ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ σε ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ FLAMENCO στο θέατρο "ARROYO NUEVO"
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Aισθητική τελειότητα. Σπανίως βλέπω παραστάσεις που να με ταξιδεύουν να ενισχύουν την πεποίθησή μου ότι κάτι καλό γίνεται μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό. Σχεδόν ποτέ δεν αφοσιώνομαι τόσο πολύ στα τεκταινόμενα επί σκηνής έτσι ώστε να με ενοχλεί το “ψιχάλισμα τών προβολέων” όπως το βάφτισα (εννοώντας τους ήχους που παράγονται από τη συστολή και τη διαστολή τών μεταλλικών μερών τών προβολέων που ανάβουν και σβήνουν).
Η “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε διασκευή φλαμένκο, με χορογραφία κι ελάχιστο λόγο που ακούγεται με την ηχογραφημένη φωνή τής Άντζελας Μπρούσκου, είναι εξ ορισμού πρόκληση. Επειδή όμως δεν ανήκω στην κατηγορία τών κολλημένων σχολαστικών κριτικών θεάτρου με τις σκουριασμένες απόψεις και τις προκατασκευασμένες ιδέες, προσέρχομαι πάντα στα θεάματα αθώος, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα, χωρίς να έχω μελετήσει το πρόγραμμα, χωρίς να έχω στήσει ευήκοον ους στα σχόλια και στις κριτικές… απλώς περιμένω να γοητευθώ. Στις περισσότερες τών περιπτώσεων στέλνω μηνύματα και αναδιοργανώνω τις υποχρεώσεις μου στο ημερολόγιο τού κινητού. Μια φορά στο Εθνικό Θέατρο παραπονέθηκε ο διπλανός μου για το αναμμένο φως τής τηλεφωνικής συσκευής, ερωτώντας με: “Μα δεν σας άρεσε καθόλου η παράσταση;”. “Φάνηκε τόσο πολύ;” τον ερώτησα (αφού συνήθως όταν δεν μου αρέσει κάτι απλώς το προσπερνώ).
Ο Σταύρος Λίτινας με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με εξειδίκευση στον βιοκλιματικό σχεδιασμό και στη διακόσμηση εσωτερικού χώρου, καλλιτεχνικός διευθυντής τής χοροθεατρικής ομάδας “Arroyo Nuevo”, είναι ένας παθιασμένος θεατράνθρωπος και βαθύς γνώστης του φλαμένκο. Στην “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ διασκευάζει, σκηνοθετεί, χορογραφεί, σκηνογραφεί, ντύνει τους ηθοποιούς, φωτίζει, επιμελείται τη μουσική και υποδύεται με εκπληκτικό τρόπο τον Υπηρέτη Ζαν. Η θεατρολόγος Εύα Παρασκευοπούλου κορωνίδα τής επιτυχημένης διανομής, άψογη, αποτελεσματική, θεατρικώς λειτουργική και κομψότατη ως αρμόζει στο παθιασμένο και σαστισμένο πρόσωπο τής αριστοκράτισσας που υποδύεται με θαυμαστό τρόπο και πλήρη έλεγχο τών εκφραστικών της μέσων, έκοψε την ανάσα τού θεατή, αφού σώμα-ψυχή και πνεύμα συλλειτουργούσαν προς την απογείωση τού νοήματος μέσα από τους συνυφαινόμενους σκηνικούς κώδικες. Η επίσης διπλ. Αρχιτέκτων, σκηνογράφος κι ενδυματολόγος Αλίνα Αναστασιάδη που κράτησε επαρκώς το ρόλο του Αρραβωνιαστικού και τής Μαγείρισσας Κριστίν, αλλά υπογράφει και την μουσική επεξεργασία και τα ηχητικά εφέ έδωσε τον απαραίτητο γήινο τόνο, τόσο χρωματικώς όσο και κινησιολογικώς στο ρόλο που συμπληρώνει το περίεργο ερωτικό τρίγωνο που καταλήγει στην αυτοχειρία τής αλαζόνος δεσποινίδος που υπερέβη τα όρια και δεν μπορεί να επανέλθει στον κοινωνικό της ρόλο.
Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη νοητική εγγρήγορση το θέαμα προέβην σε μία άλλη αναδιάταξη του γνωστού κειμένου στο συνδημιουργικό μυαλό τού επαρκούς θεατή: Αν ο αόρατος Πατέρας κατά Στρίντμπεργκ είναι το Πνεύμα, η κόρη του είναι η Ψυχή που περιπλανάται στην Ύλη, ο Υπηρέτης Ζαν εκπροσωπεί το Σώμα και την ερπετοειδή ενέργεια τής Κουνταλίνι που εμφιλοχωρεί στην σπονδυλική στήλη τών θηλαστικών και η Μαγείρισσα Κριστίν την φιλόξενη Γαία, την Χθόνα, που ανέχεται αυτό το κοσμικό πείραμα συνάντησης και παντρέματος “ανώτερων” και “κατώτερων” ενεργειών… Με αυτή την υπόθεση εργασίας, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ εικονογραφεί παραστατικώς κι ανιχνεύει τη σχιζοφρένεια τού Δυτικού Πολιτισμού μας, από τότε που η ελληνορωμαϊκή ενότητα Σώματος-Ψυχής-Πνεύματος οδήγησε τόσο το σώμα όσο και την ψυχή στη νόσο τού αποχωρισμού και στη νοσταλγία τής επανένωσης, της επιστροφής τής άσωτης Ψυχής στην “Ιθάκη”, εκεί όπου το Πνεύμα αφομοιώνει και καλοδέχεται την αποκτηθείσα επί γης εμπειρία.
Βεβαίως, όταν μια παράσταστη ενός έργου που έχει δει ατέλειωτες φορές, κομίζει γλαύκαν και προσφέρει αφορμές για νέες ερμηνείες, εεε, τότε, αξίζει να τη δεις και να την ξαναδείς. Κάτι βεβαίως που σκοπεύω να κάνω. Προλαβαίνω και προλαβαίνετε!
Info:
Η Δεσποινίς Τζούλια του August Strindberg, σε σκηνοθεσία & χορογραφία Σταύρου Λίτινα, ανεβαίνει για 40 παραστάσεις στο ARROYO NUEVO. Το έργο πέρα από τα προφανή επίπεδα της πάλης των φύλων και των τάξεων, διεισδύει αριστοτεχνικά στο δίπολο «φόβος & εξουσία» και μέσα από αυτό φωτίζει πρισματικά όλες τις σχέσεις των εμπλεκόμενων προσώπων. Η παράλυση που προκαλεί ο φόβος και τα περιθώρια χειραγώγησης που επιτρέπει, καθώς και η δυνατότητα ανατροπής της εξουσίας, ως προέκταση, σμιλεύουν νοηματικά το κείμενο ενισχύοντας τη διαχρονικότητα του. Γράφτηκε το 1888 και προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο για την προκλητικότητα των ιδεών του και την αμεσότητα της γραφής του. Αποτελεί σήμερα το εμβληματικό δράμα του Σουηδού συγγραφέα.
Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά με flamenco. Ο σκηνοθέτης & χορογράφος της παράστασης αναφέρει χαρακτηριστικά, «…αναζητώ την αιτία που κινεί τα σώματα πριν ακόμη αρθρωθεί ο λόγος. Ψάχνω το βαθύτερο λόγο, τον φυσικό, και τον χρησιμοποιώ ως υλικό, θέτοντας τον άλλο, τον επεξηγηματικό, σε κατάσταση σιωπής».
Διανομή:
Δεσποινίς Τζούλια: Εύα Παρασκευοπούλου
Υπηρέτης Ζαν: Σταύρος Λίτινας
Μαγείρισσα Κριστίν: Αλίνα Αναστασιάδη
Αφήγηση: Άντζελα Μπρούσκου
Tη μουσική επιμέλεια, τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα κοστούμια της παράστασης υπογράφει ο Σταύρος Λίτινας.
Φώτο αφίσας: Μελίνα Δοσίου
Grafic design: Αλίνα Αναστασιάδη
A R R O Y O N U E V O
Μ. Αλεξάνδρου 128, Κεραμεικός
Έναρξη παραστάσεων: 11 Οκτωβρίου 2013
Ώρα έναρξης: Παρασκευή & Σάββατο 9.30 μ.μ. – Κυριακή 8.30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό & ανέργων, τηλ. κρατήσεων: 210 34 69 575
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ; Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν έφυγα από την πρεμιέρα ζαλισμένος και πανευτυχής που είχα λησμονήσει για δύο ώρες τους απλήρωτους λογαριασμούς σου, ένιωσα την τηλεοπτική ευφορία επιτυχημένων σειρών όπως το “Παρά πέντε” σε θεατρική-πανοραμική-τρισδιάστατη εκδοχή. Οι χαλαροί διάλογοι, η καθημερινότητα σε όλο της το μεγαλείο, η απόλυτη φυσικότητα τών ηθοποιών και η αληθοφάνεια τών τεκταινομένων έδιναν μια χροιά αυτοσχεδιασμού ή ταυτοποίησης ερμηνευτή-σκηνικού προσώπου, που δεν κινητοποιούσε μεν το λογισμικό μέρος τού εγκεφάλου ικανοποιούσε όμως το θυμικό του λυτρώνοντάς το από σκοταδιστικά συμπλέγματα και παθογένειες τής ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς το θέμα να είναι απολύτως εθνικού ενδιαφέροντος, είχε το απαραίτητο εκείνο couleur locale που προσέδιδε ιδιαίτερη νοστιμιά στο στην αισθητική απόλαυση τού θεατή.
Κάποια παιδιά-ενήλικες, δήθεν σοβαροφανείς και ίσως πετυχημένοι, ανακαλύπτουν τον αληθινό εαυτό τους και αναθεωρούν τις αξίες, τις προτεραιότητες και τη στάση ζωής τους σε μια απομονωμένη παραλία κάποιου ελληνικού νησιού, όπου οι άνθρωποι μπορούν να πετάξουν τα ρούχα και τις προκαταλήψεις τους, αν το θέλουν. Οι αισθητικοί ρατσισμοί εναντίον τών παχουλών, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί τών ομοερωτικών, το κυνήγι τής καριέρας και η ψευδείς δημόσιες εικόνες εκείνων που πατούν επί πτωμάτων, αλλά στο τέλος το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους… Όλα αυτά τίθενται επί σκηνικού τάπητος από τον απόλυτο σταρ τού νέου ελληνικού θεάτρου Βασίλη Τσιγκριστάρη: ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς αλλά και ιδιοφυής πρωτότυπος συγγραφέας, δημιουργικός και εύθυμος, χιουμορίστας κι ερεβώδης, μεταπλάθει την υπαρξιακή αγωνία τής νέας γενιάς σε εκρηκτική χαρά τής ζωής. Ένας άνθρωπος που συμπάσχει με τον μέσο άνθρωπο είναι ο ιδανικότερος μάρτυρας τής εποχής του, αφού καταθέτει και ως θύμα και ως συναυτουργός, αφού όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι – ακόμα και για τη σιωπή ή την απραξία μας.
Στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής μια ομάδα νέων παιδιών στην ψυχή και στο σώμα, καταθέτουν το δικό τους πολύχρωμο, πολυπρισματικό, πολυδιάστατο στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μας πραγματικότητα, που ευτυχώς – χάρη στην Κρίση – κινείται προς πιο πανευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα, αφού απομακρυνθήκαμε προ πολλού από τη βαλκανική μας αυτολύπηση και την υπερεθνική μας αλαζονεία και είδαμε τον εαυτό μας ως ψηφίδα στο πανέμορφο μωσαϊκό τού κόσμου.
Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Πατρώνης έστησε μια ασθματική παράσταση με απόλυτο έλεγχο του ρυθμού και του νεύρου χωρίς παραφωνίες κι υπεραναλύσεις. Ταιριαστά τα κοστούμια και τα …γυμνά, δυσβάσταχτες οι κολώνες τού σκηνικού χώρου που ξενέρωναν το μάτι τού θεατή και υπερτόνιζαν την θεατρική σύμβαση χωρίς να του αφήνουν πολλά περιθώρια να ταξιδέψει νοερώς σε μια απομακρυσμένη παραλία. Βεβαίως, η σκηνογράφος Φανή Παλιούρα, η ενδυματολόγος Κατερίνα Παπανικολάου, η καλλιτεχνικώς υπεύθυνη για τους φωτισμούς Ελένη Αναγνωστοπούλου, η υπεύθυνη για τη μουσική επιμέλεια Ρουμπίνη Σταγκουράκη κι ο Μηνάς Μηνατσής που είχε τη συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια, έκαναν απαξάπαντες τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσουν μια θεατρική ευωχία, ένα σκηνικό συμπόσιο όπου όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι κι ευχαριστημένοι.
Όσο για τους ηθοποιούς, θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, αφού ακόμα κι ο συγγραφέας εναρμονίστηκε απόλυτα στο σφιχτοδεμένο σύνολο και δεν ευνοήθηκε κανείς προκειμένου να “κλέψει” την παράσταση. Φαίνεται ότι η νέα γενιά ελλήνων ηθοποιών έχει συλλογικότερο πνεύμα από τους παλαιότερους ή μήπως η κρίση μας ανάγκασε όλους να κατεβάσουμε κάπως τους τόνους και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε απλώς κρίκοι σε μια αλυσίδα που μας συμφέρει να παραμένει αρραγής;
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Ρομίνα Κατσικιάν (Μαρία), Γιάννης Μυλωνάς (Αλέξανδρος), Βασίλης Τσιγκριστάρης (Θωμάς), Σπύρος Ξένος (Νίκος), Μαρίνα Γερμανού (Μάγια), Γιώργος Λαμπριανός (Παύλος) , Φανή Παλιούρα (Ειρήνη).
INFO:
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ… Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής/ 2.11-22.12.2013, τηλ. 2103425637
Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Χαρά Μπακονικόλα, καθηγήτρια θεατρολογίας, παραγωγική συγγραφέας και γνώστις τού θεάτρου επιμελήθηκε με φιλοπαίγμονα διάθεση κι εμβρίθεια το θεατρικό αναλόγιο με τίτλο “Τακόπουλος και Βάλεντιν: Τέσσερεις παράλληλοι διάλογοι” στο “Αγγέλων Βήμα”. Διάλεξε δύο μονόπρακτα τού Καρλ Βάλεντιν, που τόσο τον θαύμαζε ο Μπρεχτ και δύο μονόπρακτα τού αιρετικού τής γλώσσας Πάρι Τακόπουλου.
Ένας άντρας ηθοποιός, πρωτεϊκός πατριάρχης σε τέσσερις ρόλους που συγκοινωνούν υπόγεια, και τέσσερις γυναίκες-ακτίνες τού αρχετυπικού Θηλυκού που φλέγεται χωρίς να καίγεται στην επαφή του με το Αρσενικό. Γυναίκες ελευθέριες, γυναίκες καταπιεσμένες, γυναίκες χειριστικές, γυναίκες πρωταθλήτριες τής επιβίωσης και το αρσενικό-μπαλαντέρ, ο Τρελός τής ταρώ, ο Ερμής τού Δωδεκάθεου, που κρύβει όμως κάτω από την επιφάνεια τον Διόνυσο… Αν δεν διάβαζες το τυπωμένο φυλλάδιο και δεν γνώριζες το έργο τού Βάλεντιν ή τού Τακόπουλου, αν πίστευες ότι το παλαιότερο και γνωστότερο είναι συγκριτικώς σημαντικότερο, θα νόμιζες ότι τα καλύτερα ερμηνευμένα μονόπρακτα ήταν τού Βάλεντιν… Πλην όμως, φευ! Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0!!!!!
Ο Έλληνας γλωσσοπλάστης και γλωσσο…κτόνος, ο δημιουργικός εγκέφαλος με το τρανταχτό γέλιο, το πρωτότυπο χιούμορ και την εκρηκτική προσωπικότητα δεν είναι απλώς δημιουργός… είναι περσόνα. Το έργο του είναι ίχνος, η κορυφή τού παγόβουνου. Για όσους τον έχουν ζήσει από κοντά, και μακράν τών φώτων τής ράμπας είναι μια ανεξάντλητη πηγή εκλάμψεων πνεύματος μετά χαράς τής ζωής. Perpetuum mobile… Έτσι λοιπόν, οι αποτυπωμένες στο χαρτί εκφάνσεις τού ευθυβόλου πνεύματός του είναι μέρος μόνον τής αδιάπτωτης ιδιοφυίας του. Το μέρος αντί τού όλου. Συνεκδοχή. Κάθε φορά διαφορετικός και πάντα ο ίδιος. Λόγος αναγνωρίσιμος, ιδιόλεκτος επεξεργασμένη στο έπακρον, χαριτολογία, σαρκασμός και ειρωνεία χωρίς μεροληψίες και προκαταλήψεις, καμία φιλ-ανθρωπία. Το ανθρώπινο είδος πάσχον αλλά όχι αναξιοπαθές και μηδέποτε αξιολύπητο κάτω από τον θεατρικό φακό τού Τακόπουλου παρελαύνει με όλη την πολύχρωμη παραδοξότητά του χωρίς να εξελίσσεται, απλώς επιβιώνει. Βεβαίως, αυτή η επικούρεια αντίληψη τών πραγμάτων από τον επιτυχημένο συγγραφέα προσδίδει τη χαρά τής ζωής στο θέαμα και το μεταγγίζει στο θεατή. Αυτή είναι και η πρωτοτυπία του και το μυστικό τής επιτυχίας του. Το “κοκκαλάκι τής νυχτερίδας” τού Τακόπουλου είναι η αποδραματοποίηση τής ανθρώπινης κατάστασης και η διονυσιακή ελαφρότητα τού ερέβους πάνω στο οποίο ακροβατούμε άπαντες, εκόντες-άκοντες, υποψιασμένοι κι ανυποψίαστοι.
Ο Καρλ Βάλεντιν, από την άλλη πλευρά, είναι φιλόσοφος-διασκεδαστής, σαν τους καταθλιπτικούς Σαρλώ ή το αχτύπητο δίδυμο Χονδρός-Λιγνός που προκαλούν το γέλωτα δια της ομοιοπαθητικής μεθόδου. Σε αυτόν το έρεβος δεν καλύπτεται, αλλά χάσκει απειλητικό κάτω από τα πόδια μας και το γέλιο τού θεατή κόβεται στη μέση, δαγκώνεται ο έρμος και παθαίνει ναυτία, όταν συνειδητοποιεί το ανέφικτο τής ανθρώπινης επικοινωνίας, το ασύμβατο και παροδικό τών ανθρώπινων σχέσεων, το παράλογο τής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το αδιέξοδο τής ελπίδας, το αυθαίρετο τής πίστης, την ψευδαίσθηση τής ιδιοκτησίας από ένα όν τόσο προσωρινό και θνητό, τόσο “βροτό” που ζει σε έναν ψευδιασθητικό-παραισθητικό κόσμο και το μόνο που περνάει από το χέρι του είναι να φιλοσοφεί και να διασκεδάζει. Ο ψυχ-αγωγός Βάλεντιν, πέρα από ματαιοδοξίες κάθε είδους, κατέκτησε τη σεμνή του θέση στην Παγκόσμια Ιστορία τού Θεάτρου κι αλλάζοντας φορεσιά απήλθε (για να θυμηθούμε τον Καβάφη).
Ο Έλληνας Πάρις Τακόπουλος με πλήρη φιλοσοφική συνείδηση τού μάταιου κάθε ανθρώπινης προσπάθειας ενσπείρει και διασπείρει τον αιρετικό γλωσσικό του κώδικα σταθερά εδώ και δεκαετίες, έχοντας ήδη κατακτήσει την περίοπτη θέση που του αρμόζει στο Λεξικό τής Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι.
info:
στο αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα
Πέμπτη 31 Οκτωβρίου
και 7 & 14 Νοεμβρίου 2013
ώρα 5:30 το απόγευμα
Ο Κάρλ Βάλεντιν του μεσοπολέμου και ο Πάρις Τακόπουλος του «μεταπολέμου», δεν είναι πνεύματα συγγενικά, δεν εμφανίζουν ομοιότητες παρά μόνο στο πεδίο της γλωσσικής επικοινωνίας η οποία γελοιοποιείται ή αποδεικνύεται αδύνατη. Εφαρμόζοντας διαφορετικές τεχνικές ο καθένας τους εκθέτουν με χιούμορ την αδυναμία της γλώσσας να χρησιμεύσει ως γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι επειδή η ίδια η γλώσσα είναι φτωχή ή ελλειπής, αλλά επειδή η κριτική ικανότητα και η νόηση εν γένει χωλαίνουν δραματικά.
Αλλά οι δύο συγγραφείς μας δεν αρέσκονται σε περιγραφές δραμάτων : προτιμούν να γελούν με τη διανοητική σύγχυση και ασυναρτησία του μέσου ανθρώπου.
Πάρις Τακόπουλος : Ο γύρος του κόσμου σε οκτώ λεπτά
Παίζουν : Αγγελική Δημοπούλου, Νίκος Ευσταθιάδης
Φωνή Πιλότου : Ξένια Γεωργοπούλου
Πάρις Τακόπουλος : Η Ψαρόσουπα
Παίζουν : Λουκία Μάνδαλη, Νίκος Ευσταθιάδης
Κάρλ Βάλεντιν : Κουνέλι ψητό
Παίζουν : Νίκος Ευσταθιάδης, Μαρία Πολίτη
Κάρλ Βαλεντίν : Στο καπελάδικο
Παίζουν : Ελένη Ψαρά, Νίκος Ευσταθιάδης
Σκηνοθετική επιμέλεια : Χαρά Μπακονικόλα
Επιμέλεια προγράμματος : Σοφία Θεοφάνη
Τα σχέδια είναι της Σοφίας Ζαραμπούκα.
Tο έγχρωμο πορτραίτο του Πάρι Τακόπουλου είναι του Άλκη Γκίνη
Απογεύματα Πέμπτης με καφεδάκι και θέατρο στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ Γενική είσοδος 5 ευρώ. (Προσφέρεται δωρεάν καφές για τους μεγάλους και πορτοκαλάδα για τα παιδιά)
αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα : Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια
Λόγω περιορισμένων θέσεων και για δική σας καλύτερη εξυπηρέτηση, παρακαλούμε επικοινωνήστε για κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα: 210 5242211 & 210 5242213
από 11.30 έως 14.30 και από 18.00 έως 22.00
και στο ταμείο του θεάτρου τις ίδιες ώρες εκτός από Σάββατο πρωί.
Η γειτονιά των αγγέλων, του Ιάκωβου Καμπανέλη
Με το έργο αυτό, που διαδραματίζεται στην αυλή, μιας ταβέρνας στην Δραπετσώνα, την δεκαετία του 60, ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο, την πάλη της λαϊκής τάξης και της ολιγαρχίας, πιο συγκεκριμένα ενός εργοστασιάρχη, που τίποτα δεν τον εμποδίζει, να γκρεμίσει τις παράγκες, προκειμένου να χτίσει το εργοστάσιο του. Ο Αντρέας, γόνος προσφύγων, ερωτεύεται την κόρη του εργοστασιάρχη, Ξένια. Ένας παθιασμένος έρωτας, θα τους οδηγήσει σε συγκρούσεις. Η γειτονιά, στην αρχή, επιφυλακτικά, δεν θα δεχτεί αυτήν την σχέση. Αργότερα, αφού προηγηθούν οξύμωρες και οδυνηρές καταστάσεις, η αγάπη των δυο νέων θα ευοδωθεί, παίρνοντας την άδεια των γειτόνων και του Θεού. Το έργο, μιλά για την αλλαγή της εποχής, αφού οι παράγκες δίνουν την θέση τους, στην αντιπαροχή, κι επομένως στο κτίσιμο των πολυκατοικιών. Μαζί με αυτό, όμως μαλακώνουν τα ήθη, κι οι κώδικες επικοινωνίας απλοποιούνται. Ο κ. Τσιάνος έχτισε μια πολυπληθή παράσταση, με μπρίο, νεύρο, ρυθμό και τραγούδι. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε, πάνω σε στίχους του συγγραφέα, μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω θεώ», «Απ’ το παράθυρό σου», «Το ψωμί είναι στο τραπέζι», αλλά και πολλά ακόμα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπως μεταξύ άλλων τα «Σ’ αυτή τη γειτονιά», «Δραπετσώνα», «Το παλικάρι έχει καημό», «Απρίλη μου», θα ακουστούν στην παράσταση, με τη συνδρομή ζωντανής μουσικής. Ο κ. Ζ. Καρούνης , με την εξαιρετική, λαϊκή φωνή του, στόλισε την παράσταση. Οι υπόλοιποι συντελεστές, στάθηκαν επάξια στους ρόλους τους. Είναι μια όμορφη παράσταση, που δεν θα μετανιώσετε, αν πάτε στην σκηνή Μ. Κοτοπούλη, του Ρεξ.
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Η παράσταση, που ανέβηκε στην σκηνή, Αγγέλων Βήμα, από νέους καλλιτέχνες και συντελεστές, παρόλο, που έχει βαρύ θέμα – την σχέση μιας ψυχασθενούς, με την γιατρό της- Camille Claudel, παρουσιάζει ρυθμό, ενδιαφέρον, ψυχολογικές μεταπτώσεις και ατμόσφαιρα θρίλερ. Το έργο ανατέμνει την σχέση των δυο γυναικών. Μιας ψυχιάτρου και της ασθενούς της, η οποία εγκλείεται στο άσυλο. Η γυναίκα, τρόφιμος πια του ψυχιατρείου, εξομολογείται την ζωή της και την ασθένεια της, μέσα από τις μνήμες της. Η ψυχίατρος, που σιγά- σιγά την ανακαλύπτει, στο πρόσωπό της προβάλλει κομμάτια, από την δική της, ζωή. Οι δυο γυναίκες, αν και στην πραγματικότητα, δεν συναντήθηκαν ποτέ, είχαν κοινά σημεία, στην προσωπική τους ζωή. Το έργο ανάγλυφα, παρουσιάζει πτυχές, από την ύπαρξή τους, εστιάζοντας στην ασθένεια της γνωστής ερωμένης, του φημισμένου γάλλου γλύπτη, του Ροντέν. Παρά την θεματολογία, η παράσταση τρέχει, έχει εσωτερικό ρυθμό, σκηνοθετική πειθαρχία και το υποκριτικό ταλέντο, των δυο πρωταγωνιστριών, είναι εξαιρετικό. Τόσο, η κ. Δάφνη Μανούσου, ως Καμίλ, όσο και η πρωτοεμφανιζόμενη κ. Στέλλα Μπούρου, απέδωσαν τους ρόλους τους, στις σωστές διαστάσεις. Επίσης, η σκηνοθεσία του κ. Λασπιά στήθηκε, σε αυστηρά μπαρόκ ρυθμούς, σύμφωνα με το έργο. Είναι μια παράσταση, που αξίζει να την δείτε.
Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΑ ΣΤΟΥ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τα φιλολογικά σαλόνια τών προηγούμενων αιώνων έχουν μετατραπεί σε θεατρικές σκηνές, μέγαρα και παλάτια, αίθουσες θεατρικών εκδηλώσεων και πολυχώρους, όπου μπορείς να συναντηθείς με τους φίλους σου και με το πνεύμα τών αποθαμένων. Γιατί φίλοι μας κολλητοί είναι κι εκείνοι που δεν συναντήσαμε ποτέ, που είχαν πεθάνει πριν έρθουμε εμείς στον ηδονικά βάρβαρο αυτό κόσμο, μας ένωσε όμως το έργο τους, το ίχνος του μελανιού στο χαρτί που άφησαν πίσω τους πριν λυτρωθούν από την “κοιλάδα τών δακρύων” που μετατράπηκε από κάποιους ενοχικά σκοτεινούς ο παράδεισος που ήταν κάποτε η γη.
Στα γενέθλια τού ποιητή Γιώργου Χρονά, προσήλθαμε θεατές και φίλοι στο Ίδρυμα Κακογιάννη για να παρακολουθήσουμε μια πρωτότυπη θεατρική “εκπομπή” σε σκηνοθεσία Βασίλη Αναστασίου. Ο Γιώργος Χρονάς διατηρούσε τα τελευταία χρόνια μια αιρετικά πρωτότυπη εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα “Ξενοδοχείο Βαλκάνια”, όπου δεξιωνόταν ζωντανούς και πεθαμένους κι έβαζε τις ανάλογες μουσικές. Τώρα που η παντοειδής κρίση μάς στέρησε κι αυτή τη χαρά, σπεύσαμε όλοι να τον δούμε και να τον ακούσουμε υπό το φως ενός κεριού στον φιλόξενο χώρο όπου περιπλανιέται το πνεύμα τού Κακογιάννη, που είναι θαμμένος ακριβώς απέξω.
Ο Καβάφης ήταν ο αόρατος καλεσμένος του Γιώργου Χρονά. Αφιερώθηκε κι ένα ποίημα στον εκλιπόντα σημαντικό ζωγράφο και ψυχή του βιβλιοπωλείου “Οδός Πανός” Δημήτρη Λαλέτα.
Κατανυκτική σιγή. Ατμόσφαιρα πρωτοχριστιανικών κατακομβών. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε μπορεί κι ο Καβάφης να είναι αφορμή για αντιρρήσεις, επιθετικότητες και οδομαχίες… Ποιος ξέρει τι θα δουν τα μάτια μας ακόμα. Ο υφέρπων φασισμός δεν πρωσοποποιείται πάντα και είναι πιότερο επικίνδυνος όταν δεν εκφράζεται.
Ο Γιώργος Χρονάς έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ν’ απαγγέλει τον Καβάφη. Καλύτερα κι από τον Χριστιανόπουλο. Είναι εσωστρεφής κι η ερμηνεία του “εσωτερική”, αγγίζει ημιτόνια που οι μεγαλόφωνες απαγγελίες δεν αγγίζουν. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος ο Αλεξανδρινός θα επικροτούσε τη βραδιά. Τα έργα του ακούστηκαν να ηχούν στη χοάνη τού Χρόνου με την ποιότητα τού παλιού καλού κρασιού που τίποτα δεν τού παραβγαίνει.
Ο ερμηνευτής Χρονάς έσβησε το “εγώ” του για να ανταποκριθεί σε αυτόν τον άθλο. Αυτοσαρκάστηκε μάλιστα ταπεινά όταν γλίστρησε η γλώσσα του σε κάποια σύμφωνα. Μείναμε όλοι ακίνητοι και σιωπηλοί μέχρι το τέλος. Η Βαλεντίνη Λουρμπά φώναξε “χρόνια πολλά” όταν άναψαν τα φώτα πλατείας κι έσπευσε να αποσυρθεί προκειμένου να βγάλει κάτι που είχε μπει στο δακρυσμένο μάτι της.
Να είσαι καλά φίλε Γιώργο και να υπάρχεις με τη σεμνότητα που σε διακρίνει.
Η παράσταση αυτή θα συνεχιστεί. Μην τη χάσετε. Όσοι πιστοί του Καβάφη προσέλθετε! Σιγαλά, σιγανά και ταπεινά.
info:
Για πέντε μόνο Πέμπτες στις 10, 17 Οκτωβρίου και 14, 21, 28 Νοεμβρίου 2013, στις 21:30.
Πέμπτες 10 & 17 Οκτωβρίου 2013, στις 21:30
Πέμπτες 14, 21, & 28 Νοεμβρίου 2013, στις 21:30
Ο Κ. Π. Καβάφης, στο Ξενοδοχείο Βαλκάνια
Με τον Γιώργο Χρονά
Αίθουσα: Black Box
Διάρκεια: 70΄
Τιμή εισιτηρίου: 8€, ενιαίο
*****
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ. 210 3418 550, φαξ. 210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα: www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall, Athens Mall Μαρούσι.
ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΠΕΠΕΛΑΣΗ: Το “Ολικό Καλλιτέχνημα”
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μερικοί άνθρωποι υπάρχουν, “είναι”, βιώνουν τη χαρά τής ύπαρξης με όλα τα κύτταρα τού σώματός τους. Απολαμβάνουν την ποίηση, τη ζωγραφική, τη μουσική, τον Λόγο, τη φιλοσοφία, την καλή παρέα, τους αγαθούς ανθρώπους, το νόστιμο φαγητό, τη φιλία. Η Τέχνης τους είναι απλώς η κορυφή τού παγόβουνου τής ύπαρξής τους. Ποιούν ήθος κατ’ αρχήν, ποιούν έργα καλά ως εκ τούτου.
Η Μαριέττα Πεπελάση είναι ένα φαινόμενο στα ελληνικά πράγματα. Δραστήρια, πολυπράγμων, επαρκής ψυχολόγος, καλή φίλη για κάθε αγαθών προθέσεων άνθρωπο που είχε τη χαρά και την τύχη για να τη συναντήσει. Εμφανίστηκε ως ποιήτρια, συνέχισε ως πεζογράφος, παρουσίασε τις μουσικές της συνθέσεις και τώρα… τους ζωγραφικούς της πίνακες. Μου θυμίζει τις υπέροχες ελαιογραφίες του θεατρικού συγγραφέα Αύγουστου Στρίντμπεργκ που είχα δει να εκτίθενται στο παρισινό Μουσείο Ορσέ. Αν δεν ήταν ένας κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας, θα ήταν ένας διάσημος ζωγράφος. Γιατί η ποιότητα τού έργου και οι αισθητικές επιτεύξεις είναι απλή αντανάκλαση τής ανώτερης ουσίας τού όντος.
Είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω όλη τη ζωγραφική περιπέτεια τής Μαριέττας και να συμβάλλω στο βιβλίο-πρόγραμμα τής πρώτης εικαστικής της εμφάνισης.
Όταν είδα όλους τους πίνακές της φωτισμένους στην αίθουσα τέχνης «M art SPACE» του Κολωνακίου (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου, 2ος όροφος) στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής με τίτλο «Ενδόμυχοι τόποι» την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013, στις 20.00, είπα μέσα μου ότι αξιώθηκα να βρεθώ κι εγώ εκεί σε ένα αξιοσημείωτο καλλιτεχνικό γεγονός μιας αυθεντικής δημιουργού, που πηγαίνει πέρα από οποιοδήποτε ανάγκη επίδειξης τεχνικής επάρκειας, πέρα ακόμα κι από τα καλώς αφομοιωμένα μαθήματα τών δασκάλων της: της Εύας Περσάκη και του Γιώργου Ρόρρη.
Οι αυθεντικοί ζωγράφοι αποτυπώνουν στον καμβά τη δική τους, πρωτότυπη, ανεπανάληπτη θέαση τού κόσμου. Ο τρόπος που ανακατεύουν τα χρώματα, οι σχεδιαστικές γραμμές που τραβάνε, τα περιγράμματα και η διαπίδυση τών χρωμάτων πέραν τών λογικώς αναμενόμενων καρτεσιανών ορίων χαρίζει στον αποδέκτη συνδημιουργό τού εικαστικού γεγονότος την αισθητική ηδονή τής παιδικής, αθώας ματιάς τών πρωτόπλαστων που περπατούν πρώτη μέρα στον κήπο τής Εδέμ.
Η Ζωγραφική, η Μουσική, η Ποίηση, η Φυσική και τα Μαθηματικά είναι πέραν των τετριμμένων και αυτών που νομίζουμε οικεία, είναι όμως μια απλή προβολή τών προκατασκευασμένων ιδεών του νοησιαρχικώς δομημένου εγκεφάλου μας. Ο αυθεντικός δημιουργός, όπως κι ο ρηξικέλευθος επιστήμονας πηγαίνει πέρα από τα κοινώς αποδεκτά, κονταροχτυπιέται ως άλλος Δον-Κιχώτης με αόρατους ανεμόμυλους, όχι για να επιτύχει την άμεση νίκη αλλά για τη χαρά της συνδημιουργίας, για την ηδονή ότι δεν πέρασε από τ ζωή ως ζώον επί σφαγήν στην κρεατομηχανή τού Χρόνου.
Αυτή η παράτολμη κι εν πολλοίς μη πραγματιστική αντίληψη τού ατόμου και τής Ζωής πραγματώνεται από τους ζωγράφους με απολύτως υλικά μέσα, ενώ οι ποιητές κονταροχτυπιούνται με τις λέξεις, αμφότεροι όμως δίδουν τόπο στο Αόρατο κι έκφραση στο Άρρητο. Το Άγνωστο πολιορκεί τις ψυχές μας στις κρίσιμες εποχές που βιώνουμε εκόντες άκοντες τις τόσες αγριότητες. Μέσα από το έργο ανθρώπων σαν την Μαριέττα Πεπελάση παίρνουμε την απαραίτητη εκείνη ανάσα για να συνεχίσουμε. ΑΝα-ψυχή: είναι μια καλή λέξη για να εικονοποιήσουμε την άφατη λειτουργία στις ταλαιπωρημένες ψυχοσωματικές υπάρξεις μας.
Εν κατακλείδι: η Μαριέττα Πεπελάση προβάλλει και παγιώνει στον καμβά εσωτερικά τοπία υψηλής ενάργειας κι εκπληκτικής καθαρότητας. Ο ιμπρεσσιονισμός είναι μόνο η βάση. Αφετηρία της είναι η αγάπη της για τον Άνθρωπο (με άλφα κεφαλαίο). Από εκεί πηγάζει η δύναμή της, από εκεί και η εμβέλειά της.
Θα χαθώ πολλάκις ανάμεσα στους πίνακές της, θα σβήσω το “εγώ” μου, θα λησμονήσω τις έγνοιες μου, θ’ αναψυχθώ, θα αναπαυθώ στο υλοποιημένο όραμα ενός κόσμου φωτεινού που πυραναλώνεται ως “βάτος φλεγομένη αλλά μη καιομένη”.
Μην χάσετε αυτή την έκθεση.
Info:
Στην αίθουσα τέχνης «M art SPACE» του Κολωνακίου (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου, 2ος όροφος) παρουσιάζει η Μαριέττα Πεπελάση από την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013, στις 20.00, την πρώτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής, με τίτλο « Ενδόμυχοι τόποι”.
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 10 έως και τις 25 Οκτωβρίου και θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 11:00 μέχρι τις 18:00 κάθε Τρίτη με Παρασκευή και κάθε Σάββατο, 12:00 – 15:00. Κατά την διάρκεια της διεξαγωγής της, πλαισιώνεται από μια σειρά διαλέξεων – εργαστηρίων με θέμα “Αυτογνωσία μέσα από την Τέχνη” . To πρόγραμμα θα ανακοινωθεί την ημέρα των εγκαινίων.
Για περισσότερες πληροφορίες: 210-9246600 www.m-art.gr/space
Η Μαριέττα Πεπελάση είναι συμβουλευτική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια.
Έχει γράψει ποίηση και πεζογραφία.
Έργα της:
Για μια γαλήνη με πολύ αγώνα, (1966).
Για μια γαλήνη με πολύ αγωνία, εκδ. Φέξη, 1970.
Τα Ασάλευτα χρόνια και η σπορά, εκδόσεις Φέξη, 1974.
Πλοηγός – ποίηση (1966-1991), εκδόσεις Καστανιώτη, 1996.
Όλα ήταν για μια στιγμή, εκδ. Καστανιώτη, 2001.
Σχιζογόνος Μήτηρ, εκδόσεις Μικρός Ιανός, 2005.
Εξομολογήσεις Προδομένων Γυναικών, εκδ. Καστανιώτη, 2010.
CABARET στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ (Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν σκηνοθετείς, χορογραφείς και σκηνογραφείς ένα πασίγνωστο αριστούργημα, έχεις δύο επιλογές: ή να υπερβείς τους προγενέστερους διδάξαντες ή να διασκευάσεις το αρχικό υλικό στα καθ’ ημάς. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επέλεξε να αποδώσει το “Cabaret” με έναν μπρεχτικά μεσογειακό τρόπο με έμφαση στην αισθητική τού κιτς κι ευθείας παραπομπή σε κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως: “Τα κόκκινα φανάρια”, “Στέλλα”, “Τα παιδιά του Πειραιά”.
Αυτή η λούμπεν απόχρωση επέτεινε μεν το κιτς εις την νιοστήν, αποδίδοντας αρνητικό πρόσημο στην αισθητική (αντι-αισθητική) τού αρχικού καλλιτεχνήματος, κέρδισε όμως σε λαϊκή απήχηση. Όπως και με την προηγούμενη επιτυχία του “Τα κόκκινα φανάρια” συγκέντρωσε ουρές κοινού και βέλη κριτικών. Βεβαίως κάθε αρνητική κριτική είναι εχέγγυο εμπορικής επιτυχίας, αφού το κουτσομπολίστικο πνεύμα που ενυπάρχει στον νεοέλληνα τον ωθεί να λάβει ιδίαν γνώσιν αυτού που “θάβουν” οι άλλοι. Πολλοί μάλιστα καλλιτέχνες βάζουν εγκαίρως τα “παπαγαλάκια” τους να βυσοδομήσουν εναντίον τους στα ηλεκτρονικά fora, κι άλλοι “στήνουν” καυγάδες, αψιμαχίες και μονομαχίες σε σκανδαλοθηρικά έντυπα και μη έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όπως έλεγε μία συχωρεμένη σταρ (ονόματα δεν λέμε…): “δεν με νοιάζει τι γράφουν σήμερα για μένα οι εφημερίδες, αλλά σας ερωτώ αν γράφουνε”.
Μετά από αυτήν την εισαγωγή, που θα σας προκατέλαβε σίγουρα αρνητικώς, θα πω ευθέως ότι δεν συμφωνώ με τον θεατή που φώναξε “αίσχος” κι έψαχνε να παραλάβει από το βεστιάριο την τσάντα του για να αποχωρήσει του Μεγάρου. Πρώτον, η αισθητική είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση και οι προκατασκευασμένες ιδέες κι απόψεις για το πώς πρέπει να ερμηνεύονται τα αριστουργήματα είναι καταδικασμένες. Δεύτερον, η ψυχαγωγία είναι ένα πράγμα και η υψηλή αισθητική ένα άλλο. Καλόν είναι βεβαίως να συνυπάρχουν, όμως δεν δικαιούμαστε να απαιτούμε διαρκώς το αδύνατο. Τρίτον, το κιτς για να είναι “αισθητικά αποδεκτό” πρέπει να ανυψωθεί ελαφρώς από την καθημερινή τετριμμένη χρήση του και να σχολιασθεί εσωτερικώς και αδιοράτως με το στοιχείο τής υποφωσκούσης ειρωνείας.
Με άλλα λόγια, η ψυχαγωγική πρόθεση τού σκηνοθέτη-χορογράφου-σκηνογράφου Κωνσταντίνου Ρήγου φάνηκε ευθύς εξαρχής από την εμφάνιση τού Δημήτρη Λιγνάδη στον ρόλο του κομπέρ. Έκρηξη μεσογειακής βιοενέργειας, καμία βορειοευρωπαϊκή αυτοσυγκράτηση, ουδέν αγγλοσαξωνικό φλέγμα, επιθεωρησιακή κατά το μάλλον ή ήττον ελευθερία – για να μην πω ασυδοσία. Στον ίδιο τόνο κινήθηκε και η Μαρία Ναυπλιώτου και η υπερ-συναισθηματική (σχεδόν μελοδραματική) Τάνια Τσανακλίδου (που καλό θα ήταν να τη θυμόμαστε για τις τραγουδιστικές της επιτυχίες). Μόνον η Νάντια Μπουλέ ήταν φωνητικώς, υποκριτικώς και χορογραφικώς συγκρατημένη και άψογη, σα να ξέφυγε από παράσταση τού Μπρόντγουέι με συμπρωταγωνίστρια την αείμνηστη Δέσπω Διαμαντίδου.
Η παράσταση κέρδιζε στο σκηνογραφικό, στο ενδυματολογικό και στο κινησιολογικό της μέρος κι έχανε στο επίπεδο τής φωνητικής και τής υποκριτικής. Ένας δάσκαλος τραγουδιού κι ένας δάσκαλος υποκριτικής καλόν είναι να πλαισιώνουν τον Κωνσταντίνο Ρήγο στις μελλοντικές εξορμήσεις του. Είναι ταλαντούχος, έχει άποψη και όραμα, επαφίεται όμως στην καλή θέληση τών ηθοποιών. Βεβαίως, αυτό το έκανε κι ο αλησμόνητος Μίνως Βολανάκης, όμως αυτός επέμενε στην εντατική διδασκαλία εκφοράς τού λόγου και στην υποκριτική.
Ο Μιχάλης Μητρούσης στον ρόλο του Γερμανο-εβραίου απολύτως επαρκής στην κωμική επιθεωρησιακή του εμφάνιση. Κινηματογραφικός ο Παναγιώτης Μπουγιούρης έχανε στην φωνητική υπερβολή τών υπολοίπων (πλην τού Γιώργου Νανούρη και τής Νάντιας Μπουλέ). Όλοι οι άλλοι τραγουδούσαν και φώναζαν σα να μη φορούσαν μικρόφωνα-ψείρες. Αυτό το ηχητικό πανδαιμόνιο κατέστρεφε την οπτική ομοιογένεια τής παράστασης. Δεν αρκεί η αριστοτελική “όψις” για να παραχθεί ενιαίο θεατρικό αποτέλεσμα. Χορογράφοι με εικαστική αντίληψη αναγκάζονται να διδαχθούν υποκριτική και ορθοφωνία για να μπορέσουν να διδάξουν τους άλλους, αλλά και για να αποκτήσουν δεξιοτεχνία στη διαχείριση τών μη οπτικών κωδίκων.
Η μουσική απολύτως ταιριαστή με την αισθητική τής όλης παράστασης.
Στο επίπεδο τώρα τής θεματικής, το έργο αυτό, όπως και το “Ζ” τού Βασιλικού κι άλλα παρόμοια είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς να γίνεται φάρσα: πάντα με εκατόμβες θυμάτων και χιλιάδες αθώα πρόβατα επί σφαγήν.
Σκέφτομαι ότι η εποχή μας έχει πολλές ομοιότητες με τον Μεσοπόλεμο και την Belle Epoque. Κανείς δεν έχει λεφτά κι όλοι τρέχουν να διασκεδάσουν σα να είναι η τελευταία τους ώρα. Αυτή η φριχτή αίσθηση ασφυξίας αναγκάζει τους καλλιτέχνες είτε να ελαφρύνουν την αισθητική και τον τόνο τους είτε να χρησιμοποιήσουν τη “βαριά κουλτούρα” με ομοιοπαθητικό τρόπο, ελπίζοντας ότι θα βοηθήσουν το κοινό τους να λησμονήσει για λίγο ή να μετουσιώσει τα προβλήματά του σε αφορμές ευτυχίας. Φτάσαμε πάλι στο σημείο εκείνο (μετά από σαράντα χρόνια δανεικής και πλαστής ευωχίας) να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε ένα φαγάκι κι ένα κρεβάτι για να κουκουλωθούμε ελλείψει θερμάνσεως. Κι ένα θέατρο για να ψυχαγωγηθούμε παρακολουθώντας ως θεατές τα δεινά των κατατρεγμένων ανθρώπων που είχαν την ατυχία να ζήσουν σε κρίσιμες μεταβατικές εποχές.
Συμπέρασμα: αν θέλετε να περάσετε μια διασκεδαστική βραδιά πηγαίνετε τρέχοντας στην αίθουσα Τριάντη τού Μεγάρου Μουσικής, μαζί με τα πλήθη που συνωστίζονται κάθε βράδυ εκεί. Προβλέπω ότι το “Cabaret” θα παίζεται τουλάχιστον μέχρι την Πρωτοχρονιά. Όσοι όμως πηγαίνετε με το χέρι στην σκανδάλη έτοιμοι να κάνετε συγκρίσεις, να αφορίσετε, να κατακρίνετε, να καταδικάσετε και τα λοιπά και τα λοιπά, καλύτερα καθήστε στην ασφάλεια τού σπιτιού σας και δείτε τα αριστουργήματα στο βίντεο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
4 – 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013/
17:00, 20:00 & 21:00
Το πολυβραβευμένο Καμπαρέ, που σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ, τόσο ως θεατρικό έργο (8 Βραβεία Τόνυ), όσο και σαν ταινία (8 Όσκαρ), ανεβαίνει σε μία ελληνική υπερπαραγωγή που αναμένεται να αποτελέσει το μεγαλύτερο θεατρικό γεγονός με το οποίο θα ανοίξει ο φετινός χειμώνας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ρήγος και συμμετέχει ένα καστ εξαιρετικών ηθοποιών, τραγουδιστών και χορευτών.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Βερολίνο του 1930. Στη σκιά του ναζιστικού εφιάλτη ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας και όλα τα πρόσωπα του έργου, με κυρίαρχο αυτό της νεαρής περφόρμερ Σάλλυ Μπόουλς, ζουν την προσωπική τους ιστορία με φόντο την ταραγμένη εκείνη εποχή.
Είναι βασισμένο στο βιβλίο του Joe Masteroff, στο έργο του John van Druten “I am a camera” και στο διήγημα του Christopher Isherwood “Goodbye to Berlin”.
Στίχοι: Fred Ebb
Μουσική: John Kander
Σκηνοθεσία – Χορογραφία – Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Απόδοση στίχων: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική διεύθυνση – ενορχήστρωση : Δημοσθένης Γρίβας
Φωνητική διδασκαλία: Λία Βίσση
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Συνεργάτης-Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος, Έλενα Σκουλά
Βοηθός χορογράφου: Νίκος Μαριάνος
The Emcee: Δημήτρης Λιγνάδης
Sally Bowles: Μαρία Ναυπλιώτου
Fräulein Snhneider: Τάνια Τσανακλίδου
Herr Schultz: Μιχάλης Μητρούσης
Ernst Ludwig: Παναγιώτης Μπουγιούρης
Clifford Bradshaw: Γιώργος Νανούρης
Fräulein Kost: Νάντια Μπουλέ
Συμμετέχουν:
Max: Χρήστος Τανταλάκης
Bobby: Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης
Χορεύουν οι: Πάνος Αθανασόπουλος, Ελίζα Γεροντάκη, Αλεξάνδρα Γρηγορίου, Άννα Μάγκου, Ραφαήλ Σωτήρης Μποβολανέας, Αναστάσιος Ξιαρχογιαννόπουλος, Χρήστος Ξυραφάκης, Ιόβη Φραγκάτου, Φανή Φωκά, Wiveca Hartmann
Δημοσθένης Γρίβας μπάσο
Κώστας Γιαξόγλου πιάνο
Άγγελος Τζαμαρίας τρομπόνι
Στέλιος Χατζηκαλέας τρομπέτα, φλικόρνο
Χρήστος Κωνσταντινίδης ντραμς
Γιώργος Κάστανος τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο
Γιώργος Κοντομιχάλης άλτο σαξόφωνο, φλάουτο
