικονοπλασία, η εγγενής μελαγχολία, αείποτε ενισχυομένη από καινοφανείς καταστροφές και παντοειδείς κινδύνους.
Ο μεγαλύτερος όμως κίνδυνος, ο τρανότερος ίσως
Είναι να σταματήσει αυτή η παραγωγή,
Ο φούρνος να πάψει να εκβάλει τα ποιητικά ψωμιά του
Και οι εικόνες να βουλιάξουν πάλι
Στον κυκεώνα
Μιας παραζαλισμένης ανθρωπότητας
Στο κατώφλι τής καινούργιας Αναγέννησης
Κάτω από το λάβαρο
Τής Τέταρτης Ρομποτικής Τεχνολογικής Επανάστασης.
Ως αντίδραση ίσως στην γραφειοκρατία των μηχανών,
Ως αντίπαλον δέος τής Τεχνητής Νοημοσύνης
Μπορείτε να δείτε τα αναπαραστατικά αυτά παίγνια
Ενός θεού μοναχικού
Που επιμένει να κοινωνήσουμε των αχράντων μυστηρίων
Ενός Σύμπαντος που μας περιβάλλει, μας συνέχει και μας διακατέχει
Ανυπέρβλητο.
Με δέος εκστατικόν
Στέκομαι απέναντι σε αυτά τα δημιουργήματα
Που συνδυάζουν Τέχνη τού Λόγου και Τέχνη τής Εικόνας.
Μου θυμίζουν τις βραχογραφίες στα παλαιολιθικά σπήλαια,
Εκεί που καταφεύγουμε πάντα
Όταν τής αδιάκοπης Ανάπτυξης ο πυρετός μάς καταβάλλει.
Η εξ-Έλιξις είναι εφικτή μόνον χάρη στους Ποιητές.
Στους Εικονοποιητές, στην συγκεκριμένη εκδοχή.
ΝΤΙΝΕ ΣΙΩΤΗ υποκλίνομαι ταπεινός απέναντι στο μεγαλείο
Τού εκπληρωμένου ταλέντου σου.
Μετά επί-Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων
info:
ΕΚΘΕΣΗ ΚΟΛΑΖ ΝΤΙΝΟΥ ΣΙΩΤΗ
Πλανητική κωμωδία
Κόλαση – Καθαρτήριο – Παράδεισος
ή
κόβοντας, βλέποντας και κάνοντας
Κολάζ σημαίνει καταστρέφεις εικόνες για να φτιάξεις άλλες, σημαίνει γράφεις ποιήματα με εικόνες, σημαίνει ταξίδι παραστάσεων προς τα πίσω και προς τα εμπρός, σημαίνει βλέπεις τι έχεις μπροστά σου, τι υπάρχει διαθέσιμο, πώς μπορείς να το ψαλιδίσεις και πού μπορείς να το βάλεις, πού μπορείς να το κολλήσεις, τι μπορείς να κατασκευάσεις. Με βάση την αρχή «Κόβοντας, βλέποντας και κάνοντας» ο Ντίνος Σιώτης, που φτιάχνει κολάζ εδώ και μισόν αιώνα, εκθέτει (πενήντα με εβδομήντα) κολάζ του που ανασυνθέτουν έναν κόσμο διαλυμένο, ταραγμένο, καθημαγμένο, μαγεμένο που επιμένει όμως στην αναζήτηση του παραδείσου.
