Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

“X” αυστηρώς ακατάλληλον δι’ ανηλίκους, στο υπόγειο του ατμοσφαιρικού, πολυεπίπεδου, πολυσυλλεκτικού και πολυδιάστατου «Θεάτρου Παραμυθίας».

Posted by grafei on 10:41 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%87%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9%ce%b1%cf%83%cf%87%cf%81%ce%ae%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%bd%ce%b7%cf%82Ένα βραβευμένο νεοελληνικό θεατρικό έργο της Γεωργίας Χιόνη, σε σκηνοθεσία του Χρήστου Πουσίνη και της ιδίας, με τους εκπληκτικούς νέους ηθοποιούς Μ. Συρίγου, Χρ. Κατσουλιέρης

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Εκπλήσσομαι συχνά ευχαρίστως από τις υγιείς, σεμνές, αθόρυβες και ουσιαστικές δημιουργικές θεατρικές δυνάμεις, αυτές που δρουν «υπογείως» (με τη θετική έννοια – και ο Κουν σε υπόγειες διαδρομές συνάντησε τον Γκάτσο, τον Χατζιδάκι, τον Τσαρούχη, και άλλα ιερά πλέον σήμερα τέρατα, τα οποία όμως τότε βιοπόριζαν όπως-όπως, με ένα πιάτο φακή συχνά, σαν τον κοσμοκαλόγερο Παπαδιαμάντη).

Απόλαυσα το πολυσήμαντο και περιεκτικό έργο με τον υποδηλωτικό και μυστηριώδη τίτλο «Χ» (ένα, όχι τρία, όπως στις τολμηρές ταινίες για μεταμεσονύχτιες, κρυφές, απαγορευμένες απολαύσεις).

Σκληρό το κείμενο. Οι απεγνωσμένες σχέσεις των ανθρώπων που καταφεύγουν στη βία όταν διαπιστώνουν ότι οι ίδιοι (ή οι άλλοι γύρω τους – ο καθρέφτης) είναι ανίκανοι να αγαπήσουν, να συγχωρήσουν, να αποδεχτούν, να ανεχτούν τους άλλους, όταν αρνούνται εντέλει να αναγνωρίσουν τη θεία φύση εντός τους.

Εμβριθής θεατρική διαπραγμάτευση του σαδομαζοχισμού. BDSM δεν το λένε τώρα αυτό το πράμα; Τέλος πάντων. Είχα βρεθεί σε παρουσίαση σχετικού βιβλίου, όπου η (τέως, πλέον) πρόεδρος ενός οικείου συλλόγου αναλύθηκε σε δάκρυα (επί …πάνελ) βρίσκοντας το βιβλίο λιγότερο …ρομαντικό από τα γούστα της!!!

Μια παρόμοια κατάρρευση συμβαίνει και σε αυτό το έργο, όταν η κυρία κι αφέντρα, αυταρχική και φετιχίστρια, παρατάει όλα τα αξεσουάρ αναζητώντας την αγάπη, την αποδοχή και τη συχώρεση του «πελάτη», στον οποίον προβάλλει τον σαδιστή σύζυγό της. Μετά από μερικές εναλλαγές ρόλων, καταλήγουμε εκεί που αρχίσαμε (κυκλική δομή), με την επίγνωση όμως της μοναξιάς κι ένα κλικ σοφότεροι.

Από τις λίγες θεατρικές πράξεις με αριστοτελικόν «έλεον, φόβον, κατά-στροφήν» και την απαραίτητη «Κάθαρσιν» στο τέλος!!!

Εκπληκτικοί και οι δύο πρωτοεμφανιζόμενοι ηθοποιοί: Μ. Συρίγου, Χρ. Κατσουλιέρης.

Όμως πάνω και πέρα απ’ όλα, αξιοθαύμαστος ο υπομονετικός σκηνοθέτης Χρήστος Πουσίνης, που με την βοήθεια της συγγραφέως Γεωργίας Χιόνη έστησε μία παράσταση που θα τη ζήλευαν πολλά από τα off-Broadway θέατρα πολλών θεατρικών πρωτευουσών της Γης (τουλάχιστον!).

Μην τη χάσετε αυτή τη δουλειά. Θα προβληματιστείτε χωρίς να πλήξετε και θα ψυχαγωγηθείτε μετά διασκεδάσεως. Κι ας μην ξεχνάμε: το θέατρο λειτουργεί από την ομοιοπαθητική σκοπιά, απαλύνοντας τα δεινά τις καθημερινότητος και τους συνήθεις σαδομαζοχισμούς (εντός κι εκτός εργασίας)… Εντός κι εκτός γάμου… Εντός κι εκτός συμβάσεων, δεσμών, ποινών, εξοριών και άλλων δεινών, γενικώς.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

RELAX… MYNOTIS

Posted by grafei on 10:18 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Υψηλό θεατρικό κουτσομπολιό για τον Μινωτή, την Παξινού, τον Ρίτσο και λοιπά είδωλα…

 %cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%bf%cf%85%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%83relax-2

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο Βασίλης Παπαβασιλείου, καταξιωμένος σκηνοθέτης και βραβευμένος ηθοποιός, κατέληξε στα χρόνια της Κρίσης να γίνει performer, πρώτης τάξεως όμως και υψηλών προδιαγραφών. Δεν ξέρω αν ζήλωσε την δόξα τηλεοπτικών νευροσπάστων (μάλλον όχι), ή αν κατατρύχεται απλώς από την ενσυναίσθηση τη αποτυχίας των επιτυχημένων (δικός μου όρος – σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την αποδοχή του νεολογισμού). Το σίγουρο είναι ότι παρωδεί ξεκαρδιστικά τον πολύν Αλέξην Μινωτήν, εκθειάζει (εμμέσως) την Παξινού, τον «εθνάρχη-γενάρχη», τον «ποιητή της Ρωμιοσύνης» και προβαίνει σε ένα άμεσο, αμεσότατο σχόλιο για τη ματαιοδοξία των θεατρανθρώπων και την ευτέλεια του υποκριτικού επαγγέλματος (στην Ελλάδα, τουλάχιστον). Πολιτικοί και «πολιτικές», ηθοποιοί και υποκριτές, σφιχτός εναγκαλισμός θεατρικής, πολιτικής κι εξουσίας του παντοδύναμου Τύπου, ένας ανατολίτικος αχταρμάς κι «όλοι δικοί μας είμαστε», εκτός από τους ενοχλητικούς, τους ασυμβίβαστους, τους αντι-εξουσιαστές. Κι ο Βασίλης Παπαβασιλείου ένας τέτοιος αποδεικνύεται συν τω χρόνω (αντιεξουσιαστής, εννοώ).

Η φιλόξενη σκηνή της οδού Φρυνίχου, καθώς και το Υπόγειο τιμούν τη μνήμη του Κάρολου Κουν με την υποδοχή, στήριξη και προβολή υγιών και αδιάφθορων θεατρικών δυνάμεων του πολύπαθου τόπου μας.

Αριστοτεχνική η μίμηση του Μινωτή από τον Παπαβασιλείου. Εγώ που τον πρόλαβα να παίζει τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του, θα πρότεινα τον ΒΑΣΙΛΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ για βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου, αναφανδόν κι άνευ επιφυλάξεως. Ουδεμίας.

Πάντα τέτοια! Το θέατρο πολλοί εμίσησαν, το κουτσομπολιό όμως κανείς. Ειδικά αν είναι υψηλού επιπέδου. Εξάλλου, κι η Παξινού …Κατίνα ήτανε!!!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.theatro-technis.gr/relax-mynotis/

RELAX… MYNOTIS

Ενας ηθοποιός μεγάλος, όχι μόνο σε ηλικία αλλά και σε αξία, υπαγορεύει τη διαθήκη του σε έναν βοηθό συμβολαιογράφου. Είναι ο 35ος συμβολαιογράφος, μέσα σε σαράντα χρόνια, που αναλαμβάνει αυτήν τη δουλειά. Είναι ολοφάνερο ότι ο ηθοποιός έχει μιαν έμμονη προσήλωση στην ιδέα της διαθήκης.

Έτσι ξεκινά το «RELAX…». Σαν ένα ταξίδι μέσα στον νεοελληνικό χρόνο που οδηγεί άλλοτε στον Άδη και άλλοτε στο Υπερπέραν. Παραστάτες σ΄αυτό το ταξίδι είναι δύο μορφές του νεοελληνικού πανθέου που εμφανίζονται όχι ως φυσικές παρουσίες αλλά ως ενεργά φαντάσματα. Προκύπτει έτσι μια συνάντηση μεταξύ μεγάλων ανδρών σε μια χώρα κατά τα άλλα μικρή. ΄Ισως αυτή η χώρα, που μοιάζει σήμερα ακινητοποιημένη, τίποτα να μη χρειάζεται τόσο πολύ όσο ένα ταξίδι ή την ιδέα έστω ενός ταξιδιού…

Μέγας χορηγός του «RELAX…» είναι ο ανεξάρτητος φορέας «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΓΟΣ Α.Ε.».

Σκηνοθεσία : Βασίλης Παπαβασιλείου
Σκηνογραφία : Κώστας- Ηρακλής Γεωργίου
Φωτισμοί : Ελευθερία Ντεκώ
Καλλιτεχνική συνεργάτις – Εκτέλεση παραγωγής : Νικολέτα Φιλόσογλου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Παίζουν : Βασίλης Παπαβασιλείου & Γιάννος Περλέγκας

Πρεμιέρα 18 Νοεμβρίου 2016 | Φρυνίχου

Θέατρο Τέχνης Καρολου Κουν
Φρυνίχου 14, Πλάκα (χάρτης)
τηλέφωνα ταμείου: 2103222464 & 2103236732
προπώληση: www.viva.gr

Παραστάσεις
Παρασκευή, Σάββατο 21.15 και Κυριακή στις 19.00
Τιμές
15 € & 10 € μειωμένο

 

“Σημειώσεις από το υπόγειο” τού Φίοντορ Ντοστογιέφσκι στο Beton7

Posted by grafei on 13:54 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

upogeio_main_banner

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Μετά τον κόντρα-ρόλο του στην «Πείνα» του Κνουτ Χάμσουν, ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Πέρης Μιχαηλίδης εξερευνά τα βάθη του συλλογικού ανθρώπινου υποσυνείδητου σε μια απροσδιόριστα νοσταλγική συνδημιουργική ανάπλαση του κειμένου. Και λέω νοσταλγική, γιατί αναφέρεται στον προηγούμενο αιώνα με μια υποδόρια πεποίθηση (κυτταρική ίσως κι όχι νοητική) ότι κάθε εκατό χρόνια πριν και καλύτερα. Ο ρετρό σχολιασμός της τεχνολογίας με τη χρήση επιτραπέζιου πικ-άπ (απέφυγε το γραμμόφωνο γιατί θα ήταν ίσως πολύ …πασέ) υποθάλπει μία αντιτεχνολογική τάση του «φυσικού ανθρώπου» (κατά Ρουσσώ) για επιστροφή στη φύση και στα καθαρά ήθη και έθιμα των αγνών και αμόλυντων ανθρώπων της προβιομηχανικής εποχής (που ούτε αγνοί ούτε τίμιοι ήταν αλλά πολεμοχαρείς κι αιμοδιψείς πλεονέκτες). Το χριστιανικό υπόβαθρο του Ντοστογιέφσκι και η ρομαντική αποδόμηση στην οποία προβαίνει με τα ψυχογραφικά του γραπτά «συνάντησε» επί σκηνής τη μόνιμη τάση αμφισβήτησης από έναν «νοησιαρχούμενο» ερμηνευτή στα χρόνια της επικράτησης του μεταμοντέρνου στα θεατρικά μας πράγματα. Τι εννοώ; Ενδιαφέρον το αμάλγαμα των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα σε αντιπαραβολή κι αντιπαράσταση με τις δύο πρώτες δεκαετίες του εικοστού πρώτου. Οι άνθρωποι δεν άλλαξαν, το ανθρώπινο υποσυνείδητο εξακολουθεί να είναι βαρύ, το σώμα απόν, σε διαρκές διαζύγιο από την ψυχή κι η ψυχή σε μόνιμη διάσταση με το πνεύμα. Αυτή είναι κι η δυστυχία του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού μας, που ό,τι κι αν κάνει, όσα παυσίπονα και παυσίλυπα να καταναλώσει, πάντα στον ίδιο χαμό επιστρέφει, στην κατά-στροφή, στην έξοδο από τον παραδεισένιο κήπο κάποιας απροσδιόριστης μακρινής Εδέμ. Εδώ έγκειται η διαχρονικότητα και η εγκυρότητα (μέχρι σήμερα, τουλάχιστον) του διανοητή και φιλοσόφου Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, που ενώ δεν έγραψε για το θέατρο, «βλέπει» από ψηλά τα γραπτά του να στοιχειώνουν ολοένα και περισσότερες θεατρικές και παραθεατρικές σκηνές τού κόσμου (συμπεριλαμβανομένων τών αναλογίων).

Ο Πέρης Μιχαηλίδης είναι σημαντική μονάδα του ελληνικού θεάτρου, ακόμα κι όταν λειτουργεί κατά μόνας. Δάσκαλος ηθοποιών, παράγει ήθος και ποιότητα όταν διδάσκει τον εαυτό του.

Εξαιρετική η μετάφραση της Ελένης Μπακοπούλου. Λόγος λαγαρός, αναπνέων.

Ένα θέαμα αξιοθέατον!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.beton7.com/index.php/el/programma/theatrikes-parastaseis/item/1056-upogeio.html

Ανοίγοντας το ‘’Φεστιβάλ των θεατρικών Συνθέσεων’’ στο Beton7 με θέμα: ‘’Ρώσοι συγγραφείς – Από τον Ουμανισμό του Πούσκιν στον ποιητικό ρεαλισμό του Τσέχωφ’’  παρουσιάζεται την Τετάρτη 16 Νοεμβρίου ώρα 21:00 και για οκτώ παραστάσεις το έργο του Φίοντορ Ντοστογιέφσκι ‘’Σημειώσεις από το υπόγειο’’ σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Πέρη Μιχαηλίδη.

Τέλη Μαρτίου του 1864 το λογοτεχνικό – πολιτικό μηνιαίο περιοδικό «Επόχα» φιλοξένησε την εξομολόγηση ενός παράδοξου ανθρώπου. Το κείμενο, που έφερε τον τίτλο «Σημειώσεις από το Υπόγειο», υπέγραφε ο Φίοντορ Ντοστογιέφσκι, εκδότης, μαζί με τον αδελφό του Μιχαήλ, του περιοδικού.

Οι «Σημειώσεις από το υπόγειο» είναι ένα έργο πολεμικής όπου ο Ντοστογιέφσκι ασκεί ανελέητη κριτική και παρωδεί τα μεγάλα φιλοσοφικά – λογοτεχνικά κινήματα της εποχής του, κυρίως τον ρασιοναλισμό και τον ρομαντισμό και στρέφεται ενάντια στους «κανονικούς» ανθρώπους, τις θεωρήσεις και τις βεβαιότητές τους. Στη συνάντηση του ήρωα με μια πόρνη αποκαλύπτονται οι κωμικοτραγικές αντιφάσεις του ψυχισμού ενός παραδοσιακού ρομαντικού ήρωα με τον οποίο ταυτίστηκε και ο ίδιος ο συγγραφέας στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του.

Αν ο ‘’Διπλός Άνθρωπος’’ και το ‘’Υπόγειο’’ θεωρούνται και πρέπει να θεωρούνται ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως του ντοστογεφσκικού κόσμου, είναι γιατί ανακαλύπτουν αυτόν τον ήρωα. Έναν άνθρωπο κουρέλι, έναν άνθρωπο με καταρρακωμένη έπαρση, που είναι βορά των ‘αντιπάλων’ και ζει σαν ένα αξεδιάλυτο σύμπλεγμα ταπείνωσης και υπεροχής το οποίο περνάει αδήριτα από τη συνείδηση των άλλων.

Ο Ντοστογιέφσκι αποτάσσει τη βεβαιότητα και ως υπέρτατο σκοπό θέτει την άγνοια. Γι’ αυτό υμνεί την ιδιοτροπία, την αυθαιρεσία, την αλόγιστη πράξη και το καπρίτσιο. Αυτή η τοποθέτηση οδηγεί απευθείας σε έναν αναρχίζοντα ατομικισμό ο οποίος, με δικαίωμα την απόλυτη αυθαιρεσία, φτύνει, προπηλακίζει και ασχημονεί σε βάρος όλων των αξιοσέβαστων αρχών, χωρίς να εξαιρεί τον εαυτό του», γράφει ο Κωστής Παπαγιώργης για το Ντοστογιέφσκι.

«Ο Ντοστογιέφσκι και ο Νίτσε δεν μιλάνε για να διαδώσουν τις ιδέες τους και να διαφωτίσουν τους γύρω τους. Καλούν τον αναγνώστη ως μάρτυρα, θέλουν να αποσπάσουν απ’ αυτόν, το δικαίωμα να σκέφτονται διαφορετικά και το δικαίωμα να υπάρχουν», γράφει ο Λεφ Σεστόφ.

Η παράσταση ακολουθώντας τη λογική της σύγκρουσης που εκφράζει το κείμενο του Ντοστογιέφσκι, υιοθετεί μια λοξή ματιά απέναντι στην περιφραγμένη πρωτοπορία.

Σημειώσεις από το υπόγειο

Μετάφραση

Ελένη Μπακοπούλου

Ερμηνεία- Σκηνοθεσία

Πέρης Μιχαηλίδης

Συνεργάστηκε η Ιωάννα Μπιλίρη

Φωτογράφιση

Νικόλας Σταυρόπουλος

Στη φωτογράφιση συμμετείχε η Μπέττυ Παπανδρέου

Παραστάσεις: 16-17-22-23-29-30 Νοεμβρίου 2016 και 7-8 Δεκεμβρίου 2016  Τετάρτη – Πέμπτη στις 21:00

Διάρκεια παράστασης 55 λεπτά

Εισιτήρια: 10€ / 5€ Φοιτητικό, Ανέργων

 

«Το όνομά μου είναι Τζαίημς Ντην» του Γιώργου Χρονά

Posted by grafei on 10:16 in Διάφορα, Εικαστικά, Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

%cf%84%ce%b6%ce%b5%ce%b7%ce%bc%cf%83%ce%bd%cf%84%ce%b7%ce%bd%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%ac%cf%82%ce%b9%ce%b4%cf%81%cf%85%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%b7%ce%b1 Ο Τζαίημς Ντην και ο Παντελίδης λαϊκά είδωλα έφυγαν νωρίς με το μύθο τους να ανθεί. Ο Γιώργος Χρονάς μεταφέρει την αισθητική του περιοδικού «Οδός Πανός. Εργοτάξιον εξαιρετικών αισθημάτων» στην φιλόξενη σκηνή του Ιδρύματος Κακογιάννη και σκηνοθετεί ένα νέο ταλαντούχο πρωταγωνιστή, έναν κινηματογραφικό πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό και τον …εαυτό του (έχοντας πάρει το σκηνικό βάπτισμα του πυρός ο ίδιος με τον Καβάφη στο ατμοσφαιρικό του «Ξενοδοχείο ΒΑΛΚΑΝΙΑ» που από ραδιοφωνικό έγινε θεατρική επιτυχία).

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Με ό,τι κι αν καταπιαστεί ο ποιητής Γιώργος Χρονάς γίνεται επιτυχία. Είτε πρόκειται για την πόρνη Πανωραία στη «Γυναίκα της Πάτρας» είτε για το κινηματογραφικό είδωλο του Τζαίημς Ντην, που αναβιώνει ως αναπαράσταση από λούμπεν τεχνίτη συνεργείου, που έχει ταυτιστεί τόσο με τον αμερικάνο πρωταγωνιστή που διακόπτει κάθε μέρα την βιοποριστική πτωχική του εργασία για να διηγηθεί την ιστορία του άλλου, του ξένου, που γίνεται όμως συν τω χρόνω μια περσόνα αξεδιάλυτη από το δικό του πρόσωπο. Ως καβαφικός ήρωας, ταπεινός, μόνος αλλά και απογειωμένος «στο δικό του συννεφάκι» (όπως λέει στο κείμενο η ομιλούσα φωνή), υποδύεται κάτι λαμπερό αλλά προσηνές που θα τον βγάλει από τη μιζέρια και την προσκαιρότητα της ατέλειωτης ύπαρξής του. Σα να είμαστε σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στο Πέραμα, εκεί που γεννήθηκε ο Γιώργος Χρονάς. Σα να παρακολουθούμε μία αλλόκοτη, παράξενη ιερουργία, αφιερωμένη εξαιρετικά στον θεό της 7ης Τέχνης. Ο Διόνυσος είναι θεός του Θεάτρου, είναι όμως και του κινηματογράφου; Μήπως χάρισε αυτό το μετερίζι στον Απόλλωνα που ταυτίζεται με το Φως; Το Φως αναζητούν οι ήρωες του Χρονά στη σκοτεινιά της ύπαρξής τους. Χωρίς να το γνωρίζουν τηλεκατευθύνονται προς το ομηρικόν Φάος ως ηλιοτρόπια. Γι’ αυτό είναι σημαντικός ποιητής ο Γιώργος Χρονάς. Γι’ αυτό τα κείμενά του αντέχουν στο χρόνο. Γι’ αυτό το λόγο ό,τι κάνει, με ό,τι καταπιάνεται είναι Καθαρή Ποίηση. Είτε ποτίζει τα μοναχικά δεντράκια είτε περιθάλπει τα άρρωστα περιστέρια.

Στην παράσταση τώρα. Το σκηνικό παριστά ένα φτωχικό συνεργείο αυτοκινήτων, με ένα ποδήλατο ανασκελωμένο, υπό επισκευήν. Ο τεχνίτης του όμως περί άλλα τυρβάζει… Θέλει ντε και καλά να διακόψει την εργασία του και να διηγηθεί την ιστορία του Τζαίημς Ντην. Εκπληκτικός πρωταγωνιστής ο Αγησίλαος Σιούνας. Το «αφεντικό» (Γιώργος Χρονάς) τον αφήνει. Ένας άλλος εργάτης (ο Αλέξανδρος Αλεξάνδρου) παρακολουθεί σχεδόν βουβά, αλλά συμμετέχοντας με κάθε ίνα του κορμιού του. Εξαίρετος πρωτοεμφανιζόμενος ηθοποιός, για νουάρ κινηματογραφικούς και θεατρικούς ρόλους, με χιούμορ, πειθαρχία και αντοχή. Νότα από Broadway η Δανάη Δημητροπούλου, χορεύτρια εκφραστική, μιλάει με όλες τις ίνες τους κορμιού της. Ένα ταλέντο που πρέπει να αναδειχθεί και να αξιοποιηθεί!!! Ατμοσφαιρικό και ρεαλιστικά ποιητικό το υποδηλωτικό σκηνικό και τα κοστούμια της Έβελυν Σιούπη. Ανατριχιαστικά τα slow-motion στο video-art δια χειρός και ματιάς Χρήστου Δήμα. Όσο για μένα, ως δραματουργός-βοηθός σκηνοθέτη συμμετέχω από την πρώτη στιγμή στο στήσιμο αυτής της παράστασης και στη διδασκαλία των ηθοποιών και νιώθω ευτυχής γι’ αυτό το δώρο που μου επεφύλαξε το Σύμπαν. Η Ποίηση είναι γίγνεσθαι, “work in progress” και δεν περιορίζεται στα τυπωμένα ποιήματα. Ποσώς. Γνωρίζω τον Γιώργο Χρονά από το 1979. Η θητεία δίπλα του είναι συγκατοίκηση σε παραθεριστικό κέντρο τού Παρνασσού, των Μουσών. Τον ευγνωμονώ γι’ αυτή τη συνοδοιπορία.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=_to_onoma_moi_einai_tzaiims_ntin_toi_ciorcoi_hrona

Ο Νίκος Μαστοράκης σκηνοθετεί την «Επανένωση της Βόρειας με τη Νότια Κορέα» του Ζοέλ Πομμερά στο Θέατρο Τέχνης

Posted by grafei on 17:01 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%83

 

 

Επιτέλους, ένα σύγχρονο γαλλικό θεατρικό έργο που δεν είναι φλύαρο, σε μια παράσταση όλο ρυθμό, χιούμορ, μέτρο, εκπληκτικές ερμηνείες και συλλογική δουλειά στο ιστορικό «Υπόγειο» του αθηναϊκού «Θεάτρου Τέχνης»

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Συχνά βλέπω καλές παραστάσεις, αλλά σπανίως ενθουσιάζομαι. Πες σαράντα χρόνια στο θέατρο (ως επαρκής θεατής κι από διάφορες θέσεις-ρόλους-οπτικές γωνίες), πες ότι βλέπω μία (τουλάχιστον) παράσταση την ημέρα ως κριτικός θεάτρου, πες ότι επέρχεται ο κορεσμός της μέσης ηλικίας κι η κλιμακτήριος χτυπάει κόκκινο (αστειεύομαι…), όμως ψηφίζω Νίκο Μαστοράκη αναφανδόν, για τρεις λόγους: α. κατέχει άριστα την τέχνη του, β. ξέρει τη δουλειά του (δεν είναι ακριβώς συνώνυμο του προηγουμένου), γ. και δεν μας ζαλίζει με συνεντεύξεις main-stream…

Σε αυτή την αποκαλυπτική για τα ανθρώπινη πάθη και για το σημερινό αδιέξοδο του Δυτικού μας Πολιτισμού συνδημιουργία, ο καλός συγγραφέας Ζοέλ Πομμερά κι ο καλός σκηνοθέτης Νίκος Μαστοράκης, με τη βοήθεια μιας πλειάδας αριστοτεχνών ηθοποιών (που δεν είναι υποκριτές αλλά παθιάζονται), δημιουργείται ένας ζωντανός μίτος της Αριάδνης στο Λαβύρινθο του Συλλογικού Ασυνειδήτου, εκεί που ο Μινώταυρος θα φάνταζε αστείος κι ο Θησέας δεν είναι ένας, αλλά δισεκατομμύρια. Ο καθένας ψάχνει να βρει τον δρόμο προς την έξοδο και δεν καταφέρνει. Όταν ένας εξ αυτών (εξ ημών) το επιτύχει, τότε όλοι μαζί τρέχουμε προς το Φως στο βάθος της σήραγγος.

Βαθύ συμβολικό έργο, ποιητικό και ρεαλιστικό συνάμα, μέσα στην σουρεαλιστική αφαιρετικότητά του και στον πληθωρικό του μινιμαλισμό (οι Γάλλοι είναι μπλαμπλάδες γενικώς, αλλά μερικοί τιθασεύουν την φλυαρία τους και ο Ζοέλ Πομμερά είναι ένας εξ αυτών)…

Τώρα, η αυτοψυχαναλυτική και ομφαλοσκοπική διάθεση είναι ευλογία και κατάρα του «φιλολογικού» ή ποιητικού θεάτρου ή έστω εκείνου που βασίζεται (ακόμα) στον λόγο. Όμως αυτή τη φορά δεν μας βάραινε αναπόδραστα. Η χιουμοριστική, σχεδόν κοινωνιολογική ματιά συγγραφέα και σκηνοθέτη με την απαραίτητη απόσταση του επιστήμονα εντομολόγου από το «στατιστικό δείγμα» του επέτειναν μιαν ιδιότυπη αποστασιοποίηση, υποβοηθούντος του σκηνικού που έμοιαζε σαν μεταλλικός μαίανδρος αναμονής κοινού σε αεροδρόμιο ή μεγάλη τράπεζα…

Χαριτωμένοι διάλογοι, ιδιοφυής ανάλυση χαρακτήρων και καταστάσεων, μαζί με το ανεπανάληπτο κι αμίμητο ύφος του συγγραφέα, προκαλούν μια κάποια «κάθαρση» στο θεατή (με την Αριστοτελική έννοια), χωρίς να πρόκειται για δράμα, ούτε καν «με αίσιο τέλος», σαν αυτά που συνέγραφε ο Ευριπίδης όταν είχε κέφια ή αμηχανίες…

Αυτό το έργο του Joël Pommerat με τίτλο  «Laréunification des deux Corées» ανέβηκε στο Théâtre Odéon  το 2013. Μόνο τρία χρόνια για την εισαγωγή του πολιτιστικού προϊόντος από τους καλλιτεχνικούς εμπορικούς εκπροσώπους της ακροτελεύτιας πατρίδας μας; Εκπλήσσομαι και τους συγχαίρω, χωρίς ίχνος ειρωνείας. Τουλάχιστον εδώ άξιζε η εισαγωγή και δεν ήταν «μάπα το καρπούζι»! Το λέω, το ξαναλέω και θα το ξαναπώ: όταν έχουμε τόσα καλά μυαλά εδώ, τόσο σημαντικούς νέους Έλληνες συγγραφείς, δεν χρειάζεται να χαζεύουμε σαν ιθαγενείς μπροστά στα εισαγόμενα σπασμένα καθρεφτάκια. Αυτή η παράσταση όμως ήταν η εξαίρεση, οφείλω να ομολογήσω.

Σε μια δουλειά κι εργασία συνόλου δεν ξεχωρίζεις και δεν πρέπει να ξεχωρίσεις κανέναν. Ήταν όλοι τους υπέροχοι και οι φωτισμένοι φωτεινοί ηθοποιοί και οι αθόρυβοι συντελεστές αυτής της έξοχης παράστασης:

Συντελεστές:

Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνοθεσία: Νίκος Μαστοράκης

Κοστούμια: Κλαιρ Μπρέισγουελ

Επιμέλεια Κίνησης: Βάλια Παπαχρήστου

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Επιμέλεια σκηνικού: Αλέξανδρος Λαγόπουλος

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Παίζουν (αλφαβητικά): Κλέων Γρηγοριάδης, Μαρία Καλλιμάνη, Κατερίνα Λυπηρίδου, Ιωάννα Μαυρέα, Δημήτρης Πασσάς, Κωνσταντίνα Τάκαλου, Χάρης Φραγκούλης

Συμμετέχουν:  Χριστίνα Παπατριανταφύλλου, Ανθή Σαββάκη

Με την υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας

ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ. ΘΑ ΧΑΘΕΙΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΒΑΛΤΟ ΤΗΣ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑΣ, ΘΑ ΒΟΥΛΙΑΞΕΤΕ ΣΤΗΝ ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΆΜΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΡΙΟΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΤΙΜΑΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΙΑ ΆΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ!!!

 Αυτές οι μικρές σπονδυλωτές ιστορίες θα σας συνεπάρουν. Κι αν δεν ταυτιστείτε με κάτι ή κάποιον/κάποιαν από αυτές, θα σας θυμίσουν σίγουρα «Οικεία κακά» και – γιατί όχι – «οικεία καλά», αν υπάρχουν ακόμα τέτοια, αν μας έχει ξεμείνει κάτι από τις παλιές καλές «Ευτυχισμένες Μέρες» (τις δικές μας, όχι του Μπέκετ)…

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

ΘΕΑΤΡΟ ΠΚ: «Μ’ ακούς;», μια εκπληκτική παράσταση από τη χοροθεατρική ομάδα DiZgravity για την Κρίση, τις διεξόδους και τα απατηλά αδιέξοδά της

Posted by grafei on 12:14 in Θέατρο, Χορός, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%82%ce%b1%cf%86%ce%b9%cf%83%ce%b1

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Επιτέλους! Ένα σύγχρονο χορόδραμα για την Κρίση και πως αυτή πλήττει κυρίως τους νέους και ειδικά τους εμπνευσμένους, τους σπουδαγμένους, τους καλλιτέχνες, τους ανήσυχους και ψαγμένους. Χάρμα οφθαλμών και ηδονή αισθήσεων αυτή η πανδαισία χρωμάτων, ήχων, συναισθημάτων, μηνυμάτων, λόγου αρθρωμένου, καθαρού και εύηχου. Φαίνεται ότι το μεταμοντέρνο (για να μην το βρίζουμε μόνον) μας απελευθέρωσε να μπορούμε να εκφραστούμε επί σκηνής πέρα και μακριά από τις φθαρμένες, πολυχρησιμοποιημένες θεατρικές φόρμες, μας έδωσε τα φτερά για να πετάξουμε ή για να …βουλιάξουμε. Και τελικά κάποιοι πετάνε, μα οι περισσότεροι μιμούνται τον Ίκαρο στη θανάσιμη αυτοκαταστροφική πτώση του.

%ce%bc%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%80%ce%ba

Η ομάδα DiZgravity ενιαία κι αδιαίρετη, κανένα «εγώ» δεν ξεχώριζε, ούτε καν της συνο-χορογράφου και σκηνοθέτιδος, έδωσε ένα μάθημα αισθητικής, υποκριτικής, πλαστικής κίνησης, φωνητικής και ΉΘΟΥΣ από τη φιλόξενη σκηνή του περιφερειακού αλλά όχι περιθωριακού ΘΕΑΤΡΟΥ ΠΚ, όπου μόνον επιτυχίες έχω παρακολουθήσει. Ως κριτικός κυνηγάω το νέο και το καινοφανές, το πρωτόφαντο και μη τετριμμένο, μακριά από τους Main-stream φωστήρες neon που μόνο το παλιό και το πεπατημένο αναχαράζουν σαν κατσίκες (και δεν μου φταίνε σε τίποτα τα συμπαθέστατα μηρυκαστικά). Η τηλεόραση έκανε μεγάλο κακό στο χωριό του ελληνικού κοινού («κακό χωριό τα λίγα σπίτια» ή «μικρό χωριό – κακοί γειτόνοι»). Ανέδειξε μετέωρα που δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε καμία σοβαρή σκηνή του κόσμου, ούτε καν σαν καθαρίστριες ή ταξιθέτριες, γιατί αυτές οι αξιοσέβαστες δουλειές προϋποθέτουν εργατικότητα, επιμέλεια, συνέπεια, ακρίβεια, επιμονή κι υπομονή, ενώ οι σύγχρονοι …αστερίες μήτε να αρθρώσουν δεν ξέρουν καλά-καλά, όμως το να …πηδούν από κρεβάτι σε καναπέ κι από καναπέ στα «μαξιλάρια ξαπλωμένοι μασώντας τη μαστίχα» το γνωρίζουν λίαν καλώς.

Αυτά τα σύντομα και διόλου κακεντρεχή για την λεγομένη «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» μέσα στην οποία εντάσσεται και διακρίνεται αυτό το χοροθεατρικό διαμάντι που ανεβαίνει στο θέατρο ΠΚ. Ως κριτικός δεν «χαρίζω κάστανα» κι είμαι μάλλον πικρόχολος, χωρίς βεβαίως να κινούμαι από ταπεινά ιδιοτελή κίνητρα και χωρίς να διατηρώ προσωπικές βεντέτες με κανέναν. Ε, λοιπόν, σε αυτήν την παράσταση, ουδέν το μεμπτόν ή ατελές βρήκα να παρατηρήσω. Ούτε καν για να πω κι εγώ ότι έκανα τη δουλειά μου, ως αυστηρός κριτικός θεάτρου (τρομάρα μου! Οι τίτλοι μας μαράνανε. Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι «όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε» και μόνον η τιμιότητα, η δημιουργικότητα και ο υγιής ανταγωνισμός μπορούν να συμβάλλουν στην πρόοδο ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου…).

Όλα τέλεια, αρμονικά και αγαστά. «Μ’ ακούς;». Σ’ ακούμε, βεβαίως, πεντακάθαρα και ξάστερα. Μήνυμα ελήφθη. Όβερ. Μην το χάσετε. Θα χαθείτε στα θολά ενυδρεία της θεατρικής μας πραγματικότητας με τα παραχορτασμένα και ξεχειλωμένα «ιερά τέρατα». Και κάτι τέτοιο δεν νομίζω ότι σας αξίζει αγαπητοί αναγνώστες μου. Οι έχοντες «λερωμένη τη φωλιά» τους δεν με διαβάζουν, ούτως ή άλλως. Ας τους αγνοήσουμε λοιπόν κι εμείς κι ας επιμείνουμε στην ποιότητα (ομού κι αντάμα με τον Μεγάλο Αλεξανδρινό πανέλληνα ποιητή μας Κωστή Πέτρου Φωτιάδου Καβάφη).

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

http://www.pktheater.gr/index.php?target=play&alias=%CE%9C%27%20%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82

Η χοροθεατρική ομάδα DiZgravity παρουσιάζει το έργο «Μ’ ακούς» για δεύτερη συνεχή χρονιά. Μετά από τις sold out παραστάσεις στο El Convento Del Arte, το έργο παρουσιάστηκε στο 15ο Φεστιβάλ Χορού Ελλήνων Χορογράφων στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης με μεγάλη επιτυχία και φέτος επανέρχεται εμπλουτισμένο για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο ΠΚ.

 

Λίγα λόγια για το έργο:

Η παράσταση αντικατοπτρίζει το σήμερα καθώς παρακολουθεί την καθημερινότητα μιας οικογένειας αντιμέτωπη με τη βίαιη οικονομική κρίση και φωτίζει τα προβλήματα που αυτή φέρνει στην επιφάνεια.

 

Πώς αντιλαμβάνονται τα παιδιά τα κοινωνικά προβλήματα μέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον; Πώς επιδρά πάνω τους το εκπαιδευτικό σύστημα; Τι κάνει ένας πατέρας όταν βρεθεί αντιμέτωπος με συνεχείς μειώσεις στο μισθό του; Πώς επηρεάζονται οι σχέσεις σε ένα ζευγάρι που έχει να αντιμετωπίσει καθημερινά ζητήματα διαβίωσης; Τι είναι βία εν τέλει; Προσωπικό ζήτημα, οικογενειακό ή κοινωνικό;

 

Το έργο «Μ’ ακούς» πραγματεύεται τη βία όλων των ειδών και δίνει φόρο τιμής στα θύματά του.

 

Συντελεστές:

Ερμηνεύουν: Μαρία Βασιλειάδη, Βαλεντίνη-Ελένη Βεκκίνι, Φλώρα Καραβελατζή, Βλοτίνα Νουλέλλη, Αρετή Σταμπόγλη, Μεταξία Ταμπούρλου, Δημήτρης Τσικούρας, Πωλίνα Χαλά

Θεατρικό έργο: Χριστίνα Μητροπούλου

Σκηνοθεσία: Τάνυα Βασδάρη

Χορογραφίες: Τάνυα Βασδάρη, Τania Economo

Trailer – Φωτογραφία αφίσας:  cGc films – http://www.cgcfilms.com/

Σχεδιασμός φωτισμού : Απόστολος Τσιτσώνης

Φωτογραφίες: Ευάγγελος  Καραλής

Ενδυματολόγος: Γιάννης Περίδης

Εκτέλεση Παραγωγής: Κατερίνα Αλεξανδράκη, Steve Bart

Find us on:  / dizgravity

https://www.facebook.com/DiZgravity

Trailer: https://youtu.be/3VQc7GO9Yss

 

 

Πρεμιέρα: 4 Νοεμβρίου 2016 για λίγες παραστάσεις

Παραστάσεις: κάθε Παρασκευή στις 21.45

Τηλ. 210 9011677
Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30, μετρό Νέος Κόσμος)

www.pktheater.gr

Εισιτήρια: 10 € κανονικό, 7 € μειωμένο (ΣΕΗ, ΣΕΧΩΧΟ, ΣΕΧ, άνεργοι)

Ειδικές τιμές για γκρουπ άνω των 12 ατόμων

Προπώληση: 8 €

http://www.pktheater.gr/index.php?target=book&alias=%CE%9C%27+%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%82

Find us on:   / ΘΕΑΤΡΟ ΠΚ

Ωρες Παράστασης :

4/11/16-23/12/16 21:30

 

Τιμή Εισιτηρίου:

10.00 €

 

Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε «Γύρισα σπίτι» στο θέατρο ΠΚ

Posted by grafei on 11:48 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%b3%cf%85%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b1%cf%83%cf%80%ce%b9%cf%84%ce%b9_630x300

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η αλλοτρίωση της ανυποψίαστης γυναίκας στον μικροαστικό γάμο είναι το θέμα αυτής της μαυρόασπρης κωμωδίας του γνωστού διδύμου. Αλήθεια γιατί βραβεύτηκε μόνον ο ένας εκ των δύο με το Νόμπελ; Λεπτομέρειες θα μου πεις. Εδώ το πήρε και ο …Μπομπ Ντύλαν. Ας μην ξεχνάμε ότι την χρονιά που δόθηκε το παγκόσμιο λογοτεχνικό κύπελλο στον Ιταλό κωμωδιογράφο, η Σουηδική Ακαδημία το στέρησε από τον κατά πολύ αξιότερο Χάρολντ Πίντερ για να του το δώσει την επόμενη φορά λίγο πριν τον αποτελειώσει ο καρκίνος και καταστεί έτσι ακίνδυνος για τα θολά νερά των παγκοσμιοποιημένων πνευματικών μας πραγμάτων. Όλη η γη ένα χωριό. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν ασκώ εδώ κριτική στον θεσμό των Βραβείων Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά κυρίως στην προσπάθεια κάποιων να ελέγξουν την πανανθρώπινη συνειδητότητα και να παροχετεύσουν έτσι την υγιή δημιουργικότητα σε ακίνδυνες και ασήμαντες εν πολλοίς ομφαλοσκοπήσεις. Αρκετά μέχρι εδώ. Ας αφήσουμε τα γενικόλογα κι ας ασχοληθούμε με την παράσταση αυτού του φεμινιστικού έργου που ερμήνευσε μοναδικά με την ακρίβεια μεθυσμένου παραπατούντος κλόουν η Βάσια Βασιλείου σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσούκα. Αλήθεια, τι ήταν όλ’ αυτά τα τσαλίμια και η υπερκινητικότητα της ηθοποιού; Για να κρύβουν μήπως το παρωχημένο ενός μάλλον παλιομοδίτικου προ-φεμινιστικού κειμένου; Αν εξαιρέσεις τις όποιες κοινωνικές παθολογίες των καταλοίπων της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπως ενισχύθηκαν κι επιτάθηκαν από τον Ρωμαιοκαθολικισμό, κατά τα λοιπά το κείμενο ήταν από αναμενόμενο έως …μπανάλ. Εντάξει κυρά μου, βρήκες τον οργασμό με έναν «ξένο» συνάδελφο στο πρώτο κοντινό ξενοδοχείο και μετά αποφάσισες να γυρίσεις στην ασφάλεια και στη βολή του σπιτιού της «αγίας οικογένειας», μόνο που αυτή η αναπάντεχη αλλά προ-οικονομημένη εμπειρία σε άλλαξε και τάραξε τα λιμνάζοντα νερά των συμβάσεων. Τώρα πρέπει να φύγεις σαν τη Νόρα από το «Κουκλόσπιτο» του Ίψεν, μόνο που εκείνη δεν είχε τόσο ταπεινά κίνητρα, ήταν ηθική κι αναζητούσε την πνευματική και ψυχοσωματική της ολοκλήρωση κι όχι απλώς ένα πήδημα της κακιάς ώρας με έναν άντρα που είχε προφανώς κι εμφανώς «προβλήματα με τις γυναίκες» και ήταν εν πολλοίς «ανίκανος» με εκλάμψεις. Εντάξει, το κατανοήσαμε ότι ο σκοπός ήταν χιουμοριστικός, χωρίς όμως την εμπνευσμένη σκηνοθεσία και την εκπληκτική πραγματικά ηθοποιό, το όλον θέαμα θα ήταν από βαρετό έως ασύστατο. Είναι τόσο καλή, εκφραστική και κάτοχος των εκφραστικών της μέσων η Βάσια Βασιλείου (κυπριακής καταγωγής μήπως;) που θα της πρότεινα να πρωταγωνιστήσει σε …διαφημίσεις, γιατί μόνον έτσι θα τραβήξει την προσοχή του ευρέος κοινού και θα ανακαλύψουν οι πάντες το πληθωρικό ταλέντο της. Δυστυχώς. Λατρεύω τους νέους ανθρώπους που παλεύουν σε περιφερειακά θεατράκια σε έναν αγώνα άνισο με τους τηλεοπτικούς αστερίσκους κι …αστερίες. Το ΘΕΑΤΡΟ ΠΚ είναι ένα ζωντανό κύτταρο Πολιτισμού που τιμάει την πνευματική κίνηση του λεκανοπεδίου.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

http://www.pktheater.gr/index.php?target=play&alias=%E2%80%9C%CE%93%CF%8D%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B1%20%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9%E2%80%9D%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%9D%CF%84%CE%AC%CF%81%CE%B9%CE%BF%20%CE%A6%CE%BF%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%A6%CF%81%CE%AC%CE%BD%CE%BA%CE%B1%20%CE%A1%CE%AC%CE%BC%CE%B5

«Γύρισα Σπίτι»
των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε

Εισιτήρια : VIVA ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ

Είναι μια γυναίκα, είναι μόνη, ξεσπά, ονειρεύεται. Θέλει να δραπετεύσει, θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή μα καταλήγει πάντα στα δεδομένα της, στη βάση της. Μια πολύπλευρη προσωπικότητα που καταφέρνει να σου δώσει όλα εκείνα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις ένα μαγικό ταξίδι στον κόσμο της.
Δεν είναι μια ακόμα ιστορία. Δεν είναι μια ακόμα γυναίκα. Σίγουρα ταυτίζεσαι μα δεν είναι η φίλη σου. Σίγουρα δείχνει μια γυναίκα της διπλανής πόρτας αλλά η διπλανή σου πόρτα ποτέ δε θα τη φιλοξενούσε.
Με γρήγορες εικόνες και εναλλαγές που κρατούν το θεατή σε μία αγωνία για το τι θα ακολουθήσει , το “Γύρισα σπίτι” γίνεται η σπίθα που θα ανάψει μια πυρκαγιά συναισθημάτων. Τι μπορεί να καταφέρει αυτή η ηρωίδα; Ποιος είναι ο αθώος και ποιος ο ένοχος; ‘Εχει δίκιο ή άδικο στην όλη ιστορία;
Ένα δροσερό και πάντα επίκαιρο έργο για όλα εκείνα που τις γυναίκες απασχολούν. Ένα έργο για όλα εκείνα που οι άντρες, επιτέλους, πρέπει να μάθουν. Ερμηνευμένο από μία ηθοποιό με σκηνική εμπειρία και σκηνοθετημένο από έναν νέο που ζει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο κάπως πιο κινηματογραφικά.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Γιάννης Τσούκας
Ερμηνεία: Βάσια Βασιλείου
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Μακιγιάζ: Ελισάβετ Πέτρου
Φωτογραφίες: Τάκης Χρυσικός
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Τσούκας
Βοηθός ενδυματολόγου: Χριστίνα Ευσταθίου

Πρεμιέρα: 6 Νοεμβρίου 2016
Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 21.15 (έως τις 18/12/2016)
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τηλ. 210 9011677
Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30, μετρό Νέος Κόσμος)
www.pktheater.gr
Εισιτήρια: 10 € κανονικό, 5 € μειωμένο (φοιτητικές, άνεργοι)
Προπώληση: 8 €
Ειδικές τιμές για γκρουπ άνω των 10 ατόμων

Υπεύθυνη Επικοινωνίας-Γραφείο Τύπου:
Σοφία Καραγιάννη (6946 342815 / sofiakarayianni@gmail.com)

 

Ωρες Παράστασης :

6/11/16-18/12/16

21:15

 

Διάρκεια Παράστασης

70

Τιμή Εισιτηρίου:

8.00 €

 

"ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ" ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ ΜΠΟΥΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ

Posted by grafei on 10:24 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%85%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%80%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%b5%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%83

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σπεύδω αναφανδόν να υπερθεματίσω υπέρ της σύγχρονης νεοελληνικής δραματουργίας όταν οι συγγραφείς (επαγγελματίες ή ερασιτέχνες) διαπνέονται από ανθρωπιστικά ιδεώδη και προσπαθούν να μεταδώσουν μια νότα χαράς, αισιοδοξίας κι ελπίδας στα ζοφερά χρόνια της πολυπλόκαμης πολιτισμικής κρίσης που βιώνουμε όλοι εκόντες άκοντες («μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»).

Η Τούλα Μπούτου, αφού υπηρέτησε τον Άνθρωπο ως επιστήμων γιατρός, γίνεται τώρα και ιατρός ψυχών, συνθέτοντας μια ελαφρά μαύρη κωμωδία που ερμηνεύουν ολόψυχα οι καλλιτέχνες του Θεάτρου Ελπίδα. Μακριά από δήθεν λογιωτατισμούς, ψευτοδιανοουμενισμούς και μεταμοντέρνες αρλούμπες, η ερασι-τεχνία της συγγραφέως σε συνδυασμό με την πολύπλευρη καλλιέργειά της, τον άριστο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας και τη φιλάνθρωπη χιουμοριστική της στάση απέναντι στα πρόσωπα, στα πράγματα και στις καταστάσεις που μας βαραίνουν, αναπηδά αβίαστο το γέλιο του θεατή, που ψυχ-αγωγείται και προβληματίζεται ταυτόχρονα, ενόσω του μεταγγίζεται από σκηνής η χαρά της ζωής και μια ηθική στάση απέναντι στα αδιέξοδα, που είναι πρώτα εσωτερικά και μετά εξωτερικεύονται. Επιτέλους, πρέπει να κατανοήσουμε ότι στα Χρόνια της Κρίσης, μόνον οι δημιουργικώς εξελισσόμενοι θα αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών και θα επιβιώσουν με αισιοδοξία κι ευγνωμοσύνη που πηγάζει από την εσωτερική κυτταρική χαρά του καθημερινού βιώματος αυτού του θαύματος που λέγεται Ζωή και μόνον ένας γιατρός με σαράντα χρόνια κλινική πείρα μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό καλύτερα από έναν άλλον.

Η Τούλα Μπούτου κατατάσσεται επάξια στη χορεία των αξιοθαύμαστων ιατρών-θεατρικών συγγραφέων, όπως κι ο πανάξιος Χρήστος Ναούμ. Εκ μέρους της Ανθρωπότητας, τους ευγνωμονούμε.

Δείτε τις «Αναπάντεχες κλήσεις». Δεν θα χάσετε. Θα φύγετε ανανεωμένοι. Όσο κατεθλιμμένοι και να είστε, δια του ιαματικού γέλωτος θα θεραπευθείτε και θα διαχειριστείτε τις δεξιότητες και τα ταλέντα σας με αποτελεσματικότερο τρόπο.

  Άξιοι όλοι οι συντελεστές αυτής της ευοίωνης παράστασης:

Σκηνοθεσία: Χάρης Γεωργιάδης
Σκηνικά-Κοστούμια: ΜαριλέναΜέλη
Μουσική: SissyRada
Στίχοι: Τούλα Μπούτου
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Γεωργιάδης
Φωτισμοί: Στάθης Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: ΜαριλέναΜέλη
Videoπροβολή: Νεκτάριος Μπουτεράκος

Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Βαμβακούσης

Παίζουν:
Μανώλης Δεστούνης
Νίτα Παγώνη
Αυγερινός Σουλόπουλος
Μαριλένα Μέλη
Γιάννης Διακονικόλας

Παραστάσεις:
Παρασκευή 9:00 μ.μ. – Σάββατο & Κυριακή 8:00 μ.μ.
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Εισιτήρια: Κανονικό 12€ – Συνταξιούχων και άνω των 60 ετών 10€

Φοιτητικό, Ανέργων, Ομαδικό 7€

Προπώληση στο ταμείο του θεάτρου: Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης 2, 10433 Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6945262890 και 2108816780

Μετά χαράς να δω και να ξαναδώ θεάματα σαν αυτό που δεν προσβάλλουν την αισθητική μου. Γιατί τι άλλο είναι η κακογουστιά παρά άγνοια και ανηθικότητα; Ενώ το καλό είναι και ωραίο και χαρίζει αισθητική ηδονή στον αποδέκτη-συνδημιουργό. Ας παινέψουμε το Καλό μπας και πληθύνει.     Ίδωμεν!!!

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Διάφορες Επιλογές Πέτρος (Ευθύμη Φιλίππου) στο «Θέατρο Τέχνης»

Posted by grafei on 09:51 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b5%cf%83%ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%ad%cf%87%ce%bd%ce%b7%cf%821 Μόνο το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή και τα αιρετικά κείμενα του Ζενέ είναι τόσο ωμά και σκληρά που ακόμα κι ο Αρτώ θα σκιρτούσε. Αμήχανοι οι θεατές αυτού του ρεσιτάλ-one man show, όπου κάπου μεταξύ σχιζοειδούς παράνοιας και διαλειμμάτων ενσυναίσθησης ένας άντρας περιγράφει φοβερά και τρομερά μίση και ενδοοικογενειακά πάθη με τη μεγαλύτερη απάθεια του κόσμου (εδώ θαύμασα τον ηθοποιό Χρήστο Στεργιόγλου). Όμως παρά τα ωραία τραγούδια, τα καλώς ερμηνευμένα από τον άξιο θεατράνθρωπο, παρέμεινε ασυμπλήρωτο το «δια ταύτα». Έτσι, χωρίς κάθαρση, χωρίς καν τον τραγικόν «έλεον και φόβον», το τερατώδες και αποτρόπαιον παραμένει σκηνικώς αδικαίωτο. Κι αυτό δείχνει παραστατικά το απότομο κόψιμο του λόγου και της ίδιας της θεατρικής πράξης. Μετέωρο το δρώμενο, αναιτιολόγητο, κακαίσθητο, αντιαισθητικό κι άχρηστο αν πολλοίς. Εκτός εάν στο λεγόμενο μεταμοντέρνο είναι υλικό παράστασης ακόμα και τα σκουπίδια από την ανακύκλωση. Όπως σε μια νεοϋορκέζικη γκαλερί, ένας ευφυής επισκέπτης άφησε τον καφέ του στο πάτωμα, μπροστά από μια άδεια εκθεσειακή θέση κι όλοι (οι άσχετοι, οι περίεργοι, οι δήθεν) το φωτογράφιζαν λες κι επρόκειτο για έργο υψηλής Τέχνης. Έλεος πια. Είπαμε «θεωρίες του Χάους», αύξηση της εντροπίας του συστήματος, εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές, αν όμως χάσουμε τελείως το μέτρο της Λογικής, τότε κανένας μίτος της Αριάδνης δεν θα αρκεί για να μας βγάλει από τον πανανθρώπινο λαβύρινθο του παρηκμασμένου πολιτισμού μας. Φυσικά και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Παρά μόνον να επισημαίνουμε τα παραστρατήματα, τα ολισθήματα και να εργαζόμεθα για ένα φωτεινότερο μέλλον. Το θέατρο είναι μια ομοιοπαθητική ομαδική ψυχοθεραπεία κι ως τέτοιο καλώς και δείχνει προβάλλοντάς τα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής. Ας υπάρχει όμως και υποψία θεραπείας εκτός από την απλή ανάγνωση του ιστορικού. Ας υπάρχει έστω διάγνωση. Όχι «όπου τρελός κι η μοίρα του» (παράφραση της γνωστής παροιμίας). Όχι ο κάθε καρακαϋμένος, κατατρεγμένος (από τον ίδιον τον εαυτό του, πρωτίστως) να διεκδικεί τα πρωτεία του ήρωος, γιατί τότε έχουμε χάσει και τον μπούσουλα και το παιχνίδι, και τη μπάλα βεβαίως. Να διευκρινίσω ότι δεν σοκάρομαι πια από τίποτα και πρεσβεύω υπέρ πάντων την ελεύθερη έκφραση. Στα πλαίσια ακριβώς αυτά εκφράζω την απορία μου. «Απορία ψάλτου βηξ». Και μη χειρότερα! Τι άλλο θα δούμε ακόμα;

ΑΑΑ, ερώτηση: γιατί το εν λόγω θέαμα έχει τρεις διαφορετικές καταχωρήσεις στον επίσημο διαδικτυακό τόπο του «Θεάτρου Τέχνης»; Πρόκειται για τρεις διαφορετικές παραστάσεις; Είναι (νομίζουν) τόσο προκλητικό το θέμα που θα κλωνοποιηθεί, θα πολλαπλασιαστεί και θα κατακυριεύσει την γην; Έλεος. Ακόμα και άγγελος κολάζεται με τόση κακογουστιά.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

 

http://www.theatro-technis.gr/diafores-epiloges-petros-efthimi-filippou/

 

Διάφορες Επιλογές Πέτρος (Ευθύμη Φιλίππου)

Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση. Ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου.

Η Αργυρώ Χιώτη (ομάδα VASISTAS) και ο Ευθύμης Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»), συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016), προσκαλώντας τον Χρήστο Στέργιογλου στο Θέατρο Τέχνης σε έναν μονόλογο για δύο αδέρφια και μια κασέτα.

Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου

Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη

Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης

Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης

Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη

Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας

Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Πρεμιέρα 2 Νοεμβρίου 2016

Φρυνίχου 14, Πλάκα

τηλ: 2103222464 & 2103236732

προπώληση: www.viva.gr

Παραστάσεις: Τετάρτη- Πέμπτη-Κυριακή  21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου

Τιμές εισιτηριων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων

http://www.theatro-technis.gr/13-tragoudia-ke-mia-adelfoktonia-sto-theatro-technis/

13 τραγούδια και μια αδελφοκτονία στο Θέατρο Τέχνης

Μια φτηνή ανδρική κολόνια, ένα ψηλό σκαμπό, ένα πιάνο στο βάθος. Αυτά σε περιμένουν, μπαίνοντας στο θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου, για να δεις την τρίτη συνεργασία της Αργυρώς Χιώτη με τον Ευθύμη Φιλίππου. Ο τίτλος του διηγήματος, που παρουσιάζεται, ήδη «προβληματικός», ασαφής:«Διάφορες επιλογές Πέτρος». Η σύσταση: «Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους» σου εξάπτει τη φαντασία, όπως επίσης και η ανυπαρξία οποιουδήποτε σκηνικού.

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Χρήστος Στέργιογλου, ο Βασίλης (ένα όνομα που δεν μαθαίνουμε ποτέ), καθηγητής μαθηματικών, θα ανεβεί στο σκαμπό και με ένα φως στο πρόσωπό του, θα μας διηγηθεί πώς σκότωσε τον μεγάλο του αδελφό Πέτρο, 53 ετών. Θα μας παρουσιάσει με εξονυχιστική λεπτομέρεια το τριήμερο που πέρασε με το πτώμα. Στο ενδιάμεσο θα μας τραγουδήσει 13 αγαπημένα ελληνικά τραγούδια, που περιλαμβάνονται στην κασέτα που του είχε χαρίσει ο αδελφός του και έχουν αλλά και δεν έχουν σχέση με την ιστορία, με τα δύο αδέλφια. Μια σχέση εξουσιαστική, ερωτική, διεστραμμένη. Όλα αυτά με τον ήρωά μας καθηλωμένο, σε γκρο πλαν, σε ένα χώρο γυμνό, βίαιο, σε κοντινή απόσταση από τους θεατές. Ο χώρος ανοίγει με έναν τρόπο, ο ήρωας κλείνεται με έναν άλλο.

Τι είδαμε; Μία συναρπαστική ωριαία ταινία με έντονες λανθιμικές αναφορές, μια άρρωστη σχέση, μια αλλόκοτη τριήμερη συνύπαρξη με έναν νεκρό, ένα ταξίδι στα όρια της αγάπης, ένα ανοικτό κείμενο με πολλές ερμηνείες και αναπάντητα ερωτηματικά. Ο λόγος λοιπόν στους πρωταγωνιστές, τον Χρήστο Στέργιογλου και την Αργυρώ Χιώτη, τους οποίους «ανακρίναμε» γι’ αυτό το φονικό, λίγο μετά την γενική τους πρόβα:

Αργυρώ Χιώτη: Αυτή τη φορά, στην τρίτη συνεργασία μας με τον Ευθύμη, τα πράγματα δεν έγιναν, όπως τις προηγούμενες φορές. Το συγκεκριμένο έργο μου το έκανε παραγγελιά ο Ευθύμης. Στην αρχή δεν υπήρχε καν το διήγημα. Αυτό που ήθελε ο Ευθύμης είναι να κάνουμε μια παράσταση με ελληνικά τραγούδια και πρωταγωνιστή τον Χρήστο Στέργιογλου. Μου άρεσε πολύ η ιδέα και προχωρήσαμε.

Χρήστος Στέργιογλου: Ο Ευθύμης ήρθε και με βρήκε πέρσι τον Ιανουάριο. Έπαιζα ακόμη τον Γαλιλαίο στο Εθνικό Θέατρο. Συμφωνήσαμε και ύστερα προέκυψε το διήγημα. Η αρχική ιδέα ήταν να υπάρχει μια κόντρα ανάμεσα στο κείμενο και τα ελληνικά τραγούδια που θα παρουσιάζονταν εμβόλιμα. Ένας χαρακτήρας αναλαμβάνει να μας διηγηθεί την ιστορία, να μας πει τα τραγούδια.

 

Α.Χ.: Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε στη συνέχεια, ήταν να γυμνώσουμε τα πράγματα. Να είναι όσον το δυνατόν πιο καθαρός αυτός ο άνθρωπος. Γι’ αυτό δεν χρησιμοποιήσαμε σκηνικά. Θέλαμε μέσα από μια γωνία να δημιουργηθεί ένα «στρίμωγμα», το οποίο θα επιτρέψει στον κάθε θεατή να φτιάξει την δική του ιστορία, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, να κάνει το δικό του ταξίδι μέσα από την αφήγηση του ήρωά μας. Η φαντασία είναι πολύ ισχυρό πράγμα και εμείς θελήσαμε να την ενεργοποιήσουμε με κάθε τρόπο. Είναι ωραίο να φτιάχνεις εικόνες από τις λέξεις που λέει ο χαρακτήρας.

Χ.Σ.: Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου. Μπήκαμε μαζί με την Αργυρώ και κολυμπήσαμε, χωρίς σωσίβιο. Η κατάσταση είναι απόλυτα γυμνή και αυτό προκαλεί ακόμη περισσότερο ζόρι για να την προσεγγίσεις. Αν μάλιστα θεωρήσουμε ότι η υπόθεση είναι μια καθημερινή ιστορία, τα πάντα γίνονται περισσότερο εφιαλτικά. Όταν μάλιστα δεν αναλύονται τα κίνητρα, οι σχέσεις, το προϋπάρχον περιβάλλον, το στοίχημα είναι πιο σύνθετο για τον ηθοποιό. Είναι η δεύτερη εμπειρία μου με κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου, μετά τον «Κυνόδοντα». Αυτό που διακρίνω εγώ στα έργα του Ευθύμη είναι η εφιαλτική καθημερινότητα. Αυτός ο εφιάλτης των σχέσεων, της οικογένειας, για το πώς φτάνει κανείς στα άκρα, που φαίνεται εντελώς φυσιολογικό, ο φασισμός που υπάρχει γύρω μας είναι βασικοί άξονες των κειμένων του, είναι τα στοιχεία που τα κάνει γοητευτικά. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσω ότι αυτή η δεύτερη εμπειρία μου από τον κόσμο του Ευθύμη είναι πιο έντονη σε σχέση με τον «Κυνόδοντα». Προχωρά σε άλλες διαστάσεις εδώ, που έχουν να κάνουν με τη φαντασία και με την πραγματικότητα. Ο Κυνόδοντας πατούσε μόνο στην πραγματικότητα. Υπάρχει μια αμηχανία εδώ, όσον αφορά το πώς συμπεριφέρεσαι σε ένα πτώμα, η οποία στη συνέχεια αίρεται.

Α.Χ.: Αυτό που χαρακτηρίζει τον Ευθύμη είναι η αφόρητη κυριολεξία του κειμένου. Έχει απόλυτο δίκιο ο Χρήστος στις παραμέτρους που αναφέρει. Η ιστορία που μας αφηγείται, μπορώ να σου πω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αυτό που με συγκινεί πάντα στην γραφή του Ευθύμη, αυτό που θέλαμε ήταν να βγουν στην επιφάνεια τα άλλα επίπεδα, οι άλλες πτυχές που κρύβονται πίσω από τα λόγια. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε κι εδώ. Ο Ευθύμης δεν μένει, ούτε τον ενδιαφέρει το γιατί των πραγμάτων. Αναζητά άλλα πράγματα, ψηλαφεί την καθημερινή πίεση των χαρακτήρων του. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη η σκηνική «γύμνια» της παράστασης. Αν προσθέταμε οτιδήποτε, θα κατεύθυνε τους θεατές κάπου αλλού.

Χ.Σ.: Θεωρώ πολύ όμορφο, πολύ έξυπνο, που δεν γνωρίζουμε τίποτε για το παρελθόν των αδελφών. Αρχίζουμε με τη δολοφονία του ενός. Και τα πάντα έχουν να κάνουν με αυτή την τριήμερη συνεύρεση ζωντανού και νεκρού αδελφού. Δεν υπάρχει πριν και δεν υπάρχει μετά, δεν υπάρχει δηλαδή μια αρχή και δεν υπάρχει ένα τέλος. Και μένεις με το ερώτημα, αν αυτή είναι η καθημερινότητα του χαρακτήρα μας. Τα πάντα μένουν ανοικτά στο τέλος. Εκεί βρίσκεται η ευφυΐα του έργου, του συγγραφέα. Γι’ αυτό και ο στόχος μας με την Αργυρώ ήταν να δουλέψουμε την κυριολεξία του λόγου. Όσο πιο κυριολεκτικός είναι ο λόγος, τόσο καλύτερα θα κατανοήσει ο θεατής τα γεγονότα της ιστορία μας.

Α.Χ.: Κυριολεξία και ρυθμός. Άρα μουσική και στον λόγο του πρωταγωνιστή. Γι’ αυτό είναι τόσο καθαρό το έργο μας στη φόρμα του. Όλο το έργο είναι μια παρτιτούρα και πρέπει να την ακολουθείς με ευλάβεια. Και δεν έχει να κάνει αυτό μόνο με τα τραγούδια. Είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις εις πέρας με έναν τρόπο οργανικό κάτι τόσο δύσκολο, γυμνό και καθαρό. Ο Χρήστος τα καταφέρνει περίφημα. Σκέψου ότι παρακολουθείς όλο αυτό το σύνθετο πράγμα και στο τέλος συγκινείσαι από την ερμηνεία του, από τον τρόπο που υπηρετεί το κείμενο, που φωτίζει τις σκοτεινές πτυχές του.

Χ.Σ.: Συμπέσαμε απόλυτα με την Αργυρώ, όσον αφορά την πρόθεση και τον στόχο μας. Και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο, όταν συνεργάζεσαι με τον άλλο για πρώτη φορά. Συμβαίνει συνήθως σε ομάδες, που έχουν μάθει να δουλεύουν αρκετό καιρό με έναν κοινό προσανατολισμό. Εγώ αισθάνομαι ότι έχουμε μεγάλη συγγένεια. Το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό. Ο μόνος μου τρόπος να ανοιχτώ σε αυτό το κείμενο ήταν να πατήσω στις νότες του, στον ρυθμό του. Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη παρτιτούρα, που δεν έχει να κάνει μόνο με τις λέξεις, αλλά και με τα βλέμματα, με τις αναπνοές. Υπάρχει μια αυστηρότητα, που όμως εμένα μου προσφέρει ελευθερία. Γιατί μέσα από την πειθαρχία, είσαι ελεύθερος. Πρέπει να πατάς κάπου για να είσαι πραγματικά ελεύθερος.

Χ.Σ.: Όσον αφορά τα τραγούδια, τα έχει επιλέξει το θύμα για τον αδελφό του. Το πιο παλιό είναι του 1952, το πιο πρόσφατο του 1979. Του έχει φτιάξει μια κασέτα να την ακούει στο αυτοκίνητο, όπου και όποτε θέλει. Είναι ένα δώρο. Σίγουρα τα τραγούδια κρύβουν αγάπη. Υπάρχει σίγουρα μια αντιδιαστολή αισθημάτων, σε σχέση με τις πράξεις που ακολουθούν. Εκεί πατήσαμε.

Α.Χ.: Μέσα από τα τραγούδια, ανοίγουν ρωγμές, παραθυράκια, όπου οτιδήποτε μπορούμε να ονομάσουμε συναίσθημα, λυρικότητα βρίσκει πεδίο έκφρασης. Οπότε από τη μία έχεις κάτι που είναι στεγνό και σκληρό, την αψάδα της καθημερινότητας, αυτές τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας που βάζει ο Ευθύμης, που δεν έχουν σημασία ουσιαστικά και αφορούν αυτόν τον άνθρωπο που είναι σαν να εκτελεί. Ξαφνικά έρχονται τα τραγούδια, μέσα από τα οποία συνδέονται οι άνθρωποι, επικοινωνούν, εκφράζονται. Υπάρχει αυτή η αντιδιαστολή, η αντίφαση ανάμεσα στο λόγο και τα τραγούδια. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει όμως μια υπόγεια, νοηματική σύνδεση. Νομίζω λοιπόν, ότι με έναν ασυναίσθητο τρόπο, δεν είναι τυχαία η σειρά των τραγουδιών, του τι λένε. Με έναν τρόπο, το καθένα από αυτά προχωρά την ιστορία. Υπάρχει όμως και μια άλλη σκοπιά, που έχει να κάνει με τον τρόπο που όλοι μας έχουμε βιώσει αυτά τα τραγούδια, που έχουν να κάνουν με την οικογένεια, το αγαπημένο θέμα του Ευθύμη Φιλίππου. Έχουν συγκεκριμένο ύφος κι αισθητική. Σχολιάζουν κάτι συγκεκριμένο. Φέρουν μια εποχή, αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση και συμπεριφορά. Ο Ευθύμης υποστηρίζει ότι αυτό το κείμενο μιλά για τα όρια της αγάπης. Αυτά θέλει να ανιχνεύσει, με έναν τρόπο διαφορετικό, που έχει να κάνει με τι τύπου είναι αυτά τα τραγούδια. Παλιότερα δεν θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια παράσταση. Εννοώ να διαχειριστούμε το βίωμα που φέρουμε όλοι, μέσα από αυτή τη μουσική, χωρίς να το κρίνουμε. Ο Ευθύμης δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να κοροϊδέψουμε αυτά τα τραγούδια. Δεν υπάρχει καμιά ειρωνεία λοιπόν, τίποτε αστείο.

Γιώργος Μητρόπουλος

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

«Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης
Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης
Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου

Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν
Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ: 2103222464 & 2103236732 | προπώληση: www.viva.gr
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη & Κυριακή 21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων
Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.

http://gr.euronews.com/2016/11/02/13-songs-and-a-murder

 

http://www.theatro-technis.gr/enas-monologos-gia-dio-aderfia-ke-mia-kaseta/

Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα

Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα
Γ. Κ. Καρατζάς

Ο έμπειρος ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου, μόνος πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου, στο νέο έργο του Ευθύμη Φιλίππου «Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
«Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα
τον ουρανό θα ντύσω
και τ’ όνομά σου αθάνατο
στην πέτρα θα κεντήσω»

Χιλιοτραγουδισμένο το παραπάνω τετράστιχο του Νίκου Γκάτσου από την «Αθήνα» του Μάνου Χατζιδάκι. Σε πρώτη εκτέλεση, ο Στέλιος Καζαντζίδης (1961) με φωνητικά της Μαρινέλλας. Για να ακολουθήσουν η Νανά Μούσχουρη και ο Γιάννης Βιογιατζής.

Το τραγούδι «Αθήνα» μαζί με άλλα 12 -μεταξύ των οποίων «Το σκαλοπάτι σου» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Εγώ το πλουσιόπαιδο» του Μανώλη Χιώτη, «Δε με νοιάζει» του Μίμη Πλέσσα και το «Εγώ να δεις» του Τάκη Μουσαφίρη- στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης με τη φωνή του Χρήστου Στέργιογλου (και τον Θανάση Τσαουσέλη στο πιάνο) στο «Διάφορες Επιλογές Πέτρος» του Ευθύμη Φιλίππου, που ανεβαίνει από τις 2 Νοεμβρίου.

Ο Χρήστος Στέργιογλου σε ένα έργο του Ευθύμη Φιλίππου. Τι και πώς, το ερώτημα. Αλλά, ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Πρόκειται, για «ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου».

Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στην Αργυρώ Χιώτη (γνωστή από τη δουλειά της στη θεατρική ομάδα VASISTAS). Η τελευταία δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάται και συνεργάζεται με τον Ευθύμη Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»). Σύμφωνα με τα δεδομένα της θεατρικής αγοράς οι δύο τους -η σκηνοθέτιδα και ο συγγραφέας- συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016). Αυτή τη φορά, στη σχέση τους εισέρχεται και ο έμπειρος Χρήστος Στέργιογλου. Θα είναι οι τρεις τους και μαζί τους «ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα». Ας πάμε όμως και ένα βήμα πιο πέρα: «Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση».

Ο Χρήστος Στέργιογλου είναι το κατάλληλο πρόσωπο· ένα πρόσωπο εργαλείο. Ο γεννημένος το 1952 στο Διδυμότειχο του Έβρου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης φοιτήσει στο ΗΒ Studio της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης και έχει λάβει μέρος σε πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, μεταξύ των οποίων: «Ορέστης» του Ευριπίδη (σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά), «Ο Αμπιγέρ» του Ρ. Χάργουντ (σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη), «Κοκτέιλ πάρτυ» του Τ.Σ. Έλιοτ (σκηνοθεσία Β. Μαυρομάτη), «Οκτώ γυναίκες» του Ρ. Τομά (σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου), «Ορέστεια» του Αισχύλου (σκηνοθεσία Γ. Κόκκου), «Άμλετ» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Μ. Μαρμαρινού), «Δον Ζουάν» του Μολιέρου (σκηνοθεσία Α. Βουτσινά) και «Όπερα της πεντάρας» του Μ. Μπρεχτ (σκηνοθεσία Ζ. Ντασσέν).

Βραβεύτηκε με το Βραβείο Α΄ Ανδρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2002 και με το Βραβείο Β΄ Ανδρικού ρόλου στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία το 2006.

http://www.protothema.gr/city-stories/article/623556/enas-monologos-gia-duo-aderfia-kai-mia-kaseta/

 

«ΣΙΛΩΑΜ» του Ιάκωβου Καμπανέλλη ή δανεικές ζωές σαρακοφαγωμένες από τις ενοχές τής επιβίωσης σε καιρούς θανατερούς

Posted by grafei on 17:00 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

siloam1

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

«Μα τι άραγε θα ωφεληθεί ο άνθρωπος ακόμα κι αν έχει κερδίσει τον κόσμον όλον όταν απολέσει την ψυχήν αυτού;» (σε ελεύθερη απόδοση από τον Ευαγγελιστή Μάρκο η’ 34 – θ’ 1). Αυτό το μοτίβο επανερχόταν συνεχώς στο μυαλό μου παρακολουθώντας την πρεμιέρα της διπλής πρεμιέρας δύο πρωτόπαιχτων έργων του συχωρεμένου θεατρικού συγγραφέα και ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη. Δανεικές ζωές, προδοσίες, ξένα πάθη και οικείες ρουφιανιές, καταλαλιά και κατασυκοφάντηση των πάντων στον ιερό βωμό της επιβιώσεως πάση θυσία ακόμα και πατώντας επί πτωμάτων… αλλά πάνω απ’ όλα οι δυσεπίλυτες ενοχές που κυνηγάνε μέχρι τον τάφο όσους κατέδωσαν τους άλλους για να γυρίσουν οι ίδιοι στο σπιτικό τους προκειμένου να σμίξουν με τις γυναίκες και να γεννοβολήσουν τα έρμα παιδιά τους… για να σώσουν το σπόρο τους, να τον πολλαπλασιάσουν, να πληθύνουν κατακυριεύοντας τη γη και – προπάντων – να μη χαθεί το είδος των καταδοτών, των δοσιλόγων και των ξεπουλημένων, των παραδόπιστων…

Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γράφει το ερεβώδες θεατρικό έργο «Κρυφός Ήλιος» το 1952 στον ίδιο ισημερινό με το «Κεκλεισμένων των θυρών» (1944) του Σαρτ και την «Παρεξήγηση» (1943) του Καμύ, που απηχούν εδώ, όπως και οι «Δούλες» (1947) αλλά όχι και το «Μπαλκόνι» του Ζενέ (που γράφτηκε σε δύο εκδοχές το 1955 και το 1960). Όσο όμως κι αν πατάει στην διεθνή κι εγχώρια δραματουργία, ο «πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου» έχει στιγμές υψηλής, αυθεντικής δραματικής έντασης σε αυτό το σκληρό πρωτόλειό του, που θα ικανοποιούσε από αισθητικής πλευράς και τον Αντονέν Αρτώ και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Τόσο ερεβώδη τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής όταν πετάνε το σώμα, το ανθρώπινο πάσχον κορμί, στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Από εκεί και μετά ο καθένας είναι μόνος με το ένστικτο της επιβίωσης και το πύρινο παρασυμπαθητικό σύστημα που εμφωλεύει στην σπονδυλική του στήλη. Όσο κι αν θέλει να ωραιοποιήσει την τεχνητή, πλαστή ενότητα των παραδόπιστων εγκλείστων που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, η ντοστογιεφσκική αποκάλυψη του «προδότη» μέσα στον κάθε έναν από αυτούς δεν αφήνει περιθώρια για ουτοπικές φυγές κι επικλήσεις στην ανώτερη φύση του Ανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος κι από ζώο όταν χάνει τον έλεγχο της ζωής του, δεν ελπίζει πια σε κανέναν «βίο» κι η πολιτεία του περιορίζεται στο να του εξασφαλίσει την «βιοτή» τής επιβίωσης. Και μόνον όποιος έχει προδώσει μπορεί να καταδυθεί στα βάθη εκείνα που ούτε οι εκπεσόντες άγγελοι δεν επισκέπτονται δυο φορές. «Ο νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω»!!! Γιατί δεν μπορούμε να διαβάζουμε επιφανειακώς τα κείμενα.
Η Συνείδηση, αυτό το σαράκι της ανθρώπινης ψυχής, αυτός ο ιός, ο μύκητας και το βακτηρίδιο, είναι πρωταγωνιστής και στο μέχρι πρότινος χαμένο μονόπρακτο «Σιλωάμ» (1951), μόνο που εδώ οδηγεί τον κατεστραμμένο ήρωα σε αυτοκτονική έξοδο προς το Φως, μακριά από το «σπήλαιο τών Ιδεών» του Πλάτωνα-Σωκράτη. Υψηλή συμβολικότητα του φορτισμένου θεατρικού λόγου, που αγγίζει τα όρια του βερμπαλισμού, κάτι που στοιχειώνει και το τέλος του προηγούμενου (στην παράσταση) έργου. Όσο όμως κι αν θέλει ο καλός και άξιος δραματουργός να ρίξει στάχτη στα μάτια του θεατή, η πικρή αλήθεια είναι τόσο ζοφερή που δεν μαζεύεται με ωραία λόγια, καμία ωραιοποίηση δεν απαλύνει την πετρωμένη Ευριδίκη, την άφωνη Άλκηστι, την στήλη άλατος που κάποτε ήτανε η γυναίκα του Λωτ. Πέρα από θρησκείες και ιδεολογήματα πάσης φύσεως, η ανθρώπινη κατάσταση και ο ασυμμάζευτος ανθρώπινος ψυχισμός, ο ακαταλόγιστος κι ο απρόβλεπτος είναι το θέμα του φιλάνθρωπου ουμανιστή Ιάκωβου Καμπανέλλη. Κι αυτό το αγγίζει σχεδόν με το γάντι, μέσα από τριανταφυλλένια φίλτρα και σχεδόν «εξ απαλών ονύχων» μωρού που αρνείται την ενηλικίωση.

%cf%83%ce%b9%ce%bb%cf%89%ce%b1%ce%bc2

Ο θεατρικός συγγραφέας είναι ποιητής, όταν είναι σημαντικός και ευαγγελίζεται την ουτοπική φυγή σε ευ-τοπίες όπου κανείς δεν έχει ακόμα ταξιδέψει, όμως η δουλειά του πνευματικού εργάτη είναι να τις οραματιστεί μπας και κάποτε υλοποιηθούν. Τιμούμε τον Ιάκωβο Καμπανέλλη για τα δύο έργα του αυτά, την φιλόστοργη κόρη του Κατερίνα, τον καθηγητή Γιώργο Πεφάνη που τα ανέσυρε από τη σκόνη της Λήθης, τον σκηνοθέτη Γιώργο Γιανναράκο που τα δίδαξε ευθαρσώς και όλους τους καλλιτέχνες που συνήργησαν σε αυτό το από σκηνής μάθημα, των επαρκών θεατών συνδημιουργούντων.

%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%89%ce%b2%ce%bf%cf%82%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%cf%83Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) έζησε έγκλειστος στο Μαουτχάουζεν από το 1943 έως το 1945. Γύρισε στην Ελλάδα μεσούντος του σπαρακτικού αιμοβόρικου Εμφυλίου Πολέμου. Στο υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» του Καρόλου Κουν ανδρώθηκε καλλιτεχνικά κι έγινε αυτός που δημιούργησε πάνω απ’ όλα τον εαυτό του. Το έργο είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου και ο μύθος έπεται. «Πάντα ματαιότης τα εγκόσμια». Μένει όμως το πείσμα και η περηφάνια ότι παλέψαμε, ότι προσπαθήσαμε παρ’ όλες αυτές τις αντιξοότητες να παραμείνουμε Άνθρωποι. Κι αυτό είναι το μήνυμα του «Σιλωάμ» (που σημαίνει τον Αγγελιαφόρο) κατά Ιάκωβον Καμπανέλλην, τον νέον ευαγγελιστήν ενός μέλλοντος φωτεινότερου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι όλα αυτά που ακολούθησαν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://www.theatrotzenikarezi.com/deltaepsilonupsilontauepsilonrhoalpha-taurhoiotataueta-sigmaiotalambdaomegaalphamu.html

Ιάκωβου Καμπανέλλη : «ΣΙΛΩΑΜ» Δύο άπαιχτα έργα του Καμπανέλλη σε πρώτη παρουσίαση στο Θέατρο Τζένη Καρέζη από τον Οκτώβριο 2016 Στρατόπεδο Μαουτχάουζεν: Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι. όσο μεγαλύτερη η πράξη, τόσο πιο ασφυκτικό το δίλημμα.

 

Τα δύο μονόπρακτα ανεβαίνουν με
ενιαίο τίτλο «Σιλωάμ»,
σε σκηνοθεσία Γιώργου Γιανναράκου,
σκηνικά-κοστούμια Λαλούλα Χρυσικοπούλου,
μουσική  Κώστα Μαντζώρου,
φωτισμούς Αργύρη Θέο
και επιμέλεια κίνησης Δήμο Αμπράζη,

ενώ τους συγκλονιστικούς ρόλους επωμίζονται οι ηθοποιοι
Γιώργος Γιαννούτσος,
Δημήτρης Κανέλλος,
 Ερρίκος Λίτσης,
 Ευθύμιος Ξυπολυτάς, 
Κωνσταντίνος Πλεμμένος
Κώστας Φαλελάκης. 

Δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Κρυφός Ήλιος» (1952) και «Σιλωάμ» (1951), από τα πρώτα θεατρικά έργα του συγγραφέα, με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό του στο χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen, θα ανέβουν για πρώτη φορά στη σκηνή, από τον ερχόμενο Οκτώβριο 2016, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.
Δύο νεανικά έργα του Καμπανέλλη αποδεικνύονται διαχρονικά και απόλυτα σημερινά, αγγίζοντας κατευθείαν το βάθος της ανθρώπινης φύσης και των επιλογών που θα ορίσουν τελικά το ποιόν του καθένα μας, που θα ορίσουν τον Άνθρωπο. Το ταλέντο και η ευαισθησία επιτρέπουν στο νεαρό Καμπανέλλη να πάει πέρα από τους πραγματικούς χαρακτήρες με τους οποίους μοιράστηκε τον εγκλεισμό και να δημιουργήσει αιώνιες φιγούρες. Οι ήρωές του είμαστε όλοι σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού των αξιών όπου κάθε πράξη αναπόδραστα διαμορφώνει το μέλλον της κοινωνίας μας.

«Ο Κρυφός Ήλιος» είχε χαθεί για πολλά χρόνια και ανακαλύφθηκε στην αποθήκη του σπιτιού του συγγραφέα από τον καθ. Γιώργο Πεφάνη (δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2005). Το «Σιλωάμ» αποτελεί την πρώτη γραφή του μονόπρακτου του Καμπανέλλη «η Οδός» και τα χειρόγραφα βρέθηκαν πρόσφατα από την κόρη του συγγραφέα Κατερίνα Καμπανέλλη.

Στον «Κρυφό Ήλιο», έργο ευρύ και πυκνό, με λεπτομερή περιγραφή του χώρου δράσης (κελιού του Μαουτχάουζεν), της κατάστασης και των προσώπων, οι ανατριχιαστικές περιγραφές εναλλάσσονται με ψυχολογικά παιχνίδια μεταξύ των κρατούμενων (ο Γιαπωνέζος, ο Κλέφτης, ο Γιατρός, ο Φαγιάς, ο Καλόγερος, ο Επιθεωρητής), που ψάχνουν ανάμεσά τους τον Προδότη. Ποιος πρόδωσε; Όλοι; Κανείς; Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι.
Με την αναζήτηση του προδότη ως βασικό μοχλό της δράσης, ο Καμπανέλλης περιγράφει τα πρόσωπά του με αδυναμίες και αρετές, σκοτεινές και φωτεινές στιγμές, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικού εγκλεισμού και μεγάλων διλημμάτων και με κεντρικό ερώτημα όχι το «ποιος», αλλά τα αίτια, το περιεχόμενο και την ηθική βάση των πράξεων του ανθρώπου, όταν αυτός βρίσκεται σε ακραίες καταστάσεις φόβου και απελπισίας. Σκιαγραφεί το πρόσωπο του ύπουλου αλλά και τρομαγμένου ανθρώπου για να ‘σκάψει’ ακόμα βαθύτερα στην ίδια την ουσία της ύπαρξης, της ανθρώπινης κρίσης και εν τέλει, να αναδείξει την αξία του διλήμματος στην περιπέτεια της συγκρότησης συνείδησης.
Στο «Σιλωάμ» (απεσταλμένος), τέσσερις σκιώδεις τραγικές υπάρξεις, ανώνυμοι (ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Τέταρτος), δηλαδή κανείς και όλοι, ζουν στην συντέλεια του κόσμου, σε ένα κελί όπου κανείς δεν μπαίνει. Ούτε οι δεσμοφύλακες. Εκεί, στα έσχατα της απελπισίας, καταφεύγει ένας κρατούμενος (ο νοσοκόμος), για να κερδίσει λίγη ακόμη ζωή. Η απεγνωσμένη αναζήτηση της ελευθερίας συνοδεύεται από ένα ξέσπασμα για τον απόντα Θεό και μια έκρηξη εκδίκησης για την δολοφονική μηχανή.

Ο κορυφαίος Έλληνας μεταπολεμικός θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) αιχμαλωτίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί το 1943, σε ηλικία είκοσι ετών, και παρέμεινε κρατούμενος στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας. Οποιαδήποτε ώρα θα μπορούσε να εκτελεστεί. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1945, στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά από την τρίχρονη έγκλειστη ζωή στην κοινότητα των χιλιάδων μελλοθανάτων, μετά από το βίωμα της έσχατης ανθρώπινης αποκτήνωσης, αλλά και τις πράξεις αλληλεγγύης, γενναιότητας και σοφίας των κρατούμενων, ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε παρά να δώσει φωνή σε υπάρξεις και χαρακτήρες με τους οποίους είχε μοιραστεί μια ακραία πραγματικότητα.
Παραγωγή: GoodHeart Productions
Οι φωτό είναι της Ερμινέ Αλεξάνδρας Τζαρουγκιάν
———————————————-
Επικοινωνία: Δέσποινα Ερρίκου, τηλ: 6944 613 607

 

Πρόγραμμα Παραστάσεων
ΔEYΤΕΡΑ  9’15

ΤΡΙΤΗ      9’15

Τιμές Εισιτηρίων:

Γενική είσοδος 15 ευρώ
Άνεργοι, μαθητές, φοιτητές θεατρικών σπουδών  8 ευρώ
Φοιτητές, πολύτεκνοι και ΑΜΕΑ 12 ευρώ
Σχολεία 6 ευρώ
Group 20 ατόμων και πάνω 10 ευρώ

        Θέατρο ”ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ” ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 3, ΑΘΗΝΑ Tηλ. 2103636144 – 2103625520 -2103644921                                                                                     Fax: 210 36 11 061   
 site: www.theatrotzenikarezi.com

e-mail: theatre_karezi@hotmail.com

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας