“ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ” τού Στέφανου Κακαβούλη στον πολυχώρο VAULT
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης τού 21ου αιώνα. Κι αυτό το γράφω μετά λόγου γνώσεως. Κι επειδή τα γραπτά μένουν και η Ιστορία είναι αμείλικτη, σπεύδω να το εξηγήσω. Ξέρει να γράφει διαλόγους, να δημιουργεί δραματικές συγκρούσες επί σκηνής, να διαπλέκει τα πρόσωπα και τους ψυχισμούς τών ηρώων του και το κυριότερο: ΕΊΝΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ. Διαθέτει την αφ’ υψηλού θέαση τών ανθρωπίνων. Η κατάσταση τού νοήμονος όντος επί γης, που πόρρω απέχει από την “κορωνίδα τής Δημιουργίας” που οραματίζεται και βαυκαλίζεται ότι είναι, συμμετέχει εκών άκων σε μια Θεία Κωμωδία, που ενίοτε μεταστρέφεται σε μελόδραμα και τις ακραίες εκδοχές του σε αιματοβαμμένη τραγωδία και δράμα. Πρέπει να είσαι ποιητής για να το αντέξεις όλο αυτό, να κοιτάξεις μέσα στην αρένα και να αγαπήσεις τόσο τους μονομάχους όσο και τα θηρία που θα αναμετρηθούν μαζί τους. Τα ζωικά ένστικτα είναι ακαταμάχητα, απρόβλεπτα, ακατανίκητα, σαν το τρελλόνιο, το υποατομικό σωματίδιο που διαγράφει ακανόνιστες τροχιές δίνοντας στα φαινόμενα την πολυχρωμία και την πολυμορφία που παρατηρούμε γύρω μας. Το Φως, το πέραν τής ανθρωπίνου λογικής, το ομηρικόν Φάος, μόνον εξ ανακλάσεως μπορεί να θεαθεί χωρίς να κάψει τους οφθαλμούς μας.
Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία τής οικονομικής κρίσης, της ανέχειας, του εκπατρισμού τών ταλαντούχων και θαρραλλέων νέων βρίσκει στο έργο τού Στέφανου Κακαβούλη “Γκρέκα Μάνα” τον κατάλληλο υμνωδό της. Η θηριώδης αρχετυπική φιγούρα τής μάννας που κατασπαράζει τον μοναχογιό της – κι όταν αυτός δραπετεύει στρέφει τη θηριώδη οργή της στην παρ’ ολίγον νύφη της και αντικαταστάτριά της στην καταπίεση τού αρσενικού – βρίσκει στο έργο τού Κακαβούλη την πλέον σύγχρονη και αποτρόπαια μορφή της. Τα ένστικτα καταλαμβάνουν το θυμικό κι αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση του νευρικού και μυοσκελετικού συστήματος. Ο προαιώνιος φόνος ως επιβεβαίωση τού Δυνατού και διαρβίνειος μηχανισμός τής επιβίωσης τού ισχυρότερου παίρνει εδώ την πλήρη θεατρική του διάσταση προκαλώντας τον “έλεον και τον φόβον” τών θεατών που ανακαλύπτουν στη μάννα τους ή στην πεθερά τους το ανάλογον τού επί σκηνής τέρατος.
Η ποίηση στις φυγές και στα χασίματα τού άνεργου νεαρού πτυχιούχου δίνουν στο κείμενο άλλες διαστάσεις που τονίστηκαν ευφυώς από τον σκηνοθέτη Μενέλαο Τζαβέλλα τόσο με τη μουσική (Γιάννης Οικονόμου) όσο και με τους κατάλληλους φωτισμούς (Γιώργος Λιβανός). Η διανομή ήταν καίρια και καταπληκτική. Και οι τρεις ηθοποιοί ήταν υπέροχοι: η Ζώγια Σεβαστιανού (στο ρόλο τής τσαούσας ευνουχιστικής μάννας κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή!!!), ο Γιάννης Κότζας (στο ρόλο τού σύγχρονου Ορέστη που αμφισβητεί τη μητρική αυταρχικότητα αληθοφανέστατος), η Στέλλα Μουκαζή (στο ρόλο τής κυριαρχικής διαχειρίστριας ανθρώπινου δυναμικού, που υπερεκτιμά τις δυνατότητές της, ανατριχιαστικά επαρκής και ρεαλιστική). Ήταν όλοι τους σα να βγήκαν από τη σύγχρονη ατελέσφορη πραγματικότητά μας και να στήθηκαν κατά μέτωπον απέναντί μας για να μας κατηγορήσουν για την ολιγωρία και την αναποτελεσματικότητά μας. ΈΤΣΙ ΘΑ ΜΙΛΟΥΣΕ Η ΖΩΗ ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ. Η πολυτάλαντη δυναμική και δημιουργική Μαριάννα Τόλη επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κοστούμια. Καίριος όπως πάντα στην κινησιολογία ο Σίμων Πάτροκλος, δίδαξε λιτότητα, εκφραστικότητα, πληρότητα, σκηνική οικονομία. Βοηθός σκηνοθέτη σε αυτή την υπέροχη παράσταση ο Βασίλης Ξυδάκης. Οι φωτογραφίες τής Νικολέτας Γιαννούλη με νεορεαλιστικές αποχρώσεις, συνάδουσες με την αισθητική τού κειμένου. Ένας σημαντικός νεοέλληνας (και παγκόσμιος) συγγραφέας γεννήθηκε: ονομάζεται Στέφανος Κακαβούλης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφόρηση:
VAULT , Μελενίκου 26 (Ιερά οδός), Βοτανικός , Τηλ.: 210 3302348
ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ
Συγγραφέας: Στέφανος Κακαβούλης
Σκηνοθέτης: Μενέλαος Τζαβέλλας
Ηθοποιοί: Ζώγια Σεβαστιανού, Γιάννης Κότζας, Στέλλα Μουκαζή
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός.
Επιμέλεια σκηνικών – Κοστούμια: Μαριάννα Τόλη.
Μουσική: Γιάννης Οικονόμου.
Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος.
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασίλης Ξυδάκης.
Φωτογραφίες: Νικολέτα Γιαννούλη
Από 3 Φεβρουαρίου έως Κυριακή των Βαΐων κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Διάρκεια: 80′
Τα “Ωραία Χρόνια” τού Χάρολντ Πίντερ στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη”
Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Η Ζωή Λάσκαρη είναι η τελευταία, η μεγάλη σταρ που αναδύθηκε από το ποιητικό σύμπαν τής Φίνος Φιλμ, η μακροβιότερη, η ανθεκτικότερη, γιατί εξελίσσεται, γιατί δεν είναι σοβαροφανής, αντιπαθεί το δήθεν, διδάσκεται και διδάσκει με την πείρα και την εναργή της παρουσία. Είναι άνεμος και πυρ, υδάτινο συναίσθημα και γειωμένη ως αιλουροειδές, είναι σημαντική χωρίς να το παίζει σπουδαία και ανθρώπινη χωρίς άκαιρες επιδείξεις φιλανθρωπίας. Τη θαυμάζω και την αγαπώ γιατί είναι ο εαυτός της: ολόλαμπρη, προσηνής κι εύθυμη, είναι κομψή και ωραία, χωρίς να υποδύεται τη μοιραία, νοσταλγεί το Χθες, αλλά είναι δυναμικά παρούσα στο Τώρα κι οραματίζεται ένα μέλλον φωτεινό όπως η ίδια για όλους τους ανθρώπους.
Στα “Ωραία Χρόνια” τού νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ αποδεικνύει τη σκηνική της μεστότητα και ωριμότητα. Ουδέν περιττόν. Το καίριο, το υπαινικτικό, το διαφαινόμενο. Υπακούοντας πλήρως στη σκηνοθετική μπαγκέτα τού διακεκριμένου Ρώσου σκηνοθέτη και συγγραφέα Adolf Shapiro, χάρη στην ιδιαίτερα ρέουσα μετάφραση τού Σταμάτη Φασουλή και πλαισιωμένη από την υπέροχη, τη διακριτική, την σημαίνουσα υποκριτική τής Βέρας Κρούσκα και την εξπρεσσιονιστική ερμηνεία τού πολύ έμπειρου κι εξαίρετου ηθοποιού Στέφανου Κυριακίδη, πρωταγωνιστεί ισομερώς σε μια αξέχαστη πιντερική θεατρική βραδιά. Ο εκλιπών αιρετικός Βρετανός συγγραφέας θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος όπως επικροτούν με τις εκδηλώσεις λατρείας οι θεατές αυτού του θεατρικού γεγονότος στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη”.
Θα επισημάνω ιδιαίτερα τους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη που ανέδειξαν τα λιτά αλλά απολύτως λειτουργικά σκηνικά τής Μαρίας Φιλίππου. Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση.
Η Ζωή Λάσκαρη είναι ουράνιο φαινόμενο. Θα την απολαύσετε.
Πληροφόρηση: από 23 Ιανουαρίου στη “Θεατρική Σκηνή – Ζωή Λάσκαρη” (Πολυχώρος ΑΘΗΝΑΪΣ – Καστοριάς 34-36, Βοτανικός).
Κωνσταντίνος Μπούρας
“Το δαχτυλίδι τού Λεονάρντο” τού Rick Elice σε μια εξόχως προκλητική παράσταση στο Studio Κυψέλης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πολυβραβευμένος Rick Elice, που γεννήθηκε το 1956 στη Νέα Υόρκη και σπούδασε θέατρο στο Yale Drama School και είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Harvard, έγραψε μεταξύ άλλων και το “Leonardo’s Ring” που είναι από τα πιο καλοφτιαγμένα δραματουργήματα στο χώρο τού gay theater (όσο κι αν τα υπαρξιακά προβλήματα τών ανθρώπων ξεπερνούν τα φύλα και τις ερωτικές επιλογές). Το υπαρξιακό κενό και η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, το αναπόδραδτο του έρωτα ως αδήρριτης ανάγκης να ενωθούμε με το Άλλον και να ξεχάσουμε για λίγο την κρύα μοναξιά μας (ακόμα και με κίνδυνο τής απώλειας τού “εγώ” ή και τής ζωής τής ίδιας), όλα αυτά είναι μέρος τής ανθρώπινης κατάστασης και δεν αφορούν μόνον τους ομοερωτικούς ή τους αμφιερωτικούς. Ο Έρωτας για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ένας και μοναδικός κι όποιος τοξευόταν από τα αλάθητα βέλη του έχανε συνήθως τιμή και λογική για να πλανηθεί στον κόσμο τής Κίρκης ή τής Καλυψώς (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα και τής Πηνελόπης (στην ιδανική, έως ανύπαρκτη περίπτωση).
Οι άντρες ομοερωτικοί είναι ενίοτε επιτυχημένοι καλλιτέχνες, μάνατζερ ή επιχειρηματίες για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να εξισορροπήσουν την εσωτερικευθείσα ενοχή και να άρουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Έτσι έχουν μόνο μία επιλογή: ή να επιτύχουν (με κόστος πολλαπλό) ή να κρυφτούν στο μισόφωτο τής δημοσιότητας κατά το αρχαίο ρητό “λάθε βιώσας”. Στωικοί ή επικούρειοι, κάποτε νεοπλατωνικοί ή υπέρμαχοι τών μονοθεϊστών, φτάνουν κάποτε στη σχιζοφρένεια να καταδικάζουν δημοσίως τούς ομοίους τους, ενώ ανυπομονούν να τους υπερβούν σε σεξουαλικές επιδόσεις. Η ανθρώπινη Κωμωδία σε όλο της το μεγαλείο.
Το δραματουργικό τέχνασμα τού έργου να παρακολουθούμε το περίφημο δαχτυλίδι που σχεδίασε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και φορέθηκε από τον Τσαϊκόφκσι, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Ροδόλφο Βαλεντίνο κι άλλους λιγότερο διάσημους κι επιτυχημένους, ως ερωτικό δώρο ή αντάλλαγμα, είναι αρκετό για ένα διαχρονικό άλμα στον ψυχισμό ανθρώπων τόσο διαφορετικών αλλά και κατά βάση τόσο παρόμοιων.
Ο Γιώργος Λιβανός σκηνοθέτησε με ρυθμό, γνώση κι αρμονία ένα σύνολο εξαιρετικά εύπλαστων, πειθαρχημένων κι εκφραστικών ηθοποιών που άλλαζαν ρόλους σαν …εσώρουχα (γιατί τα πουκάμισα ήταν μάλλον εκτός τόπου και χρόνου) και απέδωσαν με μεσογειακό μπρίο το έργο τού νεοϋορκέζου θεατρικού συγγραφέα.
Η μετάφραση τού Κώστα Βούλγαρη ευστόχως προσαρμοσμένη στα καθ’ ημάς, ανέδειξε τον ψυχισμό τών ηρώων και τα πολλαπλά τους αδιέξοδα.
Αφαιρετικά, ενδεικτικά αλλά κι εξόχως λειτουργικά τα αποκαλυπτικά κοστούμια και τα σκηνικά τής Δέσποινας Βολίδη.
Ατμοσφαιρικοί οι μπαρόκ φωτισμοί τού σκηνοθέτη Γιώργου Λιβανού.
Οι στίχοι τού τραγουδιού τής παράστασης είναι της ευαίσθητης Μαριάννας Τόλη που το ερμηνεύει αισθαντικά παίζοντας κιθάρα μαζί με τον Γιάννη Φίλια που παίζει και πιάνο.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν εξαίρετοι: ο απολύτως ρεαλιστικός Χρήστος Λιακόπουλος, ο μάλλον κινηματογραφικός κι απολλώνειας ομορφιάς Κώστας Φραγκολιάς, ο πειστικός Γιάννης Τσιώμου, ο ζενεϊκός στη brutalité του Παναγιώτης Κατσίκης, ο ορθώς υπερκινητικός Φίλιππος Κωνσταντίνος, κι ο επαρκώς αληθοφανής Γιάννης Κωσταράς.
Χωρίς να γίνεται πορνό, χωρίς να τα δείχνει όλα, η παράσταση σοκάρει μόνον αυτούς που δεν αντέχουν τον καθρέφτη τους.
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφόρηση:
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, 210-8819571
LEONARDO’S RING |Πέμπτη, Σάββατο 21.30, Παρασκευή 00.00, Κυριακή 23.00] 15 ευρώ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Κώστας Βούλγαρης
Επεξεργασία-απόδοση κειμένου και σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Σύμβουλος παράστασης: Βασίλης Μπουζιώτης
Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Στίχοι- Μουσική επιλογή: Μαριάννα Τόλη, η οποία ερμηνεύει και το τραγούδι της παράστασης και στο πιάνο τη συνόδεψε ο Γιάννης Φίλιας
Κινησιολογία- Χορογραφίες: Σίμων Πάτροκλος
3D Animation: Φώτης Σπυρόπουλος
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Αλμαλης
Κινηματογράφηση: Μενέλαος Τζαβέλλας
Εκτέλεση κοστουμιών: Φασόλι
Βοηθός σκηνοθέτη : Μαρία Σύρρου
Γραφιστικά: Goran Mijalcic
Παίζουν οι:
Χρήστος Λιακόπουλος, Κώστας Φραγκολιάς, Γιάννης Τσιώμου, Παναγιώτης Κατσίκης, Φίλιππος Κωνσταντίνος, Γιάννης Κωσταράς.
Ένα “Ζεϊμπέκικο” πιο σύγχρονο από τ’ άλλα
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Λεία Βιτάλη είναι μια ιδιαίτερα χαμηλόφωνη και σεμνή καταξιωμένη θεατρική συγγραφέας, που απαξιώνει ν’ ασχοληθεί με την τετριμμένη κοσμική πραγματικότητα και ανθεί στο ημίφως τής δημοσιότητας εξελισσόμενη διαρκώς σαν τον κοχλία που χτίζει υπομονετικά το σπίτι με τα υλικά τού μεταβολισμού τών έξωθεν ενεργειών.
Στο “Ζεϊμπέκικο” υπερβαίνει εαυτήν, μιμείται με αληθοφανή τρόπο τη λαλιά τού λούμπεν προλεταριάτου, καταδύεται στα κοράλλια τού νεοελληνικού συλλογικού ασυνείδητου, αναδύεται κουβαλώντας σφουγγάρια που θα ξεπλύνουν ίσως τη διαχρονική ενοχή μας για την κατάντια αυτής τής υπέροχης πατρίδας, που εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό παρά τις έξωθεν πιέσεις. Τόσο που σκέφτομαι μήπως πηγαίνουμε γυρεύοντας για συγκρούσεις και κρίσεις μόνο και μόνο για να πιεστούμε και να εκφραστούμε καλλιτεχνικώς. Μήπως έτσι δε γεννιέται και το μαργαριτάρι;
Ένας αστέρας τού λαϊκού τραγουδιού καταδικάζεται κι εκτίει βαριά ποινή για μια απόπειρα ανθρωποκτονίας που κατηγορείται ότι έκανε. Αποφυλακίζεται με ανήκεστον βλάβην της υγείας του κι αναζητεί την αγάπη χωρίς ο ίδιος να δεσμεύεται ποσώς. Ο απόλυτος εγωισμός του ατομοκεντρικού αρσενικού λαϊκού όντος που μεγάλωσε ανάμεσα σε γυναίκες που το θαυμάζουν κι εκκολάπτουν τον υπερφίαλο ψυχισμό του. Όλες οι γυναίκες οφείλουν να τον αγαπούν και να τον υπηρετούν κι εκείνος ως ανατολίτης άντρας και αφέντης χαρίζει την εύνοιά του κάθε φορά και σε άλλη… Εμετοί και ξεράσματα, θα μου πείτε.
Όμως η καλή θεατρική συγγραφέας ξέρει να υφαίνει από το θαμπό και θολό υλικό της έναν ξεκάθαρο μίτο τής Πηνελόπης, να συγκινεί και να εκστασιάζει το θεατή της. Το μόνο που έλειπε από την παράσταση ήταν το χιούμορ. Ο σκηνοθέτης Φώτης Μακρής έρεπε προς τον μελοδραματισμό. Λάθος! Μεγάλο λάθος.
Οι άξιοι ηθοποιοί έδωσαν τα ρέστα τους. Περισσότερο “φυσική” στην ερμηνεία της και στην όλη σκηνική της παρουσία η νεαρή Μαρία Κατσούλη. Τελείως κινηματογραφικοί (λες και βγήκαν από τις παλιές καλές ταινίες του Φίνου ή από το “Ρεμπέτικο” τού Φέρη) ο Γιώργος Νινιός (αν και κάπως μονότονος) και η εξαιρετική Στέλλα Κρούσκα.
Τραγουδιστικώς, οι φωνές και οι μουσικές επιδόσεις απολύτως συμβατές με το θέμα και το είδος που υπηρετούσαν.
Υπαινικτικά τα σκηνικά και ταιριαστά τα κοστούμια που φιλοτέχνησε με περισσή γνώση και μεράκι ο Διονύσης Μανουσάκης.
Μια παράσταση ψυχαγωγική που αξίζει να ζει κανείς. Μόνο λίγο χιούμορ, βρε παιδιά. Προσθέστε μια ουγκιά χαριτωμενιές. Είναι πολύ δύσκολη η πραγματικότητά μας για να μαυρίζει και θεατρικώς. Αλλεγρία και χαρά τής ζωής. Άντε μπράβο! Έτσι. Ώπα!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Studio Μαυρομιχάλη
Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων
Τηλέφωνο: 2106453330
Email: info@studiomavromihali.gr
neoslogos@studiomavromihali.gr
«ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ»
της Λείας Βιτάλη
Έναρξη : από Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013
Κάθε Σάββατο και Κυριακή
Στους ρυθμούς του ζεϊμπέκικου –του χορού που αναμετριέται με το θάνατο- το έργο μιλάει για τον έρωτα, το πάθος, την καταστροφή, εκείνη την Ελλάδα που ετοίμασε το σήμερα, μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, που κυνηγήθηκε και απογειώθηκε, που έκανε τον εαυτό του παρανάλωμα του πάθους, σφραγίζοντας την εποχή του και φέρνοντας ο ίδιος πάνω του τη σφραγίδα της ιστορίας.
Σε μια Ελλάδα που συνεχώς επαναλαμβάνει τα λάθη της, ένας ασυμβίβαστος καλλιτέχνης αντιστέκεται στο σύστημα με τη ζωή και τα τραγούδια του και βιώνει ακραίες καταστάσεις, ενώ το μόνο που αναζητά με πάθος είναι η αγάπη. Όταν όμως όσοι δεν αντέχουν την αλήθεια τον αρνούνται, εκείνος ξεπερνάει τα όρια και σηκώνει το όπλο του. Ποιόν σημαδεύει; Αυτούς που τον απαξίωσαν ή τον ίδιο του τον εαυτό; Το μυστικό του, που το κρατά καλά κλεισμένο στο χρυσό σημειωματάριο της φυλακής, θα αποκαλυφθεί από τη γυναίκα που η αγάπη της, αν και μεγάλη, δεν ήταν αρκετή για εκείνον, που στη ζωή του τα ήθελε όλα. Και είναι αυτό το μυστικό που θα φέρει τελικά την αγάπη σ’ αυτούς που ο ίδιος ήθελε να τον αγαπούν.
Άλλοτε άγριο και σκληρό, άλλοτε ανάλαφρο και τρυφερό με καυστικό χιούμορ, το «Ζεϊμπέκικο», το νέο έργο της Λείας Βιτάλη, καθρεφτίζει την αλήθεια της ελληνικής ψυχής και θέτει καίρια ερωτήματα για τις αξίες της νέας πραγματικότητας.
Το «Ζεϊμπέκικο» πρωτοπαρουσιάστηκε με τη μορφή Αναλογίου στο Φεστιβάλ Αναγνώσεων του Εθνικού Θεάτρου (Μάιος 2013) με μεγάλη επιτυχία.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής
Σκηνικά – Κοστούμια : Διονύσης Μανουσάκης
Μουσική Επιμέλεια : Γιώργος Νινιός
Φωτισμοί – Βίντεο : Στέφανος Κοπανάκης
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Γιώργος Νινιός, Στέλλα Κρούσκα, Μαρία Κατσούλη
Στη παράσταση παίζουν ζωντανά οι μουσικοί : Θοδωρής Ζέης (Μπουζούκι)και Σπύρος Κουτρουμάνης (Κιθάρα)
Το Τραγούδι «Ζεϊμπέκικο» είναι σε στίχους και μουσική του Γιώργου Νινιού.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Σάββατο : 21:15 Κυριακή : 20.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Σάββατο : Κανονικό 15 €, Φοιτητικό, νεανικό, συνταξιοδοτικό, 10 €
Κυριακή : 10 € Γενική είσοδος
Άνεργοι : 5 ευρώ ( Με επίδειξη της κάρτας ανεργίας )
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΣΤΟΑ" ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΠΕΤΕΡ ΒΑΪΣ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επίκαιρα νοήματα σε πεπαλαιωμένες αισθητικές φόρμες. Ένα έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά επί χούντας κι είχε μια σαφή αντιστασιακή χροιά είναι και σήμερα πάλι επίκαιρο λόγω τής οικονομικής δυσπραγίας και τών έξωθεν πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά, αφού η επίθεση στην τσέπη μας προκαλεί άγχος, ανασφάλεια και πανικό, μετατρέποντάς μας από ελευθέρως σκεπτόμενους ανθρώπους σε δούλους τών περιστάσεων. Όπως στο διαχρονικώς επίκαιρο έργο τού Πέτερ Βάις “Άσμα για το σκιάχτρο τής Λουσιτάνιας” οι άνθρωποι είναι απαθείς απέναντι στο θάνατο αφού η ζωή τους είναι μια ατέλειωτη Κοιλάδα Δακρύων, έτσι και στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα άνθρωποι αυτοκτονούν δίπλα μας με διάφορους τρόπους κι εμείς το μόνο που φαίνεται ότι κάνουμε είναι απλώς να κλείνουμε τα μάτια μας και να κλεινόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι στο καβούκι μας, στα κουρέλια τών ψευδαισθήσεων και στο εξευτελισμένο πλέον όνειρο τής εικονικής ευημερίας μας. Πρέπει επειγόντως να βγούμε από τη φενάκη που μας πλάνεψε δεκαετίες τρεις και πλέον. Η περίφημη “γενιά τού Πολυτεχνείου” αφού έφαγε με χρυσά κουτάλια και μάσησε βουλιμικώς τα κοινοτικά και τα εθνικά κονδύλια τώρα ορμάει ανενδοίαστα πάνω στα κόλυβα τού τεθνεώτος μεταπολιτευτικού μεσοαστισμού μας. Ντροπή!
Η παράσταση που έστησε ο σημαντικός σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου ήταν βγαλμένη θαρρείς από το χρονοντούλαπο τής Ιστορίας. Είχε όλη τη σκόνη που αυτό συνεπάγεται. Ρητορικότητα και στόμφος που δεν συνάδουν με τη σύγχρονη αισθητική αντίληψη περί θεάτρου. Μετωπική σκηνοθεσία και παλιοκαιρισμένη αποστασιοποίηση. Agit-prop (agitatia propaganda) θα ήταν το πλησιέστερο θεατρολογικό στίγμα τού εγχειρήματός του. Βεβαίως, το πανανθρώπινο αίτημα τής Ελευθερίας είναι πάντα επίκαιρο, όμως δεν φτάνει για να στηθεί ένα ενδιαφέρον θεατρικό γεγονός. Το “θέατρο ντοκουμέντο” έπεσε στο κενό.
Από τις λίγες παραστάσεις που έφυγα στο διάλειμμα. Ομολογώ ότι αδυνατώ να γυρίσω πίσω στο Χρόνο και να σκεφτώ σα να ζω ακόμα στα φοιτητικά μου χρόνια. Οι δεκαετίες πέρασαν, μας στιγμάτισαν και μας άλλαξαν. Κι αν είμαι αυστηρώς σε αυτό το κριτικό σημείωμά μου, πράγμα που δεν το συνηθίζω και δεν συνάδει με την ηπιότητα τού χαρακτήρα μου, είναι για να επισημάνω τις αισθητικές αλλαγές που προέκυψαν εν τω μεταξύ στα θεατρικά μας πράγματα. Η θεατρική ζωή δεν είναι μουσειακή έκθεση, είναι ζωντανό κύτταρο πολιτισμού κι όταν δεν είναι…
Πληροφόρηση:
Θέατρο Στοά, Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, τηλ. 210 7702830
www.theatrostoa.gr , e-mail: thetstoa@otenet.gr This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Πέτερ Βάις
«Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτάνιας»
Μετάφραση: Θεόφιλος Φραγκόπουλος
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου
Σκηνικά – Κοστούμια: Λέα Κούση
Μουσική: Μιχάλης Γρηγορίου
Παίζουν οι ηθοποιοί:
ΕΥΑ ΚΑΜΙΝΑΡΗ – ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ ΜΠΑΤΗΣ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΛΑΤΑΝΙΩΤΗ – ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΟΥΒΑΤΖΗ – ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΟΥΜΠΑΝΟΣ – ΚΟΡΑΛΙΑ ΤΣΟΓΚΑ και ο φλαουτίστας ΝΙΚΟΛΑΣ ΦΡΑΓΚΟΠΑΝΑΓΟΣ.
Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 7.00 μ.μ.
Πέμπτη στις 9.00 μμ.
Τιμές εισιτηρίων: 10 € για την Τετάρτη και 15 € για την Πέμπτη.
Parking απέναντι από το Θέατρο
Ο θεός της σφαγής, της Γιασμίνα Ρεζά, στο 104
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Σε ένα αστικό σαλόνι συναντώνται δυο ζευγάρια: ο Αλαίν (Γιάννης Λασπιάς) με την Ανέτ (Ιωάννα Σταυροπούλου) και ο Μισέλ (Αργύρης Θανασούλας) με την Βερονίκ (Δάφνη Μανούσου). Οι γιοί τους έχουν έρθει στα χέρια. Από αυτό το σημείο ξεκινά η επίλυση του προβλήματος. Μέσα σε μια ευγενική και ήρεμη ατμόσφαιρα, προσπαθούν να τακτοποιήσουν το θέμα. Σταδιακά, όμως, ξετυλίγονται οι χαρακτήρες τους, οι οποίοι μόνο ευγενικοί δεν είναι. Πόσο δύσκολο, θεωρείται να παραδεχτεί κανείς την αλήθεια; Αλλά και πόσο απαραίτητο είναι. Όταν συμφωνήσουν, έστω και σε ελάχιστα σημεία, έχει μεσολαβήσει η κρίση. Κάτω από τον καθωσπρεπισμό και την αστική σοβαρότητα ελλοχεύουν αρνητικά συναισθήματα, που αλλοίμονο αν γίνουν εμφανή. Η παράσταση κυλά με γοργό ρυθμό, έχει νεύρο, χιούμορ, δράση. Με το ξετύλιγμα των χαρακτήρων, οι θεατές διασκεδάζουν και προβληματίζονται. Η συνεχής δράση και το στήσιμο των ηρώων οφείλεται στην ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου. Η υποκριτική υπηρετείται πιστά από τους ηθοποιούς. Ξεχωρίσαμε τον κ. Θανασούλας στον ρόλο του Μισέλ. Επίσης, ο κ. Γιάννης Λασπιάς, έγραψε και σκηνοθέτησε το «Mudness”, που αξίζει να το προλάβετε στο «Βήμα Αγγέλων», αφού δίνονται οι τελευταίες παραστάσεις. Να σημειωθεί ότι όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν στην αρτιότητα της παράστασης, που παίζεται στο 104.
Συγγραφέας: Γιασμίνα Ρεζά
Μετάφραση: Γιώργος Βούρος
Σκηνοθεσία – Προσαρμογή: Δημήτρης Γιαμλόγλου
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός
Φωτογράφος: Στράτος Προύσαλης
Διανομή
Βερονίκ Ουλιέ: Δάφνη Μανούσου
Αλαίν Ρέιγ: Γιάννης Λασπιάς
Μισέλ Ουλιέ: Αργύρης Θανάσουλας
Ανέτ Ρέιγ: Ιωάννα Σταυροπούλου
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:15 μ.μ.
Πρεμιέρα Παρασκευή 20.12.2013
Γενική Είσοδος: 12 Ευρώ / Μειωμένο: 8 Ευρώ
Ο θεός της σφαγής, της Γιασμίνα Ρεζά, στο 104
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Σε ένα αστικό σαλόνι συναντώνται δυο ζευγάρια: ο Αλαίν (Γιάννης Λασπιάς) με την Ανέτ (Ιωάννα Σταυροπούλου) και ο Μισέλ (Αργύρης Θανασούλας) με την Βερονίκ (Δάφνη Μανούσου). Οι γιοί τους έχουν έρθει στα χέρια. Από αυτό το σημείο ξεκινά η επίλυση του προβλήματος. Μέσα σε μια ευγενική και ήρεμη ατμόσφαιρα, προσπαθούν να τακτοποιήσουν το θέμα. Σταδιακά, όμως, ξετυλίγονται οι χαρακτήρες τους, οι οποίοι μόνο ευγενικοί δεν είναι. Πόσο δύσκολο, θεωρείται να παραδεχτεί κανείς την αλήθεια; Αλλά και πόσο απαραίτητο είναι. Όταν συμφωνήσουν, έστω και σε ελάχιστα σημεία, έχει μεσολαβήσει η κρίση. Κάτω από τον καθωσπρεπισμό και την αστική σοβαρότητα ελλοχεύουν αρνητικά συναισθήματα, που αλλοίμονο αν γίνουν εμφανή. Η παράσταση κυλά με γοργό ρυθμό, έχει νεύρο, χιούμορ, δράση. Με το ξετύλιγμα των χαρακτήρων, οι θεατές διασκεδάζουν και προβληματίζονται. Η συνεχής δράση και το στήσιμο των ηρώων οφείλεται στην ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου. Η υποκριτική υπηρετείται πιστά από τους ηθοποιούς. Ξεχωρίσαμε τον κ. Θανασούλα στον ρόλο του Μισέλ. Επίσης, ο κ. Γιάννης Λασπιάς, έγραψε και σκηνοθέτησε το «Mudness”, που αξίζει να το προλάβετε στο «Βήμα Αγγέλων», αφού δίνονται οι τελευταίες παραστάσεις. Να σημειωθεί ότι όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν στην αρτιότητα της παράστασης, που παίζεται στο 104.
Συγγραφέας: Γιασμίνα Ρεζά
Μετάφραση: Γιώργος Βούρος
Σκηνοθεσία – Προσαρμογή: Δημήτρης Γιαμλόγλου
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός
Φωτογράφος: Στράτος Προύσαλης
Διανομή
Βερονίκ Ουλιέ: Δάφνη Μανούσου
Αλαίν Ρέιγ: Γιάννης Λασπιάς
Μισέλ Ουλιέ: Αργύρης Θανάσουλας
Ανέτ Ρέιγ: Ιωάννα Σταυροπούλου
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:15 μ.μ.
Πρεμιέρα Παρασκευή 20.12.2013
Γενική Είσοδος: 12 Ευρώ / Μειωμένο: 8 Ευρώ
"Ο ΠΡΟΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΩΝ ΜΟΝΙΚΙΝ" ΤΟΥ ΠΑΡΙ ΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ στο Καμπαρέ Βολταίρ τού Μεταξουργείου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τον Φεβρουάριο τού 2012 είχα δει τον δεξιοτέχνη Νίκο Καλαμό να ερμηνεύει Τακόπουλο στο θέατρο “Τόπος Αλλού” κι εκστασιάστηκα. Τότε έγραψα διθυραμβική κριτική γιατί είπα: “επιτέλους κάτι αντισυμβατικό κι αιρετικό που παίζεται από το 1978 μέχρι σήμερα (ήμουνα νιος κι εγέρασα). Ανέβηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν με τον αξέχαστο Δημήτρη Οικονόμου κι αργότερα με τον Νίκο Καλαμό στο Νεοελληνικό Θέατρο τού Γιώργου Αρμένη…
Ο Τακόπουλος, ιδιοφυής γλωσσοπλάστης, ποιητής στην Τέχνη και στη Ζωή, γελαστός κι αυτοσαρκαστικός, ουδέποτε ειρωνικά επιθετικός προς τους άλλους, αφού δοξάζει τη ζωή με ένα συμβολικό λουλούδι καρφιτσωμένο πάντα στο πέτο. Το χθεσινό ήταν ένα ροδαλό μπουμπούκι τριανταφυλλιάς που προεξείχε, προέβαλε το θρασύ κεφαλάκι του κι έμοιαζε σα να κοιμάται. Το Καμπαρέ Βολταίρ στην Οδό Μαραθώνος 30 κατάμεστο από φίλους και φίλους (οι εχθροί πήγαν …αλλού).
Κι ο Νίκος Καλαμό αποκάλυψη. Οι μεγάλοι ηθοποιοί προσαρμόζονται στο χώρο και στο κοινό. Αλλάζουν την ερμηνεία τους κατά το περιβάλλον κι ουχί κατά το δοκούν. Είναι εγρήγοροι κι αποτελεσματικοί, συδημιουργικοί και τελεσφόροι. Τον θαύμαζα για μια ακόμη φορά να αναδεικνύει φώνημα το φώνημα τον εκθαμβωτικώς απαστράπτοντα λόγο τού αειθαλλούς ψυχαγωγού.
Ο Πάρις Τακόπουλος είναι ιστορία, παρών και μέλλων. Βλέποντάς τον μιμούμαι τα αιωνίως δημιουργικά κύτταρά του κι αφαιρώ το άχθος τών καθημερινών φροντίδων από τους κουρασμένους ώμους μου. Τι άλλο να περιμένει κανείς από την αρχαία τέχνη του Διονύσου; Κι αυτό είναι ιδιαίτερα πολύτιμο στις κρίσιμες μέρες μας.
Κι σε άλλα με υγεία. Δηλώνω (με γνώσιν τών συνεπειών τού Νόμου) ότι θα συνεχίσω να βλέπω Τακόπουλο μέχρι να πεθάνω. Γιατί θα συνεχίσει να παίζεται και …μετά. Κι ο δημιουργός θα είναι εκεί να χαμογελάει τρανταχτά με ένα ποτήρι ουίσκι κι ένα ολόφρεσκο λουλούδι στο πέτο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφόρηση:
Ο Προτελευταίος των Μόνικιν είχε πρωτοπαρουσιασθεί στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κούν το 1978 με τον Δημήτρη Οικονόμου στο ρόλο του Μόνικιν, και αργότερα από τον Νίκο Καλαμό στο Νεοελληνικό Θέατρο του Γιώργου Αρμένη, καθώς και επί μία εβδομάδα στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου το 2005, και στο Φεστιβάλ Λονδίνου του Θεάτρου Τέχνης το 2009, σε αγγλική μεταφορά από τον Πάρι Τακόπουλο, και έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από την ελληνική και ξένη κριτική, χαρακτηρισθείς από τον Φένεκ Μικελίδη ως ένα μικρό αριστούργημα παραλογίας, άγχους και απομυθοποίησης του Έλληνα.
“Οργισμένα Νιάτα” στο “Στούντιο Κυψέλης”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τα γερά δομημένα έργα που λένε την αλήθεια τού συγγραφέα τους ως μάρτυρα τού καιρού του δεν γερνάνε ποτέ, γιατί όλες οι εποχές είναι ίδιες και η Κρίση είναι συνώνυμη με την ανθρώπινη ύπαρξη σε αυτόν τον δύσκολο πλανήτη. Οι πολιτισμικές-κοινωνικές-οικονομικές-φυλετικές-ερωτικές-θρησκευτικές-ιδεολογικές διαφορές εντείνουν την εγγενή ανθρώπινη αδυναμία να συνυπάρξει με τους άλλους πέρα από μερικά κρίσιμα λεπτά ανταλλαγής ενεργειών και ικανοποιήσεως των ενστίκτων. Η Ελευθερία ως πανανθρώπινο αίτημα σκοντάφτει στα όρια που θέτει ο ψυχισμός και η ψυχοσωματική οντότητα τού άλλου. Στην οικογένεια ως θεσμό τα χαλαρά ήθη φαίνεται σα να οδηγούν στον πόνο και στην διάλυση ενώ τα ιδιαίτερα αυστηρά ήθη μάλλον συντείνουν στον στραγγαλισμό τών ανθρώπινων ενστίκτων και στη δυστυχία τού πολιτισμένου όντος που καταφεύγει στις νευρώσεις (στην καλύτερη τών περιπτώσεων) ή στη χημεία για να καταστείλει το ένστικτο τού θανάτου που είναι ο αντίποδας του ερωτικού ενστίκτου τής ζωής.
Ο Τζον Όσμπορν (1929-1994), θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός και κριτικός τού καιρού του, έγραψε ένα μεγαλειώδες στην απλότητά του έργο. Η ανθρωπιά σε όλο της το φάσμα. Η κωμωδία τής καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο και το διαρκές αίτημα τής αγάπης. Όπως έλεγε ο Φρόϋντ “όλα τα αιτήματα τού ανθρώπου είναι αγάπη”.
Η Μαριάννα Τόλη είναι μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ύπαρξη, σχεδόν εύθραυστη. Απέδωσε το ρόλο τής Άλισον Πόρτερ, συζύγου στον μοργανατικό γάμο με τον οργισμένο νέο, με ιδιαίτερη ανθρωπιά, λεπτότητα και χάρη. Το σώμα της ήταν ως θαλάσσιος κυματισμός που αντανακλούσε με μέτρο και ρυθμό τις τρικυμίες που σαρώνουν την ψυχή τής Άλισον Πόρτερ. Ήταν απλώς ιδανική.
Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ένας ιδιαίτερα δυναμικός ηθοποιός. Το συγγραφικό του ταλέντο και οι σκηνοθετικές του επιδόσεις καθιστούν την ερμηνεία του στο ρόλο τού Τζίμυ Πόρτερ ιδιαίτερα απαιτητική σε ενεργειακό επίπεδο. Μοιάζει να ταυτίζεται τόσο με το ρόλο που η φωνή και το σώμα του οδηγούνται σε ένα εκφραστικό κρεσέντο που συμπαρασύρει το θεατή στο αρχαίο δράμα του ανδρόγυνου που “μαζί δεν κάνει και χώρια δεν μπορεί”. Ο Στέφανος Κακαβούλης επέτυχε να αποδώσει τις αντιφάσεις που σπαράσσουν την ψυχή του μορφωμένου νέου που επαναστατεί εναντίον τής άρχουσας τάξης, ζει σαν πληβείος κι εκδηλώνει την οργή κυρίως προς τον εαυτό του και τα άτομα που έχουν την ατυχία να τον αγαπήσουν ή να τον πλησιάσουν σε απόσταση μικρότερη τής αναπνοής ασφαλείας.
Ταιριαστός ο Φίλιππος Κωνσταντίνος στο ρόλο τού “διαφορετικού” και συμπονετικού Κλιφ. Σωστή διανομή, ακόμα κι ως προς τον σωματότυπο τού ηθοποιού που ενσαρκώνει τον ακίνδυνο και μειλίχιο γίγαντα.
Η ηθοποιός Έλενα τής Γιώτας Κουνδουράκη ήταν επίσης συνάδουσα στο σκηνοθετικό επίτευγμα τής ενορχήστρωσης συμπληρωματικών κι αντίθετων ενεργειών στην περιορισμένη σκηνή τού Studio Κυψέλης, που έτυχε να γίνει το θέατρο πολλών σημαντικών στιγμών από σπουδαίες και σπουδαίους εργάτες τής Τέχνης τού Διονύσου.
Ο συνταγματάρχης τού Αντώνη Τρικαμηνά ήταν επαρκής ως προς το δέμας και το πνεύμα για να μιλήσει σαν πατέρας στην παραστρατημένη κόρη του και να την προστατεύσει από τον εαυτό της, ή τουλάχιστον να το επιχειρήσει.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Λιβανός που ήταν υπεύθυνος και για τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς. Η Μαριάννα Τόλη συνεργάστηκε στην απόδοση του κειμένου στα ελληνικά όπως το μετέφρασε η Ελευθερία Περράκη. Το ιδιαίτερα αφαιρετικά λειτουργικό σκηνικό ήταν τού Σάββα Πασχαλίδη, ενώ τα κοστούμια φιλοτέχνησε κι επιμελήθηκε η πολυτάλαντη Μαριάννα Τόλη. Αυτή η γυναίκα είναι ένα κεφάλαιο για το ελληνικό θέατρο. Η σεμνότητα και η χάρη της υπόδειγμα για νεότερες συναδέλφους της. Τελικά, αυτό που μένει από την θεατρική πράξη είναι η ανθρωπιά τού κοινωνούμενου νοήματος. Μέτρο για όλα είναι ο άνθρωπος.
Ο Σίμων Πάτροκλος είναι ένας σημαντικός χορογράφος που σβήνει το “εγώ” του εις όφελος τού συνόλου. Ακάματος, φίλεργος κι ενεργητικά ακατάπαυστος, δίδαξε κινησιολογία και χορογράφησε τούς πέντε ηθοποιούς σε αυτή την ιδιαίτερα σημαντική σκηνοθεσία τού Γιώργου Λιβανού.
Απολύτως κατατοπιστικό και άρτιο το βιβλιαράκι πρόγραμμα που τύπωσαν οι εκδόσεις “Αιγόκερως”. Αναζητείστε το.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Είναι μια όαση ανθρωπιάς στα τερατουργήματα και στις σαδομαζοχιστικές εκρήξεις που πλημμυρίζουν τις ελληνικές θεατρικές σκηνές στα χρόνια τής Κρίσης. Ας επιμείνουμε στην ποιότητα. Ας εντείνουμε τις δράσεις μας για το Καλό κ’ Αγαθό. Η ανθρωπιά είναι το ζητούμενο στην εποχή τής απα-ανθρωπο-ποίησης.
ΈΛΑ ΌΠΩΣ ΕΙΣΑΙ στο Θεάτρο τής οδού Παραμυθίας
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Όταν ξαναβλέπεις για πολλοστή φορά ένα έργο κι έχεις την αίσθηση τού καινούργιου, όταν προσέρχεσαι παρθένος στη θεατρική κόλαση και βγαίνοντας από την αίθουσα έχεις την αίσθηση ότι έχεις επισκεφθεί τον παράδεισο, τότε το θέαμα αξίζει και το επί σκηνής δρώμενο επιτελεί τον ψυχ-αγωγικό σκοπό του. Στην εποχή της κρίσης το γέλιο είναι δύσκολη και πολύτιμη υπόθεση. Προϋποθέτει άρση τής συνειδήσεως πάνω από τα καθημερινά προβλήματα, έλεγχο τών αντιξοοτήτων της καθημερινότητας και υπέρβασή τους, ανακατανομή τών αξιών και τών παγιωμένων πεποιθήσεών μας, θραύση τών τειχών που μας χώριζαν από τους άλλους. Η αλληλεγγύη προϋποθέτει ενσυναίσθηση, να “μπεις στη θέση του άλλου”, να δεις τα δικά σου προβλήματα από τη θέση του κι έτσι να αποκτάς μια αντικειμενικότερη θέαση τού κόσμου. Η αλλαγή οπτικής γωνίας είναι σωτήρια κι ευεργετική για τις κολλημένες βελόνες τών μυαλών μας. Όπως η γλώσσα πηγαίνει πάντα στο χαλασμένο δόντι, έτσι και η λογική σκέψη παγιώνεται στους απλήρωτους λογαριασμούς και στα νούμερα πού όσο κι αν τα στύψεις δεν βγαίνουν. Το θέατρο με τον υπερρεαλισμό και τη διόγκωση παγκόσμιων προβλημάτων μάς δίνει μια άλλη μακροσκοπική οπτική. Βλέπουμε τα πράγματα από μακριά. Τα συγκρίνουμε, τα διακρίνουμε, ελαχιστοποιούμε τις επιδράσεις τους πάνω μας.
Κι αν η κωμωδία είναι δύσκολη, η stand-up comedy είναι ακόμα δυσκολότερη. Όπως οι “νούτικοι” ηθοποιοί τής παλιάς καλής ελληνικής επιθεώρησης, ο σύγχρονος θεατρίνος πρέπει να επικοινωνήσει με το κοινό του, να το αποτυπώσει στο ενεργειακό σώμα τής μνήμης του, να διαγνώσει τις παθογένειές του, να το συνδράμει, να το υπηρετήσει, να το προκαλέσει, να το διεγείρει, να το θεραπεύσει, δια τής ειρωνείας και του αυτοσαρκασμού που είναι πάντα σαρκασμός τής ανθρώπινης κατάστασης. Η Θεία Κωμωδία τού κόσμου και τού ανθρώπου είναι πάγκοινη κι όλα συντείνουν στην αυτοακύρωσή τους δια του γέλιου. Όταν οι μυημένοι έβγαιναν αγέλαστοι από τα Ελευσίνια Μυστήρια δεχόντουσαν τα “εξ αμάξης” σκώμματα τών θεατρίνων, τις ερωτικές προκλήσεις τών ιερειών τής Αφροδίτης, τη λεκτική παρενόχληση, έτσι ώστε να επανέλθουν στο υλικό τους σώμα και να διακωμωδήσουν τα φοβερά και τρομερά δρώμενα στον αναπόδραστο τροχό τής Ζωής και του Θανάτου.
Η Αλμπέρτα Τσοπανάκη είναι θεά (από το ρήμα θεώμαι). Ξέρει να βλέπει τον εαυτό της απέξω και να τον περιγελά, να τον σαρκάζει, να τον ειρωνεύεται. Μέσα από αυτή την ομοιοπαθητική ψυχαγωγική ιεροτελεστία διευκολύνει την κάθαρση τού καθενός μας, επιτυγχάνει την πυρόλυση τών συναισθημάτων και τών γόρδιων δεσμών που χρονίζουν εντός μας. Συγγραφέας, ηθοποιός, θιασάρχις, θεατράνθρωπος με την ουσιαστική σημασία τού όρου, δίνει στην παράσταση με τον σαφή και καθόλου υπαινικτικό τίτλο “Έλα όπως είσαι” τον καλύτερο εαυτό της. Δεν θα πω πολλά για να μην προδώσω τις εκπλήξεις τού έργου.
Δίπλα της, γλαφυρή σιωπηλή παρουσία ο κωμικοτραγικός κλόουν με το ακορντεόν, που υπογραμμίζει τα υπαρξιακά αδιέξοδα με την αυτοταπείνωση, δίνει την αντιστικτική δομή τής ομιλούσης πολυδιασπασμένης περσόνας μίας υπερ-ρεαλιστικής γυναίκας-ανθρώπου που παρ’ όλη την ελαφρότητα τής αφέλειάς της παραμένει φίλη τής Ζωής και των ζωντανών (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου). Ο Άκης Σιδέρης είναι μέγιστος ηθοποιός. Γιατί ποιεί ήθος δια τής σιωπής κι αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο στο θέατρο. Ούτε και στη ζωή άλλωστε. Ένα ταλέντο που όταν κάποιος σκηνοθέτης κινηματογράφου αναδείξει θα λάμψει παγκόσμια στις μεγάλες και στις μικρές οθόνες. Σπεύσατε. Δεν υπάρχει καιρός. Μην χάνετε χρόνο. Τα λουλούδια μαραίνονται όταν δεν τα ποτίζεις.
Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι ένας σπουδαίος σκηνοθέτης. Σεμνός, διακριτικός, ηθικός… Σπάνιο. Αντιπαθώ τους επιτυχημένους βρικόλακες, δεν δίνω το χέρι μου σε αιμοσταγείς δεινόσαυρους. Προσπαθώ να αναδείξω και να φωτίσω όσο μπορώ κι όσο δύναμαι την αγαθή και καλή πλευρά τών καλλιτεχνικών φαινομένων. Πήξαμε στα τέρατα που πατούν επί πτωμάτων για να δουν το ονοματάκι τους σε μια φωτισμένη μαρκίζα. Ανεπάρκειες παντός είδους, τραγικές και γελοίες συνάμα. Ο Χριστόφορος Χριστοφής συναποτελεί την εξαίρεση στον κανόνα. Επιμένει στην ποιότητα, όπως οι παλιοί αγιογράφοι και οι αρχαίοι αγγειογράφοι. Παράγει έργο, σιωπηλά κι αθόρυβα, χωρίς να κάνει ντόρο περί την ύπαρξή του. Οι τεχνητώς παραγόμενες δίνες παράγουν ανεπιθύμητες διαστρεβλώσεις στα παγκόσμια μαγνητικά ρευστικά, παροδικές και πρόσκαιρες ωστόσο. Ο Χριστόφορος Χριστοφής είναι μια καλλιτεχνική αξία σταθερή μέσα στο χρόνο. Σαν το παλιό καλό κρασί ωριμάζει διακριτικά κι αθόρυβα σε δρύινο βαρέλι αυτογνωσίας κι ενσυναίσθησης. Κάποτε θα αποδώσει τον τελικό αιθερικό καρπό του. Οψόμεθα κι ανυπομονούμε για το επόμενο καλλιτεχνικό του επίτευγμα. Στο θέατρο τής οδού Παραμυθίας σκηνοθέτησε την Αλμπέρτα Τσοπανάκη με γνώση κι αίσθηση τού ρυθμού, με αισθητική και άποψη, τηρώντας τις ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ λόγου και σιωπής, δράσης κι απραξίας.
Στο βίντεο συμμετέχουν οι ηθοποιοί Άκης Σιδέρης και Ευάγγελος Κουλφέτος.
Μετά την πρεμιέρα δόθηκε στον υπόγειο θεατρικό χώρο μια γιορτή προς τιμήν τών καλεσμένων. Ο Φίλιππος Νικολάου αειθαλλής κι ακάματος, μας μετέδωσε τη διονυσιακή χαρά τής ζωής. Στους προσκεκλημένους ο ιδιαίτερα σεμνός και χαμηλών τόνων πολιτικός Παύλος Γερουλάνος, πρίγκιπας τής δημόσιας ζωής με την ανωτερότητα και τη σταθερή προσήλωσή του στην υπηρεσία τού Πολιτισμού και τής Τέχνης ως διαχρονικών αξιών του ελληνισμού. Ας πληθαίνουν οι πολιτικοί σαν αυτόν.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Θα γελάσετε μέχρι δακρύων. Θα αποτοξινωθείτε μέχρι καθάρσεως. Θα θέλετε να την ξαναδείτε ξανά και ξανά με τους φίλους σας.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Διάρκεια παραστάσεων: Από 20 Νοεμβρίου 2013 έως 27 Απριλίου 2014, κάθε Τετάρτη στις 21:00 και κάθε Κυριακή στις 19:30.
Διάρκεια: 90 λεπτά
Τιμή εισιτηρίων: 10€ (γενική είσοδος) & 5€ (φοιτητικά, σπουδαστές, συνταξιούχοι, άνεργοι και σύλλογοι)
Διεύθυνση: Θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 & Μυκάλης, Κεραμεικός)
Επικοινωνία: 210 3457904 & 6939 498289
