Αρχαίο Φαγοπότι: Φαγητό-Ποτό-Συμπόσια (Κων. Μπούρας)
Το 25ο βιβλίο του θεατρολόγου-κριτικού Κωνσταντίνου Μπούρα δίνει μια νότα χαράς κι αισιοδοξίας στις κρίσιμες εποχές που ζούμε. Ο συγγραφέας μάς προσφέρει μια «φέτα ζωής» από την Αρχαιότητα. Είναι σημαντικό να δούμε πώς – ακόμα και στα δύσκολα χρόνια του Πελοποννησιακού Πολέμου, και ειδικά τότε – οι Αθηναίοι διασκέδαζαν με την ψυχή τους και διακωμωδούσαν τα πάντα, αφού, ως φιλοσοφημένοι που ήταν, είχαν επίγνωση της ματαιότητας των εγκοσμίων – και γι’ αυτό, όχι μόνο δεν τα περιφρονούσαν, αλλά τα τιμούσαν, με το παραπάνω. Κι αφού «ο βίος είναι βραχύς και η τέχνη μακρά» φρόντιζαν να διανθίζουν τη διασκέδασή τους με ευφάνταστα φαγητά και ποτά, και να μεγεθύνουν την ψυχαγωγία τους στο έπακρο επινοώντας ομαδικά παιχνίδια και καινοφανή θεάματα για όλες τις ορέξεις. Έτσι γινόταν η ζωή τους έργο τέχνης και το σώμα τους ναός όπου τιμούσαν όλες τις επίγειες ηδονές χωρίς τις μεταγενέστερες ενοχές και δίχως υποκρισία, με την απαραίτητη όμως αιδώ που επέβαλλε η κοσμιότητα, η αξιοπρεπής διαβίωση, τα χρηστά ήθη και οι νόμοι του κράτους. Και μην φανταστείτε ότι δεν υπήρχαν κανόνες στα αρχαία συμπόσια κι ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε οποιαδήποτε στιγμή. Όχι! Βεβαίως όχι. Αν νομίζετε κάτι τέτοιο, απατάσθε πλάνην οικτράν, που λένε. Συγχέετε το όργιο με το συμπόσιο. Ακόμα και για το πόσες γουλιές κρασί θα πιούν από το ποτήρι τους υπήρχε κανόνας. Οι Ρωμαίοι αντέγραψαν τους Έλληνες, εκβαρβαρίζοντας εν πολλοίς τα λεπτεπίλεπτα έθιμά τους. Το ίδιο έκαναν και οι γύρω λαοί. Πολλές φορές συγχέουμε τις εποχές και τους αιώνες, τις εθνότητες, τις φυλές και τα κράτη της μακρινής εκείνης εποχής. Το βιβλίο αυτό, που βασίζεται μόνο στα σωζόμενα αρχαία κείμενα, αλλά και στα έργα Τέχνης κι Αρχιτεκτονικής που έφτασαν έως εμάς, έρχεται να μας διαφωτίσει με εύληπτο τρόπο για την προετοιμασία ενός τυπικού αρχαίου συμποσίου, για την προμήθεια των υλικών, την προετοιμασία του σπιτιού και την παρασκευή του φαγητού, την υποδοχή των καλεσμένων (αλλά και των …απρόσκλητων), τις φάσεις και τα στάδια της γιορτής, το ξεσάλωμα (ή ξεφάντωμα του τέλους), την αποχώρηση (ή την εκδίωξη) των καλεσμένων, τους πορτοφολάδες που καραδοκούσαν στα σκοτεινά δρομάκια για να γδύσουν (κυριολεκτικά) τους μεθυσμένους χαροκόπους, για την επόμενη …μέρα, αλλά και για το φαγοπότι σε ταβέρνες, σε θέατρα και σε αγρούς. Κι όλα αυτά, σαν μια ανάλαφρη αφήγηση. Ο συγγραφέας, σε ρόλο παραμυθά, μας ξεναγεί σε μιαν άλλη εποχή, φιλοτεχνώντας ένα μεγάλων διαστάσεων μωσαϊκό από σκόρπιες ψηφίδες. Το κείμενο αυτό μπορεί να διαβαστεί και σαν χαριτωμένος θεατρικός μονόλογος και ν’ ανεβεί στο θέατρο από έναν επαρκή ηθοποιό (ή ολόκληρο θίασο). Οι μίμοι αποκλείονται! Όλες οι μεταφράσεις των 777 αρχαίων αποσπασμάτων εκπονήθηκαν από τον ίδιον τον ποιητή με πολλή επιμέλεια, αλλά και φροντίδα για τη διασκέδασή σας. Στο τέλος, παρατίθενται και συνταγές των αρχαίων. Καλή σας όρεξη και καλή διασκέδαση!
Αχ αυτές οι βασίλισσες (Χρ. Ναούμ)
Ο Μητσάρας κατέβασε το τζάμι και την διέταξε. «Έμπα, μωρή. Πού πας με τα πόδια;» και χαμογέλασε επιδεικνύοντας τα χρυσά δόντια του.
Η σαλεμένη Εύα νοιώθοντας έντονη αποστροφή και ναυτία επιτάχυνε το βήμα της και δεν γύρισε ούτε να τον κοιτάξει. Ο βίαιος αρραβωνιάρης της βγήκε από το αυτοκίνητό κι έτρεξε ξοπίσω της. Την έπιασε από το μπράτσο και την ανάγκασε να γυρίσει απότομα το πρόσωπό της προς τη μεριά του.
-«Παράτα με, τομάρι» και του κατάφερε την πέτρα, που βάσταγε, στο κεφάλι.
-«Σκάσε κι έμπα στ’ αυτοκίνητο,» φώναξε άγρια από το πόνο και την έπιασε από τους ώμους. Ένα μικρό κόκκινο ρυάκι έτρεξε προς το μάτι του. «Άκουσες, τι είπα; Πήδα μέσα,» την πρόσταξε και τής έδειξε το αυτοκίνητο του.
-«Άντε στον διάλο, γομάρι, παράτα με. Δεν θέλω, ρε, να σε ξαναδώ στα μάτια μου,» ούρλιαξε κι έκανε να ξεφύγει από τα χέρια του που την κράταγαν σφιχτά σαν τανάλια.
-«Πουτάνα. Δεν θα μου γλιτώσεις. Θα σε πνίξω με τα ίδια μου τα χέρια,» κραύγασε και άρχισε να την σπρώχνει. Η Εύα αντιστεκότανε χτυπώντας τον στο στήθος με όση δύναμη είχε. Στο μεταξύ, ένας διερχόμενος οδηγός βλέποντας τον καυγά σταμάτησε στο πάρκιν. Τράβηξε χειρόφρενο και βγήκε αποφασισμένος να παρέμβει.
-«Τι τρέχει, ρε μάγκα; Το κορίτσι δεν σε γουστάρει, γιατί το σεκλετίζεις;» και πλησίασε ανασκουμπωμένος. «Μάζευέ τα και δίνε του.»
-«Κόφτο αλάνη και σύρε στο καλό. Ντράβαλα γυρεύεις;» έκανε ο Μητσάρας απελευθερώνοντας το χέρι της Εύας. Πλησίασε τον παρείσακτο ξένο κι ετοίμασε τις γροθιές του αλλά δεν πρόλαβε να τις ρίξει, γιατί ήδη ένα απρόσμενο γρονθοκόπημα τού άνοιξε την μύτη. Πιάστηκαν στα χέρια σε σκληρό αγώνα επικράτησης. Πότε τις έβρεχε ο ένας και πότε τις έτρωγε ο άλλος. Όταν ο Μητσάρας έφτυσε τα χρυσά δόντια του στα λασπόνερα, η Εύα αισθάνθηκε μια άγρια και παράφορη χαρά, γιατί τα είχε μισήσει από την πρώτη στιγμή, αφότου συνάντησε το χαμόγελο του. Ο νικητής σκούπισε τα ματωμένα χείλια του και τής έδειξε το αυτοκίνητο του. «Αν θες, έρχεσαι.» και γύρισε να φύγει.
