Υγρά Μάτια
Πόσο δύσκολο είναι να ξετυλίγεται μια ερωτική ιστορία, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα; Πολύ, είναι η απάντηση. Όχι όμως για τα δυο νέα παιδιά, που επωμίσθηκαν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Τόσο ο κ. Β. Τσιγκριστάρης, όσο κι ο κ. Α. Σιδέρης, έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, για να υποστηρίξουν μια ιστορία με πολλές ψυχο-παθολογικές παραμέτρους των ηρώων. Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Προσκλήθηκα να παρακολουθήσω την παράσταση «Υγρά Μάτια» στο συμπαθητικό θεατράκι της οδού Παραμυθίας. Το έργο έγραψε και σκηνοθέτησε ένας νέος, πολλά υποσχόμενος καλλιτέχνης, ο κ. Κ. Παπάς.
Από την πρώτη στιγμή, που άρχισε η παράσταση, το έργο πήρε τις διαστάσεις, μιας πραγματικής ερωτικής ιστορίας, που ναι μεν άρχισε απλά, αλλά τέλειωσε τραγικά. Όλα εξελίχθηκαν γρήγορα, χωρίς κοιλιές και ατέλειωτες κουραστικές παύσεις. Δυο νέοι άντρες συναντιούνται κι αρχίζουν σιγά σιγά να ανοίγουν τις καρδιές τους. Ο έρωτας είναι εκείνος, που απερίσκεπτα, θα τους ρίξει τα βέλη του. Οι δυο άνδρες εμπλέκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση, όλο εντάσεις. Ο ένας, από τους δύο, βαδίζει σ ένα δύσκολο και απότομο δρόμο, αφού σίγουρα δεν ξέρει, τι συναισθήματα έχουν αναπτυχθεί μέσα του. Με κανένα τρόπο, δεν θέλει λογικά να ερωτευτεί, τον «άλλον». Αφού πρόκειται, για άτομο του ίδιου φύλου με εκείνον. Κι όπως πολλές φορές, θα πει. «Τι δουλειά έχω, με σένα;» Πέρα όμως από την λογική, τα συναισθήματα κυριαρχούν. Τον οδηγούν ορμητικά σε μια σχέση, η οποία αντί να φέρνει χαρά, λύτρωση και ανακούφιση, τον σπρώχνει σε μια νεύρωση, στα όρια της ψυχοπαθολογίας. Εδώ, να πούμε ότι, ο κ. Τσιγκριστάρης ξεπερνά εαυτόν, και παρουσιάζει έναν «νέο» από την επαρχία, συμπλεγματικό, με εσωτερικές συγκρούσεις, που οδηγείται στην παραφροσύνη. Η υποκριτική του ξεπερνά το μελό και γίνεται, ρεαλιστικά, δραματική. Όμως, σ’ αυτό τον βοηθά, κι ο συμπρωταγωνιστής του ο κ. Α. Σιδέρης, ο οποίος στέκεται εξίσου άριστος, στην υποκριτική του δεινότητα. Είναι ερωτευμένος αλλά κατανοεί ότι αυτή η σχέση είναι αδιέξοδη. Έτσι, με ψιλές πινελιές σκιαγραφεί, τον «άλλον», που βιώνει μια ανίερη απώθηση. Η σκηνοθετική ματιά, λιτή, απέριττη, ξεσκεπάζει τον υποκριτικό χαρακτήρα της κοινωνίας, η οποία στέκει απλός θεατής, όπως κι εμείς στην παράσταση. Αυτό, το κακό, δεν τον προλαβαίνει κανένας, γιατί απλά υπάρχουν σοβαρότερα και σημαντικότερα από μια ομοφυλόφιλη σχέση. Κανείς δεν δίνει διάρα τσακιστή.
Το έργο μ΄ έβαλε σε σκέψεις. Πως, μια κατά τ’ άλλα ευνομούμενη πολιτεία, επιτρέπει αυτές τις ασχήμιες; Πως αφήνει τους ανθρώπους της να δυστυχούν, ενόσω θα μπορούσε να είχε βρει λύσεις, ουσιαστικές και χρήσιμες. Αυτά κι άλλα σκεφτόμουνα, από μια παράσταση που αξίζει να την δείτε. Όλοι οι συντελεστές, δίνουν τα υστερήματα από τις ψυχές τους και δημιουργούν μια παράσταση, άξια να αγαπηθεί, μέχρι το τέλος της.
Σε τηλεδιάσκεψη με τον διακεκριμένο ποιητή Richard Blanco.
Από τον ποιητή και κριτικό λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Οι ποιητές δεν έχουν πατρίδα. Ανήκουν στην Ανθρωπότητα. Είναι οι κτίστες του Πολιτισμού. Εργάζονται για την Ελευθερία, την Ισότητα, τη Δημοκρατία. Ο Richard Blanco γνώρισε τρεις πατρίδες: η μητέρα του έγκυος έφυγε από την Κούβα, τον γέννησε στη Μαδρίτη στις 15 Φεβρουαρίου του 1968 και σαράντα πέντε ημέρες μετά, η οικογένεια αναζήτησε και βρήκε την τύχη της στη φιλόξενη χώρα της Δημοκρατίας, όπου τους υποδέχτηκε το Άγαλμα της Ελευθερίας με τη συμβολική ηλιακή δάδα, αντίγραφο του αγάλματος του Ήλιου, που ως Κολοσσός της Ρόδου κοσμούσε το ομώνυμο λιμάνι.
Όπως μας είπε σε τηλεδιάσκεψη, που έλαβε χώρα σε συνεργασία του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικάνικης Πρεσβείας με τον “Κύκλο Ποιητών”, ο Richard Blanco βρήκε στην Αμερική το ιδανικό έδαφος για να ριζώσει και να ξεδιπλώσει όλες τις δυνατότητες της πολύπλευρης ύπαρξής του. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δημιουργική γραφή, δήλωσε ανοικτά από το τρίτο βιβλίο την ομοερωτική του διάθεση και κλίση, δίδαξε ως πανεπιστημιακός δάσκαλος και τώρα, μετά την αναγόρευσή του από τον Πρόεδρο Ομπάμα ως ο πέμπτος “Inaugural poet” στην Ιστορία της Μεγάλης αυτής χώρας, είναι έτοιμος πια να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη γραφή, αναζητώντας καινούργιες ισορροπίες “μεταξύ αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου του εγκεφάλου” (όπως απάντησε χαρακτηριστικά στην ερώτησή μου: “μήπως το να χτίζετε ως μηχανικός είναι ο εξισορροπητικός εκείνος παράγοντας μεταξύ ποιήσεως και πραγματικότητας, ποιήσεως και πολιτικής, ποιήσεως και σκληρής πραγματικότητας;”).
Κατά τη διάρκεια της επιτυχημένης αυτής τηλεδιάσκεψης που διοργάνωσαν με περισσή φροντίδα κι επαγγελματισμό τα εξαίρετα στελέχη του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικάνικης Πρεσβείας, στην αρχή ο προσηνής και χαμογελαστός ποιητής μάς συστήθηκε, μίλησε για τα παιδικά κι εφηβικά του χρόνια, για την πολυπολιτισμική Αμερική, για τις σπουδές και τη γραφή του, για την ανάγκη του να εκφράσει δημόσια κι ελεύθερα τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, για την πολιτική και τη Δημοκρατία, για την ελευθερία του ανθρώπου που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής να αναπτύσσει ελεύθερα τις δεξιότητες και τις ικανότητές του.
Μετά, διάβασε, με τη βαθιά εκφραστική φωνή του, δύο έξοχα ποιήματα, που διακρίνονταν από αφηγηματική επάρκεια, ρυθμική μέριμνα, υφολογική ομοιογένεια και ρητορική ευστοχία. Γενικά, τόσο ο γραπτός όσο και ο προφορικός λόγος του Richard Blanco μαρτυρά έναν υψηλό δείκτη συναισθηματικής και μαθηματικής νοημοσύνης. Ο ίδιος εξάλλου εξήρε το γεγονός ότι το να κτίζεις μία γέφυρα και να δομείς ένα ποίημα είναι ανάλογες διαδικασίες, αφού κινητοποιούν τις ίδιες μαθηματικές δυνατότητες του εγκεφάλου.
Συνολικά, ήταν μια απολύτως ξεχωριστή εμπειρία, να συνομιλείς πρόσωπο με πρόσωπο (μεσολαβούσης της Τεχνολογίας) με έναν σύγχρονο δρώντα ποιητή. Μία επιτυχημένη δραστηριότητα του Μορφωτικού Τμήματος της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα, που ελπίζουμε να συνεχιστεί και να αποδώσει καρπούς, προς όφελος της επικοινωνίας των ζωντανών κυττάρων πολιτισμού σε όλον τον κόσμο.
Στα χρόνια της γενικευμένης πολιτισμικής Κρίσης είναι απαραίτητο να συνεργαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να ακούμε και να βλέπουμε, να ανταλλάσσουμε απόψεις και ιδέες με τους συγχρόνους μας. Και ο,τιδήποτε συμβάλλει σε αυτή την προοπτική είναι ευκταίο και καλοδεχούμενο.
Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras
“Υγρά Μάτια” στο “Θέατρο Παραμυθίας”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σαν φανατικός θεατής σπανίως βλέπω το ίδιο έργο δύο και τρεις φορές στην ίδια διανομή. Όταν, βεβαίως, παίζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά, με άλλους ηθοποιούς, σπεύδω να κρίνω τις ερμηνείες, να βγάλω συμπεράσματα και να διακρίνω λεπτές αποχρώσεις του κειμένου που μου είχαν διαφύγει την προηγούμενη φορά.
Στην περίπτωση του πρωτότυπου έργου του Κωνσταντίνου Παππά “Υγρά Μάτια”, το είχα δει μια φορά πέρυσι, διάβασα το βιβλίο-πρόγραμμα με το πλήρες κείμενο του έργου από τις εκδόσεις “Ν. & Σ. Μπατσιούλας”, αλλά είδα και τη φετεινή παράσταση δύο συνεχείς φορές. Πρώτον, για λόγους θεατρολογικής έρευνας και δεύτερον, γιατί με τις δυναμικές ερμηνείες του Βασίλη Τσιγκριστάρη και του Άκη Σιδέρη ανακάλυψα άλλες πλευρές αυτού του πολυπρισματικού κειμένου.
Οι υπαρξιακές ανησυχίες δύο νέων τους οδηγούν να κονταροχτυπηθούν μέχρι θανάτου με το πρόσχημα μιας ερωτικής σχέσης που θα αποκαλύψει τη διαρκή, αγεφύρωτη ανάγκη του ανθρώπινου όντος ν’ αγαπηθεί προκειμένου να γνωρίσει και να αποδεχτεί τον εαυτό του, ανεξαρτήτως ιδιαιτεροτήτων και “κανονικοτήτων”.
Στην φετεινή παράσταση το έργο υπερβαίνει τα στενά όρια της gay θεματολογίας και απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου κι ερωτικών επιλογών. Αυτή είναι και η επιτυχία του συγγραφέα και σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Παππά, που διείδε σε αυτό του το δημιούργημα μια φλέβα ενός κοιτάσματος που δεν έχει ακόμα εξερευνηθεί. Ο ρόλος του ομοφυλόφιλου στην νεοελληνική δραματουργία υπόκειται συνήθως σε στερεότυπα, προκαταλήψεις κι εμμονές μιας υποκριτικής επαρχιακής κοινωνίας που κρίνει με όρους μεσαιωνικούς το αυτονόητο δικαίωμα των ανθρώπων να διαλέγουν ελεύθερα το ταίρι τους.
Βεβαίως, οι βαθιά ριζωμένες προκαταλήψεις δημιουργούν αθεράπευτες ενοχές και είναι υπεύθυνες για πολλά κραυγαλέα ή κρυφά εγκλήματα που ποτέ δεν τιμωρούνται. Και ποιο είναι το χειρότερο έγκλημα αν όχι ο στραγγαλισμός της ελεύθερης βούλησης ενός ανθρώπου;
Ο νέος από τον Πόρο έρχεται στην Αθήνα για να πάει στα μπουρδέλα ν’ αποδείξει τον πληγωμένο εγωισμό του, παντρεύεται για τον ίδιο λόγο, όμως βιάζει τη φύση του και αυτοτιμωρείται. Ο συνειδητοποιημένος gay αστός – πλέον – πληρώνει κι αυτός το τίμημα της ελεύθερης επιλογής του να ερωτευτεί ένα μπερδεμένο άτομο, όμως αυτός διασώζεται. Ηθικό δίδαγμα: γνώθι σαυτόν, πάση θυσία κι επειγόντως. Η κρίση δεν μας αφήνει περιθώρια να μην είμαστε ο εαυτός μας.
Ο Βασίλης Τσιγκριστάρης είναι μια αποκάλυψη! Έχει τη στόφα των μεγάλων ηθοποιών και μπορεί να υποδυθεί οποιονδήποτε ρόλο χάρη στην πλαστικότητα, στην κινησιολογική ευφυία του, στον εκφραστικό υποκριτικό του κώδικα, στις φωνητικές του δυνατότητες, στις συναισθηματικές αρετές μιας προσωπικότητας λαμπρής. ΊΔΩΜΕΝ!
Ο Άκης Σιδέρης πιο μετρημένος και λιγότερο εκδηλωτικός, ερμηνεύει με αγγλοσαξωνικό χιούμορ τον ελληνάρα που δουλεύει γκαρσόνι, είναι συγκρατημένος κι αυτοσαρκαστικός, φιλοσοφημένος κι αποστασιοποιημένος. Ακόμα ένα διαμάντι της παράστασης.
Μην την χάσετε!
info:
Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός
Τηλέφωνο: 210-3457904
«ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ»
του Κωνσταντίνου Παππά
από τη θεατρική ομάδα INDIGO
ΔΕΥΤΕΡΗ ΧΡΟΝΙΑ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ
Από την Πέμπτη 23 Μαΐου μέχρι την Κυριακή 23 Ιουνίου
για 20 μόνο παραστάσεις
ΚΑΘΕ ΠΕΜΠΤΗ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ
Η Θεατρική ομάδα INDIGO παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά το νεοελληνικό έργο του Κωνσταντίνου Παππά «ΥΓΡΑ ΜΑΤΙΑ στο θέατρο Παραμυθίας από την Πέμπτη 23 Μαΐου. Η παράσταση προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευαισθησία θέματα όπως ο κοινωνικός ρατσισμός, η ελευθερία της έκφρασης και απέσπασε 3 βραβεία (καλύτερο πρωτότυπο κείμενο, πρωτότυπης μουσικής και κινησιολογίας) από τα “θεατρικά βραβεία 2012” που διοργάνωσε το περιοδικό Antivirus και το διαδικτυακό site GI.TV.
Τι μπορεί να συμβεί όταν ένα χειμωνιάτικο βράδυ δύο αντίθετοι κόσμοι συναντιούνται στο κέντρο της Αθήνας; Δύο νέοι άντρες θα κοιταχτούν στα μάτια, θα εμπλακούν σε μία ξεχωριστή ιστορία αγάπης και θα έρθουν αντιμέτωποι με τα πιο κρυφά μυστικά τους. Μυστικά που η ζωή και το σήμερα συνθηκολογούν για να μας αναγκάσουν να τα κρύψουμε βαθιά μέσα μας – ώσπου να συναντήσουμε δυο υγρά μάτια.
Το έργο διαδραματίζεται στο σήμερα, εστιάζοντας στους χαρακτήρες δύο νεαρών αντρών. Ο Λουκάς, ο οποίος κατάγεται από την επαρχία, είναι εσωστρεφής, με κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα. Ζει με την οικογένειά του, η οποία έχει περίοπτη θέση στην τοπική κοινωνία… Ο Γιώργος ζει μόνος του, είναι εξωστρεφής και έχει υψηλή αυτοπεποίθηση.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ συναντιούνται τυχαία στο κέντρο της Αθήνας.
Ο καθένας τους θα προσπαθήσει να επιβάλει τον δικό του τρόπο ζωής στον άλλον – μία συνεχής κοινωνική, πολιτιστική και κυρίως σεξουαλική σύγκρουση όπου κανένας δεν μπορεί να δεχτεί τις συμπεριφορές του άλλου. Σταδιακά όμως, έρχονται στην επιφάνεια πρωτόγνωρα συναισθήματα… Οι εντάσεις τούς οδηγούν να είναι μαζί αλλά τα προβλήματα είναι περισσότερα απ’ όσα πιστεύουν. Κανείς δεν μπορεί να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα του άλλου και η λύτρωση θα έρθει με μία δραματική πράξη απελπισίας.
Οι ήρωες του έργου είναι δύο χαρακτήρες ανθρώπων από αυτούς που βρίσκονται συνέχεια ανάμεσα μας και οι οποίοι δεν βρίσκουν την δύναμη να κάνουν την υπέρβαση και να εξελιχθούν, με αποτέλεσμα να χάνονται στο πλήθος.
Κατά τη διάρκεια της παράστασης προβάλλονται βίντεο ως αναπόσπαστα κομμάτια της πλοκής.
Το κείμενο και η μουσική της παράστασης κυκλοφορούν από τις εκδόσεις “Μπατσιούλας”
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σενάριο – Σκηνοθεσία : Κωνσταντίνος Παππάς
Μουσική Άγγελος : Σταύρος Μαρκόνης
Επιμέλεια Σκηνικών : Φανή Παλιούρα
Σκηνοθεσία Βίντεο : Τάσος Καφές, Δημήτρης Τσατσούλης
Παραγωγή : INDIGO
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Άκης Σιδέρης, Βασίλης Τσιγκριστάρης
ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ :
ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Πέμπτη : 21:30
Παρασκευή : 21:30
Σάββατο : 21:30
Κυριακή : 20:00
Γενική είσοδος : 10 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 90 λεπτά
Τηλ. Κρατήσεων: 6944 116583
Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων: Αντώνης Κοκολάκης
Εmail: kokolakispr@yahoo.gr και kokolakispr@gmail.com
Θεατρική ομάδα INDIGO
Η θεατρική ομάδα Indigo δημιουργήθηκε το 2011 από τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Παππά, με σκοπό να παρουσιαστούν στο θεατρικό κοινό καινούργιες σκέψεις, πρωτότυπα κείμενα και απόψεις νέων δημιουργών. Την ομάδα απαρτίζουν νέοι καλλιτέχνες, με ταλέντο ο καθένας στο χώρο του, οι οποίοι επιθυμούν να υπηρετήσουν ένα είδος θεάτρου που θα μιλάει σε ανθρώπους της σημερινής γενιάς.
Ο Κωνσταντίνος Παππάς είναι μέλος της εταιρείας Ελλήνων σκηνοθετών, απόφοιτος της δραματικής σχολής «Μοντέρνοι Καιροί» του Κ. Νταλιάνη, αριστούχος πτυχιούχος τραγουδιού μιούζικαλ από το ωδείο Όπερα, με σπουδές μουσικής στο Εθνικό Ωδείο και σπουδές σύγχρονου και κλασικού χορού από την σχολή χορού Ντιάνας Θεοδωρίδου. Από το 2009, συνεργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη με την παιδική σκηνή του θεάτρου Αθηνών του Δημήτρη Αδάμη. Έχει συμμετάσχει σε παραστάσεις σε φεστιβάλ χορού και τραγουδιού, καθώς και σε μία μεγάλου μήκους ταινία του Πέτρου Χονιανάκη και σε μία μικρού μήκους ταινία του Arion Pineau. Επίσης είχε παίξει στο μιούζικαλ “Joseph and the amazing technicolor dreamcoat” στο θέατρο Κ. Δανδουλάκη σε σκηνοθεσία G.Gregory. Τα «Υγρά Μάτια» είναι το πρώτο του έργο που ανεβαίνει σε θεατρική σκηνή.
Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΟΠΑ «Μεταξύ Πόλης και Πόλης»
Από τον κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Προλαβαίνετε ακόμα και την τελευταία στιγμή (κυριολεκτικά!) να θαυμάσετε τη θεατρική ομάδα του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΑΣΟΕΕ) στο υπέροχο θέατρο “AlteraPars” της Μίνας Χειμώνα και του Πέτρου Νάκου.
Οι φοιτητές παρουσιάζουν με υποδειγματικά επαγγελματικό τρόπο και ευσυνείδητη πειθαρχία ένα θέαμα βασισμένο σε κείμενα του Καβάφη, του Μπρεχτ (σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη και Πέτρου Μάρκαρη) και του Χάινερ Μύλλερ (σε μετάφραση Ελένης Βαροπούλου) με τον συμβολικό τίτλο «Μεταξύ Πόλης και Πόλης». «Η πόλις θα σ’ ακολουθεί…» όπως έγραψε ο Μεγάλος Αλεξανδρινός μας ποιητής και κατακτητής της Παγκόσμιας Ιστορίας της Λογοτεχνίας, παραμένοντας πιστός στον εαυτό του και στα Ιδανικά της Υψηλής Τέχνης της Μούσας Ερατώς.
Απ’ όλες τις ενότητες συναρπάστηκα από την τρίτη που ήταν αφιερωμένη στη Ρώμη και ειδικά από τον «Οράτιο» του Χάινερ Μύλλερ. Τι δραματική σύγκρουση, τι σύλληψη και σκηνοθεσία, τι άψογη εκτέλεση!
Όλη η παράσταση ανέδιδε τη φρεσκάδα των νέων οικονομολόγων, που μπορεί να μην γίνουν όλοι τους ηθοποιοί (!) αλλά μας διδάσκουν εμάς πώς να είμαστε υποδειγματικοί θεατές.
Γενικά, το ερασιτεχνικό θέατρο είναι και ήταν ανέκαθεν φυτώριο σπουδαίων ανθρώπων του θεάτρου. Ας μην λησμονούμε ότι τόσο ο Κάρολος Κουν ξεκίνησε με τις σπουδαστικές παραστάσεις του Κολλεγίου Αθηνών και η ίδια η Μίνα Χειμώνα από τις παραστάσεις της φοιτητικής ομάδας του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Ίριδα.
Δεν θα ξεχωρίσω κανένα από τα παιδιά, γιατί θα αδικούσα την ευσυνειδησία και τον επαγγελματισμό των υπολοίπων. Εξάλλου υπογράφουν με συγκεκομμένα τα ονόματά τους. Το ίδιο θα ήθελα να κάνει και ο σκηνοθέτης. Αυτός όμως έφερε το βάρος ακέραιο της σύλληψhς-ενορχήστρωσης-σκηνοθεσίας. Ας είμαστε λοιπόν δίκαιοι. Και το όνομα αυτού: Κ. Α. Αλάτσης.
Ήταν όλοι τους υπέροχοι! Μην το χάσετε.
info:
Μεταξύ Πόλης και Πόλης
ΚΑΒΑΦΗΣ / BRECHT / MÜLLER
ΣΥΛΛΗΨΗ / ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ
Κ. Α.Αλάτσης
ΒΟΗΘΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
Ξένια Τσιλοχρήστου, Μαρία Μπρα
ΣΤΟ ALTERA PARS
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΜΕΓ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ 123-ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ (ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ)
ΑΠΟ ΤΙΣ 14 ΕΩΣ ΤΙΣ 19 ΜΑΪΟΥ 2013 ΣΤΙΣ 9 μμ
Είσοδος ελεύθερη (μόνο με κράτηση)
Τηλ. Κρατήσεων
6980676690
«Τρία Κάππα» στο «Θέατρο της Ημέρας»
Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΠΟΥΡΑ
«Θέατρο καταγραφής» και μεταμοντέρνα θεατρική γραφή από έναν νεαρό θεατράνθρωπο τον Σταυριανό Κιναλόπουλο, που εμφανίζεται στη σκηνή του ατμοσφαιρικού «Θεάτρου της Ημέρας» με την τριπλή ιδιότητα του συγγραφέα-σκηνοθέτη-ηθοποιού. Να υποθέσω ότι η επιλογή του αυτή επεβλήθη από λόγους οικονομίας ή αποτελεί συστατικό στοιχείο της προσωπικότητάς του; Θα δούμε στο μέλλον.
Το έργο «Τρία Κάππα» πλήρες νοημάτων και ουμανιστικών μηνυμάτων βασίστηκε σε μια πραγματική ιστορία, η οποία αναπλάστηκε δια του λόγου σε ένα μεταμοντέρνο χωροχρονικό ασυνεχές. Όλα έχουν ειπωθεί από την πρώτη στιγμή, όμως υπάρχει πάντα η έκπληξη στο τέλος και το μυστήριο της λέξης με τα τρία κάππα αποκαλύπτεται λίγο πριν πέσει η αυλαία.
Στιβαρές ερμηνείες στους σκληρούς ρόλους από ένα κουαρτέτο ηθοποιών που δίνουν για άλλη μια φορά βαρύτητα στο «θέατρο δωματίου». Τέσσερις ψυχές σπαράσσονται κι ανακυκλώνονται σε ένα παιχνίδι αγάπης-μίσους, εκδικητικότητας και συγχώρησης. Γεωργία Ζώη, Λουκάς Μπίτσας, Αλέξια Παπαθανασίου και ο Σταυριανός Κιναλόπουλος. Όλοι τους ανεξάρτητοι στον υποκριτικό τους κώδικα κι αλληλένδετοι στον σκηνικό χώρο που έντυσε η Ειρήνη Παγώνη. Βοηθός σκηνοθέτη η Σόνια Αϊραπετίδου.
Θαύμασα την ηρωική προσπάθεια των ερμηνευτών να εκφέρουν ένα λόγο κυκλοτερή, με ασύμβατες ευθείες κι ασυμπτωτικούς άξονες. Η συναισθηματική διέγερση του θεατή έφτανε στα όρια του μελοδράματος. Στο τέλος όμως, μετά την αποχώρηση από την πλατεία κάτι μου έλειπε: ίσως η κινητοποίηση του θυμικού να έγινε εις βάρος των άλλων λογικών εγκεφαλικών διεργασιών. Ο συγγραφέας έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει μέχρι να επιτύχει τις απαραίτητες δραματουργικές φωτοσκιάσεις. Όμως έχει ταλέντο, φαίνεται να διαθέτει όραμα κι η εσωτερική του εξελικτική πορεία προς την αυτογνωσία θα δώσει ίσως θεατρικούς καρπούς, αν αποφύγει τη Σκύλλα του ναρκισσισμού και τη Χάρυβδη της εγωκεντρικότητας.
Η Γεωργία Ζωή, εκπληκτική όπως πάντα, γλαφυρή, περιγραφική, με σεμνότητα και μέτρο, αίσθηση του δραματικού κι αποστασιοποίηση, έπλασε μια μάνα πονεμένη και υπερβατική. Ο σχηματικός και μάλλον αβαθής ρόλος της λειτούργησε ως εφαλτήριο για συνδημιουργική συμπλήρωσή του από την επαρκή ηθοποιό.
Αφετηρία για τη συγγραφή αυτού του έργου ήταν η πραγματική ιστορία μιας γυναίκας όπως τη διηγήθηκε στην εκπομπή της Όπρα “The Oprah Winfrey Show”. Αλληλεπιδράσεις τεχνών και μέσων στη διαδραστική κοινωνία του παγκοσμιοποιημένου χωριού που έγινε ο πλανήτης μας χάρη στην Τεχνολογία.
Μια «αληθινή ιστορία συγγνώμης» θεατρικής διάρκειας 80 λεπτών της ώρας. Αν διαρκούσε περισσότερο δεν θα μπορούσε να κρατήσει πλέον τους θεατές, αφού το συναισθηματικό «κρεσέντο» και η μονότονα επαναλαμβανόμενη σύγκρουση μητέρας-καλού γιου-υιοθετημένου κακοποιού θα διασκόρπιζε την προσοχή τους στον σκηνικό χώρο του μικρού αυτού θεάτρου, όπως έχουν ανέβει μέχρι τώρα σημαντικές «off–Broadway» παραγωγές από σεμνούς καλλιτέχνες.
Μιχάλης Πατρώνης, ένας σύγχρονος έλληνας φιλόσοφος
Ένας αληθής φιλόσοφος αποκαλύπτει τον μίτο της σκέψης του. Χωρίς να πλατειάζει με μεταμοντέρνο τρόπο επί αφηρημένων εννοιών και να τις συσκοτίζει περισσότερο απ’ όσο θα άντεχε η προσληπτική ικανότητα του αναγνώστη. Στα φιλοσοφικά-πολιτικά δοκίμια του Μιχάλη Πατρώνη η ακριβολογία δεν είναι μόνον επιθυμητή και ζητούμενη, αλλά λειτουργεί και ως κριτήριο της ειλικρίνειας του σκεπτόμενου ανθρώπου να μεταδώσει τις απόψεις του, να μεταλαμπαδεύσει τις ιδέες του και να κοινωνήσει των αχράντων μυστήριων της υγιούς συνύπαρξης (για να μην πω: διαβίωσης) στα πλαίσια ενός δημοκρατικού πολιτεύματος που ευνοεί τον πολιτισμό και την ελεύθερη έκφραση.
Όσο κι αν μπορεί να διαφωνήσει κανείς με κάποιες από τις προκλητικές, ρηξικέλευθες, ανατρεπτικές σκέψεις του διανοητή Μιχάλη Πατρώνη, υποκλίνεται στην ευθυκρισία του, στη γενναιότητα να εκτεθεί χωρίς πανοπλία, χωρίς κουλτουριάρικες ασπίδες. Εκφράζεται χωρίς γλοιώδεις παλινωδίες. Ο υψηλός του τόνος, πηγαία επιθετικός και σαρκαστικά δηκτικός, τελεί σε αγαστή σύμπνοια με τα κοινωνούμενα νοήματα.
Ένα βιβλίο που θα προκαλέσει συζητήσεις και θα πολεμηθεί. Γιατί αυτά που πρεσβεύει ο Μιχάλης Πατρώνης είναι αντλημένα από τη ζωή και – ταυτοχρόνως – άπτονται επιστημονικών θεωριών ή προβληματισμών τής ακαδημαϊκής κοινότητας. Ένα εκρηκτικό μείγμα αποστασιοποίησης κι αμφισβήτησης. Το σίγουρο είναι ότι η δημοκρατία μας έχει πολλά να κερδίσει σε αυτές τις κρίσιμες μεταβατικές ιστορικές στιγμές που βιώνουμε. Παρόμοιες φωνές, ανιδιοτελείς και «σαν έτοιμες από καιρό» (για να θυμηθούμε τον Καβάφη) ίσως διαμορφώσουν το πολιτικό σκηνικό της «επόμενης μέρας».
Ίδωμεν και «ειρήνη υμίν τω αναγιγνώσκοντι».
Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-κριτικός.
Μελοποιημένος Καβάφης κατά Σίμογλου
Ο «ιατρο-συνθέτης» (κατά το «ιατροφιλόσοφος») Dr Αθανάσιος Σίμογλου μελοποίησε Καβάφη κι ευτύχησε να βρει ιδανική ερμηνεύτρια τη διεθνούς ακτινοβολίας σοπράνο Σόνια Θεοδωρίδου, καθώς και τον μαέστρο Θεόδωρο Ορφανίδη που διηύθυνε την Ορχήστρα Mobile, όπως μεγαλούργησαν στο Παλλάς στις 26 Φεβρουαρίου. Την εκδήλωση σκηνοθέτησε ο Γιώργος Νανούρης, ενώ η VictoriaHilsop και ο ηθοποιός Τάσος Νούσιας, γνωστός από το τηλεοπτικό «Νησί», απήγγειλαν ποιήματα του Αλεξανδρινού. Δεκάξι έφηβοι του 15ου Λυκείου Αθηνών από τη θεατρική ομάδα της Χαρούλας Σαμπατάκου συμπλήρωσαν τη μουσική αυτή ευωχία. Ο συνθέτης πάτησε πάνω στη ρυθμολογία των αθάνατων ποιημάτων και ανέδειξε την εσωτερική τους ροή, επαφιέμενος στην ελληνική δυναμική του καβαφικού λόγου. Θυσίασε την όποια περιττή μελοδραματικότητα για ν’ αναδείξει τη δωρική λιτότητα του λόγου και το ιωνικό του πνεύμα. Παρά τις όποιες ενστάσεις των μουσικολόγων, το κοινό παραληρούσε κι ο ποιητής μεσουρανούσε χαμογελαστός στα ανεξίτηλα πεδία όπου φυλάσσεται τώρα το φως του.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ
Καμπαρέ Βολταίρ στο Μεταξουργείο.
Του Κωνσταντίνου Μπούρα
Φαίνεται ότι η κρίση αναζωπυρώνει ξεχασμένα (ή, έστω, περιορισμένα) θεατρικά είδη. Η ανάγκη διαδραστικής, άμεσης επικοινωνίας, η αντισυμβατικότητα των μικρών θεατρικών ή παρα-θεατρικών χώρων φαίνεται ότι προσελκύει μεγάλο όγκο θεατρόφιλων (και όχι μόνο). Η επέμβαση του εισαγγελέα για να κλείσει αυτούς τους μικρούς χώρους με το αιτιολογικό ότι δεν καλύπτουν τις πυροσβεστικές διατάξεις ασφαλείας, (επι-)σημαίνει, ίσως, μια απομάκρυνση του κοινού από τα παραδοσιακά θέατρα με την σκηνή ιταλικού τύπου, όπου ανάμεσα στους θεατές και στους θεατές μεσολαβούν τα φώτα της ράμπας.
Στην οδό Μαραθώνος 30 του Βοτανικού λειτουργεί εδώ και χρόνια το περίφημο “Καμπαρέ Βολτέρ”, όπου έχω παρακολουθήσει κατά καιρούς σημαντικά θεάματα, με μουσική και πρόζα, παρλάτες, μονολόγους μετά …μαγειρικής (θεατρική προσαρμογή κειμένων της Αγαθής Δημητρούκα) και άλλα νόστιμα, πικάντικα και τολμηρά θεάματα (με την καλή την έννοια, πάντα).
Αυτή τη φορά απόλαυσα ένα κουαρτέτο εκφραστικών ηθοποιών-τραγουδιστών να σατιρίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, να βουτάει βαθιά στο δυσώδες έλος της κρίσης του πολιτικο-οικονομικού συστήματος και να μας θυμίζει αγαπημένα άσματα από την θρυλική εποχή των μπουάτ, αλλά και παλαιότερα ή κατοπινότερα.
Επιθεωρησιακή ζωντάνια, “νούτικοι” ηθοποιοί, που αυτοσχεδιάζουν και εμπλέκουν το κοινό στο θεατρικό παιχνίδι, αυτοσαρκασμός και ειρωνεία, αλλά και συγκίνηση, μέθεξη και διονυσιακή χαρά της ζωής. Οι επαρκείς αυτοί τεχνίτες που δημιούργησαν ένα μοναδικό κι ανεπανάληπτο ψυχαγωγικό θέαμα είναι οι: Μαίη Σεβαστοπούλου (που έγραψε, σκηνοθέτησε, έπαιξε και μας είπε και πολλά τραγούδια), Νεκτάριος Φαρμάκης (και βοηθός σκηνοθέτη), Ελεάννα Φινοκαλιώτη και Κωνσταντίνος Χατζούδης.
Στο πιάνο ο Αλέξανδρος Μακρής.
Το κείμενο ήταν αρκούντως δηκτικό, και τεχνηέντως καταγγελτικό. Η περίηφημη “γενιά του Πολυτεχνείου” ακούει τα εξ αμάξης, ενώ της …ψέλνουν και τα τραγουδάκια (ή τις τραγουδάρες) με τις οποίες γαλουχήθηκε.
Info:
CABARET VOLTAIRE (Μαραθώνος 30)
Από 24 Φεβρουαρίου, κάθε Κυριακή στις 7.30, για λίγες παραστάσεις.
Διάρκεια: 90 λεπτά.
Είσοδος με κρασί ή μπύρα: 10 ευρώ, φοιτητικά και ατέλειες 7 ευρώ.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 6974408016, 2108829469 – Μαίη Σεβαστοπούλου
κουράγιο! υπάρχουν ταλέντα! το μέλλον είναι φωτεινό
μια ταινία του Γεράσιμου Ρήγα
Ο σκηνοθέτης Γεράσιμος Ρήγας μάς έγινε γνωστός κι αγαπητός από το ντοκιμαντέρ Πάρβας, άγονη γραμμή (2008). Ακολούθησε πέρυσι ένα άλλο ντομικαντέρ με θέμα τη λειτουργία της Άμεσης Δράσης και τίτλο «100». Φέτος, μας εξέπληξε ευχάριστα με το «BlackBox», όχι μόνο γιατί επέτυχε με μία μόνο κάμερα να μας συναρπάσει, να μας γοητεύσει, να μας θέλξει, να μας συγκινήσει, να μας εγκαρδιώσει ψυχαγωγώντας μας, αλλά έδειξε στο πλατύ κοινό ότι υπάρχουν ακόμα σημαντικά ταλέντα στη χώρα μας κι ότι η Κρατική Σχολή Χορού είναι φυτώριο των Νιζίνσκι του μέλλοντος. Ξεχώρισα ένα-δυο από αυτά τα φυντάνια, δεν θα πω όμως το όνομά τους για να μην αδικήσουμε τους υπολοίπους, αλλά και για να μην πάρουν τα μυαλά τους αέρα, αφού αυτό που προέχει τώρα είναι να εργαστούν και να εξελίξουν τα εκφραστικά τους μέσα. Ο Γεράσιμος Ρήγας λοιπόν εισβάλλει στην πειραματική σκηνή της Κρατικής Σχολής Χορού, ρωτάει, κινηματογραφεί, λειτουργεί ως ο ιδανικός θεατής αυτού του εργαστηρίου και τέλος, ως ο καλύτερος διαφημιστής του. Φαντάζομαι ότι όταν προβληθεί αυτή η ταινία στο εξωτερικό πολλοί από τους χορευτές θα κλείσουν αμέσως διεθνή συμβόλαια. Είμαστε περήφανοι που ζούμε σε αυτή τη χώρα, ακόμα και την εποχή της Κρίσης, γιατί ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί κι αυτό φαίνεται από τα λεγόμενα των νέων.
Οι χορογραφίες που περιλαμβάνονται στην ταινία είναι: «Appalachian Spring» της Μάρθα Γκρέιαμ, «White Noise» του Κωσταντίνου Ρήγου, «Old Man’s Dream» του Τόνο Λάκι, «Folly» των Χριστίνα Γουζέλη και Πολ Μπλάκμαν, «Μαρία» του Αλέξη Φουσέκη και «A Hard Day’s Night» του Αρη Παπαδόπουλου, μεταξύ άλλων.
Info:
Black Box is a feature length dance film about the 2012 Open Studio at the State School of Dance. In the performances shown dancers do not simply dance. They speak, sing, cry, fall in love, fall out love. The film follows the rehearsals and performances of the following choreographies: Appalachian Spring by Martha Graham, White Noise by Costantinos Rigos, Old Man’s Dream by Tono Lackhy, Folly by Christine Gouzelis & Paul Blackman, A hard Day’s Night” by Aris Papadopoulos and Maria by Alexis Fousekis among others.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία, Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γεράσιμος Ρήγας
Μοντάζ: Χρόνης Θεοχάρης
Παραγωγή: ΕΡΤ, Γεράσιμος Ρήγας
Έτος παραγωγής: 2013
Χώρα παραγωγής:Ελλάδα
Γλώσσα: Ελληνικά
Διάρκεια: 70 Λεπτά
Είδος ταινίας: Ντοκιμαντέρ
Διανομή: Ταινιοθήκη της Ελλάδος, Γεράσιμος Ρήγας
Γεράσιμος Ρήγας
Σπούδασε σκηνοθεσία και παραγωγή ντοκιμαντέρ στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ στην Καλιφόρνια 2001/2003. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στις ΗΠΑ, εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη του Rob Nilsson. ‘Εχει σκηνοθετήσει 4 ταινίες-ντοκιμαντέρ (“Συνήθειες”, “Πάρβας, άγονη γραμμή”, “100” και “Black Box”).
Φιλμογραφία
2013 Black Box (doc)
2012 100 (doc)
2008 Πάρβας, άγονη γραμμή (doc)
2005 Συνήθειες (doc)
Γεράσιμος Ρήγας – rigasfilms@gmail.com







