Η σημερινή μου εισήγηση στο διαδραστικό εργαστήριο κριτικής σκέψης του ΠΑΔΑ (κτήριο 16, αμφιθέατρο 02, Τρίτη 10/1/2023, 5-8μμ)
ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ, ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΝΟ / ΚΑΜΠΟΥΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΩΣ ΔΙΑΡΚΕΣ ΠΕΔΙΟ ΑΝΑΦΟΡΩΝ, ΠΡΟΒΟΛΩΝ, ΑΝΑΔΡΟΜΩΝ…
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο αιλουροειδής/ερπετοειδής/πιθηκοειδής άνθρωπος που έχει χάσει την ικανότητα να πετάει νοσταλγεί την ουράνια ευδαιμονία των άλλων διαστάσεων, θέλει να αναπτερωθεί, να εκστασιαστεί, να απαλλαγεί από την βαρύτητα και το μόνο που επιτυγχάνει μετά από κάθε απέλπιδα προσπάθεια είναι να αυξήσει την εντροπία τού ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΠΟΧΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΘΗΤΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.
Σε έναν κόσμο ρευστό (όπως τον παριστάνει ο μεγάλος Βαν Γκογκ στους πίνακές του) τα έντρομα και περιδεή ανθρώπινα όντα φτιάχνουν κουτιά (κύβους κατά προτίμησιν, αλλά και ορθογώνια παραλληλεπίπεδα, ποτέ σφαίρες) κι εγκλείονται οικειοθελώς μέσα τους αναπτύσσοντας και καθιερώνοντας πολύπλοκα συστήματα ιεραρχίας και κοινωνικής διαστρωμάτωσης, όπου η εξουσία δεν ισοκατανέμεται – κάτι τέτοιο φαντάζει ακόμα ευτοπικό…
Το αποτέλεσμα αυτού τού πλατωνικού/σωκρατικού «σπηλαίου των Ιδεών» είναι ότι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΔΟΥΝ, ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ, ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΝ και θυματοποιούν πάραυτα όλους/όλες τους/τις/τα μάντεις, προφήτες, προορατικούς, αλαφροΐσκιωτους μετατρέποντάς τους σε «αποδιοπομπαίους φαρμακούς» αίροντας το μίασμα των μικροβίων που συνεπάγεται αυτός ο στενός συγχρωτισμός σε απομονωμένο χώρο.
Αυτή η ιστορία επαναλαμβάνεται από αρχαιοτάτων χρόνων. Έτσι γεννήθηκε το αρχαίο δράμα, το ινδικό θέατρο σκιών, το γιαπωνέζικο θέατρο Νο (αριστοκρατικό) και το περισσότερο λαϊκό θέατρο Καμπούκι (καρναβαλικώς κωμικό, αλλά εν τούτοις στυλιζαρισμένο)…
Έτσι γεννήθηκε σε εποχές σκοτεινές αχανών αυτοκρατοριών και παγκοσμιοποιημένων υδροκέφαλων οικονομιών οι περιπλανώμενοι μίμοι, παντόμιμοι, ζογκλέρ, μιμάδες που ταυτίζονταν με τις πόρνες…
Και σήμερα, στις διαδοχικώς κυματοειδείς απόπειρες παγκοσμιοποίησης, το «σωματικό θέατρο» παίρνει το προβάδισμα στο πολιτισμικό μίξερ που λειτουργεί με πολύ θόρυβο σε χαμηλές συχνότητες.
Βεβαίως, υπάρχει και το υψίσυχνο στην Τέχνη (για να θυμηθούμε το περίφημο «περί ύψους» δοκίμιο τού Λογγίνου). Αλλά αυτό αποτελεί εξαίρεση γιατί προσκρούει στην βαθιά εμπέδωση τού εκάστοτε κώδικα, απαιτεί δηλαδή μία εξειδικευμένη μόρφωση που δεν μπορούν να κατέχουν οι παντοειδείς σκλάβοι. Ας μην ξεχνάμε πως ο Μέγας Αλέξανδρος προσάπτει στον δάσκαλό του Αριστοτέλη ότι διδάσκει τις καινοφανείς θεωρίες του και σε μη πριγκιπικά ώτα…
Το “physical theatre” είναι μια πραγματικότητα από την δεκαετία τού 1960, ταυτίζεται με την ειρηνική επανάσταση των «παιδιών των λουλουδιών», την δεδηλωμένη οργή τού «Μάη τού ’68» και θεωρήθηκε επαρκώς από την λεγομένη «Σχολή τής Φρανκφούρτης».
Σταδιακά ενσωματώνεται σε περισσότερο σύνθετες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και λειτουργεί ως πρώτη ύλη σε μετανεωτερικές συνδημιουργίες που εμπλέκουν και τον λόγο σε ακουστική, έντυπη ή συμβολική μορφή.
Κι εδώ ακριβώς ανακύπτει το πρόβλημα: ΠΩΣ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ, ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ, ΠΡΩΤΟΤΥΠΟΣ ΚΑΙ ΚΑΙΝΟΦΑΝΗΣ ΣΚΗΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ;
Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως συναποτελείται από πλειάδα συνδυαζομένων κωδίκων που απευθύνονται και στις έξι αισθήσεις (αφού χωρίς τη διαίσθηση η φαντασιακή λειτουργία είναι λειψή, κολοβή κι αδυνατεί να δημιουργήσει πλήρες μετείκασμα στον εγκέφαλο και στην ψυχοσωματική δομή κάθε θεατή ξεχωριστά).
Βεβαίως, το αμύητο κοινό μαγεύεται από χοροθεατρικές παραστάσεις όπως αυτή με θέμα τις «Βάκχες» από την περίφημη κι εξαίρετη ομάδα «κι όμΩς κινείται» που μεγαλουργεί κάθε βράδυ ξετυλίγοντας το κουβάρι τής αποδόμησης στο Θέατρο Ροές.
Αριστοτελική «όψις» και «ηχητικό τοπίο», μυρωδιές, ιδρώτες και μεταλλικές κατασκευές οι οποίες αποσυντίθεται κάτω από το βάρος ακροβατών που κινδυνεύουν να τραυματιστούν σοβαρά, προβολές στίχων και περιδέσεις των καθισμάτων με άσπρο σκοινί που χρησιμεύει για να χωρίσει την αρένα από το Κολοσσαίον (οι χορευτές που δεν συλλειτουργούν εκείνη τη στιγμή κάθονται από την άλλη πλευρά τού σχοινιού)…
Η τραγωδία διαφεύγει από κάθε μη γραμμική αφήγηση. Χρησιμεύει ως έναυσμα για την υπέρβαση τής τετράγωνης λογικής.
Στην αρχή βλέπουμε έναν κύβο κρεμασμένον από την οροφή με τις τρεις πλευρές του καλυμμένες από ριζόχαρτο (παραπέμποντας στην παραδοσιακή ανατολίτικη εσωτερική αρχιτεκτονική).
Οι ηθοποιοί-Performer ακροβατούν πάνω στα μεταλλικά μέρη δίνοντάς μας την ψευδαίσθηση τού συμπαγούς. Κι όταν αυτό το καταφέρνουν αρχίζουν να καταργούν τους τοίχους σχίζοντας το χαρτί, περπατώντας στην οροφή τού κύβου, καταδυόμενοι στα υπόγειά του μέχρι που – στο τέλος – ο κύβος αυτός έχει γείρει (σαν να πετάμε πάνω του λοξά).
Αυτό και μόνον αρκεί για να γεμίσει με αγωνία έναν σκηνικό χρόνο απροσδιόριστο σε έναν σκηνικό χώρο ρευστό και επαπειλούμενο από κάποιον ανεπαίσθητο σεισμό πολιτισμικού τύπου.
Γιατί περί αυτού πρόκειται: ο Δυτικός μας Πολιτισμός, αποκομμένος από τις βαθιά μυστικιστικές ανατολίτικες ρίζες του μπατάρει ανεπανόρθωτα.
Αυτό είναι και το οπτικό/σκηνογραφικό αποτέλεσμα όλης αυτής τής δράσης που εκτυλίσσεται μπροστά στα έκθαμβα σώματά μας με κυμαινόμενο ρυθμό, μακράν των συνήθων αγχωτικών αστικών δραστηριοτήτων μας κι αυτό χαρίζει τις απαραίτητες εκείνες σιωπές και παύσεις που επιτρέπουν την εμπέδωση των παντοειδών πολύπλοκα συνυφαινομένων κωδίκων, που – ελλείψει ιντερμεδίων – θα προκαλούσε αφόρητη νοητική σύγχυση. Κάτι που ευτυχώς δεν συμβαίνει στην εν λόγω περίσταση.
«κι όμΩς κινείται». Μια διεθνής ομάδα με παγκόσμιες προδιαγραφές και αξιοσημείωτες μελλοντικές υποθήκες…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
κι όμΩς κινείται
ΒΑΚΧΕΣ
Η δημοφιλής ομάδα Ελλήνων ακροβατών και χορευτών «κι όμΩς κινείται» καταπιάνεται για πρώτη φορά με το Αρχαίο Δράμα και δημιουργεί μια σύγχρονη performance διονυσιακής τελετουργίας με βάση τις «Βάκχες» του Ευριπίδη και το «Σπαραγμό» της Μαργαρίτας Λυμπεράκη, συντηρώντας επί σκηνής έναν κόσμο από χαρτί… Πρεμιέρα ανήμερα τα Χριστούγεννα και για συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων. Στο Θέατρο Ροές.
Θέατρο Ροές
Ιάκχου 16, Γκάζι | τηλ 2103474312
ΠΡΕΜΙΕΡΑ
25 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2022
Παραστάσεις
25, 26, 27, 28 Δεκέμβριου 2022
και κάθε Δευτέρα και Τρίτη τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 2023
Ώρα έναρξης 21.00
Video trailer
Η ανάγκη του ανθρώπινου σώματος-πνεύματος, να υποτάξει τη σκέψη μέσω της σωματικότητας, παραμένει ίδια, με όποιον τρόπο κι αν εκφράζεται σωματικά, στοχεύει, πάντα, στην ουτοπία της έκστασης, της φυγής από το “εδώ και τώρα”, του χρόνου, του τόπου και του πραγματικού.
Πέντε πρόσωπα υπάρχουν σ ένα σκηνικό χώρο από χαρτί και σίδερα. Προσπαθώντας να διατηρήσουν την παρούσα κατάσταση ως σταθερή. Η παρούσα κατάσταση δεν είναι ποτέ ίδια. Είναι τα ίδια τα πρόσωπα που προκαλούν την αλλαγή της παρούσας κατάστασης. Είναι τα ίδια τα πρόσωπα που επιθυμούν να διατηρήσουν τα πράγματα ως έχουν.
Το έργο αποτυπώνεται στη μεταμόρφωση του σκηνικού χώρου. Ο μυστικισμός, το άφατο μπορεί να αποκαλυφθεί και να βιωθεί μέσα από την πιο δεδομένη πράξη. Η έκσταση μπορεί να αποκαλυφθεί και να βιωθεί μέσα στην πιο βαθειά Σιωπή. Ένα πανηγύρι. Η γιορτή της ελαφρότητας, της νίκης απέναντι στο βάρος, του παιγνιδιού με τους κανόνες της πιο αμείλικτης δύναμης. Αιώρηση, ισορροπία μεγάλες πράξεις επανάστασης απέναντι στο βάρος. Ναι θα νικήσει, θα υποταχθούμε στο βαρύ, αλλά μέχρι τότε φαίνεται να έχουμε τις δυνάμεις να δοκιμάζουμε την άρση του.
Δόξα στο παρόν. Στο μόνο δεδομένο μας. Μοναδικό χώρο του χορού και της ακροβατικής πράξης. Μοναδικό βασίλειο της αναπνοής. Του θεϊκού εντός μας.
Βάκχες η βιαιότητα του ¨φυσικού”. Η βιαιότητα που υπάρχει στο αμείλικτο του φυσικού κύκλου. Στη διαδοχή της γέννησης, της φθοράς και της καταστροφής. Αρχή και Τέλος. Τέλος, που όμως είναι και η προετοιμασία,η αναμονή της νέας αρχής. Είμαστε γεννήματα του κύκλου αυτού, γνωρίζουμε καλά τις δυνάμεις του και το Απόλυτο του και το γνωρίζουμε επειδή είναι συστατικό μας, όχι επειδή το μάθαμε από κάποια διαδικασία.
Αδύνατο να δεχτεί ο εγωισμός αυτή τη συνεχή διαδοχή της θέσης με την άρση. Αδύνατο να δεχτεί ο εγωισμός τη μη διατήρηση, τη μη σταθερότητα. Αδύνατο να δεχτεί ο εγωισμός ότι το “φυσικό” δεν αφήνει κανένα χώρο στην ισχύ και την επέκταση του Σταθερού, του Αμετάβλητου. Προσπαθεί να επιβάλλει τις εξουσίες και τους νόμους του. Και μπορεί να τα καταφέρει. Να κάνει τον κόσμο δικό του. Να κινείται υπό τις εντολές και τις διαθέσεις του. Θα είναι όμως ο χρόνος του κοντός. Η εξουσία του αστεία. Θαμμένος μέσα στη γη, όσο αυτός δοξάζεται ως Ένας και Παντοτινός, αναπνέει ο σπόρος του μελλοντικού κόσμου. Με τη βεβαιότητα και τη βιαιότητα της φυσικής διαδοχής. Όλα θα τελειώσουν και θα ξαναγίνουν. Και πάλι και πάλι. Με την ησυχία του φυσικού.
Ένα κολύμπι ήσυχο μέσα με μια θάλασσα αγνώστων διαθέσεων και προθέσεων. Το σάρωμα όλων των θέσεων.Γιατί το ξέρουμε, καμία θέση δε θα είναι αμετακίνητη , σταθερή. Όσο ισχυρή και προφανής ή δίκαια και να φαίνεται. Για το μόνο που είμαστε βέβαιοι είναι η μη βεβαιότητα. Πού να σταθεί κανείς; Πού να φτιάξει τους θεούς του; Τί μπορεί να μας ετοιμάσει να δεχτούμε την παντοδυναμία του κύκλου; Τα πάντα ρει. Τί μπορεί να μας ησυχάσει σε σχέση με την αναγκαιότητα του Τέλους και της φθοράς. Αναγκαιότητα , απόλυτα φυσική γιατί μόνο όταν συμβεί το τέλος, όσο σπαραχτικό ή επώδυνο ή απόλυτο κι αν φανεί ακούμε την καινούρια αρχή.
Ήρθε τώρα η άνοιξη, θα ΄ρθει καλοκαίρι και μετά φθινόπωρο, θα ΄ρθει…
κι όμΩς κινείται
ΒΑΚΧΕΣ
Τι κούφια ματαιοδοξία ν΄αποκαλύψεις την ουσία του Θεού..
Τί είναι ο Νόμος , τί η Πίστη, τί η Σοφία , τί η Ομορφιά;
μέσα στο Χρόνο, τον αιώνιο κρύβεται το Θείο και μέσα στη φύση το μυστικό του.
Ὑπὲρ τῆς γῆς ταύτης
Ὑπὲρ πάσης τῆς γῆς
Ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης
Θάνατος στο θάνατο
Θάνατος στὸ χειμώνα
Το τέλειο έγκλημα, θα ήταν η εξάλειψη του φυσικού κόσμου.
“….σκέφτομαι την παραβολή για τους μοναχούς του Θιβέτ, που από αιώνες αποκρυπτογραφούν, όλα, τα εννέα δισεκατομμύρια ονόματα του Θεού.
Μια μέρα καλούν τους ανθρώπους της ΙΒΜ, που καταφτάνουν με τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους και μέσα σ ΄ένα μήνα, έχουν τελειώσει όλη τη δουλειά. Η προφητεία των μοναχών έλεγε ότι, τη στιγμή που θα αποπερατωθεί, αυτή η απογραφή των ονομάτων του Θεού, ο κόσμος θα τελειώσει. Οι άνθρωποι της ΙΒΜ, προφανώς δεν το πιστεύουν, αλλά όταν κατεβαίνουν απ’ τα βουνά με περατωμένο τον κατάλογό τους, βλέπουν τ’ αστέρια, να σβήνουν ένα- ένα, στο στερέωμα.”
Εκείνα που ήταν να γίνουν, δεν έγιναν ποτέ
κι Εκείνα που γίνονται, δεν ήταν για να γίνουν
Σιωπή.
Όταν το παρόν δε δικαιώνει την Ύπαρξη…
Όταν οι χρυσές εποχές των “μεγάλων” ανθρώπων και της ουτοπίας ή τουλάχιστον της αίσθησης του σημαντικού, έχουν περάσει στο μακρινό παρελθόν και η συμμετοχή στο κοινωνικό παρόν, απλώς αφήνει τη γεύση της κατανάλωσης των εσωτερικών αποθεμάτων δύναμης και διάθεσης…
Όταν η καθημερινότητα “μολύνει”με τη σύγχυσή της, τις μάταιες ανησυχίες της, οι καθημερινές συνήθειες αποσπούν και καταλήγουν να εποικίσουν το εσωτερικό, κυριολεκτικά, με ανοησία…
Παραδόσου. Κοντά και μακριά και μέσα σου να φανερώνεις το Θεό..
Παραδόσου. Να ντυθείς τη στολή του θεού’’
Τότε η γλώσσα, ως μοναδικό μέσο έκφρασης, αδυνατεί να πλησιάσει το πνευματικό, το “άφατο”.
Μπορεί πολύ καλά να εξηγηθεί από τι είναι φτιαγμένος ο κόσμος και ίσως πώς λειτουργεί, αλλά όχι γιατί.
Τα μεγάλα θέματα της φιλοσοφίας αφορούν τη θρησκεία, η οποία, δεν ανήκει στη σφαίρα του στοχασμού.
Το γιατί, το πώς, το πού, το αν, το Δίκαιο, το Καλό και το Κακό μπορούμε να το νιώσουμε, μόνο ως μυστικιστική εμπειρία.
Τίποτα που ν’ αξίζει τον κόπο να κατανοηθεί, δε μπορεί να γίνει κατανοητό.
Για ό,τι δεν είναι δυνατό να μιλήσουμε, οφείλουμε να σιωπούμε.
(από τα κείμενα του Ludwig Wittgenstein/ 1889-1951)
Ὑπὲρ τῶν ὁδοιπορούντων
Δόξα στὸ καλοκαίρι
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Σκηνοθεσία – Χορογραφία κι όμΩς κινείται
Ήχος Federico Bustamante
Σχεδιασμός σκηνικού Νίκος Μάνεσης
Κατασκευές Σταύρος Μάνεσης
Κοστούμια Φανή Μουζάκη
Φως Μαρία Αθανασοπούλου
Γραφιστικά Χρυσόστομος Παπαχρήστου
Τεχνική Υποστήριξη Πάνος Σολδάτος
Ερμηνεία Νώντας Δαμοπουλος, Θοδωρής Λαμπρόπουλος, Νίκος Μάνεσης, Ιλεάνα Παππά, Χριστίνα Σουγιουλτζή
Προβλεπόμενη διάρκεια 70 λεπτά
Ποιητική συνδημιουργία. Η συμμετοχή μου σε ένα ποίημα που γράφτηκε από 39 διεθνείς ποιητές σε δομή χαϊκού (η κάθε μεμονωμένη στροφή)
NEW YEAR RENGA
2023
1
bitter night clouds leave
trees bright with jewel droplets
each one holds a moon
RW
2
adorned tears of honey roll
stars bow to the universe
TJ
3
the stars are too far
and tears need no adorning
speak to me closely
RE
4
a crescent moon in the mist
Orion our link till day
PT
5
the moon fills her eyes
an arrow drops and time stops
her tears fill the sky
MB
6
do our words help Mother Earth
this dark night and ugly day?
IVM
7
each light of kindness, a kiss
holding Mother Earth
indelible, healing, bliss
JL
8
kiss her gently with cool lips
shelter safe her tearstained smiles
DM
9
a broken branch snaps
a memory comes to mind
bitter, brittle, gone
DSZ
10
behold her in gratitude
open her door to more joy
DS
11
doors coalesce entry and exit
inside and outside, safety and danger
comfort and adventure
MP
12
shimmering moon hidden by clouds
let your glowing face light my way
JLS
13
each lamp post in winter
hiding your face
glowing embers of a memory
YS
14
flickering in the past
belonging only to us
MF
15
light in my darkness
stars pierce the silv’ry raindrops
solace hugs my soul
KH/LC
16
over every horizon
the Moon and Jupiter dance
RD
17
Venus holds her quiet hope
forever dancing
against Mars’ poor beckoning
GR
18
for the sake of mankind
to bless happy new year
SDAN
19
we weave that blessing
with little acorns and twigs
and ocean-soaked yarn.
FO
20
at sun’s rise a crimson flash
a clear, whistled, cardinal’s song
SW
21
Moon tilts its half glow
December sprints to exit
dawn awaits New Year
TW
22
A morning fresh as dew drops
glistening on the grass, in our minds
PS
23
that time of year when
having a mind of winter
the dew turns to frost
LB
24
carried on fractured shoulders
the constitution of love
XHH
25
on the tip of stone
buried thought and last year leaves
for soil and new life
SK
26
latest lost leafless loves’s seeds
blossom blissful bitter fruits
KB
27
commitment to love
keyhole to the universe
unanswered questions
GH
28
circles of time? my journeys
on the Isle of the Blessed
AW
29
while tearing the veil
crumbles the Moon in the well
still stands the moment
LT
30
soft reflections gathering
then rising, filling the night
DS
31
as love it shines light
as bitterness it hurts us
as faith it keeps us
DK
32
as quiet as owls that land
hugely silent on darkness
AT
33
the snow laden branch
first conceals and then reveals
that bright winter star
EM
34
a barred owl
rustles through the pine
PS
35
taken by the wind
pinecones hitch a ride
on shards of ice
MG
36
below brittle cracks form
on pond’s icy surface
ML
37
Precarious lines daring you
“Step on me , step on me.”
The future is in your feet
FH
38
Above the lake, a swan sails,
The frost of winter on her feathers
RL
39
through this longest night
the bones of our ancestors
singing to the stars
SO’C
***
POETS
- Bob Whelan RockportPoetry@gmail.com
- Treva “Hispoet” Johnson Hispoethiswords@gmail.com
- Rhina P. Espaillat rpespaillat@comcast.net
- Paulette Turco pdturco@msn.com
- Gayle C. Heney poetryisfun@yahoo.com
- Isabell VanMerlin Isabell@isabellvanmerlin.com
- Joan Lange joan.lange@icloud.com
- Donna Motta Davedonnamotta@yahoo.com
- Deborah Szabo doszabo1@gmail.com
- Dave Somerset calldave123@gmail.com
- Meher Pestonji meherpeston@gmail.com
- Jac-Lynn Stark Jaclynn10@yahoo.com
- Yuyutsu Sharma niralapublicationsus@gmail.com
- Michael Flanagan jmpmmikeflanagan@gmail.com
- K Hutchinson/Lantern Carrier ceeccil@hotmail.com
- Roger Davis 16rdavis@gmail.com
- Genevieve Ray genevievefray@gmail.com
- S. D. Amara nath amaranthsree@gmail.com
- Franny Osmon Frannyola@gmail.com
- Suellen Wedmore suellenwedmore@comcast.net
- Tom Wylie tfwrun@comcast.net
- Parkuri Sinha nilirag18@gmail.com
- Larry Bole walbonyc@aol.com
- Sophia Kidd impotech@gmail.com
- Xanthi Hondrou-Hill xanthihondrouhill@gmail.com
- Konstantinos Bouras konstantinosbouras@gmail.com
- Mark Bohrer markjbohrer@gmail.com
- Adele Weers info@ecoartes.ch
- Lucilla Trapazzo lucillatrapazzo@gmail.com
- Daniei Speers DanSpeers@citizenpoet.com
- Dimitris P. Kraniotis dkraniotis@yahoo.gr
- Adam Tessier adam@gloucesterwriters.org
- Ed Marshall nhmass@aol.com
- Paula Sears pmsears@comcast.net
- Marita Gargiulo margararts1000@gmail.com
- Marjorie Layman melayman7@gmail.com
- Finn Hall likeablotfromtheblue@gmail.com
- Rebecca Lowe swanmedia@ntlworld.com
- Sean O’ Connor mail@seanmusic.com
Γιατί στην ΛΥΡΙΚΗ μας ΣΚΗΝΗ συμβαίνουν ΘΑΥΜΑΤΑ!!!
Τα παραμύθια του Χόφμαν τού Ζακ Όφενμπαχ σε
μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού και σκηνοθεσία Κρύστοφ Βαρλικόφσκι
στην απαστράπτουσα εορταστική, πάντα πρωτοπόρα ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΜΑΣ ΣΚΗΝΗ
στον ζεστό, φιλόξενο και ανθρωπομετρικό χώρο τού Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η μετανεωτερική εποχή μας παρέχει την απόλυτη ερμηνευτική ευκαιρία στους συνειδητούς συνδημιουργούς να συμπληρώσουν και να ανά-μορφώσουν, να δώσουν νέες καινοφανείς μορφές σε ημιτελή, ατελώς ή και πλήρως διασωθένα «κείμενα» του παρελθόντος με αποχρώσεις μέλλοντος και διαχρονικές αξιώσεις.
Κι όταν λέμε κείμενα δεν εννοούμε, φυσικά, μόνον τις διάφορες αλφαβήτους, μήτε τις σωσμένες και πολλαπλώς αντιγραμμένες παρτιτούρες, αλλά τις πολλαπλώς αποτυπωμένες με μυθοπλαστικό τρόπο κατακτήσεις τού Πανανθρώπινου Πνεύματος.
Ο Πολιτισμός δεν είναι μια στατική ιδέα αλλά μία εξελικτική διαδικασία σε διαρκή μετασχηματισμό.
Αυτό ακριβώς προκαλεί την αίσθηση τού ανικανοποίητου, την έλλειψη πλησμονής, της απιθανότητα τού Τελείου, την ακυρότητα κάθε οριστικοποιήσεως.
Κι αν το «κλασικό» είναι γενικώς αποδεκτό, συχνά ανακαλύπτουμε παραγνωρισμένα πολιτισμικά προϊόντα προηγουμένων αιώνων που δεν είχαν καμία τύχη στην εποχή τους.
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Μα γιατί ο Χόφμαν δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει αυτό του το έργο. Ακόμα και οι προσεκτικά μελετημένες δόσεις χιούμορ δεν μπορούν να εκληφθούν ως οριστικές αφού δεν έχει παγιωθεί η συνολική δομή. Το Όλον υφίσταται όταν ο δημιουργός του δεν μπορεί να προσθέσει ούτε μια πινελιά, όταν επέρχεται ο κορεσμός και η ανάγκη αποκοπής τού ομφάλιου λώρου μεταξύ δημιουργού και δημιουργήματος. Και μπορεί φυσικά να επανέλθει, όμως ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ δεν μπορεί πια να συνεχίσει την επεξεργασία χωρίς να μισήσει το ίδιο του το πνευματικό τέκνο.
Όσοι είναι πολυγραφότατοι το γνωρίζουν καλώς αυτό το συναίσθημα. Οι ολιγογράφοι, ή – ακόμα χειρότερα – οι μονογράφοι, οι συν-ραφείς αποσπασμάτων, σπαραγμάτων εμπνεύσεως χωρίς περαιτέρω συγκολλητική επεξεργασία ζουν συνεχώς στο κενό μιας δυνητικής δημιουργίας χωρίς να βιώνουν την έβδομη μέρα, όταν στέκονται απέναντι στο έργο τους και το ατενίζουν με ανάμεικτα συναισθήματα.
Όπως προείπα, η μετανεωτερική συνθήκη τρελαίνεται για τέτοιου είδους ασάφειες, επειδή πολλαπλασιάζονται οι πιθανότητες και η κβαντική βεντάλια καθίσταται κλίμαξ τείνουσα εις το άπειρον.
Από αυτή την άποψη, απόλαυσα ιδιαίτερα την σκηνοθετική εκδοχή τού θεάτρου εν θεάτρω με ταυτόχρονη βιντεοσκόπηση και σαφή αναφορά στην κινηματογραφική μυθολογία τού Hollywood, ευεπίφορον έδαφος για την καλλιέργεια κάθε εξωσυστημικού «αμερικάνικου ονείρου».
Αυτό λοιπόν το πολωνικό μπόλιασμα μιας καθαρά αμερικάνικης αισθητικής σε μια ημιτελή γαλλική όπερα και η συνάρτηση αγγλοσαξωνικών νοοτροπιών με παλαιοευρωπαϊκά μελοδραματικά πρότυπα, δημιουργεί ένα άκρως οικείο και αποδεκτό παραστατικό περιβάλλον όπου το «ηχητικό τοπίο» συναγωνίζεται την αριστοτελική «όψιν» με έναν ιδιότυπο ρυθμολογικό τρόπο που παραπέμπει στο γνωστό μας, καθημερινό «ζάπινγκ» στο οποίο μας εισήγαγε το τηλεκοντρόλ τής οικιακής οθόνης μας, μετά το «ποντίκι» του ατομικού ηλεκτρονικού υπολογιστή, εσχάτως η αφή μας και στο μέλλον… ποιος ξέρει τι.
Δεν αγνοώ την ανάγκη των νέων γενεών, των πολύ άγουρων νοών να συν-έλθουν συμμεριζόμενοι τα δικά μας αισθητικά πρότυπα στον ικανοποιητικό όμως εκείνο βαθμό, που η απαραίτητη συνδέσμευση/παρακίνηση/εμψύχωση προϋποθέτει τη χρήση των γνωστών τους εργαλείων (που αποτελούν πλέον προέκταση τής ύπαρξής τους). Με τα ετούτα και με τα εκείνα θέλω να πω ότι η πρόταση αυτή είναι πλήρως καλλιτεχνική και συμβατή με την συγκεκριμένη τωρινή συγχρονικότητα αφήνοντας το κείμενο «ανοικτό» σε πάμπολλες στιγμιαίες ή διαρκέστερες εκδηλώσεις.
Σιγά-σιγά εξοικειωνόμαστε με τις αναδομητικές τάσεις των νέων, των νεαζόντων, των παλιμπαιδιζόντων, αφού για λίγες (ευτυχώς) δεκαετίες είχαμε τρομάξει από τις καταστροφικές, ισοπεδωτικές επιπτώσεις μιας αρκούντως παγκοσμιοποιημένης και βιαίως θεωρητικοποιημένης «αποδόμησης» των πάντων. Τώρα ήρθε – επί τέλους – η ώρα τής ανοικοδόμησης και σ’ αυτό όλοι και όλες οι δημιουργικοί άνθρωποι σπεύδουμε ασμένως…
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗΘΕΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΚΑΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟ ΜΟΝΤΑΖ. ΘΑ ΉΤΑΝ ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΑ ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!!
Μετά Λόγου επί-Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, εύ-Γνώμων…
info:
Δελτίο τύπου:
Όπερα • Νέα παραγωγή
Τα παραμύθια του Χόφμαν
Ζακ Όφενμπαχ
18, 20, 22, 28, 29 Δεκεμβρίου 2022 & 4, 5, 8 Ιανουαρίου 2023
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Συμπαραγωγή με το Λα Μονναί των Βρυξελλών
Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία: Κρύστοφ Βαρλικόφσκι
Η νέα πολυαναμενόμενη συμπαραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής με την Όπερα Λα Μονναί των Βρυξελλών είναι Τα παραμύθια του Χόφμαν στην ευφυή σκηνοθεσία του κορυφαίου Ευρωπαίου σκηνοθέτη της όπερας και του θεάτρου Κρύστοφ Βαρλικόφσκι, ο οποίος αναλαμβάνει να αποκαλύψει την ουσία ενός έργου όπου τόπος και χρόνος είναι τα κατάλοιπα ενός κατεστραμμένου ψηφιδωτού. Το αριστούργημα του Ζακ Όφενμπαχ θα παρουσιαστεί για οκτώ παραστάσεις, από τις 18 Δεκεμβρίου έως τις 8 Ιανουαρίου, στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος στο ΚΠΙΣΝ, σε μουσική διεύθυνση Λουκά Καρυτινού. Η παραγωγή υλοποιείται με τη στήριξη της δωρεάς του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) για την ενίσχυση της καλλιτεχνικής εξωστρέφειας της ΕΛΣ.
Τα Παραμύθια του Χόφμαν του Ζακ Όφενμπαχ είναι μια από τις δημοφιλέστερες γαλλικές όπερες, πλάι στην Κάρμεν, τον Φάουστ και τη Μανόν. Πρόκειται για μια δραματική όπερα γεμάτη υπέροχες μελωδίες, ανάμεσα στις οποίες και η διάσημη «βαρκαρόλα». Στα Παραμύθια, ο Όφενμπαχ δεν ξεχνά ούτε την πνευματώδη ούτε την περιπαικτική πλευρά του, ενώ, όπως και στα άλλα έργα του, είναι σκανδαλωδώς μελωδικός και γεμάτος αστείρευτη έμπνευση. Στο έργο αυτό, ο συνθέτης βάζει δίπλα δίπλα τη χαρούμενη διάθεση του ποιητή Χόφμαν με τη ρωγμή εκείνη που αφήνει να φανεί ότι ο χαρακτήρας του ποιητή δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και παρά το γεγονός ότι ο συνθέτης δίνει πάντα προτεραιότητα στη μελωδία, εντούτοις η αρμονική του γραφή μοιάζει να σκιαγραφεί με ακρίβεια τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις.
Το λιμπρέτο του Ζυλ Μπαρμπιέ βασίζεται σε ιστορίες του πολυτάλαντου Γερμανού συγγραφέα και συνθέτη Ε.Τ.Α. Χόφμαν, τον οποίο ο Μπαρμπιέ έχει μετατρέψει σε πρωταγωνιστή της όπερας. Τρεις γυναικείες μορφές, η άψυχη κούκλα Ολυμπία, η σοβαρά ασθενής τραγουδίστρια Αντωνία και η εταίρα Τζουλιέττα, διαθέτουν η καθεμιά ορισμένα από τα στοιχεία που συνθέτουν την πριμαντόνα Στέλλα, τη γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος ο Χόφμαν. Τον έρωτα που αισθάνεται για καθεμιά δυναμιτίζει κάθε φορά ένας ώριμος άνδρας, τρεις διαφορετικές προσωπικότητες, ο Κοππελιύς, ο Δρ Μιράκλ και ο Νταπερτούττο, τα χαρακτηριστικά των οποίων συγκεντρώνει ο εύπορος Λιντόρφ, πλάι στον οποίο φεύγει στο τέλος της όπερας η Στέλλα, αφήνοντας τον Χόφμαν σε απόγνωση.
Τα Παραμύθια του Χόφμαν είναι η τελευταία όπερα του Ζακ Όφενμπαχ, την οποία ο συνθέτης δεν κατάφερε να ολοκληρώσει πριν τον θάνατό του, το 1880. Το έργο, που συμπλήρωσε ο συνθέτης Ερνέστ Γκιρώ, γνώρισε τεράστια επιτυχία στην παγκόσμια πρεμιέρα του τον Φεβρουάριο του 1881 στην Οπερά Κομίκ του Παρισιού. Από την πρώτη παρουσίαση του έργου στα τέλη του 19ου αιώνα έως και το 2010 που ανακαλύφθηκε στα αρχεία της Οπερά Κομίκ υλικό που θεωρούνταν κατεστραμμένο, πραγματοποιήθηκαν επίπονες και μακρόχρονες εργασίες αποκατάστασης της παρτιτούρας, άλλοτε για να μελοποιηθούν επιπλέον διάλογοι, άλλοτε για να προστεθούν νέα μέρη στο έργο, ακόμα και για την αλλαγή της σειράς των πράξεων του έργου. Σε ό,τι αφορά τον επίλογο του έργου, καθώς από τον Όφενμπαχ σώζονται μόνο προσχέδια και σκέψεις, στην ουσία κάθε λυρικό θέατρο αποφασίζει το φινάλε του έργου, βασιζόμενο σε μια από τις πολλές διαφορετικές εκδοχές.
Η ΕΛΣ παρουσιάζει την όπερα στην πιο πρόσφατη κριτική της έκδοση από τους Μάικλ Κέυ και Ζαν-Κριστόφ Κεκ, όπου ο Πρόλογος και ο Επίλογος εμφανίζονται ως πράξεις και ως εκ τούτου το έργο έχει πεντάπρακτη μορφή. H τελική μορφή του έργου διαμορφώθηκε κατά την προετοιμασία της παραγωγής το 2019 στις Βρυξέλλες από τον Κρύστοφ Βαρλικόφσκι και τον μαέστρο της παρουσίασης στο Λα Μονναί Αλαίν Αλτινογκλού.
O πολυβραβευμένος Κρύστοφ Βαρλικόφσκι, που υπογράφει τη σκηνοθεσία της παραγωγής, είναι ένας από τους πιο περιζήτητους Ευρωπαίους σκηνοθέτες. Παράλληλα με τη σταδιοδρομία του στο θέατρο, όπου έχει υπογράψει εμβληματικές παραστάσεις πάνω σε έργα Σαίξπηρ, αρχαίες ελληνικές τραγωδίες, αλλά και σύγχρονους συγγραφείς όπως η Σάρα Κέιν, ο Βαρλικόφσκι έχει αναγνωριστεί και ως ένας από τους σημαντικότερους ανανεωτές της σκηνοθεσίας της όπερας. Οι παραγωγές που έχει υπογράψει στα κορυφαία λυρικά θέατρα της Ευρώπης –Εθνική Όπερα Παρισιού, Λα Μονναί Βρυξελλών, Ρεάλ Μαδρίτης, Βαυαρική Όπερα Μονάχου, Βασιλική Όπερα Λονδίνου, αλλά και στα κορυφαία φεστιβάλ της Αιξ-αν-Προβάνς και του Ζάλτσμπουργκ– αναγνωρίζονται από κοινό και κριτικούς ως σπουδαία καλλιτεχνικά γεγονότα, λόγω της συστηματικής έρευνάς του πάνω στην ιδέα της επαναθεατρικοποίησης της όπερας.
Στα Παραμύθια του Χόφμαν η σκηνοθεσία του Βαρλικόφσκι ελκύεται από το γεγονός ότι το έργο του Όφενμπαχ έχει μια ιδιαίτερα πολύπλοκη αφήγηση, καθώς και από τη διαπίστωση ότι παρτιτούρα και λιμπρέτο δεν έχουν σταθερή δομή. Τα στοιχεία αυτά δίνουν στον σκηνοθέτη αλλά και στον θεατή την αίσθηση ότι το έργο είναι ανοιχτό σε νέες ερμηνείες και επαναπροσδιορισμό. Ο Βαρλικόφσκι, εξελίσσοντας την προσωπική του σκηνοθετική ταυτότητα, βλέπει την ιστορία της όπερας μέσα από το πρίσμα της έβδομης τέχνης, με επιρροές από κινηματογραφικά έργα όπως τα A Star Is Born, The Shining και Inland Empire. Η χειραφέτηση μιας αινιγματικής και πολύπλοκης γυναίκας, οι απογοητεύσεις ενός σκηνοθέτη σε κρίση, οι εξαρτήσεις του, τα υποκειμενικά του παραληρήματα, τα πάντα προσφέρονται για μια μετακειμενική εξερεύνηση του μυστηριώδους διαλόγου μεταξύ της ιστορίας και του αφηγητή, του καλλιτέχνη και του έργου του.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της παραγωγής υπογράφει η μόνιμη συνεργάτιδα του Βαρλικόφσκι Μαλγκορζάτα Στσέσνιακ, η οποία δημιουργεί ένα μοναδικό κινηματογραφικό σύμπαν. Η χορογραφία είναι του Κλωντ Μπαρντούιγ, οι φωτισμοί της Φελίς Ρος και το βίντεο του Ντενί Γκεγκέν. Ο Κριστιάν Λονσάν υπογράφει τη δραματουργία.
Διευθύνει ο καταξιωμένος αρχιμουσικός και καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών Λουκάς Καρυτινός. Τη Χορωδία της ΕΛΣ διευθύνει ο Αγαθάγγελος Γεωργακάτος.
Στη νέα παραγωγή των Παραμυθιών, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να δει και να ακούσει εξαιρετικούς τραγουδιστές διεθνούς ακτινοβολίας από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο Άνταμ Σμιθ, ένας από τους πιο περιζήτητους ανερχόμενους Βρετανούς τενόρους, θα ερμηνεύσει τον ρόλο του τίτλου στην πρώτη διανομή. Έκανε το ντεμπούτο του στον ρόλο του Χόφμαν στην Όπερα του Μπορντώ, ενώ έχει εμφανιστεί με μεγάλη επιτυχία στην Εθνική Όπερα της Αγγλίας, στο Φεστιβάλ του Γκλάιντμπορν, στα BBC Proms, στις όπερες των Βρυξελλών, της Αμβέρσας, του Σιάτλ κ.α.
Στη δεύτερη διανομή τον ρόλο του τίτλου θα ερμηνεύσει ο διακεκριμένος τενόρος της ΕΛΣ Γιάννης Χριστόπουλος.
Η δραματική κολορατούρα σοπράνο Νικόλ Σεβαλιέ, που θα ερμηνεύσει Στέλλα, Ολυμπία, Αντωνία και Τζουλιέττα στην πρώτη διανομή, έχει βραβευτεί για την ερμηνεία της στους τέσσερις γυναικείους ρόλους του Χόφμαν με το γερμανικό βραβείο Der Faust το 2016, για την παραγωγή της Κόμισε Όπερας του Βερολίνου, της οποίας υπήρξε μέλος για πέντε χρόνια. Το καλοκαίρι του 2019, η ερμηνεία της στον Ιδομενέα του Μότσαρτ στο Φεστιβάλ του Ζάλτσμπουργκ σε σκηνοθεσία Πήτερ Σέλλαρς και διεύθυνση Θεόδωρου Κουρεντζή, της χάρισε την παγκόσμια καταξίωση. Έκτοτε, τραγουδά στα κορυφαία ευρωπαϊκά θέατρα, όπως Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, Λα Μονναί Βρυξελλών –όπου ερμήνευσε τους τέσσερις ρόλους στον Χόφμαν στην πρεμιέρα της παραγωγής Βαρλικόφσκι το 2019–, Βιέννη, Αμβούργο κ.α.
Τους τέσσερις γυναικείους ρόλους του έργου θα ερμηνεύσει στη δεύτερη διανομή η διεθνώς καταξιωμένη υψίφωνος της ΕΛΣ Βασιλική Καραγιάννη.
Οι μεσόφωνοι Μαίρη-Έλεν Νέζη και Μαρισία Παπαλεξίου θα ερμηνεύσουν τους ρόλους της Μούσας και του Νικλάους. Οι βαθύφωνοι Τάσος Αποστόλου και Πέτρος Μαγουλάς θα ερμηνεύσουν τους Λιντόρφ, Κοππελιύς, Μιράκλ και Νταπερτούττο. Ο βαθύφωνος Χριστόφορος Σταμπόγλης και ο μπασοβαρύτονος Γιάννης Γιαννίσης θα ερμηνεύσουν τους ρόλους των Κρεσπέλ και Λούθηρου.
Μαζί τους οι μονωδοί της ΕΛΣ Μαργαρίτα Συγγενιώτου, Άννα Τσελίκα, Διονύσης Μελογιαννίδης, Ανδρέας Καραούλης, Γιώργος Ματθαιακάκης, Γιώργος Παπαδημητρίου, Χρήστος Κεχρής, Γιάννης Καλύβας, Παναγιώτης Πρίφτης, Νίκος Κατσιγιάννης, Μαρίνος Ταρνανάς και Χρήστος Ραμμόπουλος.
Όπερα • Νέα παραγωγή
Τα παραμύθια του Χόφμαν
Ζακ Όφενμπαχ
18, 20, 22, 28, 29 Δεκεμβρίου 2022 & 4, 5, 8 Ιανουαρίου 2023
Ώρα έναρξης: 19.30 (Κυριακή: 18.30)
Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος Εθνικής Λυρικής Σκηνής – ΚΠΙΣΝ
Συμπαραγωγή με το Λα Μονναί των Βρυξελλών
Μουσική διεύθυνση: Λουκάς Καρυτινός
Σκηνοθεσία: Κρύστοφ Βαρλικόφσκι
Δραματουργία: Κριστιάν Λονσάν
Σκηνικά, κοστούμια: Μαλγκορζάτα Στσέσνιακ
Χορογραφία: Κλωντ Μπαρντούιγ
Φωτισμοί: Φελίς Ρος
Βίντεο: Ντενί Γκεγκέν
Διεύθυνση χορωδίας: Αγαθάγγελος Γεωργακάτος
Στέλλα – Ολυμπία – Αντωνία – Τζουλιέττα: Νικόλ Σεβαλιέ (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Βασιλική Καραγιάννη (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Μούσα – Νικλάους: Μαίρη-Έλεν Νέζη (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Μαρισία Παπαλεξίου (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Φωνή από τον τάφο: Μαργαρίτα Συγγενιώτου (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Άννα Τσελίκα (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Χόφμαν: Άνταμ Σμιθ (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Χριστόπουλος (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Λιντόρφ – Κοππελιύς – Μιράκλ – Νταπερτούττο: Τάσος Αποστόλου (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Πέτρος Μαγουλάς (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Σπαλαντσανί – Ναθαναήλ: Διονύσης Μελογιαννίδης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Ανδρέας Καραούλης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Κρεσπέλ – Λούθηρος: Χριστόφορος Σταμπόγλης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Γιαννίσης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Χέρμαν – Σλεμίλ: Γιώργος Ματθαιακάκης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιώργος Παπαδημητρίου (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Αντρές – Κοσενίλ – Φραντς – Πιτικινάτσο: Χρήστος Κεχρής (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Γιάννης Καλύβας (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Βόλφραμ: Παναγιώτης Πρίφτης (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Νίκος Κατσιγιάννης (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Βίλχελμ: Μαρίνος Ταρνανάς (18, 22, 29/12/2022 & 4/1/2023), Χρήστος Ραμμόπουλος (20, 28/12/2022 & 5, 8/1/2023)
Με την Ορχήστρα και τη Χορωδία της ΕΛΣ
Χορηγοί παράστασης Mytilineos – Eurobank
Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)
«ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ…
ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ»
Στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ.
Μία παράσταση που πρέπει να δουν όλοι οι μαθητές και σπουδαστές γιατί ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ ανεξαρτήτως θρησκεύματος και θεολογικών πεποιθήσεων.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«…ίνα ένα ομονοία ομολογήσωμεν» ή όπως προϋποτίθεται «..ίνα εν ευδοκία ομονοήσωμεν».
Ακούω τους ύμνους στην Παναγία και αγάλλομαι γιατί έτσι τιμάται η Παν-Γαία, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, η Φιλεύσπλαχνος, η Πλατυτέρα των Ουρανών, η Αμόλευτη Αγάπη…
Παρακολουθώντας την εκπληκτική αυτή παράσταση στο θέατρο «ΑΛΚΜΗΝΗ», θαύμασα:
- Την υπερθρησκευτικότητα τού ποιητικού κειμένου
- Την σεμνή, διακριτική, αποστεωμένη, σχεδόν βυζαντινή σκηνοθεσία, που φώτιζε τα ουσιώδη νοήματα και παρέλειπε τα δευτερεύοντα
- Την ερμηνεία τής πολύπειρης Γεωργίας Ζώη στο παν-δύσκολο (σχεδόν αδύνατο) ρόλο της Παναγίας
- Τις ερμηνείες όλων των καλλιτεχνών, που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους προκειμένου να μας μεταλαμπαδεύσουν την ανιδιοτελή οικουμενική Φιλότητα που συνέχει το σύμπαν (και που πρώτοι οι Ορφικοί κατανόησαν τη θεμελιώδη σημασία της στην κοσμική Αρμονία – εκείνη που υποδήλωσε ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης-Πλάτων και άλλοι σοφοί).
Η καινοτομία τού χριστιανισμού (και ειδικά τής ορθοδοξίας) είναι η εισαγωγή τής ανεκτικότητας, της αφέσεως αμαρτιών, της φιλευσπλαχνίας, της φιλανθρωπίας εν τέλει…
Η καθαγίασις τής μετανοημένης πόρνης είναι κάτι πρωτοφανές για τις μονοθεϊστικές θρησκείες (αν σκεφτούμε πως ακόμα λιθοβολούνται γυναίκες για ασήμαντες αφορμές).
Η αντιμετώπισις τού Ανθρωπίνου Είδους ως ενιαίου και αδιαιρέτου συνόλου είναι μεν προσωκρατική, αλλά στον χριστιανισμό βρίσκει την θεολογική θεμελίωσή της. «Όλα είναι ένα».
Βεβαίως, έχουν πολλά παρεξηγηθεί στην εκλαϊκευσή τους και η κοσμική αντίληψη για την επίσημη θρησκεία έχει έναν χαρακτήρα επιδεικτικό, για να μην πούμε προκλητικό (με όλα εκείνα τα ξόμπλια και τα στολίδια που καταδίκαζε ο Ναζωραίος). Όμως οι άνθρωποι είναι αδύναμα όντα, ατελή, εν εξελίξει, κι έτσι κάθε φορά αναγνωρίζουν τα σύμβολα που έχουν εμπεδώσει. Θα έρθει όμως κάποια στιγμή που θα λατρεύουμε την Υπέρτατη Δύναμη, το Όντως ΌΝ, τον φορέα τής Γνώσεως με όλη την λιτότητα, σεμνότητα, ευλάβεια και απλότητα πού Τού/Τής/Τού αρμόζει.
Μέχρι τότε όμως, μέχρι να γίνει Μία Οικουμενική και Μοναδική Εκκλησία (πλαισιωμένη από όλους τους Διδασκάλους, τους Προφήτες και τους Αγίους τής Γης), μέχρι τότε θα παραμένουμε στα γνωστά και θα επεκτείνουμε το Επιστητόν έτσι ώστε να προσεγγίζει ολοένα και περισσότερο την αληθή Σοφία. Την Τού Θεού Σοφία, που έχει για κόρες της το συμβολικό τρίδυμο: Πίστις, Αγάπη, Ελπίδα.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.ticketservices.gr/event/theatro-alkmini-to-dakri-tis-panagias/?lang=el
«ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ…
ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ»
του Θανάση Σταυρόπουλου
Σκηνοθεσία Μενέλαος Τζαβέλλας
Από Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2022
στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία του θεάτρου η Μήτηρ Θεού ενσαρκώνεται στην σκηνή, σε μια καθηλωτική παράσταση, με απόλυτο σεβασμό, από την Γεωργία Ζώη
Η Κατερίνα Κόρου συμπρωταγωνιστεί και ερμηνεύει σμυρναίικα τραγούδια και εκκλησιαστικούς ύμνους
Υπό την αιγίδα:
της ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΑΙΓΑΙΟΥ και ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΡΟΝΑΞΙΑΣ
της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΛΥΦΑΔΑΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ, ΒΟΥΛΑΣ, ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗΣ και ΒΑΡΗΣ
της ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΣΥΡΟΥ
«Ω γη της Ιωνίας, σένα
αγαπούν ακόμη,
σένα οι ψυχές των
ενθυμούνται ακόμη»
-Κ.Π. Καβάφης
Η φετινή χρονιά, το 2022, έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό μιας και συμπληρώνονται 100 χρόνια από την κορύφωση των γεγονότων της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μια θλιβερή επέτειος που έχει αφήσει τραυματικό αποτύπωμα, όχι μόνο στη συνείδηση των απογόνων του Μικρασιατικού Ελληνισμού, αλλά και στο σύνολο των Ελλήνων. Με αφορμή την θύμηση της θλιβερής επετείου, σας παρουσιάζουμε τη νέα θεατρική παραγωγή «ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ» σε κείμενο του Θανάση Ν. Σταυρόπουλου και σκηνοθεσία του Μενέλαου Τζαβέλλα. Οι παραστάσεις θα ξεκινήσουν την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου και θα παρουσιάζονται κάθε Τετάρτη στις 8:30 μμ στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ.
Το θεατρικό αυτό έργο είναι μία πρόταση που συνθέτει δύο τόσο διαφορετικές πτυχές της Ιστορίας. Αυτής του Θείου Δράματος, και συγκεκριμένα την πορεία Του Ιησού προς τον Γολγοθά, και τον μαρτυρικό διωγμό των Ελλήνων, και όχι μόνο, από την πολύπαθη Σμύρνη. Για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία του θεάτρου η Μήτηρ Θεού ενσαρκώνεται στην σκηνή, σε μια καθηλωτική παράσταση, με απόλυτο σεβασμό, από μία από τις σημαντικότερες ηθοποιούς της Ελληνικής θεατρικής σκηνής την Γεωργία Ζώη. Η σπουδαία τραγουδοποιός Κατερίνα Κόρου συμπρωταγωνιστεί και ερμηνεύει σμυρναίικα τραγούδια και εκκλησιαστικούς ύμνους.
Λίγα λόγια για την παράσταση:
Μία γυναίκα, η Ελπίδα, προσπαθεί να βρει τον χαμένο της γιό μέσα στις φλόγες της Σμύρνης. Μία άλλη γυναίκα με έναν νεαρό άντρα της παρουσιάζονται και γίνονται αρωγοί της. Η Ελπίδα δεν μπορεί να κατανοήσει εκείνες τις τραγικές στιγμές που ζει ότι μπροστά της βρίσκονται η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης, ο μαθητής Του. Παρότι εγκλωβισμένη στον προσωπικό της Γολγοθά, η Ελπίδα θα καταλήξει να ακολουθήσει την Παναγία σε ένα διαφορετικό οδοιπορικό όταν πια όλα γύρω της θα είναι χαμένα για την ίδια. Η Παναγία θα της δείξει την Οδό του Μαρτυρίου του Θεανθρώπου προς τον Γολγοθά. Θα της παρουσιάσει την άκρα πικρία της Μητρός μπροστά στο πέρασμα του Υιού της. Εκεί η Ελπίδα θα κατανοήσει ότι το δράμα Του εμπεριέχεται στο προσωπικό δράμα του καθενός μας ξεχωριστά. Η μεγαλοσύνη της Παναγίας θα της διδάξει ότι η καρτερία και η συγχώρεση είναι αρετές σπουδαιότερες και ισχυρότερες του πόνου. Μπροστά από τα μάτια της Ελπίδας θα παρελάσουν πρόσωπα του Θείου Δράματος, αλλά και της Καταστροφής της Σμύρνης. Ο Άγιος Ιωάννης, η Μαρία η Μαγδαληνή, ο Ιούδας, ο Πόντιος Πιλάτος, η Μοιχαλίδα, ο Χρυσόστομος Σμύρνης, ο Νουρεντίν Πασάς, αλλά και απλοί άνθρωποι θα παρουσιαστούν και θα μιλήσουν για τα δρώμενα, ενώ ταυτοχρόνως το υμνολόγιο και τα λόγια των Ευαγγελίων της Εκκλησίας και η προφορική μας παράδοση θα πλαισιώνουν τους λόγους των ηρώων.
Σκοπός της παράστασης:
Ο σκοπός της συγκεκριμένης παράστασης δεν είναι άλλος από το να μπορέσει και ο πιο απλός θεατής να προσεγγίσει μία τόσο σημαντική και εξαιρετικά επίκαιρη στιγμή της Ελληνικής Ιστορίας, από μία πλευρά διαφορετική. Η Σμύρνη, όσο και αν ακουστεί κοινότυπο, δεν αποτελεί ουδεμία εξαίρεση από τις υπόλοιπες πόλεις του Ελληνισμού, που στα χρόνια του Οθωμανικού ζυγού υπέστησαν διωγμούς, καταστροφές, σφαγές, εξανδραποδισμούς και υποδουλώσεις. Από τη Βασιλεύουσα έως την πρόσφατη μαρτυρική Κύπρο ο κατάλογος των πόλεων είναι αμέτρητος. Η παρουσία όμως της χριστιανικής πίστεως και των ιερέων της, υπήρξε αρωγός βασικός και ουσιώδης. Ήταν το στοιχείο αυτό, που μαζί με το φρόνημα του λαού κράτησαν ψηλά την αντοχή, την ελπίδα, την καρτερία και την υπομονή των διωχθέντων. Έτσι λοιπόν, με την παρουσία της στο έργο, η Παναγία, που αντιπροσωπεύει για όλους τους χριστιανούς στη Γη, το μέγιστο παράδειγμα υπομονής και εγκαρτέρησης, προστρέχει ως η απόλυτη και πανταχού παρούσα, «μάνα», να παρηγορήσει τα παιδιά της. Τα παιδιά της, αυτά που στο πρόσωπο της Ελπίδας, της Σμυρνιάς μάνας, υποφέρουν και στενάζουν την αποφράδα εκείνη ημέρα της Καταστροφής της Σμύρνης. Η νοητή μεταφορά της Ελπίδας, από την Παναγία και τον Άγιο Ιωάννη, στην Οδό του Μαρτυρίου, υποδεικνύει και επισημαίνει τη μέγιστη στιγμή του ανθρώπινου γένους. Τη στιγμή που ο άνθρωπος ως ελεύθερο ον, κατά Θεού παραχώρηση αλλά και προσωπική επιλογή, αποφασίζει να «σκοτώσει» τον Αθάνατο και Έναν δημιουργό του. Μπροστά λοιπόν σε αυτό το Θείο Δράμα η Ελπίδα κατανοεί ότι η Καταστροφή της Σμύρνης δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ακόμα μία τραγική στιγμή της απώλειας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Ουσιαστικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι μία αναβίωση μετά από τέσσερις αιώνες του Λειτουργικού Δράματος που εμφανίστηκε στο Μεσαίωνα και άκμασε μέχρι και το 16ο αιώνα.
ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ (Συγγραφέας)
Μου ζητήθηκε από τον σκηνοθέτη, Μενέλαο Τζαβέλλα να γράψω ένα επετειακό θεατρικό έργο για τα 100 χρόνια από την Καταστροφή της Σμύρνης. Το πρόβλημα που με απασχόλησε ήταν ότι τη θεατρική περίοδο 2022-23, πολλοί συγγραφείς θα καλούντο να γράψουν κάτι ανάλογο. Το θέμα της «Σμύρνης» είναι γνωστό στο Ελληνικό κοινό και έχει παρουσιαστεί με πολλές και διαφορετικές μορφές (μελέτες, βιβλίο, μυθιστόρημα, θέατρο κλπ.). Το να γράψω λοιπόν μία παράθεση ιστορικών γεγονότων με το όποιο μυθοπλαστικό πλαίσιο μού ήταν σχεδόν αδιάφορο συγγραφικά. Έπρεπε να αναζητηθεί από εμένα ένας άλλος, κάπως καινούργιος τρόπος για να ειπωθούν τα γεγονότα των ημερών εκείνων. Έτσι κατέληξα σε μία πεποίθηση για τις ημέρες εκείνες, που είχα πάντα. Ότι πέρα από την ιστορικότητα των στιγμών, η Καταστροφή της Σμύρνης εμπεριείχε και μία τρόπο τινά «θρησκευτικότητα». Επέλεξα λοιπόν να ενσωματώσω σε αυτό το τόσο καθοριστικό γεγονός της νεότερης Ελληνικής Ιστορίας, ένα απείρως σπουδαιότερο. Αυτό της πορείας προς τη Σταύρωση του Θεανθρώπου. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει ανθρώπινο δράμα που να μη συμπεριλαμβάνεται, να μην «εσωκλείεται» σε αυτό του Θείου Δράματος. Έτσι δημιουργήθηκε μία θεατρική συνθήκη παρουσιάζοντας τον παραλληλισμός των ζωών και των γεγονότων της Σμύρνης με αυτών των γεγονότων προς τη Σταύρωση.
Καλή θέαση.
Δήλωση του σκηνοθέτη Μενέλαου Τζαβέλλα
Πάντα ήθελα να σκηνοθετήσω μια Θρησκευτική και Ιστορική παράσταση. Έτσι είπα την ιδέα στον συγγραφέα Θανάση Σταυρόπουλο και δημιουργήσαμε την παράσταση μας ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΕΝΑΣ ΥΜΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΜΥΡΝΗ που είναι ένας φόρος τιμής στα χιλάδες θύματα από την καταστροφή της μάνας Σμύρνης. Μια Ιστορία που 100 χρόνια μετά ζούμε ξανά κοντά μας, δίπλα μας …Λαός που ξεχνάει το παρελθόν του είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει!!
ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ:
ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΡΟΥ
ΑΝΝΑ ΜΩΡΑΙΤΟΥ
ΕΥΤΥΧΙΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΟΛΚΟΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΑΠΑΛΙΑΡΗΣ (ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΝΤΖΕΟΓΛΟΥ βΆ διανομή)
ΙΩΑΝΝΑ ΜΑΡΜΑΡΟΥ (ΕΛΕΝΗ ΜΑΡΜΑΡΟΥ βΆ διανομή)
Εκκλησιαστικοί ύμνοι:
ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΟΛΚΟΣ
ΓΕΩΡΓΙΑ ΖΩΗ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΟΡΟΥ και
ΠΕΤΡΟΣ ΤΣΑΠΑΛΙΑΡΗΣ (ΧΡΗΣΤΟΣ ΙΝΤΖΕΟΓΛΟΥ βΆ διανομή)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Θανάσης Ν. Σταυρόπουλος
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Β. Τζαβέλλας
Διδασκαλία Εκκλησιαστικών ύμνων: Σταύρος Βόλκος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αρετή Τσιαμπόκαλου
Σκηνογράφος: Παναγιώτης Γάκης
Φωτισμοί: Μενέλαος Β. Τζαβέλλας
Φωτογραφίες: Μάνος Βλαστός
Γραφιστική επιμέλεια αφίσας: Αντιγόνη Παναγιωτοπούλου
Διεύθυνση και Οργάνωση παραγωγής: Μενέλαος Β. Τζαβέλλας
Μουσική Επιμέλεια: Πολυδεύκης Πολυδεύκη
Hair stylist – Makeup artist: Ευσταθία Τζαβέλλα
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία ”ΔΙΩΝΗΣ-ΑΙΝΙΓΜΑ”
Η ιστορία μιας μυθιστοριογράφου,
Κορεάτικη δημιουργική αμηχανία με θέμα την συγγραφική αγκύλωση (κοινώς λουμπάγκο)
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αφηγηματική δυστοκία, συνθετική ανεπάρκεια.
Η ζωή των καλλιτεχνών ασπρόμαυρη.
Η Φύση πολύχρωμη με τα αφοπλιστικά αγριολούλουδα.
Γυμνά σκηνικά, υπερφωτισμένα, έντονες αντιθέσεις άσπρου-μαύρου, αλλά μόνον όσον αφορά την «όψιν».
«Ηχητικό τοπίο» αδιάφορο, έως ανύπαρκτο.
Το ιδεολογικό τοπίο, αντίθετα, βασίζεται στην ευγενική ανεκτικότητα και στα συνήθη μικρομεσοαστικά ήθη.
Οι καλλιτέχνες παντού και πάντα μποέμ, ανεξαρτήτως καθεστώτος, πέρα κι από τα πολιτικά συστήματα (στο βαθμό που τους επιτρέπεται από τον κυρίαρχο «κανόνα» ή την «ετικέτα»).
Ανυπαρξία οράματος, αισθητικό πεδίο ρηχό, συναισθηματισμός όμως πλούσιος, καλά κρυμμένος πίσω από τον στυλιζαρισμένο κινησιολογικό-εκφραστικό κώδικα.
Μινιμαλισμός και αφαίρεση, παράλληλα με φλυαρία τόση που προκαλεί εσκεμμένη ανία στον / στην καλοπροαίρετο / η θεατή.
Αυτή όμως η κατάσταση, αφού λειτουργήσει ως υπνωτιστική, σε μεταφέρει σε ένα εσωτερικό τοπίο ασύλληπτης καθαρότητας, όπως και η ασπρόμαυρη φωτογραφία σε αυτή την ταινία που παραπέμπει στο tao και στην ισορροπία των δύο μερών του συμβόλου yin-yang.
Πέρα από την έλλειψη δράσης, η αφήγηση κυλάει σαν ήρεμο ποταμάκι σε άλλο επίπεδο εμπλουτίζοντας τον υδροφόρο ορίζοντα τού μετασχηματιζόμενου γήινου πολιτισμού μας.
Από αυτή την άποψη, η ταινία αυτή διόλου αδιάφορη δεν είναι, αλλά ένα ανατολίτικο κομψοτέχνημα.
Η πολιτισμική διαφορά γεφυρώνεται εδώ χάρη στην παγκοσμιότητα τού μοτίβου τής συγγραφικής αγκύλωσης.
Μην το χάσετε, ειδικά εάν έχετε υπερκόπωση, γερά νεύρα, και – προ πάντων – μην το αποφύγετε εάν κοιμάστε καλά στα βουλιαγμένα καθίσματα των κινηματογράφων.
Μετά περισσής ευθυμίας και με ευθυμογραφική διάθεση
[γιατί όταν ξεκινάς έτσι δεν παθαίνεις – σχεδόν ποτέ – ποιητικό λουμπάγκο!!!],
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_istoria_mias_muthistoriografou-10076716/
Η Ιστορία Μιας Μυθιστοριογράφου
So-seol-ga-ui Yeong-hwa / The Novelist’s Film
2022
Α/Μ
Διάρκεια: 92′
Δραματική
Νοτιοκορεάτικη
Μια συγγραφέας επισκέπτεται ένα βιβλιοπωλείο, το οποίο διευθύνει μια συνάδελφος που έχει καιρό να δει. Σε μια βόλτα θα γνωρίσει πρώτα ένα σκηνοθέτη και κατόπιν μια ηθοποιό, την οποία θα προσπαθήσει να πείσει να κάνουν μαζί μια ταινία.
Σκηνοθεσία:
Χονγκ Σανγκ-σου
Με τους:
Λι Χιε-γιονγκ
Μι-σο Παρκ
Κιμ Μιν-Χι
Οι 12+1 κλώνοι τού D.N.A. σύμφωνα με τον αποσυμβολισμό πολλών αρχαίων μυθολογιών με αφορμή μια σπουδαία παράσταση στο ιστορικό και πάντοτε σημαίνον ΥΠΟΓΕΙΟ τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ
PHOTOGRAPH 51, Anna Ziegler, μια αναμορφωτική παράσταση στο ιστορικό και πάντοτε σημαίνον ΥΠΟΓΕΙΟ τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ, μας αναγκάζει να διαλογιστούμε πάνω στα όρια Επιστήμης και Δημιουργικής Φαντασίας.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το αριστερό και το δεξί ημισφαίριο τού εγκεφάλου τής Ανθρωπότητας αγωνίζονται εδώ κι αιώνες να συνυπάρξουν, να συνεργαστούν αρμονικά, να αποδώσουν πολιτισμικούς και επιστημονικούς καρπούς για το Κοινό Καλό Όλων.
Όμως η αμιγώς πραγματιστική επιστημονική σχολαστική ακαδημαϊκή μεθοδολογία (και δεοντολογία) πόρρω απέχουν από την λεγόμενη «μαγική», «θρησκευτική», «ποιητική», «μεταφυσική», ά-Λογη (αν όχι και παράλογη) δημιουργική/καλλιτεχνική ενασχόληση.
Αυτός ο δυισμός, η ανταγωνιστική διπολιτικότητα μόνον συμφορές, πολέμους, εχθρότητες και μίση, νείκος, πόλεμο, χάος κι ορυμαγδό έχουν προκαλέσει.
Δεν αρκεί να αντιλαμβανόμαστε μόνον με τις πέντε αισθήσεις μας. Δεν γίνεται να κατανοήσουμε μήτε να συλλάβουμε κατ’ ελάχιστον το μυστήριο τού σύμπαντος κόσμου που εμφιλοχωρεί ακόμα και στον υποατομικό κβαντικό χωροχρόνο των ατόμων που μας συναπαρτίζουν.
Το θαύμα τής Δημιουργίας είναι τόσο Φωτεινό, τόσο Απόλυτα Απλό, όπως ένας παλμός που διαταράσσει τον κοσμικό βυθό τής Σκοτεινής Υλοενεργειακής Λίμνης (τής ΟΡΦΙΚΗΣ ΝΥΚΤΟΣ).
«Και είπεν ο Θεός…».
Τι κι αν βρήκαμε το λεγόμενο «σωματίδιο τού θεού» στο CERN;
Είμαστε – ως Ανθρωπότητα – αποκομμένοι από τις διαισθητικές μας δυνάμεις, που μόλις και μετά βίας ανιχνεύουμε την τρίτη έλικα τού ανθρώπινου D.N.A. ενώ ένα πανάρχαιο Θιβετιανό σύμβολο (το mer–ka–fa–ka–li–sma) αναζωογονεί κι ανασυντάσσει 12 βιοχημικές συν 1 ηλεκτρομαγνητική έλικα!!!
Και μπορεί όλ’ αυτά να είναι υποθέσεις και θεωρίες, όμως χωρίς την θεωρητική, συνεκδοχική γενίκευση, οιαδήποτε δεδομένα από την παρατήρηση τής γυμνής ορατής Ύλης δεν μπορούν να προσεγγίσουν ούτε κατά διάνοια το Άπειρο.
Άγνωστο, Άφατο, Άρρητο: η τριάδα των desiderata κάθε καλλιτεχνικής δημιουργίας που σέβεται τον εαυτό της. Με αυτά τα τρία Άλφα συνομιλούν όλοι οι πολιτισμοί και οι μυθολογίες τής γης.
Η πρωταγωνίστρια τού πολυβραβευμένου έργου της Anna Ziegler (που αναφέρεται στην πρώτη γνωστή ευκρινή φωτογραφία των δύο πρώτων ελίκων τού ανθρωπίνου γονιδιώματος) χάνει ως ερευνήτρια το Νόμπελ Φυσικής αλλά και τη ζωή της γιατί: 1. ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΦΑΝΤΑΣΙΑ, 2. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΗ, 3. ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΧΟΛΑΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, 4. ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΟΝΟΪΚΗ, ΜΟΝΟΜΑΝΗΣ, ΠΑΡΑΝΟΪΚΗ και ΔΕΝ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΝΔΕΛΕΧΩΝ ΕΡΕΥΝΩΝ ΤΗΣ… Μα πάνω απ’ όλα, το χειρότερο αμάρτημα: ΕΙΝΑΙ αντί-ΕΡΩΤΙΚΗ (σύμφωνα με την ορφική διδασκαλία) και ΔΕΝ ΕΝΩΝΕΤΑΙ ΠΑΝ-ΕΡΩΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ά-ΠΑΝ, το Ένα, το Ταυτόν… Χωρίς το διονυσιακό πνεύμα το απολλώνιο είναι κολοβό, ανάπηρο, ανεπαρκές και ατελέσφορο.
Μόνον ως πνεύμα στη συγκεκριμένη μεγαλειώδη παράσταση βελτιώνει την αυτοκριτική της ακούγοντας τα ελαττώματα που της προσάπτουν οι κατά τα άλλα καλοπροαίρετοι συνάδελφοί της επιστήμονες.
Ο ΈΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΕ ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ ΝΑ ΒΙΩΘΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΥΠΑΡΞΙΑΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΓΗ. Ο αντιερωτισμός είναι και η μέγιστη αστοχία επιστημόνων και διανοητών που λογαριάζουν χωρίς μια βασική παράμετρο.
«Στις εξισώσεις σου δεν συμπεριλαμβάνεται ο Άνθρωπος» την κατηγορεί ο απαξιωμένος συνάδελφός της. Κι έχει δίκιο.
«Χωρίς τον Έρωτα θα ήμασταν τυφλοί, χωρίς τον Θάνατο αλαζόνες», λέω εγώ, ο ταπεινότερος όλων.
Είναι μεγάλη η αμαρτία η μοναξιά, ακόμα και για τον αφοσιωμένο επιστήμονα. Ειδικά γι’ αυτόν. Ο ρομαντικός μύθος τού απομονωμένου δημιουργού-Ποιητή που βιώνει αποκλειστικά την «Θύελλα κι Ορμή» (“Sturm und Drang”) των κοσμικών-συμπαντικών ρευμάτων, είναι απλώς μια φενάκη.
Ο εικοστός πρώτος αιώνας θα είναι αιώνας συνεργατικότητας, διαδραστικότητας, αλληλεγγύης, προσφοράς στο Κοινωνικό Σύνολο. Αλλιώς η Ανθρωπότητα δεν θα επιβιώσει και θα προστεθούμε ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα των πολιτισμών που θα αφήσουν ίσως πίσω τους κάτι τερατώδη δυσερμήνευτα κτήρια ως μνημεία τής αλαζονείας μας.
Συγγραφέας και σκηνοθέτης, σκηνογράφος/ενδυματολόγος,
Φωτιστές και μουσικοί,
Μα πάνω απ’ όλα οι ερμηνευτές και η εκπληκτική ερμηνεύτρια,
Βλέπουν το πολυσημαίνον αυτό έργο ΚΑΙ διαισθητικά δίνοντάς του έτσι το απαραίτητο βάθος και την μεταφυσική προοπτική του.
Η παράσταση ξεκινάει και τελειώνει με φωτισμένη την πλατεία, με το στήσιμο και το ξεστήσιμο (αντίστοιχα) ενός εργαστηρίου μάλλον μίζερου για να ανακαλυφθούν εκεί τα μυστήρια τής φύσης. Η αποκοπή από το γήινο περιβάλλον είναι καθοριστική και σημαίνεται αναλόγως.
Μουσική μπαρόκ πολυφωνία: έτσι θα χαρακτήριζα από αισθητικής πλευράς το παραστασιακό αποτέλεσμα.
Προτζέκτορες διαφανειών που δεν φωτίζουν τίποτα.
Υπνωτικό ηχητικό τοπίο, διακεκαυμένη (αναστολική) κινησιολογία. Οι μισές κινήσεις αποκαλύπτουν τις επιλογές που δεν έγιναν, κι αν έγιναν δεν ολοκληρώθηκαν.
Όπως δεν έχει ολοκληρωθεί ΑΚΟΜΗ η έρευνα για το ανθρώπινο γονιδίωμα. Κι όποιος/όποια πει το αντίθετο είναι τόσο κοντόθωρος/η όσο κι η χαμένη ηρωίδα που δεν θυμόμαστε πια το όνομά της.
Ο νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης έχει έναν πολύ σκληρό στίχο: «Κανείς δεν τους θυμάται πια. Δικαιοσύνη».
Ναι, είναι αναπόδραστη και σκαιά η Νέμεσις. Δεν χαρίζεται. Ανταποδίδει «τα τού Καίσαρος τω Καίσαρι…».
Ας είμαστε λοιπόν περισσότερο ποιητικοί στην διεπιστημονική δια βίου έρευνά μας.
Η μάθηση δεν βασίζεται φυσικά στην διάχυση τής ερωτικής επιθυμίας, αλλά και δεν την αποκλείει (ως Πληροφορία).
Η Τέχνη δεν είναι άλλο τι, παρά (όπως λέει στο καλογραμμένο ετούτο έργο, που αξίζει να προσεχθεί):
«Να ξεχνάς για λίγο τον εαυτό σου, τα πράγματα για τα οποία έχεις μετανιώσει».
Όλοι και όλες μας κρύβουμε πτώματα στο κατώι τού Συλλογικού Ασυνείδητου: όλους και όλες αυτές / αυτούς που τόλμησαν να προπορευτούν από τα επιστημονικώς καταγεγραμμένα δεδομένα τής εποχής τους.
Τα “papers” είναι καλά όταν δεν οδηγούν σε λαβυρίνθους αναξιοποίητων συσσωρευμένων πληροφοριών που είναι μεν προαπαίτηση αλλά όχι κι εχέγγυο για την Γνώση. Χωρίς την Δημιουργική Φαντασία, χωρίς την Ποίηση, δίχως τους τολμηρούς οραματιστές θα ήμασταν ακόμη στα σπήλαια. Και μπορεί κάποιοι Neanderthal να ένιωθαν καλύτερα εκεί, εμείς όμως οι Homo Sapiens που μετεξελισσόμεθα ταχέως εις Homo Interneticus πλήττουμε και ανιώμεν τας φρένας δίχως την Ευφάνταστη Επιστήμη, χωρίς την Τεχνολογική Ευρεσιτεχνία τού Ήφαιστου.
Ο πολυμήχανος Οδυσσέας είναι στις φλέβες μας κι απαιτεί το επόμενο «ποιοτικό άλμα» της Ανθρωπότητας που θα εξασφαλίσει την καινούργια Αναγέννηση. Φτάνει μόνον να μην είναι πάνω στις στάχτες τού τρέχοντος κόσμου…
ΔΕΙΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΟΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΜΗΝ ΤΗΝ ΧΑΣΕΤΕ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΙΝΟ. ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΤΟ ΈΡΓΟ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.theatro-technis.gr/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9
Photograph 51
Anna Ziegler
Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς
Συγγραφέας: Anna Ziegler
Μετάφραση: Αντώνης Πέρης
Διανομή: Λένα Δροσάκη, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Δημήτρης Πασσάς, Δημήτρης Μαγγίνας, Μάνος Στεφανάκης
Σκηνικά / Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσικός Σχεδιασμός: Αλεξάνδρα Κατερινοπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Βλαχοπαναγιώτη
Φωτογράφος: Σπύρος Περδίου
Επιστημονικός Σύμβουλος: Γιάννης Μπουκοβίνας, Παθολόγος Ογκολόγος, πρώην πρόεδρος της Ένωσης Ογκολόγων Παθολόγων Ελλάδας
Παραγωγή: LEADINARTS ΑΜKE
Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Πεσμαζόγλου 5 – Αθήνα 10564
Από 28/11/22, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Το πολυβραβευμένο έργο της Anna Ziegler, μετά τη θριαμβευτική του πορεία στο West End του Λονδίνου (βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου για την Νικόλ Κίντμαν) έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα να μας αφηγηθεί την αληθινή ιστορία της Ρόζαλιντ Φράνκλιν, της ερευνήτριας που τον Μάιο του 1952 κατάφερε πρώτη να αποτυπώσει σε μία φωτογραφία το ανθρώπινο DNA, ανοίγοντας το δρόμο στις εντυπωσιακές ιατρικές ανακαλύψεις, φάρμακα, θεραπείες και εμβόλια που έχουν γίνει σήμερα κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όλοι οι συνεργάτες της Ρόζαλιντ έγιναν διάσημοι, πήραν Νόμπελ, αποτελούν σήμερα σημεία αναφοράς στην επιστημονική έρευνα. Η Ρόζαλιντ όμως όχι. Ίσως γιατί δεν πρόλαβε. Ίσως γιατί η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τη δόξα. Ίσως επειδή ήταν γυναίκα.
Ένα έντονα πολιτικό μα και ταυτόχρονα ιδιαίτερα ευαίσθητο έργο γύρω από την κοινωνική ευθύνη της σύγχρονης επιστήμης, γύρω από τον αγώνα μιας γυναίκας να βρει ισότιμη θέση σε μια ανδροκρατούμενη κοινότητα, γύρω από την αφοσίωση του επιστήμονα σε ένα ευρύτερο όραμα που μπορεί να δικαιολογήσει ακόμα και την αυτοθυσία του προς χάριν της κοινής προόδου, και εν τέλει γύρω από την αυθεντικότητα του χαρακτήρα και την αναζήτηση του νοήματος στη δημιουργία και στην προσφορά. Ένα ιστορικό πρόσωπο και μια αληθινή ιστορία προς σκέψη, ανάλυση και περαιτέρω συζήτηση.
Το Photograph51 παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο αναλόγιο του STAGE International Script Competition το 2008, όπου και απέσπασε το 1ο βραβείο, έκανε πρεμιέρα το 2010 στη Νέα Υόρκη αποσπώντας εξαιρετικές κριτικές και πλήθος διακρίσεων, για να μεταφερθεί το 2015 στο Noel Coward Theatre του Λονδίνου, δίνοντας την ευκαιρία στη Νικόλ Κίντμαν να ενσαρκώσει την Φράνκλιν και να λάβει πολλά και σημαντικά βραβεία Α΄ Γυναικείου Ρόλου.
Στην Ελλάδα θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, από 28 Νοεμβρίου 2022 έως 4 Απριλίου 2023 (40 παραστάσεις).
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Τόπος και χρόνος παραστάσεων: Από 28/11/22, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν, Πεσμαζόγλου 5 – Αθήνα 10564
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά
Εισιτήρια
Κανονικό: 18€
Μειωμένο: 14€
Ανατολικά της Εδέμ (6 – 28 Ιανουαρίου) στο Θέατρο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΆΚΡΩΣ ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΗ…
από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«Ανατολικά τής Εδέμ» τού Νομπελίστα Τζων Στάϊνμπεκ και «Λυσσασμένη Γάτα» τού Τεννεσσή Ουίλλιαμς συγκοινωνούν υπόγεια, αφού σε αυτά τα δύο θηριώδη και βαρυφορτωμένα από αρχέτυπα συμβολικά έργα θίγονται βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα, όπως η αέναη «προπατορική» μάχη τού Καλού με το Κακό.
Η ιδεολογία όμως είναι ΚΑΙ αισθητική, όπως διαπίστωσε (και διατύπωσε) ο Αριστοτέλης.
Από αυτή την άποψη, η δραματική γραφή (είτε προορίζεται εξ αρχής για τη σκηνική της πραγμάτωση είτε όχι) είναι είδος καθαρά πολιτικό, απευθύνεται στη Συλλογική Συνειδητότητα και στο Πανανθρώπινο Υποσυνείδητο.
Βεβαίως και δεν προπαγανδίζουν οι μεγάλοι ανθρωπιστές και ανθρωποκεντρικοί λογοτέχνες την υπεροχή τού Κακού έναντι τού Καλού, στο πλήρες όμως κι αρμονικό σύμβολο yin-yang μέσα στο άσπρο πέταλο υπάρχει μια μαύρη τελεία και μέσα στο μαύρο πέταλο μία λευκή νησίδα.
Αυτό σημαίνει – με άλλα λόγια – μια συμπαντική διαλεκτική που διαφεύγει από τα όρια τού κοινού ανθρώπινου εγκεφάλου. Μεγάλοι διανοητές (όπως ο Νίτσε) και δραματουργοί (όπως ο Ευριπίδης, ο Στρίντμπεργκ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Στάϊνμπεκ) γνωρίζουν πως για να επιβιώσεις σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη των διπολικών αντιθέσεων προκειμένου να επιβιώσεις πρέπει να μπαίνεις στο πετσί τού αντίπαλου «ρόλου» (αν υποθέσουμε πως ολάκερη η ζωή είναι ένα αλλόκοτο γκροτέσκο είδος γιγαντιαίου θεάτρου).
Αυτή και μόνον η ανάγκη που επιβάλλεται (και υποβάλλεται) τόσο από το ένστικτο τής επιβίωσης-αυτοσυντήρησης όσο και από το ένστικτο τής αναπαραγωγής διαστρέφει εν πολλοίς το απόλυτο Αγαθό τής παραδείσιας ευδαιμονίας και το μπολιάζει με το αντίθετό του.
Αυτός ο εμβολιασμός, η έγχυσις αντισωμάτων, καθιστά «το Δέντρο τής Ζωής» ισχυρό απέναντι στον κλυδωνισμό των πέντε στοιχείων.
Και οι άνθρωποι, τα ταλαίπωρα περιδεή όντα θυσιάζονται στον βωμό τής Αγίας Επιβίωσης, ενώ μέσα τους θάλλει η πίκρα τής νοσταλγίας για την χαμένη Παράδεισο [θηλυκό, όπως και η Γαία].
Θα περάσουν πολλά χρόνια, να αναδομηθούν πολλές έλικες κουτσουρεμένου D.N.A. πριν ενθυμηθούμε την Γνώσιν που μας αναζωπυρώνει, μας εμψυχώνει, μας αναπτερώνει…
Υπέροχη παράσταση, όαση στην θεατρική Αθήνα. Σεμνά και ταπεινά οι ασκητικοί αυτοί καλλιτέχνες υφαίνουν το δικό τους δονκιχωτικό ιστό μέσα στο οποίο κρεμούν (ως τρόπαια) τις ερμηνείες των μεγάλων επιτευγμάτων τού Ανθρωπίνου Πνεύματος.
«Αγγέλων Βήμα»: κυριολεκτικώς και συμβολικώς.
Πηγαίνετε πάντα δίχως να ερωτάτε τι ανεβαίνει εκεί. Θα είναι οπωσδήποτε κάτι εξαιρετικό.
Και στο φιλόξενο καφενείο τού πρώτου ορόφου θα συμμετάσχετε σε διαδραστικές εκδηλώσεις συνομιλώντας με τους ανήσυχους πνευματικούς ανθρώπους τής εποχής μας.
Αμέσως μετά, η στριφογυριστή ξύλινη σκάλα που τρίζει θα σας οδηγήσει στον κυρίως «ναό» τού δεύτερου ορόφου, όπου Φιλοσοφία και Τέχνη θεραπεύονται…
Γοητευμένος από αυτή την παράσταση δεν θέλω να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες.
Και το μυστήριο κάποιες φορές απαιτεί τις σιωπηλές γωνιές μιας Σκέψης διαλογιστικής…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/anatolika-tis-edem/
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Επιλογή Δραματολογίου – Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη
Δραματουργική επεξεργασία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη
Μουσική σύνθεση και επιμέλεια: Αργυρώ Καπαρού
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σκηνικά – Κοστούμια: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Νικόλαος Μαρμαροτούρης, Σταμάτης Μπαντούνας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάιρα Ξύδη
Φωτογραφίες: Λάμπρος Ρουμελιωτάκης
Ηχοληψία και Programming: Νίκος Πιτλόγλου – StudioArion
Παίζουν με αλφαβητική σειρά οι ηθοποιοί:
Αβδελιώτη Ανδρονίκη, Βογιατζηδάκης Ηλίας, Ζάκας Ανδρέας, Ζώης Γιώργος, Μπαντούνας Σταμάτης, Πινακάς Τίτος, Σιμοπούλου Σοφία, Σούκου Ποπέτα, Τσιούγκος Κωνσταντίνος.
https://www.viva.gr/tickets/theater/anatolika-tis-edem/
“… Και είπε ο Θεός. Ας πρασινίσει η γη.
Και δημιούργησε έναν κήπο στην Εδέμ προς την Ανατολή”.
Ανατολικά της Εδέμ… Αμερική 1900.
Μια γυναίκα, η Κάθυ, βρίσκεται βαριά κακοποιημένη στην πόρτα του Αδάμ Τράσκ.
Ο άνδρας την ερωτεύεται. Η γυναίκα μένει έγκυος.
Ένας παράδεισος προετοιμάζεται. Όμως τίποτα δεν κρατάει για πάντα…
17 χρόνια μετά, οι δίδυμοι, Κάλεμπ και Ααρών, ενώ πιστεύουν ότι η μητέρα τους πέθανε στην γέννα, έρχονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή αλήθεια. Όλα βγαίνουν στο φως. Και τότε οι ήρωες αναγκάζονται να αναζητήσουν τον δρόμο για την δική τους Εδέμ.
“Timshel. Κάνε τη σωστή επιλογή. Αν θες…..”
Το εμβληματικό έργο του John Steinbeck έρχεται στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ για πρώτη φορά σε Ελληνική σκηνή σε μια παράσταση γεμάτη μυστήριο και συνεχείς ανατροπές.
Ο συγγραφέας αντλώντας έμπνευση από την Βίβλο και την Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων πλάθει τους πιο γοητευτικούς του χαρακτήρες, ενώ εξετάζει σε βάθος διαχρονικά θέματα όπως το αιώνιο ερώτημα «Τι είναι καλό και τι κακό», την αναζήτηση της ευτυχίας, το ανεξήγητο της αγάπης και τις συνέπειες της απουσίας της.
“Ανατολικά της Εδέμ”
John Steinbeck «Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1962»
Θεατρική Διασκευή: Frank Galati
Κάθε Παρασκευή, στο φουαγιέ του ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ, μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να μπουν στο γοητευτικό κλίμα του Steinbeck με αναγνώσεις κειμένων του, πρωτότυπη μουσική της Αργυρώς Καπαρού και free bar με κρασί και αναψυκτικά. Όλα περιλαμβάνονται στην τιμή του εισιτηρίου.
Τιμές εισιτηρίων: – 16 Ευρώ κανονικό, 12 Ευρώ μειωμένο.
ενάντια στον κάθε είδους υποφώσκοντα φασισμό!!!
Φελίτσε και Λίλυ
Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους
της Ελένης Καρασαββίδου
σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεύουν:
Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα
Στο θέατρο των ψαγμένων, ανήσυχων, εύθυμων προβληματισμένων θεατών:
VAULT Theatre Plus/Πολυχώρος Vault
(Μελενίκου 26, Γκάζι-Βοτανικός)
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Λατρεύω τους Εβραίους, γιατί ως κυνηγημένοι αναγκάστηκαν να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες, αλληλεγγύη, ευρυμάθεια, ευελιξία, διπλωματικότητα, προσαρμοστικότητα…
Λατρεύω όλους τους κυνηγημένους ανθρώπους γιατί μέσα από την βάσανο τής ζωής γίνονται ανθρωπινότεροι όλων μας.
Λατρεύω όλους τους κυνηγημένους ανθρώπους γιατί αντιστέκονται στη σκλαβιά.
Κι επειδή το Καλό πρέπει να λέγεται και το Άριστο πρέπει να εκθειάζεται, οφείλω να αποδώσω τα δέοντα στους συντελεστές αυτής της αριστουργηματικής παράστασης:
Κείμενο: Ελένη Καρασαββίδου
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Αγγελίνα Παγώνη
Μουσική-Σχεδιασμός ήχου: Μαρία Βουμβάκη
Χορογραφίες – Κινησιολογία: Αναστασία Γεωργαλά
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Κολιάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου – Θοδωρής Μαργαρίτης
Φωτογραφίες: Αγγελίνα Παγώνη
Γραφιστική επιμέλεια: Γιώτα Παρασκευά
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ – VAULT
Ερμηνεύουν: (αλφαβητικά)
Δήμητρα Βαμβακάρη
Δήμητρα Σύρου
Έλενα Τυρέα.
Είναι τόσο δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου σε καιρούς που το ένστικτο τής επιβίωσης χτυπάει κόκκινο, όταν όλοι λουφάζουν προκειμένου να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους και λίγοι «τρελοί», «διαφορετικοί», «απροσάρμοστοι», «αποσυνάγωγοι» τολμούν ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΑΛΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ, ΓΙΑ ΌΛΑ ΤΑ ΈΜΒΙΑ ΌΝΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟ ΠΛΑΤΥ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟ ΣΥΝΑΜΑ…
Θα είμαι πάντα με όλους τους κατατρεγμένους, απ’ όπου κι αν προέρχονται, σε όποιον θεό κι αν πιστεύουν…
Ο Ορφικός Έρως συνέχει τον κόσμο τον πλατύ.
Βαθύτερο όμως κι από την Δημιουργία βρίσκω τον ψυχισμό τού κατατρεγμένου ανθρώπου σαν όταν επιλέγει να μεταβολίσει το νείκος σε φιλότητα, το μίσος σε αγάπη, την αρνητική ενέργεια σε κίνητρο δημιουργίας.
Το «σπουργίτι» Edith Pief τραγουδάει: «Δεν μετανιώνω για τίποτα, μήτε για το καλό μήτε για το κακό που μου έκαναν…».
Γι’ αυτό έγινε μεγάλη και παρέμεινε και μετά θάνατον.
Σε αυτό το αριστουργηματικό κείμενο δύο γυναίκες προερχόμενες από αντίθετα «στρατόπεδα» αγαπιούνται και πέρα από το θάνατο. Οι διαφορές τους οδηγούν στη σύνθεση, στο Tao τού Lao Tsu.
«Όλα είναι Ένα», όπως έλεγαν οι προσωκρατικοί.
«Όταν σπρώξεις έναν άνθρωπο στον γκρεμό, θα δεις τον δικό σου εαυτό να πέφτει», λέω εγώ, ο ταπεινότερος όλων, που χαλκεύτηκα μέσα από την αγάπη κι ατσαλώθηκα μέσα από το μίσος, τον φθόνο, την συκοφαντία των Άλλων, που δεν κατάφεραν να γίνουν μήτε η Κόλαση μήτε ο Παράδεισός μου, γιατί πιστεύω ακράδαντα στη Νέμεσι…
Εκπληκτικές οι τρεις ηθοποιοί.
Ιδιοφυές το εύρημα τού μοιράσματος σε δύο πρόσωπα ενός ρόλου (τής παραζαλισμένης συζύγου τού αξιωματικού των ναζί που ερωτεύεται μία Εβραία λεσβία).
Έτσι μπορούμε να παρακολουθήσουμε το είναι και το φαίνεσθαι, το πάσχον σώμα και την γαλήνια (μέσα στην τρικυμία της) ψυχή…
Εκπληκτικά τα σκηνικά, οι φωτισμοί, τα κοστούμια, η κίνηση, ο χορός, οι παύσεις, οι σιωπές, ο ασθματικός ρυθμός, η ασυμβίβαστη θλίψη, ο πόνος τού αποχωρισμού… πέρα από τα φύλα, πέρα από τις φυλές, πέρα από τις όποιες πεποιθήσεις.
Μην το χάσετε!!!
ΎΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!
Κι επειδή ο φασισμός υποφώσκει και ξεπηδάει εκεί που δεν τον περιμένεις, μόνον ένα φάρμακο τον εξοντώνει: Η ΑΓΑΠΗ, Η ΦΙΛΟΤΗΣ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ…
ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!!!
ΈΡΡΩΣΘΕ!!!
ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΈΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!!!
Με ιδιαίτερη συγκίνηση,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/polyxoros-vault/felitse-kai-lili/
Φελίτσε και Λίλυ
Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους
της Ελένης Καρασαββίδου
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεύουν:
Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα
VAULT Theatre Plus/Πολυχώρος Vault
(Μελενίκου 26, Γκάζι-Βοτανικός)
Πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου, στις 21.15
Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15
Από την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15 επί σκηνής του θεάτρου Vault θα παρουσιάζεται η παράσταση του έργου της Ελένης Καρασαββίδου «Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους». Ένα σύγχρονο έργο που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία αγάπης.
Βερολίνο 1942. Δυο γυναίκες συναντιούνται. Μια Εβραία και μια Γερμανίδα, παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί. Έχει τέσσερα αγόρια. Έχει τιμηθεί από τον Φύρερ γιατί έφερε στη ζωή τέσσερεις μελλοντικούς στρατιώτες. «Που θα μάθουν να σκοτώνουν χωρίς πρόβλημα, αγόρια στην ηλικία τους».
Δυο γυναίκες συναντιούνται και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται. Σ’ ένα Βερολίνο όπου έξω έπεφταν οι βόμβες βροχή και μέσα οι άνθρωποι χόρευαν και ερωτεύονταν απελπισμένα. «Οι βόμβες βόμβες και η ρούμπα ρούμπα». Μνήμες, επιστολές, ανατροπές στη σκιά του φασισμού που εξαφανίζει ανθρώπινες ζωές, στο όνομα του «πολιτισμού».
Όλη η ζωή της Γερμανίδας Ναζί, της Λίλυ, οι 18 μήνες που έζησε με την Εβραία Φελίτσε. Και συνεχίζει να ζει μαζί της όλη την υπόλοιπη ζωή της. Με τις αναμνήσεις της, τις ενοχές της, στην αέναη προσπάθεια να κατανοήσει αυτό το τεράστιο και αναπάντητο “γιατί;” Γιατί κάποιοι αποφασίζουν για τις ζωές μας; Γιατί μας επιβάλλουν πώς και με ποιους θα συνυπάρξουμε; Ποιος έχει ορίσει πώς θα ζουν οι γυναίκες, οι φυλές, όλοι όσοι έχουν άλλες επιλογές ζωής, οι διαφορετικοί; Και ποιος βάζει μέτρο σύγκρισης για διαρκή ρατσιστικό διαχωρισμό; Ποιος και γιατί αποφασίζει για το μέλλον των παιδιών, των χωρών, των πολιτισμών;
Μια παράσταση που ξυπνά συναισθήματα και γεννά σκέψεις, με αφορμή μια αληθινή ιστορία αγάπης που γεννιέται σε ένα τραυματικό ιστορικό πλαίσιο… την ιστορία της Φελίτσε και της Λίλυ.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Μια Γερμανίδα παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί και μια Εβραία συναντιούνται στο Βερολίνο του 1942 και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται στη σκιά του ναζισμού και μιας πόλης που βομβαρδίζεται στο όνομα του «πολιτισμού και της τάξης». Σε μια σκοτεινή εποχή, όπου Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, διαφορετικοί, άνθρωποι με αναπηρία δολοφονούνταν, περιουσίες καταστρέφονταν, παιδιά σκοτώνονταν γιατί είχαν την ατυχία να γεννηθούν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ’ αυτό τον τόπο.
Μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε την Ελένη Καρασαββίδου, ερευνώντας την μέσα από το βιβλίο της Erica Fischer, την ταινία Aimee and Jaguar αλλά και την επικίνδυνη άνοδο της ναζιστικής απειλής και των ρατσιστικών επιθέσεων παγκοσμίως. Επιθέσεις εναντίον γυναικών, ομοφυλόφιλων, ανθρώπων με αναπηρία, ανθρώπων με κάθε είδους ιδιαιτερότητα. Η άρρωστη μανία για εξουσία και κέρδος κάποιων, διαμορφώνει συνειδήσεις εκπαιδεύοντας ανθρώπους να σκοτώνουν συνανθρώπους τους, να ασκούν κάθε μορφής βία χωρίς να σκέφτονται πως αύριο θα έρθει και η δική τους σειρά. Διαστρεβλώνουν την αλήθεια φανατίζοντας, χειραγωγώντας. Ένας «θαυμαστός καινούριος κόσμος», που αποφασίζει ποιος θα επιζήσει και ποιος όχι, ποια χώρα θα επιβιώσει και ποια θα ισοπεδωθεί, ποια κουλτούρα και ποια γλώσσα θα επικρατήσουν. Ένας παραλογισμός χωρίς τέλος. Που ακόμα και σήμερα, γιορτάζουμε θλιβερές επετείους και δημιουργούμε αλλού, σε άλλα σημεία του πλανήτη που καταστρέφουμε, άλλες οδυνηρές επετείους.
Και η ιστορία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται όσο η παιδεία, η ιστορία, τα ΜΜΕ, κατευθύνουν συνειδήσεις και διαπράττουν εγκλήματα καθημερινά, από την κλιματική αλλαγή, τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, την καταστροφή ιστορικών πολιτισμών και άρα της συλλογικής μνήμης, τις μαζικές καταστροφές χωρών και τη δολοφονία παιδιών.
Μια παράσταση αγάπης, μνήμης, ενοχής.
Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Info:
Τοποθεσία: Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS, Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός. Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου στις 21.15. Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15. Διάρκεια: 80′ (χωρίς διάλειμμα)
Πληροφορίες: Τηλ.: 213 0356472 / 6949534889
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 13 ευρώ
Προπώληση viva: 12 ευρώ
Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ
Επικοινωνία με τον Τύπο για την παράσταση:
Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Επικοινωνία-Υπηρεσίες Γραφείου Τύπου
Τηλ.: 6934 288610, 6972 297443
E-mail: mycultureviews@gmail.com
Facebook: Cont Act
Η χθεσινή εισήγησή μου στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ (αίθουσα Κωστής Παλαμάς)
https://lsparnas.gr/logotexnikh-kai-theatrikh-kritikh-shmera-oria-oroi-proypotheseis/
Αίθουσα Κωστής Παλαμάς, Φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός, τώρα…
Θαθύτατα συγκινημένος…
Ο ταπεινότερος όλων
Μεταξύ γιγάντων…
Ομιλητής τής αποψινής εσπέρας…
21/12/2022. χειμερινό ηλιοστάσιο…
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΝ ΆΝΟΙΞΗ με θέμα:
Τεχνολογία, Λογοτεχνία, Τέχνη και συναίσθημα. Νοητικό και θυμικό σε αγαστή συνδημιουργική σύμπνοια.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο, κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κι ο Πολιτισμός μετατράπηκε στην εποχή μας σε Βιομηχανία, και μάλιστα βαριά.
ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ: τροφή για σκέψη: Enta Omry – Umm Kulthum انت عمرى – ام كلث
https://www.youtube.com/watch?v=1wBvuZVE7FI
Enta Omry – Umm Kulthum انت عمرى – ام كلث
αυτή η θηριώδης φωνή, αυτή η μεγάλη ερμηνεύτρια, η γυναίκα ορχήστρα, το αηδόνι της Ανατολής…
την ακούγαμε στο παλαιό ραδιόφωνο, σε ζωντανή μετάδοση από το ΡΑΔΙΟ ΚΑΪΡΟ… κρατούσε την ανάσα της τόση πολλή ώρα που έμοιαζε με βουτηχτής, σφουγγαράς σε ανείπωτα λιβάδια υποθαλάσσια, απόκοσμα…
από τότε αγάπησα την Τέχνη.
με την Ουμ Κουλσούμ, 
καθώς και με την υπέροχη φωνή τής μετέπειτα φίλης μου ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ, που την άκουγα στο “Θέατρο στο ραδιόφωνο” (στο ασήμαντο κατά τα άλλα έργο “Βαθιά γαλάζια θάλασσα”).
Πλατειά βαθειά ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
