Τσεχωφικό “Κύκνειο Άσμα” από πολλές απόψεις στο “Θέατρο τής Ημέρας”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Άντον Τσέχωφ, ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους δραματουργούς τού εικοστού αιώνα ήξερε το θέατρο από μέσα και την ανθρώπινη φύση μέσα-έξω. Ανάλωσε τη ζωή του στην υπηρεσία τού συνανθρώπου του, υπηρετώντας ως γιατρός αλλά και ως συγγραφέας μάρτυρας τού καιρού του. Τα συμπεράσματά του για την ανθρώπινη κατάσταση είναι πικρά, αλλά δεν γίνονται ποτέ πικρόχολα. Φιλάνθρωπος εκ πεποιθήσεως κέρδισε την αθανασία, αποδεχόμενος – όπως ο Σαίξπηρ – τη φθαρτότητα τού πρόσκαιρου. Σε αυτό το “Κύκνειο Άσμα” του ένας ταλαντούχος ηθοποιός απομυθοποιεί το ρόλο τού επιτυχημένου θεατράνθρωπου και καταδεικνύει τη χαρμολύπη τής μοναξιάς και τής απομόνωσης που είναι προϋπόθεση για κάθε δημιουργία. Το τέρας τής σκηνής, ο φιλικός μπαμπούλας τού υποβολείου, η μαύρη μαρμάγκα τής σκοτεινής πλατείας, τα κείμενα και το μνημονικό που υποβοηθιέται από το αλκοόλ για να σε εγκαταλείψει αμέσως μετά στα κρύα τού λουτρού, όπως λέει ο αγουροξυπνημένος σαιξπηρικός θυρωρός στον “Μάκβεθ”.
Το έργο ευτύχησε να σκηνοθετηθεί από την Μάγκυ Μοντζολή, με γνώση, μεράκι, απλότητα και προσοχή στις λεπτομέρειες. Επιτυχημένη σκηνογράφος ενδυματολόγος, ηρωική αφού κρατάει μία από τις πλέον σταθερές μέσα στο χρόνο σκηνές τής Αθήνας, παραγωγική, δημιουργική κι αθόρυβη, σεμνός εργάτης τής Τέχνης, όπως αρμόζει.
Η αποκάλυψη για μένα ήταν ο ενενηντατριάχρονος Κοσμάς Παναγιωτίδης στο δικό του – ίσως – “Κύκνειο άσμα”. Όμως πάλι ποιος ξέρει; Και η Θεοπούλα σε αυτή τη σκηνή είχε λάμψει πριν φωτίσει με το χιούμορ και τη φυσική ευγένειά της τη μικρή οθόνη. Μπορεί κάποιος σεναριογράφος-τηλεσκηνοθέτης-παραγωγός να τον ανακαλύψει και να τον στήσει απέναντι από τη νεοελληνική μιζέρια μας ως παράδειγμα αντοχής και αρχοντιάς. Ερμήνευσε το ρόλο του με μέτρο, χαμηλούς τόνους, μια κάποια στομφώδη ρητορικότητα, που ταίριαζε παρ’ όλα αυτά στον τσεχωφικό ήρωα και μάγευσε το κοινό του.
Δίπλα του, στο ρόλο τού υποβολέα, αυτοσχεδιαστικός, παντομιμικός, εύπλαστα χαμαιλεόντιος, υπερ-επαρκής ηθοποιός που ανυπομονώ να τον δω και σε άλλους ρόλους – πολλούς – δραματικούς και κωμικούς, ο Μιχαήλ Γιαννικάκης. Αν θέλετε να δείτε τι είναι υποκριτική τέχνη, πηγαίνετε να τον απολαύσετε. Στο θέατρο τής Ημέρας, τις Δευτέρες του Φεβρουαρίου στις 6:30 το απόγευμα. Η παράσταση διαρκεί μία ώρα περίπου. Βγαίνεις άφωνος και συγκλονισμένος. Διακριτική η μουσική επιμέλεια τής ξεχωριστής αυτής παράστασης που υπογράφουν οι Ιωάννης Παπλωματάς-Θάνος Αστερίου. Στους μπαρόκ φωτισμούς ο Γιώργος Σηφάκης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τσιριγκούλη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρακολούθησα τις πρόβες του κατά Λεωνίδα Τσιριγκούλη “Οιδίποδα τυράννου” του Σοφοκλή με τον εκπληκτικό Νεκτάριο Δημητρακόπουλο να δοκιμάζει τα λιτά, λειτουργικά κι απολύτως πρωτότυπα, συμβατά με τη σύγχρονη αισθητική κοστούμια που σχεδίασε και εκτέλεσε η ενδυματολόγος Μαίρη Τριανταφύλλου κι εκστασιάστηκα. Τέτοια δύναμη, τέτοια αμεσότητα κοινωνούμενου νοήματος, τέτοια ένταση λόγου και κινήσεων. Ο εργαστηριακός χώρος τού Κέντρου Πολιτισμού Ελεύθερη Έκφραση μετατράπηκε αίφνης σε πλατεία τής αρχαίας Θήβας και το λευκό καλογυαλισμένο μάρμαρο στο πατημένο χώμα απ’ όπου αναδύθηκαν οι Σπαρτοί από τα δόντια τού Δράκοντα που έσπειρε ο γενάρχης Κάδμος με τη σύζυγό του Αρμονία.
Ο Λεωνίδας Τσιριγκούλης είναι ένας σεμνός, παραγωγικός και δημιουργικός, πρωτότυπος και κλασικός, παραδοσιακός και καινοτόμος “ολικός καλλιτέχνης”. Η κριτική δεν έχει εστιάσει ακόμα πάνω στη μοναδικότητα τής προσωπικότητάς του. Ποτέ δεν είναι αργά. Είναι ακόμα ενεργός άλλωστε και το σύμπαν τού επιφυλάσσει μακρόπνοες υλοποιήσεις σχεδίων με διεθνή απήχηση. Λεπτομέρειες δεν προδίδω. Σιωπή.
Ανυπομονώ να δω τον δικό του “Οιδίποδα Τύραννο” στο θέατρο “Ελυζέ”.
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ
Η σκηνοθεσία προσεγγίζει τις αντιστοιχίες της παθογένειας του σήμερα με τον σπουδαίο Λόγο του Ποιητή, που κατατρύχουν διαχρονικά την Παγκόσμια Ιστορία μας ανά αιώνες. Ο λιμός της Θήβας, θα μπορούσε να είναι σημερινή έκπτωση των αξιών ζωής, που παράγουν άστεγους ηθικά και σωματικά, χωρίς να έχουν οι κοινωνίες μας μέλλον. Ακόμη, οι μικρές και μεγάλες ‘Υβρεις της ζωής όλων μας , που φέρνουν δίκαια την Νέμεση, της οποίας τα ολέθρια αποτελέσματα τα βρίσκουμε ως δυστυχία γύρω μας . Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Ελεύθερη ‘Εκφραση Μετάφραση: Σταμάτη Βαλσαμάκη Εκδόσεις Εξάντας Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τσιριγκούλης Ενδυματολόγος: Μαίρη Τριανταφύλλου Βίντεο : Κώστας Κουτσιαμπασάκος Χορογραφίες βίντεο: Κατερίνα Πυρινή Χορογράφος: Αναστασία Ζερβάκη Φωτογραφίες: Λεωνίδας Κανέλλος Φωτογραφίες Κατοχής: Επίκαιρα Α.Ε Παίζουν: Οιδίποδας: Νεκτάριος Δημητρακόπουλος Κρέων – Θεράπων: Βαγγέλης Πυρινής Τειρεσίας: Νίκος Ντάβας Ιοκάστη: Ανδριανή Μπαρτσώτα Άγγελος: Αλέξης Μαρτζούκος Εξάγγελος: Γιώργος Οικονόμου Κορυφαίοι: Σάββας Αβραμίδης, Ναγια Νικολάου, Πολυτίμη Αλεξάνδρα Καλομοίρη Χορός: Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη Βουβό πρόσωπο: Ιωάννα Καραμπόλα Ισμήνη: Μαρία Κουρτή Αντιγόνη: Σοφία Παρουκάκη. Ημέρες Παραστάσεων: Δευτέρα: 21:30 για οκτώ παραστάσεις
Τιμή εισιτηρίων: Είσοδος ελεύθερη για ανέργους με κάρτα ανεργίας, 5€ (φοιτητές – συνταξιούχοι), 10€.
Από 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο ΕΛΥΖΕ Νυμφαίου 12 Ιλίσια (σταθός Μέγαρο Μουσικής) Τηλ. επικ: 6944634624-6974754915
«Μην παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, Θέατρο Διθύραμβος
Κριτική παράστασης από την Αγγελική Γ. Κομποχόλη
(Φιλόλογος-Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών)
Κριτική παράστασης από την Αγγελική Γ. Κομποχόλη
(Φιλόλογος-Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών)
«Μην παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, Θέατρο Διθύραμβος
Είναι μία παράσταση που καθηλώνει. Κι αναφέρομαι στο έργο «Μη παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, που παρουσιάζεται σε έναν πολύ όμορφο και ζεστό χώρο των βορείων προαστείων, στο θέατρο «Διθύραμβος , ένα έργο στοχασμός πάνω στην απώλεια και στη δυναμική που αυτή φέρει, όταν ο πόνος τής ανοίγει τη χαραμάδα για να φωλιάσει στη ψυχή μας και να γίνει βάρος ασήκωτο. Αυτόν τον πόνο κουβαλούν εσωτερικά οι τρεις μοναδικές ηρωίδες του έργου, τρεις γυναίκες απλές, καθημερινές, οικείες, που ανέλπιστα-σε σχέση με την πρώτη εικόνα που προβάλλουν- κυλούν τη ζωή τους μέσα σε μία δυσβάσταχτη πληγή, που ηρωικά κρύβουν και λαβωμένες διαχειρίζονται , με εκείνη τη σιωπηλή αξιοπρέπεια που πηγάζει από την παραδοχή των προσωπικών λαθών, αλλά και των μοιραίων γεγονότων που δεν προβλέφθηκαν (κι αυτό μεγαλώνει το μέγεθός τους). Και οι τρεις αποκαλούνται με το όνομα Έλλη, ένα όνομα που παραπέμπει στη τραγική μοίρα του χαμού, αλλά και στην ελπίδα, στο φως που κρύβει στην ετυμολογική του ρίζα. Και οι τρεις ερμηνεύονται υποδειγματικά από τις ηθοποιούς της παράστασης, την Έφη Νιχωρίτη, την Εύα Κεχαγιά και την Μαρούσα Στρογγυόγλου, σε μία ιδανική από πλευράς χημείας συνύπαρξη που κατορθώνει και δομεί, εντέλει, μία στέρεη θεατρική φιγούρα ακέραια, την Έλλη, ανθρώπινες εκδοχές της, στις ανθρώπινες συγκυρίες της, στα διαφορετικά της κομμάτια. Kαι είναι τούτη η Έλλη, η γυναίκα στη διαχρονικότητά της, η γυναίκα που αντικρίζει κατάματα τον εαυτό της , σε σχέση με βασικά δεδομένα της ύπαρξή της (που δε στρέφονται κατ’ ανάγκη γύρω από τον έρωτα, καθόλου μάλιστα) ξεκινώντας από τον σκληρό και αμείλικτο χρόνο, φωνή λογοκρισίας του εαυτού της για αυτά που δεν έκανε, γι’ αυτά που ξαστόχησε και τώρα μετατρέπουν την ηλικία της σε αδυσώπητο κριτή. Και ζωντανεύει πρώτη τούτη η Έλλη, με ερμηνευτική πληρότητα και βάθος, από την Έφη Νιχωρίτη, για να γίνει ύστερα η Έλλη του αδελφικού πένθους, η Έλλη του «μονογενούς υιού της θλίψης», του αδελφού που υπεραγαπά και έχει αναστήσει με το αίμα της καρδιάς της, και ανυποψίαστη μια μέρα ανακαλύπτει το σώμα του να αιωρείται σαν μετρονόμος απ’ το ταβάνι, πάνω από μία καρέκλα αναποδογυρισμένη, ψάχνοντας η ίδια «μαρμαρωμένη» ήχο για να ουρλιάξει. Και τούτη η Έλλη ανασταίνεται δωρικά από την Εύα Κεχαγιά, με την ένταση και την εσωτερική δύναμη που της πρέπει, προπάντων λιτά, όπως λιτός και γυμνός είναι ο πόνος στον μεγάλο χαμό. Για να δώσει στη συνέχεια τη σκυτάλη στην τρίτη κατά σειρά Έλλη του έργου, σε αυτήν που η θύμηση των γονιών βαραίνει καταλυτικά μέσα της και γίνεται ενοχή-η ύπαρξή τους θυμός, όταν ζούσαν, η απουσία τους «θηλιά στο λαιμό της», όταν «έφυγαν». Μία αιώνια έφηβη οργισμένη, όπως όλοι οι έφηβοι, ακόμη και μετά την ενηλικίωσή της, που την υπερασπίζεται ιδανικά η Μαρούσα Στρογγυόγλου, μέχρι τη συγκλονιστική στιγμή της προσωπικής της ωρίμανσης, στην σκηνή που παραδίδει για φύλαξη το κουτί με τα κοκκαλάκια των γονιών της, κι εδώ η Στρογγυόγλου δίνει με άψογο ερμηνευτικά τρόπο τη μετάβαση αυτή. Kαι ακολουθεί η τελευταία σκηνή του έργου, που και οι τρεις ηθοποιοί μαζί, σε ένα εξαιρετικό στήσιμο, σαν γυναικείο πολυφωνικό σχήμα, ομολογούν, με τον απόηχο των ρόλων τους, μεγάλες κι αναντίρρητες αλήθειες, που και οι τρεις υποκριτικά έχουν προετοιμάσει τον θεατή να τις υποδεχτεί, καθηλωτικά και όχι μελοδραματικά: « Η ζωή δεν είναι αλλού και δεν είναι των άλλων. Η ζωή είναι εδώ, τώρα, χθες, αύριο, όσο ανασαίνουμε, όσο βαδίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο πονάμε, όσο αντιστεκόμαστε, όσο πολεμάμε, όσο ηττώμεθα, όσο σκαρφαλώνουμε το βράχο από την αρχή, όσο ερωτευόμαστε, όσο πεθαίνουμε. Η ζωή είναι εδώ και απαιτεί την απόλυτη προσοχή μας».
Kι όλα αυτά κάτω από μία σκηνοθετική καθοδήγηση που υπηρετεί πιστά, και σοφά, τις αρχές του έργου, αφήνοντας το ίδιο το κείμενο να μιλήσει, με χώρο όμως για τους αναγκαίους δραματικούς αυτοσχεδιασμούς, σε μία διανομή ρόλων που φαίνεται να έχει αφουγκραστεί την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των τριών ερμηνευτριών. Και η Δήμητρα Μαστορίδου και η Έφη Νιχωρίτη, που σκηνοθέτησαν το έργο, δημιούργησαν μία άρτια παράσταση που δίνει το προβάδισμα σε έναν λόγο, πολύ δύσκολο θεατρικά, σε ένα κείμενο μεστό και συμπυκνωμένο σε υψηλά νοήματα, που πρέπει ωστόσο να γίνει σκηνική πράξη, και το καταφέρνουν αυτό, εύστοχα σε σύντομο σχετικά θεατρικό χρόνο, ακριβώς για να μην κουράσουν τον θεατή. Και δεν τον κουράζουν. Το αντίθετο, τον συγκινούν μέσα από ένα ποιητικό στην ουσία κείμενο, που μια ατυχής σκηνοθεσία θα το έκανε δυσνόητο και στριφνό για το ακροατήριο του, κάτι που εδώ βέβαια καθόλου δε συμβαίνει.
Ενισχυτικό στη σκηνοθετική αρτιότητα του έργου και το σκηνικό , μία απέριττη εικαστική αναπαράσταση με εμβληματική την παρουσία του κουτιού, που αξιοποιείται ευρηματικά με ποικίλους τρόπους, του δέντρου (που ριζώνει και ανθίζει, και συμβολικά δηλώνει την ελπίδα, την αναβλάστηση και την αναγέννηση, αλλά και την καθήλωση) και του χώματος (όλα αυτά που κουβαλούμε μέσα μας και γίνονται σκιά μας, οι προσδοκίες , οι κρυφοί πόθοι, αλλά και τα μυστικά μας, αυτά που δεν μπορούμε ή δεν αντέχουμε να φανερώσουμε).
Η έξοχη μουσική επένδυση, από την Όλγα Λασκαράτου, πλαισιώνει ιδανικά την παράσταση, αποτυπώνοντας μέσα από την επιτυχή, κάθε φορά, επιλογή της μελωδίας την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του έργου. Μία παράσταση που σίγουρα αξίζει να δείτε.
“ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ” τού Στέφανου Κακαβούλη στον πολυχώρο VAULT
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι ο Ιάκωβος Καμπανέλλης τού 21ου αιώνα. Κι αυτό το γράφω μετά λόγου γνώσεως. Κι επειδή τα γραπτά μένουν και η Ιστορία είναι αμείλικτη, σπεύδω να το εξηγήσω. Ξέρει να γράφει διαλόγους, να δημιουργεί δραματικές συγκρούσες επί σκηνής, να διαπλέκει τα πρόσωπα και τους ψυχισμούς τών ηρώων του και το κυριότερο: ΕΊΝΑΙ ΠΟΙΗΤΗΣ. Διαθέτει την αφ’ υψηλού θέαση τών ανθρωπίνων. Η κατάσταση τού νοήμονος όντος επί γης, που πόρρω απέχει από την “κορωνίδα τής Δημιουργίας” που οραματίζεται και βαυκαλίζεται ότι είναι, συμμετέχει εκών άκων σε μια Θεία Κωμωδία, που ενίοτε μεταστρέφεται σε μελόδραμα και τις ακραίες εκδοχές του σε αιματοβαμμένη τραγωδία και δράμα. Πρέπει να είσαι ποιητής για να το αντέξεις όλο αυτό, να κοιτάξεις μέσα στην αρένα και να αγαπήσεις τόσο τους μονομάχους όσο και τα θηρία που θα αναμετρηθούν μαζί τους. Τα ζωικά ένστικτα είναι ακαταμάχητα, απρόβλεπτα, ακατανίκητα, σαν το τρελλόνιο, το υποατομικό σωματίδιο που διαγράφει ακανόνιστες τροχιές δίνοντας στα φαινόμενα την πολυχρωμία και την πολυμορφία που παρατηρούμε γύρω μας. Το Φως, το πέραν τής ανθρωπίνου λογικής, το ομηρικόν Φάος, μόνον εξ ανακλάσεως μπορεί να θεαθεί χωρίς να κάψει τους οφθαλμούς μας.
Η σύγχρονη ελληνική τραγωδία τής οικονομικής κρίσης, της ανέχειας, του εκπατρισμού τών ταλαντούχων και θαρραλλέων νέων βρίσκει στο έργο τού Στέφανου Κακαβούλη “Γκρέκα Μάνα” τον κατάλληλο υμνωδό της. Η θηριώδης αρχετυπική φιγούρα τής μάννας που κατασπαράζει τον μοναχογιό της – κι όταν αυτός δραπετεύει στρέφει τη θηριώδη οργή της στην παρ’ ολίγον νύφη της και αντικαταστάτριά της στην καταπίεση τού αρσενικού – βρίσκει στο έργο τού Κακαβούλη την πλέον σύγχρονη και αποτρόπαια μορφή της. Τα ένστικτα καταλαμβάνουν το θυμικό κι αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση του νευρικού και μυοσκελετικού συστήματος. Ο προαιώνιος φόνος ως επιβεβαίωση τού Δυνατού και διαρβίνειος μηχανισμός τής επιβίωσης τού ισχυρότερου παίρνει εδώ την πλήρη θεατρική του διάσταση προκαλώντας τον “έλεον και τον φόβον” τών θεατών που ανακαλύπτουν στη μάννα τους ή στην πεθερά τους το ανάλογον τού επί σκηνής τέρατος.
Η ποίηση στις φυγές και στα χασίματα τού άνεργου νεαρού πτυχιούχου δίνουν στο κείμενο άλλες διαστάσεις που τονίστηκαν ευφυώς από τον σκηνοθέτη Μενέλαο Τζαβέλλα τόσο με τη μουσική (Γιάννης Οικονόμου) όσο και με τους κατάλληλους φωτισμούς (Γιώργος Λιβανός). Η διανομή ήταν καίρια και καταπληκτική. Και οι τρεις ηθοποιοί ήταν υπέροχοι: η Ζώγια Σεβαστιανού (στο ρόλο τής τσαούσας ευνουχιστικής μάννας κ-α-τ-α-π-λ-η-κ-τ-ι-κ-ή!!!), ο Γιάννης Κότζας (στο ρόλο τού σύγχρονου Ορέστη που αμφισβητεί τη μητρική αυταρχικότητα αληθοφανέστατος), η Στέλλα Μουκαζή (στο ρόλο τής κυριαρχικής διαχειρίστριας ανθρώπινου δυναμικού, που υπερεκτιμά τις δυνατότητές της, ανατριχιαστικά επαρκής και ρεαλιστική). Ήταν όλοι τους σα να βγήκαν από τη σύγχρονη ατελέσφορη πραγματικότητά μας και να στήθηκαν κατά μέτωπον απέναντί μας για να μας κατηγορήσουν για την ολιγωρία και την αναποτελεσματικότητά μας. ΈΤΣΙ ΘΑ ΜΙΛΟΥΣΕ Η ΖΩΗ ΑΝ ΜΙΛΟΥΣΕ. Η πολυτάλαντη δυναμική και δημιουργική Μαριάννα Τόλη επιμελήθηκε τα σκηνικά και τα κοστούμια. Καίριος όπως πάντα στην κινησιολογία ο Σίμων Πάτροκλος, δίδαξε λιτότητα, εκφραστικότητα, πληρότητα, σκηνική οικονομία. Βοηθός σκηνοθέτη σε αυτή την υπέροχη παράσταση ο Βασίλης Ξυδάκης. Οι φωτογραφίες τής Νικολέτας Γιαννούλη με νεορεαλιστικές αποχρώσεις, συνάδουσες με την αισθητική τού κειμένου. Ένας σημαντικός νεοέλληνας (και παγκόσμιος) συγγραφέας γεννήθηκε: ονομάζεται Στέφανος Κακαβούλης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφόρηση:
VAULT , Μελενίκου 26 (Ιερά οδός), Βοτανικός , Τηλ.: 210 3302348
ΓΚΡΕΚΑ ΜΑΝΑ
Συγγραφέας: Στέφανος Κακαβούλης
Σκηνοθέτης: Μενέλαος Τζαβέλλας
Ηθοποιοί: Ζώγια Σεβαστιανού, Γιάννης Κότζας, Στέλλα Μουκαζή
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός.
Επιμέλεια σκηνικών – Κοστούμια: Μαριάννα Τόλη.
Μουσική: Γιάννης Οικονόμου.
Κινησιολογία: Σίμωνας Πάτροκλος.
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βασίλης Ξυδάκης.
Φωτογραφίες: Νικολέτα Γιαννούλη
Από 3 Φεβρουαρίου έως Κυριακή των Βαΐων κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Διάρκεια: 80′
Τα “Ωραία Χρόνια” τού Χάρολντ Πίντερ στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη”
Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Η Ζωή Λάσκαρη είναι η τελευταία, η μεγάλη σταρ που αναδύθηκε από το ποιητικό σύμπαν τής Φίνος Φιλμ, η μακροβιότερη, η ανθεκτικότερη, γιατί εξελίσσεται, γιατί δεν είναι σοβαροφανής, αντιπαθεί το δήθεν, διδάσκεται και διδάσκει με την πείρα και την εναργή της παρουσία. Είναι άνεμος και πυρ, υδάτινο συναίσθημα και γειωμένη ως αιλουροειδές, είναι σημαντική χωρίς να το παίζει σπουδαία και ανθρώπινη χωρίς άκαιρες επιδείξεις φιλανθρωπίας. Τη θαυμάζω και την αγαπώ γιατί είναι ο εαυτός της: ολόλαμπρη, προσηνής κι εύθυμη, είναι κομψή και ωραία, χωρίς να υποδύεται τη μοιραία, νοσταλγεί το Χθες, αλλά είναι δυναμικά παρούσα στο Τώρα κι οραματίζεται ένα μέλλον φωτεινό όπως η ίδια για όλους τους ανθρώπους.
Στα “Ωραία Χρόνια” τού νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ αποδεικνύει τη σκηνική της μεστότητα και ωριμότητα. Ουδέν περιττόν. Το καίριο, το υπαινικτικό, το διαφαινόμενο. Υπακούοντας πλήρως στη σκηνοθετική μπαγκέτα τού διακεκριμένου Ρώσου σκηνοθέτη και συγγραφέα Adolf Shapiro, χάρη στην ιδιαίτερα ρέουσα μετάφραση τού Σταμάτη Φασουλή και πλαισιωμένη από την υπέροχη, τη διακριτική, την σημαίνουσα υποκριτική τής Βέρας Κρούσκα και την εξπρεσσιονιστική ερμηνεία τού πολύ έμπειρου κι εξαίρετου ηθοποιού Στέφανου Κυριακίδη, πρωταγωνιστεί ισομερώς σε μια αξέχαστη πιντερική θεατρική βραδιά. Ο εκλιπών αιρετικός Βρετανός συγγραφέας θα χειροκροτούσε ενθουσιασμένος όπως επικροτούν με τις εκδηλώσεις λατρείας οι θεατές αυτού του θεατρικού γεγονότος στη Θεατρική Σκηνή “Ζωή Λάσκαρη”.
Θα επισημάνω ιδιαίτερα τους φωτισμούς της Κατερίνας Μαραγκουδάκη που ανέδειξαν τα λιτά αλλά απολύτως λειτουργικά σκηνικά τής Μαρίας Φιλίππου. Ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση.
Η Ζωή Λάσκαρη είναι ουράνιο φαινόμενο. Θα την απολαύσετε.
Πληροφόρηση: από 23 Ιανουαρίου στη “Θεατρική Σκηνή – Ζωή Λάσκαρη” (Πολυχώρος ΑΘΗΝΑΪΣ – Καστοριάς 34-36, Βοτανικός).
Κωνσταντίνος Μπούρας
“Το δαχτυλίδι τού Λεονάρντο” τού Rick Elice σε μια εξόχως προκλητική παράσταση στο Studio Κυψέλης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πολυβραβευμένος Rick Elice, που γεννήθηκε το 1956 στη Νέα Υόρκη και σπούδασε θέατρο στο Yale Drama School και είναι επιστημονικός συνεργάτης στο Harvard, έγραψε μεταξύ άλλων και το “Leonardo’s Ring” που είναι από τα πιο καλοφτιαγμένα δραματουργήματα στο χώρο τού gay theater (όσο κι αν τα υπαρξιακά προβλήματα τών ανθρώπων ξεπερνούν τα φύλα και τις ερωτικές επιλογές). Το υπαρξιακό κενό και η ανάγκη να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, το αναπόδραδτο του έρωτα ως αδήρριτης ανάγκης να ενωθούμε με το Άλλον και να ξεχάσουμε για λίγο την κρύα μοναξιά μας (ακόμα και με κίνδυνο τής απώλειας τού “εγώ” ή και τής ζωής τής ίδιας), όλα αυτά είναι μέρος τής ανθρώπινης κατάστασης και δεν αφορούν μόνον τους ομοερωτικούς ή τους αμφιερωτικούς. Ο Έρωτας για τους αρχαίους Έλληνες ήταν ένας και μοναδικός κι όποιος τοξευόταν από τα αλάθητα βέλη του έχανε συνήθως τιμή και λογική για να πλανηθεί στον κόσμο τής Κίρκης ή τής Καλυψώς (στην καλύτερη περίπτωση) ή ακόμα και τής Πηνελόπης (στην ιδανική, έως ανύπαρκτη περίπτωση).
Οι άντρες ομοερωτικοί είναι ενίοτε επιτυχημένοι καλλιτέχνες, μάνατζερ ή επιχειρηματίες για τον απλούστατο λόγο ότι πρέπει με κάποιο τρόπο να εξισορροπήσουν την εσωτερικευθείσα ενοχή και να άρουν τον κοινωνικό αποκλεισμό. Έτσι έχουν μόνο μία επιλογή: ή να επιτύχουν (με κόστος πολλαπλό) ή να κρυφτούν στο μισόφωτο τής δημοσιότητας κατά το αρχαίο ρητό “λάθε βιώσας”. Στωικοί ή επικούρειοι, κάποτε νεοπλατωνικοί ή υπέρμαχοι τών μονοθεϊστών, φτάνουν κάποτε στη σχιζοφρένεια να καταδικάζουν δημοσίως τούς ομοίους τους, ενώ ανυπομονούν να τους υπερβούν σε σεξουαλικές επιδόσεις. Η ανθρώπινη Κωμωδία σε όλο της το μεγαλείο.
Το δραματουργικό τέχνασμα τού έργου να παρακολουθούμε το περίφημο δαχτυλίδι που σχεδίασε ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και φορέθηκε από τον Τσαϊκόφκσι, τον Όσκαρ Ουάιλντ, τον Ροδόλφο Βαλεντίνο κι άλλους λιγότερο διάσημους κι επιτυχημένους, ως ερωτικό δώρο ή αντάλλαγμα, είναι αρκετό για ένα διαχρονικό άλμα στον ψυχισμό ανθρώπων τόσο διαφορετικών αλλά και κατά βάση τόσο παρόμοιων.
Ο Γιώργος Λιβανός σκηνοθέτησε με ρυθμό, γνώση κι αρμονία ένα σύνολο εξαιρετικά εύπλαστων, πειθαρχημένων κι εκφραστικών ηθοποιών που άλλαζαν ρόλους σαν …εσώρουχα (γιατί τα πουκάμισα ήταν μάλλον εκτός τόπου και χρόνου) και απέδωσαν με μεσογειακό μπρίο το έργο τού νεοϋορκέζου θεατρικού συγγραφέα.
Η μετάφραση τού Κώστα Βούλγαρη ευστόχως προσαρμοσμένη στα καθ’ ημάς, ανέδειξε τον ψυχισμό τών ηρώων και τα πολλαπλά τους αδιέξοδα.
Αφαιρετικά, ενδεικτικά αλλά κι εξόχως λειτουργικά τα αποκαλυπτικά κοστούμια και τα σκηνικά τής Δέσποινας Βολίδη.
Ατμοσφαιρικοί οι μπαρόκ φωτισμοί τού σκηνοθέτη Γιώργου Λιβανού.
Οι στίχοι τού τραγουδιού τής παράστασης είναι της ευαίσθητης Μαριάννας Τόλη που το ερμηνεύει αισθαντικά παίζοντας κιθάρα μαζί με τον Γιάννη Φίλια που παίζει και πιάνο.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν εξαίρετοι: ο απολύτως ρεαλιστικός Χρήστος Λιακόπουλος, ο μάλλον κινηματογραφικός κι απολλώνειας ομορφιάς Κώστας Φραγκολιάς, ο πειστικός Γιάννης Τσιώμου, ο ζενεϊκός στη brutalité του Παναγιώτης Κατσίκης, ο ορθώς υπερκινητικός Φίλιππος Κωνσταντίνος, κι ο επαρκώς αληθοφανής Γιάννης Κωσταράς.
Χωρίς να γίνεται πορνό, χωρίς να τα δείχνει όλα, η παράσταση σοκάρει μόνον αυτούς που δεν αντέχουν τον καθρέφτη τους.
Κωνσταντίνος Μπούρας
πληροφόρηση:
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, 210-8819571
LEONARDO’S RING |Πέμπτη, Σάββατο 21.30, Παρασκευή 00.00, Κυριακή 23.00] 15 ευρώ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Μετάφραση: Κώστας Βούλγαρης
Επεξεργασία-απόδοση κειμένου και σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Σύμβουλος παράστασης: Βασίλης Μπουζιώτης
Σκηνικά-κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη
Φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Στίχοι- Μουσική επιλογή: Μαριάννα Τόλη, η οποία ερμηνεύει και το τραγούδι της παράστασης και στο πιάνο τη συνόδεψε ο Γιάννης Φίλιας
Κινησιολογία- Χορογραφίες: Σίμων Πάτροκλος
3D Animation: Φώτης Σπυρόπουλος
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Αλμαλης
Κινηματογράφηση: Μενέλαος Τζαβέλλας
Εκτέλεση κοστουμιών: Φασόλι
Βοηθός σκηνοθέτη : Μαρία Σύρρου
Γραφιστικά: Goran Mijalcic
Παίζουν οι:
Χρήστος Λιακόπουλος, Κώστας Φραγκολιάς, Γιάννης Τσιώμου, Παναγιώτης Κατσίκης, Φίλιππος Κωνσταντίνος, Γιάννης Κωσταράς.
Ένα “Ζεϊμπέκικο” πιο σύγχρονο από τ’ άλλα
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Λεία Βιτάλη είναι μια ιδιαίτερα χαμηλόφωνη και σεμνή καταξιωμένη θεατρική συγγραφέας, που απαξιώνει ν’ ασχοληθεί με την τετριμμένη κοσμική πραγματικότητα και ανθεί στο ημίφως τής δημοσιότητας εξελισσόμενη διαρκώς σαν τον κοχλία που χτίζει υπομονετικά το σπίτι με τα υλικά τού μεταβολισμού τών έξωθεν ενεργειών.
Στο “Ζεϊμπέκικο” υπερβαίνει εαυτήν, μιμείται με αληθοφανή τρόπο τη λαλιά τού λούμπεν προλεταριάτου, καταδύεται στα κοράλλια τού νεοελληνικού συλλογικού ασυνείδητου, αναδύεται κουβαλώντας σφουγγάρια που θα ξεπλύνουν ίσως τη διαχρονική ενοχή μας για την κατάντια αυτής τής υπέροχης πατρίδας, που εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό παρά τις έξωθεν πιέσεις. Τόσο που σκέφτομαι μήπως πηγαίνουμε γυρεύοντας για συγκρούσεις και κρίσεις μόνο και μόνο για να πιεστούμε και να εκφραστούμε καλλιτεχνικώς. Μήπως έτσι δε γεννιέται και το μαργαριτάρι;
Ένας αστέρας τού λαϊκού τραγουδιού καταδικάζεται κι εκτίει βαριά ποινή για μια απόπειρα ανθρωποκτονίας που κατηγορείται ότι έκανε. Αποφυλακίζεται με ανήκεστον βλάβην της υγείας του κι αναζητεί την αγάπη χωρίς ο ίδιος να δεσμεύεται ποσώς. Ο απόλυτος εγωισμός του ατομοκεντρικού αρσενικού λαϊκού όντος που μεγάλωσε ανάμεσα σε γυναίκες που το θαυμάζουν κι εκκολάπτουν τον υπερφίαλο ψυχισμό του. Όλες οι γυναίκες οφείλουν να τον αγαπούν και να τον υπηρετούν κι εκείνος ως ανατολίτης άντρας και αφέντης χαρίζει την εύνοιά του κάθε φορά και σε άλλη… Εμετοί και ξεράσματα, θα μου πείτε.
Όμως η καλή θεατρική συγγραφέας ξέρει να υφαίνει από το θαμπό και θολό υλικό της έναν ξεκάθαρο μίτο τής Πηνελόπης, να συγκινεί και να εκστασιάζει το θεατή της. Το μόνο που έλειπε από την παράσταση ήταν το χιούμορ. Ο σκηνοθέτης Φώτης Μακρής έρεπε προς τον μελοδραματισμό. Λάθος! Μεγάλο λάθος.
Οι άξιοι ηθοποιοί έδωσαν τα ρέστα τους. Περισσότερο “φυσική” στην ερμηνεία της και στην όλη σκηνική της παρουσία η νεαρή Μαρία Κατσούλη. Τελείως κινηματογραφικοί (λες και βγήκαν από τις παλιές καλές ταινίες του Φίνου ή από το “Ρεμπέτικο” τού Φέρη) ο Γιώργος Νινιός (αν και κάπως μονότονος) και η εξαιρετική Στέλλα Κρούσκα.
Τραγουδιστικώς, οι φωνές και οι μουσικές επιδόσεις απολύτως συμβατές με το θέμα και το είδος που υπηρετούσαν.
Υπαινικτικά τα σκηνικά και ταιριαστά τα κοστούμια που φιλοτέχνησε με περισσή γνώση και μεράκι ο Διονύσης Μανουσάκης.
Μια παράσταση ψυχαγωγική που αξίζει να ζει κανείς. Μόνο λίγο χιούμορ, βρε παιδιά. Προσθέστε μια ουγκιά χαριτωμενιές. Είναι πολύ δύσκολη η πραγματικότητά μας για να μαυρίζει και θεατρικώς. Αλλεγρία και χαρά τής ζωής. Άντε μπράβο! Έτσι. Ώπα!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Studio Μαυρομιχάλη
Διεύθυνση: Μαυρομιχάλη 134, Νεάπολη Εξαρχείων
Τηλέφωνο: 2106453330
Email: info@studiomavromihali.gr
neoslogos@studiomavromihali.gr
«ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ»
της Λείας Βιτάλη
Έναρξη : από Σάββατο 9 Νοεμβρίου 2013
Κάθε Σάββατο και Κυριακή
Στους ρυθμούς του ζεϊμπέκικου –του χορού που αναμετριέται με το θάνατο- το έργο μιλάει για τον έρωτα, το πάθος, την καταστροφή, εκείνη την Ελλάδα που ετοίμασε το σήμερα, μέσα από την ιστορία ενός ανθρώπου που αγάπησε και αγαπήθηκε πολύ, που κυνηγήθηκε και απογειώθηκε, που έκανε τον εαυτό του παρανάλωμα του πάθους, σφραγίζοντας την εποχή του και φέρνοντας ο ίδιος πάνω του τη σφραγίδα της ιστορίας.
Σε μια Ελλάδα που συνεχώς επαναλαμβάνει τα λάθη της, ένας ασυμβίβαστος καλλιτέχνης αντιστέκεται στο σύστημα με τη ζωή και τα τραγούδια του και βιώνει ακραίες καταστάσεις, ενώ το μόνο που αναζητά με πάθος είναι η αγάπη. Όταν όμως όσοι δεν αντέχουν την αλήθεια τον αρνούνται, εκείνος ξεπερνάει τα όρια και σηκώνει το όπλο του. Ποιόν σημαδεύει; Αυτούς που τον απαξίωσαν ή τον ίδιο του τον εαυτό; Το μυστικό του, που το κρατά καλά κλεισμένο στο χρυσό σημειωματάριο της φυλακής, θα αποκαλυφθεί από τη γυναίκα που η αγάπη της, αν και μεγάλη, δεν ήταν αρκετή για εκείνον, που στη ζωή του τα ήθελε όλα. Και είναι αυτό το μυστικό που θα φέρει τελικά την αγάπη σ’ αυτούς που ο ίδιος ήθελε να τον αγαπούν.
Άλλοτε άγριο και σκληρό, άλλοτε ανάλαφρο και τρυφερό με καυστικό χιούμορ, το «Ζεϊμπέκικο», το νέο έργο της Λείας Βιτάλη, καθρεφτίζει την αλήθεια της ελληνικής ψυχής και θέτει καίρια ερωτήματα για τις αξίες της νέας πραγματικότητας.
Το «Ζεϊμπέκικο» πρωτοπαρουσιάστηκε με τη μορφή Αναλογίου στο Φεστιβάλ Αναγνώσεων του Εθνικού Θεάτρου (Μάιος 2013) με μεγάλη επιτυχία.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής
Σκηνικά – Κοστούμια : Διονύσης Μανουσάκης
Μουσική Επιμέλεια : Γιώργος Νινιός
Φωτισμοί – Βίντεο : Στέφανος Κοπανάκης
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Γιώργος Νινιός, Στέλλα Κρούσκα, Μαρία Κατσούλη
Στη παράσταση παίζουν ζωντανά οι μουσικοί : Θοδωρής Ζέης (Μπουζούκι)και Σπύρος Κουτρουμάνης (Κιθάρα)
Το Τραγούδι «Ζεϊμπέκικο» είναι σε στίχους και μουσική του Γιώργου Νινιού.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Σάββατο : 21:15 Κυριακή : 20.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Σάββατο : Κανονικό 15 €, Φοιτητικό, νεανικό, συνταξιοδοτικό, 10 €
Κυριακή : 10 € Γενική είσοδος
Άνεργοι : 5 ευρώ ( Με επίδειξη της κάρτας ανεργίας )
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 100 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ "ΣΤΟΑ" ΑΝΕΒΑΖΕΙ ΠΕΤΕΡ ΒΑΪΣ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επίκαιρα νοήματα σε πεπαλαιωμένες αισθητικές φόρμες. Ένα έργο που ανέβηκε για πρώτη φορά επί χούντας κι είχε μια σαφή αντιστασιακή χροιά είναι και σήμερα πάλι επίκαιρο λόγω τής οικονομικής δυσπραγίας και τών έξωθεν πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας και κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά, αφού η επίθεση στην τσέπη μας προκαλεί άγχος, ανασφάλεια και πανικό, μετατρέποντάς μας από ελευθέρως σκεπτόμενους ανθρώπους σε δούλους τών περιστάσεων. Όπως στο διαχρονικώς επίκαιρο έργο τού Πέτερ Βάις “Άσμα για το σκιάχτρο τής Λουσιτάνιας” οι άνθρωποι είναι απαθείς απέναντι στο θάνατο αφού η ζωή τους είναι μια ατέλειωτη Κοιλάδα Δακρύων, έτσι και στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα άνθρωποι αυτοκτονούν δίπλα μας με διάφορους τρόπους κι εμείς το μόνο που φαίνεται ότι κάνουμε είναι απλώς να κλείνουμε τα μάτια μας και να κλεινόμαστε σαν στρουθοκάμηλοι στο καβούκι μας, στα κουρέλια τών ψευδαισθήσεων και στο εξευτελισμένο πλέον όνειρο τής εικονικής ευημερίας μας. Πρέπει επειγόντως να βγούμε από τη φενάκη που μας πλάνεψε δεκαετίες τρεις και πλέον. Η περίφημη “γενιά τού Πολυτεχνείου” αφού έφαγε με χρυσά κουτάλια και μάσησε βουλιμικώς τα κοινοτικά και τα εθνικά κονδύλια τώρα ορμάει ανενδοίαστα πάνω στα κόλυβα τού τεθνεώτος μεταπολιτευτικού μεσοαστισμού μας. Ντροπή!
Η παράσταση που έστησε ο σημαντικός σκηνοθέτης Θανάσης Παπαγεωργίου ήταν βγαλμένη θαρρείς από το χρονοντούλαπο τής Ιστορίας. Είχε όλη τη σκόνη που αυτό συνεπάγεται. Ρητορικότητα και στόμφος που δεν συνάδουν με τη σύγχρονη αισθητική αντίληψη περί θεάτρου. Μετωπική σκηνοθεσία και παλιοκαιρισμένη αποστασιοποίηση. Agit-prop (agitatia propaganda) θα ήταν το πλησιέστερο θεατρολογικό στίγμα τού εγχειρήματός του. Βεβαίως, το πανανθρώπινο αίτημα τής Ελευθερίας είναι πάντα επίκαιρο, όμως δεν φτάνει για να στηθεί ένα ενδιαφέρον θεατρικό γεγονός. Το “θέατρο ντοκουμέντο” έπεσε στο κενό.
Από τις λίγες παραστάσεις που έφυγα στο διάλειμμα. Ομολογώ ότι αδυνατώ να γυρίσω πίσω στο Χρόνο και να σκεφτώ σα να ζω ακόμα στα φοιτητικά μου χρόνια. Οι δεκαετίες πέρασαν, μας στιγμάτισαν και μας άλλαξαν. Κι αν είμαι αυστηρώς σε αυτό το κριτικό σημείωμά μου, πράγμα που δεν το συνηθίζω και δεν συνάδει με την ηπιότητα τού χαρακτήρα μου, είναι για να επισημάνω τις αισθητικές αλλαγές που προέκυψαν εν τω μεταξύ στα θεατρικά μας πράγματα. Η θεατρική ζωή δεν είναι μουσειακή έκθεση, είναι ζωντανό κύτταρο πολιτισμού κι όταν δεν είναι…
Πληροφόρηση:
Θέατρο Στοά, Μπισκίνη 55, Ζωγράφου, τηλ. 210 7702830
www.theatrostoa.gr , e-mail: thetstoa@otenet.gr This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
Πέτερ Βάις
«Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτάνιας»
Μετάφραση: Θεόφιλος Φραγκόπουλος
Σκηνοθεσία: Θανάσης Παπαγεωργίου
Σκηνικά – Κοστούμια: Λέα Κούση
Μουσική: Μιχάλης Γρηγορίου
Παίζουν οι ηθοποιοί:
ΕΥΑ ΚΑΜΙΝΑΡΗ – ΛΕΟΝΑΡΔΟΣ ΜΠΑΤΗΣ – ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ – ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΛΑΤΑΝΙΩΤΗ – ΕΥΔΟΚΙΑ ΣΟΥΒΑΤΖΗ – ΘΟΔΩΡΗΣ ΤΟΥΜΠΑΝΟΣ – ΚΟΡΑΛΙΑ ΤΣΟΓΚΑ και ο φλαουτίστας ΝΙΚΟΛΑΣ ΦΡΑΓΚΟΠΑΝΑΓΟΣ.
Παραστάσεις: Κάθε Τετάρτη στις 7.00 μ.μ.
Πέμπτη στις 9.00 μμ.
Τιμές εισιτηρίων: 10 € για την Τετάρτη και 15 € για την Πέμπτη.
Parking απέναντι από το Θέατρο
Ο θεός της σφαγής, της Γιασμίνα Ρεζά, στο 104
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Σε ένα αστικό σαλόνι συναντώνται δυο ζευγάρια: ο Αλαίν (Γιάννης Λασπιάς) με την Ανέτ (Ιωάννα Σταυροπούλου) και ο Μισέλ (Αργύρης Θανασούλας) με την Βερονίκ (Δάφνη Μανούσου). Οι γιοί τους έχουν έρθει στα χέρια. Από αυτό το σημείο ξεκινά η επίλυση του προβλήματος. Μέσα σε μια ευγενική και ήρεμη ατμόσφαιρα, προσπαθούν να τακτοποιήσουν το θέμα. Σταδιακά, όμως, ξετυλίγονται οι χαρακτήρες τους, οι οποίοι μόνο ευγενικοί δεν είναι. Πόσο δύσκολο, θεωρείται να παραδεχτεί κανείς την αλήθεια; Αλλά και πόσο απαραίτητο είναι. Όταν συμφωνήσουν, έστω και σε ελάχιστα σημεία, έχει μεσολαβήσει η κρίση. Κάτω από τον καθωσπρεπισμό και την αστική σοβαρότητα ελλοχεύουν αρνητικά συναισθήματα, που αλλοίμονο αν γίνουν εμφανή. Η παράσταση κυλά με γοργό ρυθμό, έχει νεύρο, χιούμορ, δράση. Με το ξετύλιγμα των χαρακτήρων, οι θεατές διασκεδάζουν και προβληματίζονται. Η συνεχής δράση και το στήσιμο των ηρώων οφείλεται στην ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου. Η υποκριτική υπηρετείται πιστά από τους ηθοποιούς. Ξεχωρίσαμε τον κ. Θανασούλας στον ρόλο του Μισέλ. Επίσης, ο κ. Γιάννης Λασπιάς, έγραψε και σκηνοθέτησε το «Mudness”, που αξίζει να το προλάβετε στο «Βήμα Αγγέλων», αφού δίνονται οι τελευταίες παραστάσεις. Να σημειωθεί ότι όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν στην αρτιότητα της παράστασης, που παίζεται στο 104.
Συγγραφέας: Γιασμίνα Ρεζά
Μετάφραση: Γιώργος Βούρος
Σκηνοθεσία – Προσαρμογή: Δημήτρης Γιαμλόγλου
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός
Φωτογράφος: Στράτος Προύσαλης
Διανομή
Βερονίκ Ουλιέ: Δάφνη Μανούσου
Αλαίν Ρέιγ: Γιάννης Λασπιάς
Μισέλ Ουλιέ: Αργύρης Θανάσουλας
Ανέτ Ρέιγ: Ιωάννα Σταυροπούλου
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:15 μ.μ.
Πρεμιέρα Παρασκευή 20.12.2013
Γενική Είσοδος: 12 Ευρώ / Μειωμένο: 8 Ευρώ
Ο θεός της σφαγής, της Γιασμίνα Ρεζά, στο 104
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Σε ένα αστικό σαλόνι συναντώνται δυο ζευγάρια: ο Αλαίν (Γιάννης Λασπιάς) με την Ανέτ (Ιωάννα Σταυροπούλου) και ο Μισέλ (Αργύρης Θανασούλας) με την Βερονίκ (Δάφνη Μανούσου). Οι γιοί τους έχουν έρθει στα χέρια. Από αυτό το σημείο ξεκινά η επίλυση του προβλήματος. Μέσα σε μια ευγενική και ήρεμη ατμόσφαιρα, προσπαθούν να τακτοποιήσουν το θέμα. Σταδιακά, όμως, ξετυλίγονται οι χαρακτήρες τους, οι οποίοι μόνο ευγενικοί δεν είναι. Πόσο δύσκολο, θεωρείται να παραδεχτεί κανείς την αλήθεια; Αλλά και πόσο απαραίτητο είναι. Όταν συμφωνήσουν, έστω και σε ελάχιστα σημεία, έχει μεσολαβήσει η κρίση. Κάτω από τον καθωσπρεπισμό και την αστική σοβαρότητα ελλοχεύουν αρνητικά συναισθήματα, που αλλοίμονο αν γίνουν εμφανή. Η παράσταση κυλά με γοργό ρυθμό, έχει νεύρο, χιούμορ, δράση. Με το ξετύλιγμα των χαρακτήρων, οι θεατές διασκεδάζουν και προβληματίζονται. Η συνεχής δράση και το στήσιμο των ηρώων οφείλεται στην ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου. Η υποκριτική υπηρετείται πιστά από τους ηθοποιούς. Ξεχωρίσαμε τον κ. Θανασούλα στον ρόλο του Μισέλ. Επίσης, ο κ. Γιάννης Λασπιάς, έγραψε και σκηνοθέτησε το «Mudness”, που αξίζει να το προλάβετε στο «Βήμα Αγγέλων», αφού δίνονται οι τελευταίες παραστάσεις. Να σημειωθεί ότι όλοι οι συντελεστές συνέβαλαν στην αρτιότητα της παράστασης, που παίζεται στο 104.
Συγγραφέας: Γιασμίνα Ρεζά
Μετάφραση: Γιώργος Βούρος
Σκηνοθεσία – Προσαρμογή: Δημήτρης Γιαμλόγλου
Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός
Φωτογράφος: Στράτος Προύσαλης
Διανομή
Βερονίκ Ουλιέ: Δάφνη Μανούσου
Αλαίν Ρέιγ: Γιάννης Λασπιάς
Μισέλ Ουλιέ: Αργύρης Θανάσουλας
Ανέτ Ρέιγ: Ιωάννα Σταυροπούλου
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 9:15 μ.μ.
Πρεμιέρα Παρασκευή 20.12.2013
Γενική Είσοδος: 12 Ευρώ / Μειωμένο: 8 Ευρώ
