Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΑ ΣΤΟΥ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τα φιλολογικά σαλόνια τών προηγούμενων αιώνων έχουν μετατραπεί σε θεατρικές σκηνές, μέγαρα και παλάτια, αίθουσες θεατρικών εκδηλώσεων και πολυχώρους, όπου μπορείς να συναντηθείς με τους φίλους σου και με το πνεύμα τών αποθαμένων. Γιατί φίλοι μας κολλητοί είναι κι εκείνοι που δεν συναντήσαμε ποτέ, που είχαν πεθάνει πριν έρθουμε εμείς στον ηδονικά βάρβαρο αυτό κόσμο, μας ένωσε όμως το έργο τους, το ίχνος του μελανιού στο χαρτί που άφησαν πίσω τους πριν λυτρωθούν από την “κοιλάδα τών δακρύων” που μετατράπηκε από κάποιους ενοχικά σκοτεινούς ο παράδεισος που ήταν κάποτε η γη.
Στα γενέθλια τού ποιητή Γιώργου Χρονά, προσήλθαμε θεατές και φίλοι στο Ίδρυμα Κακογιάννη για να παρακολουθήσουμε μια πρωτότυπη θεατρική “εκπομπή” σε σκηνοθεσία Βασίλη Αναστασίου. Ο Γιώργος Χρονάς διατηρούσε τα τελευταία χρόνια μια αιρετικά πρωτότυπη εκπομπή στο Τρίτο Πρόγραμμα “Ξενοδοχείο Βαλκάνια”, όπου δεξιωνόταν ζωντανούς και πεθαμένους κι έβαζε τις ανάλογες μουσικές. Τώρα που η παντοειδής κρίση μάς στέρησε κι αυτή τη χαρά, σπεύσαμε όλοι να τον δούμε και να τον ακούσουμε υπό το φως ενός κεριού στον φιλόξενο χώρο όπου περιπλανιέται το πνεύμα τού Κακογιάννη, που είναι θαμμένος ακριβώς απέξω.
Ο Καβάφης ήταν ο αόρατος καλεσμένος του Γιώργου Χρονά. Αφιερώθηκε κι ένα ποίημα στον εκλιπόντα σημαντικό ζωγράφο και ψυχή του βιβλιοπωλείου “Οδός Πανός” Δημήτρη Λαλέτα.
Κατανυκτική σιγή. Ατμόσφαιρα πρωτοχριστιανικών κατακομβών. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε μπορεί κι ο Καβάφης να είναι αφορμή για αντιρρήσεις, επιθετικότητες και οδομαχίες… Ποιος ξέρει τι θα δουν τα μάτια μας ακόμα. Ο υφέρπων φασισμός δεν πρωσοποποιείται πάντα και είναι πιότερο επικίνδυνος όταν δεν εκφράζεται.
Ο Γιώργος Χρονάς έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο ν’ απαγγέλει τον Καβάφη. Καλύτερα κι από τον Χριστιανόπουλο. Είναι εσωστρεφής κι η ερμηνεία του “εσωτερική”, αγγίζει ημιτόνια που οι μεγαλόφωνες απαγγελίες δεν αγγίζουν. Είμαι σίγουρος ότι ο ίδιος ο Αλεξανδρινός θα επικροτούσε τη βραδιά. Τα έργα του ακούστηκαν να ηχούν στη χοάνη τού Χρόνου με την ποιότητα τού παλιού καλού κρασιού που τίποτα δεν τού παραβγαίνει.
Ο ερμηνευτής Χρονάς έσβησε το “εγώ” του για να ανταποκριθεί σε αυτόν τον άθλο. Αυτοσαρκάστηκε μάλιστα ταπεινά όταν γλίστρησε η γλώσσα του σε κάποια σύμφωνα. Μείναμε όλοι ακίνητοι και σιωπηλοί μέχρι το τέλος. Η Βαλεντίνη Λουρμπά φώναξε “χρόνια πολλά” όταν άναψαν τα φώτα πλατείας κι έσπευσε να αποσυρθεί προκειμένου να βγάλει κάτι που είχε μπει στο δακρυσμένο μάτι της.
Να είσαι καλά φίλε Γιώργο και να υπάρχεις με τη σεμνότητα που σε διακρίνει.
Η παράσταση αυτή θα συνεχιστεί. Μην τη χάσετε. Όσοι πιστοί του Καβάφη προσέλθετε! Σιγαλά, σιγανά και ταπεινά.
info:
Για πέντε μόνο Πέμπτες στις 10, 17 Οκτωβρίου και 14, 21, 28 Νοεμβρίου 2013, στις 21:30.
Πέμπτες 10 & 17 Οκτωβρίου 2013, στις 21:30
Πέμπτες 14, 21, & 28 Νοεμβρίου 2013, στις 21:30
Ο Κ. Π. Καβάφης, στο Ξενοδοχείο Βαλκάνια
Με τον Γιώργο Χρονά
Αίθουσα: Black Box
Διάρκεια: 70΄
Τιμή εισιτηρίου: 8€, ενιαίο
*****
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78, τηλ. 210 3418 550, φαξ. 210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα: www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 – 14:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr
Εισιτήρια προπωλούνται και στα καταστήματα Public: Σύνταγμα, Πειραιά, Γλυφάδας, Αγ. Δημητρίου Metro Mall, Athens Mall Μαρούσι.
ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΠΕΠΕΛΑΣΗ: Το “Ολικό Καλλιτέχνημα”
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μερικοί άνθρωποι υπάρχουν, “είναι”, βιώνουν τη χαρά τής ύπαρξης με όλα τα κύτταρα τού σώματός τους. Απολαμβάνουν την ποίηση, τη ζωγραφική, τη μουσική, τον Λόγο, τη φιλοσοφία, την καλή παρέα, τους αγαθούς ανθρώπους, το νόστιμο φαγητό, τη φιλία. Η Τέχνης τους είναι απλώς η κορυφή τού παγόβουνου τής ύπαρξής τους. Ποιούν ήθος κατ’ αρχήν, ποιούν έργα καλά ως εκ τούτου.
Η Μαριέττα Πεπελάση είναι ένα φαινόμενο στα ελληνικά πράγματα. Δραστήρια, πολυπράγμων, επαρκής ψυχολόγος, καλή φίλη για κάθε αγαθών προθέσεων άνθρωπο που είχε τη χαρά και την τύχη για να τη συναντήσει. Εμφανίστηκε ως ποιήτρια, συνέχισε ως πεζογράφος, παρουσίασε τις μουσικές της συνθέσεις και τώρα… τους ζωγραφικούς της πίνακες. Μου θυμίζει τις υπέροχες ελαιογραφίες του θεατρικού συγγραφέα Αύγουστου Στρίντμπεργκ που είχα δει να εκτίθενται στο παρισινό Μουσείο Ορσέ. Αν δεν ήταν ένας κορυφαίος θεατρικός συγγραφέας, θα ήταν ένας διάσημος ζωγράφος. Γιατί η ποιότητα τού έργου και οι αισθητικές επιτεύξεις είναι απλή αντανάκλαση τής ανώτερης ουσίας τού όντος.
Είχα την ευτυχία να παρακολουθήσω όλη τη ζωγραφική περιπέτεια τής Μαριέττας και να συμβάλλω στο βιβλίο-πρόγραμμα τής πρώτης εικαστικής της εμφάνισης.
Όταν είδα όλους τους πίνακές της φωτισμένους στην αίθουσα τέχνης «M art SPACE» του Κολωνακίου (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου, 2ος όροφος) στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής με τίτλο «Ενδόμυχοι τόποι» την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013, στις 20.00, είπα μέσα μου ότι αξιώθηκα να βρεθώ κι εγώ εκεί σε ένα αξιοσημείωτο καλλιτεχνικό γεγονός μιας αυθεντικής δημιουργού, που πηγαίνει πέρα από οποιοδήποτε ανάγκη επίδειξης τεχνικής επάρκειας, πέρα ακόμα κι από τα καλώς αφομοιωμένα μαθήματα τών δασκάλων της: της Εύας Περσάκη και του Γιώργου Ρόρρη.
Οι αυθεντικοί ζωγράφοι αποτυπώνουν στον καμβά τη δική τους, πρωτότυπη, ανεπανάληπτη θέαση τού κόσμου. Ο τρόπος που ανακατεύουν τα χρώματα, οι σχεδιαστικές γραμμές που τραβάνε, τα περιγράμματα και η διαπίδυση τών χρωμάτων πέραν τών λογικώς αναμενόμενων καρτεσιανών ορίων χαρίζει στον αποδέκτη συνδημιουργό τού εικαστικού γεγονότος την αισθητική ηδονή τής παιδικής, αθώας ματιάς τών πρωτόπλαστων που περπατούν πρώτη μέρα στον κήπο τής Εδέμ.
Η Ζωγραφική, η Μουσική, η Ποίηση, η Φυσική και τα Μαθηματικά είναι πέραν των τετριμμένων και αυτών που νομίζουμε οικεία, είναι όμως μια απλή προβολή τών προκατασκευασμένων ιδεών του νοησιαρχικώς δομημένου εγκεφάλου μας. Ο αυθεντικός δημιουργός, όπως κι ο ρηξικέλευθος επιστήμονας πηγαίνει πέρα από τα κοινώς αποδεκτά, κονταροχτυπιέται ως άλλος Δον-Κιχώτης με αόρατους ανεμόμυλους, όχι για να επιτύχει την άμεση νίκη αλλά για τη χαρά της συνδημιουργίας, για την ηδονή ότι δεν πέρασε από τ ζωή ως ζώον επί σφαγήν στην κρεατομηχανή τού Χρόνου.
Αυτή η παράτολμη κι εν πολλοίς μη πραγματιστική αντίληψη τού ατόμου και τής Ζωής πραγματώνεται από τους ζωγράφους με απολύτως υλικά μέσα, ενώ οι ποιητές κονταροχτυπιούνται με τις λέξεις, αμφότεροι όμως δίδουν τόπο στο Αόρατο κι έκφραση στο Άρρητο. Το Άγνωστο πολιορκεί τις ψυχές μας στις κρίσιμες εποχές που βιώνουμε εκόντες άκοντες τις τόσες αγριότητες. Μέσα από το έργο ανθρώπων σαν την Μαριέττα Πεπελάση παίρνουμε την απαραίτητη εκείνη ανάσα για να συνεχίσουμε. ΑΝα-ψυχή: είναι μια καλή λέξη για να εικονοποιήσουμε την άφατη λειτουργία στις ταλαιπωρημένες ψυχοσωματικές υπάρξεις μας.
Εν κατακλείδι: η Μαριέττα Πεπελάση προβάλλει και παγιώνει στον καμβά εσωτερικά τοπία υψηλής ενάργειας κι εκπληκτικής καθαρότητας. Ο ιμπρεσσιονισμός είναι μόνο η βάση. Αφετηρία της είναι η αγάπη της για τον Άνθρωπο (με άλφα κεφαλαίο). Από εκεί πηγάζει η δύναμή της, από εκεί και η εμβέλειά της.
Θα χαθώ πολλάκις ανάμεσα στους πίνακές της, θα σβήσω το “εγώ” μου, θα λησμονήσω τις έγνοιες μου, θ’ αναψυχθώ, θα αναπαυθώ στο υλοποιημένο όραμα ενός κόσμου φωτεινού που πυραναλώνεται ως “βάτος φλεγομένη αλλά μη καιομένη”.
Μην χάσετε αυτή την έκθεση.
Info:
Στην αίθουσα τέχνης «M art SPACE» του Κολωνακίου (Σόλωνος 10 & Ηρακλείτου, 2ος όροφος) παρουσιάζει η Μαριέττα Πεπελάση από την Πέμπτη 10 Οκτωβρίου 2013, στις 20.00, την πρώτη ατομική της έκθεση ζωγραφικής, με τίτλο « Ενδόμυχοι τόποι”.
Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 10 έως και τις 25 Οκτωβρίου και θα είναι ανοιχτή για το κοινό από τις 11:00 μέχρι τις 18:00 κάθε Τρίτη με Παρασκευή και κάθε Σάββατο, 12:00 – 15:00. Κατά την διάρκεια της διεξαγωγής της, πλαισιώνεται από μια σειρά διαλέξεων – εργαστηρίων με θέμα “Αυτογνωσία μέσα από την Τέχνη” . To πρόγραμμα θα ανακοινωθεί την ημέρα των εγκαινίων.
Για περισσότερες πληροφορίες: 210-9246600 www.m-art.gr/space
Η Μαριέττα Πεπελάση είναι συμβουλευτική ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια.
Έχει γράψει ποίηση και πεζογραφία.
Έργα της:
Για μια γαλήνη με πολύ αγώνα, (1966).
Για μια γαλήνη με πολύ αγωνία, εκδ. Φέξη, 1970.
Τα Ασάλευτα χρόνια και η σπορά, εκδόσεις Φέξη, 1974.
Πλοηγός – ποίηση (1966-1991), εκδόσεις Καστανιώτη, 1996.
Όλα ήταν για μια στιγμή, εκδ. Καστανιώτη, 2001.
Σχιζογόνος Μήτηρ, εκδόσεις Μικρός Ιανός, 2005.
Εξομολογήσεις Προδομένων Γυναικών, εκδ. Καστανιώτη, 2010.
CABARET στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ (Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν σκηνοθετείς, χορογραφείς και σκηνογραφείς ένα πασίγνωστο αριστούργημα, έχεις δύο επιλογές: ή να υπερβείς τους προγενέστερους διδάξαντες ή να διασκευάσεις το αρχικό υλικό στα καθ’ ημάς. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος επέλεξε να αποδώσει το “Cabaret” με έναν μπρεχτικά μεσογειακό τρόπο με έμφαση στην αισθητική τού κιτς κι ευθείας παραπομπή σε κινηματογραφικές επιτυχίες, όπως: “Τα κόκκινα φανάρια”, “Στέλλα”, “Τα παιδιά του Πειραιά”.
Αυτή η λούμπεν απόχρωση επέτεινε μεν το κιτς εις την νιοστήν, αποδίδοντας αρνητικό πρόσημο στην αισθητική (αντι-αισθητική) τού αρχικού καλλιτεχνήματος, κέρδισε όμως σε λαϊκή απήχηση. Όπως και με την προηγούμενη επιτυχία του “Τα κόκκινα φανάρια” συγκέντρωσε ουρές κοινού και βέλη κριτικών. Βεβαίως κάθε αρνητική κριτική είναι εχέγγυο εμπορικής επιτυχίας, αφού το κουτσομπολίστικο πνεύμα που ενυπάρχει στον νεοέλληνα τον ωθεί να λάβει ιδίαν γνώσιν αυτού που “θάβουν” οι άλλοι. Πολλοί μάλιστα καλλιτέχνες βάζουν εγκαίρως τα “παπαγαλάκια” τους να βυσοδομήσουν εναντίον τους στα ηλεκτρονικά fora, κι άλλοι “στήνουν” καυγάδες, αψιμαχίες και μονομαχίες σε σκανδαλοθηρικά έντυπα και μη έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Όπως έλεγε μία συχωρεμένη σταρ (ονόματα δεν λέμε…): “δεν με νοιάζει τι γράφουν σήμερα για μένα οι εφημερίδες, αλλά σας ερωτώ αν γράφουνε”.
Μετά από αυτήν την εισαγωγή, που θα σας προκατέλαβε σίγουρα αρνητικώς, θα πω ευθέως ότι δεν συμφωνώ με τον θεατή που φώναξε “αίσχος” κι έψαχνε να παραλάβει από το βεστιάριο την τσάντα του για να αποχωρήσει του Μεγάρου. Πρώτον, η αισθητική είναι μια καθαρά υποκειμενική υπόθεση και οι προκατασκευασμένες ιδέες κι απόψεις για το πώς πρέπει να ερμηνεύονται τα αριστουργήματα είναι καταδικασμένες. Δεύτερον, η ψυχαγωγία είναι ένα πράγμα και η υψηλή αισθητική ένα άλλο. Καλόν είναι βεβαίως να συνυπάρχουν, όμως δεν δικαιούμαστε να απαιτούμε διαρκώς το αδύνατο. Τρίτον, το κιτς για να είναι “αισθητικά αποδεκτό” πρέπει να ανυψωθεί ελαφρώς από την καθημερινή τετριμμένη χρήση του και να σχολιασθεί εσωτερικώς και αδιοράτως με το στοιχείο τής υποφωσκούσης ειρωνείας.
Με άλλα λόγια, η ψυχαγωγική πρόθεση τού σκηνοθέτη-χορογράφου-σκηνογράφου Κωνσταντίνου Ρήγου φάνηκε ευθύς εξαρχής από την εμφάνιση τού Δημήτρη Λιγνάδη στον ρόλο του κομπέρ. Έκρηξη μεσογειακής βιοενέργειας, καμία βορειοευρωπαϊκή αυτοσυγκράτηση, ουδέν αγγλοσαξωνικό φλέγμα, επιθεωρησιακή κατά το μάλλον ή ήττον ελευθερία – για να μην πω ασυδοσία. Στον ίδιο τόνο κινήθηκε και η Μαρία Ναυπλιώτου και η υπερ-συναισθηματική (σχεδόν μελοδραματική) Τάνια Τσανακλίδου (που καλό θα ήταν να τη θυμόμαστε για τις τραγουδιστικές της επιτυχίες). Μόνον η Νάντια Μπουλέ ήταν φωνητικώς, υποκριτικώς και χορογραφικώς συγκρατημένη και άψογη, σα να ξέφυγε από παράσταση τού Μπρόντγουέι με συμπρωταγωνίστρια την αείμνηστη Δέσπω Διαμαντίδου.
Η παράσταση κέρδιζε στο σκηνογραφικό, στο ενδυματολογικό και στο κινησιολογικό της μέρος κι έχανε στο επίπεδο τής φωνητικής και τής υποκριτικής. Ένας δάσκαλος τραγουδιού κι ένας δάσκαλος υποκριτικής καλόν είναι να πλαισιώνουν τον Κωνσταντίνο Ρήγο στις μελλοντικές εξορμήσεις του. Είναι ταλαντούχος, έχει άποψη και όραμα, επαφίεται όμως στην καλή θέληση τών ηθοποιών. Βεβαίως, αυτό το έκανε κι ο αλησμόνητος Μίνως Βολανάκης, όμως αυτός επέμενε στην εντατική διδασκαλία εκφοράς τού λόγου και στην υποκριτική.
Ο Μιχάλης Μητρούσης στον ρόλο του Γερμανο-εβραίου απολύτως επαρκής στην κωμική επιθεωρησιακή του εμφάνιση. Κινηματογραφικός ο Παναγιώτης Μπουγιούρης έχανε στην φωνητική υπερβολή τών υπολοίπων (πλην τού Γιώργου Νανούρη και τής Νάντιας Μπουλέ). Όλοι οι άλλοι τραγουδούσαν και φώναζαν σα να μη φορούσαν μικρόφωνα-ψείρες. Αυτό το ηχητικό πανδαιμόνιο κατέστρεφε την οπτική ομοιογένεια τής παράστασης. Δεν αρκεί η αριστοτελική “όψις” για να παραχθεί ενιαίο θεατρικό αποτέλεσμα. Χορογράφοι με εικαστική αντίληψη αναγκάζονται να διδαχθούν υποκριτική και ορθοφωνία για να μπορέσουν να διδάξουν τους άλλους, αλλά και για να αποκτήσουν δεξιοτεχνία στη διαχείριση τών μη οπτικών κωδίκων.
Η μουσική απολύτως ταιριαστή με την αισθητική τής όλης παράστασης.
Στο επίπεδο τώρα τής θεματικής, το έργο αυτό, όπως και το “Ζ” τού Βασιλικού κι άλλα παρόμοια είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται χωρίς να γίνεται φάρσα: πάντα με εκατόμβες θυμάτων και χιλιάδες αθώα πρόβατα επί σφαγήν.
Σκέφτομαι ότι η εποχή μας έχει πολλές ομοιότητες με τον Μεσοπόλεμο και την Belle Epoque. Κανείς δεν έχει λεφτά κι όλοι τρέχουν να διασκεδάσουν σα να είναι η τελευταία τους ώρα. Αυτή η φριχτή αίσθηση ασφυξίας αναγκάζει τους καλλιτέχνες είτε να ελαφρύνουν την αισθητική και τον τόνο τους είτε να χρησιμοποιήσουν τη “βαριά κουλτούρα” με ομοιοπαθητικό τρόπο, ελπίζοντας ότι θα βοηθήσουν το κοινό τους να λησμονήσει για λίγο ή να μετουσιώσει τα προβλήματά του σε αφορμές ευτυχίας. Φτάσαμε πάλι στο σημείο εκείνο (μετά από σαράντα χρόνια δανεικής και πλαστής ευωχίας) να νιώθουμε τυχεροί που έχουμε ένα φαγάκι κι ένα κρεβάτι για να κουκουλωθούμε ελλείψει θερμάνσεως. Κι ένα θέατρο για να ψυχαγωγηθούμε παρακολουθώντας ως θεατές τα δεινά των κατατρεγμένων ανθρώπων που είχαν την ατυχία να ζήσουν σε κρίσιμες μεταβατικές εποχές.
Συμπέρασμα: αν θέλετε να περάσετε μια διασκεδαστική βραδιά πηγαίνετε τρέχοντας στην αίθουσα Τριάντη τού Μεγάρου Μουσικής, μαζί με τα πλήθη που συνωστίζονται κάθε βράδυ εκεί. Προβλέπω ότι το “Cabaret” θα παίζεται τουλάχιστον μέχρι την Πρωτοχρονιά. Όσοι όμως πηγαίνετε με το χέρι στην σκανδάλη έτοιμοι να κάνετε συγκρίσεις, να αφορίσετε, να κατακρίνετε, να καταδικάσετε και τα λοιπά και τα λοιπά, καλύτερα καθήστε στην ασφάλεια τού σπιτιού σας και δείτε τα αριστουργήματα στο βίντεο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
4 – 20 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013/
17:00, 20:00 & 21:00
Το πολυβραβευμένο Καμπαρέ, που σφράγισε την ιστορία των μιούζικαλ, τόσο ως θεατρικό έργο (8 Βραβεία Τόνυ), όσο και σαν ταινία (8 Όσκαρ), ανεβαίνει σε μία ελληνική υπερπαραγωγή που αναμένεται να αποτελέσει το μεγαλύτερο θεατρικό γεγονός με το οποίο θα ανοίξει ο φετινός χειμώνας. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Κωνσταντίνος Ρήγος και συμμετέχει ένα καστ εξαιρετικών ηθοποιών, τραγουδιστών και χορευτών.
Η υπόθεση εκτυλίσσεται στο Βερολίνο του 1930. Στη σκιά του ναζιστικού εφιάλτη ένα υπόγειο Καμπαρέ κινείται στους ρυθμούς της νύχτας και όλα τα πρόσωπα του έργου, με κυρίαρχο αυτό της νεαρής περφόρμερ Σάλλυ Μπόουλς, ζουν την προσωπική τους ιστορία με φόντο την ταραγμένη εκείνη εποχή.
Είναι βασισμένο στο βιβλίο του Joe Masteroff, στο έργο του John van Druten “I am a camera” και στο διήγημα του Christopher Isherwood “Goodbye to Berlin”.
Στίχοι: Fred Ebb
Μουσική: John Kander
Σκηνοθεσία – Χορογραφία – Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Ρήγος
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Απόδοση στίχων: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική διεύθυνση – ενορχήστρωση : Δημοσθένης Γρίβας
Φωνητική διδασκαλία: Λία Βίσση
Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης
Συνεργάτης-Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος, Έλενα Σκουλά
Βοηθός χορογράφου: Νίκος Μαριάνος
The Emcee: Δημήτρης Λιγνάδης
Sally Bowles: Μαρία Ναυπλιώτου
Fräulein Snhneider: Τάνια Τσανακλίδου
Herr Schultz: Μιχάλης Μητρούσης
Ernst Ludwig: Παναγιώτης Μπουγιούρης
Clifford Bradshaw: Γιώργος Νανούρης
Fräulein Kost: Νάντια Μπουλέ
Συμμετέχουν:
Max: Χρήστος Τανταλάκης
Bobby: Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης
Χορεύουν οι: Πάνος Αθανασόπουλος, Ελίζα Γεροντάκη, Αλεξάνδρα Γρηγορίου, Άννα Μάγκου, Ραφαήλ Σωτήρης Μποβολανέας, Αναστάσιος Ξιαρχογιαννόπουλος, Χρήστος Ξυραφάκης, Ιόβη Φραγκάτου, Φανή Φωκά, Wiveca Hartmann
Δημοσθένης Γρίβας μπάσο
Κώστας Γιαξόγλου πιάνο
Άγγελος Τζαμαρίας τρομπόνι
Στέλιος Χατζηκαλέας τρομπέτα, φλικόρνο
Χρήστος Κωνσταντινίδης ντραμς
Γιώργος Κάστανος τενόρο σαξόφωνο, κλαρινέτο
Γιώργος Κοντομιχάλης άλτο σαξόφωνο, φλάουτο
Το “Ζ” του Βασιλικού Ζει στο Εθνικό Θέατρο
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η παθογένεια τής ελληνικής κοινωνίας που εκτρέφει τον φασισμό στα φτωχά, υποαπασχολούμενα, άνεργα και παραζαλισμένα στρώματά της, εξακολουθεί και σήμερα να επαναλαμβάνει την Ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές. Μόνο τα ονόματα αλλάζουν. Η βία γεννάει βία. Η Εξουσία από την εποχή τού Προμηθέα ήδη σχηματίζει τριάδα με το Κράτος και τη Βία. Οι κρατούντες επιχειρώντας να διασφαλίσουν τα κεκτημένα τους πιέζουν μέχρις ασφυξίας τα υπό-κείμενα «τούβλα» τής πυραμίδας με αποτέλεσμα να κινδυνεύει τόσο η συνοχή του κοινωνικού ιστού όσο και η ευστάθεια, η στατική επάρκεια και η εν γένει συμπεριφορά ως ενιαίου “σώματος” του οργανισμού που λέγεται έθνος, χώρα, λαός ή όπως αλλιώς επιλέγεται ανάλογα με τα συμφραζόμενα.
Το πανίσχυρο παρακράτος που δολοφόνησε εν ψυχρώ και χωρίς αναστολές τον Γρηγόρη Λαμπράκη είναι ακόμα πανίσχυρο, γιατί βασίζεται στο Σκοτάδι, στην Άγνοια και στη Μισαλλοδοξία. Οι δημοκράτες που οραματίζονται την ειρήνη, την ελευθερία, την ισότητα, την ισονομία και την ελευθερία όλων των ανθρώπων βρίσκονται και πάλι στο στόχαστρο. Τα “σταγονίδια” στους κόλπους των μηχανισμών εξασφαλίσεως τής τάξεως κάνουν τη δουλειά τους: διαβρώνουν μέχρι σκουριάς τον ήδη δυσκίνητο κρατικό μηχανισμό και διευρύνουν το χάσμα δυσπιστίας μεταξύ προνομιούχων και νεοπτώχων.
Το χειρουργικής ενάργειας έργο τού Βασίλη Βασιλικού με τον συμβολικό, αφαιρετικό και άκρως υποδηλωτικό τίτλο “Ζ” (όπως λέμε Ζευς, Ζωή, Ζέον Ύδωρ…) ζει στo “Κτήριο Τσίλλερ – Σκηνή Νίκος Κούρκουλος” τού Εθνικού μας Θεάτρου και θριαμβεύβει, απολαμβάνοντας το αμέριστο χειροκρότημα και τις επιδοκιμασίες τού κοινού, που προβληματίζεται, συγκινείται κι εγγρηγορεί μετά τις τόσες ομοιότες τού όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος με το επαχθές παρόν.
Η Έφη Θεοδώρου επέτυχε (συνεπικουρούμενη από μια πλειάδα καλών ηθοποιών και συντελεστών τού θεατρικού θαύματος) μέσα από τη χρήση μπρεχτικών κωδίκων και τονίζοντας στο έπακρο τη θεατρικότητα τού εγχειρήματος να καταστήσει τόσο σύγχρονο το επιτυχημένο διεθνώς μυθιστόρημα τού Βασίλη Βασιλικού ώστε να περιττεύει κάθε μελοδραματισμός και τάση φυγής από τα δύσκολα τής βάρβαρης πλέον καθημερινότητάς μας. Η ανάγκη τής επιστροφής στις ανθρωπιστικές αξίες, στην αλληλεγγύη και στην άνευ όρων, ανιδιοτελή, απελευθερωτική αγάπη προς τον πλησίον και προς εαυτόν.
Η φιγούρα τής χήρας τού θυσιασθέντος ήρωα που μονολογεί για το εσωτερικό της δράμα και τη στέρηση τής ιδιωτικής της ευτυχίας ηχεί συμπληρωματικά αλλά υπολείπεται τού κοινωνικού δράματος που βιώνουμε όλοι εκόντες άκοντες. Ένα από τα “καλά” της Κρίσης είναι ότι αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την καταφυγή σε ιδιωτικούς παραδείσους και την απόδραση σε φανταστικά-φασματικά τοπία προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις καθημερινές προκλήσεις και να διαχειριστούμε την ανέχεια υλικών, ψυχικών και πνευματικών αγαθών.
Εκπληκτικά υποδηλωτική και συνεισφέρουσα στο απομυθοποιητικά επικό αποτέλεσμα της παράστασης η μουσική τού Νίκου Πλάτανου. Τελείως αφαιρετικά και λειτουργικά τα σκηνικά τής Εύας Μανιδάκη συνέτειναν στην πρωτεϊκή μεταμόρφωση τών ηθοποιών και στην “κινηματογραφική” εναλλαγή τών εικόνων. Τα κοστούμια που σχεδιάσε η Ιωάννα Τσάμη αρχκούντως διαχρονικά, αλλά και υποδηλωτικά τής εποχής συγγραφής τού έργου. Ιδιαίτερα αποτελεσματικός ο Ερμής Μαλκότσης στην διδασκαλία τής κίνησης, ενώ οι φωτισμοί τού Σάκη Μπιρμπίλη ισορροπούσαν μεταξύ αποστασιοποιήσεως και θεατρικής μαγείας.
Όλοι οι ηθοποιοί εξαίρετοι. Ξεχώρισαν ο Νίκος Χατζόπουλος και η εκπληκτική Μαρία Κεχαγιόγλου. Για λόγους σκηνικής δικαιοσύνης θα αναφέρω άπαντα τα ονόματα τών άξιων υποκριτών και όλων τών συντελεστών τής θαυμάσιας αυτής δουλειάς που περιποιεί τιμήν στο κτήριο τής οδού Αγίου Κωνσταντίνου:
• Δραματουργική προσαρμογή – Σκηνοθεσία Έφη Θεοδώρου
• Σκηνικά Εύα Μανιδάκη
• Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη
• Μουσική Νίκος Πλάτανος
• Κίνηση Ερμής Μαλκότσης
• Φωτισμοί Σάκης Μπιρμπίλης
• Βοηθός σκηνοθέτη Ασπασία – Μαρία Αλεξίου
• Βοηθός σκηνογράφου Μάρω Τσάγκα
• Βοηθός ενδυματολόγου Δήμητρα Λιάκουρα
Διανομή:
• Θανάσης Δήμου
• Μαρία Κεχαγιόγλου
• Γιάννης Κότσιφας
• Χριστίνα Μαξούρη
• Κίτυ Παϊταζόγλου
• Γιάννος Περλέγκας
• Χάρης Φραγκούλης
• Νικόλας Χανακούλας
• Νίκος Χατζόπουλος
Μην το χάσετε! Προλαβαίνετε ακόμα δύο ημέρες.
Info:
Ζ του Βασίλη Βασιλικού
ΚΤΙΡΙΟ ΤΣΙΛΛΕΡ – ΣΚΗΝΗ «ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΣ»
Το «Ζ: Φανταστικό μυθιστόρημα ενός εγκλήματος» κυκλοφόρησε το 1966 και αφορά στην υπόθεση της δολοφονίας του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη τον Μάιο του 1963. Ο διεθνούς φήμης βραβευμένος συγγραφέας μας Βασίλης Βασιλικός καταγράφει, σε ένα μίγμα δημοσιογραφικής ακρίβειας και λογοτεχνικής μυθιστορίας, τα κρίσιμα γεγονότα, από την άφιξη του Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη μέχρι τη δικαστική έρευνα και τα πρώτα αποτελέσματά της. Υιοθετώντας διαφορετικές τεχνικές αφήγησης, ο συγγραφέας αναδεικνύει τόσο την ανθρώπινη όσο και την πολιτική διάσταση της ιστορίας, φέρνοντας στο φως πρόσωπα και καταστάσεις που έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στην εικόνα της σημερινής Ελλάδας.
Το μυθιστόρημα-ντοκουμέντο του Βασίλη Βασιλικού, αν και συνδεδεμένο με μια συγκεκριμένη και εξαιρετικά σημαντική περίοδο της σύγχρονης ιστορίας μας, αποτυπώνει τις διαχρονικές πολιτικές και κοινωνικές αντιφάσεις της πατρίδας. Η Έφη Θεοδώρου επεξεργάζεται το εκρηκτικό αυτό υλικό και, με τη συμβολή των έμπειρων συνεργατών της, φωτίζει ιδιαίτερα τον ψυχικό κόσμο των ηρώων και κυρίως την ιδεολογική στάση του ανθρώπου που επιμένει να οραματίζεται έναν ειρηνικό και δίκαιο κόσμο, χωρίς να διστάζει μπροστά στον κίνδυνο και τις απειλές.
Πρώτη παράσταση: 20/12/2012
Τελευταία παράσταση: 24/02/2013
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη – Σάββατο: 21:00, Κυριακή: 19:00. (Σάββατο 16/2, και 23/2 : 18:00 και 21:00)
Τηλέφωνο ταμείου:: 210 5288170 – 171
AGGELIKA KOROVESI “time, form, concept”
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η εικαστική έρευνα όταν διαπιδύει σε άλλους χώρους τού επιστητού ή του Αγνώστου εμπλουτίζεται με πολύσημους κώδικες κι αποκτά μια άλλη συμβολοποιητική κι ερμηνευτική των συμβόλων δυναμικότητα. Το παλμογράφημα διαχρονικών ελληνικών λέξεων όπως Αγών Έρως Ύδωρ Ειρήνη Ζωή Αρμονία Αήρ έδωσε στην εμπνευσμένη γλύπτρια Αγγέλικα Κοροβέση τις απαραίτητες κυματομορφές για να μεταπλάσει στον φαντασιακό της χώρο το Άλογο σε εύλογο και το μυστήριο σε οικείο. Η λέξη Ζωή θυμίζει ανθρώπινο σώμα, η λέξη Έρως αναλύεται στο πάντρεμα δύο κυματομορφών-σωμάτων, το Ύδωρ μοιάζει με παγωμένη υδροροή, η λέξη Ειρήνη μεταφράστηκε ιδιοφυώς από την εκπληκτικά πρωτότυπη και μοναδική γλύπτρια Αγγέλικα Κοροβέση στη συσσωμάτωση αλληλέγγυων όντων. Βεβαίως υπάρχουν και πιο σύνθετες απεικονίσεις τού Αόρατου, όπως ο “Δίσκος της Εξέλιξης”, που δεν ξέρω πόσο δαρβινικός είναι, προσομοιάζει όμως στον “Δίσκο τής Φαιστού” κι οπωσδήποτε τιμάει τον ελληνικό πολιτισμό απανταχού της Γης. Αυτή η ελληνοκεντρικότητα, χωρίς στείρους εθνικισμούς, αποκλεισμούς κι αντιπαραθέσεις αναδεικνύει την Αγγέλικα Κοροβέση σε πρέσβειρα πολιτισμού. Μακάρι να πληθαίνουν αυτές οι φωνές που τιμούν το αληθινό πρόσωπο τής σημερινής Ελλάδας που αγωνίζεται κι αγωνιά, δημιουργεί και δοξάζει το ανθρώπινο μέτρο ως μόνη Ιδέα κυτταρική τής Δημοκρατίας.
Σοφία Οικονομάκη “Το ταξίδι της μάσκας” στην γκαλερί “Αέναον”
Από τον κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο κόσμος τών πνευμάτων αναδεικνύεται πάνω από τον πολύχρωμο, χαοτικό κόσμο των ζωντανών με τις ανάγλυφες μάσκες που συμβολίζουν το άχρονο, το αιώνιο, το αναλλοίωτο, σε αντίστιξη του πρόσκαιρου και του θνησιγενούς. Στην γκαλερί Αέναον η Σοφία Οικονομάκη ξεδιπλώνει τον παγανιστικό κόσμο της από χώρας εις χώραν κι από τοπίου εις τοπίον μέσα από καπνούς αναπνεύσιμους κι αιθαλομίχλη των πολιτισμένων που αναζητούν και ξαναβρίσκουν τη σύνδεσή τους με τη Φύση. Ελληνική η ματιά της, ανθρωποκεντρικός ο ζωγραφικός της διαλογισμός, ανατομία τού Όλου μέσα από “φέτες ζωής” που σπαρταρούν σαν χέλι έξω από το νερό. Έκδηλος ο συμβολισμός εμποτίζει την εικαστική της περιπλάνηση με την ποίηση τού διαχρονικού. Από τις πλέον πρωτότυπες και συγκινησιακώς φορτισμένες εκθέσεις της φθινοπωρινής περιόδου που μόλις τώρα άρχισε.
Μην το χάσετε.
Info: ΑΕΝΑΟΝ Art Gallery, Νεοφύτου Βάμβα 5, 106 74 Πλ. Κολωνακίου, τηλ. 2106711264, fax 2106745086, e-mail: aenaon.art@gmail.com
Αφθονία Μπουρέικ
σε αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας (Κερδίζοντας από τις ενεργειακές πύλες αφθονία)
Κοιτάζοντας προσεχτικά τον τίτλο και τον υπότιτλο, ο προσεκτικός αναγνώστης θα αναγνωρίσει την ποιητική δεινότητα του Κωνσταντίνου Μπούρα, αφού σε κυκλική φορά επαναλαμβάνεται η λέξη «αφθονία». Ναι, ακριβώς, αυτός που υπογράφει το βιβλίο, που παρουσιάζουμε σήμερα, δεν είναι άλλος, από τον Κωνσταντίνο Μπούρα. Μια ματιά στο βιογραφικό του, θα μας κάνει να καταλάβουμε, ότι βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα συγγραφέα, με πολλές ικανότητες και σπουδές. Ξέρω, ότι δεν θέλει να αναφερόμαστε στα παλιά του, όμως οφείλω να σταθώ στην αφετηρία του. Κι αυτό, γιατί η διαδρομή, που έχει επιτελέσει μέχρι σήμερα, είναι μεγάλη και δύσβατη. Ας σταθούμε, όμως, στους σημαντικότερους σταθμούς.
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας είναι συγγραφέας 26 μέχρι τώρα εκδοθέντων βιβλίων στην ελληνική και στη γαλλική γλώσσα. Ως κριτικός λογοτεχνίας και θεάτρου αρθρογραφεί από το 2008 στην Ελευθεροτυπία, καθώς και σε λογοτεχνικά, έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων σχετικών με την αρχαία Ελλάδα έχει συνεργαστεί με τους εκδοτικούς οίκους «Αρμονία», «Πατάκη» και «Σαββάλα». Το αρχαίο δράμα είναι βασικός άξονας τού συγγραφικού και θεωρητικού του ενδιαφέροντος. Είναι αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών (1994), κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου D.E.A. Paris III – La nouvelle Sorbonne στο θέατρο και στις τέχνες του θεάματος και διπλ. μηχανολόγος μηχανικός τού Ε.Μ.Π. (1985), επάγγελμα το οποίο ασκεί συνεχώς και αδιαλείπτως, παράλληλα με την εντατική συγγραφική του ενασχόληση.
Απ’ αυτά τα λίγα, και από όσα κρύφτηκαν επιμελώς, διαπιστώνουμε το πολύπλευρο ταλέντο του. Από τότε, που γνωριστήκαμε, στα πλαίσια ενός σεμιναρίου δημιουργικής γραφής, γίναμε φίλοι, αφού κι οι δυο λατρεύουμε τα μονοπάτια της λογοτεχνίας. Συχνά πυκνά, ανταλλάσσουμε απόψεις για ο,τιδήποτε αφορά την τέχνη της γραφής και του θεάτρου. Η αναγγελία του «Αφθονία Μπουρέικ» στάθηκε μια ξαφνική, ευχάριστη έκπληξη. Το βιβλίο αυτό, δουλευόταν συστηματικά και σιωπηλά, καθ’ όλη την διάρκεια της γνωριμίας μας.
Και μόνον, από τον τίτλο, αντιλαμβάνεται κανείς το περιεχόμενο, που αναφέρεται σε επισκέψεις σε αρχαιολογικούς χώρους, τόσο στην Αττική, όσο και στην υπόλοιπη Ελλάδα. Μέσα στις σελίδες, μορφοποιείται μια ομάδα ατόμων ρέικι, με δάσκαλο έναν μεσήλικα σοφό, που περιφέρεται στα αρχαία μνημεία, αντλώντας ενέργεια από τις πύλες του σύμπαντος. «Εδώ ερχόμαστε κάθε μέρα για να διαλογιστούμε και να γαληνέψει η ψυχή μας. Πηγαίνουμε και καθόμαστε λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα στον βράχο που δίδαξε ο Απόστολος Παύλος στον Άρειο Πάγο. Έτσι η ζωή περνάει πιο εύκολα κι η αναπνοή μας βγαίνει αβίαστη. Στο ρέικι μάθαμε να αναπνέουμε συνειδητά. Αυτή είναι μεγάλη τέχνη. Τέχνη ζωής».
Ο σοφός δάσκαλος παίρνει διάφορες μορφές, όπως ακριβώς ο καλοκάγαθος παππούς, που αφηγείται τα παραμύθια στα εγγόνια του, ή η καλή νεράιδα μεταμορφώνει τα άσχημα σε ωραία, τα κακά σε καλά, τα απραγματοποίητα σε εφαρμόσιμα. Η διήγηση δεν αποκλείει τίποτα. Όλα, μπορούν να συμβούν, αλλά και κάθε τι, μπορεί να παραμένει ακίνητο, στην σιωπή του.
Εκτός των γνώσεων, ιστορικών και πραγματολογικών, γίνεται διδασκαλία κι ερμηνεία για «θέματα, εκτός του κόσμου τούτου». Το βιβλίο, λοιπόν, διαβάζεται απνευστί και, σαν παραμύθι. Αφού η φαντασία, τρέχει λαγαρό νερό, ποτίζοντας ψυχές και πνεύματα, που διψούν. Έτσι, ο αναγνώστης γίνεται μέλος της ομάδας και συμμετέχει σε όλα τα τελετουργικά και τις μυήσεις της.
Μας λέει ο συγγραφέας : «Βεβαίως, όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα που περιγράφονται είναι απολύτως φανταστικά και ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την πραγματικότητα. Οι ιδεολογικές, θρησκευτικές ή μεταφυσικές πεποιθήσεις των ηρώων αφορούν αποκλειστικά και μόνον τους ίδιους και δεν αντικατοπτρίζουν τις δικές μου απόψεις. Σε μια εποχή ανεξιθρησκείας ο καθένας είναι ελεύθερος να λατρεύει τον δικό του θεό. Εξάλλου ο Πρωταρχικός Δημιουργός, απ’ όπου εκπορεύονται τα πάντα, είναι αποκλειστικά και μόνον Ένας». Όπερ μεθερμηνευόμενων, ο καθένας πιστεύει ό,τι του αρέσει και ορέγεται.
Μέσα σε τοπία, που περιβάλλει ο Αττικός ουρανός, καθώς κι ο γαλάζιος ουρανός της πατρίδας μας, σωματοποιούνται τα αρχαία μυστήρια. Μέσα σε τοπία, απαράμιλλης ομορφιάς, αρχαία δράματα ξαναφωτίζονται κι επανέρχονται, για λίγο, στο παρόν. Με την βοήθεια της μυθοπλασίας, οι πύλες του σύμπαντος ανοίγουν, για να φορτώσουν «ενέργεια» ομορφιάς, γαλήνης, ευεξίας στους παριστάμενους. Εκεί, καθισμένοι στις ακροθαλασσιές, στα βράχια και στα όρη, στους λόφους, ή στα δάση, οι ψυχές αγαλλιάζουν, γευόμενες «το νέκταρ και την αμβροσία» των αρχαίων προγόνων.
«Στον Νέο Κόσμο που ανατέλλει θέσιν έχουν οι ελεήμονες, οι αγαπώντες, οι προσφέροντες, οι ανιδιοτελείς, οι παραγωγικώς δημιουργικοί, αυτοί που καίγονται (μεταφορικά και όχι πλέον – ποτέ πια – κυριολεκτικά) για την Αλήθεια… Σεμνότητα και ταπεινοφροσύνη. Κανείς μας δεν τα ξέρει όλα. Είμαστε φτωχά, πρόσκαιρα όντα της στιγμής, όπως θα έλεγε ο Καβάφης. Μισότυφλοι οδηγούν τυφλούς.
Κουλοί πλένουν τα πόδια λεπρών. Ανάπηροι ξεναγούν αρτιμελείς στον κήπο της Γνώσεως. Κανείς δεν είναι τέλειος. Αλαζονεία, ο φθόνος, ο ωχαδερφισμός, ο κακώς εννοούμενος ανταγωνισμός, δεν έχουν θέση σε αυτόν τον αγώνα. Κι όπως λέει ο Απόστολος Παύλος «εάν τες γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω ουδέν είμι». Χιούμορ λοιπόν, φίλτατοι, και καλή καρδιά».
Να, λοιπόν, που το κίνητρο του συγγραφέα, είναι η αγάπη. Κι αυτό είναι το συγκινητικότερο όλων. Η αγάπη του για τον πλησίον, για τον άνθρωπο που μοχθεί, και εκείνον, που παλεύει σ’ αυτό το σκοτεινό πέλαγος της κρίσης. Βάζει τον πρώτο λίθο της έμπνευσης ο συγγραφέας. Χτίζει, ώρα με την ώρα, μέρα με την μέρα, και σταχυολογεί τις σελίδες αυτού του βιβλίου, που κάποιοι ξεφυλλίζετε. Η αγάπη, το μέγιστο αγαθό, οδήγησε τον συγγραφέα να συγγράψει το «Αφθονία μπουρέικ» και να μας το χαρίσει, απλόχερα και γενναιόδωρα. Δεν σας κρύβω, ότι μια πονηρή σκέψη, χαριτωμένη, πέρασε από το μυαλό μου. Το «μπουρέικ» θα μπορούσε να είναι μπουρέκι ανατολίτικο, πεντανόστιμο, εύγεστο και χορταστικό, όπως ακριβώς το βιβλίο, που ετοίμασε ο Κωνσταντίνος Μπούρας, με αγάπη, στοργή, χιούμορ, υπευθυνότητα, σεβασμό, κι όλες τις λοιπές αρετές, που συνθέτουν ένα έργο τέχνης.
Καλοτάξιδο κι ευπώλητο: «Το Αφθονία Μπουρέικ», άνεμοι και θύελλες να μη το εμποδίσουν κι οι Σειρήνες ευνοϊκές, να το συνοδεύουν στα χρόνια μέσα.
Καλή Ανάγνωση
Χρήστος Ναούμ
Υγρά Μάτια
από τον Χρήστο Ναούμ
Πόσο δύσκολο είναι να ξετυλίγεται μια ερωτική ιστορία, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα; Πολύ, είναι η απάντηση. Όχι όμως για τα δυο νέα παιδιά, που επωμίσθηκαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τόσο ο κ. Β. Τσιγκριστάρης, όσο κι ο κ. Α. Σιδέρης, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, για να υποστηρίξουν μια ιστορία με πολλές ψυχο-παθολογικές παραμέτρους των ηρώων. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Προσκλήθηκα να παρακολουθήσω την παράσταση «Υγρά Μάτια» στο συμπαθητικό θεατράκι της οδού Παραμυθίας. Το έργο έγραψε και σκηνοθέτησε ένας νέος, πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης, ο κ. Κ. Παπάς.
Από την πρώτη στιγμή, που άρχισε η παράσταση, το έργο πήρε τις διαστάσεις, μιας πραγματικής ερωτικής ιστορίας, που ναι μεν άρχισε απλά, αλλά τέλειωσε τραγικά. Όλα εξελίχθηκαν γρήγορα, χωρίς κοιλιές και ατέλειωτες κουραστικές παύσεις. Δυο νέοι άντρες συναντιούνται κι αρχίζουν σιγά σιγά να ανοίγουν τις καρδιές τους. Ο έρωτας είναι εκείνος, που απερίσκεπτα, θα τους ρίξει τα βέλη του. Οι δυο άνδρες εμπλέκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση, όλο εντάσεις. Ο ένας, από τους δύο, βαδίζει σ ένα δύσκολο και απότομο δρόμο, αφού σίγουρα δεν ξέρει, τι συναισθήματα έχουν αναπτυχθεί μέσα του. Με κανένα τρόπο, δεν θέλει λογικά να ερωτευτεί, τον «άλλον». Αφού πρόκειται, για άτομο του ίδιου φύλου με εκείνον. Κι όπως πολλές φορές, θα πει. «Τι δουλειά έχω, με σένα;» Πέρα όμως από την λογική, τα συναισθήματα κυριαρχούν. Τον οδηγούν ορμητικά σε μια σχέση, η οποία αντί να φέρνει χαρά, λύτρωση και ανακούφιση, τον σπρώχνει σε μια νεύρωση, στα όρια της ψυχοπαθολογίας. Εδώ, να πούμε ότι, ο κ. Τσιγκριστάρης ξεπερνά εαυτόν, και παρουσιάζει έναν «νέο» από την επαρχία, συμπλεγματικό, με εσωτερικές συγκρούσεις, που οδηγείται στην παραφροσύνη. Η υποκριτική του ξεπερνά το μελό και γίνεται, ρεαλιστικά, δραματική. Όμως, σ’ αυτό τον βοηθά, κι ο συμπρωταγωνιστής του ο κ. Α. Σιδέρης, ο οποίος στέκεται εξίσου άριστος, στην υποκριτική του δεινότητα. Είναι ερωτευμένος αλλά κατανοεί ότι αυτή η σχέση είναι αδιέξοδη. Έτσι, με ψιλές πινελιές σκιαγραφεί, τον «άλλον», που βιώνει μια ανίερη απώθηση. Η σκηνοθετική ματιά, λιτή, απέριττη, ξεσκεπάζει τον υποκριτικό χαρακτήρα της κοινωνίας, η οποία στέκει απλός θεατής, όπως κι εμείς στην παράσταση. Αυτό, το κακό, δεν τον προλαβαίνει κανένας, γιατί απλά υπάρχουν σοβαρότερα και σημαντικότερα από μια ομοφυλόφιλη σχέση. Κανείς δεν δίνει διάρα τσακιστή.
Το έργο μ΄ έβαλε σε σκέψεις. Πως, μια κατά τ’ άλλα ευνομούμενη πολιτεία, επιτρέπει αυτές τις ασχήμιες; Πως αφήνει τους ανθρώπους της να δυστυχούν, ενόσω θα μπορούσε να είχε βρει λύσεις, ουσιαστικές και χρήσιμες. Αυτά κι άλλα σκεφτόμουνα, από μια παράσταση που αξίζει να την δείτε. Όλοι οι συντελεστές, δίνουν τα υστερήματα από τις ψυχές τους και δημιουργούν μια παράσταση, άξια να αγαπηθεί, μέχρι το τέλος της.
Σε τηλεδιάσκεψη με τον διακεκριμένο ποιητή Richard Blanco.
Από τον ποιητή και κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Οι ποιητές δεν έχουν πατρίδα. Ανήκουν στην Ανθρωπότητα. Είναι οι κτίστες του Πολιτισμού. Εργάζονται για την Ελευθερία, την Ισότητα, τη Δημοκρατία. Ο Richard Blanco γνώρισε τρεις πατρίδες: η μητέρα του έγκυος έφυγε από την Κούβα, τον γέννησε στη Μαδρίτη στις 15 Φεβρουαρίου του 1968 και σαράντα πέντε ημέρες μετά, η οικογένεια αναζήτησε και βρήκε την τύχη της στη φιλόξενη χώρα της Δημοκρατίας, όπου τους υποδέχτηκε το Άγαλμα της Ελευθερίας με τη συμβολική ηλιακή δάδα, αντίγραφο του αγάλματος του Ήλιου, που ως Κολοσσός της Ρόδου κοσμούσε το ομώνυμο λιμάνι.
Όπως μας είπε σε τηλεδιάσκεψη, που έλαβε χώρα σε συνεργασία του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικάνικης Πρεσβείας με τον “Κύκλο Ποιητών”, ο Richard Blanco βρήκε στην Αμερική το ιδανικό έδαφος για να ριζώσει και να ξεδιπλώσει όλες τις δυνατότητες της πολύπλευρης ύπαρξής του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δημιουργική γραφή, δήλωσε ανοικτά από το τρίτο βιβλίο την ομοερωτική του διάθεση και κλίση, δίδαξε ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και τώρα, μετά την αναγόρευσή του από τον Πρόεδρο Ομπάμα ως ο πέμπτος “Inaugural poet” στην Ιστορία της Μεγάλης αυτής χώρας, είναι έτοιμος πια να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γραφή, αναζητώντας καινούργιες ισορροπίες “μεταξύ αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου” (όπως απάντησε χαρακτηριστικά στην ερώτησή μου: “μήπως το να χτίζετε ως μηχανικός είναι ο εξισορροπητικός εκείνος παράγοντας μεταξύ ποιήσεως και πραγματικότητας, ποιήσεως και πολιτικής, ποιήσεως και σκληρής πραγματικότητας;”).
Κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης αυτής τηλεδιάσκεψης που διοργάνωσαν με περισσή φροντίδα κι επαγγελματισμό τα εξαίρετα στελέχη του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικάνικης Πρεσβείας, στην αρχή ο προσηνής και χαμογελαστός ποιητής μάς συστήθηκε, μίλησε για τα παιδικά κι εφηβικά του χρόνια, για την πολυπολιτισμική Αμερική, για τις σπουδές και τη γραφή του, για την ανάγκη του να εκφράσει δημόσια κι ελεύθερα τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, για την πολιτική και τη Δημοκρατία, για την ελευθερία του ανθρώπου που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να αναπτύσσει ελεύθερα τις δεξιότητες και τις ικανότητές του.
Μετά, διάβασε, με τη βαθιά εκφραστική φωνή του, δύο έξοχα ποιήματα, που διακρίνονταν από αφηγηματική επάρκεια, ρυθμική μέριμνα, υφολογική ομοιογένεια και ρητορική ευστοχία. Γενικά, τόσο ο γραπτός όσο και ο προφορικός λόγος του Richard Blanco μαρτυρά έναν υψηλό δείκτη συναισθηματικής και μαθηματικής νοημοσύνης. Ο ίδιος εξάλλου εξήρε το γεγονός ότι το να κτίζεις μία γέφυρα και να δομείς ένα ποίημα είναι ανάλογες διαδικασίες, αφού κινητοποιούν τις ίδιες μαθηματικές δυνατότητες του εγκεφάλου.
Συνολικά, ήταν μια απολύτως ξεχωριστή εμπειρία, να συνομιλείς πρόσωπο με πρόσωπο (μεσολαβούσης της Τεχνολογίας) με έναν σύγχρονο δρώντα ποιητή. Μία επιτυχημένη δραστηριότητα του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, που ελπίζουμε να συνεχιστεί και να αποδώσει καρπούς, προς όφελος της επικοινωνίας των ζωντανών κυττάρων πολιτισμού σε όλον τον κόσμο.
Στα χρόνια της γενικευμένης πολιτισμικής Κρίσης είναι απαραίτητο να συνεργαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να ακούμε και να βλέπουμε, να ανταλλάσσουμε απόψεις και ιδέες με τους συγχρόνους μας. Και ο,τιδήποτε συμβάλλει σε αυτή την προοπτική είναι ευκταίο και καλοδεχούμενο.
Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras
“Υγρά Μάτια” στο “Θέατρο Παραμυθίας”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σαν φανατικός θεατής σπανίως βλέπω το ίδιο έργο δύο και τρεις φορές στην ίδια διανομή. Όταν, βεβαίως, παίζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά, με άλλους ηθοποιούς, σπεύδω να κρίνω τις ερμηνείες, να βγάλω συμπεράσματα και να διακρίνω λεπτές αποχρώσεις του κειμένου που μου είχαν διαφύγει την προηγούμενη φορά.
Στην περίπτωση του πρωτότυπου έργου του Κωνσταντίνου Παππά “Υγρά Μάτια”, το είχα δει μια φορά πέρυσι, διάβασα το βιβλίο-πρόγραμμα με το πλήρες κείμενο του έργου από τις εκδόσεις “Ν. & Σ. Μπατσιούλας”, αλλά είδα και τη φετεινή παράσταση δύο συνεχείς φορές. Πρώτον, για λόγους θεατρολογικής έρευνας και δεύτερον, γιατί με τις δυναμικές ερμηνείες του Βασίλη Τσιγκριστάρη και του Άκη Σιδέρη ανακάλυψα άλλες πλευρές αυτού του πολυπρισματικού κειμένου.
Οι υπαρξιακές ανησυχίες δύο νέων τους οδηγούν να κονταροχτυπηθούν μέχρι θανάτου με το πρόσχημα μιας ερωτικής σχέσης που θα αποκαλύψει τη διαρκή, αγεφύρωτη ανάγκη του ανθρώπινου όντος ν’ αγαπηθεί προκειμένου να γνωρίσει και να αποδεχτεί τον εαυτό του, ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων και “κανονικοτήτων”.
Στην φετεινή παράσταση το έργο υπερβαίνει τα στενά όρια της gay θεματολογίας και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου κι ερωτικών επιλογών. Αυτή είναι και η επιτυχία του συγγραφέα και σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Παππά, που διείδε σε αυτό του το δημιούργημα μια φλέβα ενός κοιτάσματος που δεν έχει ακόμα εξερευνηθεί. Ο ρόλος του ομοφυλόφιλου στην νεοελληνική δραματουργία υπόκειται συνήθως σε στερεότυπα, προκαταλήψεις κι εμμονές μιας υποκριτικής επαρχιακής κοινωνίας που κρίνει με όρους μεσαιωνικούς το αυτονόητο δικαίωμα των ανθρώπων να διαλέγουν ελεύθερα το ταίρι τους.
Βεβαίως, οι βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις δημιουργούν αθεράπευτες ενοχές και είναι υπεύθυνες για πολλά κραυγαλέα ή κρυφά εγκλήματα που ποτέ δεν τιμωρούνται. Και ποιο είναι το χειρότερο έγκλημα αν όχι ο στραγγαλισμός της ελεύθερης βούλησης ενός ανθρώπου;
Ο νέος από τον Πόρο έρχεται στην Αθήνα για να πάει στα μπουρδέλα ν’ αποδείξει τον πληγωμένο εγωισμό του, παντρεύεται για τον ίδιο λόγο, όμως βιάζει τη φύση του και αυτοτιμωρείται. Ο συνειδητοποιημένος gay αστός – πλέον – πληρώνει κι αυτός το τίμημα της ελεύθερης επιλογής του να ερωτευτεί ένα μπερδεμένο άτομο, όμως αυτός διασώζεται. Ηθικό δίδαγμα: γνώθι σαυτόν, πάση θυσία κι επειγόντως. Η κρίση δεν μας αφήνει περιθώρια να μην είμαστε ο εαυτός μας.
Ο Βασίλης Τσιγκριστάρης είναι μια αποκάλυψη! Έχει τη στόφα των μεγάλων ηθοποιών και μπορεί να υποδυθεί οποιονδήποτε ρόλο χάρη στην πλαστικότητα, στην κινησιολογική ευφυία του, στον εκφραστικό υποκριτικό του κώδικα, στις φωνητικές του δυνατότητες, στις συναισθηματικές αρετές μιας προσωπικότητας λαμπρής. ΊΔΩΜΕΝ!
Ο Άκης Σιδέρης πιο μετρημένος και λιγότερο εκδηλωτικός, ερμηνεύει με αγγλοσαξωνικό χιούμορ τον ελληνάρα που δουλεύει γκαρσόνι, είναι συγκρατημένος κι αυτοσαρκαστικός, φιλοσοφημένος κι αποστασιοποιημένος. Ακόμα ένα διαμάντι της παράστασης.
Μην την χάσετε!
info:
Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός
Τηλέφωνο: 210-3457904
«ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ»
του Κωνσταντίνου Παππά
από τη θεατρική ομάδα INDIGO
ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Από την Πέμπτη 23 Μαΐου μέχρι την Κυριακή 23 Ιουνίου
για 20 μόνο παραστάσεις
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ
Η Θεατρική ομάδα INDIGO παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά το νεοελληνικό έργο του Κωνσταντίνου Παππά «ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ στο θέατρο Παραμυθίας από την Πέμπτη 23 Μαΐου. Η παράσταση προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία θέματα όπως ο κοινωνικός ρατσισμός, η ελευθερία της έκφρασης και απέσπασε 3 βραβεία (καλύτερο πρωτότυπο κείμενο, πρωτότυπης μουσικής και κινησιολογίας) από τα “θεατρικά βραβεία 2012” που διοργάνωσε το περιοδικό Antivirus και το διαδικτυακό site GI.TV.
Τι μπορεί να συμβεί όταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ δύο αντίθετοι κόσμοι συναντιούνται στο κέντρο της Αθήνας; Δύο νέοι άντρες θα κοιταχτούν στα μάτια, θα εμπλακούν σε μία ξεχωριστή ιστορία αγάπης και θα έρθουν αντιμέτωποι με τα πιο κρυφά μυστικά τους. Μυστικά που η ζωή και το σήμερα συνθηκολογούν για να μας αναγκάσουν να τα κρύψουμε βαθιά μέσα μας – ώσπου να συναντήσουμε δυο υγρά μάτια.
Το έργο διαδραματίζεται στο σήμερα, εστιάζοντας στους χαρακτήρες δύο νεαρών αντρών. Ο Λουκάς, ο οποίος κατάγεται από την επαρχία, είναι εσωστρεφής, με κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα. Ζει με την οικογένειά του, η οποία έχει περίοπτη θέση στην τοπική κοινωνία… Ο Γιώργος ζει μόνος του, είναι εξωστρεφής και έχει υψηλή αυτοπεποίθηση.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ συναντιούνται τυχαία στο κέντρο της Αθήνας.
Ο καθένας τους θα προσπαθήσει να επιβάλει τον δικό του τρόπο ζωής στον άλλον – μία συνεχής κοινωνική, πολιτιστική και κυρίως σεξουαλική σύγκρουση όπου κανένας δεν μπορεί να δεχτεί τις συμπεριφορές του άλλου. Σταδιακά όμως, έρχονται στην επιφάνεια πρωτόγνωρα συναισθήματα… Οι εντάσεις τούς οδηγούν να είναι μαζί αλλά τα προβλήματα είναι περισσότερα απ’ όσα πιστεύουν. Κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του άλλου και η λύτρωση θα έρθει με μία δραματική πράξη απελπισίας.
Οι ήρωες του έργου είναι δύο χαρακτήρες ανθρώπων από αυτούς που βρίσκονται συνέχεια ανάμεσα μας και οι οποίοι δεν βρίσκουν την δύναμη να κάνουν την υπέρβαση και να εξελιχθούν, με αποτέλεσμα να χάνονται στο πλήθος.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης προβάλλονται βίντεο ως αναπόσπαστα κομμάτια της πλοκής.
Το κείμενο και η μουσική της παράστασης κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Μπατσιούλας”
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σενάριο – Σκηνοθεσία : Κωνσταντίνος Παππάς
Μουσική Άγγελος : Σταύρος Μαρκόνης
Επιμέλεια Σκηνικών : Φανή Παλιούρα
Σκηνοθεσία Βίντεο : Τάσος Καφές, Δημήτρης Τσατσούλης
Παραγωγή : INDIGO
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Άκης Σιδέρης, Βασίλης Τσιγκριστάρης
ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ :
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Πέμπτη : 21:30
Παρασκευή : 21:30
Σάββατο : 21:30
Κυριακή : 20:00
Γενική είσοδος : 10 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 90 λεπτά
Τηλ. Κρατήσεων: 6944 116583
Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
Θεατρική ομάδα INDIGO
Η θεατρική ομάδα Indigo δημιουργήθηκε το 2011 από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Παππά, με σκοπό να παρουσιαστούν στο θεατρικό κοινό καινούργιες σκέψεις, πρωτότυπα κείμενα και απόψεις νέων δημιουργών. Την ομάδα απαρτίζουν νέοι καλλιτέχνες, με ταλέντο ο καθένας στο χώρο του, οι οποίοι επιθυμούν να υπηρετήσουν ένα είδος θεάτρου που θα μιλάει σε ανθρώπους της σημερινής γενιάς.
Ο Κωνσταντίνος Παππάς είναι μέλος της εταιρείας Ελλήνων σκηνοθετών, απόφοιτος της δραματικής σχολής «Μοντέρνοι Καιροί» του Κ. Νταλιάνη, αριστούχος πτυχιούχος τραγουδιού μιούζικαλ από το ωδείο Όπερα, με σπουδές μουσικής στο Εθνικό Ωδείο και σπουδές σύγχρονου και κλασικού χορού από την σχολή χορού Ντιάνας Θεοδωρίδου. Από το 2009, συνεργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη με την παιδική σκηνή του θεάτρου Αθηνών του Δημήτρη Αδάμη. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις σε φεστιβάλ χορού και τραγουδιού, καθώς και σε μία μεγάλου μήκους ταινία του Πέτρου Χονιανάκη και σε μία μικρού μήκους ταινία του Arion Pineau. Επίσης είχε παίξει στο μιούζικαλ “Joseph and the amazing technicolor dreamcoat” στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη σε σκηνοθεσία G.Gregory. Τα «Υγρά Μάτια» είναι το πρώτο του έργο που ανεβαίνει σε θεατρική σκηνή.
