“Ο Εβραίος” του Gianni Clementi ξαναγυρίζει θριαμβευτικά στο Altera Pars
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
“Ο Εβραίος. Νόμος 205/1943 τής 29ης Μαΐου 1943)” του GianniClementi σε ελεύθερη απόδοση και διασκευή από τον Πέτρο Νάκο με την εκπληκτική πρωταγωνίστρια Μίνα Χειμώνα και σε μια καίρια διανομή επιστρέφει θριαμβευτικά για δεύτερη χρονιά στο AlteraPars.
Με το έργο του αυτό ο σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας απέσπασε το Βραβείο καλύτερου σύγχρονου ιταλικού έργου το 2007. Ο Πέτρος Νάκος, έμπειρος θεατράνθρωπος και μαχητής τής σκηνής και τής πλατείας το εξελλήνισε χαρισματικά – ίσως υπέρ το δέον, αφού τα ονόματα και οι αναφορές στον Ιταλικό μικρόκοσμο τής Κατοχής δεν έπρεπε να θυμίζουν τόσο πολύ την αντίστοιχη ελληνική πραγματικότητα. Βεβαίως τόσο στη μετάφραση όσο και στη διασκευή επιβάλλονται οι αναλογίες, μέχρις όμως το δυσδιάκριτο εκείνο όριο τής πιστότητας στο αρχικό κείμενο. Άλλως πως ο διασκευαστής γίνεται συν-δημιουργός και καλό θα ήταν να συγγράψει ένα δικό του πόνημα. Παρά τις όποιες όμως δευτερευούσης σημασίας επιφυλάξεις μου, πρέπει να ομολογήσω ότι απόλαυσα για δεύτερη φορά αυτή τη μαύρη, την πικρή κωμωδία τής ανθρώπινης απληστίας.
Η Δέσποινα Χειμώνα διαμόρφωσε έναν σκηνικό χώρο ρεαλιστικό αλλά και αποστασιοποιημένα θεατρικό ταυτόχρονα, που επηρέασε τον στυλιζαρισμένο υποκριτικό κώδικα τών εξαίρετων ηθοποιών. Τα κοστούμια παρέπεμπαν ορθώς στον νεορεαλιστικό μεταπολεμικό κινηματογράφο.
Ο Ρίζος Τσιγάρης συνυπογράφει με τον συκηνοθέτη Πέτρο Νάκο τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς, ενώ ο πολύ έμπειρος Ιάκωβος Δρόσος επιμελείται τη μουσική και συνθέτει γκραγκινιολικούς ήχους που παραπέμπουν ορθώς στο θρίλερ και στην αστυνομική κινηματογραφία.
Βοηθός σκηνοθέτη στο δύσκολο έργο του, ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος-Κυζούλης.
Από τις άψογες θεατρικές παραστάσεις τής χειμωνιάτικης κι εαρινής περιόδου.
Ο Κοσμάς Ζαχάρωφ περισσότερο αληθοφανής από τον Χάρη Σώζο στην περυσινή του ερμηνεία. Αν εξαιρέσεις το μάλλον υπερήλικο physique του, που προκαλούσε έντονη αντίθεση με την αειθαλλή και υπερκινητική νεανικότητα τής Μίνας Χειμώνα. Αταίριαστοι σκηνικώς ως σύζυγοι, κατέφυγαν σε στυλιζαρισμένες απολύτως ενδιαφέρουσες ερμηνείες με σαφή περιγράμματα και ορθή τονικότητα. Ρέουσα ρυθμολογία, πλούσια σε ημιτόνια κι αποχρώσεις.
Εκπληκτικός ο Γιάννης Παπαθανάσης στην ρεαλιστικότατη ερμηνεία του. Αυτός ο ηθοποιός έχει το χάρισμα τών παλιών κωμικών τού ελληνικού κινηματογράφου να γεμίζει το χώρο με την παρουσία του και να γίνεται εξαιρετικά συμπαθής στο κοινό.
Η όλη παράσταση αναδίδει το άρωμα μιας σπάνιας “μεσογειακότητας” (αρκετά με την ελληνικότητα – ο Ελληνισμός είναι υπερ-εθνικός).
Μην το χάσετε.
Συλλεκτικό το βιβλίο-πρόγραμμα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
“ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ” τού Γρηγόριου Ξενόπουλου στο θέατρο “ΕΛΥΖΕ”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στις εποχές τής Κρίσης ξαναγυρίζουμε στη θεατρικότητα τού ψυχαγωγικού θεάματος, που δεν κρύβει τίποτα στο υπό-κείμενο, δεν έχει βαρύγδουπες κοινωνιολογικές-εθνολογικές-μεταφυσικές προεκτάσεις, δεν θέλγει την επιστημονική φαντασία, γαργαλίζει απλώς τα γενετήσια ένστικτα και χαρίζει λίγες ώρες ανάπαυλας από τον ορυμαγδό τών σκοτεινών σκέψεων που μας κατακλύζουν.
Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, μια υπερ-τιμημένη και κατά-τιμημένη προσωπικότητα της εποχής του (οιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα ή πράγματα εντελώς συν-πτωματική), είχε τουλάχιστον το άλλοθι τής οξύνοιας και τής ευθυκρισίας, αφού ήταν αυτός που σύστησε τον Ίψεν στο ελληνικό κοινό και οπωσδήποτε πρωτοστάτησε στα πνευματικά πράγματα τής εποχής του από νεο-συντηρητική και χριστιανική σκοπιά.
Δύο έργα του νίκησαν το φράγμα τού Χρόνου: “Το μυστικό τής κοντέσσας Βαλέραινας” κι ο “Πειρασμός”. Ο “Κοκκινόβραχος” είναι μάλλον κακέκτυπο ξένων προτύπων και οι αντιγραφείς βιώνουν πάντα την ανελέητη ανακύκλωση τής Ιστορίας. Στην Κοντέσσα Βαλέραινα διασώζεται η φράση “τα δαχτυλίδια πέφτουνε αλλά τα δάχτυλα μένουν”. Στον “Πειρασμό” επιβιώνει η διαχρονική σεξουαλική εκμετάλλευση τών δούλων από τους πάσης φύσεως αφέντες. Η κατάχρηση εξουσίας για ευτελείς σεξουαλικούς σκοπούς είτε πρόκειται για το …πούρο τής Μόνικα Λεβίνσκι είτε για τα βιάγκρα τού …Καβαλιέρε (όνομα και πράμα) είναι ένα ακανθώδες θέμα ήδη από την εποχή τών σπηλαίων, όπου ο έχων ρόπαλο και μυικό σύστημα θηριώδες επέβαλε τις σεξουαλικές του ορέξεις στους άλλους. Επειδή αυτό το συνήθειο παίρνει σήμερα περισσότερο περίπλοκες και αδιόρατες εκφάνσεις ένα καλοχτισμένο δραματικό έργο σαν τον “Πειρασμό” τού Ξενόπουλου φωτίζει μια συγκεκριμένη συγχρονική φέτα τής ρεαλιστικής διαχείρισης αυτού του διαχρονικού κοινωνικού οιδήματος.
Πήγα αθώος στην παράσταση τού θεάτρου “Ελυζέ”, χωρίς να προσμένω τίποτα, χωρίς να ελπίζω σε τίποτα και χωρίς βεβαίως να φοβούμαι τίποτα, γιατί γνώριζα εξ αρχής την ευαισθησία και τον επαγγελματισμό τών συντελεστών.
Γέλασα με την ψυχή μου, διασκέδασα και ξεχάστηκα. Η σκοτεινιά τής σύγχρονης Αθήνας τής Κρίσης ήταν παρελθόν για δύο ώρες. Τα οικονομικά αδιέξοδα φαιδρά και οι επί σκηνής δράστες αξιολάτρευτοι.
Η διανομή ήταν τόσο ταιριαστή που θύμιζε τις παλιές καλές κωμωδίες τής Φίνος Φιλμ. Τέτοια αποκοτιά και σεμνότητα, αυτοσχεδιαστική διάθεση και πειθαρχημένη εκφραστικότητα, βαθυστόχαστη κοινωνική και ανθρωπολογική παρατήρηση με αμείωτο μπρίο, δεν έχω ξαναδεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό θέατρο. Συγχαρητήρια σε όλους: Περικλής Αλμπάνης, Μαριάννα Λαγουρού, Μαρκέλλα Παππά, Χρήστος Σκορδάς, Κατερίνα Δημητρόγλου, Βασίλης Σαμαριτάκης, Μιράντα Ζησιμοπούλου, Γιώργος Ζώης, Νεκτάριος Δημητρακόπουλος, Έφη Χαντζούλη.
Η σκηνοθεσία τού Γιάννη Δρίτσα υπερτόνισε ορθώς τη θεατρικότητα τού κώδικα έτσι ώστε να απαλείψει επιτυχώς τις σκόνες τού παλιοκαιρισμένου κειμένου, να δώσει πεδίο δράσης ευγενές στους ηθοποιούς και να εκμεταλλευτεί τη σωματοποίηση τών απόψεών τους για το ρόλο που έκαστος εκλήθη να ερμηνεύσει. Μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική μεταφορά τής παράστασης, κρίνω ότι θα είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Το θέατρο “Ελυζέ” θα γίνει και πάλι “πόρτα” θεατρική που θα έλκει ολοένα και περισσότερο τα στίφη τών θεατρόφιλων. “Κέντρο απόκεντρο”, εύκολα προσβάσιμο, με ουκ ολίγες θέσεις και κυρίως “λαϊκό”. Σε γειτονιές που βρίθουν από φοιτητές και χαμηλόμισθους ή χαμηλοσυνταξιούχους ανήσυχους ανθρώπους τών Γραμμάτων και τών Τεχνών, τα θέατρα γίνονται τα σύγχρονα στάδια, τα αντίστοιχα τής αρχαίας αγοράς.
Ας επανέλθω στη συγκεκριμένη παράσταση. Θα εξάρω ιδιαίτερα τη συμβολή τής Μαίρης Τριανταφύλλου στα σκηνικά και τα κοστούμια. Είναι μια ιδιαίτερα ταλαντούχα καλλιτέχνις που πολλά κομίζει στην σύγχρονη Αθήνα. Ελπίζω να την ανακαλύψουν οι παραγωγοί τής θεατρικής και πολιτισμικής μας ζωής εγκαίρως.
Στη σκηνοθεσία και στα εικαστικά συνεργάστηκε η Ευφροσύνη Τσακίρη.
Συνέθεσε κι επιμελήθηκε τη μουσική ο Λεωνίδας Κανάρης, χάρη στον οποίον η παράσταση οφείλει μεγάλο μέρος τής ζωντάνιας της.
Η απήχηση στο κοινό είναι αξιοσημείωτη. Όλοι γελούν, αντιδρούν, συμμετέχουν. Μια σχεδόν διαδραστική νότα ανακάλυψα στην χθεσινή παράσταση τής Πέμπτης 13/3/2014. Το κοινό απαντούσε φωναχτά σε ορισμένες ατάκες τών ηθοποιών. Τέλειο!
Ο Ξενόπουλος θα χαιρόταν από εκεί ψηλά. Ίσως δεν είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ότι το έργο του θα μπορούσε να επιβιώσει τόσο πολύ.
Δείτε την παράσταση. Μην την χάσετε. Θα διασκεδάσετε και θα ψυχαγωγηθείτε αρκούντως.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφόρηση:
από τις 27 Φεβρουαρίου 2014 κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο στις 9 μμ, και Κυριακή στις 7 μμ.
Θέατρο Ελυζέ, Νυμφαίου 12, Ιλίσια (στάση μετρό “Μέγαρο Μουσικής”)
Τηλέφωνο: 210-7771766
Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ, 7 ευρώ (φοιτητικό, συνταξιούχοι, άνεργοι), 10 ευρώ Πέμπτες.
Ειδικές τιμές για γκρουπ (ΚΑΠΗ, σύλλογοι, κ.λπ) κατόπιν συνεννοήσεως.
“Καβάφης Επέστρεφε” στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Καβάφης πάντα επιστρέφει στις εποχές τής Κρίσης, αφού και η δική του εποχή στο γύρισμα από τον δέκατο ένατο αιώνα στον εικοστό ήταν κρίσιμη. Αναλλοίωτος μέσα στον Χρόνο, άφθαρτος, αιώνιος, έχει κερδίσει την αθανασία τής Στιγμής, το διηνεκές “τώρα” που γίνεται χθες και αύριο. Ο Καβάφης ήταν αυθεντικός και πρωτότυπος, θνητός και ολύμπιος, φθαρτός και ιδανικά ανολοκλήρωτος. Αυτή η τραγική ατέλεια τής Ύλης που επιδιορθώνεται από την μαθηματική αρμονία τής Έμπνευσης, ιδωμένη μέσα από το έργο μεγάλων ποιητών όπως ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Λαπαθιώτης και άλλοι, αποδεικνύει την αχανή κι ατελέσφορη παροδικότητα μιας ύπαρξης που δικαιώνεται μόνο μέσα από το έργο. Ζωή σπαταλημένη και κατακερδισμένη, κόντρα σε συμβάσεις και κοινωνικές ευκολίες παντός τύπου. Η υποκρισία ήταν πάντα το εμπόδιο τών μεγάλων νοών όταν επιλέγουν να περιπατήσουν στη Γαία “αφήνοντας τα προσκυνητά πάνσεπτα δώματα” (για να δανειστώ στίχο τού Αλεξανδρινού ποιητή). Η δυσκολία να αντισταθείς στο ριζικό σου, σαν δέντρο που επιλέγει να μετατοπίσει τον κορμό του για να ρουφήξει περισσότερο φως, οδηγεί στην επαναδιευθέτηση τής ταυτότητας: ο ποιητής γίνεται μάννα και πατέρας, αδελφός και σύζυγος, παιδί και πρόγονος τού εαυτού του. Η Μούσα Ερατώ μοιάζει σα να λέει: “Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν…”. Βεβαίως, όλα τα καλά και δύσκολα αγαθά έχουν ένα κόστος (μπορεί και …δύο). Χαμένοι βγαίνουν και ο ερών και ο ερώμενος και ο δρων Πάνας και ο σύντροφος και ο ανήσυχος σύζυγος και η “προδομένη” σύζυγος (ας το θέσουμε έτσι, σχηματικώς). Η τραγικότητα τού Ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη τής Στέρησης, τής Ανάγκης, της Αδράστειας και τής Νέμεσης είναι ακριβώς ότι δεν μπορεί να τα έχει όλα. Μπορεί να διεκδικήσει την ευτυχία, δεν μπορεί να αναπτύξει όμως το ουράνιο τόξο τών δυνατοτήτων του χωρίς να ποδοπατήσει τα “θέλω”, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα τών άλλων. Κάθε στιγμή επιλέγουμε ανάμεσα σε μεγάλα και μικρά “ναι” και “όχι”. Το “ίσως” θριαμβεύει στο βασίλειο τών συμβιβασμών όπου η ανάγκη για την επιβίωση είναι αδήρριτη. Κι ο έρωτας; Μακράν τού ουρανίου προτύπου του, γίνεται γρήγορη συναλλαγή κι επισπεύδων πανικός. “Μέχρι να σου γίνει σαν μια ξένη” η αλλοτριωμένη σάρκα διεκδικεί το “μερίδιό” της “στην Ηδονή” κι απαλλάσσεται λόγω αγνοίας. Ο Ισολογισμός θα έρθει στο τέλος και είναι πάντα κατακεραυνωτικός. Είμαστε όλοι χαμένοι. “Οι παντρεμένοι έχουν σκυλίσια ζωή και καλά γεράματα οι ελεύθεροι καλή ζωή και σκυλίσια γεράματα”. Διαλέγετε και παίρνετε! Αυτό το τραγικό δίλημμα τού Χρόνου, από τον Προυστ στον Πρίσλεϋ (και τ’ ανάπαλιν), από τον Ηράκλειτο στον Χάιντεγκερ…από τον Όμηρο στον Ρίτσο, από τους ποιητές τής “Παλατινής Ανθολογίας” στον Καβάφη, θέλγει τον αναγνώστη, αποδέκτη και συναυτουργό τής Λογοτεχνίας, θεραπεύει την αλγολαγνεία και θανατολαγνεία του, επισείει ως αντίπαλον δέος την Ηδονή, ως υποκατάστατο τού αληθούς Έρωτος, και ξανακερδίζει τον χαμένο χρόνο με το αναχάραγμα τού τετελεσμένου βιώματος. “Επιθυμίες κι αισθήσεις εκόμισα εις την Τέχνην”… “Τόσο πολύ την ηδονήν ατένισα που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου…”. Εν τέλει, δεν έχουμε τίποτα άλλο από τη μνήμη. Κι όταν η ατομική φυραίνει πριν σβήσει, η συλλογική καταγράφει το καινοφανές, το πρωτάκουστο, το ανήκουστο. Η επανάληψη είναι καταδικασμένη στην αφάνεια. Ο Καβάφης ήταν πρωτοπόρος για την ποιητική έκφραση τής εποχής του. Οι σημερινοί καβαφίζοντες απλώς επιζητούν να ξαναζωντανέψουν μαραμένες δάφνες. Αυτό που έκανε παγκοσμίως γνωστό τον Καβάφη είναι η πρωτοτυπία του και η τόλμη να κοινοποιήσει μια αλήθεια ανομολόγητη για την εποχή. Σήμερα όμως αυτή η αλήθεια είναι τετριμμένη, αντικείμενο ελαφρού κουτσομπολιού στα πρωινάδικα και στα ηλεκτρονικά χωριά κοινωνικής δικτύωσης. Σήμερα, το να συζείς με ένα άτομο τού ίδιου φύλου είναι κατακτημένο δημοκρατικό δικαίωμα. Αυτό που στερήθηκε ο Καβάφης και εις το οποίο οφείλει συν τοις άλλοις τη μεγαλοσύνη του, η συντροφική τρυφερότητα, το συναισθηματικό δέσιμο, το επεξεργασμένο μέσα στον Χρόνο συντρόφιασμα τών σωμάτων, ο Έρωτας ως Τέχνη Υψηλή κι όχι ως βίαια εκτόνωση ζωωδών ενστίκτων στο “νύχτωμα τού δρόμου”, αυτά είναι τα αντικείμενα, η πρώτη ύλη τής σημερινής Ποίησης. Όλα τ’ άλλα είναι σιωπή κι αναδρομή στο παρελθόν. Βεβαίως η Αλήθεια δεν παλιώνει και η αυθεντικότητα επιβιώνει κι αυτού τούτου τού θανάτου τού υλικού σώματος. Ο Καβάφης είναι αιώνιος και διαχρονικός.
Στην επιτυχημένη παράσταση του ατμοσφαιρικού Studio Κυψέλης απόλαυσα την εύρρυθμη παράσταση “Καβάφης επέστρεφε”, σε κείμενα τών: Millas, Ανδρέα Αγγελάκη, Γιώργου Λιβανού και Γιώργου Χριστοδούλου. Ο σκηνοθέτης και αρχιτέκτων τού φωτισμού Γιώργος Λιβανός άφησε πάλι ανεξίτηλη την σφραγίδα του σε ένα θέαμα που δεν αφορά τα φύλα αλλά τον Άνθρωπο. Ο γνήσιος αυτός θεατράνθρωπος έχει αναπτύξει με τα χρόνια μια προσωπική υφολογική προσέγγιση στο θεατρικό κείμενο, επιτυγχάνοντας να ταράξει το θεατρικό γίγνεσθαι τής επαρχιώτικης Αθήνας μας (που κάποτε ήταν η πρωτεύουσα τού γνωστού τότε κόσμου). Το νυφικό λευκό που παραπέμπει στο άσπιλο τής ψυχής κυριάρχησε στα σκηνικά και στα κοστούμια που υπογράφει η Δέσποινα Βολίδη. Ο Σίμων Πάτροκλος είναι ο πιο σεμνός κι ανθεκτικός μέσα στις δεκαετίες χορογράφος θεατρικών στιγμών μοναδικής αυτοτέλειας. Η κινησιολογική του οξυδέρκεια, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του, η μοναχική ιδιοσυγκρασία του, τον κράτησαν μακριά από “main stream” αηδίες. Κι όταν θα έρθει η ώρα να παραδώσει το έργο του στην Ιστορία (σε πολλά χρόνια, ελπίζω) τότε θα αξιολογηθεί δεόντως από τους επιστήμονες θεατρολόγους τού μέλλοντος ως ένα φωτεινό σημάδι στο ψηφιδωτό τού ελληνικού θεάτρου. Στους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς και ζωντανά στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη. Εκπληκτική στο τραγούδι η Έλενα Μιχαλάκη. Μού θύμισε την αλησμόνητη Λήδα Τασσοπούλου στην “Ιφιγένεια εν Ληξουρίω” τού καθηγητή και σκηνοθέτη Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Ας της εμπιστευθούν οι σκηνοθέτες πρωταγωνιστικότερους ρόλους. Το αξίζει και το δικαιούται. Οι φωνητικές της δυνατότητες μπορούν να την αναδείξουν σε τραγωδό διεθνούς βεληνεκούς. Από τους ηθοποιούς δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Ήταν τόσο ενορχηστρωμένοι στο σκηνοθετικό όραμα που υπηρέτησαν σεμνά και ταπεινά τον Λόγο που εκλήθηκαν να ερμηνεύσουν και να σωματοποιήσουν με θαυμαστή ανιδιοτέλεια. Η πλαστικότητα τών κινήσεων, το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο, τα αυτοσχεδιαστικά περάσματα σε άλλες πρωτεϊκές διαστάσεις τής ανθρώπινης ύπαρξης πιστώνονται οπωσδήποτε στον σκηνοθέτη, χωρίς όμως αυτή την αποτελεσματική διανομή οι προθέσεις θα έμεναν ανολοκλήρωτες. Εύγε και χειροκρότημα σε όλους: Νίκος Βερλέκης, Ελευθερία Ρήγου, Μαρία Σύρρου, Γιάννος Παπαευσταθίου, Νίκος Χαλατζίδης. Στη δραματουργική επεξεργασία τού κειμένου συνέβαλε αποτελεσματικώς ο Γιάννης Ζέρβας, στην κινηματογράφηση ο Μενέλαος Τζαβέλλας, στο φωτογραφίες ο Κωνσταντίνος Αλμαλής. Η Μαριάννα Τόλη σεμνός και διακριτικός σύμβουλος. Το ενδιαφέρον πρόγραμμα τής παράστασης κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις “Αιγόκερως”. Μην το χάσετε! Θα εκπλαγείτε. Ο Καβάφης είναι σα να γράφει ακόμα σήμερα…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες:
STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ,
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη ,
Τηλ.: 210 8819571, 2130401873
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ στο ανακαινισμένο Θέατρο Ελυζέ σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τσιριγκούλη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το θέατρο Ελυζέ επί τής οδού Νυμφαίου τών Ηλυσίων (Πεδίων) υπό νέαν διεύθυνσιν άνοιξε τις πύλες του και υποδέχθηκε θριαμβευτικά την κατά Λεωνίδα Τσιριγκούλη επιτυχημένη εκδοχή τού σοφόκλειου “Οιδίποδα Τυράννου”.
Ακροβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην κινηματογραφική οπτικότητα και στη στατικότητα που επέβαλλε η σκηνή ιταλικού τύπου στον πολυμελή θίασο, ο πολυτεχνίτης σκηνοθέτης και άνθρωπος τών Τεχνών Λεωνίδας Τσιριγκούλης έδωσε μια επικαιροποιημένη και άκρως πολιτική εκδοχή τού κλασικού έργου. Στην λευκή οθόνη τού βάθους που θύμιζε μπερντέ τού Καραγκιόζη προβαλλόταν η αχνή εικόνα τής Βουλής τών Ελλήνων και τα λόγια τού τέλους ήταν αμιγώς πολιτική παρέμβαση στην πολύπαθη πραγματικότητά μας.
Τα οικεία κακά και ο “λιμός” τής Θήβας τών Λαβδακιδών απηχούν ακόμα στον σύγχρονο λοιμό τών απολυμένων και άνεργων. Η οικονομική κρίση τού σήμερα μετράει περισσότερα ανθρώπινα θύματα από την πανώλη τού χθες. Και η διαφθορά πολιτικών και θρησκευτικών αρχόντων είναι περισσότερο μεταδοτική κι από πανούκλα κι από χολέρα μαζί. Οι άρχοντες τού τόπου και του Τύπου που διαμορφώνουν κι εξαγοράζουν συνειδήσεις, που εξοβελίζουν κάθε τι αυθεντικό και γνήσιο, που εξορίζουν ή θάβουν δια τής αγνοίας και τής περιφρονήσεως τα πλέον δημιουργικά και πρωτότυπα υγιή στοιχεία και άτομα τής χώρας μας, είναι μετενσαρκώσεις λες τών αρχαίων Κρεόντων που επιμένοντας να τηρήσουν απολύτως το γράμμα τών Νόμων θάβουν ζωντανή την ευλαβή Αντιγόνη και στερούν από τους ίδιους τους γιους και τις κόρες τους τη γονιμότητα τών πλουτοπαραγωγικών πηγών τής χερσονήσου μας, που λαμπρύνθηκε στο παρελθόν από μεγάλα μυαλά που πάτησαν και περπάτησαν πάνω της και αναθράφηκαν με τα ευλογημένα προϊόντα τής Ελληνικής Γαίας και Μεσογαίας.
Το πρόβλημα τής αναξιοκρατίας και τής διαφθοράς, η αναρριχητικότητα τών κολάκων και άλλων ασπονδύλων, ο Σωκράτης που πίνει το κώνειο, ο Κολοκοτρώνης κι ο Μακρυγιάννης που εξοντώνονται από κάποιους που φορούν μεταξωτά εσώρουχα στους επιδέξιους ….. τους, η δολοφονία τού Καποδίστρια από έναν απόγονο τών κοτζαμπάσηδων και τών πάσης λογής δοσιλόγων… αυτή είναι η πάντα επίκαιρη κι αναλλοίωτη Ελληνική Τραγωδία μας. Και το θλιβερό γεγονός είναι ότι τίποτα δεν βελτιώνεται και τίποτα δεν αλλάζει με την πάροδο τών αιώνων. Λες και ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, διαπράττουμε την αυτήν Ύβριν, χρεωνόμαστε την αλαζονεία, την αδιαφορία, τον φθόνο, τη μισαλλοδοξία, την παράλογη κι ανεύθυνη ζήλεια για κάθε συνάνθρωπο και συμπολίτη μας που καλλιεργεί τα ταλέντα του κι αναδεικνύεται στο μέτρο τού δυνατού… Είναι πιο εύκολο να ευχηθείς το θάνατο τής κατσίκας τού γειτόνα από το να αναθρέψεις τη δική σου γόνιμη και καλοζωισμένη αίγα. Είναι εύκολο να επιθυμήσεις τα αγαθά που με τόσον κόπο συσσώρευσε ο πλησίον σου από το να κατακτήσει τη δική σου Αφθονία. Αλλά ήδη από τον καιρό τού Βυζαντίου οι μιμάδες τού Ιπποδρόμου, που έκαναν sex-show βάζοντας στα απόκρυφά τους καλαμπόκια για να προσελκύσουν το ράμφος τών χηνών γίνονταν αυτοκράτειρες κι είχαν το θράσος να εκβιάσουν τον αφορισμό φωτισμένων πνευματικών ηγετών (όπως ο Ωριγένης) και να εξοβελίσουν τις θεωρίες τής μετενσάρκωσης από την ορθόδοξη χριστιανική λατρεία (άτιμη Θεοδώρα, ακόμα κι ως αυτοκράτειρα ψυχή εκδικητής και άνομης δούλας διατήρησες, και παρόμοιες θα ήταν οι προηγούμενες κι επόμενες ενσαρκώσεις σου – αν υποθέσουμε ότι ίσχυαν οι διδασκαλίες τού σοφού Ωριγένη, που ακόμα δεν έχει αποκατασταθεί από το ορθόδοξο δόγμα μας).
Αυτές οι σκέψεις μού γεννήθηκαν παρακολουθώντας την παράσταση τής τσιριγκούλειας εκδοχής τού “Οιδίποδα Τυράννου”. Κι όταν ένα χιλιοπαιγμένο έργο δονεί εσωτερικές χορδές ασύλληπτης ευαισθησίας, ε, τότε, είναι ένα έργο δικαιωμένο στη συνείδηση τού θεατή. Ας σημειώσουμε εδώ ότι οι θεατές τής πρεμιέρας στο “Ελυζέ” αποθέωσαν ηθοποιούς και συντελεστές τής καλοστημένης παράστασης. Φαίνεται ότι στη σύγχρονη Αθήνα, η πραγματική πνευματική ζωή τροφοδοτείται από ανθρώπους που δεν απολαμβάνουν τα εκτυφλωτικά φώτα τής δημοσιότητας κι όσο πιο προβεβλημένος είναι κανείς τόσο κατώτερης ποιότητας είναι το καλλιτεχνικό του έργο. Γι’ αυτό ως κριτικός αδιαφορώ για τις χρυσές μετριότητες (ούτως ή άλλως δεν με έχουν ανάγκη – έχουν βρει άλλους να τους λιβανίζουν με το αζημίωτο). Δικό μου μέλημα είναι η ανάδειξη τών υγιών και παραγωγικών στοιχείων τού τόπου που δημιουργούν αενάως πολιτισμό και εισπράττουν την αδιαφορία τών τα “φαιά φορούντων” όπως θα έλεγε ο Καβάφης.
Όλοι οι συντελεστές ήταν υπέροχοι. Εξαιρετικοί, αυτοθυσιαστικοί και αυθεντικοί. Η μετάφραση του Σταμάτη Βαλσαμάκη αριστοτεχνική (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάντας). Τόσο σύγχρονη και τόσο πιστή στο κλασικό πρωτότυπο. Ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Τσιριγκούλης απέδειξε για άλλη μια φορά τη σεμνότητα που διαθέτουν οι αυθεντικοί πνευματικοί άνθρωποι. Πέρα από κάθε ματαιοδοξία στόχευσε επακριβώς στις δραματικές συγκρούσεις τών δραματικών προσώπων και τις ανέδειξε χάρη στην πλειάδα τών καλών ηθοποιών που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτή την κοινή υπόθεση. Το βίντεο που φιλοτέχνησε ο Κώστας Κουτσιαμπασάκος έντυσε εικαστικώς τα δρώμενα. Οι χορογραφίες τού βίντεο πιστώνονται στο ενεργητικό τής Αναστασίας Ζερβάκη. Αλλά αυτή που έδωσε ρέστα είναι η ενδυματολόγος Μαίρη Τριανταφύλλου. Με λιτά μέσα δημιούργησε πολύπτυχα κοστούμια που ανανέωσαν την κλασική όψη τού αρχαίου δράματος αποφεύγοντας άκαιρους εκσυγχρονισμούς και πολυχρησιμοποιημένες διαχρονικότητες. Οι φωτογραφίες τής παράστασης οφείλονται στον Λεωνίδα Κανέλλο, ενώ οι φωτογραφίες τής Κατοχής προέρχονται από τα “Επίκαιρα Α.Ε.”.
Και τώρα οι ηθοποιοί:
Τι να πρώτο-πω για τον Νεκτάριο Δημητρακόπουλο, που με παρρησία και νεύρο με δραστική δημιουργικότητα και καλλιτεχνική ενάργεια κράτησε σε υψηλούς ρυθμούς και οξείς τόνους την αντιπαράθεση τού Οιδίποδα με τον Τειρεσία στην αρχή, με τον Κρέοντα κατόπιν, με τον Βοσκό περαιτέρω και με τον τραγικό εαυτό του στο τέλος. Ένας μεγάλος ηθοποιός που δεν καταφεύγει σε ευκολίες. Ανακαλύψτε τον! Η Επίδαυρος τον περιμένει. Έχει πολλά να προσφέρει κι είναι κρίμα να χαθεί στο δάσος τής άγνοιας με τα αναρριχητικά σαρκοβόρα φυτά και τα γλοιώδη ασπόνδυλα που με το οξύ σάλιο τους εξοντώνουν κάθε δημιουργική ικμάδα που επιμένει να διατηρείται ζωντανή χωρίς μεσάζοντες.
Ο Βαγγέλης Πυρινής απολύτως πειστικός και σε κινηματογραφικών βλέψεων απόδοση στον διπλό ρόλο του Κρέοντα και τού Θεράποντα (στη μετ-αμφίεση βοήθησαν τα λειτουργικά κοστούμια τής πανέξυπνης ενδυματολόγου Μαίρης Τριανταφύλλου). Η εκφορά τού λόγου και η σύνολη σκηνική του παρουσία απέδωσαν ορθώς το αντίπαλο δέος τού αυτοκαταστροφικού Οιδίποδα. Εδώ βασιλεύει η τετράγωνη λογική και η βαριεστημένη απολαυή τών πλεονεκτημάτων τής Εξουσίας.
Εκπληκτικός ο Νίκος Ντάβας στο ρόλο τού δίφυλου μάντη Τειρεσία. Εριστικός ως ώφειλε μετά τις προσβολές που εδέχθη κι αδέκαστος ως μεταφυσικός κριτής τών πάντων, χωρίς να λησμονεί τη διπλωματική υποχωρητικότητα τού λειτουργήματός του. Αυτές οι δύσκολες ισορροπίες και κυκλοθυμικές μεταπτώσεις τού μυθικού-τραγικού προσώπου αποδόθηκαν τα μέγιστα από τον υπέροχο αυτόν ηθοποιό.
Απολύτως βασιλική η συγκρατημένη συναισθηματικότητα τής Ανδριανής Μπαρτσώτα στον δύσκολο ρόλο τής Ιοκάστης. Κράτησε με αξιοθαύμαστη θεατρικότητα την ισορροπία ανάμεσα στην ψυχρή λογική και στην πλημμυρίδα τών συναισθημάτων που οφείλονται σε απρόβλεπτες και ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου αποκαλύψεις τού Θείου Σχεδίου. Οι βροτοί στέκουμε αδύναμοι στις επιταγές τών θείων βουλήσεων και παρασυρόμεθα από τα Κοσμικά Ρεύματα ως άχυρο στην τρικυμία. Για έναν ηθοποιό είναι πολύ δύσκολη να εικονοποιήσει με μέτρο, συμμετρία και σκηνική οικονομία την εσωτερική ταραχή τού όντος που βιώνει θέλοντας και μη την Κατά-στροφή. Στην εποχή τής Κρίσης που περνάμε όλοι, η αρχαία τραγωδία είναι περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ, ακριβώς γιατί γράφτηκε σε μια εποχή μεταβατική όπου ο αρχαίος κόσμος παρήκμαζε και τη λαμπρή ηλιοφάνεια τού Χρυσού Αιώνος διαδέχθηκε το λυκόφως για να βυθιστούμε όλοι μαζί μετά στους Σκοτεινούς Χρόνους που ακολούθησαν μέχρι την Αναγέννηση και την ανακάλυψη τόσο τών αρχαίων ελληνικών αξιών όσο και των Γραμμάτων και τών Τεχνών και τής πάντα ζωντανής κι επίκαιρης μυθολογίας μας. Γλαφυρός, απολύτως πειστικός, ρεαλιστικά αληθοφανής ο Άγγελος τού Αλέξη Μαρτζούκου. Ανατριχιαστικά γοργός κι ορθώς βραδύς ο Εξάγγελος τού Γιώργου Οικονόμου. Τα χορικά ακούστηκαν ξάστερα σα γάργαρο νεράκι που κυλάει από την Κασταλία Κρήνη. Κι αυτό το οφείλουμε στους Κορυφαίους: στον Σάββα Αβραμίδη, στη Νάγια Νικολάου, στην Πολυτίμη-Αλεξάνδρα Καλομοίρη. Ο Χορός κινήθηκε γεωμετρικώς με απλότητα και χάρη χωρίς περιττούς νατουραλισμούς και συνήθεις ευκολίες. Ήταν όλοι τους παρόντες και σιωπηλοί, όπως μόνον οι ένορκοι στα δικαστήρια μπορούν να είναι. Τους αναφέρω έναν-έναν: Ιωάννα Ιακώβου, Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη. Αλησμόνητες οι βουβές παρουσίες τής Ιωάννας Καραμπόλα στο ρόλο τού Βωβού Προσώπου, τής Μαρίας Κουρτή ως Ισμήνη και τής Ιωάννας Ιακώβου ως Αντιγόνη.
Μην χάσετε αυτή την παραγωγή τού Κέντρου Πολιτισμού Ελεύθερη Έκφραση. Αυτά είναι τα μικρά κύτταρα τού πολιτισμού μας κι αυτά πρέπει να ενισχύουμε παντοιοτρόπως. Όλοι οι άλλοι αρκούνται στα τσιμπούσια με κρατικά κόλυβα. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ
Η σκηνοθεσία προσεγγίζει τις αντιστοιχίες της παθογένειας του σήμερα με τον σπουδαίο Λόγο του Ποιητή, που κατατρύχουν διαχρονικά την Παγκόσμια Ιστορία μας ανά αιώνες. Ο λιμός της Θήβας, θα μπορούσε να είναι σημερινή έκπτωση των αξιών ζωής, που παράγουν άστεγους ηθικά και σωματικά, χωρίς να έχουν οι κοινωνίες μας μέλλον. Ακόμη, οι μικρές και μεγάλες ‘Υβρεις της ζωής όλων μας , που φέρνουν δίκαια την Νέμεση, της οποίας τα ολέθρια αποτελέσματα τα βρίσκουμε ως δυστυχία γύρω μας . Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Ελεύθερη ‘Εκφραση Μετάφραση: Σταμάτη Βαλσαμάκη Εκδόσεις Εξάντας Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τσιριγκούλης Ενδυματολόγος: Μαίρη Τριανταφύλλου Βίντεο : Κώστας Κουτσιαμπασάκος Χορογραφίες βίντεο: Κατερίνα Πυρινή Χορογράφος: Αναστασία Ζερβάκη Φωτογραφίες: Λεωνίδας Κανέλλος Φωτογραφίες Κατοχής: Επίκαιρα Α.Ε Παίζουν: Οιδίποδας: Νεκτάριος Δημητρακόπουλος Κρέων – Θεράπων: Βαγγέλης Πυρινής Τειρεσίας: Νίκος Ντάβας Ιοκάστη: Ανδριανή Μπαρτσώτα Άγγελος: Αλέξης Μαρτζούκος Εξάγγελος: Γιώργος Οικονόμου Κορυφαίοι: Σάββας Αβραμίδης, Νάγια Νικολάου, Πολυτίμη Αλεξάνδρα Καλομοίρη Χορός: Ιωάννα Ιακώβου, Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη Βουβό πρόσωπο: Ιωάννα Καραμπόλα Ισμήνη: Μαρία Κουρτή Αντιγόνη: Ιωάννα Ιακώβου. Ημέρες Παραστάσεων: Δευτέρα: 21:30 για οκτώ παραστάσεις
Τιμή εισιτηρίων: Είσοδος ελεύθερη για ανέργους με κάρτα ανεργίας, 5€ (φοιτητές – συνταξιούχοι), 10€.
Από 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο ΕΛΥΖΕ Νυμφάιου 12 Ιλίσια (σταθός Μέγαρο Μουσικής) Τηλ. επικ: 6944634624-6974754915
Blanche/ Μετεπιβίβαση του Μιχάλη Παλίλη στο Θέατρο Σημείο
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Στο θέατρο Σημείο, (πίσω από την Πάντειο και πρώην απλό θέατρο), παρακολούθησα χτες βράδυ την Μπλανς του Μιχάλη Πιλάλη. Σε μαύρο, πλαστικοποιημένο φόντο, ο προβολέας τονίζει την Μπλάνς, που φορώντας τον μανδύα των τρελλών ανασηκώνεται και καρφώνει τους θεατές. Η γνωστή Μπλανς του «Λεωφορείου ο Πόθος», πίσω από την αμφιλεγόμενη μάσκα της, μας αφηγείται την ζωή της, αφότου την ενέκλεισαν στο ψυχιατρείο. Έχω μερικές παρατηρήσεις να κάνω. Θα πρέπει να σεβόμαστε το έργο των προγενέστερων συγγραφέων και εν τω προκειμένω, το γνωστό έργο του Τένεσσυ Ουίλιαμς. Η Μπλανς είναι γυναίκα, ούτε γκέι είναι, ούτε διαφυλλική, ούτε, ακόμα τραβεστί. Στον αχανή μονόλογο της, απλώνεται η ερωτική αμφιθυμία, που προσπαθεί να ακουμπήσει στην κακοποίηση της παιδικής ηλικίας. Η Μπλας, κατά τον κ. Πιλάλη, είναι ένα αγόρι που κακοποιήθηκε συστηματικά από τον πατέρα του. Ίσως, μάλιστα, να είναι κι ο σοβαρός λόγος των ψυχικών διαταραχών που εμφανίζει στην ενήλικο ζωή. Κι όπως η Μπλανς μας υποβάλλει τις σκέψεις της: «Κατάγομαι από τη θλίψη. Κατοικώ στο τραύμα. Δε θέλω να είμαι πρόβλημα κανενός.
Θέλω. Θέλω. Μπορώ να. Θέλω. Μπορώ να θέλω. Δε μπορώ. Να είμαι. Είμαι. Δε μπορώ να μην είμαι. Δε θέλω να μην είμαι. Δε θέλω να. Μην είμαι. Μπορώ. Να μη θέλω. Να μη θέλω. Μπορώ. » Αναρωτιέμαι : «Τι είναι αυτό που θέλει και τί αυτό που δεν μπορεί;» Το πράγμα είναι συγκεχυμένο, σα σαλάτα που αρπάζει κανείς, ο,τι τον ευφραίνει. Είναι η αναζήτηση συντρόφου ζωής, είναι η άγρα πελατών, ή σεξουαλικού παρτενέρ; Μπορεί και όλα μαζί. Δεν με ενοχλεί η θεματολογία. Με ενοχλεί η ασάφεια. Η σκιαγράφηση μιας ψυχής, που δεν έχει προσανατολισμό, προς τα πού να γείρει, λοιπόν; Εξάλλου, η ψύχωση είναι βαρειά πνευματική ασθένεια και δεν έχει να κάνει με νευρωτικές, αγχώδεις και καταθλιπτικές διαταραχές. Επομένως, τί μας αφηγείται η Μπλάνς, που σπαράσσεται επί σκηνής; Την ανεύρεση φίλου, ως του μοναδικού στόχου της ζωής της. Είναι τρελή; Είναι ευαίσθητη; Είναι σε σύγχυση; Αυτό θα το κρίνετε εσείς βλέποντας την παράσταση. Ο κ. Φαίδων Καστρής απολαμβάνει τον ρόλο του και, πραγματικά, μας αναγκάζει να τον παρακολουθήσουμε βήμα. Είναι ωραίο να υπάρχουν «μικρά» θέατρα που υπηρετούν την τέχνη αλλά θα πρέπει παράλληλα και να την σέβονται.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο /Σκηνοθεσία / Σκηνικός χώρος / Κοστούμια: Μιχάλης Παλίλης
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Φωτογραφίες: Ιωάννα Παπουλή
Βοηθός σκηνοθέτη: Έφη Χαστά
Παίζει ο Φαίδων Καστρής (συμμετέχει ο Μιχάλης Παλίλης)
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 16 Φεβρουαρίου 2014
Τελευταία παράσταση: 8 Απριλίου 2014
Παραστάσεις: κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων: 10€, 5€ ανέργων
Διάρκεια: 70′
Χώρος: Θέατρο Σημείο, Χαριλάου Τρικούπη 4 (πίσω από την Πάντειο)
Τηλ. Επικοινωνίας: 210 9229579
ΟΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ ΤΟΥ ΙΟΝΕΣΚΟ, ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΞΑΡΧΗΣ
Γράφει ο Χρήστος Ναούμ
Στο μικρό, ατμοσφαιρικό θεατράκι της οδού Δερβενίων, «Εξαρχής», παρουσιάζεται το έργο του Ιονέσκο «Οι καρέκλες». Όσο διαρκεί η παράσταση, οι δυο ηλικιωμένοι πρωταγωνιστές αναπολούν, φαντασιώνονται, συμφωνούν και διαφωνούν για την ζωή τους, αυτή που πέρασε κι εκείνη, που υπολείπεται. Ανεπάντεχα, ο απομονωμένος πύργος γεμίζει αόρατους επισκέπτες, που αναγκάζει τους γέροντες να σύρουν τις καρέκλες από την σκόνη, προκειμένου να υποδεχτούν τους προσκεκλημένους. Όσο ο κόσμος της υψηλής κοινωνίας, (γιατί αυτός τους αρμόζει), συγκεντρώνεται οι ηλικιωμένοι σύζυγοι αναβιώνουν στιγμές, σαν χάντρες, από την περασμένη τους ζωή, που δεν έχει να επιδείξει κανένα κατόρθωμα, καμιά επιβράβευση, παρά μόνο ένα «αχανές τίποτα». Κι αυτό το «τίποτα», όμως, έχει την αξία του, την οποία η ανθρωπότητα, δεν έχει καταφέρει να αποτιμήσει, αφού η ανθρώπινη ζωή είναι υπεράνω όλων. Ο Ιονέσκο, σ’ αυτό το έργο θέλει να δώσει σημασία στις «καρέκλες», οι οποίες παρακολουθούν τα πάντα, όπως στα παραμύθια. Προσωποποιούνται και συμμετέχουν στα δρώμενα, παρακολουθώντας αδιάφορα. Φαντασιώσεις, όνειρα, επιθυμίες, σημαντικά μηνύματα για την ζωή. Όλα αφήνουν τις καρέκλες να απολαμβάνουν την μακάρια ακινησία τους. Ενώ ωστόσο, η τραγικότητα της ανθρώπινης φύσης ξετυλίγεται σταδιακά, ύπουλα και υπόγεια, μέχρι το τέλος της όποιας υπόστασής της. Ο Ιονέσκο γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου 1909 στη Σλάτινα της Ρουμανίας από Ρουμάνο πατέρα και Ρουμάνα–Γαλλίδα μητέρα. Πέρασε την παιδική του ηλικία στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε στη Ρουμανία με τον πατέρα του το 1925, μετά το διαζύγιο των γονιών του. Μετά τις σπουδές του στο κολλέγιο, σπούδασε Γαλλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Βουκουρεστίου από το 1928 ως το 1933 και έγινε καθηγητής της γαλλικής γλώσσας.
To 1936 ο Ιονέσκο παντρεύτηκε τη Ροντίκα Μπουριλεάνου. Απέκτησαν μια κόρη κι επέστρεψαν στη Γαλλία το 1938, ώστε ο Ιονέσκο να τελειώσει τη διδακτορική του διατριβή. Το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 τον βρήκε στη Γαλλία. Παρέμεινε στη Μασσαλία κατά τη διάρκεια του πολέμου και τελικά εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Παρίσι μετά την απελευθέρωσή του, το 1944.
Ο Ιονέσκο έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1970 [1], ενώ κέρδισε πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1994.
Οι ηθοποιοί Ελένη Τσακάλου και Κώστας Ζέκος υπηρετούν με θρησκευτική προσήλωση το κείμενο του Ιονέσκο. Καταφέρνουν να κρατούν ισορροπία, σε τεντωμένο σκοινί, αφού πρέπει να εναλλάσσουν τα συναισθήματά τους, τις συγκινήσεις τους και τα οράματά τους, μέσα σε ένα νεκρό κι άχρωμο περιβάλλον. Καταφέρνουν να νικούν τους δαίμονες, που τους περιβάλλουν, και να οδηγούν την παράσταση, βήμα-βήμα, στην τραγικότητα που της αρμόζει. Οι ελαφρές πινελιές και οι γκροτέσκ κινήσεις απαλύνουν την μονοτονία και καθιστούν την παράσταση πιο ευέλικτη, στον χρόνο. Και οι δυο πρωταγωνιστές είναι άξιοι για το χειροκρότημα, που τους επιφυλάσσεται στο τέλος. Η σκηνοθεσία του Ντίνου Σπυρόπουλου, οδηγεί τους ηθοποιούς σταθερά, σε μια γοητευτική υποκριτική τεχνική, χωρίς φανφάρες και κοντραμπάσα. Η παράσταση δίνει ερεθίσματα αλλά και ικανοποιεί τον θεατή. Προκαλεί και θεραπεύει συνάμα. Κι αυτός, είναι ο λόγος να την δείτε.
Συντελεστές
Μετάφραση: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια: Ντίνος Σπυρόπουλος
Σκηνικό – Κοστούμια: Κοσμάς Πανωρίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Βίβιαν Σπυροπούλου
Κίνηση: Δέσποινα Χουζούρη
Φωτογραφίες: Ανδρέας Ζήσης
Βίντεο παράστασης: Γιάννης Τσούκας
ΠΑΙΖΟΥΝ: Ελένη Τσακάλου – Κώστας Ζέκος
Το έργο παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή, στο θέατρο Εξαρχής:
Διεύθυνση: Εμμανουήλ Μπενάκη & Δερβενίων 46, Εξάρχεια
Τηλέφωνο: 210.3822661
E-mail: info@exarhis.gr
Τίμων ο Αθηναίος όπως δεν τον έχετε ξαναδεί
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο σαιξπηρικός μισάνθρωπος “Τίμων ο Αθηναίος”, μαζί με τον “Μισάνθρωπο” του Μολιέρου, ανιχνεύουν τη σκοτεινή φύση τού ανθρώπου, που προτιμά το έχειν από το είναι και το κατέχειν από το δοθήναι. Πόσο επίκαιρο φαντάζει σήμερα που όλες οι οικονομικές μας ασφάλειες καταρρέουν κι ό,τι είχαμε στην άκρη εξανεμίζεται και το μόνο που μένει είναι οι φίλοι μας και η αλληλεγγύη τών αγνώστων. Φαίνεται ότι το Σύμπαν αποφάσισε να μας τιμωρήσει για τον ατομικισμό μας, για την εγωκεντρική μας συμπεριφορά, για την απληστία, για την κατασπατάληση τών φυσικών πόρων αυτού τού υπέροχου γαλαζοπράσινου πλανήτη που μας φιλοξενεί και μας αντέχει, όταν δεν δυσανασχετεί με σεισμούς, λιμούς, λοιμούς και καταποντισμούς…
Ο Αλέξανδρος Κοέν είναι ταλαντούχος και θα γίνει μεγάλος. Κι αυτό το λέω μετά λόγου γνώσεως. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ ότι σαιξπηρικός “Τίμων ο Αθηναίος” που τον είχα διδαχθεί στο Ηρώδειο με το Δημήτρη Χορν σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τριβυζά, και τον είχα διδαχθεί στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών με τον αλησμόνητο Μάριο Πλωρίτη, ότι θα ήταν τόσο σύγχρονος, τόσο επίκαιρος, τόσο ζωντανός όσο στην παράσταση τού Σύγχρονου Θεάτρου σε μετάφραση (διασκευή) και σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν. Ήταν τόσο πρωτότυπη η δουλειά τού ρηξικέλευθου σκηνοθέτη που επισκίασε τούς πάντες.
Σε ένα σκηνικό-αρένα, που θυμίζει σαδομαζοχιστικό κλαμπ, με άπειρη λιτότητα σκηνικών, με μπαρόκ κοστούμια κι ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα οι ηθοποιοί λυκνίζονται σε μια τεράστια διαγώνια πασαρέλα, μεταφέροντας την κενότητα και την ματαιοδοξία τους ως ιό που βιάζεται να μεταδοθεί. Η αυτοεξορία τού μισανθρώπου πλέον Τίμωνα δίδεται υπέροχα με το λευκό κρεβάτι νοσοκομείου και το υπέροχο κοστούμι με υπογραφή Celebrity Skin. Τα σκηνικά οφείλονται στην Χριστίνα Κωστέα. Όσο για τους φωτισμούς, αξίζουν έπαινοι στην Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Για την κινησιολογία υπεύθυνος “κέρβερος” (όπως μαρτυρεί το άψογο επαγγελματικό αποτέλεσμα) ήταν η Φρόσω Κορρού.
Από τους ηθοποιούς δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Ήταν ένα απόλυτα καλοκουρδισμένο και ομοιογενές σύνολο υποκριτών (ή τεχνιτών τού Διονύσου, αν προτιμάτε). Ουδεμία παραφωνία, καμία τάση αυτοπροβολής. Καμία χάρη σε κανέναν. Ο σκηνοθέτης ως ακριβοδίκαιος δικαστής ανασύρει από τον καθένα το καλύτερο στοιχείο του, το καταθέτει στον κοινό λογαριασμό και μετά κάνει υπερανάληψη υπέρ τού θεάματος. Ιδιοφυής ο Αλέξανδρος Κοέν ξέρει την υψηλή τέχνη να ενορχηστρώνει σύνολα και να εμπνέει ομάδες. Θα μπορούσε να διδάξει μάνατζμεντ στους πολιτικούς μας. Αλλά τι λέω; Το σύγχρονο θέατρο τής πολιτικής είναι μάλλον κακόγουστο και με αλυσσοδεμένους θεατές που παρακολουθούν εκόντες-άκοντες.
Αλλά ας γυρίσουμε στην παράσταση. Το να ξαναζωντανεύεις κείμενα άλλων αιώνων είναι άθλος. Το να ανεβάζεις κλασικό ρεπερτόριο υποκαθιστώντας τα κρατικά θέατρα είναι άθλος. Το να είσαι ο εαυτός σου και να αρέσεις είναι μαγκιά και τσαμπουκάς. Το ταλέντο δεν χρειάζεται επιχορηγήσεις. Οι χαμερπείς χορηγοί σκοτώνουν τους δημιουργούς. Οι υγιείς κι ανιδιοτελείς έπαινοι τους εξακοντίζουν στο ζενίθ τής δημιουργικότητάς τους. Αγαπητοί φίλοι, μην χάσετε αυτή την παράσταση. Θα με θυμηθείτε.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
πληροφόρηση:
Εισιτήρια: 15€, μειωμένο 10€.
Παραστάσεις: Δευτέρα και Τρίτη, ώρα 21:15 (έως Τρίτη 11 Μαρτίου 2014)
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).
Σύγχρονο Θέατρο, Ευμολπιδών 45 Γκάζι
Τηλ. 210-3464.380
Τσεχωφικό “Κύκνειο Άσμα” από πολλές απόψεις στο “Θέατρο τής Ημέρας”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Άντον Τσέχωφ, ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους δραματουργούς τού εικοστού αιώνα ήξερε το θέατρο από μέσα και την ανθρώπινη φύση μέσα-έξω. Ανάλωσε τη ζωή του στην υπηρεσία τού συνανθρώπου του, υπηρετώντας ως γιατρός αλλά και ως συγγραφέας μάρτυρας τού καιρού του. Τα συμπεράσματά του για την ανθρώπινη κατάσταση είναι πικρά, αλλά δεν γίνονται ποτέ πικρόχολα. Φιλάνθρωπος εκ πεποιθήσεως κέρδισε την αθανασία, αποδεχόμενος – όπως ο Σαίξπηρ – τη φθαρτότητα τού πρόσκαιρου. Σε αυτό το “Κύκνειο Άσμα” του ένας ταλαντούχος ηθοποιός απομυθοποιεί το ρόλο τού επιτυχημένου θεατράνθρωπου και καταδεικνύει τη χαρμολύπη τής μοναξιάς και τής απομόνωσης που είναι προϋπόθεση για κάθε δημιουργία. Το τέρας τής σκηνής, ο φιλικός μπαμπούλας τού υποβολείου, η μαύρη μαρμάγκα τής σκοτεινής πλατείας, τα κείμενα και το μνημονικό που υποβοηθιέται από το αλκοόλ για να σε εγκαταλείψει αμέσως μετά στα κρύα τού λουτρού, όπως λέει ο αγουροξυπνημένος σαιξπηρικός θυρωρός στον “Μάκβεθ”.
Το έργο ευτύχησε να σκηνοθετηθεί από την Μάγκυ Μοντζολή, με γνώση, μεράκι, απλότητα και προσοχή στις λεπτομέρειες. Επιτυχημένη σκηνογράφος ενδυματολόγος, ηρωική αφού κρατάει μία από τις πλέον σταθερές μέσα στο χρόνο σκηνές τής Αθήνας, παραγωγική, δημιουργική κι αθόρυβη, σεμνός εργάτης τής Τέχνης, όπως αρμόζει.
Η αποκάλυψη για μένα ήταν ο ενενηντατριάχρονος Κοσμάς Παναγιωτίδης στο δικό του – ίσως – “Κύκνειο άσμα”. Όμως πάλι ποιος ξέρει; Και η Θεοπούλα σε αυτή τη σκηνή είχε λάμψει πριν φωτίσει με το χιούμορ και τη φυσική ευγένειά της τη μικρή οθόνη. Μπορεί κάποιος σεναριογράφος-τηλεσκηνοθέτης-παραγωγός να τον ανακαλύψει και να τον στήσει απέναντι από τη νεοελληνική μιζέρια μας ως παράδειγμα αντοχής και αρχοντιάς. Ερμήνευσε το ρόλο του με μέτρο, χαμηλούς τόνους, μια κάποια στομφώδη ρητορικότητα, που ταίριαζε παρ’ όλα αυτά στον τσεχωφικό ήρωα και μάγευσε το κοινό του.
Δίπλα του, στο ρόλο τού υποβολέα, αυτοσχεδιαστικός, παντομιμικός, εύπλαστα χαμαιλεόντιος, υπερ-επαρκής ηθοποιός που ανυπομονώ να τον δω και σε άλλους ρόλους – πολλούς – δραματικούς και κωμικούς, ο Μιχαήλ Γιαννικάκης. Αν θέλετε να δείτε τι είναι υποκριτική τέχνη, πηγαίνετε να τον απολαύσετε. Στο θέατρο τής Ημέρας, τις Δευτέρες του Φεβρουαρίου στις 6:30 το απόγευμα. Η παράσταση διαρκεί μία ώρα περίπου. Βγαίνεις άφωνος και συγκλονισμένος. Διακριτική η μουσική επιμέλεια τής ξεχωριστής αυτής παράστασης που υπογράφουν οι Ιωάννης Παπλωματάς-Θάνος Αστερίου. Στους μπαρόκ φωτισμούς ο Γιώργος Σηφάκης.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τσιριγκούλη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρακολούθησα τις πρόβες του κατά Λεωνίδα Τσιριγκούλη “Οιδίποδα τυράννου” του Σοφοκλή με τον εκπληκτικό Νεκτάριο Δημητρακόπουλο να δοκιμάζει τα λιτά, λειτουργικά κι απολύτως πρωτότυπα, συμβατά με τη σύγχρονη αισθητική κοστούμια που σχεδίασε και εκτέλεσε η ενδυματολόγος Μαίρη Τριανταφύλλου κι εκστασιάστηκα. Τέτοια δύναμη, τέτοια αμεσότητα κοινωνούμενου νοήματος, τέτοια ένταση λόγου και κινήσεων. Ο εργαστηριακός χώρος τού Κέντρου Πολιτισμού Ελεύθερη Έκφραση μετατράπηκε αίφνης σε πλατεία τής αρχαίας Θήβας και το λευκό καλογυαλισμένο μάρμαρο στο πατημένο χώμα απ’ όπου αναδύθηκαν οι Σπαρτοί από τα δόντια τού Δράκοντα που έσπειρε ο γενάρχης Κάδμος με τη σύζυγό του Αρμονία.
Ο Λεωνίδας Τσιριγκούλης είναι ένας σεμνός, παραγωγικός και δημιουργικός, πρωτότυπος και κλασικός, παραδοσιακός και καινοτόμος “ολικός καλλιτέχνης”. Η κριτική δεν έχει εστιάσει ακόμα πάνω στη μοναδικότητα τής προσωπικότητάς του. Ποτέ δεν είναι αργά. Είναι ακόμα ενεργός άλλωστε και το σύμπαν τού επιφυλάσσει μακρόπνοες υλοποιήσεις σχεδίων με διεθνή απήχηση. Λεπτομέρειες δεν προδίδω. Σιωπή.
Ανυπομονώ να δω τον δικό του “Οιδίποδα Τύραννο” στο θέατρο “Ελυζέ”.
Κωνσταντίνος Μπούρας
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:
ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ
Η σκηνοθεσία προσεγγίζει τις αντιστοιχίες της παθογένειας του σήμερα με τον σπουδαίο Λόγο του Ποιητή, που κατατρύχουν διαχρονικά την Παγκόσμια Ιστορία μας ανά αιώνες. Ο λιμός της Θήβας, θα μπορούσε να είναι σημερινή έκπτωση των αξιών ζωής, που παράγουν άστεγους ηθικά και σωματικά, χωρίς να έχουν οι κοινωνίες μας μέλλον. Ακόμη, οι μικρές και μεγάλες ‘Υβρεις της ζωής όλων μας , που φέρνουν δίκαια την Νέμεση, της οποίας τα ολέθρια αποτελέσματα τα βρίσκουμε ως δυστυχία γύρω μας . Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Ελεύθερη ‘Εκφραση Μετάφραση: Σταμάτη Βαλσαμάκη Εκδόσεις Εξάντας Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τσιριγκούλης Ενδυματολόγος: Μαίρη Τριανταφύλλου Βίντεο : Κώστας Κουτσιαμπασάκος Χορογραφίες βίντεο: Κατερίνα Πυρινή Χορογράφος: Αναστασία Ζερβάκη Φωτογραφίες: Λεωνίδας Κανέλλος Φωτογραφίες Κατοχής: Επίκαιρα Α.Ε Παίζουν: Οιδίποδας: Νεκτάριος Δημητρακόπουλος Κρέων – Θεράπων: Βαγγέλης Πυρινής Τειρεσίας: Νίκος Ντάβας Ιοκάστη: Ανδριανή Μπαρτσώτα Άγγελος: Αλέξης Μαρτζούκος Εξάγγελος: Γιώργος Οικονόμου Κορυφαίοι: Σάββας Αβραμίδης, Ναγια Νικολάου, Πολυτίμη Αλεξάνδρα Καλομοίρη Χορός: Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη Βουβό πρόσωπο: Ιωάννα Καραμπόλα Ισμήνη: Μαρία Κουρτή Αντιγόνη: Σοφία Παρουκάκη. Ημέρες Παραστάσεων: Δευτέρα: 21:30 για οκτώ παραστάσεις
Τιμή εισιτηρίων: Είσοδος ελεύθερη για ανέργους με κάρτα ανεργίας, 5€ (φοιτητές – συνταξιούχοι), 10€.
Από 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο ΕΛΥΖΕ Νυμφαίου 12 Ιλίσια (σταθός Μέγαρο Μουσικής) Τηλ. επικ: 6944634624-6974754915
«Μην παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, Θέατρο Διθύραμβος
Κριτική παράστασης από την Αγγελική Γ. Κομποχόλη
(Φιλόλογος-Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών)
Κριτική παράστασης από την Αγγελική Γ. Κομποχόλη
(Φιλόλογος-Δρ Πανεπιστημίου Αθηνών)
«Μην παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, Θέατρο Διθύραμβος
Είναι μία παράσταση που καθηλώνει. Κι αναφέρομαι στο έργο «Μη παίζεις με τα χώματα» της Στέλλας Βλαχογιάννη, που παρουσιάζεται σε έναν πολύ όμορφο και ζεστό χώρο των βορείων προαστείων, στο θέατρο «Διθύραμβος , ένα έργο στοχασμός πάνω στην απώλεια και στη δυναμική που αυτή φέρει, όταν ο πόνος τής ανοίγει τη χαραμάδα για να φωλιάσει στη ψυχή μας και να γίνει βάρος ασήκωτο. Αυτόν τον πόνο κουβαλούν εσωτερικά οι τρεις μοναδικές ηρωίδες του έργου, τρεις γυναίκες απλές, καθημερινές, οικείες, που ανέλπιστα-σε σχέση με την πρώτη εικόνα που προβάλλουν- κυλούν τη ζωή τους μέσα σε μία δυσβάσταχτη πληγή, που ηρωικά κρύβουν και λαβωμένες διαχειρίζονται , με εκείνη τη σιωπηλή αξιοπρέπεια που πηγάζει από την παραδοχή των προσωπικών λαθών, αλλά και των μοιραίων γεγονότων που δεν προβλέφθηκαν (κι αυτό μεγαλώνει το μέγεθός τους). Και οι τρεις αποκαλούνται με το όνομα Έλλη, ένα όνομα που παραπέμπει στη τραγική μοίρα του χαμού, αλλά και στην ελπίδα, στο φως που κρύβει στην ετυμολογική του ρίζα. Και οι τρεις ερμηνεύονται υποδειγματικά από τις ηθοποιούς της παράστασης, την Έφη Νιχωρίτη, την Εύα Κεχαγιά και την Μαρούσα Στρογγυόγλου, σε μία ιδανική από πλευράς χημείας συνύπαρξη που κατορθώνει και δομεί, εντέλει, μία στέρεη θεατρική φιγούρα ακέραια, την Έλλη, ανθρώπινες εκδοχές της, στις ανθρώπινες συγκυρίες της, στα διαφορετικά της κομμάτια. Kαι είναι τούτη η Έλλη, η γυναίκα στη διαχρονικότητά της, η γυναίκα που αντικρίζει κατάματα τον εαυτό της , σε σχέση με βασικά δεδομένα της ύπαρξή της (που δε στρέφονται κατ’ ανάγκη γύρω από τον έρωτα, καθόλου μάλιστα) ξεκινώντας από τον σκληρό και αμείλικτο χρόνο, φωνή λογοκρισίας του εαυτού της για αυτά που δεν έκανε, γι’ αυτά που ξαστόχησε και τώρα μετατρέπουν την ηλικία της σε αδυσώπητο κριτή. Και ζωντανεύει πρώτη τούτη η Έλλη, με ερμηνευτική πληρότητα και βάθος, από την Έφη Νιχωρίτη, για να γίνει ύστερα η Έλλη του αδελφικού πένθους, η Έλλη του «μονογενούς υιού της θλίψης», του αδελφού που υπεραγαπά και έχει αναστήσει με το αίμα της καρδιάς της, και ανυποψίαστη μια μέρα ανακαλύπτει το σώμα του να αιωρείται σαν μετρονόμος απ’ το ταβάνι, πάνω από μία καρέκλα αναποδογυρισμένη, ψάχνοντας η ίδια «μαρμαρωμένη» ήχο για να ουρλιάξει. Και τούτη η Έλλη ανασταίνεται δωρικά από την Εύα Κεχαγιά, με την ένταση και την εσωτερική δύναμη που της πρέπει, προπάντων λιτά, όπως λιτός και γυμνός είναι ο πόνος στον μεγάλο χαμό. Για να δώσει στη συνέχεια τη σκυτάλη στην τρίτη κατά σειρά Έλλη του έργου, σε αυτήν που η θύμηση των γονιών βαραίνει καταλυτικά μέσα της και γίνεται ενοχή-η ύπαρξή τους θυμός, όταν ζούσαν, η απουσία τους «θηλιά στο λαιμό της», όταν «έφυγαν». Μία αιώνια έφηβη οργισμένη, όπως όλοι οι έφηβοι, ακόμη και μετά την ενηλικίωσή της, που την υπερασπίζεται ιδανικά η Μαρούσα Στρογγυόγλου, μέχρι τη συγκλονιστική στιγμή της προσωπικής της ωρίμανσης, στην σκηνή που παραδίδει για φύλαξη το κουτί με τα κοκκαλάκια των γονιών της, κι εδώ η Στρογγυόγλου δίνει με άψογο ερμηνευτικά τρόπο τη μετάβαση αυτή. Kαι ακολουθεί η τελευταία σκηνή του έργου, που και οι τρεις ηθοποιοί μαζί, σε ένα εξαιρετικό στήσιμο, σαν γυναικείο πολυφωνικό σχήμα, ομολογούν, με τον απόηχο των ρόλων τους, μεγάλες κι αναντίρρητες αλήθειες, που και οι τρεις υποκριτικά έχουν προετοιμάσει τον θεατή να τις υποδεχτεί, καθηλωτικά και όχι μελοδραματικά: « Η ζωή δεν είναι αλλού και δεν είναι των άλλων. Η ζωή είναι εδώ, τώρα, χθες, αύριο, όσο ανασαίνουμε, όσο βαδίζουμε, όσο αντέχουμε, όσο πονάμε, όσο αντιστεκόμαστε, όσο πολεμάμε, όσο ηττώμεθα, όσο σκαρφαλώνουμε το βράχο από την αρχή, όσο ερωτευόμαστε, όσο πεθαίνουμε. Η ζωή είναι εδώ και απαιτεί την απόλυτη προσοχή μας».
Kι όλα αυτά κάτω από μία σκηνοθετική καθοδήγηση που υπηρετεί πιστά, και σοφά, τις αρχές του έργου, αφήνοντας το ίδιο το κείμενο να μιλήσει, με χώρο όμως για τους αναγκαίους δραματικούς αυτοσχεδιασμούς, σε μία διανομή ρόλων που φαίνεται να έχει αφουγκραστεί την ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση των τριών ερμηνευτριών. Και η Δήμητρα Μαστορίδου και η Έφη Νιχωρίτη, που σκηνοθέτησαν το έργο, δημιούργησαν μία άρτια παράσταση που δίνει το προβάδισμα σε έναν λόγο, πολύ δύσκολο θεατρικά, σε ένα κείμενο μεστό και συμπυκνωμένο σε υψηλά νοήματα, που πρέπει ωστόσο να γίνει σκηνική πράξη, και το καταφέρνουν αυτό, εύστοχα σε σύντομο σχετικά θεατρικό χρόνο, ακριβώς για να μην κουράσουν τον θεατή. Και δεν τον κουράζουν. Το αντίθετο, τον συγκινούν μέσα από ένα ποιητικό στην ουσία κείμενο, που μια ατυχής σκηνοθεσία θα το έκανε δυσνόητο και στριφνό για το ακροατήριο του, κάτι που εδώ βέβαια καθόλου δε συμβαίνει.
Ενισχυτικό στη σκηνοθετική αρτιότητα του έργου και το σκηνικό , μία απέριττη εικαστική αναπαράσταση με εμβληματική την παρουσία του κουτιού, που αξιοποιείται ευρηματικά με ποικίλους τρόπους, του δέντρου (που ριζώνει και ανθίζει, και συμβολικά δηλώνει την ελπίδα, την αναβλάστηση και την αναγέννηση, αλλά και την καθήλωση) και του χώματος (όλα αυτά που κουβαλούμε μέσα μας και γίνονται σκιά μας, οι προσδοκίες , οι κρυφοί πόθοι, αλλά και τα μυστικά μας, αυτά που δεν μπορούμε ή δεν αντέχουμε να φανερώσουμε).
Η έξοχη μουσική επένδυση, από την Όλγα Λασκαράτου, πλαισιώνει ιδανικά την παράσταση, αποτυπώνοντας μέσα από την επιτυχή, κάθε φορά, επιλογή της μελωδίας την ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του έργου. Μία παράσταση που σίγουρα αξίζει να δείτε.
