ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΒΑΣΙΛΗ ΖΙΩΓΑ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν έχεις τέτοια κόρη οι φίλοι περιττεύουν. Η Ελένη Ζιώγα προβαίνει σε θεατρικό μνημόσυνο της γιαγιάς και του αλησμόνητου πατέρα που είχα την τύχη να γνωρίσω και να περάσουμε κάποιες Πρωτοχρονιές μαζί.
Ο Ζιώγας είναι ποιητής (σε χρόνο ενεστώτα) γιατί όταν το έργο σου μιλάει ακόμα στις καρδιές και στα μυαλά των ανθρώπων, όταν είναι προφητικό για τις δύσκολες εποχές που θα έρχονταν (και ήρθαν, βεβαίως), τότε είσαι ζωντανός κι ενεργός. Τι να τα κάνεις τα βραβεία και τις διακρίσεις. Καλύτερο βραβείο από τη φωνή σου πάνω στο σκληρό σανίδι της σκηνής δεν υπάρχει, ακόμα και πέρα από το όριο εκείνο, απ’ όπου κανείς δεν επιστρέφει.
Σουρεαλισμός και θέατρο του παράλογου, αιρετικός λόγος κι αμφισβήτηση των μικροαστικών συμβάσεων, εχθρός των κλισέ και λάτρης του ανεπανάληπτου, του μοναδικού, που κάθε ένας μας κουβαλάει εντός του.
Αυτός ήταν ο Βασίλης Ζιώγας, που μαζί με τον επίσης αείμνηστο Παύλο Μάτεσι, δυναμίτισαν τον επικρατούντα ρεαλισμό, την ηθογραφία, τον βαλκανικό ωχαδερφισμό μας.
Η Ελένη Ζιώγα έστησε έναν δραματικό μονόλογο βασισμένον πάνω στο βιβλίο του πατρός της «Όπως τα κούρντισες Θε’ μου» (εκδόσεις Καστανιώτη). Πέρα από τη θεατρική σύμβαση, αποκαλύφθηκε στο τέλος και μας συστήθηκε, πλήρης συγκινήσεως και τιμής να είναι η κόρη αυτού του πατέρα.
Μέσα από το κείμενό της παρελαύνουν τρεις γενιές μοναχικών και μόνων ανθρώπων, δραματικά αυτοδημιούργητων κι απελπιστικά δημιουργικών. Κι όταν λέμε δημιουργικότητα εννοούμε εκείνο το πείσμα όχι απλώς να ζήσεις αλλά και να πετύχεις και να ξεχωρίσεις σε πείσμα εκείνων που θα ήθελαν να σε δουν στα σκουπίδια. Κι αυτή η τάση ορισμένων ανθρώπων είναι αμιγώς θρησκευτική, αφού τροφοδοτούν τον Θείο Σπινθήρα εντός τους με τη ζωτική ορμή μιας νιότης κουτσουρεμένης. Μία αλησμόνητη φράση του Βασίλη Ζιώγα από τον «Φιλοκτήτη» του ήταν για μένα: «Ποιητές και προφήτες: άνθρωποι πληγωμένοι στο φύλο τους».
Όταν γράφεις τέτοιους στίχους, ας το πάρουν το Νόμπελ Λογοτεχνίας οι άλλοι που το χρειάζονται περισσότερο.
Μην παραλείψετε να δείτε την Ελένη Ζιώγα στο «Μικρό Παλλάς» για μερικά ακόμα Δευτερότριτα!
Info:
Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσoυ
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μιχάλης Κωνσταντινίδης
Παίζει η Ελένη Ζιώγα
Εμφανίζεται η Μυρτώ Καρέκου
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 12€ φοιτητικό
Παραστάσεις: Δευτέρα & Τρίτη, 21:00
Στα ταμεία του Παλλάς, CityLink, Βουκουρεστίου 5, Τηλέφωνο: 210 3213100
Μικρό Παλλάς, Αμερικής 2 & Στοά Σπυρομήλιου, Τηλέφωνο: 210 3210025
Με πιστωτική κάρτα: 210 8938100
Κρατήσεις μέσω Internet: www.ellthea.gr και στο www.tickethour.com
Κωνσταντίνος Μπούρας
«Ασκήσεις για γερά γόνατα», στο θέατρο Τέχνης
«Ασκήσεις για γερά γόνατα», στο θέατρο Τέχνης
Από τον Χρήστο Ναούμ
Στα ογδοήκοντα χρόνια ζωής, το Θέατρο Τέχνης δίνει βήμα έκφρασης σε Έλληνες συγγραφείς. Οκτώ σύγχρονα ελληνικά έργα γράφτηκαν αποκλειστικά, για το Υπόγειο. Οπού θα παίζονται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στην εν λόγω σκηνή. Η πρώτη παράσταση, που είδαμε, «Ασκήσεις για γερά γόνατα», του Ανδρέα Φλωράκη, αναφέρεται σε μια μητέρα (Εξουσία), η οποία προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τον έφηβο γιο της, μεταφέρει την καταπίεση, ( που υφίσταται αλλά και που ασκεί), στην εταιρεία της, δηλαδή, στους δύο μοναδικούς υπαλλήλους της. Τους οποίους απειλεί με απόλυση, αναγκάζοντάς τους σε άνισο και ανήθικο αγώνα δρόμου, μεταξύ τους. Μέσα σε αυτήν την ζοφερή κατάσταση, ευνοείται το μοντέλο του φασισμού, που εκκολάπτεται σαν το αυγό του φιδιού. Τα γερά γόνατα των υπαλλήλων χρειάζονται, για τις γονυκλισίες και τους εξευτελισμούς, που επιβάλλει η- κάθε λογής- Εξουσία. Αυτό, ακριβώς που επιβάλλει η μητριαρχική, εξουσιαστική, πρωταγωνιστική μορφή του έργου, (κ Α. Αθανασίαδου). Εγκαθίσταται, αναπτύσσεται, απομυζά και, τέλος εγκαταλείπει, τους ξενιστές της, αφού πρώτα τους καταστρέψει, ολοκληρωτικά. Πολύ καλές οι ερμηνείες όλων των ηθοποιών, Ν. Κοψιδά, Ε.Οικονόμου-Βαμβακά και Κ. Σιβλέστρου. Η κ. Α. Αθανασιάδου, στον ρόλο της μητέρας-εργοδότριας, διαθέτει το ύφος που αντιστοιχεί σε κάθε επιβολή διεφθαρμένης εξουσίας. Μας άρεσε, ιδιαίτερα. Εύστοχη και απέριττη η σκηνοθεσία του Γ. Μόσχου. Ένα έργο που προβληματίζει για τις σχέσεις δυνάστη-εργοδότη και εξαρτημένων υπαλλήλων. Μητέρας-γιού. Σχέσεις, που γίνονται επικίνδυνες, όταν γίνονται ακραίες, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου.
Έλα όπως… είσαι, στο θέατρο Παραμυθίας
Από τον Χρήστο Ναούμ
Αν θέλετε να περάσετε μια ευχάριστη βραδιά, δεν έχετε παρά να πάτε, στο θέατρο Παραμυθίας. Η Αλμπέρτα Τσομπανάκη, σε δικούς της μονολόγους, παρουσιάζει τα διάφορα πρόσωπα μια σύγχρονης γυναίκας, η οποία παλεύει να επιβιώσει, στην εποχή της κρίσης. Η τηλεφωνική επικοινωνία με τον «κ. Κυριακόπουλο», ( ο καθένας υποθέτει ό,τι θέλει), σε κάποια σημεία, είναι ξεκαρδιστική. Η ηθοποιός, πανεύκολα, υποδύεται τα διάφορα προσωπεία, με μεγάλη ελαστικότητα, σαρκάζοντας και γελοιοποιώντας καταστάσεις, της σημερινής εποχής. Στα ιντερμέδια, των μονολόγων της, ο ικανότατος, Άκης Σιδέρης, συνδέει τις σιωπές, με την μουσική του. Η εμφάνιση του κλόουν επί σκηνής, όχι, μόνο υπογραμμίζει «το γελοίο του πράγματος», αλλά τονίζει την συμβολικότατα του, αφού η κρίση, παρέα με την διαφθορά έχουν διεισδύσει, παντού. Η λιτή, σκηνοθεσία του Χριστόφορου Χριστοφή ζωγραφίζει, ακόμα περισσότερο, τα δρώμενα.
Έλα όπως είσαι στο θέατρο Παραμυθίας
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Αλμπέρτα Τσοπανάκη είναι μια θεατρική παρουσία ασυναγώνιστη, ανεπανάληπτη και μοναδική. Η μιμική τού προσώπου της, η παντομιμική εκφραστικότητα τού σώματός της, το στραντιβάριους τής φωνής της, η συγγραφική ιδιοφυία της και η απαράμιλλη αυτοσχεδιαστική της ικανότητα, την καθιστούν ένα φαινόμενο εν εξελίξει. Εκτός από θιασάρχις και παθιασμένη άνθρωπος τού θεάτρου σε κρίσιμες εποχές, είναι και μια εντελής ηθοποιός, η οποία παρέχει στο θεατή ένα πλούσιο θέαμα με τίτλο “Έλα… όπως είσαι”, το οποίο υπερβαίνει ακόμα και τις συμβάσεις τού stand-up comedy, πηγαίνει πέρα κι από τους νούτικους ήθοποιούς τής παλαιάς αθηναϊκής επιθεώρησης και – συνεπικουρούμενη από τον εύπλαστο ηθοποιό, χορευτή και μουσικό Άκη Σιδέρη, που με άκρα ταπεινότητα πληροί τούς όρους τού εμψυχωτή τών ιντερμεδίων, τόσο απαραίτητων σε ένα χειμαρρώδη μονόλογο… Και οι δύο επαρκέστατοι θεατράνθρωποι, με σκηνική ευφυία και χιούμορ ακροβατούν πάνω από το υπαρξιακό έρεβος τής ανθρώπινης ψυχής και με τη σοφή ενορχήστρωση του σπουδαίου σκηνοθέτη Χριστόφορου Χριστοφή αποδίδουν το πικρό εκείνο γέλιο τών κλόουν που διασκεδάζει και ψυχαγωγεί τον θεατή, φυγαδεύοντάς τον από τα ασφυκτικά προβλήματα τής καθημερινότητάς του.
Μια ενδιαφέρουσα παράσταση που ανυπομονώ να την ξαναδώ πολλάκις και πλειστάκις.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
info:
Διάρκεια παραστάσεων: Από 20 Νοεμβρίου 2013 έως 27 Απριλίου 2014, κάθε Τετάρτη στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:30.
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμή εισιτηρίων: 10€ (γενική είσοδος) & 5€ (φοιτητικά, σπουδαστές, συνταξιούχοι, άνεργοι και σύλλογοι)
Διεύθυνση: Θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 & Μυκάλης, Κεραμεικός)
Επικοινωνία: 210 3457904 & 6939 498289
Κριτική στην θεατρική παράσταση «Έλα να παίξουμε», Θέατρο Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
από την Δρα Αγγελική Γ. Κομποχόλη
Πάντοτε οι φόβοι μάς κατέτρεχαν, πάντοτε οι φόβοι μάς κατατρέχουν. Αυτή είναι η κοινή παραδοχή. Αυθόρμητοι διαρκείς φόβοι που πάντοτε εμφωλεύουν, διατρέχουν την ανθρώπινη ιστορία μας και καιροφυλακτούν να «εκτονωθούν» απειλητικοί πάνω μας, ο φόβος του άγνωστου, ο φόβος του σκοταδιού, ο φόβος της θάλασσας ή του δάσους, ο φόβος του φαντάσματος και περισσότερο απ’ όλους, κυρίως αυτός, ο φόβος του Άλλου. Ο φόβος του «Εξωτερικού» Άλλου ή του «Εσωτερικού», ιδίως του τελευταίου, αυτού που ελλοχεύει μέσα μας, ακόμα κι όταν προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει, και με τη δύναμή του μας κατακλύζει έντεχνα, ύπουλα, διαβρωτικά, περιγελώντας μας όσο τον αποκρύπτουμε «ακρωτηριάζοντας» μας όσο τον αρνούμαστε… μέχρι να αποκαλυφθεί. Πάνω σε αυτούς ακριβώς τους άξονες κινείται θεματικά η παράσταση Έλα να παίξουμε, που παρουσιάζεται για τρίτη συνεχή χρονιά στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά, μία σύγχρονη αλληγορία του φόβου κι ένα σχόλιο πάνω στην υποβλητική, αδιαπραγμάτευτη ισχύ που αυτός ασκεί επάνω μας.
Το έργο ξεκινά ειδυλλιακά, με μία οικογενειακή ατμόσφαιρα θαλπωρής, σε ένα σπίτι χαρούμενα στολισμένο για τις επικείμενες χριστουγεννιάτικες γιορτές-ανθρωπολογικά κατ’ εξοχήν εστιακές γιορτές, γιορτές του Οίκου και της προστασίας που αυτός παρέχει-που το μόνο που δεν προοιωνίζονται είναι η αυθαίρετη, αναπάντεχη, αδικαιολόγητη σε αυτές εισβολή του Τρόμου (μία εισβολή που γίνεται ακόμη πιο απωθητική στην αντίθεσή της με το ζεστό, γιορτινό περιβάλλον). Οι άσπρες, απαστράπτουσες, οι ολοφώτεινες στολές των απροσδόκητων επισκεπτών, που εισβάλλουν, ξαφνικά στο σκηνικό, βουβά κι αναίτια, αλλόκοτοι μαντατοφόροι ακατανόητων ειδήσεων, δεν είναι οι στολές πάναγνων, μεγαλόκαρδων Αγγέλων του Καλού, όπως αισθητικά υπονοούνται, αλλά ο ίδιος ο Φόβος στην μασκαράτα του, στον εμπαιγμό του, στην κοροϊδία του για τους όμορφους, ειρηνικούς, μακάριους, ευτυχισμένους κόσμους, που κάθε ανθρώπινη ύπαρξη ονειρεύεται. Το έργο θυμίζει την ταινία Funny games του Π. Χάνεκε, η ίδια η συγγραφέας άλλωστε αφήνει να εννοηθεί πως εδώ υπήρξε το πρώτο «κέντρισμα», η δραματική του όμως εξέλιξή του είναι τελείως διαφορετική, καθώς γίνεται, στην ουσία, μία επί σκηνής φιλοσοφική θεώρηση του Φόβου και των αναπόφευκτων συνεπειών που αυτός εγείρει.
Κι αυτήν ακριβώς την θεώρηση υπηρετεί η σκηνοθεσία της Κερασίας Σαμαρά αξιοποιώντας κάθε σκηνοθετικό εύρημα, όπως και η σκηνογραφία, λιτή στην παρουσίασή της, με την εικόνα όμως του Φόβου πανταχού παρούσα να υφέρπει μέσα στο εορταστικό αστικό περιβάλλον, έτοιμη κάθε στιγμή να αναδυθεί, σε ένα σκηνικό που φέρνει τους θεατές σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς και …από τον ίδιο τον Φόβο. Τον Φόβο και τη συνακόλουθη Σιωπή του, με την οποία καθηλώνει τις ενοχές που στην αρχή αποκρύπτει και στη συνέχεια εκθέτει. Μία Σιωπή που οι πρωταγωνιστές του έργου, Τζένη Σκαρλάτου και Χρήστος Τακτικός, αναδεικνύουν έντεχνα στην εσωτερικότητά της, με πολλές (συχνά απρόσμενες για τον θεατή) υποκριτικές εναλλαγές, σε ένα ούτως ή άλλως δύσκολο ερμηνευτικά έργο, που τους υποχρεώνει να κινούνται σε μία μεγάλη γκάμα συναισθημάτων, με ιδιαίτερες, λεπτοφυείς εκφάνσεις. Συναισθήματα που πρέπει με καθαρότητα να δηλώνονται και όχι να αποκρύπτονται ή να περιθωριοποιούνται κάτω από την καθηλωτική κυριαρχία του Φόβου, που κι αυτός με τη σειρά πρέπει να χρωματίζεται στις ψυχικές παραλλαγές του. Κι αυτό επιτυγχάνεται από τους δύο πρωταγωνιστές, οι οποίοι , πολύ φυσικοί στο παίξιμό τους, με μία άριστη μεταξύ τους χημεία, διεισδύουν βαθιά στον ρόλο τους και γίνονται σπαρακτικοί στην συνάντησή τους με την… απόγνωση.
Από κοντά τους, πλαισιωτικοί, σωστά υποστηρικτικοί, οι «Εισβολείς», ο Αλέξανδρος Νταβρής, ένας νέος ηθοποιός, ο οποίος μας δίνει πολύ όμορφα δείγματα του ταλέντου του και τού τι μπορεί να κάνει στο μέλλον κι η ίδια η συγγραφέας του έργου, η Κερασία Σαμαρά, σε μία ήρεμη, υπόκωφα «φοβιστική», όπως απαιτεί ο ρόλος της, εμφάνιση. Ελπιδοφόρα, γλυκιά παρουσία παιδικότητας, ανεμελιάς και ξενοιασιάς στο έργο, που κάνει όμως συνταρακτικότερη την ανατροπή στο φινάλε, ο μικρός Παντελής Πολυζωίδης, που μας εκπλήσσει με την θεατρική του άνεση. Μία πολύ ωραία στο σύνολό της παράσταση, που προτείνεται ανεπιφύλακτα.
ΔΥΟ ΜΑΥΡΑ ΛΙΘΑΡΙΑ στο θέατρο «Τόπος Αλλού»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πολύς οίκτος βλάπτει κι ο καλός Σαμαρείτης θα βρει το μπελά του αν επιδείξει χριστιανική, βουδιστική ή σοσιαλιστική αγάπη προς τον πλησίον του. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα τού έργου τής Μαίης Σεβαστοπούλου που ανεβαίνει στο θέατρο “Τόπος Αλλού” επί της οδού Κεφαλληνίας.
Με δόσεις μεταφυσικής, με απομυθοποιητική διάθεση τής ρομαντικής φυγής από την πραγματικότητα, ένα απολύτως ρεαλιστικό έργο, μια “φέτα ζωής” από το σώμα τής πολύπαθης Ελλάδας τής Κρίσης, της ανεργίας, τής φτώχειας και της υποαπασχόλησης.
Διάλογοι κοφτεροί, στακάτοι, άμεσοι κι εύστοχοι. Θεατρικώς λειτουργική η γύμνια του σκηνικού. Η οικονομική δυσπραγία ωθεί τους παραγωγούς στη λιτότητα. Το “φτωχό θέατρο” τού Γκροτόφσκι θα γίνει σε λίγο η μόνη εναλλακτική μας δυνατότητα.
Η Αριάδνη Καβαλιέρου στο ρόλο τής ναρκομανούς κοπελίτσας έκανε ό,τι ήτο εφικτόν για την αληθοφάνεια τής ερμηνείας της, έπεισε τον θεατή για το νεαρόν τής ηλικίας της, όμως η εκφορά τού λόγου προέδιδε την αθωότητα τής ψυχής της και την έλλειψη προσλαμβανουσών εικόνων πάνω στις οποίες θα μπορούσε να στήσει με το σύστημα τού Στανισλάβσκι ή άλλο το πρόσωπο που εκλήθη να υποδυθεί. Η αναλογική μέθοδος ευρέσεως κοινών στοιχείων από την προσωπική μας εμπειρία με το υπό-βαθρο τής “ψυχής” τού δραματικού προσώπου που ερμηνεύουμε λειτουργεί συνήθως επαγωγικά. Δεν χρειάζεται να έχουμε πεθάνει για να ενσαρκώσουμε ένα πτώμα. Δεν χρειάζεται να έχουμε βυθιστεί στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά ή στο σεξ για να ερμηνεύσουμε ανάλογους ρόλους. Η Βίβιαν Λη στο “Λεωφορείο ο Πόθος” ταυτίστηκε τόσο πολύ με την Μπλανς Ντυμπουά που μετέφερε τη σκηνική της συμπεριφορά κι εκτός σκηνής, με αποτέλεσμα να καταρρακωθεί σωματικώς, ψυχικώς και πνευματικώς και να απολέσει την κοινωνική της ταυτότητα. Για να αποφύγει την ψυχοπαθολογική ταύτιση με τον ρόλο ο ηθοποιός πρέπει να διαθέτει εσωτερικές αντιστάσεις, αυτογνωσία, πλήρη κατοχή τών εκφραστικών του μέσων και να γνωρίζει πώς να απεκδυθεί το ρόλο του μετά την παράσταση. Ας θυμηθούμε το συμβολικό ποίημα του Καβάφη: “κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που όταν η παράστασις τελειώσει αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται”. Βέβαια, ο Καβάφης μιλάει – κατά την ταπεινή μου γνώμη – για τη ζωή και την παρούσα ενσάρκωση, την οποία οφείλουμε να εγκαταλείψουμε ως σοφοί, χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη αξία στο σώμα-ρούχο που καλούμεθα να παραδώσουμε προς ταφήν ή στην πυρά.
Για να ξαναγυρίσουμε στο θέατρο, η ερμηνεία τής νεαρής Αριάδνης Καβαλιέρου, ενδιαφέρουσα και λειτουργική δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική, ενώ αντιθέτως, ο πολύ έμπειρος και μεγαλύτερός της ηθοποιός Κωνσταντίνος Χατζούδης, που τον έχουμε δει και τον ρόλο τού Περόν, κράτησε με μέτρο, με ρυθμό, με αληθοφάνεια το ρόλο του. Δεν λέω πώς ήταν λάθος διανομή, θα προτιμούσα όμως να δω μια μεγαλύτερη – ηλικιακώς – ηθοποιό σε αυτό τον δύσκολο ρόλο τής ναρκομανούς. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, πως η Αριάδνη Καβαλιέρου πρέπει να αποκαρδιωθεί και να σταματήσει να παίζει. Αντιθέτως, θα πρέπει να δουλέψει και να επεξεργαστεί το ταλέντο της για να αποδώσει τη διαμαντένια λάμψη που του αρμόζει.
Η εικαστική επιμέλεια τού σκηνικού χώρου από την Σταυρούλα Καβαλιέρου υπομνηματική (ας μου συγχωρεθεί το ευφυολόγημα με την παραπομπή στο μνημόνιο αλλά και στο μνήμα και στη μνήμη και στην υπόμνηση-υπενθύμιση).
Η Μαίη Σεβαστοπούλου είναι μια ιδιαίτερα έμπειρη, πολυπρισματική και παραγωγική θεατράνθρωπος. Κάθε φορά μας εκπλήσσει με τη ζωντάνια και το σκηνικό της κέφι. Κινείται κι αυτή, όπως και η Άννα Λάζου (μία άλλη σημαντική κι επίμονη θεατράνθρωπος, εμψυχώτρια τής φοιτητικής ομάδας “Δρυς”) στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ τού επαρκούς επαγγελματισμού και του υγιούς ερασιτεχνισμού (με την καλή έννοια του εραστή τής Τέχνης). Αυτό καθιστά κάθε παραγωγή της ενδιαφέρουσα και μη αναμενόμενη.
Παραμένω πάντα θιασώτης της.
info:
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο
Θέατρο «Τόπος Αλλού»
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων
Τηλέφωνα: 2108656004 – 2108679535
Ώρα έναρξης 21.00
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 20 λεπτά.
Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ. Φοιτητικά και ανέργων 5 ευρώ.
Για περιορισμένες παραστάσεις.
“Ένα” στο Θέατρο Ροές: Η αγάπη ως φυλακή
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε ένα τεράστιο μεταλλικό κλουβί η ψυχή τής γυναίκας-καλλιτέχνιδος ασφυκτιά κάτω από το βάρος τών ενοχών για μια αγάπη που δεν διακόπηκε με το θάνατο. “Οι άνθρωποι που είναι για εμάς χαμένοι σαν τους πεθαμένους… κάποτε μες στα όνειρά μας τριγυρνούνε, κάποτε μες στη σκέψη τες ακούει το μυαλό…” που θα έλεγε κι ο Καβάφης.
Η πορεία προς την Ελευθερία είναι η αποδοχή της μοναξιάς, η ανάληψη τής δύναμης και των ευθυνών τού όντος απέναντι στην ατομική υπάρξή του. Οι άλλοι είναι απλώς η πρόφαση για να καθρεφτίσουμε την αγωνία και την ανασφάλειά μας, μπορούν να σηκώσουν για λίγο το σταυρό μας, όμως οι δικοί τους ώμοι είναι σχεδιασμένοι για τον δικό τους – καταδικό τους σταυρό. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους ξένους να θυσιαστούν γι’ εμάς κι όταν κάποιος δικός μας το πράττει αυτοβούλως, αυτοκλήτως κι αυτομάτως, τότε το βάρος τών ενοχών για τις πλάτες του ευεργετηθέντος είναι δυσβάστακτο. Ουδείς αχαριστότερος κι επικινδυνότερος τού ευνοηθέντος. Φοβού την εκδίκηση τών ανθρώπων που κάποτε έπεσαν στα πόδια σου ζητώντας βοήθεια γιατί βρέθηκαν στην Ανάγκη. Η μνησικακία από την ταπείνωση είναι ανεξίτηλη, περισσότερο κι από τον Έρωτα τον ίδιον. Έχω δεχθεί πολλές φορές την επιθετικότητα τών επαιτών, τών ανθρώπων που ελεούμε συνήθως στους δρόμους, στα πεζοδρόμια ή στις πλατείες για να ξορκίσουμε για λίγο τους φόβους μας, για να νιώσουμε ανώτεροι, απρόσβλητοι από τον ισοπεδωτικό τροχό τής Τύχης και τής Ανάγκης. Στο μετρό τού Παρισιού συναντούσα τα πρωινά όταν σπούδαζα εκεί στο τέλος τής “χρυσής” ακόμα δεκαετίας του 1990, συναντούσα τα απολυθέντα στελέχη τών επιχειρήσεων (τα “κάδρα”) με άψογη εμφάνιση και σε πλήρη επαγγελματική περιβολή να ζητιανεύουν, αφού είχαν κρύψει την απόλυσή τους από τον στενό οικογενειακό περίγυρο κι έπρεπε να γυρίσουν το μεσημέρι στο σπίτι με το μεροκάματο. Βεβαίως, οι μεσοαστοί ή η μεσο-μικροαστοί έσπευδαν αμέσως να τους ελεήσουν από φόβο και μόνον μήπως βρεθούν εκείνοι την επόμενη ημέρα στη θέση τών δυστύχων. Οι ελεηθέντες προφανώς μισούσαν τους ευεργέτες τους κι ο τροχός τών επαναληπτικών μεταμορφώσεων και τών εναλλαγών ρόλων καλά κρατεί.
Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν στο φτωχό ταλαίπωρο μυαλό μου ακούγοντας την καταιγίδα να πολιορκεί τη σκεπή τού θεάτρου “Ροές” πάνω από το μεταλλικό κλουβί του σκηνικού μέσα στο οποίο μονομάχησαν μέχρι τελικής …πτώσεως-λυτρώσεως το αρχετυπικό ζευγάρι τού animus-anima με το αρσενικό εδώ γενναιόδωρο κι αυτοθυσιαστικό στο βωμό τής συζυγικής αγάπης. Μιας αγάπης που είναι πιο φυλακή κι από τις φυλακές όταν δεν δίνει ο ένας την άδεια στον άλλον να ανασάνει, όταν ακόμα και μετά τον θάνατο τον πολιορκεί με τη φορτική δοτικότητά του, που είναι απλώς απόδειξη τού εγωισμού και τού συμπλέγματος ανωτερότητάς τους.
Φιλοσοφική-υπαρξιακή ενατένιση πάνω στις δαιδαλώδεις μονογαμικές-υποχρεωτικές-συμβατικές σχέσεις, όπου ο ιδεαλισμός κι ο ρομαντισμός γίνεται πρόφαση για καταπίεση κι άσκηση εξουσίας πάνω στον ταλαίπωρο σύντροφο και συνάνθρωπό μας.
Εκπληκτικοί και οι δύο ηθοποιοί, εναρμονισμένες οι φωνές και οι κινήσεις τους, μουσική η εκφορά τού λόγου τους με τα ανάλογα μελοδραματικά crescendi καταλλήλως μετριασμένα στον ρεαλιστικό βωμό τής αληθοφάνειας.
Ήταν και οι δύο άψογοι: Λήδα Ματσάγγου και Θύμιος Κούκιος. Τα εύσημα ανήκουν όμως πρωτίστως στον σκηνοθέτη Σπύρο Μιχαλόπουλο που έστησε ένα απολύτως φιλ-αισθητικόν θέαμα (ας μου συγχωρεθεί ο νεολογισμός – αλλά έχουμε εξαντλήσει τις συνήθεις επαινετικές εκφράσεις).
Το βιολί και το πιάνο που ακούγονται είναι μια απλή υπενθύμιση τής Ουράνιας Αρμονίας που είναι απλώς ανέφικτη στον ατελή “εν εξελίξει” κόσμο που βιώνουμε παραισθητικώς και ψευδαισθητικώς.
Είναι εκπληκτικό πώς όταν η ηθοποιός αναφερόταν στη βροχή εντεινόταν η βροχόπτωση στην οροφή τού θεάτρου. Είναι από εκείνες τις ευτυχείς συγκυρίες όπου το “πραγματικό” και το “φανταστικό” συνωμοτούν για να μας βυθίσουν στο υπο-υπο-υποσυνείδητό μας για να ανασυρθούν “διαμάντια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους” για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε – με τον μεγάλο Αλεξανδρινό.
info:
Ένα
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη Ώρες παραστάσεων: 21:00
Τιμή εισιτηρίου: Κανονικό: 12 ευρώ, Ατέλειες, φοιτητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας: 8 ευρώ
Πώληση εισιτηρίων: Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι)
Ώρες ταμείου Θεάτρου Ροές: Καθημερινά, από τις 17:30 Τηλεφωνικές κρατήσεις: Καθημερινά, 10:00-16:00 στα τηλέφωνα 2103474312 και 2103479169.
Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ στο Καμπαρέ Βολταίρ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στον φιλόξενο χώρο τού Cabaret Voltaire επί τής οδού Μαραθώνος 30 πηγαίνω πάντα περπατώντας από την πλατεία Καραϊσκάκη αφού χρησιμοποιώ το μετρό για τις μετακινήσεις μου. Συνήθως συνοδεύω και συνοδεύομαι από μια φίλη σταθερή μέσα στα χρόνια, από αυτές που σου λένε όχι εκείνα που θέλεις να ακούσεις τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μάλλον εκείνα που θα ήθελες να είχες ακούσει εγκαίρως μετά από μια άστοχη επιλογή ή μια λανθασμένη κίνηση. Έτσι λοιπόν κι εχθές, περπατώντας με τη φίλη μου την Ερατώ έφθασα εγκαίρως, μισή ώρα πριν την έναρξη τής ψυχαγωγικής παράστασης τών σαιξπηρικών Εύθυμων Κυράδων τού Ουίνδσορ σε διασκευή Νίκης Τριανταφυλλίδη και με ένα κουιντέτο εκφραστικών, συμπαθών και φιλότιμων ηθοποιών που δεν εφείσθησαν κόπων και προβών για να μεταδώσουν στο κοινό την χαροποιό διάθεση τού ελισαβετιανού δραματουργού. Ο αυτοσχεδιασμός, η ρηχή σκηνή, το ατύχημα τού πρωταγωνιστή Γιάννη Πατρίκιου που κρατούσε τον ρόλο τού Φάλσταφ, που έπαιζε κυρίως καθιστός λόγω ενός σπασμένου ποδιού κι έκανε κάτι χαριτωμένα πηδηματάκια καγκουρώ για να μετακαθήσει στο διπλανό κάθισμα, έδωσαν στο όλον θέαμα μία ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη και συμπαθή θεατρικότητα. Όταν η θεατρική σύμβαση είναι τόσο πρόδηλη και τονισμένη δεν αφήνεται χώρος για ψευδαίσθηση, προβολές και ταύτιση τού θεατή με κάποιο δραματικό πρόσωπο. Αντιθέτως, ο θεατής καθαίρεται από τις όποιες σκοτούρες του και βοηθιέται να ξεπεράσει τα όποια αδιέξοδα στα οποία ευρίσκεται, αφού βλέπεται την επί σκηνής κατάσταση απ’ έξω κι “αφ’ υψηλού”, με αποτέλεσμα να δει συνεκδοχικά και το δικό του προσωπικό “δράμα” ως άσκηση επί χάρτου και να βρει έτσι την πλέον πρόσφορη για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κι αποδοτική λύση. Η μπρεχτική αποστασιοποίηση είχε βεβαίως πολιτικές προεκτάσεις, όμως η μη προγραμματική αποστασιοποίηση τού αυτοσχεδιαστικού θεατρικού δρώμενου λειτουργεί πάλι με τον ίδιο τρόπο: εντείνεται η λογική επεξεργασία τών δεδομένων εις βάρος του συναισθήματος και τής ψυχολογικής ταύτισης με τον θεατρικό “ήρωα” που ενδέχεται να είναι έως και νοσηρή. Η παράσταση τών “Εύθυμων Κυράδων” στο Καμπαρέ Βολταίρ από την πεντάδα τών επαρκών και γεμάτων ζωντάνια ηθοποιών έδωσε στη θεατρική πράξη την πρωταρχική της λειτουργικότητα: ψυχ(ρ)ο-λουσία, εκ-παίδευση, από σκηνής διδασκαλία, μετάδοση υψηλών νοημάτων και διαμεσολαβημένη γνώση δια της μεταλαμπαδεύσεως επαρκούς πείρας ζωής. Ο διδακτισμός τού σαιξπηρικού έργου ορθώς τονίστηκε από την δαιμόνια μεσίτρα-προξενήτρα με το συμβολικό όνομα Σβέλτη, που υποδύθηκε η Χρυσούλα Μπαλατσούρα. Εκπληκτική η επιλεκτική σχηματικότητα τής Ζωής Μασούρα στο ρόλο τής Κυρίας Παίητζ. Η εκλεκτή ηθοποιός (φτυστή η μαμά της, αλησμόνητη και ταλαντούχα Νίκη Τριανταφυλλίδη) υπέγραψε και τη σκηνοθεσία. Η Αλεξάνδρα-Πολυτίμη Καλομοίρη ως κυρία Φορντ είναι εξόχως αποδοτική στο στυλιζαρισμένο παίξιμό της. Αναπόφευκτα σχηματικός ο ρόλος του κυρίου Φορντ, αφού περιορίστηκε η επί σκηνής παρουσία του σε ένα πέρασμα. Συνολικά, ήταν μια ευπρόσωπη διασκεδαστική δουλειά με ρυθμό, μπρίο, σκηνική οικονομία κι ευθυβολία όσον αφορά τη μετάδοση τών κοινωνούμενων μηνυμάτων.
Τα εύσημα ανήκουν σε απαξάπαντες τούς συντελεστές τής παράστασης: Βοηθός σκηνοθέτη-Μακέτα: Γιάννης Πατρίκιος. Μουσική επιμέλεια: Ζωή Μασούρα. Τεχνικός ήχου & φώτων-φωτογραφία: Kamel Abdi. Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης: Φάλσταφ: Γιάννης Πατρίκιος, Σβέλτη: Χρυσούλα Μπαλατσούρα, κα Παίητζ: Μαρία Λάζαρη-Ζωή Μασούρα, κα Φόρντ: Αλεξάνδρα Πολυτίμη Καλομοίρη, κος Φόρντ: Ξενοφώντας Χατζής – Νίκος Χρηστίδης.
Info: Cabaret Voltaire Μαραθώνος 30 Αθήνα 104 36 Ελλάδα Επικοινωνία: Cabaret Voltaire2105227046, 6970387448, 69937231 Επόμενες παραστάσεις: Κυριακή 24/11 στις 20:30 & Πέμπτη 5/12, 12/12, 19/12, 26/12 στις 21:00.
Η υπόθεση (από το Δελτίο Τύπου): Η κωμωδία «Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε διασκευή και μετάφραση Νίκης Τριανταφυλλίδη είναι προσαρμοσμένη για να ανέβει με σύγχρονο τρόπο σε μορφή Bar-Theater σε σκηνοθεσία Ζωής Μασούρα. Ο Φάλσταφ, ένας ευγενής σπάταλος στα γλέντια, που δεν έχει να πληρώσει ούτε τους υπηρέτες του, σκαρφίζεται διάφορες απάτες και κλεψιές με όπλο τη γοητεία που νομίζει πως ασκεί πάνω στις γυναίκες. Οι Κυράδες του Ουίνδσορ όμως που εκτός από χαρούμενες είναι και τίμιες τον βάζουν στη θέση του με σκληρό και χαριτωμένο τρόπο. Αν και δεν είναι γνωστό το πότε γράφτηκε το έργο απ’ τον Σαίξπηρ, είναι πιθανό να ανεβάστηκε για πρώτη φορά το 1597, ενώ δημοσιεύτηκε σε κείμενο το 1602. Αυτή η υπεροψία του ατόμου «σε μένα όλα επιτρέπονται» – η τάση να χρησιμοποιεί τους άλλους σύμφωνα με το δικό του συμφέρον, κάνει τον Σερ Τζων Φάλσταφ «σύγχρονο ήρωα» και μάλιστα χωρίς να του χρειάζεται η γραφική κοιλιά. Αυτός που νιώθει εξυπνότερο απ’ τους άλλους, που θεωρεί ακαταμάχητο τον εαυτό του είναι πάντα ευχάριστο να βλέπουμε να τον βάζουν στη θέση του εκείνοι που νομίζει πως τους παίζει στα δάχτυλα. Οι θεατές σαν τις Εύθυμες Κυράδες παρακολουθούν αυτόν τον υψηλότερα ιστάμενο αλλά όμως χρεοκοπημένο να γίνεται ρεζίλι.
Το Δέντρο τής Μαρίας Λαϊνά στο “Σημείο”
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η σοβαρή ελληνική εκδοχή τού μπεκετικού “Περιμένοντας τον Γκοντό” έχασε το κλοουνίστικο στοιχείο που είχε προσδώσει στους ήρωές του ο πρωτότυπος μεγάλος νομπελίστας δραματουργός, κέρδισε όμως σε εμβρίθεια και πρόδηλη φιλοσοφική εμβάθυνση στα δυσεπίλυτα υπαρξιακά προβλήματα τού ανθρωπίνου είδους. Πρόσωπα βγαλμένα λες από την μεσογειακή πανίδα (ή μήπως θα έπρεπε να πω “χλωρίδα”;) συνομιλούν, συνδιαλέγονται και μονολογούν παραλλήλως (το τελευταίο φαντάζει και είναι μάλλον συχνότερο) στο “Δέντρο” τής Μαρίας Λαϊνά, όπως ανεβαίνει στο θέατρο “Σημείο” (πρώην “Απλό”) σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη. Το λογοτεχνικό οπλοστάσιο τής δοκιμασμένης ποιήτριας εξαντλεί σχεδόν όλα τα πολεμοφόδια του, η θεατρικότητα υπερτερεί τής ανάγκης μετάδοσης τού κοινωνούμενου νοήματος, η ποιητικότητα ναρκοθετείται από ειρωνικές κι (αυτο-)σαρκαστικές εξάρσεις. Το αναμενόμενο εν πολλοίς έργο φωτίστηκε ιδιαίτερα από τις εκπληκτικές ερμηνείες τών ηθοποιών με προεξάρχοντα τον μοναδικό Τσιμάρα Τζανάτο (πιο μπεκετικό παρά …Λαϊνοπουλικό). Τα σκηνικά και τα κοστούμια που σχεδίασε η δημιουργική Άση Δημητρολοπούλου κατέστησαν το κείμενο ανάγλυφο και γέμισαν με ρητίνες τα όποια δραματουργικά κενά του. Βεβαίως, τα εύσημα ανήκουν στη σκηνοθέτιδα Χρύσα Καψούλη, και στη θεατρολόγο-βοηθό σκηνοθέτη Ζωή Μαντά που ζωντάνεψαν ένα εξ αρχής δύσπλαστο υλικό συνεπικουρούμενες από τον Απόστολο Λεβεντόπουλο στη μουσική και την Βαλεντίνα Ταμιωλάκη στους φωτισμούς.
info (από το Δελτίο Τύπου):
Το δέντρο.
Το κέντρο του κόσμου
Η axis mundi.
Και γύρω του δύο περιθωριακοί –ή μήπως όχι;- τύποι, αλληλοσυμπληρούμενοι, να δένουν τη ζωή τους και την ύπαρξή τους γύρω από αυτό.
Κάθε ένας από αυτούς το βλέπει σε διαφορετική θέση, το δέντρο όμως είναι εκεί.
Είναι αληθινό ή απομίμηση;
Υπάρχει ή είναι αποκύημα της φαντασίας τους;
Α. Πάντως, αν κάποιος θελήσει να μας κουνήσει από δω, εμείς θα μείνουμε ακούνητοι. Ακίνητοι. Στύλος. Σύμφωνοι;
Β. Μην το συζητάς.
A. Όχι, γιατί μερικές φορές άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.
Β. Δεν μιλάμε για μας.
Α. Σωστό. Δεν μιλάμε για μας! Εμείς λοιπόν θα μείνουμε στύλος. Το πολύ πολύ να κλείσουμε το μάτι.
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου, τον Μάιο 2013, στο πλαίσιο των ‘Αναγνώσεων’ που επιμελείται η θεατρολόγος Σίσσυ Παπαθανασίου.
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Θεατρολόγος / Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά
Μουσική: Απόστολος Λεβεντόπουλος
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Άση Δημητρολοπούλου
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας / Art Minds
www.dameblanche.gr
Παίζουν:
Α: Τσιμάρας Τζανάτος
Β: Γιάννης Παπαδόπουλος
Άντρας με τσεκούρι, Εθισμένος, Σκιέρ: Σπύρος Βάρελης
Γ: Γιάννης Τσαπαρέγκας
Γυναίκα: Μαρία Ριζιώτη
Σύντροφος Γ: Δάφνη Σκρουμπέλου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό & 10€ φοιτητικό εισιτήριο
Θέατρο Σημείο
Χαριλάου Τρικούπη 4,
(πρώην ΑΠΛΟ, πίσω από την Πάντειο), Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2109229579 & 6977426273
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη
Έναρξη: 4/11/2013
Ώρα έναρξης: 21.15
P.I.G.S. / Σωτηρία στο Θέατρο Ροές
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η νέα γενιά, εγκλωβισμένη στην Κρίση (κρίση κυρίως ατομικισμού-εγωισμού και καταναλωτικών αξιών) έρχεται να αντιδράσει δυναμικά και θεατρικώς και να σταθεί πρό τών ευθυνών της. Ομολογώ ότι ως πενηντάρης σοκαρίστηκα με τη βιαιότητα τής κινησιολογίας και την οργή που έκρυβαν οι ηθοποιοί στην παράσταση με το δηλωτικό όνομα “P.I.G.S. / Σωτηρία” που ανέβηκε στο θέατρο Ροές από τις 15 ως τις 21 Οκτωβρίου. Ένιωσα αμήχανος αλλά όχι προσβεβλημένος, αφού δεν είμαι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα τής γενιάς μου και δεν συνεισέφερα με πράξεις ή παραλείψεις στο χάος που βιώνουμε τώρα. Δεν ήμουν υπερκαταναλωτικός, δεν υπερχρεώθηκα κι εξακολουθώ να κινούμαι όπως πάντα με την κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Όμως τα εικοσάχρονα σήμερα παιδιά που παρέλαβαν από τους πενηντάχρονους γονείς τους το μπάχαλο που μας περιβάλλει και στέκονται στη μέση μιας δίνης που κανείς δεν ξέρει πότε θα καταλαγιάσει και πού θα μας βγάλει, έρχονται και παρωδούν το ακρωνύμιο «Ρ.Ι.G.S. (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ)» (Portugal – Ireland – Greece – Spain), όχι όπως το χρησιμοποιούν με υποτιμητικό για τις χώρες τού Νότου τρόπο που συνηθίζουν οι οικονομικοί αναλυτές, αλλά βάζουν και την ανθρώπινη πλευρά εκεί που οι σοβαροφανείς επιστήμονες κι εμπειρογνώμονες βλέπουν μόνο νούμερα. Μόνο που ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός και δεν πρέπει να είναι. “Πάντων μέτρον άνθρωπος”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί.
Η παράσταση είναι το εργαστηριακό αποτέλεσμα έρευνας και διαμονής (residency) σε Δανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο και Ελλάδα, αποτέλεσμα συνεργασίας με τοπικούς φορείς και καλλιτέχνες.
Η αυτοσχεδιαστική βάση, αλλά και οι επίπονες πρόβες έδωσαν στον θέαμα έναν καταγγελτικό χαρακτήρα τού τύπου agit-prop (αγκιτάτσια-προπαγάνδα) στοιχειοθετώντας ένα σύγχρονο πολιτικό δρώμενο με διαδραστικές εκφάνσεις εν εξελίξει. Θα ήθελα αυτό το θέαμα να το παρακολουθήσω στο μετρό, έξω από τη Βουλή, στο Πανεπιστήμιο, στα σκαλιά τής Ακαδημίας Αθηνών, στις λαϊκές αγορές και αλλού.
info:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Mαρίλλη Mαστραντώνη
Σκηνικά – Κοστούμια: Tέλης Kαρανάνος, Aλεξάνδρα Σιάφκου
Μουσική & Video: Άρις Zάγκλης
Κίνηση: Χριστίνα Kατσίκη-Σαχτούρη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Mαρία Παρτσιλίβα
