"Ο ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΟΝΙΚΙΝ" ΤΟΥ ΠΑΡΙ ΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Καμπαρέ Βολταίρ τού Μεταξουργείου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τον Φεβρουάριο τού 2012 είχα δει τον δεξιοτέχνη Νίκο Καλαμό να ερμηνεύει Τακόπουλο στο θέατρο “Τόπος Αλλού” κι εκστασιάστηκα. Τότε έγραψα διθυραμβική κριτική γιατί είπα: “επιτέλους κάτι αντισυμβατικό κι αιρετικό που παίζεται από το 1978 μέχρι σήμερα (ήμουνα νιος κι εγέρασα). Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν με τον αξέχαστο Δημήτρη Οικονόμου κι αργότερα με τον Νίκο Καλαμό στο Νεοελληνικό Θέατρο τού Γιώργου Αρμένη…
Ο Τακόπουλος, ιδιοφυής γλωσσοπλάστης, ποιητής στην Τέχνη και στη Ζωή, γελαστός κι αυτοσαρκαστικός, ουδέποτε ειρωνικά επιθετικός προς τους άλλους, αφού δοξάζει τη ζωή με ένα συμβολικό λουλούδι καρφιτσωμένο πάντα στο πέτο. Το χθεσινό ήταν ένα ροδαλό μπουμπούκι τριανταφυλλιάς που προεξείχε, προέβαλε το θρασύ κεφαλάκι του κι έμοιαζε σα να κοιμάται. Το Καμπαρέ Βολταίρ στην Οδό Μαραθώνος 30 κατάμεστο από φίλους και φίλους (οι εχθροί πήγαν …αλλού).
Κι ο Νίκος Καλαμό αποκάλυψη. Οι μεγάλοι ηθοποιοί προσαρμόζονται στο χώρο και στο κοινό. Αλλάζουν την ερμηνεία τους κατά το περιβάλλον κι ουχί κατά το δοκούν. Είναι εγρήγοροι κι αποτελεσματικοί, συδημιουργικοί και τελεσφόροι. Τον θαύμαζα για μια ακόμη φορά να αναδεικνύει φώνημα το φώνημα τον εκθαμβωτικώς απαστράπτοντα λόγο τού αειθαλλούς ψυχαγωγού.
Ο Πάρις Τακόπουλος είναι ιστορία, παρών και μέλλων. Βλέποντάς τον μιμούμαι τα αιωνίως δημιουργικά κύτταρά του κι αφαιρώ το άχθος τών καθημερινών φροντίδων από τους κουρασμένους ώμους μου. Τι άλλο να περιμένει κανείς από την αρχαία τέχνη του Διονύσου; Κι αυτό είναι ιδιαίτερα πολύτιμο στις κρίσιμες μέρες μας.
Κι σε άλλα με υγεία. Δηλώνω (με γνώσιν τών συνεπειών τού Νόμου) ότι θα συνεχίσω να βλέπω Τακόπουλο μέχρι να πεθάνω. Γιατί θα συνεχίσει να παίζεται και …μετά. Κι ο δημιουργός θα είναι εκεί να χαμογελάει τρανταχτά με ένα ποτήρι ουίσκι κι ένα ολόφρεσκο λουλούδι στο πέτο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφόρηση:
Ο Προτελευταίος των Μόνικιν είχε πρωτοπαρουσιασθεί στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κούν το 1978 με τον Δημήτρη Οικονόμου στο ρόλο του Μόνικιν, και αργότερα από τον Νίκο Καλαμό στο Νεοελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη, καθώς και επί μία εβδομάδα στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου το 2005, και στο Φεστιβάλ Λονδίνου του Θεάτρου Τέχνης το 2009, σε αγγλική μεταφορά από τον Πάρι Τακόπουλο, και έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από την ελληνική και ξένη κριτική, χαρακτηρισθείς από τον Φένεκ Μικελίδη ως ένα μικρό αριστούργημα παραλογίας, άγχους και απομυθοποίησης του Έλληνα.
“Οργισμένα Νιάτα” στο “Στούντιο Κυψέλης”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τα γερά δομημένα έργα που λένε την αλήθεια τού συγγραφέα τους ως μάρτυρα τού καιρού του δεν γερνάνε ποτέ, γιατί όλες οι εποχές είναι ίδιες και η Κρίση είναι συνώνυμη με την ανθρώπινη ύπαρξη σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη. Οι πολιτισμικές-κοινωνικές-οικονομικές-φυλετικές-ερωτικές-θρησκευτικές-ιδεολογικές διαφορές εντείνουν την εγγενή ανθρώπινη αδυναμία να συνυπάρξει με τους άλλους πέρα από μερικά κρίσιμα λεπτά ανταλλαγής ενεργειών και ικανοποιήσεως των ενστίκτων. Η Ελευθερία ως πανανθρώπινο αίτημα σκοντάφτει στα όρια που θέτει ο ψυχισμός και η ψυχοσωματική οντότητα τού άλλου. Στην οικογένεια ως θεσμό τα χαλαρά ήθη φαίνεται σα να οδηγούν στον πόνο και στην διάλυση ενώ τα ιδιαίτερα αυστηρά ήθη μάλλον συντείνουν στον στραγγαλισμό τών ανθρώπινων ενστίκτων και στη δυστυχία τού πολιτισμένου όντος που καταφεύγει στις νευρώσεις (στην καλύτερη τών περιπτώσεων) ή στη χημεία για να καταστείλει το ένστικτο τού θανάτου που είναι ο αντίποδας του ερωτικού ενστίκτου τής ζωής.
Ο Τζον Όσμπορν (1929-1994), θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και κριτικός τού καιρού του, έγραψε ένα μεγαλειώδες στην απλότητά του έργο. Η ανθρωπιά σε όλο της το φάσμα. Η κωμωδία τής καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο και το διαρκές αίτημα τής αγάπης. Όπως έλεγε ο Φρόϋντ “όλα τα αιτήματα τού ανθρώπου είναι αγάπη”.
Η Μαριάννα Τόλη είναι μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ύπαρξη, σχεδόν εύθραυστη. Απέδωσε το ρόλο τής Άλισον Πόρτερ, συζύγου στον μοργανατικό γάμο με τον οργισμένο νέο, με ιδιαίτερη ανθρωπιά, λεπτότητα και χάρη. Το σώμα της ήταν ως θαλάσσιος κυματισμός που αντανακλούσε με μέτρο και ρυθμό τις τρικυμίες που σαρώνουν την ψυχή τής Άλισον Πόρτερ. Ήταν απλώς ιδανική.
Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ένας ιδιαίτερα δυναμικός ηθοποιός. Το συγγραφικό του ταλέντο και οι σκηνοθετικές του επιδόσεις καθιστούν την ερμηνεία του στο ρόλο τού Τζίμυ Πόρτερ ιδιαίτερα απαιτητική σε ενεργειακό επίπεδο. Μοιάζει να ταυτίζεται τόσο με το ρόλο που η φωνή και το σώμα του οδηγούνται σε ένα εκφραστικό κρεσέντο που συμπαρασύρει το θεατή στο αρχαίο δράμα του ανδρόγυνου που “μαζί δεν κάνει και χώρια δεν μπορεί”. Ο Στέφανος Κακαβούλης επέτυχε να αποδώσει τις αντιφάσεις που σπαράσσουν την ψυχή του μορφωμένου νέου που επαναστατεί εναντίον τής άρχουσας τάξης, ζει σαν πληβείος κι εκδηλώνει την οργή κυρίως προς τον εαυτό του και τα άτομα που έχουν την ατυχία να τον αγαπήσουν ή να τον πλησιάσουν σε απόσταση μικρότερη τής αναπνοής ασφαλείας.
Ταιριαστός ο Φίλιππος Κωνσταντίνος στο ρόλο τού “διαφορετικού” και συμπονετικού Κλιφ. Σωστή διανομή, ακόμα κι ως προς τον σωματότυπο τού ηθοποιού που ενσαρκώνει τον ακίνδυνο και μειλίχιο γίγαντα.
Η ηθοποιός Έλενα τής Γιώτας Κουνδουράκη ήταν επίσης συνάδουσα στο σκηνοθετικό επίτευγμα τής ενορχήστρωσης συμπληρωματικών κι αντίθετων ενεργειών στην περιορισμένη σκηνή τού Studio Κυψέλης, που έτυχε να γίνει το θέατρο πολλών σημαντικών στιγμών από σπουδαίες και σπουδαίους εργάτες τής Τέχνης τού Διονύσου.
Ο συνταγματάρχης τού Αντώνη Τρικαμηνά ήταν επαρκής ως προς το δέμας και το πνεύμα για να μιλήσει σαν πατέρας στην παραστρατημένη κόρη του και να την προστατεύσει από τον εαυτό της, ή τουλάχιστον να το επιχειρήσει.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός που ήταν υπεύθυνος και για τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς. Η Μαριάννα Τόλη συνεργάστηκε στην απόδοση του κειμένου στα ελληνικά όπως το μετέφρασε η Ελευθερία Περράκη. Το ιδιαίτερα αφαιρετικά λειτουργικό σκηνικό ήταν τού Σάββα Πασχαλίδη, ενώ τα κοστούμια φιλοτέχνησε κι επιμελήθηκε η πολυτάλαντη Μαριάννα Τόλη. Αυτή η γυναίκα είναι ένα κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο. Η σεμνότητα και η χάρη της υπόδειγμα για νεότερες συναδέλφους της. Τελικά, αυτό που μένει από την θεατρική πράξη είναι η ανθρωπιά τού κοινωνούμενου νοήματος. Μέτρο για όλα είναι ο άνθρωπος.
Ο Σίμων Πάτροκλος είναι ένας σημαντικός χορογράφος που σβήνει το “εγώ” του εις όφελος τού συνόλου. Ακάματος, φίλεργος κι ενεργητικά ακατάπαυστος, δίδαξε κινησιολογία και χορογράφησε τούς πέντε ηθοποιούς σε αυτή την ιδιαίτερα σημαντική σκηνοθεσία τού Γιώργου Λιβανού.
Απολύτως κατατοπιστικό και άρτιο το βιβλιαράκι πρόγραμμα που τύπωσαν οι εκδόσεις “Αιγόκερως”. Αναζητείστε το.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Είναι μια όαση ανθρωπιάς στα τερατουργήματα και στις σαδομαζοχιστικές εκρήξεις που πλημμυρίζουν τις ελληνικές θεατρικές σκηνές στα χρόνια τής Κρίσης. Ας επιμείνουμε στην ποιότητα. Ας εντείνουμε τις δράσεις μας για το Καλό κ’ Αγαθό. Η ανθρωπιά είναι το ζητούμενο στην εποχή τής απα-ανθρωπο-ποίησης.
ΈΛΑ ΌΠΩΣ ΕΙΣΑΙ στο Θεάτρο τής οδού Παραμυθίας
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν ξαναβλέπεις για πολλοστή φορά ένα έργο κι έχεις την αίσθηση τού καινούργιου, όταν προσέρχεσαι παρθένος στη θεατρική κόλαση και βγαίνοντας από την αίθουσα έχεις την αίσθηση ότι έχεις επισκεφθεί τον παράδεισο, τότε το θέαμα αξίζει και το επί σκηνής δρώμενο επιτελεί τον ψυχ-αγωγικό σκοπό του. Στην εποχή της κρίσης το γέλιο είναι δύσκολη και πολύτιμη υπόθεση. Προϋποθέτει άρση τής συνειδήσεως πάνω από τα καθημερινά προβλήματα, έλεγχο τών αντιξοοτήτων της καθημερινότητας και υπέρβασή τους, ανακατανομή τών αξιών και τών παγιωμένων πεποιθήσεών μας, θραύση τών τειχών που μας χώριζαν από τους άλλους. Η αλληλεγγύη προϋποθέτει ενσυναίσθηση, να “μπεις στη θέση του άλλου”, να δεις τα δικά σου προβλήματα από τη θέση του κι έτσι να αποκτάς μια αντικειμενικότερη θέαση τού κόσμου. Η αλλαγή οπτικής γωνίας είναι σωτήρια κι ευεργετική για τις κολλημένες βελόνες τών μυαλών μας. Όπως η γλώσσα πηγαίνει πάντα στο χαλασμένο δόντι, έτσι και η λογική σκέψη παγιώνεται στους απλήρωτους λογαριασμούς και στα νούμερα πού όσο κι αν τα στύψεις δεν βγαίνουν. Το θέατρο με τον υπερρεαλισμό και τη διόγκωση παγκόσμιων προβλημάτων μάς δίνει μια άλλη μακροσκοπική οπτική. Βλέπουμε τα πράγματα από μακριά. Τα συγκρίνουμε, τα διακρίνουμε, ελαχιστοποιούμε τις επιδράσεις τους πάνω μας.
Κι αν η κωμωδία είναι δύσκολη, η stand-up comedy είναι ακόμα δυσκολότερη. Όπως οι “νούτικοι” ηθοποιοί τής παλιάς καλής ελληνικής επιθεώρησης, ο σύγχρονος θεατρίνος πρέπει να επικοινωνήσει με το κοινό του, να το αποτυπώσει στο ενεργειακό σώμα τής μνήμης του, να διαγνώσει τις παθογένειές του, να το συνδράμει, να το υπηρετήσει, να το προκαλέσει, να το διεγείρει, να το θεραπεύσει, δια τής ειρωνείας και του αυτοσαρκασμού που είναι πάντα σαρκασμός τής ανθρώπινης κατάστασης. Η Θεία Κωμωδία τού κόσμου και τού ανθρώπου είναι πάγκοινη κι όλα συντείνουν στην αυτοακύρωσή τους δια του γέλιου. Όταν οι μυημένοι έβγαιναν αγέλαστοι από τα Ελευσίνια Μυστήρια δεχόντουσαν τα “εξ αμάξης” σκώμματα τών θεατρίνων, τις ερωτικές προκλήσεις τών ιερειών τής Αφροδίτης, τη λεκτική παρενόχληση, έτσι ώστε να επανέλθουν στο υλικό τους σώμα και να διακωμωδήσουν τα φοβερά και τρομερά δρώμενα στον αναπόδραστο τροχό τής Ζωής και του Θανάτου.
Η Αλμπέρτα Τσοπανάκη είναι θεά (από το ρήμα θεώμαι). Ξέρει να βλέπει τον εαυτό της απέξω και να τον περιγελά, να τον σαρκάζει, να τον ειρωνεύεται. Μέσα από αυτή την ομοιοπαθητική ψυχαγωγική ιεροτελεστία διευκολύνει την κάθαρση τού καθενός μας, επιτυγχάνει την πυρόλυση τών συναισθημάτων και τών γόρδιων δεσμών που χρονίζουν εντός μας. Συγγραφέας, ηθοποιός, θιασάρχις, θεατράνθρωπος με την ουσιαστική σημασία τού όρου, δίνει στην παράσταση με τον σαφή και καθόλου υπαινικτικό τίτλο “Έλα όπως είσαι” τον καλύτερο εαυτό της. Δεν θα πω πολλά για να μην προδώσω τις εκπλήξεις τού έργου.
Δίπλα της, γλαφυρή σιωπηλή παρουσία ο κωμικοτραγικός κλόουν με το ακορντεόν, που υπογραμμίζει τα υπαρξιακά αδιέξοδα με την αυτοταπείνωση, δίνει την αντιστικτική δομή τής ομιλούσης πολυδιασπασμένης περσόνας μίας υπερ-ρεαλιστικής γυναίκας-ανθρώπου που παρ’ όλη την ελαφρότητα τής αφέλειάς της παραμένει φίλη τής Ζωής και των ζωντανών (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου). Ο Άκης Σιδέρης είναι μέγιστος ηθοποιός. Γιατί ποιεί ήθος δια τής σιωπής κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο στο θέατρο. Ούτε και στη ζωή άλλωστε. Ένα ταλέντο που όταν κάποιος σκηνοθέτης κινηματογράφου αναδείξει θα λάμψει παγκόσμια στις μεγάλες και στις μικρές οθόνες. Σπεύσατε. Δεν υπάρχει καιρός. Μην χάνετε χρόνο. Τα λουλούδια μαραίνονται όταν δεν τα ποτίζεις.
Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης. Σεμνός, διακριτικός, ηθικός… Σπάνιο. Αντιπαθώ τους επιτυχημένους βρικόλακες, δεν δίνω το χέρι μου σε αιμοσταγείς δεινόσαυρους. Προσπαθώ να αναδείξω και να φωτίσω όσο μπορώ κι όσο δύναμαι την αγαθή και καλή πλευρά τών καλλιτεχνικών φαινομένων. Πήξαμε στα τέρατα που πατούν επί πτωμάτων για να δουν το ονοματάκι τους σε μια φωτισμένη μαρκίζα. Ανεπάρκειες παντός είδους, τραγικές και γελοίες συνάμα. Ο Χριστόφορος Χριστοφής συναποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Επιμένει στην ποιότητα, όπως οι παλιοί αγιογράφοι και οι αρχαίοι αγγειογράφοι. Παράγει έργο, σιωπηλά κι αθόρυβα, χωρίς να κάνει ντόρο περί την ύπαρξή του. Οι τεχνητώς παραγόμενες δίνες παράγουν ανεπιθύμητες διαστρεβλώσεις στα παγκόσμια μαγνητικά ρευστικά, παροδικές και πρόσκαιρες ωστόσο. Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι μια καλλιτεχνική αξία σταθερή μέσα στο χρόνο. Σαν το παλιό καλό κρασί ωριμάζει διακριτικά κι αθόρυβα σε δρύινο βαρέλι αυτογνωσίας κι ενσυναίσθησης. Κάποτε θα αποδώσει τον τελικό αιθερικό καρπό του. Οψόμεθα κι ανυπομονούμε για το επόμενο καλλιτεχνικό του επίτευγμα. Στο θέατρο τής οδού Παραμυθίας σκηνοθέτησε την Αλμπέρτα Τσοπανάκη με γνώση κι αίσθηση τού ρυθμού, με αισθητική και άποψη, τηρώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ λόγου και σιωπής, δράσης κι απραξίας.
Στο βίντεο συμμετέχουν οι ηθοποιοί Άκης Σιδέρης και Ευάγγελος Κουλφέτος.
Μετά την πρεμιέρα δόθηκε στον υπόγειο θεατρικό χώρο μια γιορτή προς τιμήν τών καλεσμένων. Ο Φίλιππος Νικολάου αειθαλλής κι ακάματος, μας μετέδωσε τη διονυσιακή χαρά τής ζωής. Στους προσκεκλημένους ο ιδιαίτερα σεμνός και χαμηλών τόνων πολιτικός Παύλος Γερουλάνος, πρίγκιπας τής δημόσιας ζωής με την ανωτερότητα και τη σταθερή προσήλωσή του στην υπηρεσία τού Πολιτισμού και τής Τέχνης ως διαχρονικών αξιών του ελληνισμού. Ας πληθαίνουν οι πολιτικοί σαν αυτόν.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Θα γελάσετε μέχρι δακρύων. Θα αποτοξινωθείτε μέχρι καθάρσεως. Θα θέλετε να την ξαναδείτε ξανά και ξανά με τους φίλους σας.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Διάρκεια παραστάσεων: Από 20 Νοεμβρίου 2013 έως 27 Απριλίου 2014, κάθε Τετάρτη στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:30.
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμή εισιτηρίων: 10€ (γενική είσοδος) & 5€ (φοιτητικά, σπουδαστές, συνταξιούχοι, άνεργοι και σύλλογοι)
Διεύθυνση: Θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 & Μυκάλης, Κεραμεικός)
Επικοινωνία: 210 3457904 & 6939 498289
Φλαντρώ του Παντελή Χορν, στην Σκηνή Ν.Κούρκουλος
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Μια παράσταση, πραγματική έκπληξη! Το στήσιμο θύμιζε πολύ Γιαπωνέζικο θέατρο, γι αυτό ανέτρεξα στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. Να, τι γράφει στο αντίστοιχο λήμμα. Το Θέατρο Καμπούκι (歌舞伎) είναι ένα είδος παραδοσιακού Γιαπωνέζικου θεάτρου. Το Καμπούκι είναι γνωστό για την τυποποίηση (στυλιζάρισμα) του δράματος και για τις πολυτελείς ενδυμασίες των ηθοποιών. Το ιδεόγραμμα του Καμπούκι από τα αριστερά προς τα δεξιά μεταφράζεται σε τραγούδι (歌), χορός (舞), και ικανότητα (伎). Το Καμπούκι μπορεί λοιπόν να μεταφραστεί σαν την τέχνη του τραγουδιού και του χορού. Το Καμπούκι μπορεί επίσης να μεταφραστεί σαν το θέατρο της πρωτοπορίας ή το περίεργο θέατρο .Η έκφραση Καμπούκιμονο (歌舞伎者) αναφέρεται σε άγριες συμμορίες εκκεντρικών νέων των πόλεων που ντυνόταν περίεργα με εκκεντρικές κομμώσεις. (Βικιπαίδια).
Παρόλο που το έργο έχει χαρακτηριστεί ηθογραφία, η φρέσκια ματιά κι η παρουσία του, ως θεάτρου Καμπούκι, το κάνει ενδιαφέρον. Η πρωταγωνίστρια είναι η αρχόντισσα του χωριού. Έχει δυο κόρες από διαφορετικούς πατεράδες. Το όνομά της είναι (Φιλώ+Αντρες) δηλ. εκείνη που αγαπά τους άντρες. Η Φλαντρώ, λοιπόν, αποφασίζει να παντρέψει την μεγάλη της κόρη με τον «όμορφο του χωριού», ο οποίος όμως καταζητείται. Μια κοπέλα, έπεσε στην θάλασσα, εξαιτίας του. Οι κάτοικοι του χωριού έχουν ξεσηκωθεί.
Το πάθος της μάνας οδηγεί τα πράγματα σε αδιέξοδο. Αντί να προωθήσει την σύζευξη της μικρής κόρης της με τον ομορφονιό, που ήδη τον αγαπά, την εμποδίζει. Και πλέον, δεν είναι μάνα αλλά μια δυστυχής ερωτευμένη.
«Ούτε μένα, ούτε σένα θα διαλέξει, μα του τάφου την κρύα πέτρα. Ούτε δικός μου, μα ούτε και δικός μου,» αυτά φωνάζει στην κόρη, λίγο πριν το τέλος.
Το δράμα έχει στηθεί κιόλας από τις πρώτες λέξεις, όταν η αλκοολική δούλα αποσιωπά το γεγονός. Πρόκειται, για καλογραμμένη ψυχογραφία. Δεν υπάρχουν σκηνικά, μόνο φωτισμοί, οι οποίοι αλλάζουν ανάλογα με την βαρύτητα των σκηνών. Εξαιρετικά τα κοστούμια της παράστασης, όπως κι οι χορογραφίες. Το δράμα υπηρετείται απόλυτα από όλους τους ηθοποιούς, οι οποίοι καταχειροκροτούνται στο τέλος. Όμως, η ερωτευμένη μάνα, που μετατρέπεται σε μέγαιρα, (Λυδία Κονιόρδου) αποδίδεται άψογα από την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα, παράλληλα. Απήλαυσα μια πολύ όμορφη παράσταση και σας την συστήνω ανεπιφύλακτα. Σπεύσατε, γιατί πλησιάζει η λήξη.
- Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου
- Σκηνικά Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
- Κοστούμια Άγγελος Μέντης
- Μουσική Τάκης Φαραζής
- Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου
- Χορογραφία Αποστολία Παπαδαμάκη
- Επιμέλεια κίνησης Μαριάννα Καβαλλιεράτου
- Βοηθοί σκηνοθέτη Ανδρονίκη Χριστάκη, Έλενα Μαρσίδου
- Βοηθός σκηνογράφου: Ευαγγελία Θεριανού
- Δραματολόγος παράστασης Εύα Σαραγά
Διανομή:
- Γαρουφαλιά Μαρία Διακοπαναγιώτου
- Λευτέρης Ζατούνης Φαίδων Καστρής
- Φλαντρώ Λυδία Κονιόρδου
- Χρύσω Σεβίλλη Παντελίδου
- Νότης Σερδάρης Μιχάλης Σαράντης
- Μυρτώ Ελεάνα Στραβοδήμου
- Μουσικοί επί σκηνής
Cihan Turkoglu
(Σάζι,κρητική λύρα,ιδιόφωνα) - Γιώργος Διαμαντόπουλος
(Kaval,guzheng,yayli tanbur,ιδιόφωνα) - Σόλις Μπαρκής (κρουστά, ιδιόφωνα
- Πρώτη παράσταση: 13/12/2013
- Τελευταία παράσταση: 26/01/2014
- Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 18:00, 21:00, Κυριακή 19:30
- Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 – 171. Για συλλόγους: 3803430
Ξανά "HAMLETMACHINE / ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ" ΤΟΥ ΧΑΙΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ στο θέατρο “ΘΗΣΕΙΟΝ”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Θυμώνουν τα έργα όταν τα βιάζεις. “Κάτι σάπιο υπήρχε πάντα στο βασίλειο τής Δανιμαρκίας”. Αυτή η διαχρονικότητα τής σήψης και τής διαφθοράς, κοινό σημείο όλων των σαρκοβόρων πολιτισμών από τα σπήλαια μέχρι τους ουρανοξύστες αποτελεί και τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τον Σαίξπηρ με τον Χάινερ Μύλλερ. Η ελεήμων κι έντρομη ματιά πάνω στο ανέφικτο τού ουμανισμού σε μια κοινωνία που σκοτώνει ζώα και ανθρώπους για να επιβάλλει την κυριαρχία της στη Φύση, καθιστά τον κλασικό “Άμλετ” και το “Hamletmachine” υπερβατικά και υπερ-πολιτισμικά. Η απελπισία τού όντος, που ρομαντικώς ονειρεύεται την Δικαιοσύνη, τον Έρωτα, την Ελευθερία και εισπράττει αντ’ αυτών τη λαγνεία, την υστεροβουλία, την ακολασία και την απληστία, που πηγή τους – βεβαίως – έχουν την ανασφάλεια και το άγχος για την επιβίωση σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη, τον πεταμένο σε μια γωνιά τού σπειροειδούς Γαλαξία…
“Κέντημα” η μετάφραση τής Ελένης Βαροπούλου, κριτικού και δασκάλας θεάτρου. Εκπληκτική η σωματικότητα τής ερμηνείας από τη Μαριάννα Δημητρίου. Λειτουργικώς αφαιρετικά και εικαστικώς αυτοτελή ως έργα Τέχνης τα σκηνικά και το αποδομούμενο κοστούμι που σχεδίασε ο Θάνος Βόβολης, γνωστός για τις υπέροχες μάσκες τους που παραπέμπουν στα αρχέτυπα και στα σύμβολα. Ιδιοφυής η συνδημιουργική σύλληψη από τον Γιώργο Ζαμπουλάκη. Μόνη ένσταση: η σκηνοθεσία του. Φαίνεται ότι ο Θόδωρος Τερζόπουλος έχει δημιουργήσει “σχολή” και παράγει “κλώνους”. Καλό για τον ίδιον, κακό για τους μιμητές του. Η βιοενεργειακή υποκριτική μέθοδος κι η σωματική (μαζοχιστική) εμμονή στην υπερ-εκτονωτική εσωτερικότητα είναι βεβαίως φαινόμενα αρεστά στο κοινό, γιατί ο ταλαίπωρος θεατής βλέπει ότι κι άλλοι βασανίζονται (για να μην χρησιμοποιήσω άλλο, πιο …αγοραίον ρήμα) για να βγάλουν τον άρτον τον επιούσιον (διαπράττοντας τον φόνον τον επιούσιον, όπως λέει ευστόχως το κείμενο τού Χάινερ Μύλλερ, δια χειρός Ελένης Βαροπούλου), όμως δεν χρειάζεται να ματώσει κανείς επί σκηνής ή να “θυσιάσει” κάτι για να μεταφερθούμε από στο δικό του σύμπαν. Το “σύνδρομο τής αρένας”, όπως θα το ονόμαζα, ταιριάζει βεβαίως σε παρακμιακές εποχές, αρκεί όμως η αναλογικότητα. Με άλλα λόγια, βρίσκω αντιαισθητική όλη αυτή την επί σκηνής αλγολαγνεία υπερδραστηριότητα τού μυικού συστήματος. Απαξιώ να δω τη γύμνια “για τη γύμνια” ως μέσο καθήλωσης τού κοινού, ή ως δήθεν απογύμνωση τού κοινωνούμενου νοήματος. Ως επαρκής θεατής, δεν θέλω να μου κάνουν νιανιά το λόγο και να μη αφήνουν περιθώρια στη φαντασία μου να συνδημιουργήσει το “δράμα” από τη σκηνή στην εσωτερική οθόνη τής νοήσεώς μου. Ας θυμηθούμε τις οδηγίες που δίνει ο σαιξπηρικός Άμλετ στους θεατρίνους: τους συστήνει να πουν τα λόγια τους απλά και ξάστερα και να αποφύγουν τους πολλούς ακκισμούς και τους πιθηκισμούς επί σκηνής. Το άγγιγμα να είναι υποδηλωτικό, η κίνηση αφαιρετική, η εκφραστική λειτουργικότητα αναφαίρετη. Τώρα, αν κάποια γερμανοκεντρικά σύγχρονα θέατρα θυμίζουν σαδομαζοχιστικά κλαμπ, αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτή τη βάρβαρη θηριωδία. Είχα δει προ εικοσαπενταετίας μία περφόρμανς κάποιας “κυρίας” που σκότωνε ένα πουλάκι (πτηνό εννοώ) ανάμεσα σε δύο τσιμεντόλιθα. Ως παραβολή για τους καθημερινώς διαπραττόμενους φόνους στο όνομα τής επιβίωσης μπορώ να το δεχθώ, ως αισθητικό όμως γεγονός το θεωρώ απαράδεκτο. Μπορούμε να δείξουμε ότι σκοτώνουμε ένα κουκλάκι σε σχήμα πτηνού και το μήνυμα περνάει στον εγκέφαλο τού θεατή. Εκτός αν ξαναγυρίσαμε στα σπήλαια, οπότε αδυνατώ να σας ακολουθήσω. Ή μήπως δεν φύγαμε ποτέ από εκεί;
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΘΕΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΦΑΚΙΝΟΥ
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Στο νέο της μυθιστόρημα, η καταξιωμένη συγγραφέας στο Ελληνικό κοινό, μας προσφέρει μια ιστορία, τρυφερή, γεμάτη κατανόηση κι αγάπη, για τον συνάνθρωπο. Στις σελίδες του βιβλίου, περιγράφεται η γνωριμία και η κατόπιν ανάπτυξη σχέσης μιας νέας γυναίκας και δυο ηλικιωμένων ανδρών. Στην παρέα, αργότερα, θα προστεθεί ένα μικρό αγόρι, που πλανιέται μονάχο στους δρόμους. Αυτοί οι άνθρωποι, παρά την ετερογένεια που τους χαρακτηρίζει, θα συνδεθούν με στενούς δεσμούς φιλίας, αφού έτσι το προστάζει η ζωή τους, παρά τις αντιξοότητες και τις αντιθέσεις. Η Ελένη, μια νεαρή, έγκυος γυναίκα περιπλανιέται στα χωριά ψάχνοντας δουλειά, είτε στα χωράφια, είτε στα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην ήσυχη παραλία, ενός απομακρυσμένου χωριού, υπάρχει ένα μοναχικό πεύκο, καταραμένο από μια μάνα, που η κόρη της απόκτησε παιδί, χωρίς να είναι κοινωνικά έτοιμη. Κάτω από το πεύκο αυτό, θα γνωριστούν οι τρεις αυτοί άνθρωποι και με ένα περίεργο τρόπο θα έρθουν κοντά. Εξαιρετικές οι περιγραφές της ελληνικής πραγματικότητας στο μοναστήρι της περιοχής. Και στο τέλος, το δροσερό αεράκι της συμπόνιας φυσάει, υποδεικνύοντας πως μόνον η αγάπη είναι ικανή να λύνει όλα τα προβλήματα, σε αυτή την ζωή. Ενδιαφέρουσα ιστορία, που περιγράφει ανάγλυφα την ζωή σε ένα αποκομμένο χωριό. Το βιβλίο έχει264 σελίδες, κοστίζει 14 ευρώ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτης».
ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ τής Κυψέλης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν ένα έργο είναι γερά δομημένο αντέχει στο Χρόνο, ακόμα κι όταν τα ιδεολογήματα πάνω στο οποίο βασίζεται έχουν διαφοροποιηθεί. Σήμερα η σύφιλη δεν είναι ανίατη, και οι “αμαρτίες” των γονέων παιδεύουσιν μεν τα τέκνα, αλλά ουχί απαραιτήτως δια τής ωχράς σπειροχαίτης.
Όμως οι διαπροσωπικές σχέσεις τών ανθρώπων παραμένουν δυσχερείς, τα παιδιά πληρώνουν τις επιλογές τών γονιών τους, πολύ πριν φτάσουν σε ηλικία που να μπορούν να επιλέξουν.
Ο Ίψεν, όπως κι ο άλλος μεγάλος Σκανδιναβός δραματουργός (ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ), διαπραγματεύτηκε το αδιέξοδο τής συνύπαρξης του ατόμου με τους άλλους, αλλά και την ελευθερία, τα εσωτερικά αδιέξοδα, τις ασφυκτικές δεσμεύσεις που περιορίζουν ή ελαχιστοποιούν το πεδίο έκφρασης τών βαθύτερων επιθυμιών και πόθων μας.
Στην εποχή του, ο Ίψεν ήταν καινοτόμος και προκλητικός, γιατί δεν δίστασε να ξεγυμνώσει θεσμούς και να καταγγείλει την κοινωνική υποκρισία, που οδηγούσε εξέχοντα πνεύματα στον αποκλεισμό. Σήμερα, ακόμα και μέσα στην πολυπολιτισμική δίνη που σπαράσσει τον πλανήτη μας, το έργο τού σημαντικού δραματουργού παραμένει εναργές, ζωντανή κιβωτός συμβόλων και αρχετυπικών αδιεξόδων.
Η Βαλεντίνη Λουρμπά διευθύνει με φινέτσα ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό υπόγειο θέατρο, πάνω από την πλατεία Κυψέλης, στην οδό Εκάτης. “Θέατρο δωματίου”, αλλά και θέατρο συμπαντικό. Το μέρος αντί τού όλου. Ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, μακριά πολύ από τα Main-stream θεάματα και χώρους.
Για φέτος διάλεξε μια πλειάδα καλών ηθοποιών να ερμηνεύσουν τους αθάνατους ρόλους από τους “Βρυκόλακες” τού Ίψεν, Η Πέπη Οικονομοπούλου είναι μια ιδιαίτερα έμπειρη κι “εσωτερική” ηθοποιός. Ο σπαραγμός της είχε κάτι από μελοδραματική γκέισα και στυλιζαρισμένη ερμηνεία ηθοποιού από το θέατρο Νο. Σπανίως, βλέπεις ηθοποιούς που να κατέχουν τόσο καλά την τέχνη να σπάνε τον γλωσσικό κώδικα και να “κεντούν” επί σκηνής ένα πυκνό δίκτυο παραγλωσσικών κωδίκων.
Ο Μάνος Χατζηγεωργίου είναι ένας ιδιαίτερα εύπλαστος και πειθαρχημένος ηθοποιός, πλήρης κάτοχος τών εκφραστικών του μέσων. Στον Πάστορα Μάντερς έδωσε μία συνολική ερμηνεία του διχασμένου ψυχισμού ενός ιερωμένου, που παραπαίει ανάμεσα στον πειρασμό τής σάρκας και στο καθήκον τού πνεύματος, που επέλεξε να ενστερνιστεί. Άξιος!
Εκπληκτικός καρατερίστας ο Βαγγέλης Ζερβόπουλος, έπλασε έναν Έγκστραντ ιδιαίτερα ανθρώπινο και γαλίφη. Μού θύμισε τους παλιούς καλούς ηθοποιούς τού θεάτρου και τού κινηματογράφου, που ήξεραν με το σώμα τους να “ζωγραφίζουν” ολόκληρα εσωτερικά τοπία επί σκηνής. Ακόμα και την ώρα που σιωπούν (και ειδικά εκείνη την ώρα).
Κινηματογραφικά εναργής η Σοφία Μανωλάκου στο ρόλο τής Ρεγγίνας, που επιθυμεί ως άγριο άλογο την ελευθερία, μακριά από το επίχρυσο κλουβί τής φυλακής.
Πειστικά αληθοφανής ο Αλέξανδρος Κλημόπουλος στο ρόλο του ασθενικού και φιλάσθενου Όσβαλντ. Η Βαλεντίνη Λουρμπά έχει το αλάθητο ένστικτο τής διανομής που αναδεικνύει τα σκηνικά της οράματα, όσο απρόβλεπτα κι αν είναι.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια που φιλοτέχνησε ο Σάββας Πασχαλίδης φώτισε διακριτικά ο Παναγιώτης Μανούσης.
Όλα υπέροχα, όλα ανεπανάληπτα, όλα μοναδικά.
info:
O Ίψεν περιγράφει στους ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ την ιστορία μιας γυναίκας, που έχει αφιερώσει την ζωή της στον άνδρα της και στο παιδί της. Ο άνδρας της καταφεύγει στην αγκαλιά της απείθαρχης υπηρέτριας και η συζυγός του καθησυχάζει την συνείδηση της ασχολούμενη με την επιχείρησή του.Μέσα από την ταπείνωση της ανακάλυψης για την απιστία του, η κ. Άλβιγκ παρατά το σπίτι της και βρίσκει καταφύγιο στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής της , τον πάστορα Μάντερς. Αυτός ως πάστωρ, την επαναφέρει στα ιδανικά της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος.
Το μαρτύριό της φθάνει στο τέλος του με το θάνατο του συζύγου της ,μέσα στην αυταπάτη μιας αγιασμένης υπόληψης . Ο γιός της Όσβαλτ, που κληρονόμησε από τον πατέρα του την ερωτική ορμή ,επιστρέφει από το Παρίσι ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ένα βροχερό βράδυ ερωτοτροπεί με την υπηρέτρια ,για την οποία μόνο η μητέρα του γνωρίζει ότι είναι νόθος κόρη του πατέρα του και συνεπώς αδελφή του .Ο ‘Οσβαλτ εκμυστηρεύεται στην μητέρα του τα σημάδια της άνοιας που του έχουν εκδηλωθεί που του έχουν εκδηλωθεί και που θα τον οδηγήσουν σε πνευματική ανημπόρια,Ζητά από τη μητέρα του να του υποσχεθεί ότι θα του δώσει το δηλητήριο που έχει πάντα μαζί του και αυτή αναλαμβάνει το δραματικό καθήκον να τον απαλλάξει από το μαρτύριο. Βρυκόλακες είναι οι εφιαλτικές σκιές που ενεδρεύουν παντού. Ο Ίψεν δεν δημιουργεί δυστυχίες στα έργα του, καταγράφει όμως αυτές που υπάρχουν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Σκηνοθέτις: Βαλεντίνη Λουρμπά
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάββας Πασχαλίδης
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Δημόσιες Σχέσεις: Ευτυχία Αργυροπούλου (Life n’ Art Theater)
ΔΙΑΝΟΜΗ:
Κ.Άλβιγκ: Πέπη Οικονομοπούλου,
Όσβαλτ: Αλέξανδρος Κλημόπουλος,
Μάντερς: Μάνος Χατζηγεωργίου,
Εκστραντ: Βαγγέλης Ζερβόπουλος,
Ρεγγίνα: Σοφία Μανωλάκου.
Διάρκεια: 110′
Μέρες – Ώρες παράστασης:
Παρασκευή – Σάββατο : 21.00
Κυριακή : 19.00
Τιμή εισιτηρίου:
Ολόκληρο: 12 € μαζί με το πρόγραμμα
Μειωμένο: 12 € / 2 άτομα (άνεργοι – φοιτητές)
Θέατρο Εκάτη
( Εκάτης 11, Πλατεία Κυψέλης Τηλ.: 2106401931 )
ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Το έργο γράφτηκε τον περασμένο αιώνα. Σαφώς όμως διαφαίνεται, ότι οι απαρχαιωμένες και παλιές αντιλήψεις στοιχειώνουν τις ψυχές των ανθρώπων και ξεριζώνονται, μόνον όταν συμβεί κάτι τραγικό, ή μοιραίο. Σε αυτήν την ιστορία, ο νεαρός Οσβαλντ γυρίζει από το Παρίσι μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Η μητέρα του η κ. Αλβιν τον υποδέχεται δείχνοντας του την αγάπη και την στοργή, που έδωσε και στον άρρωστο σύζυγό της. Ο αυλικός, ή λοχαγός Αλβιν έχει αποκτήσει μια κόρη με την υπηρέτρια. Αυτήν την κόρη ερωτεύεται ο γιος, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι αδερφή του. Οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται σταδιακά. Η μητέρα φανερώνει τον έρωτα της στο πρόσωπο του πάστορα Μάντερς, ο οποίος την προτρέπει να παραμείνει πιστή σύζυγος. Ο γιος ανακοινώνει στην μητέρα, την ασθένεια που εμφανίστηκε στο Παρίσι και που θεωρείται ανίατη. Για τούτο ευθύνεται κυρίως ο έκλυτος πατέρας του. Η αδερφή του, μόλις μαθαίνει το τραγικό νέο τον εγκαταλείπει. Μένει μόνο η μητέρα, στο τέλος, να του δώσει το φάρμακο, ή το δηλητήριο, που τον λυτρώνει. Είναι έργο, ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, το οποίο αναδεικνύεται με την σκηνοθεσία της Βαλεντίνης Λουρμπά. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν μια εξαιρετικοί παράσταση. Όμως η κ. Πέπη Οικονομούμουν κι ο κ. Μ. Χατζηγεωργίου κυριαρχούν στις λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις των ηρώων. Παίζεται στο Θέατρο Εκάτη, επι της οδού Εκάτης, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή 19.00
Κ.Άλβιγκ: ΠΕΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ
Όσβαλτ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΛΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Μάντερς: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ,
΄Εκστραντ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΣ,
Ρεγγίνα: ΣΟΦΙΑ ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ.
ΒΡYΚΌΛΑΚΕΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ (ΕΚΑΤΗΣ 11 ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΥΨΕΛΗΣ ΤΗΛ 2106401931} ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΑΛΕΝΤΙΝΗΣ ΛΟΥΡΜΠΑ.
“ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ” στο πρώτο σκαλί τής Ποίησης
Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Ο νεαρός φοιτητής που εισβάλλει στο οχυρό του γηραιού καταξιωμένου ποιητή για να εκμαιεύσει μυστικά και να εξαγοράσει το αντίτιμο για τον αναβατήρα στον ιερό Παρνασσό απογοητεύεται τα μάλα κι απομυθοποιεί τον κόσμο τών εραστών τής Μούσας Ερατώς, αφού εκεί υπάρχει μόνο μούχλα, σκόνη, μισανθρωπία, κατάθλιψη, πανικός, άγνοια τού Εαυτού και φόβος τών Άλλων (αυτά πάνε συνήθως μαζί). Εξαιρετικός ο νεαρός Στέφανος Γεωργόπουλος στην παρθενική του εμφάνιση σε έναν απαιτητικό ρόλο. Ήταν ενθουσιώδης και μετρημένος ταυτόχρονα, περιδεής, έντρομος και αποφασιστικός. Ουδέν το μεμπτόν στην κίνηση και στην ορθοφωνία του. Ο σκηνοθέτης (Στέφανος Κακαβούλης) εκμεταλλεύτηκε την απειρία του – μιας και πρόκειται για την πρώτη ουσιαστική θεατρική εμφάνιση του ηθοποιού – και την μετέτρεψε σε προσόν για τον ρόλο.
Το ρόλο του ενήλικα ποιητή μοιράστηκαν (σε δύο διαφορετικές φάσεις του) ο νέος Οδυσσέας Κιόσογλου (τι εσωτερικότητα! Θα μπορούσε να παίζει σε ταινίες τού Μπέργκμαν) κι ο μεσήλιξ Γιώργος Χαλεπλής, που έδωσε ρεσιτάλ υποκριτικής τέχνης κι εκφραστικής αρτιότητας.
Η Δανάη Καλαχώρα στο ρόλο τής εριστικής αδελφής που δεν καταλαβαίνει την ποιητική εσωτερικότητα και τη μονοχνωτίαση τού αδελφού της, έτσι που αναγκάζεται να οδηγήσει εαυτήν εκτός ποιητικής παραδεισο-κόλασης, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της (τόσο φωνητικώς όσο και παντομιμικώς) στην αρχετυπική σύγκρουση τού γήινου θηλυκού με το αιθεροβάμον αρσενικό.
Βρήκα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικούς τούς φωτισμούς που φιλοτέχνησε ο Βασίλης Γιαννακόπουλος.
Υποβλητική η μουσική τού Γιάννη Μυγδάνη. Ταιριαστά και υποδηλωτικά τα σκηνικά και τα κοστούμια που επέλεξε και σχεδίασε η Δέσποινα Βολίδη.
Ο συγγραφέας – σκηνοθέτης αυτού του αριστουργήματος δημιούργησε μία από τις καλύτερες off-Broadway παραστάσεις τού υγρού χειμώνα μας. Κατέχει την τέχνη τής εναρμόνισης τών αντιθέτων και τής καταβύθισης στην ερεβώδη ανθρώπινη ψυχή χωρίς μηχανικά μέσα. Αυτοδύτης στον κόσμο τής ποίησης, ελπίδα στο χώρο του θεάτρου. Αναμένομεν την θριαμβευτική του πορεία στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα.
Ας απολαύσουμε πολλές φορές αυτή την παράσταση που μιλάει για τον σκοτεινό χώρο τής Ποίησης, εκεί που εμφιλοχωρούν τα παράσιτα.
Συντελεστές:
Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Μουσική: Γιάννης Μυγδάνης
Φωτισμούς: Βασίλης Γιαννακόπουλος
Σκηνικά – Κουστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Παίζουν:
Γιώργος Χαλεπλής, Στέφανος Γεωργόπουλος, Οδυσσέας Κιόσογλου, Δανάη Καλαχώρα
info: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ (Πλατεία Ηλ. Σταθμού Ν. Φαλήρου, 210 4816200), από 16/12/2013-13/4/2014, Δευτέρες και Τρίτες στις 9.15 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 7-12€.
Ενοχή και Προδοσία
Δραματοποιημένη λογοτεχνία στο Θέατρο “Πρόβα”
Πειραματική Σκηνή «οι Μύστες» – «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες θεατρικές μεταφορές αστυνομικής λογοτεχνίας. Αριστοτεχνική δραματουργική επεξεργασία του μυθιστορήματος του Άγγλου συγγραφέα John Wainwright με τίτλο “Πλύση εγκεφάλου”. Το έρεβος τής ανθρώπινης ψυχής: το αγαθοποιό και παραγωγικό ερωτικό ένστικτο που μετατρέπεται σε καταστροφική δύναμη όταν διαστραφεί από την άρνηση τού φωτεινού αντικείμενου τού πόθου μας να συμμορφωθεί με την γενετήσια πράξη. Τότε η σκοτεινιά πληθαίνει και η “μαύρη” υλοενέργεια εφορμά να ακυρώσει το θαύμα τής ζωής. Και η φιλία, η αγάπη, η συζυγική πίστη πάνε περίπατο. Το κτήνος που κρύβεται τεχνηέντως μέσα στο ανθρώπινο θηλαστικό βγαίνει τη νύχτα και βρυχάται, κατασπαράζει το θήραμά του, αφού πριν το βιάσει, το ντύνει, το χτενίζει και το στολίζει σα να κοιμάται και το φωτογραφίζει για να κρατήσει σουβενίρ τής επιτυχημένης του εκστρατείας. Ποιος είπε ότι ο άνθρωπος βγήκε ποτέ από τα σπήλαια;
Βεβαίως, η Τέχνη λειτουργεί ομοιοπαθητικά, ως βελονισμός στη βασανισμένη ανθρώπινη συλλογική ψυχή. Έλεον και φόβον διεγείρει εντός μας η επί σκηνής τραγωδία-θηριωδία. Καθαιρόμεθα δια τής φρίκης, εκστασιαζόμεθα δια τής υποβολής, αυθυποβαλλόμεθα δια τού ενδόξου μεγαλείου που περιβάλλει ήρωες κι αντιήρωες αδιακρίτως.
Ο Σωτήρης Τσόγκας είναι ο πιο σεμνός, επαρκής και μορφωμένος Έλληνας σκηνοθέτης. Υλοποιεί θαύματα με την απλότητα ενός αρτοποιού και χαμογελάει πάντα καλοσυνάτα ακόμα κι όταν ερμηνεύει τέρατα επί σκηνής. Στην “Πλύση Εγκεφάλου” έδωσε τα ρέστα του. Σκηνοθέτησε, υποδύθηκε… Μόνο την εικαστική διαμόρφωση τού χώρου δεν έκανε. Σε αυτό έδειξε τα πολλαπλά της ταλέντα και την αγάπη της για την τέχνη τού θεάτρου η γυναίκα του και μεγάλη ηθοποιός Μαίρη Ραζή.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι: ο Γιάννης Τσουρουνάκης είναι ένας υπέροχος θεατράνθρωπος, με ιδιαίτερα κινηματογραφική παρουσία. Κάθε κίνησή του, ο παραμικρός μορφασμός ηχεί σαν πυροβολισμός στην αίθουσα. Το ογκώδες και η εκφραστικότητα τού δέματός του τον καθιστούν ευεπίφορο τόσο σε δραματικούς όσο και σε κωμικούς ρόλους. Ο Γιώργος Αραχωβίτης λες και ξέφυγε από φιλμ νουάρ τού παλιού καλού καιρού. Μπράβο του. Μοναδικός κι αναντικατάστατος στην καλοκουρδισμένη παράσταση τού θεάτρου Πρόβα που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Η Ρωξάνη Βράκα, φαμ φατάλ και λολίτα, νυμφίδιο και μαύρη χήρα, αθώα και γυναίκα αράχνη, τέλεια!
Το “θέατρο δωματίου” που ευνοεί ο χώρος τού ατμοσφαιρικού αυτού ναού τής πρώτης τέχνης τού Διονύσου έδωσε ακόμα ένα αξέχαστο δείγμα του. Μην το χάσετε, Χαρίστε στον εαυτό σας ένα καλό δώρο ψυχής. Και μην τρομάξετε. Ο καλός σκηνοθέτης ξέρει να ισορροπεί τα συναισθήματα στην ψυχή τού θεατή και να προκαλεί δημιουργική αμφιθυμία στο κοινό του.
Πληροφορίες από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:
(Πειραματική Σκηνή «οι Μύστες»)
«ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ»
Στην Πειραματική Σκηνή του Θεάτρου «ΠΡΟΒΑ»
Πρεμιέρα Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013
Στις 25 Νοεμβρίου ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο «ΠΡΟΒΑ» (Πειραματική Σκηνή), το έργο – μαρτυρία «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα JohnWainwright.
Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ, για ένα αυθεντικό ανακριτικό ντοκουμέντο.
Δύο παλιοί φίλοι, ο ένας μεγαλοδικηγόρος και ο άλλος αστυνομικός διευθυντής, συγκρούονται ανελέητα, όταν ο δεύτερος υποπτεύεται τον πρώτο, για το βιασμό και τη δολοφονία δύο ανήλικων κοριτσιών. Από τη σύγκρουση αυτή φιλίας και καθήκοντος προκύπτουν οριακές καταστάσεις, που δείχνουν, ότι ζούμε τελικά πάνω σ’ ένα ηφαίστειο, που λέγεται ασυνείδητο και που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί.
Στην «Πλύση Εγκεφάλου», πότε με κωμικούς και πότε με δραματικούς τόνους, αποδεικνύεται πόσο σχετική και διάτρητη είναι η αλήθεια του καθενός μας. Πόσο και πώς αλλοιώνεται η συνείδησή μας, όταν αναβιώνουν οι «εγγραφές» του υποσυνείδητου. Και πόσο ανίσχυρος γίνεται ένας πανίσχυρος άνθρωπος, όταν πιαστεί στο πελώριο και ανεξιχνίαστο δίχτυ των συμπτώσεων.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» φωτίζει την τεράστια απόσταση, που χωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι και αποκαλύπτει, ότι ο καθένας μας τελικά έχει δύο ή περισσότερες προσωπικότητες, που παλεύουν ανειρήνευτα για την επικράτησή τους, ως το τέλος της ζωής μας.
Πρόκειται για μια παράσταση – ντοκουμέντο, που κόβει την ανάσα.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» θα παίζεται από τις 25 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15.
Η σκηνοθεσία είναι του Σωτήρη Τσόγκα, ο οποίος και συμπρωταγωνιστεί με τους: Γιάννη Τσουρουνάκη, Γιώργο Αραχωβίτη και Ρωξάνη Βράκα. Βοηθός σκηνοθέτη η Ειρήνη Αντωνίου.
Φέτος το θέατρο «ΠΡΟΒΑ» μπαίνει στον 31ο χρόνο λειτουργίας του, και η Πειραματική Σκηνή του στον 5ο χρόνο.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» ακολουθεί μετά τα έργα: «Ο Κάφκα συνομιλεί με την Γκούντρουν Ένσλιν» (δύο σεζόν), «Η νύχτα της κας Λουσιέν» του Κοπί και το «ΠΑΘΕΙ ΜΑΘΟΣ», μια πρωτότυπη συρραφή 13 τραγωδιών.
Συντελεστές
σκηνοθεσία: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Ηθοποιοί
Σωτήρης Τσόγκας
Γιάννης Τσουρουνάκης
Γιώργος Αραχωβίτης
Ρωξάνη Βράκα
Πρόγραμμα Παραστάσεων
Δευτέρα: 21.15
Τρίτη: 21.15
