Ένα αριστούργημα στον Πολυχώρο VAULT: «Καμίλ Κλοντέλ Mudness» του Γιάννη Λασπιά

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ιδιοφυής η δραματουργική σύλληψη του Γιάννη Λασπιά να τοποθετήσει θεραπεύτρια και θεραπευομένη στο ίδιο ψυχιατρικό κλουβί παλεύοντας με τα ίδια λίγο έως πολύ αδιέξοδα, η μία από φαινομενική και πρόσκαιρη θέση εξουσία κι η άλλη ως κατατρεγμένη, περιθωριοποιημένη, αποδιωγμένη από την ίδια της την οικογένεια, αποξενωμένη από τον ίδιο τον εαυτό της. Προδομένες από την ιδέα τους για τον Έρωτα και οι δύο, αφήνονται να παρασυρθούν – όχι χωρίς αντίσταση – στα έσχατα σκαλοπάτια της αυτοϋποτίμησης-αυτομαστίγωσης και η έλλειψη αυτοεκτίμηση κινείται κάτω από το μηδέν τής ανεκτής κλίμακος. Στο τέλος συμπάσχουν κι οι δύο. Η «δυνατή» προσπαθεί να βοηθήσει την αδύναμη, ακριβώς όπως το θερμό κινείται προς το ψυχρό και το ισχυρό προς το ασθενές. Όμως προσκρούει στην αναλγησία και στον εγωισμό μιας μάννας-τέρατος κι ενός θεοσεβούμενου υποκριτή αδελφού που νοιάζεται μόνο για την υστεροφημία του. Πολύ βαρύς σταυρός για να τον φορτωθεί κανείς και να ανέβει στο Γολγοθά του άλλου, του πλησίον του, τον οποίον οφείλει να αγαπά «ως σεαυτόν». Κι εδώ ακριβώς αναφύεται το ζήτημα: στις δυσλειτουργικές οικογένειες, ποιος να αγαπήσει ποιον, όταν η παθολογία είναι ο κανόνας και η υγεία η εξαίρεση; Η μόνη λύση να το βάλει κανείς στα πόδια και να φύγει τρέχοντας, να αλλάξει όνομα, χώρα, ήπειρο, επάγγελμα, ταυτότητα, να πάσχει από επιλεκτική αμνησία προκειμένου να επιβιώσει και να γιάνει τα τραύματα του παρελθόντος. Λένε ότι η αυτοεξορία είναι σύμπτωμα των ανθρώπων που είχαν προβληματική σχέση με τη μητέρα τους. Ίσως. Όμως κανένα λιοντάρι στη ζούγκλα δεν παρατάει την επικράτειά του αν δεν νικηθεί από κάποιο ισχυρότερο, αν δεν αναγκαστεί να βάλει την ουρά κάτω από τα σκέλια και να καταφύγει κάπου μακριά για να γλείψει τις πληγές του. Τόσο απλά και τόσο καθαρά, ενεργειακά. Το μηχανιστικό μοντέλο των ανθρώπινων σχέσεων-διαπλοκών διανθισμένο με τόνους συναισθήματος δημιουργεί πάντα δράματα προσφιλή στο κοινό που καταφεύγει στην ομοιοπαθητική μαγεία του θεάτρου για να εξορκίσει τους δικούς του δαίμονες, να ανεχθεί τα δικά του κακά και να ανεχθεί τις οικείες συμφορές. Μάλιστα. Περί αυτού πρόκειται. Ο καλός δραματουργός, αν όχι ο ποιητής του θεάτρου, ο σκηνοθέτης διδάσκαλος και οι ηθοποιοί-υποκριτές ντύνονται και φωτίζονται από τους άλλους αλλά κι από το εσωτερικόν «φάος» της απελπισίας τους προκειμένου να μας εξαγνίσουν, να μας ξαλαφρώσουν, να μας θεραπεύσουν συγκινώντας μας. Γνωρίζοντας τον εαυτό μας μέσα από τα κατοπτρικά είδωλα της θεατρικής πράξης γινόμαστε καλυτεροι παρατηρητές του εσωτερικού ιδεοθεάτρου μας και δια της δραματοθεραπείας μαθαίνουμε να είμαστε πιο λειτουργικοί, λιγότερο δυσανεκτικοί στο θεατρικό παιχνίδι του Κόσμου, όπου παύουμε πλέον να βιώνουμε τη Ζωή σαν Κόλαση και βιώνουμε τις μικροχαρές της, αν όχι τρισευτυχισμένοι, τουλάχιστον ευγνώμονες. Από αυτήν την άποψη, ο Γιάννης Λασπιάς επέτυχε το ποθούμενον για κάθε γνωστικό θεατράνθρωπο που θέλει να δει τον εαυτό του να μακροημερεύει σε αυτήν την δύσκολο ατραπό που διάλεξε για να καλλιτεχνίσει.

Εξαίρετες και οι δύο ηθοποιοί: Δάφνη Μανούσου(Καμίλ Κλοντέλ), Στέλλα Μπούρου(Κονστάνς Πασκάλ).
Ορθώς εφιαλτικά τα σκηνικά, οι φωτισμοί και τα κοστούμια. Μουσική δεν κατάλαβα, γιατί ήμουνα απορροφημένος από το επί σκηνής και πλατείας ψυχόδραμα.

Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Σκηνογραφική επιμέλεια-Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης – THE BOY, Pan Pan
Sound Design: Βαγγέλης Μόσχος
Κοστούμια : Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια κίνησης : Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη : Πάνος Κούγιας
Φωτογραφίες : Θοδωρής Μάρκου
Σχεδιασμός Web Site : Γρηγόρης Ευφραιμίδης

Μην το χάσετε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Από 15 Οκτωβρίου,
κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15
ως 8 Ιανουαρίου 2017
Τρία χρόνια μετά τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στη θεατρική σκηνή του Αγγέλων Βήμα, το έργο του Γιάννη Λασπιά «Καμίλ Κλοντέλ Mudness» επανέρχεται στον Πολυχώρο VAULT από 15 Οκτωβρίου κάθε Σάββατο στις 19:15 και Κυριακή στις 21:15, έως 8 Ιανουαρίου 2017
http://www.camille-mudness.com/
https://www.facebook.com/CamilleMudness/
Ένας φανταστικός διάλογος ανάμεσα στη γλύπτρια Camille Claudel και την πρώτη γυναίκα ψυχίατρο της Γαλλίας Constance Pascal.
Μια συνάντηση που δεν έγινε ποτέ.
Η ιστορία δύο γυναικών που διεκδίκησαν το δικαίωμα να ζήσουν ελεύθερες, να υπερασπιστούν τα πιστεύω τους, να σπουδάσουν και να εργαστούν, σε μια εποχή που ο ρόλος της γυναίκας περιοριζόταν στο ρόλο της συζύγου και της μάνας.
Η Camille και η Constance δε συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έζησαν και εργάστηκαν στην ίδια πόλη, την ίδια χρονική περίοδο, μοιράστηκαν παρόμοιες εμπειρίες, αντιμετώπισαν κοινές δυσκολίες και δόθηκαν με το ίδιο πάθος στον έρωτα.
ΥΠΟΘΕΣΗ
Το έργο διαδραματίζεται στο Παρίσι το 1913 στο ψυχιατρικό άσυλο της Ville Evrard. Η πρώτη γυναίκα που καταφέρνει να γίνει ψυχίατρος στης Γαλλία, η μετανάστρια από τη Ρουμανία Constance Pascal αποφασίζει να αναλάβει την υπόθεση της μεγάλης γλύπτριας Camille Claudel , η οποία έχει μεταφερθεί εκεί παρά τη θέληση της από την οικογένεια της, κατηγορούμενη για σοβαρή ψυχική διαταραχή. Μέσα από τις συναντήσεις τους ξετυλίγονται οι αντισυμβατικές ζωές των δύο γυναικών και αναπτύσσεται ένας ισχυρός δεσμός που ξεπερνά τη σχέση γιατρού ασθενή.
Πάρα της προσπάθειες της γιατρού και τη σταδιακή βελτίωση της ψυχικής υγείας της Camille, η Constance θα έρθει αντιμέτωπη με ένα ολόκληρο σύστημα που καταδικάζει σε εγκλεισμό και απομόνωση τα άτομα που διεκδικούν το δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης και επιλογής.
Η Camille και η Costance πλήρωσαν ακριβά το τίμημα της διαφορετικότητάς τους. Η πρώτη τιμωρήθηκε από την οικογένειά της με τον πρωτοφανή εγκλεισμό της για τριάντα περίπου χρόνια στο ψυχιατρικό άσυλο και η δεύτερη έζησε μια διπλή ζωή βυθισμένη στο φόβο, στα ψέματα και στην αγωνία.
ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς
Σκηνογραφική επιμέλεια-Visual Art : Παντελής Ξηροχειμώνας
Σχεδιασμός φωτισμού: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική: Αλέξανδρος Βούλγαρης – THE BOY, Pan Pan
Sound Design: Βαγγέλης Μόσχος
Κοστούμια : Βασιλική Σύρμα
Επιμέλεια κίνησης : Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη : Πάνος Κούγιας
Φωτογραφίες : Θοδωρής Μάρκου
Σχεδιασμός Web Site : Γρηγόρης Ευφραιμίδης
Παίζουν: Δάφνη Μανούσου(Καμίλ Κλοντέλ), Στέλλα Μπούρου(Κονστάνς Πασκάλ)
Στην παράσταση ακούγονται (στα ηχογραφημένα μέρη) οι ηθοποιοί:
Στέλιος Μάινας (Ως Ροντέν), Αγγελική Καρυστινού (Ως μητέρα της Καμίλ Κλοντέλ), Ιωάννα Σταυροπούλου και ο δημοσιογράφος Γιάννης Νένες
Το έργο Camille Claudel Mudness κυκλοφορεί από την Κάπα Εκδοτική
Ευχαριστούμε την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών για την παραχώρηση των χώρων της, για τις ανάγκες της φωτογράφισης της παράστασης. Φωτογραφίες: Θοδωρής Μάρκου
ΠΡΟΒΟΛΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ Γκέλλυ Σαρηγιάννη, 6974063551
ΚΑΜΙΛ ΚΛΟΝΤΕΛ MUDNESS
15 Οκτωβρίου – 8 Ιανουαρίου 2017
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 19:15
ΚΥΡΙΑΚΗ 19:15
Διάρκεια: 70 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Πληροφορίες-κρατήσεις: 213 0356472 / 6949534889
(για τηλεφωνικές κρατήσεις 11:00- 14:00 και 17:00-21:00)
Τιμές Εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 10,00 ευρώ
Μειωμένο: 5:00 ευρώ (Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ ΑμΕΑ/ Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ)/Ατέλειες
Προπώληση VIVA: 8,00 ευρώ https://www.viva.gr/tickets/theater/vault-theater-plus/camille-claudel-mudness/
ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ VAULT Theatre Plus
Μελενίκου 26 Γκάζι, Βοτανικός τ.κ 10447
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 213-0356472, 6949534889
Email: Vaultvotanikos@gmail.com
http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1?ref=hl
«Όλα για την Ελίζα» στο Θέατρο "Λύχνος"

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κάπου μεταξύ «Μελωδίας της ευτυχίας» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και της επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Οι δύο ξένοι» κινείται η Ελίζα στο θέατρο «Λύχνος». Με μπόλικη μιμική δεινότητα και μικρομέγαλη τσαχπινιά, η αφελής λαϊκιά που επιθυμεί να πραγματοποιήσει το όνειρό της, συναντά τον σνομπισμό του εστέτ διανοούμενου, που ανήκει στην ελίτ των μεσοαστών και καταφρονεί κάθε τι μικροαστικό. Ποιώντας όμως την ανάγκην φιλοτιμίαν, αναγκάζεται να ασχοληθεί με αυτό το περίεργο εξωτικό ον και να το διαπλάσει, διαμορφώνοντάς το σε ένα λίγο-πολύ πειθήνιο όργανο της αστικής ηθικής και αισθητικής. Η παντοκρατορία του χρήματος ως μοναδικής αξίας, αφού κάθε τι αριστοκρατικό έχει εκπέσει, είναι έργο της Γαλλικής Επανάστασης και της Βιομηχανικής Επανάστασης, αφού επιτυχημένος θεωρείται ο αστός με οικονομική ρευστότητα και μόνον αυτός. Βλέπε και τον τσεχωφικό «Βυσσινόκηπο». Ένας ολόκληρος πολιτισμός χτίζεται πάνω σε ματεριαλιστικές αξίες και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα στις οθόνες και τα βιώνουμε στο πετσί μας. Τα χαμίνια, οι παρίες, οι αποκλεισμένοι, οι κατατρεγμένοι όλου του κόσμου, μπορεί να κρυφοκοιτάνε έξω από τις φωτισμένες βιτρίνες τη ζωή των προνομιούχων και να ονειρεύονται τη μεταπήδηση ή την αναρρίχηση (φαντάζει πιο εύκολο) προς τα πάνω, όμως μόνο ψίχουλα και ξεροκόμματα από το τραπέζι των πλουσίων μπορούν να περιμένουν. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που υποφώσκει κάτω από τον «Πυγμαλίωνα» του είρωνα Τζωρτζ Μπερναρ-Σω.
Στην παράσταση του θεάτρου «Λύχνος» ήταν όλα συμμαζεμένα, καλοτοποθετημένα, καλοπαιγμένα, τηλεοπτικά κι ευπρόσωπα. Αναμενόμενα, από ένα σημείο και μετά, ωστόσο αυτό δεν μείωνε καθόλου την απόλαυση της θέασης μιας επιμελημένης σειράς κωμικών γκανγκς με τους ηθοποιούς να γεμίζουν ικανοποιητικά τα περιγράμματα των ρόλων τους. Οι μικρές σκηνές δημιουργούν μιαν οικειότητα μεταξύ υποκριτή και θεατή. Ακούς σχεδόν την ανάσα και μυρίζεις τον ιδρώτα τού δρώντος.
Όσο για το κείμενο, θα διέπρεπε μια χαρά ως ελληνική σειρά στην τηλεόραση, αν δεν είχαν προηγηθεί οι «Δύο ξένοι». Η Μαριάννα Κυριακάκη ξέρει να γράφει διαλόγους και να στήνει συγκρούσεις με γνώση των νόμων και των κανόνων της δραματικής πράξης. Ως θεατρική συγγραφεύς θα κριθεί σε άλλα περισσότερο πρωτότυπα κείμενα, δικής της κοπής κι εμπνεύσεως, που δεν θα βασίζονται ίσως στις πλάτες γιγάντων.
Ως αποτέλεσμα, το σύνολο της βραδιάς ήταν συμπαθητικό, με πολλά συγκινητικά στιγμιότυπα και χαμόγελο που έσκαγε αβίαστο στα πικραμένα χείλη. Δεν είναι καθόλου λίγο στα χρόνια της Κρίσης που μαστίζει τη χώρα.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Η ρομαντική κομεντί «Όλα για την Ελίζα» της Μαριάννας Κυριακάκη
Από 22 Οκτωβρίου για 2η Χρονιά
στο θέατρο «Λύχνος»
Το www.enallaktikos.gr είναι χορηγός επικοινωνίας
Η ρομαντική κομεντί «Όλα για την Ελίζα», σε κείμενο της Μαριάννας Κυριακάκη, σκηνοθεσία Μάνου Αντωνίου & μουσική Σταμάτη Χρήστου, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στη σκηνή του θεάτρου Λύχνος, απο το Σάββατο 22 Οκτωβρίου.
Μια ιστορία για το θέατρο, τις αυταπάτες αλλά και τις επιθυμίες που δημιουργεί. Θέατρο μέσα στο θέατρο, με γέλιο, συγκίνηση αλλά και πικρές αλήθειες για όλους μας.
Η θεατρική παράσταση που αγαπήθηκε απο το κοινό και πήρε άριστες κριτικές την περασμένη σεζόν, θα παίζεται κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 6 το απόγευμα ώς και τις 29 Ιανουαρίου 2017.
Λίγα λόγια για την παράσταση:
«Δυο γνήσιοι θεατράνθρωποι, πνιγμένοι στα χρέη, έχουν την ευκαιρία να ξελασπώσουν, στηρίζοντας τα θεατρικά σχέδια μιας τυχάρπαστης εκατομμυριούχου η οποία θέλει πάση θυσία να γίνει πρωταγωνίστρια στο θέατρό τους…..»
Promo Trailer: https://www.youtube.com/watch?v=Hx9PTi9WEHk&feature=youtu.be
Το «Όλα για την Ελίζα» κάνει μια βουτιά στα φοβισμένα μας όνειρα και μας προκαλεί να τα κυνηγήσουμε, έστω κι αν αυτά αποδειχθούν οι δαίμονές μας.
Διάρκεια: 110 λεπτά με διάλλειμα
Είδος: Ρομαντική κομεντί
Συντελεστές
Κείμενο: Μαριάννα Κυριακάκη
Σκηνοθεσία: Μάνος Αντωνίου
Μουσική: Σταμάτης Χρήστου
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριάννα Ηγουμενίδου
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά) οι: Μάνος Αντωνίου, Μάκης Αρβανιτάκης, Μπάμπης Βρακάς, Τζίνα Δημητροπούλου, Ιορδάνης Καλέσης.
Έναρξη παραστάσεων: Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016
Διάρκεια παραστάσεων: 22/10/2016 -29/1/17
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Κάθε Σάββατο & Κυριακή στις 18:00
Τιμή εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12 €
Φοιτητές: 10 €
Για ομάδες άνω των 10 ατόμων: 9 €
Για ανέργους: Είσοδος Δωρεάν– Με επίδειξη βεβαίωσης ανεργίας και κατόπιν συνεννόησης με το ταμείο
Πληροφορίες – κρατήσεις: τηλ. 211-0121686
Στον Πολυχώρο VAULT “Πού είναι η μάνα σου μωρή” της Δήμητρας Πέτρουλα, με τη Βέρα Κρούσκα σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι

Τα πάθη του Εμφυλίου επίκαιρα σε μια Ελλάδα-καζάνι που βράζει
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Βέρα Κρούσκα είναι μια έμπειρη ηθοποιός με μακρά κινηματογραφική, τηλεοπτική και θεατρική θητεία. Μετρημένη και ορθολογική στη χρήση των εκφραστικών της μέσων, ξέρει να κρατάει το συναίσθημα στην άκρη του λυγμού κι έτσι δεν λιγώνει τον θεατή, αλλά τον βοηθάει να αποστασιοποιείται περιοδικώς προκειμένου να ξαναβυθιστεί στο έρεβος. Αυτό το κείμενο που διάλεξε η εκλεκτή πρωταγωνίστρια να ερμηνεύσει μοναδικά είναι τόσο σκοτεινό, που μόνο ένας λάτρης των θρίλερ θα μπορούσε να το αντέξει από την αρχή έως το τέλος. Είναι τόσο απροκάλυπτη η σκληρή, απάνθρωπη βία που το λογικό του ανθρώπου σταματάει και πετάει πάνω από τα ψηλά βουνά στον καθαρό ουρανό για να ανασάνει. Συνεπικουρούμενη από δύο εξαίρετες προωτεϊκές ηθοποιούς την Αγάπη Παπαθανασιάδου και την Ορνέλλα Λούτη, ερμηνεύει το έργο της Δήμητρας Πέτρουλα, σε θεατρική διασκευή Σοφίας Αδαμίδου και σε σκηνοθεσία Ένκε Φεζολλάρι και μας ξεναγεί σε μια όχι και τόσο μακρινή εποχή που τα μίση και τα πάθη «χτύπησαν κόκκινο». Η κατώτερη φύση του Ανθρώπου φαίνεται ότι παίρνει τα πάνω της και οι ανώτερες πνευματικές λειτουργίες αποσυντονίζονται όταν κινδυνεύει το σώμα με εξόντωση. Τότε αναλαμβάνει το περίφημο «παρασυμπαθητικό σύστημα» κι ο «ερπετοειδής εγκέφαλος» (όνομα και πράμα) να ρυθμίσουν τα της επιβιώσεως (η οποία – ειρήσθω εν παρόδω – δεν είναι συνώνυμη με τη ζωή). Τότε η ιερά ενέργεια τής kundalini που διατρέχει την σπονδυλική στήλη συχνά διαστρέφεται σε δρόμους και ατραπούς που το Λογικό δεν θέλει να γνωρίζει και δεν περπατά ποτέ εκεί. «Της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και φρικιά». Κι η νύχτα της ψυχής είναι η πιο βαθιά νύχτα στο σύμπαν το τραχύ, ειδικά όταν πρόκειται για νύχτα του Συλλογικού Ασυνείδητου. Αυτό ας μην το ξεχνάμε ποτέ, ειδικά εμείς που ασχολούμαστε με τη διατήρηση της άσβεστης λαμπάδας της Γνώσης, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Δημοκρατίας, της Ισότητας όλων των ανθρώπων επί γης.
Μην χάσετε αυτή την παράσταση στον φιλόξενο, ευάερο κι ευήλιο (γενικώς και ψυχικώς) Πολυχώρο Vault με την εκπληκτική εκφραστικότατη ταμία, τον υπέροχο μπάρμαν και τον εξαίρετο ιδιοκτήτη που όπως λέει, υπηρετώντας την υψηλή Τέχνη του Θεάτρου «ζει στο δικό του Κωσταλέξι». Ας ήταν κι άλλοι πολλοί τόσο συνεπείς, ηρωικοί κι αυτοθυσιαστικοί στην υπεράσπιση του σύγχρονου ελληνικού και πανανθρώπινου Πολιτισμού. Κι ευτυχώς υπάρχουν ζωντανά κύτταρα στην Αθήνα και στην Ελλάδα της Κρίσης που υπηρετούν με ζέση και όραμα τον Άνθρωπο και τα ανώτερα ιδανικά του.
Τα σκηνικά – κοστούμια είναι της Χριστίνας Κωστέα . Η μουσική επιμέλεια του Σκηνοθέτη και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου . Φωτογραφίες: Σωτηρία Ψαρού, Κική Παπαδοπούλου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Τρία ποιήματα της Έμυς Τζωάννου
σε γαλλική απόδοση της Παρασκευής Μόλαρη-εκπαιδευτικού, μεταφράστριας, ερευνήτριας, ΜΑ LLCER Université Paul Valéry Montpellier3 
“Αμόλυντοι ήχοι”
Mαρτυρικές μαρτυρίες
απόστασης
Τραγικές παραλίες
μνήμης
Εφιαλτικοί κύκλοι
αγωνίας
Ιερά αγγίγματα
ένωσης
Αθώες κραυγές
σιωπής
Ακριβοθώρητες νύχτες
αντάμωσης
Διάχυτες προσδοκίες
αναμονής
Αμόλυντοι ήχοι
λάμψης
Οδυνηρές αντανακλάσεις
απουσίας
Μετέωροι ψίθυροι
υπόσχεσης
Λεηλατημένες αστραπές
ευτυχίας
“Sons immaculés”
Témoignages de distance
martyriques
Côtes de mémoire
tragiques
Cercles cauchemardesques
d’angoisse
Effleurements d’union
sacrés
Cris de silence
innocents
Nuits de rencontre
rares
Espérances d’attente
diffuses
Sons d’éclat
immaculés
Reflets d’absence
douloureux
Chuchotements de promesse
suspendus
Eclairs de bonheur
pillés
*****
“Σε παλέτες αισθαντικές”
Η μυρωδιά της θάλασσας
από τα φουσκωμένα κύματα
η γεύση του ανέμου
από το θρόισμα των φύλλων
το αγνάντεμα του δειλινού
στα κίτρινα, κόκκινα και πορτοκαλιά χρώματα
Λικνίζουν αρμονικά
συναισθήματα
σε παλέτες αισθαντικές
“Sur des palettes raffinées”
L’odeur de la mer
émanant des vagues houleuses
le goût du vent
émanant du bruissement des feuilles
la contemplation du crepuscule
en couleurs jaunes, rouges et oranges
Font bercer harmonieusement
des sentiments
sur des palettes raffinées
*****
“Γράφοντας ελεγείες”
Θα αφήσω τα χνάρια μου
να ανθίζουν
στους κήπους της Ζωής
Μαντεύοντας αινίγματα
ηχώντας καλοσύνη
πίνοντας γνώσεις
χαράζοντας μνήμες
αντηχώντας όνειρα
γράφοντας ελεγείες…
“Ecrire de élégies”
Je laisserai mes traces
fleurir
dans les jardins de la Vie
Devinant des énigmes
faisant sonner la bonté
buvant des connaissances
traçant des mémoires
faisant résonner des rêves
écrivant des élégies…
*****
Μία νεοκλασικά στερεότυπη «ΙΦΙΓΕΝΙΑ ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ» σε συναρπαστική σκηνοθεσία του εικαστικού Λεωνίδα Τσιριγκούλη στο θέατρο «ΕΛΥΖΕ».
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο εικαστικός Λεωνίδας Τσιριγκούλης είναι ένας επίμονος, υπομονετικός και στοχαστικός άνθρωπος της Τέχνης, από τότε που συνεργαζόταν με τον ιδιοφυή συλλέκτη Αλέξανδρο Ιόλα. Στον χώρο του θεάτρου εργάζεται συστηματικά ως μυρμήγκι, μέλισσα, μεταξοσκώληξ και πεταλούδα από αυτές που λένε «ψυχάρα» και λένε πως κουβαλάνε από το Επέκεινα το βάρος των πνευμάτων. Πατριωτικά εικονολατρική η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», προτελευταία τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης στην αυλή του Αρχέλαου, του παππού του Μεγαλέξαντρου, στην Πέλλα, πριν συνθέσει το κύκνειο άσμα του, τις κρυπτικές και δυσεξιχνίαστες «Βάκχες». Ο εξόριστος από την Αθήνα μέγιστος τών τραγικών (ενόχλησε την Κοινή Γνώμη των μετριοκρατούντων – παντού και πάντα τα ίδια, γιατί η χαροκαμένη Εκάβη στις ευριπίδειες «Τρωάδες» κατηγορεί τους Έλληνες για άσπλαχνη ιεροσυλία), ο εξόριστος λοιπόν μοιάζει να παλινωδεί και να εκθειάζει το φιλελεύθερο φρόνημα των Ελλήνων έναντι των δουλοπρεπών στα θεοκρατικά καθεστώτα βαρβάρων, και χάρη σε αυτό του το έργο, που διδάχθηκε από τον ομώνυμο γιο του, πέρασε στα «αναγνωστικά» βιβλία της εποχής κι έτσι σώθηκε μεγάλο μέρος του αιρετικού και πρωτοπόρου έργο του ανά τους αιώνες. Ορθώς ανέγνωσε ο Τσιριγκούλης ως σκηνοθέτης την συμβατική πλευρά του κειμένου και την απέδωσε με την παλιά, καλή δοκιμασμένη τεχνική της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου στην ερμηνεία του Αρχαίου Δράματος: Γεωμετρία, μαθηματική δομή, καθάρια εκφορά του Λόγου και υποβάθμιση του διονυσιακού έναντι του απολλώνιου στοιχείου. Τον βοήθησε ιδιαίτερα η κλασική μετάφραση του Κώστα Τοπούζη, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Αριστείδη Πατσόγλου κι απαξάπαντες οι ηθοποιοί και συντελεστές της παράστασης με κορυφαίο τον Αγησίλαο Σιούνα στο ρόλο του Αγαμέμνονα. Εκπληκτικά γήινη η Κλυταιμνήστρα τής Ντίνας Βούρτση. Σημαντική και μετρημένη η χορογραφία της Άννας Βαλάρη. Στο τραγούδι εκφραστικώς λυρική η Μαρία Κατσούρα. Στον ήχο μεγαλούργησε ο Παναγιώτης Φραγκούλης. Μόνον οι φωτισμοί ήταν εκτυφλωτικώς επικεντρωμένοι στο κέντρο της σκηνής. Ίσως γιατί κανείς δεν ανέλαβε την ευθύνη τους. Βοηθός σκηνοθέτη: Πόλυ Σαΐτη. Για λόγους Δικαιοσύνης αναφέρω τα ονόματα των ηθοποιών με τιμή, σαν πεσόντες σε ιερή μάχη, γιατί το να υπηρετείς την Τέχνη του Διονύσου σήμερα, ανιδιοτελώς είναι ύψιστη ανδραγαθία: Βαγγέλης Πυρινής (Πρεσβύτης), Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος (Μενέλαος), Φλώρα Καραβελατζή (Άγγελος Α’), Βίβιαν Ιωάννου (Ιφιγένεια), Νικόλας Ντάβας (Αχιλλέας), Γεώργιος Δαρείος (Άγγελος Β’) και Κορυφαίες Χορού η Δανάη Δημητροπούλου, η Φλώρα Καραβελατζή και η Αθανασία Μανιαβού. Εύγε σε όλους. Εκ βάθους καρδίας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Σολδάτος-Φελλίνι 1-1.
Ή έτσι θα μιλούσε ο Φελλίνι αν ζούσε σήμερα στην Κυψέλη της Κρίσης.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Μετά το επιτυχημένο μιούζικαλ με τον μακρύ αλλά ορθώς περιγραφικό τίτλο «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο», ο ποιητής του κινηματογράφου Γιάννης Σολδάτος επανέρχεται στο ατμοσφαιρικό «Studio Κυψέλης» και σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού, χορογραφία Σίμωνα Πάτροκλου, μεγαλουργεί, χάρη σε μια πλειάδα εκπληκτικών ηθοποιών-χορευτών-τραγουδιστών και με τους υπέροχους φωτισμούς που ο ίδιος σχεδίασε κι εκτέλεσε, φωτισμούς που διευρύνουν τη σκηνούλα αυτού του Off-Kolonaki θεάτρου προσδίδοντάς της διαστάσεις κοσμικές, σχεδόν μεταφυσικές. Η καλλιτεχνική εμπειρία του αναγενννησιακού καλλιτέχνη Γιάννη Σολδάτου σε όλο της το μεγαλείο: κινηματογράφος, τηλεόραση, συγγραφή θεατρικών έργων, εκδότης ενός από τους μεγαλύτερους και ειδικότερους οίκους στον χώρο του Θεάματος και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς από έναν ανήσυχο Επτανήσιο με ταλέντο, κέφι, μεράκι, πολυπραγμοσύνη και πολυσχιδή προσωπικότητα.
Το όλον θέαμα με τίτλο «Ο Fellini και τα όνειρα των κλόουν» είναι μια μουσική κωμωδία, που δεν αποτελεί κολλάζ από γνωστές ταινίες του Φελλίνι αλλά ένα «μετά-κείμενο» (για να το πούμε πιο επιστημονικά) περασμένο μέσα από την ιδιοφυή δημιουργική φαντασία ενός επαρκούς θεατή-συνδημιουργού-παν-καλλιτέχνη.
Μετά από εντατικές πρόβες τεσσάρων μηνών, είναι γνωστή η τελειομανία του Γιάννη Σολδάτου αλλά και του σκηνοθέτη Γιώργου Λιβανού, άπαντες οι ηθοποιοί έλαμψαν με τη διάρκεια αστέρος κι ουχί μετεώρου. Αστέρια χωρίς σκιά, ολόλαμπρα, σεμνά και ταπεινά: Γιώργος Λιβανός, Ελευθερία Ρήγου, Αλέξανδρος Αθανασίου, Σοφία Μπεράτη, Ωραιοζήλη Καραγιαννίδου, Λίλη Τέγου, Μαρία Δρακοπούλου, Ελένη Μπέη, Κωνσταντίνος Μενούνος, Ζωρζέτ Μιρόν, Γιάννος Τριανταφύλλου, Γιάννος Θεοδούλου.
Μία από τις ελάχιστες παραστάσεις της τρέχουσας θεατρικής περιόδου που απόλαυσα έμπλεος αισθητικής ηδονής και χωρίς καμία απολύτως επιφύλαξη.
Θρίαμβος!!! Έτσι θα μιλούσε ο Φελλίνι αν ζούσε σήμερα στην Κυψέλη της Κρίσης, αλλά και της γενναιότητας, του ηρωισμού και της αδιαπραγμάτευτης χαράς της Ζωής!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
«Κυμβελίνος» του Σαίξπηρ στο θέατρο Εξαρχείων
σε σκηνοθεσία του ταλαντούχου Αλέξανδρου Κοέν σε μια πιστή εκσυγχρονισμένη και διαχρονική απόδοση του κλασικού κειμένου
![]()
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η πίκρα του ώριμου Σαίξπηρ για την κωμωδία του Έρωτα και την αρρώστεια της Τρέλας και της Φρονιμάδας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος απεικονίζεται δραματικά σε αυτό το λιγότερο γνωστό έργο του, που σπάνια ανεβαίνει στις θεατρικές σκηνές. Γιατί; Μα γιατί παραείναι αληθινό για να είναι δημοφιλές. Παραείναι πικρό για να χαϊδεύει τα αυτιά και τις καρδιές. Παραείναι σκοτεινό για να μας πείθει η επιφανειακή αισιοδοξία του happy-end.
Ορθώς ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Κοέν το τοποθετεί στην Ευρώπη της Κρίσης, στα χρόνια του Μεσοπολέμου. Η σημερινή κρίση είναι μια απλή κυκλική επανάληψη της Ιστορίας. Ή μήπως όχι; Το σίγουρο είναι ότι η ανθρώπινη φύση δεν έχει αλλάξει σημαντικά από το 1610 (ή 1611) που γράφτηκε αυτό το έργο. Τα ίδια αδιέξοδα, οι ίδιες φενάκες, παρόμοιες ψευδαισθήσεις κι απαράλλαχτη τάση φυγής, την οποία θεραπεύει το θέατρο επαρκώς. Όταν η παράσταση είναι σωστά δομημένη, έχει ρυθμό, σωστή διανομή, καλή μετάφραση και προπάντων σεβασμό στο πνεύμα του συγγραφέα. Αντίθετα από την Ιόλη Ανδρεάδη που ανασκολόπισε τον «Βασιλιά Ληρ» του Σαίξπηρ για να πλάσει έναν δικό της “Young Lear”, χωρίς μέτρο, ρυθμό και δραματουργική δεξιοτεχνία (που να την εύρει η έρμη; Δεν γεννιέται κάθε μέρα ένας Σαίξπηρ κι ένας Ευριπίδης, κι αφού έτσι συμβαίνει καλόν είναι να ανεβάζουμε τα έργα τους με αιδώ ή να συγγράφουμε τα δικά μας μεταμοντέρνα θνησιγενή βαλκανικά εργάκια). Ο Αλέξανδρος Κοέν είναι δύναμη στο ελληνικό θέατρο. Επίμονος κι ακυκλωμάτιστος, μελετηρός κι εμβριθής, υπομένων και αποτελεσματικός, μετέφρασε, διασκεύασε και δίδαξε αυτό το αριστούργημα με έναν τρόπο που δείχνει βαθιά γνώση του θεατρικού φαινομένου και πλήρη επάρκεια.
Η διανομή εξαίρετη. Τι να πω για τον πολυτάλαντο, εκφραστικό κι έμπειρο Τάκη Βουτέρη, που με την τεχνική του κλόουν ντύνει τους ρόλους του με ένα μεταφυσικό μυστήριο παρόμοιο με τις ερεβώδεις πινελιές του μεγάλου Βελάσκεθ στη σειρά “Las meninas”. Χαίρομαι που αφέθηκε με εμπιστοσύνη στα χέρια ενός νεότερου σκηνοθέτη για να τον πλάσει όπως εκείνος επιθυμεί.
Αξιόμαχοι κι αξεχώριστοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, δημιούργησαν ένα αρμονικό σύνολο, αξιοποιώντας στο έπακρο το εκφραστικότατο όργανο του σώματός τους. Η Ελένη Κρίτα, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Αντιγόνη Δρακουλάκη, ο Σαράντος Γεωγλερής, ο Παναγιώτης Εξαρχέας, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, Ρωμανός Μαρούδης υπάκουσαν στην ενορχήστρωση του σκηνοθέτη κι έκαναν θαύματα! Κυριολεκτώ.
Αξιολάτρευτοι, αν και κάπως περιγραφικοί οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη.
Εύγλωττα τα κοστούμια και τα σκηνικά της Χριστίνας Κωστέα.
Επαγγελματική και τελεσφόρα η κινησιολογία που δίδαξε η Φρόσω Κορρού.
Δραματολόγος: Κατερίνα Διακουμοπούλου. Καλό αυτό. Πολύ καλό! Ας μάθουν τα θέατρα, οι θίασοι και οι επιχορηγούμενες σκηνές να αξιοποιούν δραματολόγους-δραματουργούς. Τόσους καλούς θεατρολόγους και θεατρικούς συγγραφείς έχουμε. Όχι μόνον θεωρία, αλλά και πράξη!!! Εύγε σε όλους.
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλίκη Μπομποτά – Ειρήνη Δρακοπούλου
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
ΚΥΜΒΕΛΙΝΟΣ
Cymbeline, 1610
του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ
κωμωδία
Στην έκτη της παραγωγή η Εταιρεία Θεάτρου Υπερίων παρουσιάζει την αινιγματική περιπετειώδη κωμωδία του Σαίξπηρ «Κυμβελίνος» σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν.
Το ιστορικό Θέατρο Εξαρχείων στον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους επιστρέφει και πάλι παρουσιάζοντας το σαιξπηρικό έργο “Κυμβελίνος”, ένα από τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα του Άγγλου ποιητή που ακροβατεί ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία.
Με αφορμή την επέτειο για τα 400 χρόνια από το θάνατο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το θέατρο Εξαρχείων ανεβάζει ένα από τα λιγότερο γνωστά έργα του Άγγλου ποιητή σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν. Ο “Κυμβελίνος” που πιθανότατα γράφτηκε το 1610 ή 1611 είναι ένα σκοτεινό παραμύθι με αίσιο τέλος, ενώ θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα και πιο ώριμα κείμενα του Σαίξπηρ, παρουσιάζοντας την αδυναμία του ανθρώπου να να πραγματοποιήσει όλα τα όνειρά του και την προσπάθειά του να συμβιβαστεί όσο γίνεται λιγότερο.
Υπόθεση
Ο Κυμβελίνος, ο βασιλιάς της Βρετανίας, προορίζει την μοναχοκόρη του Ιννογένη για τον γιο της δεύτερης συζύγου του. Όταν η Ιννογένη εναντιώνεται και παντρεύεται τον Πόστουμο, ο Κυμβελίνος εξορίζει τον ανεπιθύμητο γαμπρό του. Στην εξορία του ο Πόστουμος θα στοιχηματίσει με τον Ιάκιμο, έναν Ιταλό τυχοδιώκτη, πως η Ιννογένη του είναι η πιστότερη γυναίκα στον κόσμο. Ο Ιάκιμος κάνει τα πάντα ώστε να την παρουσιάσει άπιστη, και ο Πόστουμος αποφασίσει να την εκδικηθεί. Από το σημείο αυτό θα ξεκινήσει για την Ιννογένη και την υπηρέτρια της ένα γοητευτικό όσο και επικίνδυνο ταξίδι πνευματικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης. Έργο της ωριμότητας του Σαίξπηρ ο «Κυμβελίνος» καταφέρνει να συγκεντρώσει πολλές από τις αρετές των αριστουργημάτων του ποιητή: καταιγιστική πλοκή, υψηλό χιούμορ, κορυφαίες κωμικές στιγμές – και πάνω απ’ όλα μια αισιόδοξη στάση απέναντι στη ζωή. Μια σπουδαία κωμωδία τοποθετημένη στο γνώριμο πλαίσιο των αμερικάνικων ταινιών του 1960 – γεμάτη κρυφούς έρωτες, προδοσίες, μεταμφιέσεις, περιπλανήσεις, δολοπλοκίες, αφελείς εραστές, ραδιούργες μητριές και φόντο την οικονομική κρίση της Ευρώπης. Ένα έργο του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ που σπάνια παρουσιάζεται στην ελληνική σκηνή.
Συντελεστές
Μετάφραση – σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνα Κωστέα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Κινησιολογία: Φρόσω Κορρού
Δραματολόγος: Κατερίνα Διακουμοπούλου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλίκη Μπομποτά – Ειρήνη Δρακοπούλου
Διανομή: Τάκης Βουτέρης, η Ελένη Κρίτα, ο Αντώνης Φραγκάκης, η Αντιγόνη Δρακουλάκη, ο Σαράντος Γεωγλερής, ο Παναγιώτης Εξαρχέας, η Νεκταρία Γιαννουδάκη, Ρωμανός Μαρούδης
από 14 Οκτωβρίου έως 11 Δεκεμβρίου
κάθε Παρασκευή στις 21.00, Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 19.00
Ενδιαφέρον διαδραστικό «Νηπιαγωγείο» στον υπόγειο θεατρικό χώρο «Μπαγκλαντές»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις της νέας θεατρικής περιόδου. Επιτέλους το μεταμοντέρνο και το μετά το μεταμοντέρνο άρχισαν να αποδίδουν καρπούς, να σχολιάζουν βαθιά θέματα της πανανθρώπινης επικαιρότητας, να βάζουν το χέρι επί τον τύπον των ήλων της καθημερινότητας, να απασχολούν το κοινό και να προσελκύουν το ενδιαφέρον του, όχι πλέον ως παθητικού θεατή-καταναλωτή, αλλά ως συνδημιουργού-συντάκτη του τελικού καλλιτεχνικού αποτελέσματος, το οποίο δεν στοχεύει στην άψογη αισθητική και στην απολύτως εναρμονισμένη ερμηνεία ενός θεόσταλτου κειμένου από έναν αυταρχικό-τυραννικό-μεσαιωνικά φεουδαρχικό σκηνοθέτη-δικτάτορα που απαιτεί υπακοή και πίστη από τους πειθήνιους υποκριτές του. Τώρα όλα γίναν ίσα και δημοκρατικά, ο θεατής έχει λόγο και αιτία, συμμετέχει σωματικά, ψυχικά και νοητικά στα δρώμενα και αυτό συντελεί τόσο στην κοινωνική αυτοκάθαρση όσο και στην ατομική απολύτρωση.
Αυτό είναι ερευνητικό, πρωτοποριακό θέατρο κι όχι άλλα που επιχορηγούνται για να αναμασούν τα ίδια και τα ίδια.
Εύγε λοιπόν στην ομάδα «αμάλγαμα» και στη Μαρία Γοργία, στον Όσκαρ Ουάιλντ που ακόμα μας εμπνέει, στους εκπληκτικούς ηθοποιούς-χορευτές (Σάνια Στριμπάκου, Τίμος Ζέχας, Μυρτώ Δελημιχάλη, Μαρία Γοργία) και, φυσικά, σε όλους τους θεατές.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Επίκαιρες «Ικέτιδες» του Αισχύλου στο «Αγγέλων Βήμα» σε παλιομοδίτικη-βέκια σκηνοθεσία του Λάμπρου Γιώτη

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το «σύστημα Στανισλάβσκι» και άλλα συστήματα υποκριτικής φαίνονται παντελώς άγνωστα στον Λάμπρο Γιώτη, αφού οι βαρυφορτωμένες (ορθώς) με τα μπαγκάζια τους ικέτιδες δεν λυγίζουν καν, δεν συσπώνται οι μυς τους, αλλά γοργανασαίνουν τεχνητά σαν μαθητές σε σχολική παράσταση που υποδύονται τα σκυλιά. Περιγραφικοί και σχηματοποιημένοι οι ρόλοι, χωρίς καν τη μινιμαλιστική αφαιρετικότητα, τη νοσταλγική πατίνα του παλιομοδίτικου ή το άλλοθι έστω του μεταμοντερνισμού που όλα τα επιτρέπει. Ο Λάμπρος Γιώτης δεν έχει δει μάλλον σύγχρονο θέατρο κι έστησε ένα θεατρικό αναλόγιο με καλές φωνές και μουσικές κορώνες πατώντας πάνω στη δοκιμασμένη κι εύγλωττη μετάφραση του Κώστα Γεωργουσόπουλου. Η Σαβίνα Γιαννάτου είναι η μόνη που θριάμβευσε γράφοντας μουσική για αυτή την άτολμη και ρητορική παράσταση. Θέατρο του νου, για να μην πω διανοουμενίστικο θέατρο, αν όχι και κουλτουριάρικο. Όμως το σύγχρονο θέατρο απαιτεί τη μέγιστη σωματικότητα, γυμνότητα ίσως κι όχι κακοραμμένα σακιά για κοστούμια. Απογοητευτικό και αποκαρδιωτικό το αποτέλεσμα, αν όχι άθλιο. Εάν επρόκειτο για κωμωδία, θα μπορούσαμε ίσως να το δεχθούμε. Ο Αριστοφάνης έχει κακοποιηθεί δεόντως και φαίνεται μάλλον να το όχι. Μπορεί και να το διασκεδάζει εκεί ψηλά που ευρίσκεται. Όμως η τραγωδία είναι κάτι ιερό και δεν ανέχεται παρωδήσεις…
Αυτά τα αυστηρά επί του παρόντος.
Αγαπητοί φίλοι, όταν με στέλνετε να δω παραστάσεις γνωστών και φίλων σας, μην περιμένετε να τους «χαϊδέψω» κιόλας. Δεν χαρίζω κάστανα κι ως κριτικός σέβομαι πρώτα από όλα το κοινό.
Μετά λόγου γνώσεως,
Κωνσταντίνος Μπούρας
Ταυτότητα της παράστασης
Μετάφραση: Κ.Χ.Μύρης
Σκηνοθεσία: Λάμπρος Γιώτης
Φωνητική έκφραση και μουσική: Σαβίνα Γιαννάτου
Χορογραφία: Στέλα Κρούσκα
Σκηνικά – κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Παίζουν οι ηθοποιοί: Λυσάνδρα Αναστασοπούλου, Μενέλαος Ζαφειρόπουλος, Δημήτρης Μοσχονάς, Ελπίδα Νικολάου , Κωνσταντίνα Νταντάμη, Γιώργος Τσαγκαράκης
Ήχος και φως: Νίκος Θεοχαρόπουλος
Trailer παράστασης: Χρήστος Θεοχαρόπουλος
Βοηθοί Παραγωγής: Αλεξία Πολυμενοπούλου, Χρήστος Θεοχαρόπουλος
Παραγωγή: «Παλμός» – Εταιρεία Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Αριστείδης Ρωμανός, ένας εικαστικός του δομημένου χώρου

Από τον ποιητή-κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με αφορμή την έκθεση που διοργάνωσε η Κοινωφελής Δημοτική Επιχείρηση Περιβάλλοντος Παιδείας & Ανάπτυξης Μυκόνου με σχέδια και μελέτες του αρχιτέκτονα-πολεοδόμου Αριστείδη Ρωμανού, έρχομαι σήμερα να επισημάνω την εικαστική ματιά ενός ειδικευμένου επιστήμονα που ασχολήθηκε με την προστασία κι εξέλιξη των παραδοσιακών οικισμών και μελέτησε την επίδραση του τουρισμού στη διαμόρφωση του ελληνικού τοπίου. Οι ανθρώπινες φιγούρες του φαντάζουν ιμπρεσιονιστικές, όμως είναι σχεδιασμένες με ιδιαίτερη προσοχή μέσα στον περιβάλλοντα χώρο. Η τεχνική της ακουαρέλας τονίζει το ουσιώδες απαλλάσσοντας τον εγκέφαλο από τον περιττό θόρυβο «πληροφοριών» που δεν σχετίζονται με το θέμα και δεν συνάδουν με την οπτική του καλλιτέχνη ερευνητή. Το υδρόχρωμα χαρίζει εκείνη την αξιοθαύμαστη διαπίδυση θέτοντας το διαρκές θέμα της υπέρβασης των ορίων χωρίς απαραίτητα να ζητούμε και την κατάλυσή τους. Οι πολυπολιτισμικές κοινωνίες της παγκοσμιοποιημένης πλέον ταξιδιωτικής κουλτούρας απαιτούν ευελιξία, ευφράδεια, αποδοχή του διαφορετικού, μελέτη των καινοφανών συνθηκών και οριοθέτηση των καινούργιων τοπίων, όπως αναδύονται από τη φυσιολογική αλλά και την τεχνητή αποδόμηση των προηγουμένων. Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι το αρχαιοελληνικό μέτρο τόσο στην εικαστική όσο και στην αρχιτεκτονική φιλοσοφία και οπτική του Αριστείδη Ρωμανού. «Πάντων χρημάτων μέτρον εστί άνθρωπος», σύμφωνα με την πασίγνωστη πλέον ρήση του Πρωταγόρα. Αυτό είναι που λείπει από τη σύγχρονη Τεχνολογία, αλλά και από ορισμένους κλάδους της Επιστήμης που είναι προσανατολισμένοι στην υπερεκμετάλλευση των φυσικών πόρων και στην επίτευξη του μέγιστου δυνατού βραχυπρόθεσμου ή μεσοπρόθεσμου κέρδους με ανυπολόγιστες όμως και καταστροφικές μακροπρόθεσμες συνέπειες. Από αυτή την άποψη είναι σημαντικό το καλλιτεχνικό κι επιστημονικό έργο του Αριστείδη Ρωμανού, αφού κομίζει αρχαία «γλαύκα εις Αθήνας» και καλό θα ήταν να μεταφερθεί σε κάποιο μουσείο, ίδρυμα ή ειδικό εκθεσιακό χώρο της πρωτεύουσας τόσο η έκθεση σχεδίων και μελετών του όσο και η παράλληλη δημόσια συζήτηση-ημερίδα με θέμα: “Προστασία Οικισμών και εξέλιξη”, στην οποία συμμετείχαν διακεκριμένοι αρχιτέκτονες και καθηγητές του Ε.Μ.Π.

Όσον αφορά τα σατιρικά σκίτσα του Αριστείδη Ρωμανού που εκτέθηκαν παράλληλα, αυτά εντάσσονται σε ενότητες, όπως: Εξουσία, Τέχνη και Πολιτιστική ζωή, Πόλη / Αρχιτέκτονες / Πολεοδομία, Γιατροί / νοσηλεία. Πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη κι επιμελημένη δουλειά που αποδεικνύει περίτρανα ότι το σπουδαίο δεν είναι σοβαροφανές και το ουσιώδες δεν καλύπτεται πίσω από βαρύγδουπα προσωπεία.
Κωνσταντίνος Μπούρας


