Ντάριο Φο – Φράνκα Ράμε «Γύρισα σπίτι» στο θέατρο ΠΚ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η αλλοτρίωση της ανυποψίαστης γυναίκας στον μικροαστικό γάμο είναι το θέμα αυτής της μαυρόασπρης κωμωδίας του γνωστού διδύμου. Αλήθεια γιατί βραβεύτηκε μόνον ο ένας εκ των δύο με το Νόμπελ; Λεπτομέρειες θα μου πεις. Εδώ το πήρε και ο …Μπομπ Ντύλαν. Ας μην ξεχνάμε ότι την χρονιά που δόθηκε το παγκόσμιο λογοτεχνικό κύπελλο στον Ιταλό κωμωδιογράφο, η Σουηδική Ακαδημία το στέρησε από τον κατά πολύ αξιότερο Χάρολντ Πίντερ για να του το δώσει την επόμενη φορά λίγο πριν τον αποτελειώσει ο καρκίνος και καταστεί έτσι ακίνδυνος για τα θολά νερά των παγκοσμιοποιημένων πνευματικών μας πραγμάτων. Όλη η γη ένα χωριό. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δεν ασκώ εδώ κριτική στον θεσμό των Βραβείων Νόμπελ Λογοτεχνίας, αλλά κυρίως στην προσπάθεια κάποιων να ελέγξουν την πανανθρώπινη συνειδητότητα και να παροχετεύσουν έτσι την υγιή δημιουργικότητα σε ακίνδυνες και ασήμαντες εν πολλοίς ομφαλοσκοπήσεις. Αρκετά μέχρι εδώ. Ας αφήσουμε τα γενικόλογα κι ας ασχοληθούμε με την παράσταση αυτού του φεμινιστικού έργου που ερμήνευσε μοναδικά με την ακρίβεια μεθυσμένου παραπατούντος κλόουν η Βάσια Βασιλείου σε σκηνοθεσία Γιάννη Τσούκα. Αλήθεια, τι ήταν όλ’ αυτά τα τσαλίμια και η υπερκινητικότητα της ηθοποιού; Για να κρύβουν μήπως το παρωχημένο ενός μάλλον παλιομοδίτικου προ-φεμινιστικού κειμένου; Αν εξαιρέσεις τις όποιες κοινωνικές παθολογίες των καταλοίπων της πρώην Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όπως ενισχύθηκαν κι επιτάθηκαν από τον Ρωμαιοκαθολικισμό, κατά τα λοιπά το κείμενο ήταν από αναμενόμενο έως …μπανάλ. Εντάξει κυρά μου, βρήκες τον οργασμό με έναν «ξένο» συνάδελφο στο πρώτο κοντινό ξενοδοχείο και μετά αποφάσισες να γυρίσεις στην ασφάλεια και στη βολή του σπιτιού της «αγίας οικογένειας», μόνο που αυτή η αναπάντεχη αλλά προ-οικονομημένη εμπειρία σε άλλαξε και τάραξε τα λιμνάζοντα νερά των συμβάσεων. Τώρα πρέπει να φύγεις σαν τη Νόρα από το «Κουκλόσπιτο» του Ίψεν, μόνο που εκείνη δεν είχε τόσο ταπεινά κίνητρα, ήταν ηθική κι αναζητούσε την πνευματική και ψυχοσωματική της ολοκλήρωση κι όχι απλώς ένα πήδημα της κακιάς ώρας με έναν άντρα που είχε προφανώς κι εμφανώς «προβλήματα με τις γυναίκες» και ήταν εν πολλοίς «ανίκανος» με εκλάμψεις. Εντάξει, το κατανοήσαμε ότι ο σκοπός ήταν χιουμοριστικός, χωρίς όμως την εμπνευσμένη σκηνοθεσία και την εκπληκτική πραγματικά ηθοποιό, το όλον θέαμα θα ήταν από βαρετό έως ασύστατο. Είναι τόσο καλή, εκφραστική και κάτοχος των εκφραστικών της μέσων η Βάσια Βασιλείου (κυπριακής καταγωγής μήπως;) που θα της πρότεινα να πρωταγωνιστήσει σε …διαφημίσεις, γιατί μόνον έτσι θα τραβήξει την προσοχή του ευρέος κοινού και θα ανακαλύψουν οι πάντες το πληθωρικό ταλέντο της. Δυστυχώς. Λατρεύω τους νέους ανθρώπους που παλεύουν σε περιφερειακά θεατράκια σε έναν αγώνα άνισο με τους τηλεοπτικούς αστερίσκους κι …αστερίες. Το ΘΕΑΤΡΟ ΠΚ είναι ένα ζωντανό κύτταρο Πολιτισμού που τιμάει την πνευματική κίνηση του λεκανοπεδίου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
«Γύρισα Σπίτι»
των Ντάριο Φο και Φράνκα Ράμε
Εισιτήρια : VIVA ΓΥΡΙΣΑ ΣΠΙΤΙ
Είναι μια γυναίκα, είναι μόνη, ξεσπά, ονειρεύεται. Θέλει να δραπετεύσει, θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή μα καταλήγει πάντα στα δεδομένα της, στη βάση της. Μια πολύπλευρη προσωπικότητα που καταφέρνει να σου δώσει όλα εκείνα που χρειάζεσαι για να ξεκινήσεις ένα μαγικό ταξίδι στον κόσμο της.
Δεν είναι μια ακόμα ιστορία. Δεν είναι μια ακόμα γυναίκα. Σίγουρα ταυτίζεσαι μα δεν είναι η φίλη σου. Σίγουρα δείχνει μια γυναίκα της διπλανής πόρτας αλλά η διπλανή σου πόρτα ποτέ δε θα τη φιλοξενούσε.
Με γρήγορες εικόνες και εναλλαγές που κρατούν το θεατή σε μία αγωνία για το τι θα ακολουθήσει , το “Γύρισα σπίτι” γίνεται η σπίθα που θα ανάψει μια πυρκαγιά συναισθημάτων. Τι μπορεί να καταφέρει αυτή η ηρωίδα; Ποιος είναι ο αθώος και ποιος ο ένοχος; ‘Εχει δίκιο ή άδικο στην όλη ιστορία;
Ένα δροσερό και πάντα επίκαιρο έργο για όλα εκείνα που τις γυναίκες απασχολούν. Ένα έργο για όλα εκείνα που οι άντρες, επιτέλους, πρέπει να μάθουν. Ερμηνευμένο από μία ηθοποιό με σκηνική εμπειρία και σκηνοθετημένο από έναν νέο που ζει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο κάπως πιο κινηματογραφικά.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Γιάννης Τσούκας
Ερμηνεία: Βάσια Βασιλείου
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Μακιγιάζ: Ελισάβετ Πέτρου
Φωτογραφίες: Τάκης Χρυσικός
Μουσική επιμέλεια: Γιάννης Τσούκας
Βοηθός ενδυματολόγου: Χριστίνα Ευσταθίου
Πρεμιέρα: 6 Νοεμβρίου 2016
Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 21.15 (έως τις 18/12/2016)
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τηλ. 210 9011677
Θέατρο ΠΚ (Κασομούλη 30, μετρό Νέος Κόσμος)
www.pktheater.gr
Εισιτήρια: 10 € κανονικό, 5 € μειωμένο (φοιτητικές, άνεργοι)
Προπώληση: 8 €
Ειδικές τιμές για γκρουπ άνω των 10 ατόμων
Υπεύθυνη Επικοινωνίας-Γραφείο Τύπου:
Σοφία Καραγιάννη (6946 342815 / sofiakarayianni@gmail.com)
|
Ωρες Παράστασης : 6/11/16-18/12/16 |
21:15 |
Διάρκεια Παράστασης
70
Τιμή Εισιτηρίου:
8.00 €
"ΑΝΑΠΑΝΤΕΧΕΣ ΚΛΗΣΕΙΣ" ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ ΜΠΟΥΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΠΙΔΑΣ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπεύδω αναφανδόν να υπερθεματίσω υπέρ της σύγχρονης νεοελληνικής δραματουργίας όταν οι συγγραφείς (επαγγελματίες ή ερασιτέχνες) διαπνέονται από ανθρωπιστικά ιδεώδη και προσπαθούν να μεταδώσουν μια νότα χαράς, αισιοδοξίας κι ελπίδας στα ζοφερά χρόνια της πολυπλόκαμης πολιτισμικής κρίσης που βιώνουμε όλοι εκόντες άκοντες («μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά»).
Η Τούλα Μπούτου, αφού υπηρέτησε τον Άνθρωπο ως επιστήμων γιατρός, γίνεται τώρα και ιατρός ψυχών, συνθέτοντας μια ελαφρά μαύρη κωμωδία που ερμηνεύουν ολόψυχα οι καλλιτέχνες του Θεάτρου Ελπίδα. Μακριά από δήθεν λογιωτατισμούς, ψευτοδιανοουμενισμούς και μεταμοντέρνες αρλούμπες, η ερασι-τεχνία της συγγραφέως σε συνδυασμό με την πολύπλευρη καλλιέργειά της, τον άριστο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας και τη φιλάνθρωπη χιουμοριστική της στάση απέναντι στα πρόσωπα, στα πράγματα και στις καταστάσεις που μας βαραίνουν, αναπηδά αβίαστο το γέλιο του θεατή, που ψυχ-αγωγείται και προβληματίζεται ταυτόχρονα, ενόσω του μεταγγίζεται από σκηνής η χαρά της ζωής και μια ηθική στάση απέναντι στα αδιέξοδα, που είναι πρώτα εσωτερικά και μετά εξωτερικεύονται. Επιτέλους, πρέπει να κατανοήσουμε ότι στα Χρόνια της Κρίσης, μόνον οι δημιουργικώς εξελισσόμενοι θα αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των καιρών και θα επιβιώσουν με αισιοδοξία κι ευγνωμοσύνη που πηγάζει από την εσωτερική κυτταρική χαρά του καθημερινού βιώματος αυτού του θαύματος που λέγεται Ζωή και μόνον ένας γιατρός με σαράντα χρόνια κλινική πείρα μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό καλύτερα από έναν άλλον.
Η Τούλα Μπούτου κατατάσσεται επάξια στη χορεία των αξιοθαύμαστων ιατρών-θεατρικών συγγραφέων, όπως κι ο πανάξιος Χρήστος Ναούμ. Εκ μέρους της Ανθρωπότητας, τους ευγνωμονούμε.
Δείτε τις «Αναπάντεχες κλήσεις». Δεν θα χάσετε. Θα φύγετε ανανεωμένοι. Όσο κατεθλιμμένοι και να είστε, δια του ιαματικού γέλωτος θα θεραπευθείτε και θα διαχειριστείτε τις δεξιότητες και τα ταλέντα σας με αποτελεσματικότερο τρόπο.
Άξιοι όλοι οι συντελεστές αυτής της ευοίωνης παράστασης:
Σκηνοθεσία: Χάρης Γεωργιάδης
Σκηνικά-Κοστούμια: ΜαριλέναΜέλη
Μουσική: SissyRada
Στίχοι: Τούλα Μπούτου
Μουσική επιμέλεια: Χάρης Γεωργιάδης
Φωτισμοί: Στάθης Αναστασίου
Βοηθός σκηνοθέτη: ΜαριλέναΜέλη
Videoπροβολή: Νεκτάριος Μπουτεράκος
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Βαμβακούσης
Παίζουν:
Μανώλης Δεστούνης
Νίτα Παγώνη
Αυγερινός Σουλόπουλος
Μαριλένα Μέλη
Γιάννης Διακονικόλας
Παραστάσεις:
Παρασκευή 9:00 μ.μ. – Σάββατο & Κυριακή 8:00 μ.μ.
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά
Εισιτήρια: Κανονικό 12€ – Συνταξιούχων και άνω των 60 ετών 10€
Φοιτητικό, Ανέργων, Ομαδικό 7€
Προπώληση στο ταμείο του θεάτρου: Αριστοτέλους 53 & Σμύρνης 2, 10433 Αθήνα
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6945262890 και 2108816780
Μετά χαράς να δω και να ξαναδώ θεάματα σαν αυτό που δεν προσβάλλουν την αισθητική μου. Γιατί τι άλλο είναι η κακογουστιά παρά άγνοια και ανηθικότητα; Ενώ το καλό είναι και ωραίο και χαρίζει αισθητική ηδονή στον αποδέκτη-συνδημιουργό. Ας παινέψουμε το Καλό μπας και πληθύνει. Ίδωμεν!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Διάφορες Επιλογές Πέτρος (Ευθύμη Φιλίππου) στο «Θέατρο Τέχνης»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μόνο το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή και τα αιρετικά κείμενα του Ζενέ είναι τόσο ωμά και σκληρά που ακόμα κι ο Αρτώ θα σκιρτούσε. Αμήχανοι οι θεατές αυτού του ρεσιτάλ-one man show, όπου κάπου μεταξύ σχιζοειδούς παράνοιας και διαλειμμάτων ενσυναίσθησης ένας άντρας περιγράφει φοβερά και τρομερά μίση και ενδοοικογενειακά πάθη με τη μεγαλύτερη απάθεια του κόσμου (εδώ θαύμασα τον ηθοποιό Χρήστο Στεργιόγλου). Όμως παρά τα ωραία τραγούδια, τα καλώς ερμηνευμένα από τον άξιο θεατράνθρωπο, παρέμεινε ασυμπλήρωτο το «δια ταύτα». Έτσι, χωρίς κάθαρση, χωρίς καν τον τραγικόν «έλεον και φόβον», το τερατώδες και αποτρόπαιον παραμένει σκηνικώς αδικαίωτο. Κι αυτό δείχνει παραστατικά το απότομο κόψιμο του λόγου και της ίδιας της θεατρικής πράξης. Μετέωρο το δρώμενο, αναιτιολόγητο, κακαίσθητο, αντιαισθητικό κι άχρηστο αν πολλοίς. Εκτός εάν στο λεγόμενο μεταμοντέρνο είναι υλικό παράστασης ακόμα και τα σκουπίδια από την ανακύκλωση. Όπως σε μια νεοϋορκέζικη γκαλερί, ένας ευφυής επισκέπτης άφησε τον καφέ του στο πάτωμα, μπροστά από μια άδεια εκθεσειακή θέση κι όλοι (οι άσχετοι, οι περίεργοι, οι δήθεν) το φωτογράφιζαν λες κι επρόκειτο για έργο υψηλής Τέχνης. Έλεος πια. Είπαμε «θεωρίες του Χάους», αύξηση της εντροπίας του συστήματος, εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές, αν όμως χάσουμε τελείως το μέτρο της Λογικής, τότε κανένας μίτος της Αριάδνης δεν θα αρκεί για να μας βγάλει από τον πανανθρώπινο λαβύρινθο του παρηκμασμένου πολιτισμού μας. Φυσικά και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Παρά μόνον να επισημαίνουμε τα παραστρατήματα, τα ολισθήματα και να εργαζόμεθα για ένα φωτεινότερο μέλλον. Το θέατρο είναι μια ομοιοπαθητική ομαδική ψυχοθεραπεία κι ως τέτοιο καλώς και δείχνει προβάλλοντάς τα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής. Ας υπάρχει όμως και υποψία θεραπείας εκτός από την απλή ανάγνωση του ιστορικού. Ας υπάρχει έστω διάγνωση. Όχι «όπου τρελός κι η μοίρα του» (παράφραση της γνωστής παροιμίας). Όχι ο κάθε καρακαϋμένος, κατατρεγμένος (από τον ίδιον τον εαυτό του, πρωτίστως) να διεκδικεί τα πρωτεία του ήρωος, γιατί τότε έχουμε χάσει και τον μπούσουλα και το παιχνίδι, και τη μπάλα βεβαίως. Να διευκρινίσω ότι δεν σοκάρομαι πια από τίποτα και πρεσβεύω υπέρ πάντων την ελεύθερη έκφραση. Στα πλαίσια ακριβώς αυτά εκφράζω την απορία μου. «Απορία ψάλτου βηξ». Και μη χειρότερα! Τι άλλο θα δούμε ακόμα;
ΑΑΑ, ερώτηση: γιατί το εν λόγω θέαμα έχει τρεις διαφορετικές καταχωρήσεις στον επίσημο διαδικτυακό τόπο του «Θεάτρου Τέχνης»; Πρόκειται για τρεις διαφορετικές παραστάσεις; Είναι (νομίζουν) τόσο προκλητικό το θέμα που θα κλωνοποιηθεί, θα πολλαπλασιαστεί και θα κατακυριεύσει την γην; Έλεος. Ακόμα και άγγελος κολάζεται με τόση κακογουστιά.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.theatro-technis.gr/diafores-epiloges-petros-efthimi-filippou/
Διάφορες Επιλογές Πέτρος (Ευθύμη Φιλίππου)
Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση. Ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου.
Η Αργυρώ Χιώτη (ομάδα VASISTAS) και ο Ευθύμης Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»), συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016), προσκαλώντας τον Χρήστο Στέργιογλου στο Θέατρο Τέχνης σε έναν μονόλογο για δύο αδέρφια και μια κασέτα.
Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης
Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης
Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου
Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ
Πρεμιέρα 2 Νοεμβρίου 2016
Φρυνίχου 14, Πλάκα
τηλ: 2103222464 & 2103236732
προπώληση: www.viva.gr
Παραστάσεις: Τετάρτη- Πέμπτη-Κυριακή 21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου
Τιμές εισιτηριων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων
http://www.theatro-technis.gr/13-tragoudia-ke-mia-adelfoktonia-sto-theatro-technis/
13 τραγούδια και μια αδελφοκτονία στο Θέατρο Τέχνης
Μια φτηνή ανδρική κολόνια, ένα ψηλό σκαμπό, ένα πιάνο στο βάθος. Αυτά σε περιμένουν, μπαίνοντας στο θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου, για να δεις την τρίτη συνεργασία της Αργυρώς Χιώτη με τον Ευθύμη Φιλίππου. Ο τίτλος του διηγήματος, που παρουσιάζεται, ήδη «προβληματικός», ασαφής:«Διάφορες επιλογές Πέτρος». Η σύσταση: «Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους» σου εξάπτει τη φαντασία, όπως επίσης και η ανυπαρξία οποιουδήποτε σκηνικού.
Λίγα λεπτά αργότερα, ο Χρήστος Στέργιογλου, ο Βασίλης (ένα όνομα που δεν μαθαίνουμε ποτέ), καθηγητής μαθηματικών, θα ανεβεί στο σκαμπό και με ένα φως στο πρόσωπό του, θα μας διηγηθεί πώς σκότωσε τον μεγάλο του αδελφό Πέτρο, 53 ετών. Θα μας παρουσιάσει με εξονυχιστική λεπτομέρεια το τριήμερο που πέρασε με το πτώμα. Στο ενδιάμεσο θα μας τραγουδήσει 13 αγαπημένα ελληνικά τραγούδια, που περιλαμβάνονται στην κασέτα που του είχε χαρίσει ο αδελφός του και έχουν αλλά και δεν έχουν σχέση με την ιστορία, με τα δύο αδέλφια. Μια σχέση εξουσιαστική, ερωτική, διεστραμμένη. Όλα αυτά με τον ήρωά μας καθηλωμένο, σε γκρο πλαν, σε ένα χώρο γυμνό, βίαιο, σε κοντινή απόσταση από τους θεατές. Ο χώρος ανοίγει με έναν τρόπο, ο ήρωας κλείνεται με έναν άλλο.
Τι είδαμε; Μία συναρπαστική ωριαία ταινία με έντονες λανθιμικές αναφορές, μια άρρωστη σχέση, μια αλλόκοτη τριήμερη συνύπαρξη με έναν νεκρό, ένα ταξίδι στα όρια της αγάπης, ένα ανοικτό κείμενο με πολλές ερμηνείες και αναπάντητα ερωτηματικά. Ο λόγος λοιπόν στους πρωταγωνιστές, τον Χρήστο Στέργιογλου και την Αργυρώ Χιώτη, τους οποίους «ανακρίναμε» γι’ αυτό το φονικό, λίγο μετά την γενική τους πρόβα:
Αργυρώ Χιώτη: Αυτή τη φορά, στην τρίτη συνεργασία μας με τον Ευθύμη, τα πράγματα δεν έγιναν, όπως τις προηγούμενες φορές. Το συγκεκριμένο έργο μου το έκανε παραγγελιά ο Ευθύμης. Στην αρχή δεν υπήρχε καν το διήγημα. Αυτό που ήθελε ο Ευθύμης είναι να κάνουμε μια παράσταση με ελληνικά τραγούδια και πρωταγωνιστή τον Χρήστο Στέργιογλου. Μου άρεσε πολύ η ιδέα και προχωρήσαμε.
Χρήστος Στέργιογλου: Ο Ευθύμης ήρθε και με βρήκε πέρσι τον Ιανουάριο. Έπαιζα ακόμη τον Γαλιλαίο στο Εθνικό Θέατρο. Συμφωνήσαμε και ύστερα προέκυψε το διήγημα. Η αρχική ιδέα ήταν να υπάρχει μια κόντρα ανάμεσα στο κείμενο και τα ελληνικά τραγούδια που θα παρουσιάζονταν εμβόλιμα. Ένας χαρακτήρας αναλαμβάνει να μας διηγηθεί την ιστορία, να μας πει τα τραγούδια.
Α.Χ.: Αυτό που προσπαθήσαμε να κάνουμε στη συνέχεια, ήταν να γυμνώσουμε τα πράγματα. Να είναι όσον το δυνατόν πιο καθαρός αυτός ο άνθρωπος. Γι’ αυτό δεν χρησιμοποιήσαμε σκηνικά. Θέλαμε μέσα από μια γωνία να δημιουργηθεί ένα «στρίμωγμα», το οποίο θα επιτρέψει στον κάθε θεατή να φτιάξει την δική του ιστορία, να εξάγει τα δικά του συμπεράσματα, να κάνει το δικό του ταξίδι μέσα από την αφήγηση του ήρωά μας. Η φαντασία είναι πολύ ισχυρό πράγμα και εμείς θελήσαμε να την ενεργοποιήσουμε με κάθε τρόπο. Είναι ωραίο να φτιάχνεις εικόνες από τις λέξεις που λέει ο χαρακτήρας.
Χ.Σ.: Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, κατά τη γνώμη μου. Μπήκαμε μαζί με την Αργυρώ και κολυμπήσαμε, χωρίς σωσίβιο. Η κατάσταση είναι απόλυτα γυμνή και αυτό προκαλεί ακόμη περισσότερο ζόρι για να την προσεγγίσεις. Αν μάλιστα θεωρήσουμε ότι η υπόθεση είναι μια καθημερινή ιστορία, τα πάντα γίνονται περισσότερο εφιαλτικά. Όταν μάλιστα δεν αναλύονται τα κίνητρα, οι σχέσεις, το προϋπάρχον περιβάλλον, το στοίχημα είναι πιο σύνθετο για τον ηθοποιό. Είναι η δεύτερη εμπειρία μου με κείμενο του Ευθύμη Φιλίππου, μετά τον «Κυνόδοντα». Αυτό που διακρίνω εγώ στα έργα του Ευθύμη είναι η εφιαλτική καθημερινότητα. Αυτός ο εφιάλτης των σχέσεων, της οικογένειας, για το πώς φτάνει κανείς στα άκρα, που φαίνεται εντελώς φυσιολογικό, ο φασισμός που υπάρχει γύρω μας είναι βασικοί άξονες των κειμένων του, είναι τα στοιχεία που τα κάνει γοητευτικά. Πρέπει μάλιστα να ομολογήσω ότι αυτή η δεύτερη εμπειρία μου από τον κόσμο του Ευθύμη είναι πιο έντονη σε σχέση με τον «Κυνόδοντα». Προχωρά σε άλλες διαστάσεις εδώ, που έχουν να κάνουν με τη φαντασία και με την πραγματικότητα. Ο Κυνόδοντας πατούσε μόνο στην πραγματικότητα. Υπάρχει μια αμηχανία εδώ, όσον αφορά το πώς συμπεριφέρεσαι σε ένα πτώμα, η οποία στη συνέχεια αίρεται.
Α.Χ.: Αυτό που χαρακτηρίζει τον Ευθύμη είναι η αφόρητη κυριολεξία του κειμένου. Έχει απόλυτο δίκιο ο Χρήστος στις παραμέτρους που αναφέρει. Η ιστορία που μας αφηγείται, μπορώ να σου πω ότι δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Αυτό που με συγκινεί πάντα στην γραφή του Ευθύμη, αυτό που θέλαμε ήταν να βγουν στην επιφάνεια τα άλλα επίπεδα, οι άλλες πτυχές που κρύβονται πίσω από τα λόγια. Αυτό προσπαθήσαμε να κάνουμε κι εδώ. Ο Ευθύμης δεν μένει, ούτε τον ενδιαφέρει το γιατί των πραγμάτων. Αναζητά άλλα πράγματα, ψηλαφεί την καθημερινή πίεση των χαρακτήρων του. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητη η σκηνική «γύμνια» της παράστασης. Αν προσθέταμε οτιδήποτε, θα κατεύθυνε τους θεατές κάπου αλλού.
Χ.Σ.: Θεωρώ πολύ όμορφο, πολύ έξυπνο, που δεν γνωρίζουμε τίποτε για το παρελθόν των αδελφών. Αρχίζουμε με τη δολοφονία του ενός. Και τα πάντα έχουν να κάνουν με αυτή την τριήμερη συνεύρεση ζωντανού και νεκρού αδελφού. Δεν υπάρχει πριν και δεν υπάρχει μετά, δεν υπάρχει δηλαδή μια αρχή και δεν υπάρχει ένα τέλος. Και μένεις με το ερώτημα, αν αυτή είναι η καθημερινότητα του χαρακτήρα μας. Τα πάντα μένουν ανοικτά στο τέλος. Εκεί βρίσκεται η ευφυΐα του έργου, του συγγραφέα. Γι’ αυτό και ο στόχος μας με την Αργυρώ ήταν να δουλέψουμε την κυριολεξία του λόγου. Όσο πιο κυριολεκτικός είναι ο λόγος, τόσο καλύτερα θα κατανοήσει ο θεατής τα γεγονότα της ιστορία μας.
Α.Χ.: Κυριολεξία και ρυθμός. Άρα μουσική και στον λόγο του πρωταγωνιστή. Γι’ αυτό είναι τόσο καθαρό το έργο μας στη φόρμα του. Όλο το έργο είναι μια παρτιτούρα και πρέπει να την ακολουθείς με ευλάβεια. Και δεν έχει να κάνει αυτό μόνο με τα τραγούδια. Είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις εις πέρας με έναν τρόπο οργανικό κάτι τόσο δύσκολο, γυμνό και καθαρό. Ο Χρήστος τα καταφέρνει περίφημα. Σκέψου ότι παρακολουθείς όλο αυτό το σύνθετο πράγμα και στο τέλος συγκινείσαι από την ερμηνεία του, από τον τρόπο που υπηρετεί το κείμενο, που φωτίζει τις σκοτεινές πτυχές του.
Χ.Σ.: Συμπέσαμε απόλυτα με την Αργυρώ, όσον αφορά την πρόθεση και τον στόχο μας. Και αυτό είναι κάτι πολύ δύσκολο, όταν συνεργάζεσαι με τον άλλο για πρώτη φορά. Συμβαίνει συνήθως σε ομάδες, που έχουν μάθει να δουλεύουν αρκετό καιρό με έναν κοινό προσανατολισμό. Εγώ αισθάνομαι ότι έχουμε μεγάλη συγγένεια. Το θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό. Ο μόνος μου τρόπος να ανοιχτώ σε αυτό το κείμενο ήταν να πατήσω στις νότες του, στον ρυθμό του. Υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη παρτιτούρα, που δεν έχει να κάνει μόνο με τις λέξεις, αλλά και με τα βλέμματα, με τις αναπνοές. Υπάρχει μια αυστηρότητα, που όμως εμένα μου προσφέρει ελευθερία. Γιατί μέσα από την πειθαρχία, είσαι ελεύθερος. Πρέπει να πατάς κάπου για να είσαι πραγματικά ελεύθερος.
Χ.Σ.: Όσον αφορά τα τραγούδια, τα έχει επιλέξει το θύμα για τον αδελφό του. Το πιο παλιό είναι του 1952, το πιο πρόσφατο του 1979. Του έχει φτιάξει μια κασέτα να την ακούει στο αυτοκίνητο, όπου και όποτε θέλει. Είναι ένα δώρο. Σίγουρα τα τραγούδια κρύβουν αγάπη. Υπάρχει σίγουρα μια αντιδιαστολή αισθημάτων, σε σχέση με τις πράξεις που ακολουθούν. Εκεί πατήσαμε.
Α.Χ.: Μέσα από τα τραγούδια, ανοίγουν ρωγμές, παραθυράκια, όπου οτιδήποτε μπορούμε να ονομάσουμε συναίσθημα, λυρικότητα βρίσκει πεδίο έκφρασης. Οπότε από τη μία έχεις κάτι που είναι στεγνό και σκληρό, την αψάδα της καθημερινότητας, αυτές τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας που βάζει ο Ευθύμης, που δεν έχουν σημασία ουσιαστικά και αφορούν αυτόν τον άνθρωπο που είναι σαν να εκτελεί. Ξαφνικά έρχονται τα τραγούδια, μέσα από τα οποία συνδέονται οι άνθρωποι, επικοινωνούν, εκφράζονται. Υπάρχει αυτή η αντιδιαστολή, η αντίφαση ανάμεσα στο λόγο και τα τραγούδια. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει όμως μια υπόγεια, νοηματική σύνδεση. Νομίζω λοιπόν, ότι με έναν ασυναίσθητο τρόπο, δεν είναι τυχαία η σειρά των τραγουδιών, του τι λένε. Με έναν τρόπο, το καθένα από αυτά προχωρά την ιστορία. Υπάρχει όμως και μια άλλη σκοπιά, που έχει να κάνει με τον τρόπο που όλοι μας έχουμε βιώσει αυτά τα τραγούδια, που έχουν να κάνουν με την οικογένεια, το αγαπημένο θέμα του Ευθύμη Φιλίππου. Έχουν συγκεκριμένο ύφος κι αισθητική. Σχολιάζουν κάτι συγκεκριμένο. Φέρουν μια εποχή, αναφέρονται σε μια συγκεκριμένη κοινωνική κατάσταση και συμπεριφορά. Ο Ευθύμης υποστηρίζει ότι αυτό το κείμενο μιλά για τα όρια της αγάπης. Αυτά θέλει να ανιχνεύσει, με έναν τρόπο διαφορετικό, που έχει να κάνει με τι τύπου είναι αυτά τα τραγούδια. Παλιότερα δεν θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια παράσταση. Εννοώ να διαχειριστούμε το βίωμα που φέρουμε όλοι, μέσα από αυτή τη μουσική, χωρίς να το κρίνουμε. Ο Ευθύμης δεν ήθελε σε καμιά περίπτωση να κοροϊδέψουμε αυτά τα τραγούδια. Δεν υπάρχει καμιά ειρωνεία λοιπόν, τίποτε αστείο.
Γιώργος Μητρόπουλος
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
Κείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Πιάνο: Θανάσης Τσαουσέλης
Σκηνικός Χώρος: Μπάμπης Χιώτης
Κοστούμια: Χριστίνα Κάλμπαρη
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αντώνης Αντωνόπουλος
Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου
Παίζει ο Χρήστος Στέργιογλου
Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν
Φρυνίχου 14, Πλάκα, τηλ: 2103222464 & 2103236732 | προπώληση: www.viva.gr
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη & Κυριακή 21.15 | Διάρκεια 60 λεπτά | Έως 12 Ιανουαρίου
Τιμές εισιτηρίων: 15€ κανονικό, 10€ μειωμένο, 5 Ανέργων
Η παράσταση είναι αυστηρώς ακατάλληλη για ανηλίκους.
http://gr.euronews.com/2016/11/02/13-songs-and-a-murder
http://www.theatro-technis.gr/enas-monologos-gia-dio-aderfia-ke-mia-kaseta/
Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα
Ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα
Γ. Κ. Καρατζάς
Ο έμπειρος ηθοποιός Χρήστος Στέργιογλου, μόνος πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου, στο νέο έργο του Ευθύμη Φιλίππου «Διάφορες Επιλογές Πέτρος»
«Μ’ άσπρα πουλιά και σύννεφα
τον ουρανό θα ντύσω
και τ’ όνομά σου αθάνατο
στην πέτρα θα κεντήσω»
Χιλιοτραγουδισμένο το παραπάνω τετράστιχο του Νίκου Γκάτσου από την «Αθήνα» του Μάνου Χατζιδάκι. Σε πρώτη εκτέλεση, ο Στέλιος Καζαντζίδης (1961) με φωνητικά της Μαρινέλλας. Για να ακολουθήσουν η Νανά Μούσχουρη και ο Γιάννης Βιογιατζής.
Το τραγούδι «Αθήνα» μαζί με άλλα 12 -μεταξύ των οποίων «Το σκαλοπάτι σου» του Βασίλη Τσιτσάνη, «Εγώ το πλουσιόπαιδο» του Μανώλη Χιώτη, «Δε με νοιάζει» του Μίμη Πλέσσα και το «Εγώ να δεις» του Τάκη Μουσαφίρη- στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης με τη φωνή του Χρήστου Στέργιογλου (και τον Θανάση Τσαουσέλη στο πιάνο) στο «Διάφορες Επιλογές Πέτρος» του Ευθύμη Φιλίππου, που ανεβαίνει από τις 2 Νοεμβρίου.
Ο Χρήστος Στέργιογλου σε ένα έργο του Ευθύμη Φιλίππου. Τι και πώς, το ερώτημα. Αλλά, ας τα πάρουμε όλα από την αρχή. Πρόκειται, για «ένα έργο που αποτελείται από ένα διήγημα του Ευθύμη Φιλίππου για την ακραία παρεκτροπή μιας σχέσης και την επιλογή 13 ελληνικών λαϊκών και άλλων τραγουδιών γραμμένων σε κασέτα, που διακόπτουν και συνδέουν τον πεζό λόγο. Ένας άνθρωπος μόνος που αφηγείται και τραγουδά με τη συνοδεία ενός πιάνου».
Η σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στην Αργυρώ Χιώτη (γνωστή από τη δουλειά της στη θεατρική ομάδα VASISTAS). Η τελευταία δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάται και συνεργάζεται με τον Ευθύμη Φιλίππου (συν-σεναριογράφος του Γιώργου Λάνθιμου μεταξύ άλλων στις ταινίες «Αστακός», «Άλπεις» και «Κυνόδοντας»). Σύμφωνα με τα δεδομένα της θεατρικής αγοράς οι δύο τους -η σκηνοθέτιδα και ο συγγραφέας- συνεργάζονται για τρίτη φορά μετά τα «Αίματα» (Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών, 2014) και τις «Απολογίες 4&5» (Φεστιβάλ Αθηνών 2016). Αυτή τη φορά, στη σχέση τους εισέρχεται και ο έμπειρος Χρήστος Στέργιογλου. Θα είναι οι τρεις τους και μαζί τους «ένας μονόλογος για δύο αδέρφια και μια κασέτα». Ας πάμε όμως και ένα βήμα πιο πέρα: «Μια αφήγηση, μια ομολογία, μια περιγραφή των γεγονότων που συνέβησαν εκείνο το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο αδέρφια σε μια παραθαλάσσια μικρή πόλη ή σε ένα παραθαλάσσιο μεγάλο χωριό. Μια παραβολή για την αγάπη, τη διαστρέβλωση των ορίων, την εξουσία και τη συναισθηματική εξάρτηση».
Ο Χρήστος Στέργιογλου είναι το κατάλληλο πρόσωπο· ένα πρόσωπο εργαλείο. Ο γεννημένος το 1952 στο Διδυμότειχο του Έβρου είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης. Έχει επίσης φοιτήσει στο ΗΒ Studio της Νέας Υόρκης. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης και έχει λάβει μέρος σε πολλές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, μεταξύ των οποίων: «Ορέστης» του Ευριπίδη (σκηνοθεσία Γ. Χουβαρδά), «Ο Αμπιγέρ» του Ρ. Χάργουντ (σκηνοθεσία Ν. Μαστοράκη), «Κοκτέιλ πάρτυ» του Τ.Σ. Έλιοτ (σκηνοθεσία Β. Μαυρομάτη), «Οκτώ γυναίκες» του Ρ. Τομά (σκηνοθεσία Ν. Καραθάνου), «Ορέστεια» του Αισχύλου (σκηνοθεσία Γ. Κόκκου), «Άμλετ» του Σαίξπηρ (σκηνοθεσία Μ. Μαρμαρινού), «Δον Ζουάν» του Μολιέρου (σκηνοθεσία Α. Βουτσινά) και «Όπερα της πεντάρας» του Μ. Μπρεχτ (σκηνοθεσία Ζ. Ντασσέν).
Βραβεύτηκε με το Βραβείο Α΄ Ανδρικού ρόλου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 2002 και με το Βραβείο Β΄ Ανδρικού ρόλου στα Κρατικά Κινηματογραφικά Βραβεία το 2006.
http://www.protothema.gr/city-stories/article/623556/enas-monologos-gia-duo-aderfia-kai-mia-kaseta/
«ΣΙΛΩΑΜ» του Ιάκωβου Καμπανέλλη ή δανεικές ζωές σαρακοφαγωμένες από τις ενοχές τής επιβίωσης σε καιρούς θανατερούς
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
«Μα τι άραγε θα ωφεληθεί ο άνθρωπος ακόμα κι αν έχει κερδίσει τον κόσμον όλον όταν απολέσει την ψυχήν αυτού;» (σε ελεύθερη απόδοση από τον Ευαγγελιστή Μάρκο η’ 34 – θ’ 1). Αυτό το μοτίβο επανερχόταν συνεχώς στο μυαλό μου παρακολουθώντας την πρεμιέρα της διπλής πρεμιέρας δύο πρωτόπαιχτων έργων του συχωρεμένου θεατρικού συγγραφέα και ακαδημαϊκού Ιάκωβου Καμπανέλλη. Δανεικές ζωές, προδοσίες, ξένα πάθη και οικείες ρουφιανιές, καταλαλιά και κατασυκοφάντηση των πάντων στον ιερό βωμό της επιβιώσεως πάση θυσία ακόμα και πατώντας επί πτωμάτων… αλλά πάνω απ’ όλα οι δυσεπίλυτες ενοχές που κυνηγάνε μέχρι τον τάφο όσους κατέδωσαν τους άλλους για να γυρίσουν οι ίδιοι στο σπιτικό τους προκειμένου να σμίξουν με τις γυναίκες και να γεννοβολήσουν τα έρμα παιδιά τους… για να σώσουν το σπόρο τους, να τον πολλαπλασιάσουν, να πληθύνουν κατακυριεύοντας τη γη και – προπάντων – να μη χαθεί το είδος των καταδοτών, των δοσιλόγων και των ξεπουλημένων, των παραδόπιστων…
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης γράφει το ερεβώδες θεατρικό έργο «Κρυφός Ήλιος» το 1952 στον ίδιο ισημερινό με το «Κεκλεισμένων των θυρών» (1944) του Σαρτ και την «Παρεξήγηση» (1943) του Καμύ, που απηχούν εδώ, όπως και οι «Δούλες» (1947) αλλά όχι και το «Μπαλκόνι» του Ζενέ (που γράφτηκε σε δύο εκδοχές το 1955 και το 1960). Όσο όμως κι αν πατάει στην διεθνή κι εγχώρια δραματουργία, ο «πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου» έχει στιγμές υψηλής, αυθεντικής δραματικής έντασης σε αυτό το σκληρό πρωτόλειό του, που θα ικανοποιούσε από αισθητικής πλευράς και τον Αντονέν Αρτώ και τον Μαρκήσιο ντε Σαντ. Τόσο ερεβώδη τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής όταν πετάνε το σώμα, το ανθρώπινο πάσχον κορμί, στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Από εκεί και μετά ο καθένας είναι μόνος με το ένστικτο της επιβίωσης και το πύρινο παρασυμπαθητικό σύστημα που εμφωλεύει στην σπονδυλική του στήλη. Όσο κι αν θέλει να ωραιοποιήσει την τεχνητή, πλαστή ενότητα των παραδόπιστων εγκλείστων που δεν έχουν ούτε ιερό ούτε όσιο, η ντοστογιεφσκική αποκάλυψη του «προδότη» μέσα στον κάθε έναν από αυτούς δεν αφήνει περιθώρια για ουτοπικές φυγές κι επικλήσεις στην ανώτερη φύση του Ανθρώπου. Ο άνθρωπος γίνεται χειρότερος κι από ζώο όταν χάνει τον έλεγχο της ζωής του, δεν ελπίζει πια σε κανέναν «βίο» κι η πολιτεία του περιορίζεται στο να του εξασφαλίσει την «βιοτή» τής επιβίωσης. Και μόνον όποιος έχει προδώσει μπορεί να καταδυθεί στα βάθη εκείνα που ούτε οι εκπεσόντες άγγελοι δεν επισκέπτονται δυο φορές. «Ο νοών νοείτω και ουαί τω ανοήτω»!!! Γιατί δεν μπορούμε να διαβάζουμε επιφανειακώς τα κείμενα.
Η Συνείδηση, αυτό το σαράκι της ανθρώπινης ψυχής, αυτός ο ιός, ο μύκητας και το βακτηρίδιο, είναι πρωταγωνιστής και στο μέχρι πρότινος χαμένο μονόπρακτο «Σιλωάμ» (1951), μόνο που εδώ οδηγεί τον κατεστραμμένο ήρωα σε αυτοκτονική έξοδο προς το Φως, μακριά από το «σπήλαιο τών Ιδεών» του Πλάτωνα-Σωκράτη. Υψηλή συμβολικότητα του φορτισμένου θεατρικού λόγου, που αγγίζει τα όρια του βερμπαλισμού, κάτι που στοιχειώνει και το τέλος του προηγούμενου (στην παράσταση) έργου. Όσο όμως κι αν θέλει ο καλός και άξιος δραματουργός να ρίξει στάχτη στα μάτια του θεατή, η πικρή αλήθεια είναι τόσο ζοφερή που δεν μαζεύεται με ωραία λόγια, καμία ωραιοποίηση δεν απαλύνει την πετρωμένη Ευριδίκη, την άφωνη Άλκηστι, την στήλη άλατος που κάποτε ήτανε η γυναίκα του Λωτ. Πέρα από θρησκείες και ιδεολογήματα πάσης φύσεως, η ανθρώπινη κατάσταση και ο ασυμμάζευτος ανθρώπινος ψυχισμός, ο ακαταλόγιστος κι ο απρόβλεπτος είναι το θέμα του φιλάνθρωπου ουμανιστή Ιάκωβου Καμπανέλλη. Κι αυτό το αγγίζει σχεδόν με το γάντι, μέσα από τριανταφυλλένια φίλτρα και σχεδόν «εξ απαλών ονύχων» μωρού που αρνείται την ενηλικίωση.
Ο θεατρικός συγγραφέας είναι ποιητής, όταν είναι σημαντικός και ευαγγελίζεται την ουτοπική φυγή σε ευ-τοπίες όπου κανείς δεν έχει ακόμα ταξιδέψει, όμως η δουλειά του πνευματικού εργάτη είναι να τις οραματιστεί μπας και κάποτε υλοποιηθούν. Τιμούμε τον Ιάκωβο Καμπανέλλη για τα δύο έργα του αυτά, την φιλόστοργη κόρη του Κατερίνα, τον καθηγητή Γιώργο Πεφάνη που τα ανέσυρε από τη σκόνη της Λήθης, τον σκηνοθέτη Γιώργο Γιανναράκο που τα δίδαξε ευθαρσώς και όλους τους καλλιτέχνες που συνήργησαν σε αυτό το από σκηνής μάθημα, των επαρκών θεατών συνδημιουργούντων.
Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) έζησε έγκλειστος στο Μαουτχάουζεν από το 1943 έως το 1945. Γύρισε στην Ελλάδα μεσούντος του σπαρακτικού αιμοβόρικου Εμφυλίου Πολέμου. Στο υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης» του Καρόλου Κουν ανδρώθηκε καλλιτεχνικά κι έγινε αυτός που δημιούργησε πάνω απ’ όλα τον εαυτό του. Το έργο είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου και ο μύθος έπεται. «Πάντα ματαιότης τα εγκόσμια». Μένει όμως το πείσμα και η περηφάνια ότι παλέψαμε, ότι προσπαθήσαμε παρ’ όλες αυτές τις αντιξοότητες να παραμείνουμε Άνθρωποι. Κι αυτό είναι το μήνυμα του «Σιλωάμ» (που σημαίνει τον Αγγελιαφόρο) κατά Ιάκωβον Καμπανέλλην, τον νέον ευαγγελιστήν ενός μέλλοντος φωτεινότερου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κι όλα αυτά που ακολούθησαν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Ιάκωβου Καμπανέλλη : «ΣΙΛΩΑΜ» Δύο άπαιχτα έργα του Καμπανέλλη σε πρώτη παρουσίαση στο Θέατρο Τζένη Καρέζη από τον Οκτώβριο 2016 Στρατόπεδο Μαουτχάουζεν: Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι. όσο μεγαλύτερη η πράξη, τόσο πιο ασφυκτικό το δίλημμα.
| Τα δύο μονόπρακτα ανεβαίνουν με ενιαίο τίτλο «Σιλωάμ», σε σκηνοθεσία Γιώργου Γιανναράκου, σκηνικά-κοστούμια Λαλούλα Χρυσικοπούλου, μουσική Κώστα Μαντζώρου, φωτισμούς Αργύρη Θέο και επιμέλεια κίνησης Δήμο Αμπράζη, |
ενώ τους συγκλονιστικούς ρόλους επωμίζονται οι ηθοποιοι
|
Δύο συνταρακτικά έργα του Ιάκωβου Καμπανέλλη, «Ο Κρυφός Ήλιος» (1952) και «Σιλωάμ» (1951), από τα πρώτα θεατρικά έργα του συγγραφέα, με νωπές μνήμες, παραστάσεις και βιώματα από τον εγκλεισμό του στο χιτλερικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Mauthausen, θα ανέβουν για πρώτη φορά στη σκηνή, από τον ερχόμενο Οκτώβριο 2016, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Θέατρο Τζένη Καρέζη.
Δύο νεανικά έργα του Καμπανέλλη αποδεικνύονται διαχρονικά και απόλυτα σημερινά, αγγίζοντας κατευθείαν το βάθος της ανθρώπινης φύσης και των επιλογών που θα ορίσουν τελικά το ποιόν του καθένα μας, που θα ορίσουν τον Άνθρωπο. Το ταλέντο και η ευαισθησία επιτρέπουν στο νεαρό Καμπανέλλη να πάει πέρα από τους πραγματικούς χαρακτήρες με τους οποίους μοιράστηκε τον εγκλεισμό και να δημιουργήσει αιώνιες φιγούρες. Οι ήρωές του είμαστε όλοι σε μια εποχή επαναπροσδιορισμού των αξιών όπου κάθε πράξη αναπόδραστα διαμορφώνει το μέλλον της κοινωνίας μας.
«Ο Κρυφός Ήλιος» είχε χαθεί για πολλά χρόνια και ανακαλύφθηκε στην αποθήκη του σπιτιού του συγγραφέα από τον καθ. Γιώργο Πεφάνη (δημοσιεύθηκε από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2005). Το «Σιλωάμ» αποτελεί την πρώτη γραφή του μονόπρακτου του Καμπανέλλη «η Οδός» και τα χειρόγραφα βρέθηκαν πρόσφατα από την κόρη του συγγραφέα Κατερίνα Καμπανέλλη.
Στον «Κρυφό Ήλιο», έργο ευρύ και πυκνό, με λεπτομερή περιγραφή του χώρου δράσης (κελιού του Μαουτχάουζεν), της κατάστασης και των προσώπων, οι ανατριχιαστικές περιγραφές εναλλάσσονται με ψυχολογικά παιχνίδια μεταξύ των κρατούμενων (ο Γιαπωνέζος, ο Κλέφτης, ο Γιατρός, ο Φαγιάς, ο Καλόγερος, ο Επιθεωρητής), που ψάχνουν ανάμεσά τους τον Προδότη. Ποιος πρόδωσε; Όλοι; Κανείς; Αθώοι, ένοχοι, συνένοχοι.
Με την αναζήτηση του προδότη ως βασικό μοχλό της δράσης, ο Καμπανέλλης περιγράφει τα πρόσωπά του με αδυναμίες και αρετές, σκοτεινές και φωτεινές στιγμές, μέσα σε ένα περιβάλλον ασφυκτικού εγκλεισμού και μεγάλων διλημμάτων και με κεντρικό ερώτημα όχι το «ποιος», αλλά τα αίτια, το περιεχόμενο και την ηθική βάση των πράξεων του ανθρώπου, όταν αυτός βρίσκεται σε ακραίες καταστάσεις φόβου και απελπισίας. Σκιαγραφεί το πρόσωπο του ύπουλου αλλά και τρομαγμένου ανθρώπου για να ‘σκάψει’ ακόμα βαθύτερα στην ίδια την ουσία της ύπαρξης, της ανθρώπινης κρίσης και εν τέλει, να αναδείξει την αξία του διλήμματος στην περιπέτεια της συγκρότησης συνείδησης.
Στο «Σιλωάμ» (απεσταλμένος), τέσσερις σκιώδεις τραγικές υπάρξεις, ανώνυμοι (ο Πρώτος, ο Δεύτερος, ο Τρίτος, ο Τέταρτος), δηλαδή κανείς και όλοι, ζουν στην συντέλεια του κόσμου, σε ένα κελί όπου κανείς δεν μπαίνει. Ούτε οι δεσμοφύλακες. Εκεί, στα έσχατα της απελπισίας, καταφεύγει ένας κρατούμενος (ο νοσοκόμος), για να κερδίσει λίγη ακόμη ζωή. Η απεγνωσμένη αναζήτηση της ελευθερίας συνοδεύεται από ένα ξέσπασμα για τον απόντα Θεό και μια έκρηξη εκδίκησης για την δολοφονική μηχανή.
Ο κορυφαίος Έλληνας μεταπολεμικός θεατρικός συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης (1921-2011) αιχμαλωτίστηκε κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί το 1943, σε ηλικία είκοσι ετών, και παρέμεινε κρατούμενος στο στρατόπεδο Μαουτχάουζεν της Αυστρίας. Οποιαδήποτε ώρα θα μπορούσε να εκτελεστεί. Στην Αθήνα επέστρεψε το 1945, στη δίνη του Εμφυλίου Πολέμου. Μετά από την τρίχρονη έγκλειστη ζωή στην κοινότητα των χιλιάδων μελλοθανάτων, μετά από το βίωμα της έσχατης ανθρώπινης αποκτήνωσης, αλλά και τις πράξεις αλληλεγγύης, γενναιότητας και σοφίας των κρατούμενων, ο συγγραφέας δεν θα μπορούσε παρά να δώσει φωνή σε υπάρξεις και χαρακτήρες με τους οποίους είχε μοιραστεί μια ακραία πραγματικότητα.
Παραγωγή: GoodHeart Productions
Οι φωτό είναι της Ερμινέ Αλεξάνδρας Τζαρουγκιάν
———————————————-
Επικοινωνία: Δέσποινα Ερρίκου, τηλ: 6944 613 607
Πρόγραμμα Παραστάσεων
ΔEYΤΕΡΑ 9’15
ΤΡΙΤΗ 9’15
Τιμές Εισιτηρίων:
Γενική είσοδος 15 ευρώ
Άνεργοι, μαθητές, φοιτητές θεατρικών σπουδών 8 ευρώ
Φοιτητές, πολύτεκνοι και ΑΜΕΑ 12 ευρώ
Σχολεία 6 ευρώ
Group 20 ατόμων και πάνω 10 ευρώ
Θέατρο ”ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ” ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ 3, ΑΘΗΝΑ Tηλ. 2103636144 – 2103625520 -2103644921 Fax: 210 36 11 061
site: www.theatrotzenikarezi.com
e-mail: theatre_karezi@hotmail.com
Ένα αριστούργημα στον Πολυχώρο VAULT: «Καμίλ Κλοντέλ Mudness» του Γιάννη Λασπιά
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ιδιοφυής η δραματουργική σύλληψη του Γιάννη Λασπιά να τοποθετήσει θεραπεύτρια και θεραπευομένη στο ίδιο ψυχιατρικό κλουβί παλεύοντας με τα ίδια λίγο έως πολύ αδιέξοδα, η μία από φαινομενική και πρόσκαιρη θέση εξουσία κι η άλλη ως κατατρεγμένη, περιθωριοποιημένη, αποδιωγμένη από την ίδια της την οικογένεια, αποξενωμένη από τον ίδιο τον εαυτό της. Προδομένες από την ιδέα τους για τον Έρωτα και οι δύο, αφήνονται να παρασυρθούν – όχι χωρίς αντίσταση – στα έσχατα σκαλοπάτια της αυτοϋποτίμησης-αυτομαστίγωσης και η έλλειψη αυτοεκτίμηση κινείται κάτω από το μηδέν τής ανεκτής κλίμακος. Στο τέλος συμπάσχουν κι οι δύο. Η «δυνατή» προσπαθεί να βοηθήσει την αδύναμη, ακριβώς όπως το θερμό κινείται προς το ψυχρό και το ισχυρό προς το ασθενές. Όμως προσκρούει στην αναλγησία και στον εγωισμό μιας μάννας-τέρατος κι ενός θεοσεβούμενου υποκριτή αδελφού που νοιάζεται μόνο για την υστεροφημία του. Πολύ βαρύς σταυρός για να τον φορτωθεί κανείς και να ανέβει στο Γολγοθά του άλλου, του πλησίον του, τον οποίον οφείλει να αγαπά «ως σεαυτόν». Κι εδώ ακριβώς αναφύεται το ζήτημα: στις δυσλειτουργικές οικογένειες, ποιος να αγαπήσει ποιον, όταν η παθολογία είναι ο κανόνας και η υγεία η εξαίρεση; Η μόνη λύση να το βάλει κανείς στα πόδια και να φύγει τρέχοντας, να αλλάξει όνομα, χώρα, ήπειρο, επάγγελμα, ταυτότητα, να πάσχει από επιλεκτική αμνησία προκειμένου να επιβιώσει και να γιάνει τα τραύματα του παρελθόντος. Λένε ότι η αυτοεξορία είναι σύμπτωμα των ανθρώπων που είχαν προβληματική σχέση με τη μητέρα τους. Ίσως. Όμως κανένα λιοντάρι στη ζούγκλα δεν παρατάει την επικράτειά του αν δεν νικηθεί από κάποιο ισχυρότερο, αν δεν αναγκαστεί να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια και να καταφύγει κάπου μακριά για να γλείψει τις πληγές του. Τόσο απλά και τόσο καθαρά, ενεργειακά. Το μηχανιστικό μοντέλο των ανθρώπινων σχέσεων-διαπλοκών διανθισμένο με τόνους συναισθήματος δημιουργεί πάντα δράματα προσφιλή στο κοινό που καταφεύγει στην ομοιοπαθητική μαγεία του θεάτρου για να εξορκίσει τους δικούς του δαίμονες, να ανεχθεί τα δικά του κακά και να ανεχθεί τις οικείες συμφορές. Μάλιστα. Περί αυτού πρόκειται. Ο καλός δραματουργός, αν όχι ο ποιητής του θεάτρου, ο σκηνοθέτης διδάσκαλος και οι ηθοποιοί-υποκριτές ντύνονται και φωτίζονται από τους άλλους αλλά κι από το εσωτερικόν «φάος» της απελπισίας τους προκειμένου να μας εξαγνίσουν, να μας ξαλαφρώσουν, να μας θεραπεύσουν συγκινώντας μας. Γνωρίζοντας τον εαυτό μας μέσα από τα κατοπτρικά είδωλα της θεατρικής πράξης γινόμαστε καλυτεροι παρατηρητές του εσωτερικού ιδεοθεάτρου μας και δια της δραματοθεραπείας μαθαίνουμε να είμαστε πιο λειτουργικοί, λιγότερο δυσανεκτικοί στο θεατρικό παιχνίδι του Κόσμου, όπου παύουμε πλέον να βιώνουμε τη Ζωή σαν Κόλαση και βιώνουμε τις μικροχαρές της, αν όχι τρισευτυχισμένοι, τουλάχιστον ευγνώμονες. Από αυτήν την άποψη, ο Γιάννης Λασπιάς επέτυχε το ποθούμενον για κάθε γνωστικό θεατράνθρωπο που θέλει να δει τον εαυτό του να μακροημερεύει σε αυτήν την δύσκολο ατραπό που διάλεξε για να καλλιτεχνίσει.
Εξαίρετες και οι δύο ηθοποιοί: Δάφνη Μανούσου(Καμίλ Κλοντέλ), Στέλλα Μπούρου(Κονστάνς Πασκάλ).
Ορθώς εφιαλτικά τα σκηνικά, οι φωτισμοί και τα κοστούμια. Μουσική δεν κατάλαβα, γιατί ήμουνα απορροφημένος από το επί σκηνής και πλατείας ψυχόδραμα.
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Σκηνογραφική επιμέλεια-Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης – THE BOY, Pan Pan
Sound Design: Βαγγέλης Μόσχος
Κοστούμια : Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια κίνησης : Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη : Πάνος Κούγιας
Φωτογραφίες : Θοδωρής Μάρκου
Σχεδιασμός Web Site : Γρηγόρης Ευφραιμίδης
Μην το χάσετε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Από 15 Οκτωβρίου,
κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15
ως 8 Ιανουαρίου 2017
Τρία χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα, το έργο του Γιάννη Λασπιά «Καμίλ Κλοντέλ Mudness» επανέρχεται στον Πολυχώρο VAULT από 15 Οκτωβρίου κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15, έως 8 Ιανουαρίου 2017
http://www.camille-mudness.com/
https://www.facebook.com/CamilleMudness/
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και την πρώτη γυναίκα ψυχίατρο της Γαλλίας Constance Pascal.
Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας.
Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.
ΥΠΟΘΕΣΗ
Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα που καταφέρνει να γίνει ψυχίατρος στης Γαλλία, η μετανάστρια από τη Ρουμανία Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.
Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής.
Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους. Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.
ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Σκηνογραφική επιμέλεια-Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης – THE BOY, Pan Pan
Sound Design: Βαγγέλης Μόσχος
Κοστούμια : Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια κίνησης : Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη : Πάνος Κούγιας
Φωτογραφίες : Θοδωρής Μάρκου
Σχεδιασμός Web Site : Γρηγόρης Ευφραιμίδης
Παίζουν: Δάφνη Μανούσου(Καμίλ Κλοντέλ), Στέλλα Μπούρου(Κονστάνς Πασκάλ)
Στην παράσταση ακούγονται (στα ηχογραφημένα μέρη) οι ηθοποιοί:
Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες
Το έργο Camille Claudel Mudness κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική
Ευχαριστούμε την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών για την παραχώρηση των χώρων της, για τις ανάγκες της φωτογράφισης της παράστασης. Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου
ΠΡΟΒΟΛΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Γκέλλυ Σαρηγιάννη, 6974063551
ΚΑΜΙΛ ΚΛΟΝΤΕΛ MUDNESS
15 Οκτωβρίου – 8 Ιανουαρίου 2017
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 19:15
ΚΥΡΙΑΚΗ 19:15
Διάρκεια: 70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00- 14:00 και 17:00-21:00)
Τιμές Εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 10,00 ευρώ
Μειωμένο: 5:00 ευρώ (Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ ΑμΕΑ/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ)/Ατέλειες
Προπώληση VIVA: 8,00 ευρώ https://www.viva.gr/tickets/theater/vault-theater-plus/camille-claudel-mudness/
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ VAULT Theatre Plus
Μελενίκου 26 Γκάζι, Βοτανικός τ.κ 10447
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 213-0356472, 6949534889
Email: Vaultvotanikos@gmail.com
http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1?ref=hl
«Όλα για την Ελίζα» στο Θέατρο "Λύχνος"
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κάπου μεταξύ «Μελωδίας της ευτυχίας» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Οι δύο ξένοι» κινείται η Ελίζα στο θέατρο «Λύχνος». Με μπόλικη μιμική δεινότητα και μικρομέγαλη τσαχπινιά, η αφελής λαϊκιά που επιθυμεί να πραγματοποιήσει το όνειρό της, συναντά τον σνομπισμό του εστέτ διανοούμενου, που ανήκει στην ελίτ των μεσοαστών και καταφρονεί κάθε τι μικροαστικό. Ποιώντας όμως την ανάγκην φιλοτιμίαν, αναγκάζεται να ασχοληθεί με αυτό το περίεργο εξωτικό ον και να το διαπλάσει, διαμορφώνοντάς το σε ένα λίγο-πολύ πειθήνιο όργανο της αστικής ηθικής και αισθητικής. Η παντοκρατορία του χρήματος ως μοναδικής αξίας, αφού κάθε τι αριστοκρατικό έχει εκπέσει, είναι έργο της Γαλλικής Επανάστασης και της Βιομηχανικής Επανάστασης, αφού επιτυχημένος θεωρείται ο αστός με οικονομική ρευστότητα και μόνον αυτός. Βλέπε και τον τσεχωφικό «Βυσσινόκηπο». Ένας ολόκληρος πολιτισμός χτίζεται πάνω σε ματεριαλιστικές αξίες και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα στις οθόνες και τα βιώνουμε στο πετσί μας. Τα χαμίνια, οι παρίες, οι αποκλεισμένοι, οι κατατρεγμένοι όλου του κόσμου, μπορεί να κρυφοκοιτάνε έξω από τις φωτισμένες βιτρίνες τη ζωή των προνομιούχων και να ονειρεύονται τη μεταπήδηση ή την αναρρίχηση (φαντάζει πιο εύκολο) προς τα πάνω, όμως μόνο ψίχουλα και ξεροκόμματα από το τραπέζι των πλουσίων μπορούν να περιμένουν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που υποφώσκει κάτω από τον «Πυγμαλίωνα» του είρωνα Τζωρτζ Μπερναρ-Σω.
Στην παράσταση του θεάτρου «Λύχνος» ήταν όλα συμμαζεμένα, καλοτοποθετημένα, καλοπαιγμένα, τηλεοπτικά κι ευπρόσωπα. Αναμενόμενα, από ένα σημείο και μετά, ωστόσο αυτό δεν μείωνε καθόλου την απόλαυση της θέασης μιας επιμελημένης σειράς κωμικών γκανγκς με τους ηθοποιούς να γεμίζουν ικανοποιητικά τα περιγράμματα των ρόλων τους. Οι μικρές σκηνές δημιουργούν μιαν οικειότητα μεταξύ υποκριτή και θεατή. Ακούς σχεδόν την ανάσα και μυρίζεις τον ιδρώτα τού δρώντος.
Όσο για το κείμενο, θα διέπρεπε μια χαρά ως ελληνική σειρά στην τηλεόραση, αν δεν είχαν προηγηθεί οι «Δύο ξένοι». Η Μαριάννα Κυριακάκη ξέρει να γράφει διαλόγους και να στήνει συγκρούσεις με γνώση των νόμων και των κανόνων της δραματικής πράξης. Ως θεατρική συγγραφεύς θα κριθεί σε άλλα περισσότερο πρωτότυπα κείμενα, δικής της κοπής κι εμπνεύσεως, που δεν θα βασίζονται ίσως στις πλάτες γιγάντων.
Ως αποτέλεσμα, το σύνολο της βραδιάς ήταν συμπαθητικό, με πολλά συγκινητικά στιγμιότυπα και χαμόγελο που έσκαγε αβίαστο στα πικραμένα χείλη. Δεν είναι καθόλου λίγο στα χρόνια της Κρίσης που μαστίζει τη χώρα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Η ρομαντική κομεντί «Όλα για την Ελίζα» της Μαριάννας Κυριακάκη
Από 22 Οκτωβρίου για 2η Χρονιά
στο θέατρο «Λύχνος»
Το www.enallaktikos.gr είναι χορηγός επικοινωνίας
Η ρομαντική κομεντί «Όλα για την Ελίζα», σε κείμενο της Μαριάννας Κυριακάκη, σκηνοθεσία Μάνου Αντωνίου & μουσική Σταμάτη Χρήστου, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του θεάτρου Λύχνος, απο το Σάββατο 22 Οκτωβρίου.
Μια ιστορία για το θέατρο, τις αυταπάτες αλλά και τις επιθυμίες που δημιουργεί. Θέατρο μέσα στο θέατρο, με γέλιο, συγκίνηση αλλά και πικρές αλήθειες για όλους μας.
Η θεατρική παράσταση που αγαπήθηκε απο το κοινό και πήρε άριστες κριτικές την περασμένη σεζόν, θα παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6 το απόγευμα ώς και τις 29 Ιανουαρίου 2017.
Λίγα λόγια για την παράσταση:
«Δυο γνήσιοι θεατράνθρωποι, πνιγμένοι στα χρέη, έχουν την ευκαιρία να ξελασπώσουν, στηρίζοντας τα θεατρικά σχέδια μιας τυχάρπαστης εκατομμυριούχου η οποία θέλει πάση θυσία να γίνει πρωταγωνίστρια στο θέατρό τους…..»
Promo Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=Hx9PTi9WEHk&feature=youtu.be
Το «Όλα για την Ελίζα» κάνει μια βουτιά στα φοβισμένα μας όνειρα και μας προκαλεί να τα κυνηγήσουμε, έστω κι αν αυτά αποδειχθούν οι δαίμονές μας.
Διάρκεια: 110 λεπτά με διάλλειμα
Είδος: Ρομαντική κομεντί
Συντελεστές
Κείμενο: Μαριάννα Κυριακάκη
Σκηνοθεσία: Μάνος Αντωνίου
Μουσική: Σταμάτης Χρήστου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Ηγουμενίδου
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά) οι: Μάνος Αντωνίου, Μάκης Αρβανιτάκης, Μπάμπης Βρακάς, Τζίνα Δημητροπούλου, Ιορδάνης Καλέσης.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016
Διάρκεια παραστάσεων: 22/10/2016 -29/1/17
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 18:00
Τιμή εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12 €
Φοιτητές: 10 €
Για ομάδες άνω των 10 ατόμων: 9 €
Για ανέργους: Είσοδος Δωρεάν– Με επίδειξη βεβαίωσης ανεργίας και κατόπιν συνεννόησης με το ταμείο
Πληροφορίες – κρατήσεις: τηλ. 211-0121686
Στον Πολυχώρο VAULT “Πού είναι η μάνα σου μωρή” της Δήμητρας Πέτρουλα, με τη Βέρα Κρούσκα σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι
Τα πάθη του Εμφυλίου επίκαιρα σε μια Ελλάδα-καζάνι που βράζει
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Βέρα Κρούσκα είναι μια έμπειρη ηθοποιός με μακρά κινηματογραφική, τηλεοπτική και θεατρική θητεία. Μετρημένη και ορθολογική στη χρήση των εκφραστικών της μέσων, ξέρει να κρατάει το συναίσθημα στην άκρη του λυγμού κι έτσι δεν λιγώνει τον θεατή, αλλά τον βοηθάει να αποστασιοποιείται περιοδικώς προκειμένου να ξαναβυθιστεί στο έρεβος. Αυτό το κείμενο που διάλεξε η εκλεκτή πρωταγωνίστρια να ερμηνεύσει μοναδικά είναι τόσο σκοτεινό, που μόνο ένας λάτρης των θρίλερ θα μπορούσε να το αντέξει από την αρχή έως το τέλος. Είναι τόσο απροκάλυπτη η σκληρή, απάνθρωπη βία που το λογικό του ανθρώπου σταματάει και πετάει πάνω από τα ψηλά βουνά στον καθαρό ουρανό για να ανασάνει. Συνεπικουρούμενη από δύο εξαίρετες προωτεϊκές ηθοποιούς την Αγάπη Παπαθανασιάδου και την Ορνέλλα Λούτη, ερμηνεύει το έργο της Δήμητρας Πέτρουλα, σε θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου και σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι και μας ξεναγεί σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή που τα μίση και τα πάθη «χτύπησαν κόκκινο». Η κατώτερη φύση του Ανθρώπου φαίνεται ότι παίρνει τα πάνω της και οι ανώτερες πνευματικές λειτουργίες αποσυντονίζονται όταν κινδυνεύει το σώμα με εξόντωση. Τότε αναλαμβάνει το περίφημο «παρασυμπαθητικό σύστημα» κι ο «ερπετοειδής εγκέφαλος» (όνομα και πράμα) να ρυθμίσουν τα της επιβιώσεως (η οποία – ειρήσθω εν παρόδω – δεν είναι συνώνυμη με τη ζωή). Τότε η ιερά ενέργεια τής kundalini που διατρέχει την σπονδυλική στήλη συχνά διαστρέφεται σε δρόμους και ατραπούς που το Λογικό δεν θέλει να γνωρίζει και δεν περπατά ποτέ εκεί. «Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και φρικιά». Κι η νύχτα της ψυχής είναι η πιο βαθιά νύχτα στο σύμπαν το τραχύ, ειδικά όταν πρόκειται για νύχτα του Συλλογικού Ασυνείδητου. Αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ, ειδικά εμείς που ασχολούμαστε με τη διατήρηση της άσβεστης λαμπάδας της Γνώσης, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας, της Ισότητας όλων των ανθρώπων επί γης.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση στον φιλόξενο, ευάερο κι ευήλιο (γενικώς και ψυχικώς) Πολυχώρο Vault με την εκπληκτική εκφραστικότατη ταμία, τον υπέροχο μπάρμαν και τον εξαίρετο ιδιοκτήτη που όπως λέει, υπηρετώντας την υψηλή Τέχνη του Θεάτρου «ζει στο δικό του Κωσταλέξι». Ας ήταν κι άλλοι πολλοί τόσο συνεπείς, ηρωικοί κι αυτοθυσιαστικοί στην υπεράσπιση του σύγχρονου ελληνικού και πανανθρώπινου Πολιτισμού. Κι ευτυχώς υπάρχουν ζωντανά κύτταρα στην Αθήνα και στην Ελλάδα της Κρίσης που υπηρετούν με ζέση και όραμα τον Άνθρωπο και τα ανώτερα ιδανικά του.
Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Χριστίνας Κωστέα . Η μουσική επιμέλεια του Σκηνοθέτη και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου . Φωτογραφίες: Σωτηρία Ψαρού, Κική Παπαδοπούλου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Τρία ποιήματα της Έμυς Τζωάννου
σε γαλλική απόδοση της Παρασκευής Μόλαρη-εκπαιδευτικού, μεταφράστριας, ερευνήτριας, ΜΑ LLCER Université Paul Valéry Montpellier3 
“Αμόλυντοι ήχοι”
Mαρτυρικές μαρτυρίες
απόστασης
Τραγικές παραλίες
μνήμης
Εφιαλτικοί κύκλοι
αγωνίας
Ιερά αγγίγματα
ένωσης
Αθώες κραυγές
σιωπής
Ακριβοθώρητες νύχτες
αντάμωσης
Διάχυτες προσδοκίες
αναμονής
Αμόλυντοι ήχοι
λάμψης
Οδυνηρές αντανακλάσεις
απουσίας
Μετέωροι ψίθυροι
υπόσχεσης
Λεηλατημένες αστραπές
ευτυχίας
“Sons immaculés”
Témoignages de distance
martyriques
Côtes de mémoire
tragiques
Cercles cauchemardesques
d’angoisse
Effleurements d’union
sacrés
Cris de silence
innocents
Nuits de rencontre
rares
Espérances d’attente
diffuses
Sons d’éclat
immaculés
Reflets d’absence
douloureux
Chuchotements de promesse
suspendus
Eclairs de bonheur
pillés
*****
“Σε παλέτες αισθαντικές”
Η μυρωδιά της θάλασσας
από τα φουσκωμένα κύματα
η γεύση του ανέμου
από το θρόισμα των φύλλων
το αγνάντεμα του δειλινού
στα κίτρινα, κόκκινα και πορτοκαλιά χρώματα
Λικνίζουν αρμονικά
συναισθήματα
σε παλέτες αισθαντικές
“Sur des palettes raffinées”
L’odeur de la mer
émanant des vagues houleuses
le goût du vent
émanant du bruissement des feuilles
la contemplation du crepuscule
en couleurs jaunes, rouges et oranges
Font bercer harmonieusement
des sentiments
sur des palettes raffinées
*****
“Γράφοντας ελεγείες”
Θα αφήσω τα χνάρια μου
να ανθίζουν
στους κήπους της Ζωής
Μαντεύοντας αινίγματα
ηχώντας καλοσύνη
πίνοντας γνώσεις
χαράζοντας μνήμες
αντηχώντας όνειρα
γράφοντας ελεγείες…
“Ecrire de élégies”
Je laisserai mes traces
fleurir
dans les jardins de la Vie
Devinant des énigmes
faisant sonner la bonté
buvant des connaissances
traçant des mémoires
faisant résonner des rêves
écrivant des élégies…
*****
Μία νεοκλασικά στερεότυπη «ΙΦΙΓΕΝΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ» σε συναρπαστική σκηνοθεσία του εικαστικού Λεωνίδα Τσιριγκούλη στο θέατρο «ΕΛΥΖΕ».
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο εικαστικός Λεωνίδας Τσιριγκούλης είναι ένας επίμονος, υπομονετικός και στοχαστικός άνθρωπος της Τέχνης, από τότε που συνεργαζόταν με τον ιδιοφυή συλλέκτη Αλέξανδρο Ιόλα. Στον χώρο του θεάτρου εργάζεται συστηματικά ως μυρμήγκι, μέλισσα, μεταξοσκώληξ και πεταλούδα από αυτές που λένε «ψυχάρα» και λένε πως κουβαλάνε από το Επέκεινα το βάρος των πνευμάτων. Πατριωτικά εικονολατρική η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», προτελευταία τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης στην αυλή του Αρχέλαου, του παππού του Μεγαλέξαντρου, στην Πέλλα, πριν συνθέσει το κύκνειο άσμα του, τις κρυπτικές και δυσεξιχνίαστες «Βάκχες». Ο εξόριστος από την Αθήνα μέγιστος τών τραγικών (ενόχλησε την Κοινή Γνώμη των μετριοκρατούντων – παντού και πάντα τα ίδια, γιατί η χαροκαμένη Εκάβη στις ευριπίδειες «Τρωάδες» κατηγορεί τους Έλληνες για άσπλαχνη ιεροσυλία), ο εξόριστος λοιπόν μοιάζει να παλινωδεί και να εκθειάζει το φιλελεύθερο φρόνημα των Ελλήνων έναντι των δουλοπρεπών στα θεοκρατικά καθεστώτα βαρβάρων, και χάρη σε αυτό του το έργο, που διδάχθηκε από τον ομώνυμο γιο του, πέρασε στα «αναγνωστικά» βιβλία της εποχής κι έτσι σώθηκε μεγάλο μέρος του αιρετικού και πρωτοπόρου έργο του ανά τους αιώνες. Ορθώς ανέγνωσε ο Τσιριγκούλης ως σκηνοθέτης την συμβατική πλευρά του κειμένου και την απέδωσε με την παλιά, καλή δοκιμασμένη τεχνική της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου στην ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος: Γεωμετρία, μαθηματική δομή, καθάρια εκφορά του Λόγου και υποβάθμιση του διονυσιακού έναντι του απολλώνιου στοιχείου. Τον βοήθησε ιδιαίτερα η κλασική μετάφραση του Κώστα Τοπούζη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Αριστείδη Πατσόγλου κι απαξάπαντες οι ηθοποιοί και συντελεστές της παράστασης με κορυφαίο τον Αγησίλαο Σιούνα στο ρόλο του Αγαμέμνονα. Εκπληκτικά γήινη η Κλυταιμνήστρα τής Ντίνας Βούρτση. Σημαντική και μετρημένη η χορογραφία της Άννας Βαλάρη. Στο τραγούδι εκφραστικώς λυρική η Μαρία Κατσούρα. Στον ήχο μεγαλούργησε ο Παναγιώτης Φραγκούλης. Μόνον οι φωτισμοί ήταν εκτυφλωτικώς επικεντρωμένοι στο κέντρο της σκηνής. Ίσως γιατί κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη τους. Βοηθός σκηνοθέτη: Πόλυ Σαΐτη. Για λόγους Δικαιοσύνης αναφέρω τα ονόματα των ηθοποιών με τιμή, σαν πεσόντες σε ιερή μάχη, γιατί το να υπηρετείς την Τέχνη του Διονύσου σήμερα, ανιδιοτελώς είναι ύψιστη ανδραγαθία: Βαγγέλης Πυρινής (Πρεσβύτης), Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος (Μενέλαος), Φλώρα Καραβελατζή (Άγγελος Α’), Βίβιαν Ιωάννου (Ιφιγένεια), Νικόλας Ντάβας (Αχιλλέας), Γεώργιος Δαρείος (Άγγελος Β’) και Κορυφαίες Χορού η Δανάη Δημητροπούλου, η Φλώρα Καραβελατζή και η Αθανασία Μανιαβού. Εύγε σε όλους. Εκ βάθους καρδίας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Σολδάτος-Φελλίνι 1-1.
Ή έτσι θα μιλούσε ο Φελλίνι αν ζούσε σήμερα στην Κυψέλη της Κρίσης.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μετά το επιτυχημένο μιούζικαλ με τον μακρύ αλλά ορθώς περιγραφικό τίτλο «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο», ο ποιητής του κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος επανέρχεται στο ατμοσφαιρικό «Studio Κυψέλης» και σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, χορογραφία Σίμωνα Πάτροκλου, μεγαλουργεί, χάρη σε μια πλειάδα εκπληκτικών ηθοποιών-χορευτών-τραγουδιστών και με τους υπέροχους φωτισμούς που ο ίδιος σχεδίασε κι εκτέλεσε, φωτισμούς που διευρύνουν τη σκηνούλα αυτού του Off-Kolonaki θεάτρου προσδίδοντάς της διαστάσεις κοσμικές, σχεδόν μεταφυσικές. Η καλλιτεχνική εμπειρία του αναγενννησιακού καλλιτέχνη Γιάννη Σολδάτου σε όλο της το μεγαλείο: κινηματογράφος, τηλεόραση, συγγραφή θεατρικών έργων, εκδότης ενός από τους μεγαλύτερους και ειδικότερους οίκους στον χώρο του Θεάματος και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς από έναν ανήσυχο Επτανήσιο με ταλέντο, κέφι, μεράκι, πολυπραγμοσύνη και πολυσχιδή προσωπικότητα.
Το όλον θέαμα με τίτλο «Ο Fellini και τα όνειρα των κλόουν» είναι μια μουσική κωμωδία, που δεν αποτελεί κολλάζ από γνωστές ταινίες του Φελλίνι αλλά ένα «μετά-κείμενο» (για να το πούμε πιο επιστημονικά) περασμένο μέσα από την ιδιοφυή δημιουργική φαντασία ενός επαρκούς θεατή-συνδημιουργού-παν-καλλιτέχνη.
Μετά από εντατικές πρόβες τεσσάρων μηνών, είναι γνωστή η τελειομανία του Γιάννη Σολδάτου αλλά και του σκηνοθέτη Γιώργου Λιβανού, άπαντες οι ηθοποιοί έλαμψαν με τη διάρκεια αστέρος κι ουχί μετεώρου. Αστέρια χωρίς σκιά, ολόλαμπρα, σεμνά και ταπεινά: Γιώργος Λιβανός, Ελευθερία Ρήγου, Αλέξανδρος Αθανασίου, Σοφία Μπεράτη, Ωραιοζήλη Καραγιαννίδου, Λίλη Τέγου, Μαρία Δρακοπούλου, Ελένη Μπέη, Κωνσταντίνος Μενούνος, Ζωρζέτ Μιρόν, Γιάννος Τριανταφύλλου, Γιάννος Θεοδούλου.
Μία από τις ελάχιστες παραστάσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου που απόλαυσα έμπλεος αισθητικής ηδονής και χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη.
Θρίαμβος!!! Έτσι θα μιλούσε ο Φελλίνι αν ζούσε σήμερα στην Κυψέλη της Κρίσης, αλλά και της γενναιότητας, του ηρωισμού και της αδιαπραγμάτευτης χαράς της Ζωής!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
