Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ στο Καμπαρέ Βολταίρ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στον φιλόξενο χώρο τού Cabaret Voltaire επί τής οδού Μαραθώνος 30 πηγαίνω πάντα περπατώντας από την πλατεία Καραϊσκάκη αφού χρησιμοποιώ το μετρό για τις μετακινήσεις μου. Συνήθως συνοδεύω και συνοδεύομαι από μια φίλη σταθερή μέσα στα χρόνια, από αυτές που σου λένε όχι εκείνα που θέλεις να ακούσεις τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μάλλον εκείνα που θα ήθελες να είχες ακούσει εγκαίρως μετά από μια άστοχη επιλογή ή μια λανθασμένη κίνηση. Έτσι λοιπόν κι εχθές, περπατώντας με τη φίλη μου την Ερατώ έφθασα εγκαίρως, μισή ώρα πριν την έναρξη τής ψυχαγωγικής παράστασης τών σαιξπηρικών Εύθυμων Κυράδων τού Ουίνδσορ σε διασκευή Νίκης Τριανταφυλλίδη και με ένα κουιντέτο εκφραστικών, συμπαθών και φιλότιμων ηθοποιών που δεν εφείσθησαν κόπων και προβών για να μεταδώσουν στο κοινό την χαροποιό διάθεση τού ελισαβετιανού δραματουργού. Ο αυτοσχεδιασμός, η ρηχή σκηνή, το ατύχημα τού πρωταγωνιστή Γιάννη Πατρίκιου που κρατούσε τον ρόλο τού Φάλσταφ, που έπαιζε κυρίως καθιστός λόγω ενός σπασμένου ποδιού κι έκανε κάτι χαριτωμένα πηδηματάκια καγκουρώ για να μετακαθήσει στο διπλανό κάθισμα, έδωσαν στο όλον θέαμα μία ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη και συμπαθή θεατρικότητα. Όταν η θεατρική σύμβαση είναι τόσο πρόδηλη και τονισμένη δεν αφήνεται χώρος για ψευδαίσθηση, προβολές και ταύτιση τού θεατή με κάποιο δραματικό πρόσωπο. Αντιθέτως, ο θεατής καθαίρεται από τις όποιες σκοτούρες του και βοηθιέται να ξεπεράσει τα όποια αδιέξοδα στα οποία ευρίσκεται, αφού βλέπεται την επί σκηνής κατάσταση απ’ έξω κι “αφ’ υψηλού”, με αποτέλεσμα να δει συνεκδοχικά και το δικό του προσωπικό “δράμα” ως άσκηση επί χάρτου και να βρει έτσι την πλέον πρόσφορη για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κι αποδοτική λύση. Η μπρεχτική αποστασιοποίηση είχε βεβαίως πολιτικές προεκτάσεις, όμως η μη προγραμματική αποστασιοποίηση τού αυτοσχεδιαστικού θεατρικού δρώμενου λειτουργεί πάλι με τον ίδιο τρόπο: εντείνεται η λογική επεξεργασία τών δεδομένων εις βάρος του συναισθήματος και τής ψυχολογικής ταύτισης με τον θεατρικό “ήρωα” που ενδέχεται να είναι έως και νοσηρή. Η παράσταση τών “Εύθυμων Κυράδων” στο Καμπαρέ Βολταίρ από την πεντάδα τών επαρκών και γεμάτων ζωντάνια ηθοποιών έδωσε στη θεατρική πράξη την πρωταρχική της λειτουργικότητα: ψυχ(ρ)ο-λουσία, εκ-παίδευση, από σκηνής διδασκαλία, μετάδοση υψηλών νοημάτων και διαμεσολαβημένη γνώση δια της μεταλαμπαδεύσεως επαρκούς πείρας ζωής. Ο διδακτισμός τού σαιξπηρικού έργου ορθώς τονίστηκε από την δαιμόνια μεσίτρα-προξενήτρα με το συμβολικό όνομα Σβέλτη, που υποδύθηκε η Χρυσούλα Μπαλατσούρα. Εκπληκτική η επιλεκτική σχηματικότητα τής Ζωής Μασούρα στο ρόλο τής Κυρίας Παίητζ. Η εκλεκτή ηθοποιός (φτυστή η μαμά της, αλησμόνητη και ταλαντούχα Νίκη Τριανταφυλλίδη) υπέγραψε και τη σκηνοθεσία. Η Αλεξάνδρα-Πολυτίμη Καλομοίρη ως κυρία Φορντ είναι εξόχως αποδοτική στο στυλιζαρισμένο παίξιμό της. Αναπόφευκτα σχηματικός ο ρόλος του κυρίου Φορντ, αφού περιορίστηκε η επί σκηνής παρουσία του σε ένα πέρασμα. Συνολικά, ήταν μια ευπρόσωπη διασκεδαστική δουλειά με ρυθμό, μπρίο, σκηνική οικονομία κι ευθυβολία όσον αφορά τη μετάδοση τών κοινωνούμενων μηνυμάτων.
Τα εύσημα ανήκουν σε απαξάπαντες τούς συντελεστές τής παράστασης: Βοηθός σκηνοθέτη-Μακέτα: Γιάννης Πατρίκιος. Μουσική επιμέλεια: Ζωή Μασούρα. Τεχνικός ήχου & φώτων-φωτογραφία: Kamel Abdi. Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης: Φάλσταφ: Γιάννης Πατρίκιος, Σβέλτη: Χρυσούλα Μπαλατσούρα, κα Παίητζ: Μαρία Λάζαρη-Ζωή Μασούρα, κα Φόρντ: Αλεξάνδρα Πολυτίμη Καλομοίρη, κος Φόρντ: Ξενοφώντας Χατζής – Νίκος Χρηστίδης.
Info: Cabaret Voltaire Μαραθώνος 30 Αθήνα 104 36 Ελλάδα Επικοινωνία: Cabaret Voltaire2105227046, 6970387448, 69937231 Επόμενες παραστάσεις: Κυριακή 24/11 στις 20:30 & Πέμπτη 5/12, 12/12, 19/12, 26/12 στις 21:00.
Η υπόθεση (από το Δελτίο Τύπου): Η κωμωδία «Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε διασκευή και μετάφραση Νίκης Τριανταφυλλίδη είναι προσαρμοσμένη για να ανέβει με σύγχρονο τρόπο σε μορφή Bar-Theater σε σκηνοθεσία Ζωής Μασούρα. Ο Φάλσταφ, ένας ευγενής σπάταλος στα γλέντια, που δεν έχει να πληρώσει ούτε τους υπηρέτες του, σκαρφίζεται διάφορες απάτες και κλεψιές με όπλο τη γοητεία που νομίζει πως ασκεί πάνω στις γυναίκες. Οι Κυράδες του Ουίνδσορ όμως που εκτός από χαρούμενες είναι και τίμιες τον βάζουν στη θέση του με σκληρό και χαριτωμένο τρόπο. Αν και δεν είναι γνωστό το πότε γράφτηκε το έργο απ’ τον Σαίξπηρ, είναι πιθανό να ανεβάστηκε για πρώτη φορά το 1597, ενώ δημοσιεύτηκε σε κείμενο το 1602. Αυτή η υπεροψία του ατόμου «σε μένα όλα επιτρέπονται» – η τάση να χρησιμοποιεί τους άλλους σύμφωνα με το δικό του συμφέρον, κάνει τον Σερ Τζων Φάλσταφ «σύγχρονο ήρωα» και μάλιστα χωρίς να του χρειάζεται η γραφική κοιλιά. Αυτός που νιώθει εξυπνότερο απ’ τους άλλους, που θεωρεί ακαταμάχητο τον εαυτό του είναι πάντα ευχάριστο να βλέπουμε να τον βάζουν στη θέση του εκείνοι που νομίζει πως τους παίζει στα δάχτυλα. Οι θεατές σαν τις Εύθυμες Κυράδες παρακολουθούν αυτόν τον υψηλότερα ιστάμενο αλλά όμως χρεοκοπημένο να γίνεται ρεζίλι.
Το Δέντρο τής Μαρίας Λαϊνά στο “Σημείο”
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η σοβαρή ελληνική εκδοχή τού μπεκετικού “Περιμένοντας τον Γκοντό” έχασε το κλοουνίστικο στοιχείο που είχε προσδώσει στους ήρωές του ο πρωτότυπος μεγάλος νομπελίστας δραματουργός, κέρδισε όμως σε εμβρίθεια και πρόδηλη φιλοσοφική εμβάθυνση στα δυσεπίλυτα υπαρξιακά προβλήματα τού ανθρωπίνου είδους. Πρόσωπα βγαλμένα λες από την μεσογειακή πανίδα (ή μήπως θα έπρεπε να πω “χλωρίδα”;) συνομιλούν, συνδιαλέγονται και μονολογούν παραλλήλως (το τελευταίο φαντάζει και είναι μάλλον συχνότερο) στο “Δέντρο” τής Μαρίας Λαϊνά, όπως ανεβαίνει στο θέατρο “Σημείο” (πρώην “Απλό”) σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη. Το λογοτεχνικό οπλοστάσιο τής δοκιμασμένης ποιήτριας εξαντλεί σχεδόν όλα τα πολεμοφόδια του, η θεατρικότητα υπερτερεί τής ανάγκης μετάδοσης τού κοινωνούμενου νοήματος, η ποιητικότητα ναρκοθετείται από ειρωνικές κι (αυτο-)σαρκαστικές εξάρσεις. Το αναμενόμενο εν πολλοίς έργο φωτίστηκε ιδιαίτερα από τις εκπληκτικές ερμηνείες τών ηθοποιών με προεξάρχοντα τον μοναδικό Τσιμάρα Τζανάτο (πιο μπεκετικό παρά …Λαϊνοπουλικό). Τα σκηνικά και τα κοστούμια που σχεδίασε η δημιουργική Άση Δημητρολοπούλου κατέστησαν το κείμενο ανάγλυφο και γέμισαν με ρητίνες τα όποια δραματουργικά κενά του. Βεβαίως, τα εύσημα ανήκουν στη σκηνοθέτιδα Χρύσα Καψούλη, και στη θεατρολόγο-βοηθό σκηνοθέτη Ζωή Μαντά που ζωντάνεψαν ένα εξ αρχής δύσπλαστο υλικό συνεπικουρούμενες από τον Απόστολο Λεβεντόπουλο στη μουσική και την Βαλεντίνα Ταμιωλάκη στους φωτισμούς.
info (από το Δελτίο Τύπου):
Το δέντρο.
Το κέντρο του κόσμου
Η axis mundi.
Και γύρω του δύο περιθωριακοί –ή μήπως όχι;- τύποι, αλληλοσυμπληρούμενοι, να δένουν τη ζωή τους και την ύπαρξή τους γύρω από αυτό.
Κάθε ένας από αυτούς το βλέπει σε διαφορετική θέση, το δέντρο όμως είναι εκεί.
Είναι αληθινό ή απομίμηση;
Υπάρχει ή είναι αποκύημα της φαντασίας τους;
Α. Πάντως, αν κάποιος θελήσει να μας κουνήσει από δω, εμείς θα μείνουμε ακούνητοι. Ακίνητοι. Στύλος. Σύμφωνοι;
Β. Μην το συζητάς.
A. Όχι, γιατί μερικές φορές άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.
Β. Δεν μιλάμε για μας.
Α. Σωστό. Δεν μιλάμε για μας! Εμείς λοιπόν θα μείνουμε στύλος. Το πολύ πολύ να κλείσουμε το μάτι.
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου, τον Μάιο 2013, στο πλαίσιο των ‘Αναγνώσεων’ που επιμελείται η θεατρολόγος Σίσσυ Παπαθανασίου.
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Θεατρολόγος / Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά
Μουσική: Απόστολος Λεβεντόπουλος
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Άση Δημητρολοπούλου
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας / Art Minds
www.dameblanche.gr
Παίζουν:
Α: Τσιμάρας Τζανάτος
Β: Γιάννης Παπαδόπουλος
Άντρας με τσεκούρι, Εθισμένος, Σκιέρ: Σπύρος Βάρελης
Γ: Γιάννης Τσαπαρέγκας
Γυναίκα: Μαρία Ριζιώτη
Σύντροφος Γ: Δάφνη Σκρουμπέλου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό & 10€ φοιτητικό εισιτήριο
Θέατρο Σημείο
Χαριλάου Τρικούπη 4,
(πρώην ΑΠΛΟ, πίσω από την Πάντειο), Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2109229579 & 6977426273
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη
Έναρξη: 4/11/2013
Ώρα έναρξης: 21.15
P.I.G.S. / Σωτηρία στο Θέατρο Ροές
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η νέα γενιά, εγκλωβισμένη στην Κρίση (κρίση κυρίως ατομικισμού-εγωισμού και καταναλωτικών αξιών) έρχεται να αντιδράσει δυναμικά και θεατρικώς και να σταθεί πρό τών ευθυνών της. Ομολογώ ότι ως πενηντάρης σοκαρίστηκα με τη βιαιότητα τής κινησιολογίας και την οργή που έκρυβαν οι ηθοποιοί στην παράσταση με το δηλωτικό όνομα “P.I.G.S. / Σωτηρία” που ανέβηκε στο θέατρο Ροές από τις 15 ως τις 21 Οκτωβρίου. Ένιωσα αμήχανος αλλά όχι προσβεβλημένος, αφού δεν είμαι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα τής γενιάς μου και δεν συνεισέφερα με πράξεις ή παραλείψεις στο χάος που βιώνουμε τώρα. Δεν ήμουν υπερκαταναλωτικός, δεν υπερχρεώθηκα κι εξακολουθώ να κινούμαι όπως πάντα με την κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Όμως τα εικοσάχρονα σήμερα παιδιά που παρέλαβαν από τους πενηντάχρονους γονείς τους το μπάχαλο που μας περιβάλλει και στέκονται στη μέση μιας δίνης που κανείς δεν ξέρει πότε θα καταλαγιάσει και πού θα μας βγάλει, έρχονται και παρωδούν το ακρωνύμιο «Ρ.Ι.G.S. (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ)» (Portugal – Ireland – Greece – Spain), όχι όπως το χρησιμοποιούν με υποτιμητικό για τις χώρες τού Νότου τρόπο που συνηθίζουν οι οικονομικοί αναλυτές, αλλά βάζουν και την ανθρώπινη πλευρά εκεί που οι σοβαροφανείς επιστήμονες κι εμπειρογνώμονες βλέπουν μόνο νούμερα. Μόνο που ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός και δεν πρέπει να είναι. “Πάντων μέτρον άνθρωπος”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί.
Η παράσταση είναι το εργαστηριακό αποτέλεσμα έρευνας και διαμονής (residency) σε Δανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο και Ελλάδα, αποτέλεσμα συνεργασίας με τοπικούς φορείς και καλλιτέχνες.
Η αυτοσχεδιαστική βάση, αλλά και οι επίπονες πρόβες έδωσαν στον θέαμα έναν καταγγελτικό χαρακτήρα τού τύπου agit-prop (αγκιτάτσια-προπαγάνδα) στοιχειοθετώντας ένα σύγχρονο πολιτικό δρώμενο με διαδραστικές εκφάνσεις εν εξελίξει. Θα ήθελα αυτό το θέαμα να το παρακολουθήσω στο μετρό, έξω από τη Βουλή, στο Πανεπιστήμιο, στα σκαλιά τής Ακαδημίας Αθηνών, στις λαϊκές αγορές και αλλού.
info:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Mαρίλλη Mαστραντώνη
Σκηνικά – Κοστούμια: Tέλης Kαρανάνος, Aλεξάνδρα Σιάφκου
Μουσική & Video: Άρις Zάγκλης
Κίνηση: Χριστίνα Kατσίκη-Σαχτούρη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Mαρία Παρτσιλίβα
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ σε ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ FLAMENCO στο θέατρο "ARROYO NUEVO"
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Aισθητική τελειότητα. Σπανίως βλέπω παραστάσεις που να με ταξιδεύουν να ενισχύουν την πεποίθησή μου ότι κάτι καλό γίνεται μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό. Σχεδόν ποτέ δεν αφοσιώνομαι τόσο πολύ στα τεκταινόμενα επί σκηνής έτσι ώστε να με ενοχλεί το “ψιχάλισμα τών προβολέων” όπως το βάφτισα (εννοώντας τους ήχους που παράγονται από τη συστολή και τη διαστολή τών μεταλλικών μερών τών προβολέων που ανάβουν και σβήνουν).
Η “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε διασκευή φλαμένκο, με χορογραφία κι ελάχιστο λόγο που ακούγεται με την ηχογραφημένη φωνή τής Άντζελας Μπρούσκου, είναι εξ ορισμού πρόκληση. Επειδή όμως δεν ανήκω στην κατηγορία τών κολλημένων σχολαστικών κριτικών θεάτρου με τις σκουριασμένες απόψεις και τις προκατασκευασμένες ιδέες, προσέρχομαι πάντα στα θεάματα αθώος, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα, χωρίς να έχω μελετήσει το πρόγραμμα, χωρίς να έχω στήσει ευήκοον ους στα σχόλια και στις κριτικές… απλώς περιμένω να γοητευθώ. Στις περισσότερες τών περιπτώσεων στέλνω μηνύματα και αναδιοργανώνω τις υποχρεώσεις μου στο ημερολόγιο τού κινητού. Μια φορά στο Εθνικό Θέατρο παραπονέθηκε ο διπλανός μου για το αναμμένο φως τής τηλεφωνικής συσκευής, ερωτώντας με: “Μα δεν σας άρεσε καθόλου η παράσταση;”. “Φάνηκε τόσο πολύ;” τον ερώτησα (αφού συνήθως όταν δεν μου αρέσει κάτι απλώς το προσπερνώ).
Ο Σταύρος Λίτινας με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με εξειδίκευση στον βιοκλιματικό σχεδιασμό και στη διακόσμηση εσωτερικού χώρου, καλλιτεχνικός διευθυντής τής χοροθεατρικής ομάδας “Arroyo Nuevo”, είναι ένας παθιασμένος θεατράνθρωπος και βαθύς γνώστης του φλαμένκο. Στην “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ διασκευάζει, σκηνοθετεί, χορογραφεί, σκηνογραφεί, ντύνει τους ηθοποιούς, φωτίζει, επιμελείται τη μουσική και υποδύεται με εκπληκτικό τρόπο τον Υπηρέτη Ζαν. Η θεατρολόγος Εύα Παρασκευοπούλου κορωνίδα τής επιτυχημένης διανομής, άψογη, αποτελεσματική, θεατρικώς λειτουργική και κομψότατη ως αρμόζει στο παθιασμένο και σαστισμένο πρόσωπο τής αριστοκράτισσας που υποδύεται με θαυμαστό τρόπο και πλήρη έλεγχο τών εκφραστικών της μέσων, έκοψε την ανάσα τού θεατή, αφού σώμα-ψυχή και πνεύμα συλλειτουργούσαν προς την απογείωση τού νοήματος μέσα από τους συνυφαινόμενους σκηνικούς κώδικες. Η επίσης διπλ. Αρχιτέκτων, σκηνογράφος κι ενδυματολόγος Αλίνα Αναστασιάδη που κράτησε επαρκώς το ρόλο του Αρραβωνιαστικού και τής Μαγείρισσας Κριστίν, αλλά υπογράφει και την μουσική επεξεργασία και τα ηχητικά εφέ έδωσε τον απαραίτητο γήινο τόνο, τόσο χρωματικώς όσο και κινησιολογικώς στο ρόλο που συμπληρώνει το περίεργο ερωτικό τρίγωνο που καταλήγει στην αυτοχειρία τής αλαζόνος δεσποινίδος που υπερέβη τα όρια και δεν μπορεί να επανέλθει στον κοινωνικό της ρόλο.
Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη νοητική εγγρήγορση το θέαμα προέβην σε μία άλλη αναδιάταξη του γνωστού κειμένου στο συνδημιουργικό μυαλό τού επαρκούς θεατή: Αν ο αόρατος Πατέρας κατά Στρίντμπεργκ είναι το Πνεύμα, η κόρη του είναι η Ψυχή που περιπλανάται στην Ύλη, ο Υπηρέτης Ζαν εκπροσωπεί το Σώμα και την ερπετοειδή ενέργεια τής Κουνταλίνι που εμφιλοχωρεί στην σπονδυλική στήλη τών θηλαστικών και η Μαγείρισσα Κριστίν την φιλόξενη Γαία, την Χθόνα, που ανέχεται αυτό το κοσμικό πείραμα συνάντησης και παντρέματος “ανώτερων” και “κατώτερων” ενεργειών… Με αυτή την υπόθεση εργασίας, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ εικονογραφεί παραστατικώς κι ανιχνεύει τη σχιζοφρένεια τού Δυτικού Πολιτισμού μας, από τότε που η ελληνορωμαϊκή ενότητα Σώματος-Ψυχής-Πνεύματος οδήγησε τόσο το σώμα όσο και την ψυχή στη νόσο τού αποχωρισμού και στη νοσταλγία τής επανένωσης, της επιστροφής τής άσωτης Ψυχής στην “Ιθάκη”, εκεί όπου το Πνεύμα αφομοιώνει και καλοδέχεται την αποκτηθείσα επί γης εμπειρία.
Βεβαίως, όταν μια παράσταστη ενός έργου που έχει δει ατέλειωτες φορές, κομίζει γλαύκαν και προσφέρει αφορμές για νέες ερμηνείες, εεε, τότε, αξίζει να τη δεις και να την ξαναδείς. Κάτι βεβαίως που σκοπεύω να κάνω. Προλαβαίνω και προλαβαίνετε!
Info:
Η Δεσποινίς Τζούλια του August Strindberg, σε σκηνοθεσία & χορογραφία Σταύρου Λίτινα, ανεβαίνει για 40 παραστάσεις στο ARROYO NUEVO. Το έργο πέρα από τα προφανή επίπεδα της πάλης των φύλων και των τάξεων, διεισδύει αριστοτεχνικά στο δίπολο «φόβος & εξουσία» και μέσα από αυτό φωτίζει πρισματικά όλες τις σχέσεις των εμπλεκόμενων προσώπων. Η παράλυση που προκαλεί ο φόβος και τα περιθώρια χειραγώγησης που επιτρέπει, καθώς και η δυνατότητα ανατροπής της εξουσίας, ως προέκταση, σμιλεύουν νοηματικά το κείμενο ενισχύοντας τη διαχρονικότητα του. Γράφτηκε το 1888 και προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο για την προκλητικότητα των ιδεών του και την αμεσότητα της γραφής του. Αποτελεί σήμερα το εμβληματικό δράμα του Σουηδού συγγραφέα.
Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά με flamenco. Ο σκηνοθέτης & χορογράφος της παράστασης αναφέρει χαρακτηριστικά, «…αναζητώ την αιτία που κινεί τα σώματα πριν ακόμη αρθρωθεί ο λόγος. Ψάχνω το βαθύτερο λόγο, τον φυσικό, και τον χρησιμοποιώ ως υλικό, θέτοντας τον άλλο, τον επεξηγηματικό, σε κατάσταση σιωπής».
Διανομή:
Δεσποινίς Τζούλια: Εύα Παρασκευοπούλου
Υπηρέτης Ζαν: Σταύρος Λίτινας
Μαγείρισσα Κριστίν: Αλίνα Αναστασιάδη
Αφήγηση: Άντζελα Μπρούσκου
Tη μουσική επιμέλεια, τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα κοστούμια της παράστασης υπογράφει ο Σταύρος Λίτινας.
Φώτο αφίσας: Μελίνα Δοσίου
Grafic design: Αλίνα Αναστασιάδη
A R R O Y O N U E V O
Μ. Αλεξάνδρου 128, Κεραμεικός
Έναρξη παραστάσεων: 11 Οκτωβρίου 2013
Ώρα έναρξης: Παρασκευή & Σάββατο 9.30 μ.μ. – Κυριακή 8.30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό & ανέργων, τηλ. κρατήσεων: 210 34 69 575
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ; Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν έφυγα από την πρεμιέρα ζαλισμένος και πανευτυχής που είχα λησμονήσει για δύο ώρες τους απλήρωτους λογαριασμούς σου, ένιωσα την τηλεοπτική ευφορία επιτυχημένων σειρών όπως το “Παρά πέντε” σε θεατρική-πανοραμική-τρισδιάστατη εκδοχή. Οι χαλαροί διάλογοι, η καθημερινότητα σε όλο της το μεγαλείο, η απόλυτη φυσικότητα τών ηθοποιών και η αληθοφάνεια τών τεκταινομένων έδιναν μια χροιά αυτοσχεδιασμού ή ταυτοποίησης ερμηνευτή-σκηνικού προσώπου, που δεν κινητοποιούσε μεν το λογισμικό μέρος τού εγκεφάλου ικανοποιούσε όμως το θυμικό του λυτρώνοντάς το από σκοταδιστικά συμπλέγματα και παθογένειες τής ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς το θέμα να είναι απολύτως εθνικού ενδιαφέροντος, είχε το απαραίτητο εκείνο couleur locale που προσέδιδε ιδιαίτερη νοστιμιά στο στην αισθητική απόλαυση τού θεατή.
Κάποια παιδιά-ενήλικες, δήθεν σοβαροφανείς και ίσως πετυχημένοι, ανακαλύπτουν τον αληθινό εαυτό τους και αναθεωρούν τις αξίες, τις προτεραιότητες και τη στάση ζωής τους σε μια απομονωμένη παραλία κάποιου ελληνικού νησιού, όπου οι άνθρωποι μπορούν να πετάξουν τα ρούχα και τις προκαταλήψεις τους, αν το θέλουν. Οι αισθητικοί ρατσισμοί εναντίον τών παχουλών, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί τών ομοερωτικών, το κυνήγι τής καριέρας και η ψευδείς δημόσιες εικόνες εκείνων που πατούν επί πτωμάτων, αλλά στο τέλος το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους… Όλα αυτά τίθενται επί σκηνικού τάπητος από τον απόλυτο σταρ τού νέου ελληνικού θεάτρου Βασίλη Τσιγκριστάρη: ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς αλλά και ιδιοφυής πρωτότυπος συγγραφέας, δημιουργικός και εύθυμος, χιουμορίστας κι ερεβώδης, μεταπλάθει την υπαρξιακή αγωνία τής νέας γενιάς σε εκρηκτική χαρά τής ζωής. Ένας άνθρωπος που συμπάσχει με τον μέσο άνθρωπο είναι ο ιδανικότερος μάρτυρας τής εποχής του, αφού καταθέτει και ως θύμα και ως συναυτουργός, αφού όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι – ακόμα και για τη σιωπή ή την απραξία μας.
Στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής μια ομάδα νέων παιδιών στην ψυχή και στο σώμα, καταθέτουν το δικό τους πολύχρωμο, πολυπρισματικό, πολυδιάστατο στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μας πραγματικότητα, που ευτυχώς – χάρη στην Κρίση – κινείται προς πιο πανευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα, αφού απομακρυνθήκαμε προ πολλού από τη βαλκανική μας αυτολύπηση και την υπερεθνική μας αλαζονεία και είδαμε τον εαυτό μας ως ψηφίδα στο πανέμορφο μωσαϊκό τού κόσμου.
Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Πατρώνης έστησε μια ασθματική παράσταση με απόλυτο έλεγχο του ρυθμού και του νεύρου χωρίς παραφωνίες κι υπεραναλύσεις. Ταιριαστά τα κοστούμια και τα …γυμνά, δυσβάσταχτες οι κολώνες τού σκηνικού χώρου που ξενέρωναν το μάτι τού θεατή και υπερτόνιζαν την θεατρική σύμβαση χωρίς να του αφήνουν πολλά περιθώρια να ταξιδέψει νοερώς σε μια απομακρυσμένη παραλία. Βεβαίως, η σκηνογράφος Φανή Παλιούρα, η ενδυματολόγος Κατερίνα Παπανικολάου, η καλλιτεχνικώς υπεύθυνη για τους φωτισμούς Ελένη Αναγνωστοπούλου, η υπεύθυνη για τη μουσική επιμέλεια Ρουμπίνη Σταγκουράκη κι ο Μηνάς Μηνατσής που είχε τη συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια, έκαναν απαξάπαντες τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσουν μια θεατρική ευωχία, ένα σκηνικό συμπόσιο όπου όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι κι ευχαριστημένοι.
Όσο για τους ηθοποιούς, θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, αφού ακόμα κι ο συγγραφέας εναρμονίστηκε απόλυτα στο σφιχτοδεμένο σύνολο και δεν ευνοήθηκε κανείς προκειμένου να “κλέψει” την παράσταση. Φαίνεται ότι η νέα γενιά ελλήνων ηθοποιών έχει συλλογικότερο πνεύμα από τους παλαιότερους ή μήπως η κρίση μας ανάγκασε όλους να κατεβάσουμε κάπως τους τόνους και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε απλώς κρίκοι σε μια αλυσίδα που μας συμφέρει να παραμένει αρραγής;
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Ρομίνα Κατσικιάν (Μαρία), Γιάννης Μυλωνάς (Αλέξανδρος), Βασίλης Τσιγκριστάρης (Θωμάς), Σπύρος Ξένος (Νίκος), Μαρίνα Γερμανού (Μάγια), Γιώργος Λαμπριανός (Παύλος) , Φανή Παλιούρα (Ειρήνη).
INFO:
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ… Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής/ 2.11-22.12.2013, τηλ. 2103425637
Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Χαρά Μπακονικόλα, καθηγήτρια θεατρολογίας, παραγωγική συγγραφέας και γνώστις τού θεάτρου επιμελήθηκε με φιλοπαίγμονα διάθεση κι εμβρίθεια το θεατρικό αναλόγιο με τίτλο “Τακόπουλος και Βάλεντιν: Τέσσερεις παράλληλοι διάλογοι” στο “Αγγέλων Βήμα”. Διάλεξε δύο μονόπρακτα τού Καρλ Βάλεντιν, που τόσο τον θαύμαζε ο Μπρεχτ και δύο μονόπρακτα τού αιρετικού τής γλώσσας Πάρι Τακόπουλου.
Ένας άντρας ηθοποιός, πρωτεϊκός πατριάρχης σε τέσσερις ρόλους που συγκοινωνούν υπόγεια, και τέσσερις γυναίκες-ακτίνες τού αρχετυπικού Θηλυκού που φλέγεται χωρίς να καίγεται στην επαφή του με το Αρσενικό. Γυναίκες ελευθέριες, γυναίκες καταπιεσμένες, γυναίκες χειριστικές, γυναίκες πρωταθλήτριες τής επιβίωσης και το αρσενικό-μπαλαντέρ, ο Τρελός τής ταρώ, ο Ερμής τού Δωδεκάθεου, που κρύβει όμως κάτω από την επιφάνεια τον Διόνυσο… Αν δεν διάβαζες το τυπωμένο φυλλάδιο και δεν γνώριζες το έργο τού Βάλεντιν ή τού Τακόπουλου, αν πίστευες ότι το παλαιότερο και γνωστότερο είναι συγκριτικώς σημαντικότερο, θα νόμιζες ότι τα καλύτερα ερμηνευμένα μονόπρακτα ήταν τού Βάλεντιν… Πλην όμως, φευ! Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0!!!!!
Ο Έλληνας γλωσσοπλάστης και γλωσσο…κτόνος, ο δημιουργικός εγκέφαλος με το τρανταχτό γέλιο, το πρωτότυπο χιούμορ και την εκρηκτική προσωπικότητα δεν είναι απλώς δημιουργός… είναι περσόνα. Το έργο του είναι ίχνος, η κορυφή τού παγόβουνου. Για όσους τον έχουν ζήσει από κοντά, και μακράν τών φώτων τής ράμπας είναι μια ανεξάντλητη πηγή εκλάμψεων πνεύματος μετά χαράς τής ζωής. Perpetuum mobile… Έτσι λοιπόν, οι αποτυπωμένες στο χαρτί εκφάνσεις τού ευθυβόλου πνεύματός του είναι μέρος μόνον τής αδιάπτωτης ιδιοφυίας του. Το μέρος αντί τού όλου. Συνεκδοχή. Κάθε φορά διαφορετικός και πάντα ο ίδιος. Λόγος αναγνωρίσιμος, ιδιόλεκτος επεξεργασμένη στο έπακρον, χαριτολογία, σαρκασμός και ειρωνεία χωρίς μεροληψίες και προκαταλήψεις, καμία φιλ-ανθρωπία. Το ανθρώπινο είδος πάσχον αλλά όχι αναξιοπαθές και μηδέποτε αξιολύπητο κάτω από τον θεατρικό φακό τού Τακόπουλου παρελαύνει με όλη την πολύχρωμη παραδοξότητά του χωρίς να εξελίσσεται, απλώς επιβιώνει. Βεβαίως, αυτή η επικούρεια αντίληψη τών πραγμάτων από τον επιτυχημένο συγγραφέα προσδίδει τη χαρά τής ζωής στο θέαμα και το μεταγγίζει στο θεατή. Αυτή είναι και η πρωτοτυπία του και το μυστικό τής επιτυχίας του. Το “κοκκαλάκι τής νυχτερίδας” τού Τακόπουλου είναι η αποδραματοποίηση τής ανθρώπινης κατάστασης και η διονυσιακή ελαφρότητα τού ερέβους πάνω στο οποίο ακροβατούμε άπαντες, εκόντες-άκοντες, υποψιασμένοι κι ανυποψίαστοι.
Ο Καρλ Βάλεντιν, από την άλλη πλευρά, είναι φιλόσοφος-διασκεδαστής, σαν τους καταθλιπτικούς Σαρλώ ή το αχτύπητο δίδυμο Χονδρός-Λιγνός που προκαλούν το γέλωτα δια της ομοιοπαθητικής μεθόδου. Σε αυτόν το έρεβος δεν καλύπτεται, αλλά χάσκει απειλητικό κάτω από τα πόδια μας και το γέλιο τού θεατή κόβεται στη μέση, δαγκώνεται ο έρμος και παθαίνει ναυτία, όταν συνειδητοποιεί το ανέφικτο τής ανθρώπινης επικοινωνίας, το ασύμβατο και παροδικό τών ανθρώπινων σχέσεων, το παράλογο τής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το αδιέξοδο τής ελπίδας, το αυθαίρετο τής πίστης, την ψευδαίσθηση τής ιδιοκτησίας από ένα όν τόσο προσωρινό και θνητό, τόσο “βροτό” που ζει σε έναν ψευδιασθητικό-παραισθητικό κόσμο και το μόνο που περνάει από το χέρι του είναι να φιλοσοφεί και να διασκεδάζει. Ο ψυχ-αγωγός Βάλεντιν, πέρα από ματαιοδοξίες κάθε είδους, κατέκτησε τη σεμνή του θέση στην Παγκόσμια Ιστορία τού Θεάτρου κι αλλάζοντας φορεσιά απήλθε (για να θυμηθούμε τον Καβάφη).
Ο Έλληνας Πάρις Τακόπουλος με πλήρη φιλοσοφική συνείδηση τού μάταιου κάθε ανθρώπινης προσπάθειας ενσπείρει και διασπείρει τον αιρετικό γλωσσικό του κώδικα σταθερά εδώ και δεκαετίες, έχοντας ήδη κατακτήσει την περίοπτη θέση που του αρμόζει στο Λεξικό τής Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι.
info:
στο αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα
Πέμπτη 31 Οκτωβρίου
και 7 & 14 Νοεμβρίου 2013
ώρα 5:30 το απόγευμα
Ο Κάρλ Βάλεντιν του μεσοπολέμου και ο Πάρις Τακόπουλος του «μεταπολέμου», δεν είναι πνεύματα συγγενικά, δεν εμφανίζουν ομοιότητες παρά μόνο στο πεδίο της γλωσσικής επικοινωνίας η οποία γελοιοποιείται ή αποδεικνύεται αδύνατη. Εφαρμόζοντας διαφορετικές τεχνικές ο καθένας τους εκθέτουν με χιούμορ την αδυναμία της γλώσσας να χρησιμεύσει ως γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι επειδή η ίδια η γλώσσα είναι φτωχή ή ελλειπής, αλλά επειδή η κριτική ικανότητα και η νόηση εν γένει χωλαίνουν δραματικά.
Αλλά οι δύο συγγραφείς μας δεν αρέσκονται σε περιγραφές δραμάτων : προτιμούν να γελούν με τη διανοητική σύγχυση και ασυναρτησία του μέσου ανθρώπου.
Πάρις Τακόπουλος : Ο γύρος του κόσμου σε οκτώ λεπτά
Παίζουν : Αγγελική Δημοπούλου, Νίκος Ευσταθιάδης
Φωνή Πιλότου : Ξένια Γεωργοπούλου
Πάρις Τακόπουλος : Η Ψαρόσουπα
Παίζουν : Λουκία Μάνδαλη, Νίκος Ευσταθιάδης
Κάρλ Βάλεντιν : Κουνέλι ψητό
Παίζουν : Νίκος Ευσταθιάδης, Μαρία Πολίτη
Κάρλ Βαλεντίν : Στο καπελάδικο
Παίζουν : Ελένη Ψαρά, Νίκος Ευσταθιάδης
Σκηνοθετική επιμέλεια : Χαρά Μπακονικόλα
Επιμέλεια προγράμματος : Σοφία Θεοφάνη
Τα σχέδια είναι της Σοφίας Ζαραμπούκα.
Tο έγχρωμο πορτραίτο του Πάρι Τακόπουλου είναι του Άλκη Γκίνη
Απογεύματα Πέμπτης με καφεδάκι και θέατρο στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ Γενική είσοδος 5 ευρώ. (Προσφέρεται δωρεάν καφές για τους μεγάλους και πορτοκαλάδα για τα παιδιά)
αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα : Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια
Λόγω περιορισμένων θέσεων και για δική σας καλύτερη εξυπηρέτηση, παρακαλούμε επικοινωνήστε για κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα: 210 5242211 & 210 5242213
από 11.30 έως 14.30 και από 18.00 έως 22.00
και στο ταμείο του θεάτρου τις ίδιες ώρες εκτός από Σάββατο πρωί.
Η γειτονιά των αγγέλων, του Ιάκωβου Καμπανέλη
Με το έργο αυτό, που διαδραματίζεται στην αυλή, μιας ταβέρνας στην Δραπετσώνα, την δεκαετία του 60, ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο, την πάλη της λαϊκής τάξης και της ολιγαρχίας, πιο συγκεκριμένα ενός εργοστασιάρχη, που τίποτα δεν τον εμποδίζει, να γκρεμίσει τις παράγκες, προκειμένου να χτίσει το εργοστάσιο του. Ο Αντρέας, γόνος προσφύγων, ερωτεύεται την κόρη του εργοστασιάρχη, Ξένια. Ένας παθιασμένος έρωτας, θα τους οδηγήσει σε συγκρούσεις. Η γειτονιά, στην αρχή, επιφυλακτικά, δεν θα δεχτεί αυτήν την σχέση. Αργότερα, αφού προηγηθούν οξύμωρες και οδυνηρές καταστάσεις, η αγάπη των δυο νέων θα ευοδωθεί, παίρνοντας την άδεια των γειτόνων και του Θεού. Το έργο, μιλά για την αλλαγή της εποχής, αφού οι παράγκες δίνουν την θέση τους, στην αντιπαροχή, κι επομένως στο κτίσιμο των πολυκατοικιών. Μαζί με αυτό, όμως μαλακώνουν τα ήθη, κι οι κώδικες επικοινωνίας απλοποιούνται. Ο κ. Τσιάνος έχτισε μια πολυπληθή παράσταση, με μπρίο, νεύρο, ρυθμό και τραγούδι. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε, πάνω σε στίχους του συγγραφέα, μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω θεώ», «Απ’ το παράθυρό σου», «Το ψωμί είναι στο τραπέζι», αλλά και πολλά ακόμα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπως μεταξύ άλλων τα «Σ’ αυτή τη γειτονιά», «Δραπετσώνα», «Το παλικάρι έχει καημό», «Απρίλη μου», θα ακουστούν στην παράσταση, με τη συνδρομή ζωντανής μουσικής. Ο κ. Ζ. Καρούνης , με την εξαιρετική, λαϊκή φωνή του, στόλισε την παράσταση. Οι υπόλοιποι συντελεστές, στάθηκαν επάξια στους ρόλους τους. Είναι μια όμορφη παράσταση, που δεν θα μετανιώσετε, αν πάτε στην σκηνή Μ. Κοτοπούλη, του Ρεξ.
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Camille Claudel Mudness του Γιάννη Λασπιά
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Η παράσταση, που ανέβηκε στην σκηνή, Αγγέλων Βήμα, από νέους καλλιτέχνες και συντελεστές, παρόλο, που έχει βαρύ θέμα – την σχέση μιας ψυχασθενούς, με την γιατρό της- Camille Claudel, παρουσιάζει ρυθμό, ενδιαφέρον, ψυχολογικές μεταπτώσεις και ατμόσφαιρα θρίλερ. Το έργο ανατέμνει την σχέση των δυο γυναικών. Μιας ψυχιάτρου και της ασθενούς της, η οποία εγκλείεται στο άσυλο. Η γυναίκα, τρόφιμος πια του ψυχιατρείου, εξομολογείται την ζωή της και την ασθένεια της, μέσα από τις μνήμες της. Η ψυχίατρος, που σιγά- σιγά την ανακαλύπτει, στο πρόσωπό της προβάλλει κομμάτια, από την δική της, ζωή. Οι δυο γυναίκες, αν και στην πραγματικότητα, δεν συναντήθηκαν ποτέ, είχαν κοινά σημεία, στην προσωπική τους ζωή. Το έργο ανάγλυφα, παρουσιάζει πτυχές, από την ύπαρξή τους, εστιάζοντας στην ασθένεια της γνωστής ερωμένης, του φημισμένου γάλλου γλύπτη, του Ροντέν. Παρά την θεματολογία, η παράσταση τρέχει, έχει εσωτερικό ρυθμό, σκηνοθετική πειθαρχία και το υποκριτικό ταλέντο, των δυο πρωταγωνιστριών, είναι εξαιρετικό. Τόσο, η κ. Δάφνη Μανούσου, ως Καμίλ, όσο και η πρωτοεμφανιζόμενη κ. Στέλλα Μπούρου, απέδωσαν τους ρόλους τους, στις σωστές διαστάσεις. Επίσης, η σκηνοθεσία του κ. Λασπιά στήθηκε, σε αυστηρά μπαρόκ ρυθμούς, σύμφωνα με το έργο. Είναι μια παράσταση, που αξίζει να την δείτε.
