Κριτική στην θεατρική παράσταση «Έλα να παίξουμε», Θέατρο Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.
από την Δρα Αγγελική Γ. Κομποχόλη
Πάντοτε οι φόβοι μάς κατέτρεχαν, πάντοτε οι φόβοι μάς κατατρέχουν. Αυτή είναι η κοινή παραδοχή. Αυθόρμητοι διαρκείς φόβοι που πάντοτε εμφωλεύουν, διατρέχουν την ανθρώπινη ιστορία μας και καιροφυλακτούν να «εκτονωθούν» απειλητικοί πάνω μας, ο φόβος του άγνωστου, ο φόβος του σκοταδιού, ο φόβος της θάλασσας ή του δάσους, ο φόβος του φαντάσματος και περισσότερο απ’ όλους, κυρίως αυτός, ο φόβος του Άλλου. Ο φόβος του «Εξωτερικού» Άλλου ή του «Εσωτερικού», ιδίως του τελευταίου, αυτού που ελλοχεύει μέσα μας, ακόμα κι όταν προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει, και με τη δύναμή του μας κατακλύζει έντεχνα, ύπουλα, διαβρωτικά, περιγελώντας μας όσο τον αποκρύπτουμε «ακρωτηριάζοντας» μας όσο τον αρνούμαστε… μέχρι να αποκαλυφθεί. Πάνω σε αυτούς ακριβώς τους άξονες κινείται θεματικά η παράσταση Έλα να παίξουμε, που παρουσιάζεται για τρίτη συνεχή χρονιά στο Θέατρο της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών, σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά, μία σύγχρονη αλληγορία του φόβου κι ένα σχόλιο πάνω στην υποβλητική, αδιαπραγμάτευτη ισχύ που αυτός ασκεί επάνω μας.
Το έργο ξεκινά ειδυλλιακά, με μία οικογενειακή ατμόσφαιρα θαλπωρής, σε ένα σπίτι χαρούμενα στολισμένο για τις επικείμενες χριστουγεννιάτικες γιορτές-ανθρωπολογικά κατ’ εξοχήν εστιακές γιορτές, γιορτές του Οίκου και της προστασίας που αυτός παρέχει-που το μόνο που δεν προοιωνίζονται είναι η αυθαίρετη, αναπάντεχη, αδικαιολόγητη σε αυτές εισβολή του Τρόμου (μία εισβολή που γίνεται ακόμη πιο απωθητική στην αντίθεσή της με το ζεστό, γιορτινό περιβάλλον). Οι άσπρες, απαστράπτουσες, οι ολοφώτεινες στολές των απροσδόκητων επισκεπτών, που εισβάλλουν, ξαφνικά στο σκηνικό, βουβά κι αναίτια, αλλόκοτοι μαντατοφόροι ακατανόητων ειδήσεων, δεν είναι οι στολές πάναγνων, μεγαλόκαρδων Αγγέλων του Καλού, όπως αισθητικά υπονοούνται, αλλά ο ίδιος ο Φόβος στην μασκαράτα του, στον εμπαιγμό του, στην κοροϊδία του για τους όμορφους, ειρηνικούς, μακάριους, ευτυχισμένους κόσμους, που κάθε ανθρώπινη ύπαρξη ονειρεύεται. Το έργο θυμίζει την ταινία Funny games του Π. Χάνεκε, η ίδια η συγγραφέας άλλωστε αφήνει να εννοηθεί πως εδώ υπήρξε το πρώτο «κέντρισμα», η δραματική του όμως εξέλιξή του είναι τελείως διαφορετική, καθώς γίνεται, στην ουσία, μία επί σκηνής φιλοσοφική θεώρηση του Φόβου και των αναπόφευκτων συνεπειών που αυτός εγείρει.
Κι αυτήν ακριβώς την θεώρηση υπηρετεί η σκηνοθεσία της Κερασίας Σαμαρά αξιοποιώντας κάθε σκηνοθετικό εύρημα, όπως και η σκηνογραφία, λιτή στην παρουσίασή της, με την εικόνα όμως του Φόβου πανταχού παρούσα να υφέρπει μέσα στο εορταστικό αστικό περιβάλλον, έτοιμη κάθε στιγμή να αναδυθεί, σε ένα σκηνικό που φέρνει τους θεατές σε απόσταση αναπνοής από τους ηθοποιούς και …από τον ίδιο τον Φόβο. Τον Φόβο και τη συνακόλουθη Σιωπή του, με την οποία καθηλώνει τις ενοχές που στην αρχή αποκρύπτει και στη συνέχεια εκθέτει. Μία Σιωπή που οι πρωταγωνιστές του έργου, Τζένη Σκαρλάτου και Χρήστος Τακτικός, αναδεικνύουν έντεχνα στην εσωτερικότητά της, με πολλές (συχνά απρόσμενες για τον θεατή) υποκριτικές εναλλαγές, σε ένα ούτως ή άλλως δύσκολο ερμηνευτικά έργο, που τους υποχρεώνει να κινούνται σε μία μεγάλη γκάμα συναισθημάτων, με ιδιαίτερες, λεπτοφυείς εκφάνσεις. Συναισθήματα που πρέπει με καθαρότητα να δηλώνονται και όχι να αποκρύπτονται ή να περιθωριοποιούνται κάτω από την καθηλωτική κυριαρχία του Φόβου, που κι αυτός με τη σειρά πρέπει να χρωματίζεται στις ψυχικές παραλλαγές του. Κι αυτό επιτυγχάνεται από τους δύο πρωταγωνιστές, οι οποίοι , πολύ φυσικοί στο παίξιμό τους, με μία άριστη μεταξύ τους χημεία, διεισδύουν βαθιά στον ρόλο τους και γίνονται σπαρακτικοί στην συνάντησή τους με την… απόγνωση.
Από κοντά τους, πλαισιωτικοί, σωστά υποστηρικτικοί, οι «Εισβολείς», ο Αλέξανδρος Νταβρής, ένας νέος ηθοποιός, ο οποίος μας δίνει πολύ όμορφα δείγματα του ταλέντου του και τού τι μπορεί να κάνει στο μέλλον κι η ίδια η συγγραφέας του έργου, η Κερασία Σαμαρά, σε μία ήρεμη, υπόκωφα «φοβιστική», όπως απαιτεί ο ρόλος της, εμφάνιση. Ελπιδοφόρα, γλυκιά παρουσία παιδικότητας, ανεμελιάς και ξενοιασιάς στο έργο, που κάνει όμως συνταρακτικότερη την ανατροπή στο φινάλε, ο μικρός Παντελής Πολυζωίδης, που μας εκπλήσσει με την θεατρική του άνεση. Μία πολύ ωραία στο σύνολό της παράσταση, που προτείνεται ανεπιφύλακτα.
ΔΥΟ ΜΑΥΡΑ ΛΙΘΑΡΙΑ στο θέατρο «Τόπος Αλλού»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πολύς οίκτος βλάπτει κι ο καλός Σαμαρείτης θα βρει το μπελά του αν επιδείξει χριστιανική, βουδιστική ή σοσιαλιστική αγάπη προς τον πλησίον του. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα τού έργου τής Μαίης Σεβαστοπούλου που ανεβαίνει στο θέατρο “Τόπος Αλλού” επί της οδού Κεφαλληνίας.
Με δόσεις μεταφυσικής, με απομυθοποιητική διάθεση τής ρομαντικής φυγής από την πραγματικότητα, ένα απολύτως ρεαλιστικό έργο, μια “φέτα ζωής” από το σώμα τής πολύπαθης Ελλάδας τής Κρίσης, της ανεργίας, τής φτώχειας και της υποαπασχόλησης.
Διάλογοι κοφτεροί, στακάτοι, άμεσοι κι εύστοχοι. Θεατρικώς λειτουργική η γύμνια του σκηνικού. Η οικονομική δυσπραγία ωθεί τους παραγωγούς στη λιτότητα. Το “φτωχό θέατρο” τού Γκροτόφσκι θα γίνει σε λίγο η μόνη εναλλακτική μας δυνατότητα.
Η Αριάδνη Καβαλιέρου στο ρόλο τής ναρκομανούς κοπελίτσας έκανε ό,τι ήτο εφικτόν για την αληθοφάνεια τής ερμηνείας της, έπεισε τον θεατή για το νεαρόν τής ηλικίας της, όμως η εκφορά τού λόγου προέδιδε την αθωότητα τής ψυχής της και την έλλειψη προσλαμβανουσών εικόνων πάνω στις οποίες θα μπορούσε να στήσει με το σύστημα τού Στανισλάβσκι ή άλλο το πρόσωπο που εκλήθη να υποδυθεί. Η αναλογική μέθοδος ευρέσεως κοινών στοιχείων από την προσωπική μας εμπειρία με το υπό-βαθρο τής “ψυχής” τού δραματικού προσώπου που ερμηνεύουμε λειτουργεί συνήθως επαγωγικά. Δεν χρειάζεται να έχουμε πεθάνει για να ενσαρκώσουμε ένα πτώμα. Δεν χρειάζεται να έχουμε βυθιστεί στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά ή στο σεξ για να ερμηνεύσουμε ανάλογους ρόλους. Η Βίβιαν Λη στο “Λεωφορείο ο Πόθος” ταυτίστηκε τόσο πολύ με την Μπλανς Ντυμπουά που μετέφερε τη σκηνική της συμπεριφορά κι εκτός σκηνής, με αποτέλεσμα να καταρρακωθεί σωματικώς, ψυχικώς και πνευματικώς και να απολέσει την κοινωνική της ταυτότητα. Για να αποφύγει την ψυχοπαθολογική ταύτιση με τον ρόλο ο ηθοποιός πρέπει να διαθέτει εσωτερικές αντιστάσεις, αυτογνωσία, πλήρη κατοχή τών εκφραστικών του μέσων και να γνωρίζει πώς να απεκδυθεί το ρόλο του μετά την παράσταση. Ας θυμηθούμε το συμβολικό ποίημα του Καβάφη: “κάμνοντας όμοια σαν ηθοποιός που όταν η παράστασις τελειώσει αλλάζει φορεσιά κι απέρχεται”. Βέβαια, ο Καβάφης μιλάει – κατά την ταπεινή μου γνώμη – για τη ζωή και την παρούσα ενσάρκωση, την οποία οφείλουμε να εγκαταλείψουμε ως σοφοί, χωρίς να δίνουμε ιδιαίτερη αξία στο σώμα-ρούχο που καλούμεθα να παραδώσουμε προς ταφήν ή στην πυρά.
Για να ξαναγυρίσουμε στο θέατρο, η ερμηνεία τής νεαρής Αριάδνης Καβαλιέρου, ενδιαφέρουσα και λειτουργική δεν ήταν ιδιαίτερα πειστική, ενώ αντιθέτως, ο πολύ έμπειρος και μεγαλύτερός της ηθοποιός Κωνσταντίνος Χατζούδης, που τον έχουμε δει και τον ρόλο τού Περόν, κράτησε με μέτρο, με ρυθμό, με αληθοφάνεια το ρόλο του. Δεν λέω πώς ήταν λάθος διανομή, θα προτιμούσα όμως να δω μια μεγαλύτερη – ηλικιακώς – ηθοποιό σε αυτό τον δύσκολο ρόλο τής ναρκομανούς. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, πως η Αριάδνη Καβαλιέρου πρέπει να αποκαρδιωθεί και να σταματήσει να παίζει. Αντιθέτως, θα πρέπει να δουλέψει και να επεξεργαστεί το ταλέντο της για να αποδώσει τη διαμαντένια λάμψη που του αρμόζει.
Η εικαστική επιμέλεια τού σκηνικού χώρου από την Σταυρούλα Καβαλιέρου υπομνηματική (ας μου συγχωρεθεί το ευφυολόγημα με την παραπομπή στο μνημόνιο αλλά και στο μνήμα και στη μνήμη και στην υπόμνηση-υπενθύμιση).
Η Μαίη Σεβαστοπούλου είναι μια ιδιαίτερα έμπειρη, πολυπρισματική και παραγωγική θεατράνθρωπος. Κάθε φορά μας εκπλήσσει με τη ζωντάνια και το σκηνικό της κέφι. Κινείται κι αυτή, όπως και η Άννα Λάζου (μία άλλη σημαντική κι επίμονη θεατράνθρωπος, εμψυχώτρια τής φοιτητικής ομάδας “Δρυς”) στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ τού επαρκούς επαγγελματισμού και του υγιούς ερασιτεχνισμού (με την καλή έννοια του εραστή τής Τέχνης). Αυτό καθιστά κάθε παραγωγή της ενδιαφέρουσα και μη αναμενόμενη.
Παραμένω πάντα θιασώτης της.
info:
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο
Θέατρο «Τόπος Αλλού»
Κεφαλληνίας 17 & Κυκλάδων
Τηλέφωνα: 2108656004 – 2108679535
Ώρα έναρξης 21.00
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 20 λεπτά.
Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ. Φοιτητικά και ανέργων 5 ευρώ.
Για περιορισμένες παραστάσεις.
“Ένα” στο Θέατρο Ροές: Η αγάπη ως φυλακή
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σε ένα τεράστιο μεταλλικό κλουβί η ψυχή τής γυναίκας-καλλιτέχνιδος ασφυκτιά κάτω από το βάρος τών ενοχών για μια αγάπη που δεν διακόπηκε με το θάνατο. “Οι άνθρωποι που είναι για εμάς χαμένοι σαν τους πεθαμένους… κάποτε μες στα όνειρά μας τριγυρνούνε, κάποτε μες στη σκέψη τες ακούει το μυαλό…” που θα έλεγε κι ο Καβάφης.
Η πορεία προς την Ελευθερία είναι η αποδοχή της μοναξιάς, η ανάληψη τής δύναμης και των ευθυνών τού όντος απέναντι στην ατομική υπάρξή του. Οι άλλοι είναι απλώς η πρόφαση για να καθρεφτίσουμε την αγωνία και την ανασφάλειά μας, μπορούν να σηκώσουν για λίγο το σταυρό μας, όμως οι δικοί τους ώμοι είναι σχεδιασμένοι για τον δικό τους – καταδικό τους σταυρό. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους ξένους να θυσιαστούν γι’ εμάς κι όταν κάποιος δικός μας το πράττει αυτοβούλως, αυτοκλήτως κι αυτομάτως, τότε το βάρος τών ενοχών για τις πλάτες του ευεργετηθέντος είναι δυσβάστακτο. Ουδείς αχαριστότερος κι επικινδυνότερος τού ευνοηθέντος. Φοβού την εκδίκηση τών ανθρώπων που κάποτε έπεσαν στα πόδια σου ζητώντας βοήθεια γιατί βρέθηκαν στην Ανάγκη. Η μνησικακία από την ταπείνωση είναι ανεξίτηλη, περισσότερο κι από τον Έρωτα τον ίδιον. Έχω δεχθεί πολλές φορές την επιθετικότητα τών επαιτών, τών ανθρώπων που ελεούμε συνήθως στους δρόμους, στα πεζοδρόμια ή στις πλατείες για να ξορκίσουμε για λίγο τους φόβους μας, για να νιώσουμε ανώτεροι, απρόσβλητοι από τον ισοπεδωτικό τροχό τής Τύχης και τής Ανάγκης. Στο μετρό τού Παρισιού συναντούσα τα πρωινά όταν σπούδαζα εκεί στο τέλος τής “χρυσής” ακόμα δεκαετίας του 1990, συναντούσα τα απολυθέντα στελέχη τών επιχειρήσεων (τα “κάδρα”) με άψογη εμφάνιση και σε πλήρη επαγγελματική περιβολή να ζητιανεύουν, αφού είχαν κρύψει την απόλυσή τους από τον στενό οικογενειακό περίγυρο κι έπρεπε να γυρίσουν το μεσημέρι στο σπίτι με το μεροκάματο. Βεβαίως, οι μεσοαστοί ή η μεσο-μικροαστοί έσπευδαν αμέσως να τους ελεήσουν από φόβο και μόνον μήπως βρεθούν εκείνοι την επόμενη ημέρα στη θέση τών δυστύχων. Οι ελεηθέντες προφανώς μισούσαν τους ευεργέτες τους κι ο τροχός τών επαναληπτικών μεταμορφώσεων και τών εναλλαγών ρόλων καλά κρατεί.
Αυτές οι σκέψεις γεννήθηκαν στο φτωχό ταλαίπωρο μυαλό μου ακούγοντας την καταιγίδα να πολιορκεί τη σκεπή τού θεάτρου “Ροές” πάνω από το μεταλλικό κλουβί του σκηνικού μέσα στο οποίο μονομάχησαν μέχρι τελικής …πτώσεως-λυτρώσεως το αρχετυπικό ζευγάρι τού animus-anima με το αρσενικό εδώ γενναιόδωρο κι αυτοθυσιαστικό στο βωμό τής συζυγικής αγάπης. Μιας αγάπης που είναι πιο φυλακή κι από τις φυλακές όταν δεν δίνει ο ένας την άδεια στον άλλον να ανασάνει, όταν ακόμα και μετά τον θάνατο τον πολιορκεί με τη φορτική δοτικότητά του, που είναι απλώς απόδειξη τού εγωισμού και τού συμπλέγματος ανωτερότητάς τους.
Φιλοσοφική-υπαρξιακή ενατένιση πάνω στις δαιδαλώδεις μονογαμικές-υποχρεωτικές-συμβατικές σχέσεις, όπου ο ιδεαλισμός κι ο ρομαντισμός γίνεται πρόφαση για καταπίεση κι άσκηση εξουσίας πάνω στον ταλαίπωρο σύντροφο και συνάνθρωπό μας.
Εκπληκτικοί και οι δύο ηθοποιοί, εναρμονισμένες οι φωνές και οι κινήσεις τους, μουσική η εκφορά τού λόγου τους με τα ανάλογα μελοδραματικά crescendi καταλλήλως μετριασμένα στον ρεαλιστικό βωμό τής αληθοφάνειας.
Ήταν και οι δύο άψογοι: Λήδα Ματσάγγου και Θύμιος Κούκιος. Τα εύσημα ανήκουν όμως πρωτίστως στον σκηνοθέτη Σπύρο Μιχαλόπουλο που έστησε ένα απολύτως φιλ-αισθητικόν θέαμα (ας μου συγχωρεθεί ο νεολογισμός – αλλά έχουμε εξαντλήσει τις συνήθεις επαινετικές εκφράσεις).
Το βιολί και το πιάνο που ακούγονται είναι μια απλή υπενθύμιση τής Ουράνιας Αρμονίας που είναι απλώς ανέφικτη στον ατελή “εν εξελίξει” κόσμο που βιώνουμε παραισθητικώς και ψευδαισθητικώς.
Είναι εκπληκτικό πώς όταν η ηθοποιός αναφερόταν στη βροχή εντεινόταν η βροχόπτωση στην οροφή τού θεάτρου. Είναι από εκείνες τις ευτυχείς συγκυρίες όπου το “πραγματικό” και το “φανταστικό” συνωμοτούν για να μας βυθίσουν στο υπο-υπο-υποσυνείδητό μας για να ανασυρθούν “διαμάντια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους” για να κλείσουμε όπως αρχίσαμε – με τον μεγάλο Αλεξανδρινό.
info:
Ένα
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη Ώρες παραστάσεων: 21:00
Τιμή εισιτηρίου: Κανονικό: 12 ευρώ, Ατέλειες, φοιτητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας: 8 ευρώ
Πώληση εισιτηρίων: Θέατρο Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι)
Ώρες ταμείου Θεάτρου Ροές: Καθημερινά, από τις 17:30 Τηλεφωνικές κρατήσεις: Καθημερινά, 10:00-16:00 στα τηλέφωνα 2103474312 και 2103479169.
Οι Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ στο Καμπαρέ Βολταίρ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στον φιλόξενο χώρο τού Cabaret Voltaire επί τής οδού Μαραθώνος 30 πηγαίνω πάντα περπατώντας από την πλατεία Καραϊσκάκη αφού χρησιμοποιώ το μετρό για τις μετακινήσεις μου. Συνήθως συνοδεύω και συνοδεύομαι από μια φίλη σταθερή μέσα στα χρόνια, από αυτές που σου λένε όχι εκείνα που θέλεις να ακούσεις τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μάλλον εκείνα που θα ήθελες να είχες ακούσει εγκαίρως μετά από μια άστοχη επιλογή ή μια λανθασμένη κίνηση. Έτσι λοιπόν κι εχθές, περπατώντας με τη φίλη μου την Ερατώ έφθασα εγκαίρως, μισή ώρα πριν την έναρξη τής ψυχαγωγικής παράστασης τών σαιξπηρικών Εύθυμων Κυράδων τού Ουίνδσορ σε διασκευή Νίκης Τριανταφυλλίδη και με ένα κουιντέτο εκφραστικών, συμπαθών και φιλότιμων ηθοποιών που δεν εφείσθησαν κόπων και προβών για να μεταδώσουν στο κοινό την χαροποιό διάθεση τού ελισαβετιανού δραματουργού. Ο αυτοσχεδιασμός, η ρηχή σκηνή, το ατύχημα τού πρωταγωνιστή Γιάννη Πατρίκιου που κρατούσε τον ρόλο τού Φάλσταφ, που έπαιζε κυρίως καθιστός λόγω ενός σπασμένου ποδιού κι έκανε κάτι χαριτωμένα πηδηματάκια καγκουρώ για να μετακαθήσει στο διπλανό κάθισμα, έδωσαν στο όλον θέαμα μία ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη και συμπαθή θεατρικότητα. Όταν η θεατρική σύμβαση είναι τόσο πρόδηλη και τονισμένη δεν αφήνεται χώρος για ψευδαίσθηση, προβολές και ταύτιση τού θεατή με κάποιο δραματικό πρόσωπο. Αντιθέτως, ο θεατής καθαίρεται από τις όποιες σκοτούρες του και βοηθιέται να ξεπεράσει τα όποια αδιέξοδα στα οποία ευρίσκεται, αφού βλέπεται την επί σκηνής κατάσταση απ’ έξω κι “αφ’ υψηλού”, με αποτέλεσμα να δει συνεκδοχικά και το δικό του προσωπικό “δράμα” ως άσκηση επί χάρτου και να βρει έτσι την πλέον πρόσφορη για όλα τα εμπλεκόμενα μέρη κι αποδοτική λύση. Η μπρεχτική αποστασιοποίηση είχε βεβαίως πολιτικές προεκτάσεις, όμως η μη προγραμματική αποστασιοποίηση τού αυτοσχεδιαστικού θεατρικού δρώμενου λειτουργεί πάλι με τον ίδιο τρόπο: εντείνεται η λογική επεξεργασία τών δεδομένων εις βάρος του συναισθήματος και τής ψυχολογικής ταύτισης με τον θεατρικό “ήρωα” που ενδέχεται να είναι έως και νοσηρή. Η παράσταση τών “Εύθυμων Κυράδων” στο Καμπαρέ Βολταίρ από την πεντάδα τών επαρκών και γεμάτων ζωντάνια ηθοποιών έδωσε στη θεατρική πράξη την πρωταρχική της λειτουργικότητα: ψυχ(ρ)ο-λουσία, εκ-παίδευση, από σκηνής διδασκαλία, μετάδοση υψηλών νοημάτων και διαμεσολαβημένη γνώση δια της μεταλαμπαδεύσεως επαρκούς πείρας ζωής. Ο διδακτισμός τού σαιξπηρικού έργου ορθώς τονίστηκε από την δαιμόνια μεσίτρα-προξενήτρα με το συμβολικό όνομα Σβέλτη, που υποδύθηκε η Χρυσούλα Μπαλατσούρα. Εκπληκτική η επιλεκτική σχηματικότητα τής Ζωής Μασούρα στο ρόλο τής Κυρίας Παίητζ. Η εκλεκτή ηθοποιός (φτυστή η μαμά της, αλησμόνητη και ταλαντούχα Νίκη Τριανταφυλλίδη) υπέγραψε και τη σκηνοθεσία. Η Αλεξάνδρα-Πολυτίμη Καλομοίρη ως κυρία Φορντ είναι εξόχως αποδοτική στο στυλιζαρισμένο παίξιμό της. Αναπόφευκτα σχηματικός ο ρόλος του κυρίου Φορντ, αφού περιορίστηκε η επί σκηνής παρουσία του σε ένα πέρασμα. Συνολικά, ήταν μια ευπρόσωπη διασκεδαστική δουλειά με ρυθμό, μπρίο, σκηνική οικονομία κι ευθυβολία όσον αφορά τη μετάδοση τών κοινωνούμενων μηνυμάτων.
Τα εύσημα ανήκουν σε απαξάπαντες τούς συντελεστές τής παράστασης: Βοηθός σκηνοθέτη-Μακέτα: Γιάννης Πατρίκιος. Μουσική επιμέλεια: Ζωή Μασούρα. Τεχνικός ήχου & φώτων-φωτογραφία: Kamel Abdi. Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης: Φάλσταφ: Γιάννης Πατρίκιος, Σβέλτη: Χρυσούλα Μπαλατσούρα, κα Παίητζ: Μαρία Λάζαρη-Ζωή Μασούρα, κα Φόρντ: Αλεξάνδρα Πολυτίμη Καλομοίρη, κος Φόρντ: Ξενοφώντας Χατζής – Νίκος Χρηστίδης.
Info: Cabaret Voltaire Μαραθώνος 30 Αθήνα 104 36 Ελλάδα Επικοινωνία: Cabaret Voltaire2105227046, 6970387448, 69937231 Επόμενες παραστάσεις: Κυριακή 24/11 στις 20:30 & Πέμπτη 5/12, 12/12, 19/12, 26/12 στις 21:00.
Η υπόθεση (από το Δελτίο Τύπου): Η κωμωδία «Εύθυμες Κυράδες του Ουίνδσορ» του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε διασκευή και μετάφραση Νίκης Τριανταφυλλίδη είναι προσαρμοσμένη για να ανέβει με σύγχρονο τρόπο σε μορφή Bar-Theater σε σκηνοθεσία Ζωής Μασούρα. Ο Φάλσταφ, ένας ευγενής σπάταλος στα γλέντια, που δεν έχει να πληρώσει ούτε τους υπηρέτες του, σκαρφίζεται διάφορες απάτες και κλεψιές με όπλο τη γοητεία που νομίζει πως ασκεί πάνω στις γυναίκες. Οι Κυράδες του Ουίνδσορ όμως που εκτός από χαρούμενες είναι και τίμιες τον βάζουν στη θέση του με σκληρό και χαριτωμένο τρόπο. Αν και δεν είναι γνωστό το πότε γράφτηκε το έργο απ’ τον Σαίξπηρ, είναι πιθανό να ανεβάστηκε για πρώτη φορά το 1597, ενώ δημοσιεύτηκε σε κείμενο το 1602. Αυτή η υπεροψία του ατόμου «σε μένα όλα επιτρέπονται» – η τάση να χρησιμοποιεί τους άλλους σύμφωνα με το δικό του συμφέρον, κάνει τον Σερ Τζων Φάλσταφ «σύγχρονο ήρωα» και μάλιστα χωρίς να του χρειάζεται η γραφική κοιλιά. Αυτός που νιώθει εξυπνότερο απ’ τους άλλους, που θεωρεί ακαταμάχητο τον εαυτό του είναι πάντα ευχάριστο να βλέπουμε να τον βάζουν στη θέση του εκείνοι που νομίζει πως τους παίζει στα δάχτυλα. Οι θεατές σαν τις Εύθυμες Κυράδες παρακολουθούν αυτόν τον υψηλότερα ιστάμενο αλλά όμως χρεοκοπημένο να γίνεται ρεζίλι.
Το Δέντρο τής Μαρίας Λαϊνά στο “Σημείο”
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η σοβαρή ελληνική εκδοχή τού μπεκετικού “Περιμένοντας τον Γκοντό” έχασε το κλοουνίστικο στοιχείο που είχε προσδώσει στους ήρωές του ο πρωτότυπος μεγάλος νομπελίστας δραματουργός, κέρδισε όμως σε εμβρίθεια και πρόδηλη φιλοσοφική εμβάθυνση στα δυσεπίλυτα υπαρξιακά προβλήματα τού ανθρωπίνου είδους. Πρόσωπα βγαλμένα λες από την μεσογειακή πανίδα (ή μήπως θα έπρεπε να πω “χλωρίδα”;) συνομιλούν, συνδιαλέγονται και μονολογούν παραλλήλως (το τελευταίο φαντάζει και είναι μάλλον συχνότερο) στο “Δέντρο” τής Μαρίας Λαϊνά, όπως ανεβαίνει στο θέατρο “Σημείο” (πρώην “Απλό”) σε σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη. Το λογοτεχνικό οπλοστάσιο τής δοκιμασμένης ποιήτριας εξαντλεί σχεδόν όλα τα πολεμοφόδια του, η θεατρικότητα υπερτερεί τής ανάγκης μετάδοσης τού κοινωνούμενου νοήματος, η ποιητικότητα ναρκοθετείται από ειρωνικές κι (αυτο-)σαρκαστικές εξάρσεις. Το αναμενόμενο εν πολλοίς έργο φωτίστηκε ιδιαίτερα από τις εκπληκτικές ερμηνείες τών ηθοποιών με προεξάρχοντα τον μοναδικό Τσιμάρα Τζανάτο (πιο μπεκετικό παρά …Λαϊνοπουλικό). Τα σκηνικά και τα κοστούμια που σχεδίασε η δημιουργική Άση Δημητρολοπούλου κατέστησαν το κείμενο ανάγλυφο και γέμισαν με ρητίνες τα όποια δραματουργικά κενά του. Βεβαίως, τα εύσημα ανήκουν στη σκηνοθέτιδα Χρύσα Καψούλη, και στη θεατρολόγο-βοηθό σκηνοθέτη Ζωή Μαντά που ζωντάνεψαν ένα εξ αρχής δύσπλαστο υλικό συνεπικουρούμενες από τον Απόστολο Λεβεντόπουλο στη μουσική και την Βαλεντίνα Ταμιωλάκη στους φωτισμούς.
info (από το Δελτίο Τύπου):
Το δέντρο.
Το κέντρο του κόσμου
Η axis mundi.
Και γύρω του δύο περιθωριακοί –ή μήπως όχι;- τύποι, αλληλοσυμπληρούμενοι, να δένουν τη ζωή τους και την ύπαρξή τους γύρω από αυτό.
Κάθε ένας από αυτούς το βλέπει σε διαφορετική θέση, το δέντρο όμως είναι εκεί.
Είναι αληθινό ή απομίμηση;
Υπάρχει ή είναι αποκύημα της φαντασίας τους;
Α. Πάντως, αν κάποιος θελήσει να μας κουνήσει από δω, εμείς θα μείνουμε ακούνητοι. Ακίνητοι. Στύλος. Σύμφωνοι;
Β. Μην το συζητάς.
A. Όχι, γιατί μερικές φορές άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε.
Β. Δεν μιλάμε για μας.
Α. Σωστό. Δεν μιλάμε για μας! Εμείς λοιπόν θα μείνουμε στύλος. Το πολύ πολύ να κλείσουμε το μάτι.
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου, τον Μάιο 2013, στο πλαίσιο των ‘Αναγνώσεων’ που επιμελείται η θεατρολόγος Σίσσυ Παπαθανασίου.
Σκηνοθεσία: Χρύσα Καψούλη
Θεατρολόγος / Βοηθός Σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά
Μουσική: Απόστολος Λεβεντόπουλος
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Άση Δημητρολοπούλου
Φωτισμοί: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας / Art Minds
www.dameblanche.gr
Παίζουν:
Α: Τσιμάρας Τζανάτος
Β: Γιάννης Παπαδόπουλος
Άντρας με τσεκούρι, Εθισμένος, Σκιέρ: Σπύρος Βάρελης
Γ: Γιάννης Τσαπαρέγκας
Γυναίκα: Μαρία Ριζιώτη
Σύντροφος Γ: Δάφνη Σκρουμπέλου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό & 10€ φοιτητικό εισιτήριο
Θέατρο Σημείο
Χαριλάου Τρικούπη 4,
(πρώην ΑΠΛΟ, πίσω από την Πάντειο), Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 2109229579 & 6977426273
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη
Έναρξη: 4/11/2013
Ώρα έναρξης: 21.15
P.I.G.S. / Σωτηρία στο Θέατρο Ροές
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η νέα γενιά, εγκλωβισμένη στην Κρίση (κρίση κυρίως ατομικισμού-εγωισμού και καταναλωτικών αξιών) έρχεται να αντιδράσει δυναμικά και θεατρικώς και να σταθεί πρό τών ευθυνών της. Ομολογώ ότι ως πενηντάρης σοκαρίστηκα με τη βιαιότητα τής κινησιολογίας και την οργή που έκρυβαν οι ηθοποιοί στην παράσταση με το δηλωτικό όνομα “P.I.G.S. / Σωτηρία” που ανέβηκε στο θέατρο Ροές από τις 15 ως τις 21 Οκτωβρίου. Ένιωσα αμήχανος αλλά όχι προσβεβλημένος, αφού δεν είμαι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα τής γενιάς μου και δεν συνεισέφερα με πράξεις ή παραλείψεις στο χάος που βιώνουμε τώρα. Δεν ήμουν υπερκαταναλωτικός, δεν υπερχρεώθηκα κι εξακολουθώ να κινούμαι όπως πάντα με την κάρτα απεριορίστων διαδρομών. Όμως τα εικοσάχρονα σήμερα παιδιά που παρέλαβαν από τους πενηντάχρονους γονείς τους το μπάχαλο που μας περιβάλλει και στέκονται στη μέση μιας δίνης που κανείς δεν ξέρει πότε θα καταλαγιάσει και πού θα μας βγάλει, έρχονται και παρωδούν το ακρωνύμιο «Ρ.Ι.G.S. (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ)» (Portugal – Ireland – Greece – Spain), όχι όπως το χρησιμοποιούν με υποτιμητικό για τις χώρες τού Νότου τρόπο που συνηθίζουν οι οικονομικοί αναλυτές, αλλά βάζουν και την ανθρώπινη πλευρά εκεί που οι σοβαροφανείς επιστήμονες κι εμπειρογνώμονες βλέπουν μόνο νούμερα. Μόνο που ο άνθρωπος δεν είναι αριθμός και δεν πρέπει να είναι. “Πάντων μέτρον άνθρωπος”, όπως έλεγαν και οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί.
Η παράσταση είναι το εργαστηριακό αποτέλεσμα έρευνας και διαμονής (residency) σε Δανία, Ιρλανδία, Ιταλία, Πορτογαλία, Βέλγιο και Ελλάδα, αποτέλεσμα συνεργασίας με τοπικούς φορείς και καλλιτέχνες.
Η αυτοσχεδιαστική βάση, αλλά και οι επίπονες πρόβες έδωσαν στον θέαμα έναν καταγγελτικό χαρακτήρα τού τύπου agit-prop (αγκιτάτσια-προπαγάνδα) στοιχειοθετώντας ένα σύγχρονο πολιτικό δρώμενο με διαδραστικές εκφάνσεις εν εξελίξει. Θα ήθελα αυτό το θέαμα να το παρακολουθήσω στο μετρό, έξω από τη Βουλή, στο Πανεπιστήμιο, στα σκαλιά τής Ακαδημίας Αθηνών, στις λαϊκές αγορές και αλλού.
info:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σύλληψη – Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Mαρίλλη Mαστραντώνη
Σκηνικά – Κοστούμια: Tέλης Kαρανάνος, Aλεξάνδρα Σιάφκου
Μουσική & Video: Άρις Zάγκλης
Κίνηση: Χριστίνα Kατσίκη-Σαχτούρη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Mαρία Παρτσιλίβα
ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ σε ΧΟΡΟΘΕΑΤΡΟ FLAMENCO στο θέατρο "ARROYO NUEVO"
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Aισθητική τελειότητα. Σπανίως βλέπω παραστάσεις που να με ταξιδεύουν να ενισχύουν την πεποίθησή μου ότι κάτι καλό γίνεται μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό. Σχεδόν ποτέ δεν αφοσιώνομαι τόσο πολύ στα τεκταινόμενα επί σκηνής έτσι ώστε να με ενοχλεί το “ψιχάλισμα τών προβολέων” όπως το βάφτισα (εννοώντας τους ήχους που παράγονται από τη συστολή και τη διαστολή τών μεταλλικών μερών τών προβολέων που ανάβουν και σβήνουν).
Η “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε διασκευή φλαμένκο, με χορογραφία κι ελάχιστο λόγο που ακούγεται με την ηχογραφημένη φωνή τής Άντζελας Μπρούσκου, είναι εξ ορισμού πρόκληση. Επειδή όμως δεν ανήκω στην κατηγορία τών κολλημένων σχολαστικών κριτικών θεάτρου με τις σκουριασμένες απόψεις και τις προκατασκευασμένες ιδέες, προσέρχομαι πάντα στα θεάματα αθώος, χωρίς να έχω διαβάσει τίποτα, χωρίς να έχω μελετήσει το πρόγραμμα, χωρίς να έχω στήσει ευήκοον ους στα σχόλια και στις κριτικές… απλώς περιμένω να γοητευθώ. Στις περισσότερες τών περιπτώσεων στέλνω μηνύματα και αναδιοργανώνω τις υποχρεώσεις μου στο ημερολόγιο τού κινητού. Μια φορά στο Εθνικό Θέατρο παραπονέθηκε ο διπλανός μου για το αναμμένο φως τής τηλεφωνικής συσκευής, ερωτώντας με: “Μα δεν σας άρεσε καθόλου η παράσταση;”. “Φάνηκε τόσο πολύ;” τον ερώτησα (αφού συνήθως όταν δεν μου αρέσει κάτι απλώς το προσπερνώ).
Ο Σταύρος Λίτινας με σπουδές αρχιτεκτονικής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, με εξειδίκευση στον βιοκλιματικό σχεδιασμό και στη διακόσμηση εσωτερικού χώρου, καλλιτεχνικός διευθυντής τής χοροθεατρικής ομάδας “Arroyo Nuevo”, είναι ένας παθιασμένος θεατράνθρωπος και βαθύς γνώστης του φλαμένκο. Στην “Δεσποινίδα Τζούλια” τού Αύγουστου Στρίντμπεργκ διασκευάζει, σκηνοθετεί, χορογραφεί, σκηνογραφεί, ντύνει τους ηθοποιούς, φωτίζει, επιμελείται τη μουσική και υποδύεται με εκπληκτικό τρόπο τον Υπηρέτη Ζαν. Η θεατρολόγος Εύα Παρασκευοπούλου κορωνίδα τής επιτυχημένης διανομής, άψογη, αποτελεσματική, θεατρικώς λειτουργική και κομψότατη ως αρμόζει στο παθιασμένο και σαστισμένο πρόσωπο τής αριστοκράτισσας που υποδύεται με θαυμαστό τρόπο και πλήρη έλεγχο τών εκφραστικών της μέσων, έκοψε την ανάσα τού θεατή, αφού σώμα-ψυχή και πνεύμα συλλειτουργούσαν προς την απογείωση τού νοήματος μέσα από τους συνυφαινόμενους σκηνικούς κώδικες. Η επίσης διπλ. Αρχιτέκτων, σκηνογράφος κι ενδυματολόγος Αλίνα Αναστασιάδη που κράτησε επαρκώς το ρόλο του Αρραβωνιαστικού και τής Μαγείρισσας Κριστίν, αλλά υπογράφει και την μουσική επεξεργασία και τα ηχητικά εφέ έδωσε τον απαραίτητο γήινο τόνο, τόσο χρωματικώς όσο και κινησιολογικώς στο ρόλο που συμπληρώνει το περίεργο ερωτικό τρίγωνο που καταλήγει στην αυτοχειρία τής αλαζόνος δεσποινίδος που υπερέβη τα όρια και δεν μπορεί να επανέλθει στον κοινωνικό της ρόλο.
Παρακολουθώντας με ιδιαίτερη νοητική εγγρήγορση το θέαμα προέβην σε μία άλλη αναδιάταξη του γνωστού κειμένου στο συνδημιουργικό μυαλό τού επαρκούς θεατή: Αν ο αόρατος Πατέρας κατά Στρίντμπεργκ είναι το Πνεύμα, η κόρη του είναι η Ψυχή που περιπλανάται στην Ύλη, ο Υπηρέτης Ζαν εκπροσωπεί το Σώμα και την ερπετοειδή ενέργεια τής Κουνταλίνι που εμφιλοχωρεί στην σπονδυλική στήλη τών θηλαστικών και η Μαγείρισσα Κριστίν την φιλόξενη Γαία, την Χθόνα, που ανέχεται αυτό το κοσμικό πείραμα συνάντησης και παντρέματος “ανώτερων” και “κατώτερων” ενεργειών… Με αυτή την υπόθεση εργασίας, ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ εικονογραφεί παραστατικώς κι ανιχνεύει τη σχιζοφρένεια τού Δυτικού Πολιτισμού μας, από τότε που η ελληνορωμαϊκή ενότητα Σώματος-Ψυχής-Πνεύματος οδήγησε τόσο το σώμα όσο και την ψυχή στη νόσο τού αποχωρισμού και στη νοσταλγία τής επανένωσης, της επιστροφής τής άσωτης Ψυχής στην “Ιθάκη”, εκεί όπου το Πνεύμα αφομοιώνει και καλοδέχεται την αποκτηθείσα επί γης εμπειρία.
Βεβαίως, όταν μια παράσταστη ενός έργου που έχει δει ατέλειωτες φορές, κομίζει γλαύκαν και προσφέρει αφορμές για νέες ερμηνείες, εεε, τότε, αξίζει να τη δεις και να την ξαναδείς. Κάτι βεβαίως που σκοπεύω να κάνω. Προλαβαίνω και προλαβαίνετε!
Info:
Η Δεσποινίς Τζούλια του August Strindberg, σε σκηνοθεσία & χορογραφία Σταύρου Λίτινα, ανεβαίνει για 40 παραστάσεις στο ARROYO NUEVO. Το έργο πέρα από τα προφανή επίπεδα της πάλης των φύλων και των τάξεων, διεισδύει αριστοτεχνικά στο δίπολο «φόβος & εξουσία» και μέσα από αυτό φωτίζει πρισματικά όλες τις σχέσεις των εμπλεκόμενων προσώπων. Η παράλυση που προκαλεί ο φόβος και τα περιθώρια χειραγώγησης που επιτρέπει, καθώς και η δυνατότητα ανατροπής της εξουσίας, ως προέκταση, σμιλεύουν νοηματικά το κείμενο ενισχύοντας τη διαχρονικότητα του. Γράφτηκε το 1888 και προκάλεσε μεγάλο σκάνδαλο για την προκλητικότητα των ιδεών του και την αμεσότητα της γραφής του. Αποτελεί σήμερα το εμβληματικό δράμα του Σουηδού συγγραφέα.
Το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά με flamenco. Ο σκηνοθέτης & χορογράφος της παράστασης αναφέρει χαρακτηριστικά, «…αναζητώ την αιτία που κινεί τα σώματα πριν ακόμη αρθρωθεί ο λόγος. Ψάχνω το βαθύτερο λόγο, τον φυσικό, και τον χρησιμοποιώ ως υλικό, θέτοντας τον άλλο, τον επεξηγηματικό, σε κατάσταση σιωπής».
Διανομή:
Δεσποινίς Τζούλια: Εύα Παρασκευοπούλου
Υπηρέτης Ζαν: Σταύρος Λίτινας
Μαγείρισσα Κριστίν: Αλίνα Αναστασιάδη
Αφήγηση: Άντζελα Μπρούσκου
Tη μουσική επιμέλεια, τα σκηνικά, τους φωτισμούς και τα κοστούμια της παράστασης υπογράφει ο Σταύρος Λίτινας.
Φώτο αφίσας: Μελίνα Δοσίου
Grafic design: Αλίνα Αναστασιάδη
A R R O Y O N U E V O
Μ. Αλεξάνδρου 128, Κεραμεικός
Έναρξη παραστάσεων: 11 Οκτωβρίου 2013
Ώρα έναρξης: Παρασκευή & Σάββατο 9.30 μ.μ. – Κυριακή 8.30 μ.μ.
Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ κανονικό, 8 ευρώ φοιτητικό & ανέργων, τηλ. κρατήσεων: 210 34 69 575
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ; Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν έφυγα από την πρεμιέρα ζαλισμένος και πανευτυχής που είχα λησμονήσει για δύο ώρες τους απλήρωτους λογαριασμούς σου, ένιωσα την τηλεοπτική ευφορία επιτυχημένων σειρών όπως το “Παρά πέντε” σε θεατρική-πανοραμική-τρισδιάστατη εκδοχή. Οι χαλαροί διάλογοι, η καθημερινότητα σε όλο της το μεγαλείο, η απόλυτη φυσικότητα τών ηθοποιών και η αληθοφάνεια τών τεκταινομένων έδιναν μια χροιά αυτοσχεδιασμού ή ταυτοποίησης ερμηνευτή-σκηνικού προσώπου, που δεν κινητοποιούσε μεν το λογισμικό μέρος τού εγκεφάλου ικανοποιούσε όμως το θυμικό του λυτρώνοντάς το από σκοταδιστικά συμπλέγματα και παθογένειες τής ελληνικής κοινωνίας. Χωρίς το θέμα να είναι απολύτως εθνικού ενδιαφέροντος, είχε το απαραίτητο εκείνο couleur locale που προσέδιδε ιδιαίτερη νοστιμιά στο στην αισθητική απόλαυση τού θεατή.
Κάποια παιδιά-ενήλικες, δήθεν σοβαροφανείς και ίσως πετυχημένοι, ανακαλύπτουν τον αληθινό εαυτό τους και αναθεωρούν τις αξίες, τις προτεραιότητες και τη στάση ζωής τους σε μια απομονωμένη παραλία κάποιου ελληνικού νησιού, όπου οι άνθρωποι μπορούν να πετάξουν τα ρούχα και τις προκαταλήψεις τους, αν το θέλουν. Οι αισθητικοί ρατσισμοί εναντίον τών παχουλών, οι κοινωνικοί αποκλεισμοί τών ομοερωτικών, το κυνήγι τής καριέρας και η ψευδείς δημόσιες εικόνες εκείνων που πατούν επί πτωμάτων, αλλά στο τέλος το μόνο που καταφέρνουν να κάνουν είναι να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους… Όλα αυτά τίθενται επί σκηνικού τάπητος από τον απόλυτο σταρ τού νέου ελληνικού θεάτρου Βασίλη Τσιγκριστάρη: ηθοποιός διεθνούς βεληνεκούς αλλά και ιδιοφυής πρωτότυπος συγγραφέας, δημιουργικός και εύθυμος, χιουμορίστας κι ερεβώδης, μεταπλάθει την υπαρξιακή αγωνία τής νέας γενιάς σε εκρηκτική χαρά τής ζωής. Ένας άνθρωπος που συμπάσχει με τον μέσο άνθρωπο είναι ο ιδανικότερος μάρτυρας τής εποχής του, αφού καταθέτει και ως θύμα και ως συναυτουργός, αφού όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι – ακόμα και για τη σιωπή ή την απραξία μας.
Στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής μια ομάδα νέων παιδιών στην ψυχή και στο σώμα, καταθέτουν το δικό τους πολύχρωμο, πολυπρισματικό, πολυδιάστατο στίγμα στη σύγχρονη ελληνική μας πραγματικότητα, που ευτυχώς – χάρη στην Κρίση – κινείται προς πιο πανευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα, αφού απομακρυνθήκαμε προ πολλού από τη βαλκανική μας αυτολύπηση και την υπερεθνική μας αλαζονεία και είδαμε τον εαυτό μας ως ψηφίδα στο πανέμορφο μωσαϊκό τού κόσμου.
Ο σκηνοθέτης Σταμάτης Πατρώνης έστησε μια ασθματική παράσταση με απόλυτο έλεγχο του ρυθμού και του νεύρου χωρίς παραφωνίες κι υπεραναλύσεις. Ταιριαστά τα κοστούμια και τα …γυμνά, δυσβάσταχτες οι κολώνες τού σκηνικού χώρου που ξενέρωναν το μάτι τού θεατή και υπερτόνιζαν την θεατρική σύμβαση χωρίς να του αφήνουν πολλά περιθώρια να ταξιδέψει νοερώς σε μια απομακρυσμένη παραλία. Βεβαίως, η σκηνογράφος Φανή Παλιούρα, η ενδυματολόγος Κατερίνα Παπανικολάου, η καλλιτεχνικώς υπεύθυνη για τους φωτισμούς Ελένη Αναγνωστοπούλου, η υπεύθυνη για τη μουσική επιμέλεια Ρουμπίνη Σταγκουράκη κι ο Μηνάς Μηνατσής που είχε τη συνολική καλλιτεχνική επιμέλεια, έκαναν απαξάπαντες τα αδύνατα δυνατά για να πραγματοποιήσουν μια θεατρική ευωχία, ένα σκηνικό συμπόσιο όπου όλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι κι ευχαριστημένοι.
Όσο για τους ηθοποιούς, θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, αφού ακόμα κι ο συγγραφέας εναρμονίστηκε απόλυτα στο σφιχτοδεμένο σύνολο και δεν ευνοήθηκε κανείς προκειμένου να “κλέψει” την παράσταση. Φαίνεται ότι η νέα γενιά ελλήνων ηθοποιών έχει συλλογικότερο πνεύμα από τους παλαιότερους ή μήπως η κρίση μας ανάγκασε όλους να κατεβάσουμε κάπως τους τόνους και να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε απλώς κρίκοι σε μια αλυσίδα που μας συμφέρει να παραμένει αρραγής;
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης): Ρομίνα Κατσικιάν (Μαρία), Γιάννης Μυλωνάς (Αλέξανδρος), Βασίλης Τσιγκριστάρης (Θωμάς), Σπύρος Ξένος (Νίκος), Μαρίνα Γερμανού (Μάγια), Γιώργος Λαμπριανός (Παύλος) , Φανή Παλιούρα (Ειρήνη).
INFO:
Θύμισε μου γιατί ήρθαμε εδώ… Θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής/ 2.11-22.12.2013, τηλ. 2103425637
Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Χαρά Μπακονικόλα, καθηγήτρια θεατρολογίας, παραγωγική συγγραφέας και γνώστις τού θεάτρου επιμελήθηκε με φιλοπαίγμονα διάθεση κι εμβρίθεια το θεατρικό αναλόγιο με τίτλο “Τακόπουλος και Βάλεντιν: Τέσσερεις παράλληλοι διάλογοι” στο “Αγγέλων Βήμα”. Διάλεξε δύο μονόπρακτα τού Καρλ Βάλεντιν, που τόσο τον θαύμαζε ο Μπρεχτ και δύο μονόπρακτα τού αιρετικού τής γλώσσας Πάρι Τακόπουλου.
Ένας άντρας ηθοποιός, πρωτεϊκός πατριάρχης σε τέσσερις ρόλους που συγκοινωνούν υπόγεια, και τέσσερις γυναίκες-ακτίνες τού αρχετυπικού Θηλυκού που φλέγεται χωρίς να καίγεται στην επαφή του με το Αρσενικό. Γυναίκες ελευθέριες, γυναίκες καταπιεσμένες, γυναίκες χειριστικές, γυναίκες πρωταθλήτριες τής επιβίωσης και το αρσενικό-μπαλαντέρ, ο Τρελός τής ταρώ, ο Ερμής τού Δωδεκάθεου, που κρύβει όμως κάτω από την επιφάνεια τον Διόνυσο… Αν δεν διάβαζες το τυπωμένο φυλλάδιο και δεν γνώριζες το έργο τού Βάλεντιν ή τού Τακόπουλου, αν πίστευες ότι το παλαιότερο και γνωστότερο είναι συγκριτικώς σημαντικότερο, θα νόμιζες ότι τα καλύτερα ερμηνευμένα μονόπρακτα ήταν τού Βάλεντιν… Πλην όμως, φευ! Τακόπουλος-Βάλεντιν: 2-0!!!!!
Ο Έλληνας γλωσσοπλάστης και γλωσσο…κτόνος, ο δημιουργικός εγκέφαλος με το τρανταχτό γέλιο, το πρωτότυπο χιούμορ και την εκρηκτική προσωπικότητα δεν είναι απλώς δημιουργός… είναι περσόνα. Το έργο του είναι ίχνος, η κορυφή τού παγόβουνου. Για όσους τον έχουν ζήσει από κοντά, και μακράν τών φώτων τής ράμπας είναι μια ανεξάντλητη πηγή εκλάμψεων πνεύματος μετά χαράς τής ζωής. Perpetuum mobile… Έτσι λοιπόν, οι αποτυπωμένες στο χαρτί εκφάνσεις τού ευθυβόλου πνεύματός του είναι μέρος μόνον τής αδιάπτωτης ιδιοφυίας του. Το μέρος αντί τού όλου. Συνεκδοχή. Κάθε φορά διαφορετικός και πάντα ο ίδιος. Λόγος αναγνωρίσιμος, ιδιόλεκτος επεξεργασμένη στο έπακρον, χαριτολογία, σαρκασμός και ειρωνεία χωρίς μεροληψίες και προκαταλήψεις, καμία φιλ-ανθρωπία. Το ανθρώπινο είδος πάσχον αλλά όχι αναξιοπαθές και μηδέποτε αξιολύπητο κάτω από τον θεατρικό φακό τού Τακόπουλου παρελαύνει με όλη την πολύχρωμη παραδοξότητά του χωρίς να εξελίσσεται, απλώς επιβιώνει. Βεβαίως, αυτή η επικούρεια αντίληψη τών πραγμάτων από τον επιτυχημένο συγγραφέα προσδίδει τη χαρά τής ζωής στο θέαμα και το μεταγγίζει στο θεατή. Αυτή είναι και η πρωτοτυπία του και το μυστικό τής επιτυχίας του. Το “κοκκαλάκι τής νυχτερίδας” τού Τακόπουλου είναι η αποδραματοποίηση τής ανθρώπινης κατάστασης και η διονυσιακή ελαφρότητα τού ερέβους πάνω στο οποίο ακροβατούμε άπαντες, εκόντες-άκοντες, υποψιασμένοι κι ανυποψίαστοι.
Ο Καρλ Βάλεντιν, από την άλλη πλευρά, είναι φιλόσοφος-διασκεδαστής, σαν τους καταθλιπτικούς Σαρλώ ή το αχτύπητο δίδυμο Χονδρός-Λιγνός που προκαλούν το γέλωτα δια της ομοιοπαθητικής μεθόδου. Σε αυτόν το έρεβος δεν καλύπτεται, αλλά χάσκει απειλητικό κάτω από τα πόδια μας και το γέλιο τού θεατή κόβεται στη μέση, δαγκώνεται ο έρμος και παθαίνει ναυτία, όταν συνειδητοποιεί το ανέφικτο τής ανθρώπινης επικοινωνίας, το ασύμβατο και παροδικό τών ανθρώπινων σχέσεων, το παράλογο τής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, το αδιέξοδο τής ελπίδας, το αυθαίρετο τής πίστης, την ψευδαίσθηση τής ιδιοκτησίας από ένα όν τόσο προσωρινό και θνητό, τόσο “βροτό” που ζει σε έναν ψευδιασθητικό-παραισθητικό κόσμο και το μόνο που περνάει από το χέρι του είναι να φιλοσοφεί και να διασκεδάζει. Ο ψυχ-αγωγός Βάλεντιν, πέρα από ματαιοδοξίες κάθε είδους, κατέκτησε τη σεμνή του θέση στην Παγκόσμια Ιστορία τού Θεάτρου κι αλλάζοντας φορεσιά απήλθε (για να θυμηθούμε τον Καβάφη).
Ο Έλληνας Πάρις Τακόπουλος με πλήρη φιλοσοφική συνείδηση τού μάταιου κάθε ανθρώπινης προσπάθειας ενσπείρει και διασπείρει τον αιρετικό γλωσσικό του κώδικα σταθερά εδώ και δεκαετίες, έχοντας ήδη κατακτήσει την περίοπτη θέση που του αρμόζει στο Λεξικό τής Ελληνικής Λογοτεχνίας.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι.
info:
στο αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα
Πέμπτη 31 Οκτωβρίου
και 7 & 14 Νοεμβρίου 2013
ώρα 5:30 το απόγευμα
Ο Κάρλ Βάλεντιν του μεσοπολέμου και ο Πάρις Τακόπουλος του «μεταπολέμου», δεν είναι πνεύματα συγγενικά, δεν εμφανίζουν ομοιότητες παρά μόνο στο πεδίο της γλωσσικής επικοινωνίας η οποία γελοιοποιείται ή αποδεικνύεται αδύνατη. Εφαρμόζοντας διαφορετικές τεχνικές ο καθένας τους εκθέτουν με χιούμορ την αδυναμία της γλώσσας να χρησιμεύσει ως γέφυρα ανάμεσα στους ανθρώπους, όχι επειδή η ίδια η γλώσσα είναι φτωχή ή ελλειπής, αλλά επειδή η κριτική ικανότητα και η νόηση εν γένει χωλαίνουν δραματικά.
Αλλά οι δύο συγγραφείς μας δεν αρέσκονται σε περιγραφές δραμάτων : προτιμούν να γελούν με τη διανοητική σύγχυση και ασυναρτησία του μέσου ανθρώπου.
Πάρις Τακόπουλος : Ο γύρος του κόσμου σε οκτώ λεπτά
Παίζουν : Αγγελική Δημοπούλου, Νίκος Ευσταθιάδης
Φωνή Πιλότου : Ξένια Γεωργοπούλου
Πάρις Τακόπουλος : Η Ψαρόσουπα
Παίζουν : Λουκία Μάνδαλη, Νίκος Ευσταθιάδης
Κάρλ Βάλεντιν : Κουνέλι ψητό
Παίζουν : Νίκος Ευσταθιάδης, Μαρία Πολίτη
Κάρλ Βαλεντίν : Στο καπελάδικο
Παίζουν : Ελένη Ψαρά, Νίκος Ευσταθιάδης
Σκηνοθετική επιμέλεια : Χαρά Μπακονικόλα
Επιμέλεια προγράμματος : Σοφία Θεοφάνη
Τα σχέδια είναι της Σοφίας Ζαραμπούκα.
Tο έγχρωμο πορτραίτο του Πάρι Τακόπουλου είναι του Άλκη Γκίνη
Απογεύματα Πέμπτης με καφεδάκι και θέατρο στο ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ Γενική είσοδος 5 ευρώ. (Προσφέρεται δωρεάν καφές για τους μεγάλους και πορτοκαλάδα για τα παιδιά)
αΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜα : Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια
Λόγω περιορισμένων θέσεων και για δική σας καλύτερη εξυπηρέτηση, παρακαλούμε επικοινωνήστε για κρατήσεις θέσεων στα τηλέφωνα: 210 5242211 & 210 5242213
από 11.30 έως 14.30 και από 18.00 έως 22.00
και στο ταμείο του θεάτρου τις ίδιες ώρες εκτός από Σάββατο πρωί.
Η γειτονιά των αγγέλων, του Ιάκωβου Καμπανέλη
Με το έργο αυτό, που διαδραματίζεται στην αυλή, μιας ταβέρνας στην Δραπετσώνα, την δεκαετία του 60, ο συγγραφέας φέρνει στο προσκήνιο, την πάλη της λαϊκής τάξης και της ολιγαρχίας, πιο συγκεκριμένα ενός εργοστασιάρχη, που τίποτα δεν τον εμποδίζει, να γκρεμίσει τις παράγκες, προκειμένου να χτίσει το εργοστάσιο του. Ο Αντρέας, γόνος προσφύγων, ερωτεύεται την κόρη του εργοστασιάρχη, Ξένια. Ένας παθιασμένος έρωτας, θα τους οδηγήσει σε συγκρούσεις. Η γειτονιά, στην αρχή, επιφυλακτικά, δεν θα δεχτεί αυτήν την σχέση. Αργότερα, αφού προηγηθούν οξύμωρες και οδυνηρές καταστάσεις, η αγάπη των δυο νέων θα ευοδωθεί, παίρνοντας την άδεια των γειτόνων και του Θεού. Το έργο, μιλά για την αλλαγή της εποχής, αφού οι παράγκες δίνουν την θέση τους, στην αντιπαροχή, κι επομένως στο κτίσιμο των πολυκατοικιών. Μαζί με αυτό, όμως μαλακώνουν τα ήθη, κι οι κώδικες επικοινωνίας απλοποιούνται. Ο κ. Τσιάνος έχτισε μια πολυπληθή παράσταση, με μπρίο, νεύρο, ρυθμό και τραγούδι. Ο Μίκης Θεοδωράκης έγραψε, πάνω σε στίχους του συγγραφέα, μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας. Τα «Στρώσε το στρώμα σου για δυο», «Δόξα τω θεώ», «Απ’ το παράθυρό σου», «Το ψωμί είναι στο τραπέζι», αλλά και πολλά ακόμα τραγούδια του Θεοδωράκη, όπως μεταξύ άλλων τα «Σ’ αυτή τη γειτονιά», «Δραπετσώνα», «Το παλικάρι έχει καημό», «Απρίλη μου», θα ακουστούν στην παράσταση, με τη συνδρομή ζωντανής μουσικής. Ο κ. Ζ. Καρούνης , με την εξαιρετική, λαϊκή φωνή του, στόλισε την παράσταση. Οι υπόλοιποι συντελεστές, στάθηκαν επάξια στους ρόλους τους. Είναι μια όμορφη παράσταση, που δεν θα μετανιώσετε, αν πάτε στην σκηνή Μ. Κοτοπούλη, του Ρεξ.







