Φλαντρώ του Παντελή Χορν, στην Σκηνή Ν.Κούρκουλος
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Μια παράσταση, πραγματική έκπληξη! Το στήσιμο θύμιζε πολύ Γιαπωνέζικο θέατρο, γι αυτό ανέτρεξα στην ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια. Να, τι γράφει στο αντίστοιχο λήμμα. Το Θέατρο Καμπούκι (歌舞伎) είναι ένα είδος παραδοσιακού Γιαπωνέζικου θεάτρου. Το Καμπούκι είναι γνωστό για την τυποποίηση (στυλιζάρισμα) του δράματος και για τις πολυτελείς ενδυμασίες των ηθοποιών. Το ιδεόγραμμα του Καμπούκι από τα αριστερά προς τα δεξιά μεταφράζεται σε τραγούδι (歌), χορός (舞), και ικανότητα (伎). Το Καμπούκι μπορεί λοιπόν να μεταφραστεί σαν την τέχνη του τραγουδιού και του χορού. Το Καμπούκι μπορεί επίσης να μεταφραστεί σαν το θέατρο της πρωτοπορίας ή το περίεργο θέατρο .Η έκφραση Καμπούκιμονο (歌舞伎者) αναφέρεται σε άγριες συμμορίες εκκεντρικών νέων των πόλεων που ντυνόταν περίεργα με εκκεντρικές κομμώσεις. (Βικιπαίδια).
Παρόλο που το έργο έχει χαρακτηριστεί ηθογραφία, η φρέσκια ματιά κι η παρουσία του, ως θεάτρου Καμπούκι, το κάνει ενδιαφέρον. Η πρωταγωνίστρια είναι η αρχόντισσα του χωριού. Έχει δυο κόρες από διαφορετικούς πατεράδες. Το όνομά της είναι (Φιλώ+Αντρες) δηλ. εκείνη που αγαπά τους άντρες. Η Φλαντρώ, λοιπόν, αποφασίζει να παντρέψει την μεγάλη της κόρη με τον «όμορφο του χωριού», ο οποίος όμως καταζητείται. Μια κοπέλα, έπεσε στην θάλασσα, εξαιτίας του. Οι κάτοικοι του χωριού έχουν ξεσηκωθεί.
Το πάθος της μάνας οδηγεί τα πράγματα σε αδιέξοδο. Αντί να προωθήσει την σύζευξη της μικρής κόρης της με τον ομορφονιό, που ήδη τον αγαπά, την εμποδίζει. Και πλέον, δεν είναι μάνα αλλά μια δυστυχής ερωτευμένη.
«Ούτε μένα, ούτε σένα θα διαλέξει, μα του τάφου την κρύα πέτρα. Ούτε δικός μου, μα ούτε και δικός μου,» αυτά φωνάζει στην κόρη, λίγο πριν το τέλος.
Το δράμα έχει στηθεί κιόλας από τις πρώτες λέξεις, όταν η αλκοολική δούλα αποσιωπά το γεγονός. Πρόκειται, για καλογραμμένη ψυχογραφία. Δεν υπάρχουν σκηνικά, μόνο φωτισμοί, οι οποίοι αλλάζουν ανάλογα με την βαρύτητα των σκηνών. Εξαιρετικά τα κοστούμια της παράστασης, όπως κι οι χορογραφίες. Το δράμα υπηρετείται απόλυτα από όλους τους ηθοποιούς, οι οποίοι καταχειροκροτούνται στο τέλος. Όμως, η ερωτευμένη μάνα, που μετατρέπεται σε μέγαιρα, (Λυδία Κονιόρδου) αποδίδεται άψογα από την ηθοποιό και σκηνοθέτιδα, παράλληλα. Απήλαυσα μια πολύ όμορφη παράσταση και σας την συστήνω ανεπιφύλακτα. Σπεύσατε, γιατί πλησιάζει η λήξη.
- Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου
- Σκηνικά Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
- Κοστούμια Άγγελος Μέντης
- Μουσική Τάκης Φαραζής
- Φωτισμοί Αλέκος Αναστασίου
- Χορογραφία Αποστολία Παπαδαμάκη
- Επιμέλεια κίνησης Μαριάννα Καβαλλιεράτου
- Βοηθοί σκηνοθέτη Ανδρονίκη Χριστάκη, Έλενα Μαρσίδου
- Βοηθός σκηνογράφου: Ευαγγελία Θεριανού
- Δραματολόγος παράστασης Εύα Σαραγά
Διανομή:
- Γαρουφαλιά Μαρία Διακοπαναγιώτου
- Λευτέρης Ζατούνης Φαίδων Καστρής
- Φλαντρώ Λυδία Κονιόρδου
- Χρύσω Σεβίλλη Παντελίδου
- Νότης Σερδάρης Μιχάλης Σαράντης
- Μυρτώ Ελεάνα Στραβοδήμου
- Μουσικοί επί σκηνής
Cihan Turkoglu
(Σάζι,κρητική λύρα,ιδιόφωνα) - Γιώργος Διαμαντόπουλος
(Kaval,guzheng,yayli tanbur,ιδιόφωνα) - Σόλις Μπαρκής (κρουστά, ιδιόφωνα
- Πρώτη παράσταση: 13/12/2013
- Τελευταία παράσταση: 26/01/2014
- Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00, Σάββατο: 18:00, 21:00, Κυριακή 19:30
- Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 – 171. Για συλλόγους: 3803430
Ξανά "HAMLETMACHINE / ΜΗΧΑΝΗ ΑΜΛΕΤ" ΤΟΥ ΧΑΙΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ στο θέατρο “ΘΗΣΕΙΟΝ”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Θυμώνουν τα έργα όταν τα βιάζεις. “Κάτι σάπιο υπήρχε πάντα στο βασίλειο τής Δανιμαρκίας”. Αυτή η διαχρονικότητα τής σήψης και τής διαφθοράς, κοινό σημείο όλων των σαρκοβόρων πολιτισμών από τα σπήλαια μέχρι τους ουρανοξύστες αποτελεί και τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τον Σαίξπηρ με τον Χάινερ Μύλλερ. Η ελεήμων κι έντρομη ματιά πάνω στο ανέφικτο τού ουμανισμού σε μια κοινωνία που σκοτώνει ζώα και ανθρώπους για να επιβάλλει την κυριαρχία της στη Φύση, καθιστά τον κλασικό “Άμλετ” και το “Hamletmachine” υπερβατικά και υπερ-πολιτισμικά. Η απελπισία τού όντος, που ρομαντικώς ονειρεύεται την Δικαιοσύνη, τον Έρωτα, την Ελευθερία και εισπράττει αντ’ αυτών τη λαγνεία, την υστεροβουλία, την ακολασία και την απληστία, που πηγή τους – βεβαίως – έχουν την ανασφάλεια και το άγχος για την επιβίωση σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη, τον πεταμένο σε μια γωνιά τού σπειροειδούς Γαλαξία…
“Κέντημα” η μετάφραση τής Ελένης Βαροπούλου, κριτικού και δασκάλας θεάτρου. Εκπληκτική η σωματικότητα τής ερμηνείας από τη Μαριάννα Δημητρίου. Λειτουργικώς αφαιρετικά και εικαστικώς αυτοτελή ως έργα Τέχνης τα σκηνικά και το αποδομούμενο κοστούμι που σχεδίασε ο Θάνος Βόβολης, γνωστός για τις υπέροχες μάσκες τους που παραπέμπουν στα αρχέτυπα και στα σύμβολα. Ιδιοφυής η συνδημιουργική σύλληψη από τον Γιώργο Ζαμπουλάκη. Μόνη ένσταση: η σκηνοθεσία του. Φαίνεται ότι ο Θόδωρος Τερζόπουλος έχει δημιουργήσει “σχολή” και παράγει “κλώνους”. Καλό για τον ίδιον, κακό για τους μιμητές του. Η βιοενεργειακή υποκριτική μέθοδος κι η σωματική (μαζοχιστική) εμμονή στην υπερ-εκτονωτική εσωτερικότητα είναι βεβαίως φαινόμενα αρεστά στο κοινό, γιατί ο ταλαίπωρος θεατής βλέπει ότι κι άλλοι βασανίζονται (για να μην χρησιμοποιήσω άλλο, πιο …αγοραίον ρήμα) για να βγάλουν τον άρτον τον επιούσιον (διαπράττοντας τον φόνον τον επιούσιον, όπως λέει ευστόχως το κείμενο τού Χάινερ Μύλλερ, δια χειρός Ελένης Βαροπούλου), όμως δεν χρειάζεται να ματώσει κανείς επί σκηνής ή να “θυσιάσει” κάτι για να μεταφερθούμε από στο δικό του σύμπαν. Το “σύνδρομο τής αρένας”, όπως θα το ονόμαζα, ταιριάζει βεβαίως σε παρακμιακές εποχές, αρκεί όμως η αναλογικότητα. Με άλλα λόγια, βρίσκω αντιαισθητική όλη αυτή την επί σκηνής αλγολαγνεία υπερδραστηριότητα τού μυικού συστήματος. Απαξιώ να δω τη γύμνια “για τη γύμνια” ως μέσο καθήλωσης τού κοινού, ή ως δήθεν απογύμνωση τού κοινωνούμενου νοήματος. Ως επαρκής θεατής, δεν θέλω να μου κάνουν νιανιά το λόγο και να μη αφήνουν περιθώρια στη φαντασία μου να συνδημιουργήσει το “δράμα” από τη σκηνή στην εσωτερική οθόνη τής νοήσεώς μου. Ας θυμηθούμε τις οδηγίες που δίνει ο σαιξπηρικός Άμλετ στους θεατρίνους: τους συστήνει να πουν τα λόγια τους απλά και ξάστερα και να αποφύγουν τους πολλούς ακκισμούς και τους πιθηκισμούς επί σκηνής. Το άγγιγμα να είναι υποδηλωτικό, η κίνηση αφαιρετική, η εκφραστική λειτουργικότητα αναφαίρετη. Τώρα, αν κάποια γερμανοκεντρικά σύγχρονα θέατρα θυμίζουν σαδομαζοχιστικά κλαμπ, αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτή τη βάρβαρη θηριωδία. Είχα δει προ εικοσαπενταετίας μία περφόρμανς κάποιας “κυρίας” που σκότωνε ένα πουλάκι (πτηνό εννοώ) ανάμεσα σε δύο τσιμεντόλιθα. Ως παραβολή για τους καθημερινώς διαπραττόμενους φόνους στο όνομα τής επιβίωσης μπορώ να το δεχθώ, ως αισθητικό όμως γεγονός το θεωρώ απαράδεκτο. Μπορούμε να δείξουμε ότι σκοτώνουμε ένα κουκλάκι σε σχήμα πτηνού και το μήνυμα περνάει στον εγκέφαλο τού θεατή. Εκτός αν ξαναγυρίσαμε στα σπήλαια, οπότε αδυνατώ να σας ακολουθήσω. Ή μήπως δεν φύγαμε ποτέ από εκεί;
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΠΛΑΝΟΔΙΟΙ ΘΕΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΦΑΚΙΝΟΥ
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Στο νέο της μυθιστόρημα, η καταξιωμένη συγγραφέας στο Ελληνικό κοινό, μας προσφέρει μια ιστορία, τρυφερή, γεμάτη κατανόηση κι αγάπη, για τον συνάνθρωπο. Στις σελίδες του βιβλίου, περιγράφεται η γνωριμία και η κατόπιν ανάπτυξη σχέσης μιας νέας γυναίκας και δυο ηλικιωμένων ανδρών. Στην παρέα, αργότερα, θα προστεθεί ένα μικρό αγόρι, που πλανιέται μονάχο στους δρόμους. Αυτοί οι άνθρωποι, παρά την ετερογένεια που τους χαρακτηρίζει, θα συνδεθούν με στενούς δεσμούς φιλίας, αφού έτσι το προστάζει η ζωή τους, παρά τις αντιξοότητες και τις αντιθέσεις. Η Ελένη, μια νεαρή, έγκυος γυναίκα περιπλανιέται στα χωριά ψάχνοντας δουλειά, είτε στα χωράφια, είτε στα ενοικιαζόμενα δωμάτια. Στην ήσυχη παραλία, ενός απομακρυσμένου χωριού, υπάρχει ένα μοναχικό πεύκο, καταραμένο από μια μάνα, που η κόρη της απόκτησε παιδί, χωρίς να είναι κοινωνικά έτοιμη. Κάτω από το πεύκο αυτό, θα γνωριστούν οι τρεις αυτοί άνθρωποι και με ένα περίεργο τρόπο θα έρθουν κοντά. Εξαιρετικές οι περιγραφές της ελληνικής πραγματικότητας στο μοναστήρι της περιοχής. Και στο τέλος, το δροσερό αεράκι της συμπόνιας φυσάει, υποδεικνύοντας πως μόνον η αγάπη είναι ικανή να λύνει όλα τα προβλήματα, σε αυτή την ζωή. Ενδιαφέρουσα ιστορία, που περιγράφει ανάγλυφα την ζωή σε ένα αποκομμένο χωριό. Το βιβλίο έχει264 σελίδες, κοστίζει 14 ευρώ και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Καστανιώτης».
ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ τής Κυψέλης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν ένα έργο είναι γερά δομημένο αντέχει στο Χρόνο, ακόμα κι όταν τα ιδεολογήματα πάνω στο οποίο βασίζεται έχουν διαφοροποιηθεί. Σήμερα η σύφιλη δεν είναι ανίατη, και οι “αμαρτίες” των γονέων παιδεύουσιν μεν τα τέκνα, αλλά ουχί απαραιτήτως δια τής ωχράς σπειροχαίτης.
Όμως οι διαπροσωπικές σχέσεις τών ανθρώπων παραμένουν δυσχερείς, τα παιδιά πληρώνουν τις επιλογές τών γονιών τους, πολύ πριν φτάσουν σε ηλικία που να μπορούν να επιλέξουν.
Ο Ίψεν, όπως κι ο άλλος μεγάλος Σκανδιναβός δραματουργός (ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ), διαπραγματεύτηκε το αδιέξοδο τής συνύπαρξης του ατόμου με τους άλλους, αλλά και την ελευθερία, τα εσωτερικά αδιέξοδα, τις ασφυκτικές δεσμεύσεις που περιορίζουν ή ελαχιστοποιούν το πεδίο έκφρασης τών βαθύτερων επιθυμιών και πόθων μας.
Στην εποχή του, ο Ίψεν ήταν καινοτόμος και προκλητικός, γιατί δεν δίστασε να ξεγυμνώσει θεσμούς και να καταγγείλει την κοινωνική υποκρισία, που οδηγούσε εξέχοντα πνεύματα στον αποκλεισμό. Σήμερα, ακόμα και μέσα στην πολυπολιτισμική δίνη που σπαράσσει τον πλανήτη μας, το έργο τού σημαντικού δραματουργού παραμένει εναργές, ζωντανή κιβωτός συμβόλων και αρχετυπικών αδιεξόδων.
Η Βαλεντίνη Λουρμπά διευθύνει με φινέτσα ένα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό υπόγειο θέατρο, πάνω από την πλατεία Κυψέλης, στην οδό Εκάτης. “Θέατρο δωματίου”, αλλά και θέατρο συμπαντικό. Το μέρος αντί τού όλου. Ένα ζωντανό κύτταρο πολιτισμού, μακριά πολύ από τα Main-stream θεάματα και χώρους.
Για φέτος διάλεξε μια πλειάδα καλών ηθοποιών να ερμηνεύσουν τους αθάνατους ρόλους από τους “Βρυκόλακες” τού Ίψεν, Η Πέπη Οικονομοπούλου είναι μια ιδιαίτερα έμπειρη κι “εσωτερική” ηθοποιός. Ο σπαραγμός της είχε κάτι από μελοδραματική γκέισα και στυλιζαρισμένη ερμηνεία ηθοποιού από το θέατρο Νο. Σπανίως, βλέπεις ηθοποιούς που να κατέχουν τόσο καλά την τέχνη να σπάνε τον γλωσσικό κώδικα και να “κεντούν” επί σκηνής ένα πυκνό δίκτυο παραγλωσσικών κωδίκων.
Ο Μάνος Χατζηγεωργίου είναι ένας ιδιαίτερα εύπλαστος και πειθαρχημένος ηθοποιός, πλήρης κάτοχος τών εκφραστικών του μέσων. Στον Πάστορα Μάντερς έδωσε μία συνολική ερμηνεία του διχασμένου ψυχισμού ενός ιερωμένου, που παραπαίει ανάμεσα στον πειρασμό τής σάρκας και στο καθήκον τού πνεύματος, που επέλεξε να ενστερνιστεί. Άξιος!
Εκπληκτικός καρατερίστας ο Βαγγέλης Ζερβόπουλος, έπλασε έναν Έγκστραντ ιδιαίτερα ανθρώπινο και γαλίφη. Μού θύμισε τους παλιούς καλούς ηθοποιούς τού θεάτρου και τού κινηματογράφου, που ήξεραν με το σώμα τους να “ζωγραφίζουν” ολόκληρα εσωτερικά τοπία επί σκηνής. Ακόμα και την ώρα που σιωπούν (και ειδικά εκείνη την ώρα).
Κινηματογραφικά εναργής η Σοφία Μανωλάκου στο ρόλο τής Ρεγγίνας, που επιθυμεί ως άγριο άλογο την ελευθερία, μακριά από το επίχρυσο κλουβί τής φυλακής.
Πειστικά αληθοφανής ο Αλέξανδρος Κλημόπουλος στο ρόλο του ασθενικού και φιλάσθενου Όσβαλντ. Η Βαλεντίνη Λουρμπά έχει το αλάθητο ένστικτο τής διανομής που αναδεικνύει τα σκηνικά της οράματα, όσο απρόβλεπτα κι αν είναι.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια που φιλοτέχνησε ο Σάββας Πασχαλίδης φώτισε διακριτικά ο Παναγιώτης Μανούσης.
Όλα υπέροχα, όλα ανεπανάληπτα, όλα μοναδικά.
info:
O Ίψεν περιγράφει στους ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ την ιστορία μιας γυναίκας, που έχει αφιερώσει την ζωή της στον άνδρα της και στο παιδί της. Ο άνδρας της καταφεύγει στην αγκαλιά της απείθαρχης υπηρέτριας και η συζυγός του καθησυχάζει την συνείδηση της ασχολούμενη με την επιχείρησή του.Μέσα από την ταπείνωση της ανακάλυψης για την απιστία του, η κ. Άλβιγκ παρατά το σπίτι της και βρίσκει καταφύγιο στον πρώτο μεγάλο έρωτα της ζωής της , τον πάστορα Μάντερς. Αυτός ως πάστωρ, την επαναφέρει στα ιδανικά της αξιοπρέπειας και του καθήκοντος.
Το μαρτύριό της φθάνει στο τέλος του με το θάνατο του συζύγου της ,μέσα στην αυταπάτη μιας αγιασμένης υπόληψης . Ο γιός της Όσβαλτ, που κληρονόμησε από τον πατέρα του την ερωτική ορμή ,επιστρέφει από το Παρίσι ύστερα από πολλά χρόνια απουσίας. Ένα βροχερό βράδυ ερωτοτροπεί με την υπηρέτρια ,για την οποία μόνο η μητέρα του γνωρίζει ότι είναι νόθος κόρη του πατέρα του και συνεπώς αδελφή του .Ο ‘Οσβαλτ εκμυστηρεύεται στην μητέρα του τα σημάδια της άνοιας που του έχουν εκδηλωθεί που του έχουν εκδηλωθεί και που θα τον οδηγήσουν σε πνευματική ανημπόρια,Ζητά από τη μητέρα του να του υποσχεθεί ότι θα του δώσει το δηλητήριο που έχει πάντα μαζί του και αυτή αναλαμβάνει το δραματικό καθήκον να τον απαλλάξει από το μαρτύριο. Βρυκόλακες είναι οι εφιαλτικές σκιές που ενεδρεύουν παντού. Ο Ίψεν δεν δημιουργεί δυστυχίες στα έργα του, καταγράφει όμως αυτές που υπάρχουν.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Σκηνοθέτις: Βαλεντίνη Λουρμπά
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάββας Πασχαλίδης
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Δημόσιες Σχέσεις: Ευτυχία Αργυροπούλου (Life n’ Art Theater)
ΔΙΑΝΟΜΗ:
Κ.Άλβιγκ: Πέπη Οικονομοπούλου,
Όσβαλτ: Αλέξανδρος Κλημόπουλος,
Μάντερς: Μάνος Χατζηγεωργίου,
Εκστραντ: Βαγγέλης Ζερβόπουλος,
Ρεγγίνα: Σοφία Μανωλάκου.
Διάρκεια: 110′
Μέρες – Ώρες παράστασης:
Παρασκευή – Σάββατο : 21.00
Κυριακή : 19.00
Τιμή εισιτηρίου:
Ολόκληρο: 12 € μαζί με το πρόγραμμα
Μειωμένο: 12 € / 2 άτομα (άνεργοι – φοιτητές)
Θέατρο Εκάτη
( Εκάτης 11, Πλατεία Κυψέλης Τηλ.: 2106401931 )
ΟΙ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΕΡΡΙΚΟΥ ΙΨΕΝ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Το έργο γράφτηκε τον περασμένο αιώνα. Σαφώς όμως διαφαίνεται, ότι οι απαρχαιωμένες και παλιές αντιλήψεις στοιχειώνουν τις ψυχές των ανθρώπων και ξεριζώνονται, μόνον όταν συμβεί κάτι τραγικό, ή μοιραίο. Σε αυτήν την ιστορία, ο νεαρός Οσβαλντ γυρίζει από το Παρίσι μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Η μητέρα του η κ. Αλβιν τον υποδέχεται δείχνοντας του την αγάπη και την στοργή, που έδωσε και στον άρρωστο σύζυγό της. Ο αυλικός, ή λοχαγός Αλβιν έχει αποκτήσει μια κόρη με την υπηρέτρια. Αυτήν την κόρη ερωτεύεται ο γιος, χωρίς να γνωρίζει ότι είναι αδερφή του. Οι χαρακτήρες ξεδιπλώνονται σταδιακά. Η μητέρα φανερώνει τον έρωτα της στο πρόσωπο του πάστορα Μάντερς, ο οποίος την προτρέπει να παραμείνει πιστή σύζυγος. Ο γιος ανακοινώνει στην μητέρα, την ασθένεια που εμφανίστηκε στο Παρίσι και που θεωρείται ανίατη. Για τούτο ευθύνεται κυρίως ο έκλυτος πατέρας του. Η αδερφή του, μόλις μαθαίνει το τραγικό νέο τον εγκαταλείπει. Μένει μόνο η μητέρα, στο τέλος, να του δώσει το φάρμακο, ή το δηλητήριο, που τον λυτρώνει. Είναι έργο, ατμοσφαιρικό, σκοτεινό, το οποίο αναδεικνύεται με την σκηνοθεσία της Βαλεντίνης Λουρμπά. Όλοι οι ηθοποιοί δίνουν μια εξαιρετικοί παράσταση. Όμως η κ. Πέπη Οικονομούμουν κι ο κ. Μ. Χατζηγεωργίου κυριαρχούν στις λεπτές συναισθηματικές αποχρώσεις των ηρώων. Παίζεται στο Θέατρο Εκάτη, επι της οδού Εκάτης, Παρασκευή, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή 19.00
Κ.Άλβιγκ: ΠΕΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΥ
Όσβαλτ: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΛΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Μάντερς: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ,
΄Εκστραντ: ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΖΕΡΒΟΠΟΥΛΟΣ,
Ρεγγίνα: ΣΟΦΙΑ ΜΑΝΩΛΑΚΟΥ.
ΒΡYΚΌΛΑΚΕΣ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ (ΕΚΑΤΗΣ 11 ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΥΨΕΛΗΣ ΤΗΛ 2106401931} ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΒΑΛΕΝΤΙΝΗΣ ΛΟΥΡΜΠΑ.
“ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ” στο πρώτο σκαλί τής Ποίησης
Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Ο νεαρός φοιτητής που εισβάλλει στο οχυρό του γηραιού καταξιωμένου ποιητή για να εκμαιεύσει μυστικά και να εξαγοράσει το αντίτιμο για τον αναβατήρα στον ιερό Παρνασσό απογοητεύεται τα μάλα κι απομυθοποιεί τον κόσμο τών εραστών τής Μούσας Ερατώς, αφού εκεί υπάρχει μόνο μούχλα, σκόνη, μισανθρωπία, κατάθλιψη, πανικός, άγνοια τού Εαυτού και φόβος τών Άλλων (αυτά πάνε συνήθως μαζί). Εξαιρετικός ο νεαρός Στέφανος Γεωργόπουλος στην παρθενική του εμφάνιση σε έναν απαιτητικό ρόλο. Ήταν ενθουσιώδης και μετρημένος ταυτόχρονα, περιδεής, έντρομος και αποφασιστικός. Ουδέν το μεμπτόν στην κίνηση και στην ορθοφωνία του. Ο σκηνοθέτης (Στέφανος Κακαβούλης) εκμεταλλεύτηκε την απειρία του – μιας και πρόκειται για την πρώτη ουσιαστική θεατρική εμφάνιση του ηθοποιού – και την μετέτρεψε σε προσόν για τον ρόλο.
Το ρόλο του ενήλικα ποιητή μοιράστηκαν (σε δύο διαφορετικές φάσεις του) ο νέος Οδυσσέας Κιόσογλου (τι εσωτερικότητα! Θα μπορούσε να παίζει σε ταινίες τού Μπέργκμαν) κι ο μεσήλιξ Γιώργος Χαλεπλής, που έδωσε ρεσιτάλ υποκριτικής τέχνης κι εκφραστικής αρτιότητας.
Η Δανάη Καλαχώρα στο ρόλο τής εριστικής αδελφής που δεν καταλαβαίνει την ποιητική εσωτερικότητα και τη μονοχνωτίαση τού αδελφού της, έτσι που αναγκάζεται να οδηγήσει εαυτήν εκτός ποιητικής παραδεισο-κόλασης, έδωσε τον καλύτερο εαυτό της (τόσο φωνητικώς όσο και παντομιμικώς) στην αρχετυπική σύγκρουση τού γήινου θηλυκού με το αιθεροβάμον αρσενικό.
Βρήκα ιδιαίτερα ατμοσφαιρικούς τούς φωτισμούς που φιλοτέχνησε ο Βασίλης Γιαννακόπουλος.
Υποβλητική η μουσική τού Γιάννη Μυγδάνη. Ταιριαστά και υποδηλωτικά τα σκηνικά και τα κοστούμια που επέλεξε και σχεδίασε η Δέσποινα Βολίδη.
Ο συγγραφέας – σκηνοθέτης αυτού του αριστουργήματος δημιούργησε μία από τις καλύτερες off-Broadway παραστάσεις τού υγρού χειμώνα μας. Κατέχει την τέχνη τής εναρμόνισης τών αντιθέτων και τής καταβύθισης στην ερεβώδη ανθρώπινη ψυχή χωρίς μηχανικά μέσα. Αυτοδύτης στον κόσμο τής ποίησης, ελπίδα στο χώρο του θεάτρου. Αναμένομεν την θριαμβευτική του πορεία στο διεθνές καλλιτεχνικό στερέωμα.
Ας απολαύσουμε πολλές φορές αυτή την παράσταση που μιλάει για τον σκοτεινό χώρο τής Ποίησης, εκεί που εμφιλοχωρούν τα παράσιτα.
Συντελεστές:
Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Μουσική: Γιάννης Μυγδάνης
Φωτισμούς: Βασίλης Γιαννακόπουλος
Σκηνικά – Κουστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Παίζουν:
Γιώργος Χαλεπλής, Στέφανος Γεωργόπουλος, Οδυσσέας Κιόσογλου, Δανάη Καλαχώρα
info: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ (Πλατεία Ηλ. Σταθμού Ν. Φαλήρου, 210 4816200), από 16/12/2013-13/4/2014, Δευτέρες και Τρίτες στις 9.15 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 7-12€.
Ενοχή και Προδοσία
Δραματοποιημένη λογοτεχνία στο Θέατρο “Πρόβα”
Πειραματική Σκηνή «οι Μύστες» – «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες θεατρικές μεταφορές αστυνομικής λογοτεχνίας. Αριστοτεχνική δραματουργική επεξεργασία του μυθιστορήματος του Άγγλου συγγραφέα John Wainwright με τίτλο “Πλύση εγκεφάλου”. Το έρεβος τής ανθρώπινης ψυχής: το αγαθοποιό και παραγωγικό ερωτικό ένστικτο που μετατρέπεται σε καταστροφική δύναμη όταν διαστραφεί από την άρνηση τού φωτεινού αντικείμενου τού πόθου μας να συμμορφωθεί με την γενετήσια πράξη. Τότε η σκοτεινιά πληθαίνει και η “μαύρη” υλοενέργεια εφορμά να ακυρώσει το θαύμα τής ζωής. Και η φιλία, η αγάπη, η συζυγική πίστη πάνε περίπατο. Το κτήνος που κρύβεται τεχνηέντως μέσα στο ανθρώπινο θηλαστικό βγαίνει τη νύχτα και βρυχάται, κατασπαράζει το θήραμά του, αφού πριν το βιάσει, το ντύνει, το χτενίζει και το στολίζει σα να κοιμάται και το φωτογραφίζει για να κρατήσει σουβενίρ τής επιτυχημένης του εκστρατείας. Ποιος είπε ότι ο άνθρωπος βγήκε ποτέ από τα σπήλαια;
Βεβαίως, η Τέχνη λειτουργεί ομοιοπαθητικά, ως βελονισμός στη βασανισμένη ανθρώπινη συλλογική ψυχή. Έλεον και φόβον διεγείρει εντός μας η επί σκηνής τραγωδία-θηριωδία. Καθαιρόμεθα δια τής φρίκης, εκστασιαζόμεθα δια τής υποβολής, αυθυποβαλλόμεθα δια τού ενδόξου μεγαλείου που περιβάλλει ήρωες κι αντιήρωες αδιακρίτως.
Ο Σωτήρης Τσόγκας είναι ο πιο σεμνός, επαρκής και μορφωμένος Έλληνας σκηνοθέτης. Υλοποιεί θαύματα με την απλότητα ενός αρτοποιού και χαμογελάει πάντα καλοσυνάτα ακόμα κι όταν ερμηνεύει τέρατα επί σκηνής. Στην “Πλύση Εγκεφάλου” έδωσε τα ρέστα του. Σκηνοθέτησε, υποδύθηκε… Μόνο την εικαστική διαμόρφωση τού χώρου δεν έκανε. Σε αυτό έδειξε τα πολλαπλά της ταλέντα και την αγάπη της για την τέχνη τού θεάτρου η γυναίκα του και μεγάλη ηθοποιός Μαίρη Ραζή.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι: ο Γιάννης Τσουρουνάκης είναι ένας υπέροχος θεατράνθρωπος, με ιδιαίτερα κινηματογραφική παρουσία. Κάθε κίνησή του, ο παραμικρός μορφασμός ηχεί σαν πυροβολισμός στην αίθουσα. Το ογκώδες και η εκφραστικότητα τού δέματός του τον καθιστούν ευεπίφορο τόσο σε δραματικούς όσο και σε κωμικούς ρόλους. Ο Γιώργος Αραχωβίτης λες και ξέφυγε από φιλμ νουάρ τού παλιού καλού καιρού. Μπράβο του. Μοναδικός κι αναντικατάστατος στην καλοκουρδισμένη παράσταση τού θεάτρου Πρόβα που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη.
Η Ρωξάνη Βράκα, φαμ φατάλ και λολίτα, νυμφίδιο και μαύρη χήρα, αθώα και γυναίκα αράχνη, τέλεια!
Το “θέατρο δωματίου” που ευνοεί ο χώρος τού ατμοσφαιρικού αυτού ναού τής πρώτης τέχνης τού Διονύσου έδωσε ακόμα ένα αξέχαστο δείγμα του. Μην το χάσετε, Χαρίστε στον εαυτό σας ένα καλό δώρο ψυχής. Και μην τρομάξετε. Ο καλός σκηνοθέτης ξέρει να ισορροπεί τα συναισθήματα στην ψυχή τού θεατή και να προκαλεί δημιουργική αμφιθυμία στο κοινό του.
Πληροφορίες από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου:
(Πειραματική Σκηνή «οι Μύστες»)
«ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ»
Στην Πειραματική Σκηνή του Θεάτρου «ΠΡΟΒΑ»
Πρεμιέρα Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013
Στις 25 Νοεμβρίου ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο θέατρο «ΠΡΟΒΑ» (Πειραματική Σκηνή), το έργο – μαρτυρία «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα JohnWainwright.
Πρόκειται για ένα συγκλονιστικό ψυχολογικό θρίλερ, για ένα αυθεντικό ανακριτικό ντοκουμέντο.
Δύο παλιοί φίλοι, ο ένας μεγαλοδικηγόρος και ο άλλος αστυνομικός διευθυντής, συγκρούονται ανελέητα, όταν ο δεύτερος υποπτεύεται τον πρώτο, για το βιασμό και τη δολοφονία δύο ανήλικων κοριτσιών. Από τη σύγκρουση αυτή φιλίας και καθήκοντος προκύπτουν οριακές καταστάσεις, που δείχνουν, ότι ζούμε τελικά πάνω σ’ ένα ηφαίστειο, που λέγεται ασυνείδητο και που δεν ξέρουμε πότε θα εκραγεί.
Στην «Πλύση Εγκεφάλου», πότε με κωμικούς και πότε με δραματικούς τόνους, αποδεικνύεται πόσο σχετική και διάτρητη είναι η αλήθεια του καθενός μας. Πόσο και πώς αλλοιώνεται η συνείδησή μας, όταν αναβιώνουν οι «εγγραφές» του υποσυνείδητου. Και πόσο ανίσχυρος γίνεται ένας πανίσχυρος άνθρωπος, όταν πιαστεί στο πελώριο και ανεξιχνίαστο δίχτυ των συμπτώσεων.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» φωτίζει την τεράστια απόσταση, που χωρίζει το είναι από το φαίνεσθαι και αποκαλύπτει, ότι ο καθένας μας τελικά έχει δύο ή περισσότερες προσωπικότητες, που παλεύουν ανειρήνευτα για την επικράτησή τους, ως το τέλος της ζωής μας.
Πρόκειται για μια παράσταση – ντοκουμέντο, που κόβει την ανάσα.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» θα παίζεται από τις 25 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15.
Η σκηνοθεσία είναι του Σωτήρη Τσόγκα, ο οποίος και συμπρωταγωνιστεί με τους: Γιάννη Τσουρουνάκη, Γιώργο Αραχωβίτη και Ρωξάνη Βράκα. Βοηθός σκηνοθέτη η Ειρήνη Αντωνίου.
Φέτος το θέατρο «ΠΡΟΒΑ» μπαίνει στον 31ο χρόνο λειτουργίας του, και η Πειραματική Σκηνή του στον 5ο χρόνο.
Η «Πλύση Εγκεφάλου» ακολουθεί μετά τα έργα: «Ο Κάφκα συνομιλεί με την Γκούντρουν Ένσλιν» (δύο σεζόν), «Η νύχτα της κας Λουσιέν» του Κοπί και το «ΠΑΘΕΙ ΜΑΘΟΣ», μια πρωτότυπη συρραφή 13 τραγωδιών.
Συντελεστές
σκηνοθεσία: ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΣΟΓΚΑΣ
Ηθοποιοί
Σωτήρης Τσόγκας
Γιάννης Τσουρουνάκης
Γιώργος Αραχωβίτης
Ρωξάνη Βράκα
Πρόγραμμα Παραστάσεων
Δευτέρα: 21.15
Τρίτη: 21.15
Τα αυγά της στρουθοκαμήλου, Μαύρη Κωμωδία, του Χρήστου Ναούμ
ΕΥΡΙΔΙΚΗ ΑΜΑΝΑΤΙΔΟΥ
Με τον όρο «σύνδρομο της στρουθοκαμήλου» εννοούμε την κατάσταση όπου το «πάσχον» πρόσωπο εθελοτυφλεί και κινείται στα όρια της ανοησίας ως προς την αντιμετώπιση ουσιωδών ζητημάτων. Οι απαντήσεις και η εν γένει αντιμετώπιση καταστάσεων είναι άστοχες και επιδερμικές. Μοιάζει σαν το γνωστό πουλί που χώνει το κεφάλι στην άμμο καθώς βλέπει τον κίνδυνο να πλησιάζει. Αφού πλέον το οπτικό του πεδίο δεν περιλαμβάνει τον κίνδυνο, αυτό σημαίνει πως ο κίνδυνος δεν υπάρχει.
Ο Χρήστος Ναούμ ταράζει τα ειωθότα με το λογοτεχνικό του ύφος, γνωστό και από το πρώτο του μυθιστόρημα «Αχ! Αυτές οι βασίλισσες». Αυτή τη φορά, σύνεργά του είναι ο θεατρικός λόγος και το μαύρο χιούμορ όπως αυτό αποδίδεται μέσα από τη στιχομυθία της μαύρης κωμωδίας. Συνεργοί του οι τρεις του ήρωες, τέρατα της εποχής μας. Η Μαρίκα και τα δυο της παιδιά: ο Μάκης και η Αγνή. Νομίζω πως ακόμη και η επιλογή των ονομάτων είναι πολύ συνειδητή. Μαρίκα είναι το σύνηθες όνομα που μας παραπέμπει συνειρμικά σε τραγικοκωμικές καταστάσεις ασπρόμαυρων ταινιών προηγούμενων δεκαετιών. Η κλασσική ελληνίδα μητέρα, θυσία για τα σπλάχνα της, που ακόμη και όταν ενηλικιωθούν, δεν παύει να θέλει να ορίσει τη ζωή τους και όταν αυτό δεν καθίσταται δυνατόν, χρησιμοποιεί τα μεγάλα μέσα, δηλαδή την πρόφαση ασθενικής κράσης που δεν επιδέχεται συγχύσεις και αντιρρήσεις. Η Μαρίκα του Χρήστου Ναούμ είναι αυτή η καρικατούρα και κάτι παραπάνω. Βλέπει μόνο τα καλά και συμφέροντα, ωραιοποιεί καταστάσεις και φυσικά είναι η μόνη τραγική ηρωίδα του οίκου, ισχυριζόμενη πως -για να δανειστώ τον τίτλο από το ομώνυμο θεατρικό έργο του Ντάριο Φο- μόνο «σπίτι, κρεβάτι και εκκλησία» ήταν, πως έπνιξε τα νιάτα της και τις προσωπικές της ανάγκες για να μεγαλώσει τα βλαστάρια της και να μην τους λείψει το παραμικρό. Ποια όμως είναι αυτά τα βλαστάρια;
Ο Μάκης, ένα υποκοριστικό που παραπέμπει σε μπέμπη, παιδί, όπως από τη μία βλέπει η μάνα τον γιό της και από την άλλη χαρά μεγάλη έχει η γυναίκα που ο γιόκας της, κολόνα του σπιτιού της, θα χορέψει οσονούπω τον «χορό του Ησαΐα». Ο στυλοβάτης του οίκου όμως ακόμη ψάχνει να βρει τη σεξουαλική του ταυτότητα, κάτι που η μάνα κάνει πως δεν καταλαβαίνει.
Και τέλος η κόρη, η Αγνή που υμνεί τα θεία και εκδηλώνει τη σφοδρή επιθυμία να γίνει καλόγρια, επιθυμία που ο καθένας από τους άλλους δύο ερμηνεύει διαφορετικά. Η Αγνή θέλει να ματαιώσει τον γάμο του Μάκη, η ίδια σαν να ισχυρίζεται πως ο αδελφός της πρέπει να ξεσπαθώσει κάποτε και να πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Είναι και αυτό το ζωντανό φάντασμα του θείου Σωκράτη που φαίνεται πως έχει δημιουργήσει σεξουαλικές σχέσεις με όλη την οικογένεια. Ανταγωνίζεται το άλλο φάντασμα που όμως και αυτό θα κάνει την εμφάνισή του κάποια στιγμή, αυτό του θαλασσοπνιγμένου πατέρα.
«Τα αυγά της στρουθοκαμήλου» αποδίδουν με τη μορφή του θεατρικού λόγου ένα πλήθος αστικών μύθων που βασανίζουν την ελληνική κοινωνία επί δεκαετίες. Η ανταγωνιστική σχέση μητέρας και κόρης, η φορτική και κρυφίως ερωτική αγάπη μητέρας και γιου, η αποδοχή της σεξουαλικής ελευθερίας και ο ορισμός της σεξουαλικής ταυτότητας. Πόσο υγιής μπορεί να είναι μία κοινωνία όταν ο κάθε μικρότερός της συνεκτικός κρίκος, δηλαδή η οικογένεια, στεφανώνει με δάφνες το δικό της ηθικό και ανήθικο, αναμασά τσιτάτα άλλων, αναπαράγει φόβους και δεισιδαιμονίες;
Στο έργο, η Μαρίκα εμφανίζει τον εαυτό της ως ατυχήσασα νεαρά νύφη, χήρα που έφαγε τα καλύτερά της χρόνια να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ για να μεγαλώσει τα παιδιά της. Στην πορεία, τα γεγονότα διαψεύδουν τα κατά Μαρίκα έργα και ημέρες. Η κόρη της δεν χάνει ευκαιρία να της τα σούρει από την καλή και από την ανάποδη, ο γιος ζει στον κόσμο του, προσπαθεί να κάνει αυτό που θέλει, αλλά ο μαλθακός του χαρακτήρας, ο φόβος της δικής του «ιδιοτυπίας» δεν τον αφήνει να πατήσει πόδι. Είναι λίγες οι στιγμές που επιχειρεί με λάθος τρόπο να δείξει ποιος είναι ο άνδρας του σπιτιού κατά το πρότυπο με το οποίο τον έχει γαλουχήσει η μητέρα του.
Ο Χρήστος Ναούμ, άριστος γνώστης της ανθρώπινης συμπεριφοράς, εκθέτει στο φως τα άπλυτα ενός δήθεν ευυπόληπτου σπιτιού. Το κάνει με χιούμορ και δόσεις ειρωνείας τέτοιες ώστε να δείξει ξεκάθαρα πως το πέρασμα του ανθρώπου από αυτή τη ζωή δεν είναι παρά κάτι μηδαμινό μπροστά στο όλον. Αυτή η ζωή λοιπόν πρέπει να είναι αληθινή και όχι επιδερμική. Μέσα από τον θεατρικό του λόγο, δείχνει πως δεν τα καταφέρνουν όλοι. Κάποιοι θα μάθουν έστω και αργά, τι σημαίνει να σέβεται κανείς την ίδια του την υπόσταση, κάποιοι άλλοι θα επιλέγουν πάντα να ερμηνεύουν λόγια και καταστάσεις κατά τα καλά και συμφέροντα.
«Τα αυγά της στρουθοκαμήλου» εκθέτουν με μια λεπτή σάτιρα το μεγαλείο της ανθρώπινης υποκρισίας.
Εύχομαι στον Χρήστο Ναούμ καλή επιτυχία και σύντομα να δούμε και στη σκηνή το έργο του.
"ΑΚΑΛΕΣΤΟΣ" ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΚΑΒΟΥΛΗ
Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Ένα έργο που θα ήθελα να είχα γράψει εγώ και με εκφράζει απόλυτα. Το αδιέξοδο τής μοναξιάς τού ποιητή σε αντιποιητικούς καιρούς. Σα να ζει σε λάθος χρόνο, στο σωστό τόπο, αλλά με ανθρώπους πανικοβεβλημένους που άγονται και φέρονται από τη σκουπιδομανία τών μέσων μαζικής ενημέρωσης και δεν έχουν ούτε ένα λεπτό σιωπής για να διαθέσουν στο συνομιλητή τους. Όλοι ομιλούν αγχωτικώς σε κινητά και σταθερά, κοινωνούν τα αισθήματά τους, βιάζονται να επιβάλλουν τις απόψεις τους, τρέχουν άρον-άρον να ικανοποιήσουν τις πλαστές επιθυμίες τους κι ο Άλλος δεν υπάρχει, ούτε καν ο Εαυτός. Είναι απών στη σκουπιδοφαγία τών σαστισμένων. Ίσως από όλον αυτόν τον κουρνιαχτό να μείνει μόνο μια πνιγμένη κραυγή κι ένα χαμόγελο που δεν πρόλαβε να ανθίσει.
Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ένας ταλαντούχος θεατράνθρωπος και ποιητής που αφήνει στιβαρό το ίχνος του στην πολιτισμική μας πραγματικότητα. Κάθε παρουσίαση έργου του, κάθε εμφάνισή του, κάθε βιβλίο του είναι γεγονός. Γιατί είναι αυθεντικός και συμπάσχει. Είναι ρεαλιστής και ποιητικός ταυτόχρονα. Είναι σουρεαλιστής και “τετράγωνος”. Είναι χιουμορίστας και σπαραξικάρδιος. Είναι ο εαυτός του και δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Όπως όλοι οι πραγματικοί καλλιτέχνες δεν μιμείται κανέναν. Πολλοί όμως θα τον μιμηθούν.
Στον “Ακάλεστο” θέτει το ερώτημα τής ποιητικής μοναξιάς. Βάζει τρεις γενιές ποιητών (οι δύο είναι ο ίδιος σε μέση και ώριμη ηλικία – ο τρίτος είναι νεοσσός) να μονολογούν και να σπαράσσονται επί σκηνής. Καταλύτης η γυναικεία φιγούρα τής αποδιωγμένης βιαίως κι ενοχοποιημένης αδελφής, που κατηγορείται γιατί απέτυχε να ενσαρκώσει το αρχετυπικό Θηλυκό τής Μεγάλης Μητέρας Θεάς και να σώσει το έντρομο αρσενικό από τη νευρωτική εμμονή του στα γραπτά και τις αταβιστικές κινήσεις που το στοιχείωνουν και το βυθίζουν ολοένα και σε μεγαλύτερα ερέβη. Η κινούμενη άμμος τής ομφαλοσκόπησης είναι αμείλικτη, έτοιμη να καταπιεί τον άτυχο εγωμανή.
Όμως, εκτός από συγγραφέας και βραβευμένος ηθοποιός, ο Στέφανος Κακαβούλης είναι επιτυχημένος σκηνοθέτης (και τού θεάτρου και τού κινηματογράφου) – μόνο σκηνογράφος, ενδυματολόγος, χορογράφος και μουσικός επιμελητής δεν έχει γίνει ακόμα (γιατί τότε ο Ντα Βίντσι θα ωχριούσε!).
Συντόνισε απόλυτα τους τέσσερις ηθοποιούς, δίδαξε ρυθμό, επέτυχε ήθος και σκηνική αρμονία. Η αρτιότητα τών υποκριτών αποκαλύφθηκε περίτρανη στις ερμηνείες τους. Δεν θα ξεχωρίσω τώρα κανέναν για να μην τους αδικήσω. Σε επόμενο σημείωμά μου θα καταπιαστώ με κάθε έναν τους ξεχωριστά για να αναδείξω το ταλέντο τους και να διατυπώσω τις συμβουλές-επιφυλάξεις μου.
Το τέλειο είναι μόνον ο Θάνατος. Κι ευτυχώς απέχουμε αρκετά από αυτό (ελπίζω κι εύχομαι).
Μην χάσετε αυτή την παράσταση!
Συντελεστές:
Συγγραφή – Σκηνοθεσία: Στέφανος Κακαβούλης
Μουσική: Γιάννης Μυγδάνης
Φωτισμούς: Βασίλης Γιαννακόπουλος
Σκηνικά – Κουστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Παίζουν:
Γιώργος Χαλεπλής, Στέφανος Γεωργόπουλος, Οδυσσέας Κιόσογλου, Δανάη Καλαχώρα
info: ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ (Πλατεία Ηλ. Σταθμού Ν. Φαλήρου, 210 4816200), από 16/12/2013-13/4/2014, Δευτέρες και Τρίτες στις 9.15 μ.μ. Τιμές εισιτηρίων: 7-12€.
Πειραματική Σκηνή «οι Μύστες» – «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ» – Θέατρο "Πρόβα"
Από τον Χρήστο Ναούμ
Tο έργο – μαρτυρία «ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ», βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα John Wainwright, ανέβηκε στο Θέατρο Πρόβα, της οδού Αχαρνών. Η Πειραματική Σκηνή «Μύστες» μας έδωσαν την ευκαιρία, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, να παρακολουθήσουμε ένα ψυχολογικό δράμα, που παίρνει την μορφή θρίλερ, αφού οι καταιγιστικές ανατροπές διαδέχονται, η μία την άλλη. Δυο παλιοί φίλοι, ένας αστυνομικός και ένας μεγαλοδικηγόρος, συναντιούνται στο αστυνομικό τμήμα. Ο αστυνομικός στην προσπάθεια του να διαλευκάνει την υπόθεση, ανακρίνει τον δικηγόρο. Προσπαθεί να τον εμπλέξει στην δολοφονία δυο ανήλικων, κακοποιημένων κοριτσιών. Ο δικηγόρος, φαίνεται αρχικά, να είναι ένοχος. Πόση αλήθεια κρύβει αυτή η ενοχή; Πώς γίνεται ένας πανίσχυρος άνδρας να πιάνεται στα δόκανα της αστυνομίας και να μετατρέπεται σε έναν άνθρωπο, χωρίς μέλλον; Η συγκεκριμένη ανάκριση βγάζει στην φόρα την κρυμμένη του ζωή. Άλλο το φαίνεσθαι κι άλλο το πράττειν. Μέσα από την οδύνη, σκιαγραφείται μια μοναχική κι άχρωμη ύπαρξη. Η παράσταση έχει ρυθμό, σασπένς και ανατροπές. Οι διάλογοι, παρά την σοβαρότητά τους, διανθίζονται με κωμικά στοιχεία, αλαφραίνοντας το βαρύ κλίμα, που δημιουργείται. Η σκηνοθεσία λιτή, χωρίς να εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, ανιχνεύει τα κρυμμένα συναισθήματα και τις παραπλανητικές αλήθειες. Ο χρόνος τρέχει κι ο θεατής παρακολουθεί, με ενδιαφέρον, την δράση. Η σκηνοθεσία είναι του Σωτήρη Τσόγκα, ο οποίος και συμπρωταγωνιστεί με τους: Γιάννη Τσουρουνάκη, Γιώργο Αραχωβίτη και Ρωξάνη Βράκα. Βοηθός σκηνοθέτη η Ειρήνη Αντωνίου. Η «Πλύση Εγκεφάλου» θα παίζεται από τις 25 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15, στο Θέατρο Πρόβα, στην οδό Αχαρνών και Ηπείρου.
