Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Eρευνητικό Κέντρο Ελληνικού Τραγουδήματος («ΕΡ.Κ.Ε.Τ.»), 4ο Φεστιβάλ Φωνητικών Συνόλων Παραδοσιακής και Λαϊκής Μουσικής, Δημαρχείο Παπάγου-Χολαργού, αμφιθέατρο «Μίκης Θεοδωράκης, 30 Mαΐου 2014.

Posted by grafei on 10:22 in Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Εικόνα

γράφει η Αγγελική Κομποχόλη, Φιλόλογος-δρ. Λαογραφίας

Στο τελείωμα της Άνοιξης, στις αρχές του Καλοκαιριού, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε στο κατάμεστο θέατρο του Δήμου Παπάγου-Χολαργού «Μίκης Θεοδωράκης», μία ωδική και ορχηστρική σπονδή στο συναπάντημα της αλλαγής των δύο αυτών εποχών , από έναν ερευνητικό φορέα («ΕΡ. Κ. Ε. Τ.»), που ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση της επιστημονικής έρευνας και μελέτης σχετικά με το πολιτισμικό φαινόμενο του ελληνικού τραγουδήματος. Και αναφερόμαστε στο 4ο ετήσιο Φεστιβάλ Φωνητικών Συνόλων Παραδοσιακής και Λαϊκής Μουσικής, με τη συμμετοχή επτά, αυτήν την φορά, φωνητικών συνόλων από όλη την Ελλάδα και στόχο την προβολή στο ευρύτερο κοινό των διαφόρων ειδών του ελληνικού τραγουδήματος, καθώς αυτά συνιστούν πολύτιμη πνευματική κληρονομιά και παρακαταθήκη του λαϊκού μας πολιτισμού.

Σε μία εκδήλωση που απείχε μακράν από το να θεωρηθεί άλλη μία τυποποιημένη, φολκλοριστική αναπαραγωγή ενός τόσο σημαντικού πολιτισμικού φαινομένου, όπως είναι το παραδοσιακό τραγούδι (αλλά και ο χορός που τις περισσότερες φορές το συνοδεύει, τελεστικές τέχνες και τα δύο, «performativearts», αλλά και εκφάνσεις του ευρύτερου τελετουργικού και ψυχαγωγικού φαινομένου που ονομάζουμε «γλέντι»), παρουσιάστηκαν στο θέατρο του δήμου Χολαργού-Παπάγου επτά φωνητικά σύνολα με αντιπροσωπευτικά τραγούδια από επτά αντίστοιχα περιοχές του ελληνικού λαογραφικού χώρου, και συγκεκριμένα από τη Μακεδονία (Κοζάνη, με αξιοπρόσεκτο εδώ το αστικό ρεπερτόριο), τα Δωδεκάνησα (Τήλος), τη Στερεά Ελλάδα (Αμφίκλεια Παρνασσίδας), το Ανατολικό Πήλιο, την Κρήτη (Αμάρι Ρεθύμνου), τη Θεσσαλία (Μαυρέλι Τρικάλων) και τη Χίο (Μαστιχοχώρια). Κι όλα αυτά σε έναν θεατρικό χώρο, που διαφοροποιούνταν σκηνογραφικά, ανάλογα με την εκάστοτε φωνητικό σύνολο που παρουσιαζόταν στη σκηνή, πάντοτε σε συνάρτηση με τα ευρύτερα τελεστικά κοινωνικά, χρονικά, ιδεολογικά και πολιτισμικά συμφραζόμενα της περιοχής που αντιπροσώπευαν. Αν ο χορός και το τραγούδι αποτελούν συμβολικές πτυχές των πολιτισμικών συστημάτων ενός λαϊκού κοινού, αποκαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο τα μέλη μιας παραδοσιακής κοινότητας προσλαμβάνουν και αναδιαρθρώνουν επικοινωνιακά τον κόσμο τους, κατανοούμε πόσο δύσκολο είναι να αποδοθούν, ανθρωπολογικά, στο περιορισμένο σκηνικό χώρο ενός θεάτρου πόλης, στον περιοριστικό χρονικό περιθώριο των δύο ωρών, οι όψεις ενός σύνθετου κοσμοθεωρητικού, συμβολικού με κοινωνικο-ιδεολογικές διαστάσεις καλλιτεχνικού πλαισίου, διαφορετικού στην εθνογραφική αναπαράσταση για κάθε μία από τις παραπάνω επτά περιοχές του ελλαδικού χώρου . Κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση επιτεύχθηκε με άρτιο τρόπο και μάλιστα σε μία παράσταση, που καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίασης τηρούσε στο μέτρο που έπρεπε την ένταση και τον ρυθμό, μέσα σε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα θεατρικότητας, σε συνδυασμό με μία θαυμαστή ισορροπία δυνάμεων του έμψυχου υλικού-και στο σημείο αυτό θα αναφερθώ στους τραγουδιστές, τους χορευτές και τους οργανοπαίκτες των φωνητικών σχημάτων, οι οποίοι, ως ένα ενιαίο, συγκροτημένο σύνολο, στον παραδοσιακό τρόπο απόδοσης του ελληνικού τραγουδήματος αναπαρήγαγαν με εσωτερικότητα αυτό που εθνολογικά αναπαράσταιναν, μεταφέροντας τον θεατή σε ένα ομοιογενές επικοινωνιακά συμβολικό σχήμα. Εδώ, επίσης, θα πρέπει να γίνει ιδιαίτερη μνεία στους συντελεστές που ήταν υπεύθυνοι για την καλλιτεχνική και μουσική επιμέλεια των φωνητικών σχημάτων (και στους οποίους, σωστά και δίκαια, απονεμήθηκαν τιμητικά διπλώματα για την πολύτιμη προσφορά τους), και συγκεκριμένα στη Ματίνα Μιχαηλίδου (Παραδοσιακές Χορωδίες «Ιστού» και «Κοινωνικού Ωδείου»), στον Τάκη Αποστόλη (Μουσικό σύνολο «Βάκχες»), στον Ιωάννη Μπακαλέξη (Φωνητικό σύνολο του «Ομίλου Ερευνών Πηλίου»), στον Γιώργο Βλάσση (Ομάδα Τραγουδιού της «Ένωσης Κρητών Βριλλησίων», στον Γιάννη Κατσή (Σύνολο του Κέντρου Λαϊκού Πολιτισμού «το Πανηγύρι»), και βέβαια στη Βιβή την Κανελλάτου (Φωνητικό Σύνολο «Άδοντες εν Χαλκίδι» και Φωνητικό Σύνολο Παραδοσιακού Τραγουδιού του «ΕΡ. Κ. Ε. Τ.»), που ως μουσικολόγος (με κατεύθυνση στον ελληνικό λαϊκό μουσικό πολιτισμό) και ως υπεύθυνη καλλιτεχνικής διεύθυνσης είχε τη συνολική επίβλεψη της άρτιας αυτής διοργάνωσης. Η εκδήλωση έκλεισε με ένα παραδοσιακό διαλογικό τραγούδι αγάπης («Ας κάμω σίδερο καρδά») από τα Νοτιόχωρα (Μαστιχοχώρια) Χίου, τραγουδισμένο με τελετουργικό τρόπο και με ειδική νοηματική φόρτιση από ζευγάρι άντρα και γυναίκας τραγουδιστών, με την πολυμελή συνοδεία δύο φωνητικών συνόλων που ενδυνάμωναν με την παρουσία τους την αισθησιακή ατμόσφαιρα και τον ερωτικό χαρακτήρα του διαλογικού άσματος (το οποίο στο τέλος πλαισιώθηκε ιδανικά και με την θαυμάσια προτροπή-επισήμανση που έκανε η τραγουδίστριά του, Βιβή Κανελλάτου, στο κοινό της: «ευτυχής ο Άνθρωπος που αξιώνεται να τραγουδά με Άνθρωπο»).

 

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ / ALEXANDROS IOLAS

Posted by grafei on 11:26 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Εικόνα

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Αν ο Αλέξανδρος Ιόλας δεν είχε γυρίσει στην Ελλάδα, θα είχε ενδοξότερο τέλος. Θα έμενε ίσως στο Παρίσι, ως μέλος τής Λεγεώνας τής Τιμής, θα δεχόταν τα συγχαρητήρια και τα σέβη τών ιθυνόντων σε θέματα Τέχνης και Πολιτισμού, θα χάριζε την πλούσια συλλογή του στο Γαλλικό Κράτος κι εμείς θα πέρναμε σήμερα το αεροπλάνο και θα πηγαίναμε στην Πόλη τού Φωτός για να θαυμάσουμε τα αριστουργήματα τών αιώνων τής ανθρώπινης μάχης για το Ωραίο, το Αληθινό…

Πικρές σκέψεις που αναδύθηκαν για πολλοστή φορά στα χαλάσματα τής βίλλας τού Ιόλα στην Αγία Παρασκευή, εκεί όπου θα στεγαζόταν το περίφημο Μουσείο του, αν η τότε Υπουργός Πολιτισμού είχε αποδεχθεί τη δωρεά.

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης υπό την αιγίδα τού Δήμου Αγίας Παρασκευής διοργανώνει για τέσσερις μόνο παραστάσεις ένα σημαντικό θέαμα που συμβάλλει στην αυτογνωσία του νεοέλληνα και θίγει τα κακώς κείμενα με άμεσο, καταγγελτικό πολιτικό λόγο που δεν γίνεται όμως ποτέ προπαγανδιστικός συμφερόντων και συντεχνιακών τάσεων.

Ο Χριστόφορος Αντωνιάδης διασκεύασε θεατρικώς το βιβλίο τού Νίκου Σταθούλη “Αλέξανδρου Ιόλα: η ζωή μου”, σκηνοθέτησε ένα ενδιαφέρον θέαμα κι επιμελήθηκε μουσικώς μία πραγματικά σημαντική στιγμή στην πολιτιστική ζωή τού πολύπαθου τόπου μας. Σε μια δύσκολα καμπή τής Ιστορίας, όταν όλα μας συνθλίβουν και όλοι μάς πιέζουν, δεν πρέπει να καταφύγουμε στην αυτομαστίγωση (δεν είμαστε καθολικοί άλλωστε, αλλά ορθόδοξοι, κληρονόμοι τών αρχαίων ελλήνων σοφών και μέτοχοι τών μυστηρίων που συνεχίζουν να τελούνται στην ελληνική Φύση κάτω από το ζωοποιόν Φως – αυτό το Φως που νοστάλγησε ο πετυχημένος κι αναγνωρισμένος διεθνώς συλλέκτης και κυνηγός ταλέντων)…

Υπέροχο κείμενο, δυνατό, γροθιά στο στομάχι, ερμηνευμένο μπρεχτικά από τον Χριστόφορο Αντωνιάδη στον επώνυμο ρόλο, από την Χριστιάνα Αντωνιάδου στο ρόλο τής αδελφής του Νίκης Στάϊφελ, την Χριστίνα Μυσίρη στο ρόλο τής Περσεφόνης Κουτσούδη, της Αλεξανδρινής μητέρας τού ιδιοφυή Κροίσου, τον Κώστα Κακαβά στο ρόλο του βιολιστή και τις: Πέγκυ Κουνενάκη – Γιούλη Τσινάκη – Χριστίνα Κανελάκη (Τέχνες).

Καταπληκτικά τα κοστούμια τού Βασίλη Ζούλια, “έγραφαν” αντιστικώς στον εγκεταλελειμμένο κι απαξιωμένο χώρο, αφαιρετικώς επικά τα σκηνικά τής Μαρίας Καβαλιώτη, αριστοτεχνικοί οι φωτισμοί τού Ηρακλή Γεωργιάδη. Βοηθός σκηνοθέτη η Χριστίνα Μυσίρη.

Ο κόσμος που συνωστίστηκε στις πυκνές πλαστικές γκρίζες καρέκλες για να δώσει το “παρών” στην αναβίωση ενός θρύλου, αντιμετώπισε με σεβασμό και με σιγή το ιδιότυπο αυτό μνημόσυνο.

Ο Αλέξανδος Ιόλας ξαναζωντάνεψε πνεύματι (όχι όμως και σώματι – αφού το physique τού ηθοποιού που εκλήθη να τον υποδυθεί και η φωνή του πόρρω απείχαν τού προτύπου – κόντρα ρόλος).

Περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει το Ελληνικό Κράτος και ο Δήμος Αγίας Παρασκευής με αυτή την κληρονομιά.

Εν τω μεταξύ, ας προβληματιστούμε για τα κακώς κείμενα εντός κι εκτός μας. Ίσως έτσι αποφύγουμε στο μέλλον ανάλογες διαπομπεύσεις και “σταυρώσεις”. Ο “αποδιοπομπαίος φαρμακός” τών αρχαίων πόλεων, δεν είναι πάντα ο διαφορετικός, ο προκλητικός, ο αλλοπρόσαλλος, ο φευγάτος, ο νεραϊδοπαρμένος, ο ποιητής, ο καλλιτέχνης, ο εστέτ. Συνήθως είναι εκείνος που κατέχει τον θώκο τον υψηλό κι έχει πατήσει επί πτωμάτων, ως άλλος Οιδίπους. Αφήστε τους καλλιτέχνες και τους ποιητές στην ησυχία τους. Όσο παράταιρα κι αν ζούνε δεν φταίνε αυτοί για όλα τα δεινά αυτού τού τόπου. Δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν, δεν είναι αυτοί που διαχειρίζονται κονδύλια, δεν είναι αυτοί που επιδεικνύουν ασπλαχνία κι αδιαφορία για τον πλησίον. Το αντίθετο… Μην πυροβολείτε τον Ιόλα. Ο Χρόνος και ο Θάνατος τον δικαιώνει. Κάθε μέρα και περισσότερο. Όνειδος στο συλλογικό ασυνείδητο τής λαμπρής φυλής μας.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Morendo τής Όλγας Λασκαράτου, Ένας μονόλογος για τη γυναίκα που άλλαξε την ιστορία της όπερας, Δημοτικό θέατρο Πειραιά, Άνοιξη 2014.

Posted by grafei on 13:11 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

γράφει η Αγγελική Κομποχόλη

morendo

Morendo σημαίνει σβήνοντας κι είναι ένας μουσικός όρος που χρησιμοποιείται κυρίως στην Όπερα- και με αυτήν ακριβώς τη διευκρίνηση η θεατρική δημιουργός Όλγα Λασκαράτου εξηγεί την επιλογή του τίτλου στο ομώνυμο έργο, που παρουσιάζεται με μεγάλη επιτυχία στην Αθήνα, κι όχι μια φορά (2010 Θέατρο Ειλισσός, 2011 Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, 2014 Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, στο πλαίσιο των παραστάσεων Γυναικών…μονολόγοι), ενώ μετρά και μία ακόμη εμφάνιση στην Νέα Υόρκη το 2011, στο SnappleTheater . Κι είναι αυτό το έργο μία αναφορά στο αργό, σιγανό σβήσιμο, στο ψυχικό προανάκρουσμα του θανάτου μιας μεγαλειώδους γυναικείας προσωπικότητας, της θεϊκής Μαρίας Κάλλας, λίγα χρόνια πριν το τέλος του επίγειου βίου της ·τότε που αντικρίζει με γυμνό θάρρος τη ματαίωση της ζωής της, μιας ζωής τυφλωμένης από την αγάπη και λεηλατημένης από την ερωτική ψευδαίσθηση, και τολμά την εκ βαθέων εξομολόγηση, την εκ βαθέων αποκαθήλωση, την ύστατη αποτίμηση. Είναι εκεί που η συγγραφέας του έργου αναδεικνύει το φωτεινό ανάστημα της σπουδαίας αυτής καλλιτεχνικής αυτής μορφής, όχι στην επευφήμηση του κοινού και της Τέχνης της, αλλά στην απογύμνωση της παραδοχής της.

«Ξεχάστηκα τόσο καιρό μέσα σ’ αυτή τη σιωπή… Τη μεγάλη σιωπή πρίν από μία παράσταση. Το ρολόι δείχνει ακόμη την ίδια ώρα και νιώθω να έχουν περάσει μέρες μέσα σ’ αυτό το καμαρίνι. Έχω χαθεί μέσα στο χρόνο. Είχα μία ακόμη παράσταση να δώσω…»

Μέσα στη σκληρή σκηνογραφία του τέλους, η Λασκαράτου προβάλλει με συγγραφική δεξιοτεχνία και σεμνότητα στη γραφή, το εκτυφλωτικό φως του μεγαλείου που γεννά η ήττα εκείνη που βιώνεται αδυσώπητη, που επισκιάζει κάθε χαρά και κάθε ανάμνηση δόξας, αλλά που δεν γκρεμίζει και -ανέλπιστα, παράδοξα θα έλεγε κανείς- μετατρέπεται σε πνευματικό ύψος, σε πικρό, αλλά σοφό ενστάλαγμα ζωής. Κι αν η οίηση γίνεται ο κρυφός εχθρός κάθε εκλεπτυσμένης ιδιοφυίας, τούτος ο εχθρός σπάει στον καθρέπτη της ντίβας και στο είδωλο που αυτός αντικατοπτρίζει:

«Εδώ, φυλάω όλες μου τις αναμνήσεις. Ο ήχος κάθε παράστασης, η μουσική, το χειροκρότημα, όλα υπάρχουν ακόμη εδώ, όταν πέσει η αυλαία. Όλα είναι εδώ, μπροστά στον καθρέφτη».

«Τώρα μπορώ να κάθομαι σ’ αυτό το καμαρίνι και να την παρατηρώ. Μπορώ να της δίνω τον χρόνο μου, να μου εξηγήσει πώς έκανε εκείνο ή το άλλο. Να την ακούω να μου μιλάει, να μου τραγουδάει, να παίζει θέατρο, να ερωτεύεται, να χαμογελάει, να απογοητεύεται, να θυμώνει, να παρακαλάει, να φωνάζει… να υπάρχει χωρίς εμένα. Αυτές οι ηχογραφήσεις είναι ημερολόγια με σημειώσεις και σχέδια. Κάθε μεγάλη επιτυχία κάτι κρύβει πίσω από την ημερομηνία της. Ποιά ζωή έκανε αυτή τη γυναίκα να παραβγεί πρώτη στην τέχνη της ανάμεσα σε τόσες άλλες που διεκδικούσαν τον τίτλο της ντίβας;».

“

Κι είναι αυτός ο εσωτερικός μονόλογος, και σε ένα παράλληλο επίπεδο εξομολογητικός διάλογος με το κοινό, που αυξάνει τη λυρική ενέργεια βαπτίζοντας τις λέξεις σε ποιητικά σύνολα που αποκτούν τη μορφή θεατρικού επεισοδίου. Γνωρίζει τον κόσμο της Όπερας η Λασκαράτου και τον σέβεται, η μυθοποιητική γραφή της τον κρυπτογραφεί και στη συνέχεια τον αποκαλύπτει, όχι στη λάμψη της πρεμιέρας, αλλά στον απόηχο της περασμένης δόξας. Τα σημάδια αυτά ψηλαφεί με υποκριτικό βάθος, η Εύα Κεχαγιά, η μοναδική πρωταγωνίστρια του έργου, με την υποβολή της κινηματογραφικής εικόνας μίας μεγάλης star, σε μία ερμηνεία που ανασύρει με δραματική ικανότητα τα αψεγάδιάστα προσωπεία της μεγάλης ντίβας, απαλύνοντας όμως την εμπειρία μέσα στη μνήμη. Η σκηνοθετική ματιά της ίδιας της συγγραφέως, οξεία και διεισδυτική, αποκαλύπτει με πλάγιους φωτισμούς τις εσωτερικές ψυχικές καθιζήσεις μιας γυναίκας, απομακρυσμένης την ώρα του απολογισμού της από κάθε εξωραισμό της ανθρώπινης πραγματικότητας, με μοναδικά όπλα της την αξιοπρέπεια και την βαθιά διανοητικότητα, όπλα που αναχαιτίζουν τον πανικό του ανεκπλήρωτου και της επερχόμενης φθοράς. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα θεατρικό σκηνικό που φέρει την ενδυματολογική υπογραφή του Γιάννη Μετζικώφ και την καλλιτεχνική επιμέλεια της Λίνας Νικολακοπούλου. Εδώ οποιαδήποτε σχόλια περιττεύουν. Μία παράσταση που της αξίζει πολλές φορές να την απολαύσουμε.

 

 

 

 

ΕΠΟΧΗ ΕΚΠΤΩΣΕΩΝ στο ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ, ακόμα και για τον Ζιρωντού

Posted by grafei on 11:14 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

τρελήτούΣαγιώΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το να βλέπεις την “Τρελή τού Σαγιώ” με την Άννα Παναγιωτοπούλου στην πρώτη κρατική μας σκηνή δηλώνει σαφώς ότι διανύουμε μια κρίσιμη εποχή εκπτώσεων σε όλα τα επίπεδα. Απόδειξη ότι η Κρίση που βιώνουμε είναι κυρίως πολιτισμική και κρίση αξιών είναι ότι μετά την Κατίνα Παξινού (1966), την Δέσπω Διαμαντίδου το 1981 με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (που εμφανίστηκε για λίγες μέρες και στο κτήριο τής οδού Αγίου Κωνσταντίνου), και την εκπληκτική αιώνια ενζενύ τού ελληνικού μας θεάτρου, την Αντιγόνη Βαλάκου (2003), ο επώνυμος ρόλος τού αριστουργήματος τού Ζιρωντού δόθηκε σε μία γυναίκα ειδικευμένη σε ρόλους στρίγγλας γριάς, που τον ερμήνευσε άθλια: έχανε τα λόγια της (πουθενά ο Ζιρωντού δεν δηλώνει ότι η ηρωίδα του έχει περάσει σοβαρό εγκεφαλικό), έδειχνε έναν στριμμένο εαυτό που δεν συνάδει με την καλοκάγαθη φιλοσοφημένη “τρελή” και γενικώς η παράσταση εξενεύρισε όλους τους γνώστες τού κειμένου και τής ποιητικότητάς του.

            Κάτω από την αφέλεια τού λόγου και τη χαριτωμένη σουρεαλιστικότητα τών προσώπων που παραπέμπουν στους “Αθλίους” τού Βίκτωρος Ουγκώ, υποφώσκει μια ουμανιστική, ουτοπική, αναρχική δημοκρατικότητα. Αυτό το “Ισότης Ελευθερία…” τής Γαλλικής Επανάστασης είναι και το πιστεύω του θεατρικού Ζαν Ζιρωντού, όπως τουλάχιστον αποκαλύπτεται και στην “Τρελή τού Σαγιώ”. Μια ομάδα περιθωριακών αποφασίζει να ξεφορτωθεί δια παντός τους εκμεταλλευτές που στερούν από τους ανθρώπους τη χαρά της ζωής.

            Δυστυχώς ο σκηνοθέτης Πέτρος Ζούλιας κούρδισε την παράστασή του σε έναν υστερικό τόνο με αποτέλεσμα να χαθεί όλο το βάθος τού κειμένου και να μην αναδειχθεί η λαγαρή μετάφραση τού Γιάννη Ιορδανίδη. Κρίμα. Μήπως αντί να φιλοδοξήσουν να ανεβάσουν Ζιρωντού έπρεπε να παραγγείλουν μια επιθεώρηση σε γνωστό δίδυμο; Μήπως ο Σταμάτης Φασουλής θα ανεδείκνυε καλύτερα το γαλλικό πρωτότυπο, ακόμα κι αν το διασκεύαζε μέχρι να το κάνει δικό του, δηλαδή… αγνώριστο;

            Σημεία τών καιρών. Λαέ, ρώτα, ερεύνα μάθε, μπες στο κτήριο τής Αγίου Κωνσταντίνου κι απαίτησε να σου εξηγήσουν πού πετάνε τα λεφτά σου.

Μετά λόγου γνώσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, Τιμ και Τάρα: 1. Περιπέτειες στη φάρμα, 2. Εθελοντές σε μπελάδες, εκδόσεις Αναζήτηση-Μικρόκοσμος.

Posted by grafei on 09:20 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Εικόνα

Από τις πλέον επιμελημένες και καλοτυπωμένες εκδόσεις παιδικών παραμυθιών. Η πρωτοτυπία έγκειται στην δίγλωσση διαχείριση τού εκπαιδευτικού υλικού, αφού εκτός από το λόγο, το παιδί-αναγνώστης έχει την ευχέρεια να αυτοσχεδιάσει με το ένθετο δισέλιδο τών αυτοκόλλητων, να ζωγραφίσει, να αυτενεργήσει, να συνδημιουργήσει εν τέλει μαζί με την έμπειρη καθηγήτρια Αγγλικής γλώσσας Τζένη Κουτσοδημητροπούλου, που γεννήθηκε, μεγάλωσε στην Αυστραλία, αλλά τώρα ζει με την οικογένειά της στη Βούλα Αττικής, Το εκπαιδευτικό της έργο είναι πολύπλευρο, αφού δεν εξαντλείται στην δια ζώσης επικοινωνία, αλλά παραδίδει και μαθήματα σε άλλες χώρες με τη βοήθεια τών σύγχρονων ηλεκτρονικών μέσων, γράφει παραμύθια, λατρεύει τα παιδιά κι εμφορείται από ουμανιστικά της ιδεώδη. Η γραφή της έχει χιούμορ και λακωνικότητα, το ύφος είναι απλό, η επικοινωνιακή της αμεσότητα αξιοσημείωτη. Τα θέματά της καθημερινά. Διακρίνοντας το ταλέντο της πιστεύω ότι σε πολυσέλιδα βιβλία θα εγγράψει υποθήκες για λογοτεχνικά βραβεία στο χώρο του παιδικού και νεανικού βιβλίου και όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Τα δύο πρώτα της λεπτουργήματα ανήκουν στη σειρά Τιμ και Τάρα τών εκδόσεων Αναζήτηση-Μικρόκοσμος. Αναζητείστε τα.

Εκπληκτικά άμεση, χαρούμενη κι ευστόχως μεταδοτική τής αγαθής ματιάς πάνω στον κόσμο η εικονογράφηση από την καταξιωμένη καλλιτέχνιδα τού είδους Ειρήνη Φράγκου.

Εικόνα

Είμαι σίγουρος ότι τα παιδιά που θα απολαύσουν τις “Περιπέτειες στη φάρμα” και τους “Εθελοντές σε μπελάδες” θα κυνηγήσουν και τα επόμενα βιβλία με ανυπομονησία, χαρά και πλησμονή.

Άγιος Παντελεήμων

Posted by grafei on 12:08 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Άγιος Παντελεήμων
Χρήστος Ναούμ

Προ δεκαετίας αγόρασα το διαμέρισμα, στο οποίο εξακολουθώ να ζω μέχρι σήμερα. Το ανακαίνισα, το έφτιαξα σύμφωνα με την αισθητική μου κι αποφάσισα να συνεχίσω την ζωή μου, όπως κάθε σωστός κι αξιοπρεπής Έλληνας. Στον Άγιο Παντελεήμονα. Άλλωστε, με εξυπηρετούν όλες οι συγκοινωνίες, που είναι τριγύρω (λεωφορεία, τραμ στην Αχαρνών, μετρό ΑΤΤΙΚΗ, τρόλεϊ και λεωφορεία στην Πατησίων). Μπορώ, είτε να χρησιμοποιήσω όποιο μεταφορικό μέσο είναι της αρεσκείας μου, είτε πεζή να φτάσω γρήγορα στο Κέντρο της Αθήνας. Συνήθως, σε μισή ωρίτσα προσεγγίζω το Σύνταγμα. Επιπλέον, έχω την άνεση να βγω σε δυο λεωφόρους, την Αχαρνών και την Πατησίων. Είναι γνωστό, ότι πολλά εμπορικά καταστήματα βρίσκονται στην Πατησίων. Μια σύντομη βόλτα αρκεί, για να με διασκεδάσει και να μου δώσει την ευκαιρία για ψώνια. Άρα, από τις πιο πάνω παραμέτρους κερδίζω τον  ελεύθερο χρόνο μου. Ξέρετε η δημιουργική γραφή κι η Δερματολογία είναι απαιτητικές σύντροφοι. Όμως, τα τελευταία χρόνια, εμφανίστηκαν διάφορες φυλές κι εθνότητες, που έφεραν μαζί τους, ήθη, έθιμα και θρησκείες, άγνωστες στην πρακτική τους. Όλα άλλαξαν κι η ζωή έγινε δύσκολη. Πώς να συνηθίσει κανείς τριάντα έγχρωμους στοιβαγμένους σ’ ένα διάρι; Κάτω από το δικό σου. Τι φταίνε αυτοί, τι φταίω κι εγώ; Όχι, δεν θα παραδώσω τους κόπους μου αμαχητί. Θα προσπαθήσω να προσαρμοστώ, αν όχι, θα προσπαθήσω να πουλήσω το σπίτι ή να το νοικιάσω. Αλλά, ποιος υποψήφιος πωλητής ή ενοικιαστής θα δεχτεί τριάντα αλλοεθνείς στον από κάτω όροφο, κι ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η ποιος θα ανεχτεί τις ανατολίτικες συνήθειες τους; Μπαχαρικά, εξωτική κουζίνα, ακαθόριστη προσωπική υγιεινή; Εκτός τούτων, οι περισσότεροι ένοικοι της πολυκατοικίας είναι μετανάστες κι αδυνατούν να συνεισφέρουν στα κοινά της πολυκατοικίας. Αποτέλεσμα: πολλά βράδια του χειμώνα να μην υπάρχει θέρμανση λόγω μη αγοράς πετρελαίου. κλπ Παρ’ όλ’ αυτά θεωρώ τον πολύπαθο Αγ. Παντελεήμονα γειτονιά μου και δεν θέλω να τον αποχωριστώ. Θα παραμείνω στις επάλξεις του κι ελπίζω να τα καταφέρω. Ωστόσο, ονειρεύομαι ένα καταπράσινο προάστιο, καθαρό, ευπρεπές, να μπορεί η ζωή να γίνεται βολική ακόμα και με τους μετανάστες.

“Ο Εβραίος” του Gianni Clementi ξαναγυρίζει θριαμβευτικά στο Altera Pars

Posted by grafei on 11:42 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Εικόνα

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

“Ο Εβραίος. Νόμος 205/1943 τής 29ης Μαΐου 1943)” του GianniClementi σε ελεύθερη απόδοση και διασκευή από τον Πέτρο Νάκο με την εκπληκτική πρωταγωνίστρια Μίνα Χειμώνα και σε μια καίρια διανομή επιστρέφει θριαμβευτικά για δεύτερη χρονιά στο AlteraPars.

Με το έργο του αυτό ο σύγχρονος θεατρικός συγγραφέας απέσπασε το Βραβείο καλύτερου σύγχρονου ιταλικού έργου το 2007. Ο Πέτρος Νάκος, έμπειρος θεατράνθρωπος και μαχητής τής σκηνής και τής πλατείας το εξελλήνισε χαρισματικά – ίσως υπέρ το δέον, αφού τα ονόματα και οι αναφορές στον Ιταλικό μικρόκοσμο τής Κατοχής δεν έπρεπε να θυμίζουν τόσο πολύ την αντίστοιχη ελληνική πραγματικότητα. Βεβαίως τόσο στη μετάφραση όσο και στη διασκευή επιβάλλονται οι αναλογίες, μέχρις όμως το δυσδιάκριτο εκείνο όριο τής πιστότητας στο αρχικό κείμενο. Άλλως πως ο διασκευαστής γίνεται συν-δημιουργός και καλό θα ήταν να συγγράψει ένα δικό του πόνημα. Παρά τις όποιες όμως δευτερευούσης σημασίας επιφυλάξεις μου, πρέπει να ομολογήσω ότι απόλαυσα για δεύτερη φορά αυτή τη μαύρη, την πικρή κωμωδία τής ανθρώπινης απληστίας.

Η Δέσποινα Χειμώνα διαμόρφωσε έναν σκηνικό χώρο ρεαλιστικό αλλά και αποστασιοποιημένα θεατρικό ταυτόχρονα, που επηρέασε τον στυλιζαρισμένο υποκριτικό κώδικα τών εξαίρετων ηθοποιών. Τα κοστούμια παρέπεμπαν ορθώς στον νεορεαλιστικό μεταπολεμικό κινηματογράφο.

Ο Ρίζος Τσιγάρης συνυπογράφει με τον συκηνοθέτη Πέτρο Νάκο τους εξπρεσιονιστικούς φωτισμούς, ενώ ο πολύ έμπειρος Ιάκωβος Δρόσος επιμελείται τη μουσική και συνθέτει γκραγκινιολικούς ήχους που παραπέμπουν ορθώς στο θρίλερ και στην αστυνομική κινηματογραφία.

Βοηθός σκηνοθέτη στο δύσκολο έργο του, ο Κωνσταντίνος Παπαδόπουλος-Κυζούλης.

Από τις άψογες θεατρικές παραστάσεις τής χειμωνιάτικης κι εαρινής περιόδου.

Ο Κοσμάς Ζαχάρωφ περισσότερο αληθοφανής από τον Χάρη Σώζο στην περυσινή του ερμηνεία. Αν εξαιρέσεις το μάλλον υπερήλικο physique του, που προκαλούσε έντονη αντίθεση με την αειθαλλή και υπερκινητική νεανικότητα τής Μίνας Χειμώνα. Αταίριαστοι σκηνικώς ως σύζυγοι, κατέφυγαν σε στυλιζαρισμένες απολύτως ενδιαφέρουσες ερμηνείες με σαφή περιγράμματα και ορθή τονικότητα. Ρέουσα ρυθμολογία, πλούσια σε ημιτόνια κι αποχρώσεις.

Εκπληκτικός ο Γιάννης Παπαθανάσης στην ρεαλιστικότατη ερμηνεία του. Αυτός ο ηθοποιός έχει το χάρισμα τών παλιών κωμικών τού ελληνικού κινηματογράφου να γεμίζει το χώρο με την παρουσία του και να γίνεται εξαιρετικά συμπαθής στο κοινό.

Η όλη παράσταση αναδίδει το άρωμα μιας σπάνιας “μεσογειακότητας” (αρκετά με την ελληνικότητα – ο Ελληνισμός είναι υπερ-εθνικός).

Μην το χάσετε.

Συλλεκτικό το βιβλίο-πρόγραμμα.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

“ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ” τού Γρηγόριου Ξενόπουλου στο θέατρο “ΕΛΥΖΕ”

Posted by grafei on 15:13 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Εικόνα  

Στις εποχές τής Κρίσης ξαναγυρίζουμε στη θεατρικότητα τού ψυχαγωγικού θεάματος, που δεν κρύβει τίποτα στο υπό-κείμενο, δεν έχει βαρύγδουπες κοινωνιολογικές-εθνολογικές-μεταφυσικές προεκτάσεις, δεν θέλγει την επιστημονική φαντασία, γαργαλίζει απλώς τα γενετήσια ένστικτα και χαρίζει λίγες ώρες ανάπαυλας από τον ορυμαγδό τών σκοτεινών σκέψεων που μας κατακλύζουν.

Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, μια υπερ-τιμημένη και κατά-τιμημένη προσωπικότητα της εποχής του (οιαδήποτε ομοιότης με πρόσωπα ή πράγματα εντελώς συν-πτωματική), είχε τουλάχιστον το άλλοθι τής οξύνοιας και τής ευθυκρισίας, αφού ήταν αυτός που σύστησε τον Ίψεν στο ελληνικό κοινό και οπωσδήποτε πρωτοστάτησε στα πνευματικά πράγματα τής εποχής του από νεο-συντηρητική και χριστιανική σκοπιά.

Δύο έργα του νίκησαν το φράγμα τού Χρόνου: “Το μυστικό τής κοντέσσας Βαλέραινας” κι ο “Πειρασμός”. Ο “Κοκκινόβραχος” είναι μάλλον κακέκτυπο ξένων προτύπων και οι αντιγραφείς βιώνουν πάντα την ανελέητη ανακύκλωση τής Ιστορίας. Στην Κοντέσσα Βαλέραινα διασώζεται η φράση “τα δαχτυλίδια πέφτουνε αλλά τα δάχτυλα μένουν”. Στον “Πειρασμό” επιβιώνει η διαχρονική σεξουαλική εκμετάλλευση τών δούλων από τους πάσης φύσεως αφέντες. Η κατάχρηση εξουσίας για ευτελείς σεξουαλικούς σκοπούς είτε πρόκειται για το …πούρο τής Μόνικα Λεβίνσκι είτε για τα βιάγκρα τού …Καβαλιέρε (όνομα και πράμα) είναι ένα ακανθώδες θέμα ήδη από την εποχή τών σπηλαίων, όπου ο έχων ρόπαλο και μυικό σύστημα θηριώδες επέβαλε τις σεξουαλικές του ορέξεις στους άλλους. Επειδή αυτό το συνήθειο παίρνει σήμερα περισσότερο περίπλοκες και αδιόρατες εκφάνσεις ένα καλοχτισμένο δραματικό έργο σαν τον “Πειρασμό” τού Ξενόπουλου φωτίζει μια συγκεκριμένη συγχρονική φέτα τής ρεαλιστικής διαχείρισης αυτού του διαχρονικού κοινωνικού οιδήματος.

Πήγα αθώος στην παράσταση τού θεάτρου “Ελυζέ”, χωρίς να προσμένω τίποτα, χωρίς να ελπίζω σε τίποτα και χωρίς βεβαίως να φοβούμαι τίποτα, γιατί γνώριζα εξ αρχής την ευαισθησία και τον επαγγελματισμό τών συντελεστών.

Γέλασα με την ψυχή μου, διασκέδασα και ξεχάστηκα. Η σκοτεινιά τής σύγχρονης Αθήνας τής Κρίσης ήταν παρελθόν για δύο ώρες. Τα οικονομικά αδιέξοδα φαιδρά και οι επί σκηνής δράστες αξιολάτρευτοι.

Η διανομή ήταν τόσο ταιριαστή που θύμιζε τις παλιές καλές κωμωδίες τής Φίνος Φιλμ. Τέτοια αποκοτιά και σεμνότητα, αυτοσχεδιαστική διάθεση και πειθαρχημένη εκφραστικότητα, βαθυστόχαστη κοινωνική και ανθρωπολογική παρατήρηση με αμείωτο μπρίο, δεν έχω ξαναδεί τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό θέατρο. Συγχαρητήρια σε όλους: Περικλής Αλμπάνης, Μαριάννα Λαγουρού, Μαρκέλλα Παππά, Χρήστος Σκορδάς, Κατερίνα Δημητρόγλου, Βασίλης Σαμαριτάκης, Μιράντα Ζησιμοπούλου, Γιώργος Ζώης, Νεκτάριος Δημητρακόπουλος, Έφη Χαντζούλη.

            Η σκηνοθεσία τού Γιάννη Δρίτσα υπερτόνισε ορθώς τη θεατρικότητα τού κώδικα έτσι ώστε να απαλείψει επιτυχώς τις σκόνες τού παλιοκαιρισμένου κειμένου, να δώσει πεδίο δράσης ευγενές στους ηθοποιούς και να εκμεταλλευτεί τη σωματοποίηση τών απόψεών τους για το ρόλο που έκαστος εκλήθη να ερμηνεύσει. Μια κινηματογραφική ή τηλεοπτική μεταφορά τής παράστασης, κρίνω ότι θα είχε ιδιαίτερη επιτυχία. Το θέατρο “Ελυζέ” θα γίνει και πάλι “πόρτα” θεατρική που θα έλκει ολοένα και περισσότερο τα στίφη τών θεατρόφιλων. “Κέντρο απόκεντρο”, εύκολα προσβάσιμο, με ουκ ολίγες θέσεις και κυρίως “λαϊκό”. Σε γειτονιές που βρίθουν από φοιτητές και χαμηλόμισθους ή χαμηλοσυνταξιούχους ανήσυχους ανθρώπους τών Γραμμάτων και τών Τεχνών, τα θέατρα γίνονται τα σύγχρονα στάδια, τα αντίστοιχα τής αρχαίας αγοράς.

            Ας επανέλθω στη συγκεκριμένη παράσταση. Θα εξάρω ιδιαίτερα τη συμβολή τής Μαίρης Τριανταφύλλου στα σκηνικά και τα κοστούμια. Είναι μια ιδιαίτερα ταλαντούχα καλλιτέχνις που πολλά κομίζει στην σύγχρονη Αθήνα. Ελπίζω να την ανακαλύψουν οι παραγωγοί τής θεατρικής και πολιτισμικής μας ζωής εγκαίρως.

            Στη σκηνοθεσία και στα εικαστικά συνεργάστηκε η Ευφροσύνη Τσακίρη.

            Συνέθεσε κι επιμελήθηκε τη μουσική ο Λεωνίδας Κανάρης, χάρη στον οποίον η παράσταση οφείλει μεγάλο μέρος τής ζωντάνιας της.
            Η απήχηση στο κοινό είναι αξιοσημείωτη. Όλοι γελούν, αντιδρούν, συμμετέχουν. Μια σχεδόν διαδραστική νότα ανακάλυψα στην χθεσινή παράσταση τής Πέμπτης 13/3/2014. Το κοινό απαντούσε φωναχτά σε ορισμένες ατάκες τών ηθοποιών. Τέλειο!

            Ο Ξενόπουλος θα χαιρόταν από εκεί ψηλά. Ίσως δεν είχε φανταστεί ούτε ο ίδιος ότι το έργο του θα μπορούσε να επιβιώσει τόσο πολύ.

            Δείτε την παράσταση. Μην την χάσετε. Θα διασκεδάσετε και θα ψυχαγωγηθείτε αρκούντως.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Πληροφόρηση:

από τις 27 Φεβρουαρίου 2014 κάθε Πέμπτη, Παρασκευή, Σαββάτο στις 9 μμ, και Κυριακή στις 7 μμ.

 

Θέατρο Ελυζέ, Νυμφαίου 12, Ιλίσια (στάση μετρό “Μέγαρο Μουσικής”)
Τηλέφωνο: 210-7771766

Τιμές εισιτηρίων: 14 ευρώ, 7 ευρώ (φοιτητικό, συνταξιούχοι, άνεργοι), 10 ευρώ Πέμπτες.
Ειδικές τιμές για γκρουπ (ΚΑΠΗ, σύλλογοι, κ.λπ) κατόπιν συνεννοήσεως.

 

 

 

“Καβάφης Επέστρεφε” στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ

Posted by grafei on 10:46 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Εικόνα

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο Καβάφης πάντα επιστρέφει στις εποχές τής Κρίσης, αφού και η δική του εποχή στο γύρισμα από τον δέκατο ένατο αιώνα στον εικοστό ήταν κρίσιμη. Αναλλοίωτος μέσα στον Χρόνο, άφθαρτος, αιώνιος, έχει κερδίσει την αθανασία τής Στιγμής, το διηνεκές “τώρα” που γίνεται χθες και αύριο. Ο Καβάφης ήταν αυθεντικός και πρωτότυπος, θνητός και ολύμπιος, φθαρτός και ιδανικά ανολοκλήρωτος. Αυτή η τραγική ατέλεια τής Ύλης που επιδιορθώνεται από την μαθηματική αρμονία τής Έμπνευσης, ιδωμένη μέσα από το έργο μεγάλων ποιητών όπως ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Λαπαθιώτης και άλλοι, αποδεικνύει την αχανή κι ατελέσφορη παροδικότητα μιας ύπαρξης που δικαιώνεται μόνο μέσα από το έργο. Ζωή σπαταλημένη και κατακερδισμένη, κόντρα σε συμβάσεις και κοινωνικές ευκολίες παντός τύπου. Η υποκρισία ήταν πάντα το εμπόδιο τών μεγάλων νοών όταν επιλέγουν να περιπατήσουν στη Γαία “αφήνοντας τα προσκυνητά πάνσεπτα δώματα” (για να δανειστώ στίχο τού Αλεξανδρινού ποιητή). Η δυσκολία να αντισταθείς στο ριζικό σου, σαν δέντρο που επιλέγει να μετατοπίσει τον κορμό του για να ρουφήξει περισσότερο φως, οδηγεί στην επαναδιευθέτηση τής ταυτότητας: ο ποιητής γίνεται μάννα και πατέρας, αδελφός και σύζυγος, παιδί και πρόγονος τού εαυτού του. Η Μούσα Ερατώ μοιάζει σα να λέει: “Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν…”. Βεβαίως, όλα τα καλά και δύσκολα αγαθά έχουν ένα κόστος (μπορεί και …δύο). Χαμένοι βγαίνουν και ο ερών και ο ερώμενος και ο δρων Πάνας και ο σύντροφος και ο ανήσυχος σύζυγος και η “προδομένη” σύζυγος (ας το θέσουμε έτσι, σχηματικώς). Η τραγικότητα τού Ανθρώπου σε αυτόν τον πλανήτη τής Στέρησης, τής Ανάγκης, της Αδράστειας και τής Νέμεσης είναι ακριβώς ότι δεν μπορεί να τα έχει όλα. Μπορεί να διεκδικήσει την ευτυχία, δεν μπορεί να αναπτύξει όμως το ουράνιο τόξο τών δυνατοτήτων του χωρίς να ποδοπατήσει τα “θέλω”, τις επιθυμίες και τα συναισθήματα τών άλλων. Κάθε στιγμή επιλέγουμε ανάμεσα σε μεγάλα και μικρά “ναι” και “όχι”. Το “ίσως” θριαμβεύει στο βασίλειο τών συμβιβασμών όπου η ανάγκη για την επιβίωση είναι αδήρριτη. Κι ο έρωτας; Μακράν τού ουρανίου προτύπου του, γίνεται γρήγορη συναλλαγή κι επισπεύδων πανικός. “Μέχρι να σου γίνει σαν μια ξένη” η αλλοτριωμένη σάρκα διεκδικεί το “μερίδιό” της “στην Ηδονή” κι απαλλάσσεται λόγω αγνοίας. Ο Ισολογισμός θα έρθει στο τέλος και είναι πάντα κατακεραυνωτικός. Είμαστε όλοι χαμένοι. “Οι παντρεμένοι έχουν σκυλίσια ζωή και καλά γεράματα οι ελεύθεροι καλή ζωή και σκυλίσια γεράματα”. Διαλέγετε και παίρνετε! Αυτό το τραγικό δίλημμα τού Χρόνου, από τον Προυστ στον Πρίσλεϋ (και τ’ ανάπαλιν), από τον Ηράκλειτο στον Χάιντεγκερ…από τον Όμηρο στον Ρίτσο, από τους ποιητές τής “Παλατινής Ανθολογίας” στον Καβάφη, θέλγει τον αναγνώστη, αποδέκτη και συναυτουργό τής Λογοτεχνίας, θεραπεύει την αλγολαγνεία και θανατολαγνεία του, επισείει ως αντίπαλον δέος την Ηδονή, ως υποκατάστατο τού αληθούς Έρωτος, και ξανακερδίζει τον χαμένο χρόνο με το αναχάραγμα τού τετελεσμένου βιώματος. “Επιθυμίες κι αισθήσεις εκόμισα εις την Τέχνην”… “Τόσο πολύ την ηδονήν ατένισα που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου…”. Εν τέλει, δεν έχουμε τίποτα άλλο από τη μνήμη. Κι όταν η ατομική φυραίνει πριν σβήσει, η συλλογική καταγράφει το καινοφανές, το πρωτάκουστο, το ανήκουστο. Η επανάληψη είναι καταδικασμένη στην αφάνεια. Ο Καβάφης ήταν πρωτοπόρος για την ποιητική έκφραση τής εποχής του. Οι σημερινοί καβαφίζοντες απλώς επιζητούν να ξαναζωντανέψουν μαραμένες δάφνες. Αυτό που έκανε παγκοσμίως γνωστό τον Καβάφη είναι η πρωτοτυπία του και η τόλμη να κοινοποιήσει μια αλήθεια ανομολόγητη για την εποχή. Σήμερα όμως αυτή η αλήθεια είναι τετριμμένη, αντικείμενο ελαφρού κουτσομπολιού στα πρωινάδικα και στα ηλεκτρονικά χωριά κοινωνικής δικτύωσης. Σήμερα, το να συζείς με ένα άτομο τού ίδιου φύλου είναι κατακτημένο δημοκρατικό δικαίωμα. Αυτό που στερήθηκε ο Καβάφης και εις το οποίο οφείλει συν τοις άλλοις τη μεγαλοσύνη του, η συντροφική τρυφερότητα, το συναισθηματικό δέσιμο, το επεξεργασμένο μέσα στον Χρόνο συντρόφιασμα τών σωμάτων, ο Έρωτας ως Τέχνη Υψηλή κι όχι ως βίαια εκτόνωση ζωωδών ενστίκτων στο “νύχτωμα τού δρόμου”, αυτά είναι τα αντικείμενα, η πρώτη ύλη τής σημερινής Ποίησης. Όλα τ’ άλλα είναι σιωπή κι αναδρομή στο παρελθόν. Βεβαίως η Αλήθεια δεν παλιώνει και η αυθεντικότητα επιβιώνει κι αυτού τούτου τού θανάτου τού υλικού σώματος. Ο Καβάφης είναι αιώνιος και διαχρονικός.

Στην επιτυχημένη παράσταση του ατμοσφαιρικού Studio Κυψέλης απόλαυσα την εύρρυθμη παράσταση “Καβάφης επέστρεφε”, σε κείμενα τών: Millas, Ανδρέα Αγγελάκη, Γιώργου Λιβανού και Γιώργου Χριστοδούλου. Ο σκηνοθέτης και αρχιτέκτων τού φωτισμού Γιώργος Λιβανός άφησε πάλι ανεξίτηλη την σφραγίδα του σε ένα θέαμα που δεν αφορά τα φύλα αλλά τον Άνθρωπο. Ο γνήσιος αυτός θεατράνθρωπος έχει αναπτύξει με τα χρόνια μια προσωπική υφολογική προσέγγιση στο θεατρικό κείμενο, επιτυγχάνοντας να ταράξει το θεατρικό γίγνεσθαι τής επαρχιώτικης Αθήνας μας (που κάποτε ήταν η πρωτεύουσα τού γνωστού τότε κόσμου). Το νυφικό λευκό που παραπέμπει στο άσπιλο τής ψυχής κυριάρχησε στα σκηνικά και στα κοστούμια που υπογράφει η Δέσποινα Βολίδη. Ο Σίμων Πάτροκλος είναι ο πιο σεμνός κι ανθεκτικός μέσα στις δεκαετίες χορογράφος θεατρικών στιγμών μοναδικής αυτοτέλειας. Η κινησιολογική του οξυδέρκεια, ο ασυμβίβαστος χαρακτήρας του, η μοναχική ιδιοσυγκρασία του, τον κράτησαν μακριά από “main stream” αηδίες. Κι όταν θα έρθει η ώρα να παραδώσει το έργο του στην Ιστορία (σε πολλά χρόνια, ελπίζω) τότε θα αξιολογηθεί δεόντως από τους επιστήμονες θεατρολόγους τού μέλλοντος ως ένα φωτεινό σημάδι στο ψηφιδωτό τού ελληνικού θεάτρου. Στους μουσικούς αυτοσχεδιασμούς και ζωντανά στο πιάνο η Νίκη Γκουντούμη. Εκπληκτική στο τραγούδι η Έλενα Μιχαλάκη. Μού θύμισε την αλησμόνητη Λήδα Τασσοπούλου στην “Ιφιγένεια εν Ληξουρίω” τού καθηγητή και σκηνοθέτη Σπύρου Α. Ευαγγελάτου. Ας της εμπιστευθούν οι σκηνοθέτες πρωταγωνιστικότερους ρόλους. Το αξίζει και το δικαιούται. Οι φωνητικές της δυνατότητες μπορούν να την αναδείξουν σε τραγωδό διεθνούς βεληνεκούς. Από τους ηθοποιούς δεν θα ξεχωρίσω κανέναν. Ήταν τόσο ενορχηστρωμένοι στο σκηνοθετικό όραμα που υπηρέτησαν σεμνά και ταπεινά τον Λόγο που εκλήθηκαν να ερμηνεύσουν και να σωματοποιήσουν με θαυμαστή ανιδιοτέλεια. Η πλαστικότητα τών κινήσεων, το πέρασμα από ρόλο σε ρόλο, τα αυτοσχεδιαστικά περάσματα σε άλλες πρωτεϊκές διαστάσεις τής ανθρώπινης ύπαρξης πιστώνονται οπωσδήποτε στον σκηνοθέτη, χωρίς όμως αυτή την αποτελεσματική διανομή οι προθέσεις θα έμεναν ανολοκλήρωτες. Εύγε και χειροκρότημα σε όλους: Νίκος Βερλέκης, Ελευθερία Ρήγου, Μαρία Σύρρου, Γιάννος Παπαευσταθίου, Νίκος Χαλατζίδης. Στη δραματουργική επεξεργασία τού κειμένου συνέβαλε αποτελεσματικώς ο Γιάννης Ζέρβας, στην κινηματογράφηση ο Μενέλαος Τζαβέλλας, στο φωτογραφίες ο Κωνσταντίνος Αλμαλής. Η Μαριάννα Τόλη σεμνός και διακριτικός σύμβουλος. Το ενδιαφέρον πρόγραμμα τής παράστασης κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις εκδόσεις “Αιγόκερως”. Μην το χάσετε! Θα εκπλαγείτε. Ο Καβάφης είναι σα να γράφει ακόμα σήμερα…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Πληροφορίες:

STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ,
Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης, Κυψέλη ,
Τηλ.: 210 8819571, 2130401873

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ στο ανακαινισμένο Θέατρο Ελυζέ σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Τσιριγκούλη

Posted by grafei on 14:37 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Εικόνα

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Το θέατρο Ελυζέ επί τής οδού Νυμφαίου τών Ηλυσίων (Πεδίων) υπό νέαν διεύθυνσιν άνοιξε τις πύλες του και υποδέχθηκε θριαμβευτικά την κατά Λεωνίδα Τσιριγκούλη επιτυχημένη εκδοχή τού σοφόκλειου “Οιδίποδα Τυράννου”.

Ακροβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στην κινηματογραφική οπτικότητα και στη στατικότητα που επέβαλλε η σκηνή ιταλικού τύπου στον πολυμελή θίασο, ο πολυτεχνίτης σκηνοθέτης και άνθρωπος τών Τεχνών Λεωνίδας Τσιριγκούλης έδωσε μια επικαιροποιημένη και άκρως πολιτική εκδοχή τού κλασικού έργου. Στην λευκή οθόνη τού βάθους που θύμιζε μπερντέ τού Καραγκιόζη προβαλλόταν η αχνή εικόνα τής Βουλής τών Ελλήνων και τα λόγια τού τέλους ήταν αμιγώς πολιτική παρέμβαση στην πολύπαθη πραγματικότητά μας.

Τα οικεία κακά και ο “λιμός” τής Θήβας τών Λαβδακιδών απηχούν ακόμα στον σύγχρονο λοιμό τών απολυμένων και άνεργων. Η οικονομική κρίση τού σήμερα μετράει περισσότερα ανθρώπινα θύματα από την πανώλη τού χθες. Και η διαφθορά πολιτικών και θρησκευτικών αρχόντων είναι περισσότερο μεταδοτική κι από πανούκλα κι από χολέρα μαζί. Οι άρχοντες τού τόπου και του Τύπου που διαμορφώνουν κι εξαγοράζουν συνειδήσεις, που εξοβελίζουν κάθε τι αυθεντικό και γνήσιο, που εξορίζουν ή θάβουν δια τής αγνοίας και τής περιφρονήσεως τα πλέον δημιουργικά και πρωτότυπα υγιή στοιχεία και άτομα τής χώρας μας, είναι μετενσαρκώσεις λες τών αρχαίων Κρεόντων που επιμένοντας να τηρήσουν απολύτως το γράμμα τών Νόμων θάβουν ζωντανή την ευλαβή Αντιγόνη και στερούν από τους ίδιους τους γιους και τις κόρες τους τη γονιμότητα τών πλουτοπαραγωγικών πηγών τής χερσονήσου μας, που λαμπρύνθηκε στο παρελθόν από μεγάλα μυαλά που πάτησαν και περπάτησαν πάνω της και αναθράφηκαν με τα ευλογημένα προϊόντα τής Ελληνικής Γαίας και Μεσογαίας.

Το πρόβλημα τής αναξιοκρατίας και τής διαφθοράς, η αναρριχητικότητα τών κολάκων και άλλων ασπονδύλων, ο Σωκράτης που πίνει το κώνειο, ο Κολοκοτρώνης κι ο Μακρυγιάννης που εξοντώνονται από κάποιους που φορούν μεταξωτά εσώρουχα στους επιδέξιους ….. τους, η δολοφονία τού Καποδίστρια από έναν απόγονο τών κοτζαμπάσηδων και τών πάσης λογής δοσιλόγων… αυτή είναι η πάντα επίκαιρη κι αναλλοίωτη Ελληνική Τραγωδία μας. Και το θλιβερό γεγονός είναι ότι τίποτα δεν βελτιώνεται και τίποτα δεν αλλάζει με την πάροδο τών αιώνων. Λες και ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, διαπράττουμε την αυτήν Ύβριν, χρεωνόμαστε την αλαζονεία, την αδιαφορία, τον φθόνο, τη μισαλλοδοξία, την παράλογη κι ανεύθυνη ζήλεια για κάθε συνάνθρωπο και συμπολίτη μας που καλλιεργεί τα ταλέντα του κι αναδεικνύεται στο μέτρο τού δυνατού… Είναι πιο εύκολο να ευχηθείς το θάνατο τής κατσίκας τού γειτόνα από το να αναθρέψεις τη δική σου γόνιμη και καλοζωισμένη αίγα. Είναι εύκολο να επιθυμήσεις τα αγαθά που με τόσον κόπο συσσώρευσε ο πλησίον σου από το να κατακτήσει τη δική σου Αφθονία. Αλλά ήδη από τον καιρό τού Βυζαντίου οι μιμάδες τού Ιπποδρόμου, που έκαναν sex-show βάζοντας στα απόκρυφά τους καλαμπόκια για να προσελκύσουν το ράμφος τών χηνών γίνονταν αυτοκράτειρες κι είχαν το θράσος να εκβιάσουν τον αφορισμό φωτισμένων πνευματικών ηγετών (όπως ο Ωριγένης) και να εξοβελίσουν τις θεωρίες τής μετενσάρκωσης από την ορθόδοξη χριστιανική λατρεία (άτιμη Θεοδώρα, ακόμα κι ως αυτοκράτειρα ψυχή εκδικητής και άνομης δούλας διατήρησες, και παρόμοιες θα ήταν οι προηγούμενες κι επόμενες ενσαρκώσεις σου – αν υποθέσουμε ότι ίσχυαν οι διδασκαλίες τού σοφού Ωριγένη, που ακόμα δεν έχει αποκατασταθεί από το ορθόδοξο δόγμα μας).

Αυτές οι σκέψεις μού γεννήθηκαν παρακολουθώντας την παράσταση τής τσιριγκούλειας εκδοχής τού “Οιδίποδα Τυράννου”. Κι όταν ένα χιλιοπαιγμένο έργο δονεί εσωτερικές χορδές ασύλληπτης ευαισθησίας, ε, τότε, είναι ένα έργο δικαιωμένο στη συνείδηση τού θεατή. Ας σημειώσουμε εδώ ότι οι θεατές τής πρεμιέρας στο “Ελυζέ” αποθέωσαν ηθοποιούς και συντελεστές τής καλοστημένης παράστασης. Φαίνεται ότι στη σύγχρονη Αθήνα, η πραγματική πνευματική ζωή τροφοδοτείται από ανθρώπους που δεν απολαμβάνουν τα εκτυφλωτικά φώτα τής δημοσιότητας κι όσο πιο προβεβλημένος είναι κανείς τόσο κατώτερης ποιότητας είναι το καλλιτεχνικό του έργο. Γι’ αυτό ως κριτικός αδιαφορώ για τις χρυσές μετριότητες (ούτως ή άλλως δεν με έχουν ανάγκη – έχουν βρει άλλους να τους λιβανίζουν με το αζημίωτο). Δικό μου μέλημα είναι η ανάδειξη τών υγιών και παραγωγικών στοιχείων τού τόπου που δημιουργούν αενάως πολιτισμό και εισπράττουν την αδιαφορία τών τα “φαιά φορούντων” όπως θα έλεγε ο Καβάφης.

Όλοι οι συντελεστές ήταν υπέροχοι. Εξαιρετικοί, αυτοθυσιαστικοί και αυθεντικοί. Η μετάφραση του Σταμάτη Βαλσαμάκη αριστοτεχνική (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εξάντας). Τόσο σύγχρονη και τόσο πιστή στο κλασικό πρωτότυπο. Ο σκηνοθέτης Λεωνίδας Τσιριγκούλης απέδειξε για άλλη μια φορά τη σεμνότητα που διαθέτουν οι αυθεντικοί πνευματικοί άνθρωποι. Πέρα από κάθε ματαιοδοξία στόχευσε επακριβώς στις δραματικές συγκρούσεις τών δραματικών προσώπων και τις ανέδειξε χάρη στην πλειάδα τών καλών ηθοποιών που έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτή την κοινή υπόθεση. Το βίντεο που φιλοτέχνησε ο Κώστας Κουτσιαμπασάκος έντυσε εικαστικώς τα δρώμενα. Οι χορογραφίες τού βίντεο πιστώνονται στο ενεργητικό τής Αναστασίας Ζερβάκη. Αλλά αυτή που έδωσε ρέστα είναι η ενδυματολόγος Μαίρη Τριανταφύλλου. Με λιτά μέσα δημιούργησε πολύπτυχα κοστούμια που ανανέωσαν την κλασική όψη τού αρχαίου δράματος αποφεύγοντας άκαιρους εκσυγχρονισμούς και πολυχρησιμοποιημένες διαχρονικότητες. Οι φωτογραφίες τής παράστασης οφείλονται στον Λεωνίδα Κανέλλο, ενώ οι φωτογραφίες τής Κατοχής προέρχονται από τα “Επίκαιρα Α.Ε.”.

Και τώρα οι ηθοποιοί:

Τι να πρώτο-πω για τον Νεκτάριο Δημητρακόπουλο, που με παρρησία και νεύρο με δραστική δημιουργικότητα και καλλιτεχνική ενάργεια κράτησε σε υψηλούς ρυθμούς και οξείς τόνους την αντιπαράθεση τού Οιδίποδα με τον Τειρεσία στην αρχή, με τον Κρέοντα κατόπιν, με τον Βοσκό περαιτέρω και με τον τραγικό εαυτό του στο τέλος. Ένας μεγάλος ηθοποιός που δεν καταφεύγει σε ευκολίες. Ανακαλύψτε τον! Η Επίδαυρος τον περιμένει. Έχει πολλά να προσφέρει κι είναι κρίμα να χαθεί στο δάσος τής άγνοιας με τα αναρριχητικά σαρκοβόρα φυτά και τα γλοιώδη ασπόνδυλα που με το οξύ σάλιο τους εξοντώνουν κάθε δημιουργική ικμάδα που επιμένει να διατηρείται ζωντανή χωρίς μεσάζοντες.

Ο Βαγγέλης Πυρινής απολύτως πειστικός και σε κινηματογραφικών βλέψεων απόδοση στον διπλό ρόλο του Κρέοντα και τού Θεράποντα (στη μετ-αμφίεση βοήθησαν τα λειτουργικά κοστούμια τής πανέξυπνης ενδυματολόγου Μαίρης Τριανταφύλλου). Η εκφορά τού λόγου και η σύνολη σκηνική του παρουσία απέδωσαν ορθώς το αντίπαλο δέος τού αυτοκαταστροφικού Οιδίποδα. Εδώ βασιλεύει η τετράγωνη λογική και η βαριεστημένη απολαυή τών πλεονεκτημάτων τής Εξουσίας.

Εκπληκτικός ο Νίκος Ντάβας στο ρόλο τού δίφυλου μάντη Τειρεσία. Εριστικός ως ώφειλε μετά τις προσβολές που εδέχθη κι αδέκαστος ως μεταφυσικός κριτής τών πάντων, χωρίς να λησμονεί τη διπλωματική υποχωρητικότητα τού λειτουργήματός του. Αυτές οι δύσκολες ισορροπίες και κυκλοθυμικές μεταπτώσεις τού μυθικού-τραγικού προσώπου αποδόθηκαν τα μέγιστα από τον υπέροχο αυτόν ηθοποιό.

Απολύτως βασιλική η συγκρατημένη συναισθηματικότητα τής Ανδριανής Μπαρτσώτα στον δύσκολο ρόλο τής Ιοκάστης. Κράτησε με αξιοθαύμαστη θεατρικότητα την ισορροπία ανάμεσα στην ψυχρή λογική και στην πλημμυρίδα τών συναισθημάτων που οφείλονται σε απρόβλεπτες και ασύλληπτες για τον ανθρώπινο νου αποκαλύψεις τού Θείου Σχεδίου. Οι βροτοί στέκουμε αδύναμοι στις επιταγές τών θείων βουλήσεων και παρασυρόμεθα από τα Κοσμικά Ρεύματα ως άχυρο στην τρικυμία. Για έναν ηθοποιό είναι πολύ δύσκολη να εικονοποιήσει με μέτρο, συμμετρία και σκηνική οικονομία την εσωτερική ταραχή τού όντος που βιώνει θέλοντας και μη την Κατά-στροφή. Στην εποχή τής Κρίσης που περνάμε όλοι, η αρχαία τραγωδία είναι περισσότερο επίκαιρη παρά ποτέ, ακριβώς γιατί γράφτηκε σε μια εποχή μεταβατική όπου ο αρχαίος κόσμος παρήκμαζε και τη λαμπρή ηλιοφάνεια τού Χρυσού Αιώνος διαδέχθηκε το λυκόφως για να βυθιστούμε όλοι μαζί μετά στους Σκοτεινούς Χρόνους που ακολούθησαν μέχρι την Αναγέννηση και την ανακάλυψη τόσο τών αρχαίων ελληνικών αξιών όσο και των Γραμμάτων και τών Τεχνών και τής πάντα ζωντανής κι επίκαιρης μυθολογίας μας. Γλαφυρός, απολύτως πειστικός, ρεαλιστικά αληθοφανής ο Άγγελος τού Αλέξη Μαρτζούκου. Ανατριχιαστικά γοργός κι ορθώς βραδύς ο Εξάγγελος τού Γιώργου Οικονόμου. Τα χορικά ακούστηκαν ξάστερα σα γάργαρο νεράκι που κυλάει από την Κασταλία Κρήνη. Κι αυτό το οφείλουμε στους Κορυφαίους: στον Σάββα Αβραμίδη, στη Νάγια Νικολάου, στην Πολυτίμη-Αλεξάνδρα Καλομοίρη. Ο Χορός κινήθηκε γεωμετρικώς με απλότητα και χάρη χωρίς περιττούς νατουραλισμούς και συνήθεις ευκολίες. Ήταν όλοι τους παρόντες και σιωπηλοί, όπως μόνον οι ένορκοι στα δικαστήρια μπορούν να είναι. Τους αναφέρω έναν-έναν: Ιωάννα Ιακώβου, Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη. Αλησμόνητες οι βουβές παρουσίες τής Ιωάννας Καραμπόλα στο ρόλο τού Βωβού Προσώπου, τής Μαρίας Κουρτή ως Ισμήνη και τής Ιωάννας Ιακώβου ως Αντιγόνη.

Μην χάσετε αυτή την παραγωγή τού Κέντρου Πολιτισμού Ελεύθερη Έκφραση. Αυτά είναι τα μικρά κύτταρα τού πολιτισμού μας κι αυτά πρέπει να ενισχύουμε παντοιοτρόπως. Όλοι οι άλλοι αρκούνται στα τσιμπούσια με κρατικά κόλυβα. Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ:

ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΤΟΥ ΣΟΦΟΚΛΗ

Η σκηνοθεσία προσεγγίζει τις αντιστοιχίες της παθογένειας του σήμερα με τον σπουδαίο Λόγο του Ποιητή, που κατατρύχουν διαχρονικά την Παγκόσμια Ιστορία μας ανά αιώνες. Ο λιμός της Θήβας, θα μπορούσε να είναι σημερινή έκπτωση των αξιών ζωής, που παράγουν άστεγους ηθικά και σωματικά, χωρίς να έχουν οι κοινωνίες μας μέλλον. Ακόμη, οι μικρές και μεγάλες ‘Υβρεις της ζωής όλων μας , που φέρνουν δίκαια την Νέμεση, της οποίας τα ολέθρια αποτελέσματα τα βρίσκουμε ως δυστυχία γύρω μας . Παραγωγή: Κέντρο Πολιτισμού Ελεύθερη ‘Εκφραση Μετάφραση: Σταμάτη Βαλσαμάκη Εκδόσεις Εξάντας Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Τσιριγκούλης Ενδυματολόγος: Μαίρη Τριανταφύλλου Βίντεο : Κώστας Κουτσιαμπασάκος Χορογραφίες βίντεο: Κατερίνα Πυρινή Χορογράφος: Αναστασία Ζερβάκη Φωτογραφίες: Λεωνίδας Κανέλλος Φωτογραφίες Κατοχής: Επίκαιρα Α.Ε Παίζουν: Οιδίποδας: Νεκτάριος Δημητρακόπουλος Κρέων – Θεράπων: Βαγγέλης Πυρινής Τειρεσίας: Νίκος Ντάβας Ιοκάστη: Ανδριανή Μπαρτσώτα Άγγελος: Αλέξης Μαρτζούκος Εξάγγελος: Γιώργος Οικονόμου Κορυφαίοι: Σάββας Αβραμίδης, Νάγια Νικολάου, Πολυτίμη Αλεξάνδρα Καλομοίρη Χορός: Ιωάννα Ιακώβου, Αναστασία Ζερβάκη, Μαρία Μαρουλάκη, Δήμητρα Παπαδάτου, Σόνια Μαρρή, Καρολίνα Λουβάρη, Μαρία Κουρτή, Σοφία Παρουκάκη Βουβό πρόσωπο: Ιωάννα Καραμπόλα Ισμήνη: Μαρία Κουρτή Αντιγόνη: Ιωάννα Ιακώβου. Ημέρες Παραστάσεων: Δευτέρα: 21:30 για οκτώ παραστάσεις

Τιμή εισιτηρίων: Είσοδος ελεύθερη για ανέργους με κάρτα ανεργίας, 5€ (φοιτητές – συνταξιούχοι), 10€.

Από 24 Φεβρουαρίου στο Θέατρο ΕΛΥΖΕ Νυμφάιου 12 Ιλίσια (σταθός Μέγαρο Μουσικής) Τηλ. επικ: 6944634624-6974754915

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας