Ανατολικά της Εδέμ (6 – 28 Ιανουαρίου) στο Θέατρο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
ΔΙΑΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ ΆΚΡΩΣ ΣΑΓΗΝΕΥΤΙΚΗ…
από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«Ανατολικά τής Εδέμ» τού Νομπελίστα Τζων Στάϊνμπεκ και «Λυσσασμένη Γάτα» τού Τεννεσσή Ουίλλιαμς συγκοινωνούν υπόγεια, αφού σε αυτά τα δύο θηριώδη και βαρυφορτωμένα από αρχέτυπα συμβολικά έργα θίγονται βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα, όπως η αέναη «προπατορική» μάχη τού Καλού με το Κακό.
Η ιδεολογία όμως είναι ΚΑΙ αισθητική, όπως διαπίστωσε (και διατύπωσε) ο Αριστοτέλης.
Από αυτή την άποψη, η δραματική γραφή (είτε προορίζεται εξ αρχής για τη σκηνική της πραγμάτωση είτε όχι) είναι είδος καθαρά πολιτικό, απευθύνεται στη Συλλογική Συνειδητότητα και στο Πανανθρώπινο Υποσυνείδητο.
Βεβαίως και δεν προπαγανδίζουν οι μεγάλοι ανθρωπιστές και ανθρωποκεντρικοί λογοτέχνες την υπεροχή τού Κακού έναντι τού Καλού, στο πλήρες όμως κι αρμονικό σύμβολο yin-yang μέσα στο άσπρο πέταλο υπάρχει μια μαύρη τελεία και μέσα στο μαύρο πέταλο μία λευκή νησίδα.
Αυτό σημαίνει – με άλλα λόγια – μια συμπαντική διαλεκτική που διαφεύγει από τα όρια τού κοινού ανθρώπινου εγκεφάλου. Μεγάλοι διανοητές (όπως ο Νίτσε) και δραματουργοί (όπως ο Ευριπίδης, ο Στρίντμπεργκ, ο Ντοστογιέφσκι, ο Στάϊνμπεκ) γνωρίζουν πως για να επιβιώσεις σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη των διπολικών αντιθέσεων προκειμένου να επιβιώσεις πρέπει να μπαίνεις στο πετσί τού αντίπαλου «ρόλου» (αν υποθέσουμε πως ολάκερη η ζωή είναι ένα αλλόκοτο γκροτέσκο είδος γιγαντιαίου θεάτρου).
Αυτή και μόνον η ανάγκη που επιβάλλεται (και υποβάλλεται) τόσο από το ένστικτο τής επιβίωσης-αυτοσυντήρησης όσο και από το ένστικτο τής αναπαραγωγής διαστρέφει εν πολλοίς το απόλυτο Αγαθό τής παραδείσιας ευδαιμονίας και το μπολιάζει με το αντίθετό του.
Αυτός ο εμβολιασμός, η έγχυσις αντισωμάτων, καθιστά «το Δέντρο τής Ζωής» ισχυρό απέναντι στον κλυδωνισμό των πέντε στοιχείων.
Και οι άνθρωποι, τα ταλαίπωρα περιδεή όντα θυσιάζονται στον βωμό τής Αγίας Επιβίωσης, ενώ μέσα τους θάλλει η πίκρα τής νοσταλγίας για την χαμένη Παράδεισο [θηλυκό, όπως και η Γαία].
Θα περάσουν πολλά χρόνια, να αναδομηθούν πολλές έλικες κουτσουρεμένου D.N.A. πριν ενθυμηθούμε την Γνώσιν που μας αναζωπυρώνει, μας εμψυχώνει, μας αναπτερώνει…
Υπέροχη παράσταση, όαση στην θεατρική Αθήνα. Σεμνά και ταπεινά οι ασκητικοί αυτοί καλλιτέχνες υφαίνουν το δικό τους δονκιχωτικό ιστό μέσα στο οποίο κρεμούν (ως τρόπαια) τις ερμηνείες των μεγάλων επιτευγμάτων τού Ανθρωπίνου Πνεύματος.
«Αγγέλων Βήμα»: κυριολεκτικώς και συμβολικώς.
Πηγαίνετε πάντα δίχως να ερωτάτε τι ανεβαίνει εκεί. Θα είναι οπωσδήποτε κάτι εξαιρετικό.
Και στο φιλόξενο καφενείο τού πρώτου ορόφου θα συμμετάσχετε σε διαδραστικές εκδηλώσεις συνομιλώντας με τους ανήσυχους πνευματικούς ανθρώπους τής εποχής μας.
Αμέσως μετά, η στριφογυριστή ξύλινη σκάλα που τρίζει θα σας οδηγήσει στον κυρίως «ναό» τού δεύτερου ορόφου, όπου Φιλοσοφία και Τέχνη θεραπεύονται…
Γοητευμένος από αυτή την παράσταση δεν θέλω να μπω σε τεχνικές λεπτομέρειες.
Και το μυστήριο κάποιες φορές απαιτεί τις σιωπηλές γωνιές μιας Σκέψης διαλογιστικής…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/anatolika-tis-edem/
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Επιλογή Δραματολογίου – Μετάφραση: Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου
Σκηνοθεσία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη
Δραματουργική επεξεργασία: Ανδρονίκη Αβδελιώτη
Μουσική σύνθεση και επιμέλεια: Αργυρώ Καπαρού
Σχεδιασμός Φωτισμού: Βασίλης Κλωτσοτήρας
Σκηνικά – Κοστούμια: Ανδρονίκη Αβδελιώτη, Νικόλαος Μαρμαροτούρης, Σταμάτης Μπαντούνας
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάιρα Ξύδη
Φωτογραφίες: Λάμπρος Ρουμελιωτάκης
Ηχοληψία και Programming: Νίκος Πιτλόγλου – StudioArion
Παίζουν με αλφαβητική σειρά οι ηθοποιοί:
Αβδελιώτη Ανδρονίκη, Βογιατζηδάκης Ηλίας, Ζάκας Ανδρέας, Ζώης Γιώργος, Μπαντούνας Σταμάτης, Πινακάς Τίτος, Σιμοπούλου Σοφία, Σούκου Ποπέτα, Τσιούγκος Κωνσταντίνος.
https://www.viva.gr/tickets/theater/anatolika-tis-edem/
“… Και είπε ο Θεός. Ας πρασινίσει η γη.
Και δημιούργησε έναν κήπο στην Εδέμ προς την Ανατολή”.
Ανατολικά της Εδέμ… Αμερική 1900.
Μια γυναίκα, η Κάθυ, βρίσκεται βαριά κακοποιημένη στην πόρτα του Αδάμ Τράσκ.
Ο άνδρας την ερωτεύεται. Η γυναίκα μένει έγκυος.
Ένας παράδεισος προετοιμάζεται. Όμως τίποτα δεν κρατάει για πάντα…
17 χρόνια μετά, οι δίδυμοι, Κάλεμπ και Ααρών, ενώ πιστεύουν ότι η μητέρα τους πέθανε στην γέννα, έρχονται αντιμέτωποι με την πιο σκληρή αλήθεια. Όλα βγαίνουν στο φως. Και τότε οι ήρωες αναγκάζονται να αναζητήσουν τον δρόμο για την δική τους Εδέμ.
“Timshel. Κάνε τη σωστή επιλογή. Αν θες…..”
Το εμβληματικό έργο του John Steinbeck έρχεται στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ για πρώτη φορά σε Ελληνική σκηνή σε μια παράσταση γεμάτη μυστήριο και συνεχείς ανατροπές.
Ο συγγραφέας αντλώντας έμπνευση από την Βίβλο και την Αλίκη στην χώρα των Θαυμάτων πλάθει τους πιο γοητευτικούς του χαρακτήρες, ενώ εξετάζει σε βάθος διαχρονικά θέματα όπως το αιώνιο ερώτημα «Τι είναι καλό και τι κακό», την αναζήτηση της ευτυχίας, το ανεξήγητο της αγάπης και τις συνέπειες της απουσίας της.
“Ανατολικά της Εδέμ”
John Steinbeck «Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1962»
Θεατρική Διασκευή: Frank Galati
Κάθε Παρασκευή, στο φουαγιέ του ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ, μισή ώρα πριν την έναρξη της παράστασης, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να μπουν στο γοητευτικό κλίμα του Steinbeck με αναγνώσεις κειμένων του, πρωτότυπη μουσική της Αργυρώς Καπαρού και free bar με κρασί και αναψυκτικά. Όλα περιλαμβάνονται στην τιμή του εισιτηρίου.
Τιμές εισιτηρίων: – 16 Ευρώ κανονικό, 12 Ευρώ μειωμένο.
ενάντια στον κάθε είδους υποφώσκοντα φασισμό!!!
Φελίτσε και Λίλυ
Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους
της Ελένης Καρασαββίδου
σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεύουν:
Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα
Στο θέατρο των ψαγμένων, ανήσυχων, εύθυμων προβληματισμένων θεατών:
VAULT Theatre Plus/Πολυχώρος Vault
(Μελενίκου 26, Γκάζι-Βοτανικός)
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Λατρεύω τους Εβραίους, γιατί ως κυνηγημένοι αναγκάστηκαν να αναπτύξουν κοινωνικές δεξιότητες, αλληλεγγύη, ευρυμάθεια, ευελιξία, διπλωματικότητα, προσαρμοστικότητα…
Λατρεύω όλους τους κυνηγημένους ανθρώπους γιατί μέσα από την βάσανο τής ζωής γίνονται ανθρωπινότεροι όλων μας.
Λατρεύω όλους τους κυνηγημένους ανθρώπους γιατί αντιστέκονται στη σκλαβιά.
Κι επειδή το Καλό πρέπει να λέγεται και το Άριστο πρέπει να εκθειάζεται, οφείλω να αποδώσω τα δέοντα στους συντελεστές αυτής της αριστουργηματικής παράστασης:
Κείμενο: Ελένη Καρασαββίδου
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Αγγελίνα Παγώνη
Μουσική-Σχεδιασμός ήχου: Μαρία Βουμβάκη
Χορογραφίες – Κινησιολογία: Αναστασία Γεωργαλά
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάνθη Κολιάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου – Θοδωρής Μαργαρίτης
Φωτογραφίες: Αγγελίνα Παγώνη
Γραφιστική επιμέλεια: Γιώτα Παρασκευά
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Επικοινωνία: Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ – VAULT
Ερμηνεύουν: (αλφαβητικά)
Δήμητρα Βαμβακάρη
Δήμητρα Σύρου
Έλενα Τυρέα.
Είναι τόσο δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου σε καιρούς που το ένστικτο τής επιβίωσης χτυπάει κόκκινο, όταν όλοι λουφάζουν προκειμένου να διαφυλάξουν τα κεκτημένα τους και λίγοι «τρελοί», «διαφορετικοί», «απροσάρμοστοι», «αποσυνάγωγοι» τολμούν ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΑΛΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΈΡΩΤΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ, ΓΙΑ ΌΛΑ ΤΑ ΈΜΒΙΑ ΌΝΤΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΟ ΠΛΑΤΥ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΣΤΕΝΑΧΩΡΟ ΣΥΝΑΜΑ…
Θα είμαι πάντα με όλους τους κατατρεγμένους, απ’ όπου κι αν προέρχονται, σε όποιον θεό κι αν πιστεύουν…
Ο Ορφικός Έρως συνέχει τον κόσμο τον πλατύ.
Βαθύτερο όμως κι από την Δημιουργία βρίσκω τον ψυχισμό τού κατατρεγμένου ανθρώπου σαν όταν επιλέγει να μεταβολίσει το νείκος σε φιλότητα, το μίσος σε αγάπη, την αρνητική ενέργεια σε κίνητρο δημιουργίας.
Το «σπουργίτι» Edith Pief τραγουδάει: «Δεν μετανιώνω για τίποτα, μήτε για το καλό μήτε για το κακό που μου έκαναν…».
Γι’ αυτό έγινε μεγάλη και παρέμεινε και μετά θάνατον.
Σε αυτό το αριστουργηματικό κείμενο δύο γυναίκες προερχόμενες από αντίθετα «στρατόπεδα» αγαπιούνται και πέρα από το θάνατο. Οι διαφορές τους οδηγούν στη σύνθεση, στο Tao τού Lao Tsu.
«Όλα είναι Ένα», όπως έλεγαν οι προσωκρατικοί.
«Όταν σπρώξεις έναν άνθρωπο στον γκρεμό, θα δεις τον δικό σου εαυτό να πέφτει», λέω εγώ, ο ταπεινότερος όλων, που χαλκεύτηκα μέσα από την αγάπη κι ατσαλώθηκα μέσα από το μίσος, τον φθόνο, την συκοφαντία των Άλλων, που δεν κατάφεραν να γίνουν μήτε η Κόλαση μήτε ο Παράδεισός μου, γιατί πιστεύω ακράδαντα στη Νέμεσι…
Εκπληκτικές οι τρεις ηθοποιοί.
Ιδιοφυές το εύρημα τού μοιράσματος σε δύο πρόσωπα ενός ρόλου (τής παραζαλισμένης συζύγου τού αξιωματικού των ναζί που ερωτεύεται μία Εβραία λεσβία).
Έτσι μπορούμε να παρακολουθήσουμε το είναι και το φαίνεσθαι, το πάσχον σώμα και την γαλήνια (μέσα στην τρικυμία της) ψυχή…
Εκπληκτικά τα σκηνικά, οι φωτισμοί, τα κοστούμια, η κίνηση, ο χορός, οι παύσεις, οι σιωπές, ο ασθματικός ρυθμός, η ασυμβίβαστη θλίψη, ο πόνος τού αποχωρισμού… πέρα από τα φύλα, πέρα από τις φυλές, πέρα από τις όποιες πεποιθήσεις.
Μην το χάσετε!!!
ΎΜΝΟΣ ΣΤΗ ΖΩΗ!!!
Κι επειδή ο φασισμός υποφώσκει και ξεπηδάει εκεί που δεν τον περιμένεις, μόνον ένα φάρμακο τον εξοντώνει: Η ΑΓΑΠΗ, Η ΦΙΛΟΤΗΣ, Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ…
ΓΡΗΓΟΡΕΙΤΕ!!!
ΈΡΡΩΣΘΕ!!!
ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΈΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ!!!
Με ιδιαίτερη συγκίνηση,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/polyxoros-vault/felitse-kai-lili/
Φελίτσε και Λίλυ
Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους
της Ελένης Καρασαββίδου
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Ερμηνεύουν:
Δήμητρα Βαμβακάρη, Δήμητρα Σύρου, Έλενα Τυρέα
VAULT Theatre Plus/Πολυχώρος Vault
(Μελενίκου 26, Γκάζι-Βοτανικός)
Πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου, στις 21.15
Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15
Από την Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15 επί σκηνής του θεάτρου Vault θα παρουσιάζεται η παράσταση του έργου της Ελένης Καρασαββίδου «Φελίτσε και Λίλυ: Ένας άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους». Ένα σύγχρονο έργο που βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία αγάπης.
Βερολίνο 1942. Δυο γυναίκες συναντιούνται. Μια Εβραία και μια Γερμανίδα, παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί. Έχει τέσσερα αγόρια. Έχει τιμηθεί από τον Φύρερ γιατί έφερε στη ζωή τέσσερεις μελλοντικούς στρατιώτες. «Που θα μάθουν να σκοτώνουν χωρίς πρόβλημα, αγόρια στην ηλικία τους».
Δυο γυναίκες συναντιούνται και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται. Σ’ ένα Βερολίνο όπου έξω έπεφταν οι βόμβες βροχή και μέσα οι άνθρωποι χόρευαν και ερωτεύονταν απελπισμένα. «Οι βόμβες βόμβες και η ρούμπα ρούμπα». Μνήμες, επιστολές, ανατροπές στη σκιά του φασισμού που εξαφανίζει ανθρώπινες ζωές, στο όνομα του «πολιτισμού».
Όλη η ζωή της Γερμανίδας Ναζί, της Λίλυ, οι 18 μήνες που έζησε με την Εβραία Φελίτσε. Και συνεχίζει να ζει μαζί της όλη την υπόλοιπη ζωή της. Με τις αναμνήσεις της, τις ενοχές της, στην αέναη προσπάθεια να κατανοήσει αυτό το τεράστιο και αναπάντητο “γιατί;” Γιατί κάποιοι αποφασίζουν για τις ζωές μας; Γιατί μας επιβάλλουν πώς και με ποιους θα συνυπάρξουμε; Ποιος έχει ορίσει πώς θα ζουν οι γυναίκες, οι φυλές, όλοι όσοι έχουν άλλες επιλογές ζωής, οι διαφορετικοί; Και ποιος βάζει μέτρο σύγκρισης για διαρκή ρατσιστικό διαχωρισμό; Ποιος και γιατί αποφασίζει για το μέλλον των παιδιών, των χωρών, των πολιτισμών;
Μια παράσταση που ξυπνά συναισθήματα και γεννά σκέψεις, με αφορμή μια αληθινή ιστορία αγάπης που γεννιέται σε ένα τραυματικό ιστορικό πλαίσιο… την ιστορία της Φελίτσε και της Λίλυ.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Μια Γερμανίδα παντρεμένη με αξιωματικό των Ναζί και μια Εβραία συναντιούνται στο Βερολίνο του 1942 και μια μεγάλη αγάπη γεννιέται στη σκιά του ναζισμού και μιας πόλης που βομβαρδίζεται στο όνομα του «πολιτισμού και της τάξης». Σε μια σκοτεινή εποχή, όπου Εβραίοι, ομοφυλόφιλοι, διαφορετικοί, άνθρωποι με αναπηρία δολοφονούνταν, περιουσίες καταστρέφονταν, παιδιά σκοτώνονταν γιατί είχαν την ατυχία να γεννηθούν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, σ’ αυτό τον τόπο.
Μια αληθινή ιστορία που ενέπνευσε την Ελένη Καρασαββίδου, ερευνώντας την μέσα από το βιβλίο της Erica Fischer, την ταινία Aimee and Jaguar αλλά και την επικίνδυνη άνοδο της ναζιστικής απειλής και των ρατσιστικών επιθέσεων παγκοσμίως. Επιθέσεις εναντίον γυναικών, ομοφυλόφιλων, ανθρώπων με αναπηρία, ανθρώπων με κάθε είδους ιδιαιτερότητα. Η άρρωστη μανία για εξουσία και κέρδος κάποιων, διαμορφώνει συνειδήσεις εκπαιδεύοντας ανθρώπους να σκοτώνουν συνανθρώπους τους, να ασκούν κάθε μορφής βία χωρίς να σκέφτονται πως αύριο θα έρθει και η δική τους σειρά. Διαστρεβλώνουν την αλήθεια φανατίζοντας, χειραγωγώντας. Ένας «θαυμαστός καινούριος κόσμος», που αποφασίζει ποιος θα επιζήσει και ποιος όχι, ποια χώρα θα επιβιώσει και ποια θα ισοπεδωθεί, ποια κουλτούρα και ποια γλώσσα θα επικρατήσουν. Ένας παραλογισμός χωρίς τέλος. Που ακόμα και σήμερα, γιορτάζουμε θλιβερές επετείους και δημιουργούμε αλλού, σε άλλα σημεία του πλανήτη που καταστρέφουμε, άλλες οδυνηρές επετείους.
Και η ιστορία συνεχίζεται και θα συνεχίζεται όσο η παιδεία, η ιστορία, τα ΜΜΕ, κατευθύνουν συνειδήσεις και διαπράττουν εγκλήματα καθημερινά, από την κλιματική αλλαγή, τους πυρηνικούς εξοπλισμούς, την καταστροφή ιστορικών πολιτισμών και άρα της συλλογικής μνήμης, τις μαζικές καταστροφές χωρών και τη δολοφονία παιδιών.
Μια παράσταση αγάπης, μνήμης, ενοχής.
Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Info:
Τοποθεσία: Πολυχώρος VAULT THEATRE PLUS, Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός. Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8′ περίπου με τα πόδια)
Ημερομηνία: Πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου στις 21.15. Παραστάσεις: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.15. Διάρκεια: 80′ (χωρίς διάλειμμα)
Πληροφορίες: Τηλ.: 213 0356472 / 6949534889
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 13 ευρώ
Προπώληση viva: 12 ευρώ
Φοιτητές / Σπουδαστές / Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ): 10 ευρώ
Επικοινωνία με τον Τύπο για την παράσταση:
Μαριάννα Παπάκη, Νώντας Δουζίνας
Επικοινωνία-Υπηρεσίες Γραφείου Τύπου
Τηλ.: 6934 288610, 6972 297443
E-mail: mycultureviews@gmail.com
Facebook: Cont Act
Η χθεσινή εισήγησή μου στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ (αίθουσα Κωστής Παλαμάς)
https://lsparnas.gr/logotexnikh-kai-theatrikh-kritikh-shmera-oria-oroi-proypotheseis/
Αίθουσα Κωστής Παλαμάς, Φιλολογικός σύλλογος Παρνασσός, τώρα…
Θαθύτατα συγκινημένος…
Ο ταπεινότερος όλων
Μεταξύ γιγάντων…
Ομιλητής τής αποψινής εσπέρας…
21/12/2022. χειμερινό ηλιοστάσιο…
ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ ΦΟΡΤΙΣΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΝ ΆΝΟΙΞΗ με θέμα:
Τεχνολογία, Λογοτεχνία, Τέχνη και συναίσθημα. Νοητικό και θυμικό σε αγαστή συνδημιουργική σύμπνοια.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο, κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κι ο Πολιτισμός μετατράπηκε στην εποχή μας σε Βιομηχανία, και μάλιστα βαριά.
ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ: τροφή για σκέψη: Enta Omry – Umm Kulthum انت عمرى – ام كلث
https://www.youtube.com/watch?v=1wBvuZVE7FI
Enta Omry – Umm Kulthum انت عمرى – ام كلث
αυτή η θηριώδης φωνή, αυτή η μεγάλη ερμηνεύτρια, η γυναίκα ορχήστρα, το αηδόνι της Ανατολής…
την ακούγαμε στο παλαιό ραδιόφωνο, σε ζωντανή μετάδοση από το ΡΑΔΙΟ ΚΑΪΡΟ… κρατούσε την ανάσα της τόση πολλή ώρα που έμοιαζε με βουτηχτής, σφουγγαράς σε ανείπωτα λιβάδια υποθαλάσσια, απόκοσμα…
από τότε αγάπησα την Τέχνη.
με την Ουμ Κουλσούμ, 
καθώς και με την υπέροχη φωνή τής μετέπειτα φίλης μου ΕΛΕΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΡΓΥΡΗ, που την άκουγα στο “Θέατρο στο ραδιόφωνο” (στο ασήμαντο κατά τα άλλα έργο “Βαθιά γαλάζια θάλασσα”).
Πλατειά βαθειά ΓΑΛΑΖΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΑΝΤΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ
επίσης από το χθεσινό ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ: Η ηθο-ποιός MARIA CALLAS και η τραγουδίστρια RENATA TEBALDI
https://www.youtube.com/watch?v=KGHmGHP1Yvk
η διαφορά ανάμεσα στις δύο: 
η Tebladi τραγουδάει,
η Callas πάσχει επί σκηνής, υποδύεται πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας, όμως το πιο εκρηκτικό δραματικό πρόσωπο ήταν η ίδια!!!
η μία λέει τις νότες, η άλλη τραγουδάει πέρα από τις νότες.
η μία εισπνέει και εκπνέει, η άλλη ανασαίνει επί σκηνής σαν να είναι το τελευταίο πράγμα που θα κάνει σήμερα, τώρα…
η μία διαβάζει την παρτιτούρα, η άλλη την ερμηνεύει, την αναδημιουργεί…
ΤΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΜΕΛΙΟΣ ΛΙΘΟΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
από το χθεσινό διαδραστικό ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
το στοιχείο τής αντίθεσης:
αν δεν προσέξεις τους στίχους
το τραγούδι θα μπορούσε να είναι και λυρικό, ακόμα κι ερωτικό.
η γλυκόπικρη ευωδία τής μανόλιας αντιπαραβάλλεται με την έξαφνη μυρωδιά καμμένης (ανθρώπινης) σάρκας [αφορά τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι σκλάβοι στον Αμερικάνικο Νότο]
Σας περιμένω Τετάρτη 21/12/2022 στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Παρνασσός
Λογοτεχνική και θεατρική κριτική σήμερα. Όρια, όροι, προϋποθέσεις | Τετάρτη 21/12
η 5η ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΕΔΡΙΑ στο “ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ” τού ΠΑΔΑ, Τρίτη, 20/12/2022, 5-8μμ, κτήριο 16, αμφιθέατρο 002.
Η ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, Η ΌΞΥΝΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ
ΘΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΑΛΗΝΙΑ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΒΑΣΙΣΜΕΝΗ ΣΤΗ ΡΟΜΠΟΤΙΚΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΒΑΝΤΙΚΟΥΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ…
Δείγματα εργασίας συμμετεχόντων και συμμετεχουσών σε αυτό το Εργαστήριο που είναι ανοικτό στις Ιδέες:
κι ένα ενδιαφέρον δοκίμιο από το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τού ΠΑΔΑ | Γράφειν (wordpress.com)
ΚΙ Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΊΔΙΟ ΈΡΓΟ “καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς”:
Σήμερα, Τρίτη, 20/12/2022, 5-8μμ στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ τού ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (μετρό Αγία Μαρίνα), κτήριο 16, αμφιθέατρο 002, θα συζητήσουμε συν τοις άλλοις και για αυτή την παράσταση που την είδαμε τρεις διαφορετικοί κριτικοί και γράψαμε τρία διαφορετικά κείμενα.
ΤΟ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ ΌΜΩΣ ΑΥΡΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΈΡΓΟΥ ΤΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΚΥΡΙΑΣ ΙΩΑΝΝΑΣ ΛΑΔΟΠΟΥΛΟΥ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ.
H ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ τού Χριστόφορου Χριστοφή
στην μαγική, κουκλίστικη αίθουσα Σκαλκώτα τού Μεγάρου Μουσικής για αριθμημένες (συλλεκτικές) παραστάσεις. Προλαβαίνετε. Μην τη χάσετε!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διεθνής παραγωγή. Εκπλητικό το παραστασιακό γεγονός. Αγγίζει την αισθητική τελειότητα. Πέρα από το ούτως ή άλλως ενδελεχές και βραβευμένο κείμενο, εκτυλίσσονται παράλληλα στη σκηνή και συνυφαίνονται αρίφνητοι γλωσσικοί και παραγλωσσικοί κώδικες.
Έγραψα για το κείμενο (στον πρόλογο του βιβλίου των εκδόσεων Νίκας, αλλά και στο πρόγραμμα τής συγκεκριμένης παράστασης):
Χωρίς ειδολογική ένδειξη κι αυτό το δράμα.
Ήδη το σκηνικό είναι στημένο, τα πρόσωπα έτοιμα και περιμένουν να συνδιαλλαγούν, να δράσουν, να διαδράσουν, να αποδράσουν από την στυγνή καθημερινότητα, γιατί αυτό είναι το θέμα που συνέχει όλες τις παραστατικές εκστρατείες και τις λογοτεχνικές επιχειρήσεις/εγχειρήσεις του Χριστόφορου Χριστοφή. Με τη στόφα διαχρονικού σοφού ανθολογεί τα οράματά του χωρίς να λογοτεχνίζει, φιλοτεχνεί τα πονήματά του χωρίς να θέλει να ανήκει στην αμφιλεγόμενη κάστα των διανοούμενων κι απεχθάνεται τους κουλτουριάρηδες όπως την λάσπη σε παπούτσια αστού, συνηθισμένου στις αβρότητες και στην αριστοκρατική αύρα των πάλαι ποτέ καφωδείων.
Οι παρίες, οι καλλιτέχνες, οι αποτυχημένοι οραματιστές, οι ματαιωμένοι προφήτες, τα διορατικά μέντιουμ, οι αδικημένοι προορατικοί είναι οι ήρωές του, μα πάνω απ’ όλα οι παραγνωρισμένοι ποιητές, οι προπορευόμενοι της εποχής τους, οι πρωτοπόροι που δεν αναγνωρίζονται αναγκαστικά και ως πρωτοποριακοί από τους συγχρόνους τους. Αυτή η διάχυτη μελαγχολία συγκοινωνεί στον διεθνή θεατροφόρο ορίζοντα [ας μου συγχωρεθούν οι νεολογισμοί, αλλά αυτό συμβαίνει μόνον όταν εμπνέομαι] απηχώντας τις δεδηλωμένες τάσεις φυγής των ηρωίδων του ιατροφιλοσόφου Αντωνίου Τσέχωφ, μόνο που εδώ υπερισχύει μία φιλοσοφημένη ανατολίτικου τύπου νωχελικότητα, μια πεποιημένη αδράνεια προς αποφυγήν λαθών και ματαίων καταπονήσεων. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το ποιητικό στίγμα του Χριστόφορου Χριστοφή. Είναι μοναδικός, ασύλληπτος κι ανεπανάληπτος, παρ’ όλη την ευγενική πατίνα που ο ευεργέτης Χρόνος χαρίζει στο έργο και στην μορφή του. Είναι ηφαιστειακός, παλεύει με αρχέτυπα, ζωογονεί μάσκες, ζωοποιεί ιδέες πεθαμένες από καιρό, τις ανασταίνει.
Η παραπομπή στα όνειρα σταθερό εργαλείο της ποιητικής του, όσο κι αν δεν φέρει ηθελημένη ψυχαναλυτική στόχευση. Είναι μάλλον διαχρονική αναφορά στο κατακάθι της ψυχής, συλλογικής και ατομικής.
Όμως όταν έσβησαν τα φώτα και σήμανε η ώρα τής παραστασιακής μαγείας, τότε ένιωσα σαν να μην γνώριζα τι θα γίνει μετά.
Το σκηνικό κατ’ αρχήν, συναπαρτίζετο από πολλαπλά («κβαντικά», θα έλεγα) επίπεδα-χώρους: δεξια οι μουσικοί, στο προσκήνιο η κυρίως δράση, αμέσως μετά αναβαθμοί και στο βάθος της σκηνής μια απαστράπτουσα ημιδιαφανής κουρτίνα από φύλλα κατάλληλα για να τονίσουν την υπερβατική χορογραφία τής δράσης που ελάμβανε χώρα πίσω και πάνω, στον πλατωνικό κόσμο τών ιδεών ίσως, που είχε όμως και στοιχεία από το βερολινέζικο καμπαρέ τού Μεσοπόλεμου, ενώ παρέπεμπε σαφέστατα στο μεγαλειώδες “Berlin Alexanderplatz” τού μεγάλου, τού αείμνηστου Ποιητή-Δραματουργού εικαστικού σκηνοθέτη Reiner Werner Fassbinder.
Ακριβώς αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που αρμόζει στον Χριστόφορο Χριστοφή: Ποιητής-Δραματουργός εικαστικός σκηνοθέτης.
Λιτές αλλά και φαντασμαγορικές, καίριες και αρμονικά εντεταγμένες στο πολυθέαμα-ακρόαμα οι χορογραφίες τής Έρσης Πήττα. Η έμπειρη και διεθνής χορογράφος, που έχει τόσες και τόσες φορές κοσμήσει την ορχήστρα τής Επιδαύρου με τις ευλαβικές εμπνεύσεις της, συνέγραψε ένα παραστασιακό «μετά-κείμενο» τόσο πλούσιο, τόσο πολύπλοκο και τόσο αρμονικό, που μόνο σε μεγάλες παραστάσεις όπερας θα μπορούσε να αντιστοιχηθεί.
Εκπληκτικά τα σκηνικά (Κωνσταντίνος Ζαμάνης).
Λειτουργικά αλλά και συμβολικώς σημαίνοντα τα κοστούμια (Εριέττα Βορδώνη).
Αλλοδιαστασαική θα έλεγα μουσική (κάπου μεταξύ Βέρντι και αρχαίας ελληνικής προσωδίας) από τον ιδιοφυέστατο Νίκο Ξανθούλη καταλλήλως ερμηνευμένη από την σημαντική, σεμνή κι αξιοπρόσεκτη Κυρία Σοφία Καρακούτα.
Μαζί της, επί σκηνής μουσικοί: στο σαξόφωνο ο Παναγιώτης Σκύφτας και στο πιάνο ο διεθνούς φήμης συνθέτης Νίκος Ξανθούλης.
Εκείνοι όμως που υπερέβησαν τον εαυτό τους (κυριολεκτικά) και ανέπτυξαν τα εκφραστικά τους μέσα στον ύψιστο βαθμό, ήταν οι ηθοποιοί, ερμηνευτές, χορευτές, κινούμενοι σαν να τους οδηγεί μια αόρατη μπαγκέτα, συνδεδεμένοι με αόρατα νήματα με την αρχή τών πάντων. «Όλα είναι Ένα», όπως θα έλεγαν οι λεγόμενοι «προσωκρατικοί» φιλόσοφοι, με τους οποίους συγκοινωνεί υποδόρρια ο ποιητής και σύγχρονος διανοητής Χριστόφορος Χριστοφής, που λατρεύει τόσο τον Σωκράτη, ώστε η φωτογραφία του στο πρόγραμμα αυτής της παράστασης είναι έξω από την Φυλακήν Σωκράτους στου Φιλοπάππου, δίπλα στο Λουμπαρδιάρη, κοντά στη νότια πύλη της Αθήνας. Η αρχαιομάθεια είναι θεμελιώδες συστατικό στοιχείο τής γραφής και τής πνευματικής του οντότητας. Η «ελληνικότητά» του είναι ουμανιστική, Διαφωτιστική κι ως εκ τούτου παγκόσμια.
Από την ιστοσελίδα τού Μεγάρου Μουσικής (https://www.megaron.gr/event/panselinos-tou-xristoforou-xristofi/) διαβάζουμε:
Η Πανσέληνος (Πανσέληνος του Λαζάρου αρχικός τίτλος) είναι το τρίτο μέρος της Παρισινής τριλογίας του συγγραφέα, από την οποία ήδη παίχτηκε το έργο Τουλούζ Λωτρέκ- η Φαντασία της Αμαρτίας.
Το έργο εκτυλίσσεται στο Παρίσι την εποχή των πολιτικών εμιγκρέδων την δεκαετία του 1970 όπου οι πολιτικές και ιδεολογικές αναστατώσεις κυριαρχούσαν έντονα.
Μια από τις κυρίαρχες μορφές του έργου, η Βεατρίκη, είναι εμπνευσμένη από μια διάσημη εικαστικό της εποχής εκείνης, την οποία ο συγγραφέας αργότερα, φοιτητής στο Παρίσι, γνώρισε και έγινε μαθητής και μοντέλο της.
Η υπόθεση του έργου μεταφέρεται την εποχή της χούντας και περιγράφει χαρακτήρες και καταστάσεις σε χρόνια έντονα και σημαδιακά. Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης προτίμησε αυτήν την εποχή, παρόλο που έζησε στο Παρίσι μια δεκαετία αργότερα.
Οι χαρακτήρες είναι αποτέλεσμα αλχημείας της δραματουργικής του φαντασίας.
H Ένωση Ελλήνων κριτικών Θεάτρου και Μουσικής απένειμε στον Χριστόφορο Χριστοφή το Βραβείο ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ 2021 -2022 για το «Το Κάλεσμα του Προμηθέα» όπως και για το σύνολο των έργων του .
Το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ευχαριστεί την Εθνική Λυρική Σκηνή για την παραχώρηση κοστουμιών.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Τύπος Εκδήλωσης: Θέατρο
Κύκλος: Θέατρο στο Μέγαρο
Αίθουσα: Νίκος Σκαλκώτας
Διοργάνωση: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ
16 – 21.12.2022
Περισσότερες ημερομηνίες: ελπίζω κι εύχομαι να δοθεί παράσταση για να μπορέσουν να το παρακολουθήσουν όλοι οι θεατρόφιλοι, αυτόχθονες, φιλοξενούμενοι και περιηγητές σε αυτή τη μαγική χώρα που λέγεται Ελλάδα και ακτινοβολεί ΦΩΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΜΟΡΦΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ, ΕΥΔΟΚΙΑ σε όλη την οικουμένη.
Ας περάσουμε τώρα στους ηρωϊκούς (μόνον 30 πρόβες), εκπληκτικούς, μοναδικούς, ανεπανάληπτους, υπέροχους
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Χριστόφορος Χριστοφής
Μουσική σύνθεση: Νίκος Ξανθούλης
Χορογραφία: Ερση Πήττα
Σκηνικά: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Κοστούμια: Εριέττα Βορδώνη
Σχεδιασμός Φωτισμού: Αντώνης Παναγιωτόπουλος
Σχεδιασμός ήχου: Βαγγέλης Κουλούρης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Κακαβούλας
Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου
Κομμώσεις: Αγγελική Αλαφούζου
Διανομή (με σειρά εμφάνισης):
Βεατρίκη: Κωνσταντίνα Τάκαλου
Ξάνθος: Νικόλας Μακρής
Μαρίνα: Μαρία Παπαφωτίου
Μάριος: Χρήστος Σπανός
Χοσέ: Δημήτρης Μαύρος
Λάζαρος: Αποστόλης Τότσικας
Βοηθητικές ηθοποιοί – Χορεύτριες (με αλφαβητική σειρά)
Ελισάβετ Δελακά, Μάγδα Τασούλα
Βοηθητικός ηθοποιός: Γιάννης Κορρές
Συνήθως δεν ξεχωρίζω, για λόγους διατήρησης της αρμονίας τού αισθητικού αποτελέσματος, κανέναν και καμία ηθοποιό. Εδώ ήταν όλοι και όλες τόσο συλλειτουργικοί, αποτελεσματικοί, αυτοθυσιαστικοί και άριστα ενορχηστρωμένοι που τα εύσημα ανήκουν στην ενιαία και αδιαίρετη ομάδα ως σύνολο. Οι μεγάλοι σκηνοθέτες, οι ποιητές τής Σκηνής δημιουργούν ένα εγρηγορός κατά την διάρκεια τών προβών. Διαχειρίζονται τους υλικούς και ανθρώπινους πόρους με τον τέλεια αξιοκρατικό και λυσιτελή τρόπο, τόσο που δεν μπορείς να διαχωρίσεις ένα πανέμορφο αμάλγαμα εις τα υλικά εξ ων συνετέθη.
Όμως, παρ’ όλα αυτά, ως τίμιος κριτικός που σέβεται το λειτούργημά του, που υπηρετεί ανιδιοτελώς σαράντα χρόνια τώρα, οφείλω να εξάρω την υποκριτική δεινότητα και την πολυεπίπεδη ερμηνεία τής πρωταγωνίστριας (από το Θέατρο Τέχνης τού Καρόλου Κουν) Κυρίας Κωνσταντίνας Τάκαλου στο ρόλο τής Βεατρίκης. Θα ήθελα να την δω σε μια διεθνή κινηματογραφική παραγωγή σε σενάριο-σκηνοθεσία τού σημαντικότατου Χριστόφορου Χριστοφή, που τιμάει την Ελλάδα και τον διαχρονικό, πανανθρώπινο, δημοκρατικό πολιτισμό μας.
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-θεατρολόγος-μεταφραιολόγος-κριτικός
4η εισήγηση για ΌΞΥΝΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ
Κριτική στην υβριδική «stand-up comedy» «Inside» supported by Netflix Μπο Μπέρναμ: Από Μέσα
Από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασιολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η λέξη «μάζα» εντός ολίγου δεν θα θεωρείται πολιτικώς ορθή (“political correct”). Μάλιστα. Το ότι τείνουμε να γίνουμε εννέα δισεκατομμύρια νοματαίοι πάνω στον πλανήτη είναι ένα γεγονός. Φαντάζομαι τον εφιάλτη όσων θελήσουν να ποδηγετήσουν αυτό το ετερόκλητο πλήθος.
«Άρτον και θεάματα» είναι η δοκιμασμένη στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία λύση.
Μόνον που όσο περνούν οι αιώνες, και υπό την επίδρασιν των ιδεωδών τού Διαφωτισμού, η αισθητική γίνεται περισσότερο εκλεπτυσμένη και το περιεχόμενο περισσότερο οικολογικό, φιλόζωο, φιλάνθρωπο…
Βεβαίως, κάθε εποχή έχει τα ιδανικά που της αξίζουν και οι πρωτοπόροι πνευματικοί άνθρωποι (λογοτέχνες, καλλιτέχνες, διανοητές, φιλόσοφοι) σπεύδουν να δρέψουν τα πρωτεία σε αυτόν τον αγώνα δρόμου υψηλών αντοχών.
Η προβλεπτικότητα/προνοητικότητα (που δεν ταυτίζεται με την προορατικότητα, αλλά και δεν την αποκλείει) είναι εδώ ΈΝΑ από τα όπλα, όχι όμως και το μοναδικό.
Η συνεργατική πολύχρονη απασχόληση ερευνητών και μελετητών, επιστημόνων αλλά και ελεύθερων στοχαστών, ποιητών και ακαδημαϊκών (ποιητών-ακαδημαϊκών), νομπελιστών και διακεκριμένων μελών υψισύχνων «δεξαμενών σκέψεως» (“think tanks”) τείνουν στη συσσώρευση τού εκάστοτε “know–how”, που εκτός από τις κατοχυρωμένες ευρεσιτεχνίες, συμπεριλαμβάνει και γνώσεις άκρως απόρρητες (αφού δεσμεύονται από την εταιρική καθομολογουμένη εμπιστευτικότητα) για καθαρά εμπορική χρήση και αξιοποίηση.
Αυτό εξάλλου γινόταν πάντα…
Για να έλθουμε λοιπόν σε αυτό το άκρως ενδιαφέρον και σαγηνευτικό για τη νέα γενιά υβριδικό διαδικτυακό-τηλεοπτικό είδος “stand–up comedy”, που έχει θέμα τον κατ’ οίκον εγκλεισμό λόγω τής πρόσφατης καραντίνας και την αποφυγή τής άμεσης ανθρώπινης επαφής, μπορούμε να παρατηρήσουμε τα εξής:
- Το έργο έχει γυριστεί σε στούντιο
- Είναι τέλειο από τεχνικής πλευράς
- Κάθε άλλο παρά αυτοσχεδιαστικό ή αυθόρμητο είναι
- Έχει σαφές ιδεολογικό-αισθητικό πρόσημο: Ό,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΑΡΟ/ΑΣΦΑΛΕΣ/ΩΡΑΙΟ/ΑΚΙΝΔΥΝΟ/ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΟ κι ό,τι είναι εκεί ΈΞΩ είναι βιοποριστικό ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ (κάτι σαν δουλειά σε ανθρακωρυχείο) και μετά (το σαββατοκύριακο) σπεύδουμε να ανέβουμε στην «επιφάνεια» και στο ανώνυνο/χαλαρωτικό κατ’ οίκον σερφάρισμα στο Διαδίκτυο με τις πιτζάμες ή και με τα εσώρουχα…
- Δεν είναι καθόλου αστείο (τίποτα απ’ όσα λέγονται ή γίνονται). Ο ηθοποιός είναι θλιβερός, όπως οι μεγάλοι κωμικοί, αλλά δεν σκάει χείλος στα πρόσωπα των κατά μόνας ή ανά δύο θεατών (εγώ το είδα μαζί με έναν τριαντάχρονο φίλο, που θα μπορούσε να είναι γιος μου – για να μελετήσω στην πράξη το χάσμα γενεών).
- …………………………… (τα κριτικά σχόλια δικά σας)
Το γεγονός ότι υποστηρίζεται (και χρηματοδοτείται, ενδεχομένως, προβάλλεται όμως οπωσδήποτε) από το Netflix σημαίνει ότι φέρνει κάποιο αξιοσημείωτο εμπορικό όφελος (και γιατί όχι – μπράβο που η Τεχνολογία βοηθάει την άμεση, τάχιστη διάδοση τής Τέχνης).
Είναι όμως τέχνη αυτό το κατασκεύασμα; Οι απόψεις διίστανται, όπως πάντα όταν εμφανίζονται καινούργιες, πρωτόφαντες μορφές.
Μόνον που το μέσον μόνον είναι καινοφανές εδώ. Κατά τα άλλα, ο συμπαθής Performer κάνει ό,τι και οι πλανόδιοι μίμοι/παντόμιμοι, από την βαθιά Αρχαιότητα μέχρι και σήμερα (με την μόνη διαφορά πως τώρα δεν χρειάζεται να εγκαταλείψει την θαλπωρή τού σπιτιού του).
Η δική μου κριτική άποψη είναι πως αυτό το κατασκεύασμα δεν είναι διόλου μοναχικό, αυτοσχεδιαστικό ή αυθόρμητο. Δεν πρόκειται για ιδιοφυή συρραφή τυχαίων πλάνων. Είναι το αποτέλεσμα βαθιάς πολύχρονης μελέτης, που ως παράπλευρη (αν όχι και κύρια) συνέπεια έχει να κατασυκοφαντήσει και να ενοχοποιήσει την ανεξέλεγκτη χρήση τού Διαδικτύου, που μπορεί και να «χαζέψει» τα παιδιά (ακριβώς όπως έλεγαν σε άλλες εποχές για άλλου τύπου μοναχικές κι εν κρυπτώ ιδιωτικές δραστηριότητες και κατ’ οίκον ηδονές… που μπορούν και να τυφλώσουν και να …κουφάνουν τον «πάσχοντα»).
Το Διαδίκτυο όμως είναι ένα δημοκρατικό μέσο ισότιμης και άμεσης πρόσβασης στην Πληροφορία, ικανή και αναγκαία συνθήκη για να επιτύχουμε τη Γνώση.
Βεβαίως κι εδώ υπάρχουν διάφορα επίπεδα πρόσβασης (συνδρομές, ειδική τεχνογνωσία, εξειδίκευση στην Πληροφορική), όμως η άμεση ανάδραση προσιδιάζει σε μια καινοφανή παγκόσμια «άμεση δημοκρατία».
Εγώ προσωπικά είμαι υπέρ τής λεγομένης «παγκοσμιοποιήσεως», αν πρόκειται να σταματήσει τους πολέμους, τη βία και την εκμετάλλευση Ανθρώπου από Άνθρωπο.
Είμαι υπέρ τής διαφάνειας, της διαύγειας, της Ισονομίας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης όλων των νοημόνων όντων… «Επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία». Η έννοια «ομόνοια» μού φαίνεται καθ’ όλα επιθυμητή, ποθητή θα έλεγα.
Και το Διαδίκτυο μάς δίνει πρόσβαση στο συμπαντικό ενεργοπληροφοριακό πεδίο.
Για να μην χαθούμε όμως όπως ο Οδυσσέας, που δένεται στο κατάρτι προκειμένου να μην παρασυρθεί από τις μαργιόλες Σειρήνες, ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ (σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο), ΝΑ ΑΣΚΗΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ και να πολεμήσουμε ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΡΑΤΣΙΣΜΟ, ΝΕΟΝΑΖΙΣΜΟ, ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΣΜΟ, ΑΥΤΑΡΧΙΣΜΟ ΠΑΝΤΟΣ ΕΙΔΟΥΣ.
Υπάρχουν πολλών ειδών χειριστικοί άνθρωποι, ομάδες και συλλογικότητες. Όμως τα διάφορα (ΑΝΟΙΚΤΑ ΕΝ ΠΟΛΛΟΙΣ) ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ έχουν την πλαστικότητα να αναπροσαρμόζονται και να εκσυγχρονίζονται κάθε φορά ανάλογα με την προσφορά και την ζήτηση.
Επομένως, οι λέξεις «συστημικός» και «αντισυστημικός» είναι τόσο αφαιρετικές και σαφείς που δεν σημαίνουν τίποτα συγκεκριμένο.
Ας είμαστε περισσότερο εναργείς, προσεκτικοί, κριτικοί, επιφυλακτικοί (ΕΙΔΙΚΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ). Ας ΜΗΝ ΔΕΧΟΜΑΣΤΕ ΜΑΣΗΜΕΝΗ ΤΡΟΦΗ αντί για πρωτογενή σκέψη.
Και για να κλείσω κάπως χιουμοριστικά, όταν είπα κάποτε σε μια μεγάλη λαοφιλή και λαοπρόβλητη σταρ τού ασπρόμαυρου κινηματογράφου «μασάει η κατσίκα ταραμά;», εκείνη μού απάντησε με την ανυπέρβλητη θυμοσοφία τής πιάτσας: «μασάει, αλλά τον φτύνει»…
Η διαδραστική μας περιπέτεια στο εργαστήριο ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ συνεχίζεται – με το καλό – μέχρι και 21 Φεβρουαρίου 2023 (12 τρίωρες διαδραστικές συναντήσεις με ανήσυχους δημιουργούς τής μεταβατικής / μεταιχμιακής εποχής μας).
Σας ευ-γνωμονώ.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.netflix.com/gr/title/81289483
Μπο Μπέρναμ: Από Μέσα
2021 | Βαθμός καταλληλότητας:16+ | 1ώ 27λ | Κωμωδίες
Ο Μπο Μπέρναμ παρουσιάζει ένα μουσικό ψυχαγωγικό σόου το οποίο γύρισε μόνος του κατά τη διάρκεια μιας πολύ ασυνήθιστης χρονιάς.
Πρωταγωνιστεί: Μπο Μπέρναμ
Κέρδισε 3 βραβεία Emmy: Καλύτερου Σεναρίου, Σκηνοθεσίας και Μουσικής Διεύθυνσης για Πρόγραμμα Ποικίλης Ύλης.
