Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Η Κέλλυ Μενδρινού, φλεγόμενο μετέωρο χωρίς σκιά στη σύγχρονη ζωγραφική

Posted by grafei on 19:53 in Διάφορα, Εικαστικά, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%851

 

 

 

Με αφορμή τη συλλογική έκθεση που θα πραγματοποιηθεί από το

ΙΤΑΛΙΚΟ ΜΟΡΦΩΤΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ, ΠΑΤΗΣΙΩΝ 47

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Οι Έλληνες μαθητές του Leonardo Cremonini

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

 

Αλέξης Βερούκας       Στέφανος Δασκαλάκης       Ειρήνη Ηλιοπούλου

Κέλλυ Μενδρινού       Κωνσταντίνος Νταούλας   Γιώργος Ρόρρης

Εδουάρδος Σακαγιάν  Άννα Μαρία Τσακάλη       Μαρία Φιλοπούλου

Εβίτα Φραντζολά                                                              Βίκυ Χατζηλάκου

 

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016 – Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2017

 

Το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο παρουσιάζει την έκθεση

Οι Έλληνες μαθητές του Leonardo Cremonini

Σύλληψη και επιμέλεια της έκθεσης:

Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή,

διδάκτωρ Ιστορίας της Tέχνης της Σορβόννης και συγγραφέας

 

 

ΕΓΚΑΙΝΙΑ:

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2016 – ΩΡΑ 19.00

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ:      ΔΕΥΤΕΡΑ – ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 11.00 – 17.00

ΣΑΒΒΑΤΟ 11.00 – 13.30

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πρόκειται για ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Ιταλό καλλιτέχνη Leonardo Cremonini, εκλιπόντα το 2010, γνωστό στο ελληνικό κοινό χάρις σε αρκετές εκθέσεις του στην Ελλάδα.

Ο Λεονάρντο Κρεμονίνι γεννήθηκε στην Bologna to 1925: καλλιτέχνης ήδη καταξιωμένος από τους χρόνους του 80, διορίστηκε guest professor στην Ανωτάτη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών στο Παρίσι για εννέα χρόνια. Λάτρης και πιστός οπαδός της ζωγραφικής και έχοντας συνείδηση πως βρισκόταν σε κίνδυνο εξαφάνισης, θέλησε μέσω της διδασκαλίας του να εμφυσήσει το πάθος, τον ενθουσιασμό και τις άρτιες τεχνικές του σε ταλαντούχους μαθητές που θα ήθελαν να τον ακολουθήσουν. Κλασικός παραστατικός ζωγράφος, ανοιχτός και στα μοντέρνα ρεύματα, γοήτευε με τη μεσογειακή θεματολογία του, το στυλιζαρισμένο και εκφραστικό σχέδιο, το εξαιρετικό χρώμα, αλλά κυρίως με τον λόγο του ο οποίος, καίριος και ευρηματικός, ενέπνευσε εκείνη την εποχή πολλούς γάλλους ιστορικούς και κριτικούς τέχνης. Νέοι έλληνες υπότροφοι ζωγράφοι, ευαίσθητοι στη ρητορική αλλά και στη θερμή ιδιοσυγκρασία του Leonardo Cremonini, έγιναν οι πιο πιστοί μαθητές του. Έμειναν στο πλευρό του και επωφελήθηκαν από τις συμβουλές, τις ιδέες του,σε μια χρονική στιγμή που η κλασική τέχνη κινδύνευε να υποσκελιστεί από την τεχνολογία και τις εικόνες των μίντια. Ο Cremonini παρ’ όλο που είχε μαθητές απ’ όλο τον κόσμο, αγάπησε ιδιαίτερα τους έλληνες μαθητές του που είχαν έρθει από μια χώρα εικονολατρείας, που κατείχαν μια κλασική παιδεία και τις πνευματικές ικανότητες ώστε να δημιουργήσουν ένα ουσιαστικό διάλογο μαζί του. Δάσκαλος αυστηρός, απαιτητικός, αλλά και γεμάτος άγρυπνο ενδιαφέρον, όχι μόνο τους γαλούχησε με τις ιδέες του, τους παρέσυρε στα θέματά του και τις τεχνικές του, τους χάρισε ένα λεξιλόγιο για να δώσουν ένα όνομα στις έρευνές τους, αλλά και πολύ αργότερα, μετά τα χρόνια της διδασκαλίας, δεν έπαψε να ενδιαφέρεται για την εξέλιξή τους παρακολουθώντας τις δραστηριότητες και τις εκθέσεις τους. Είναι η πρώτη φορά που αποδίδεται τιμή στον ανεκτίμητο δάσκαλο απ’ όλους τους μαθητές του οι οποίοι ακολούθησαν τα διδάγματά του μένοντας πιστοί στα ιδεώδη της τέχνης: όλοι τους σήμερα είναι καταξιωμένοι και αγαπητοί στο κοινό δικαιώνοντας έτσι την εμπιστοσύνη που εκείνος τους έδειξε τριάντα χρόνια πριν.

Η παρούσα έκθεση περιλαμβάνει έργα από τους 11 μαθητές, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και βίντεο. Ένας κατάλογος θα εκδοθεί με κείμενα της επιμελήτριας, του Leonardo Cremonini και των μαθητών του.

Κατά την διάρκεια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν ξεναγήσεις από την επιμελήτρια Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή στις παρακάτω ημερομηνίες και ώρες:

  • Τρίτη 20 Δεκεμβρίου στις 6 μμ
  • Τετάρτη 18 Ιανουαρίου στις 6 μμΙταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο ΑθηνώνTηλ: +30 210 5242646, fax: +30 210 5242714www.facebook.com/IICAtene – www.twitter.com/IICAtene
  • www.iicatene.esteri.it

Πατησίων 47 – 10433 – Aθήνα

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%857

 

 

 

 

ΓΡΑΦΕΙ  ο ποιητής και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας

boyras-1

 

 

 

 

Έρχομαι σήμερα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μαζί σας για το φαινόμενο που λέγεται ΚΕΛΛΥ ΜΕΝΔΡΙΝΟΥ, μια διεθνής εικαστικός με σεμνή έως αθόρυβη παρουσία στην πατρίδα μας.

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%852Τι συμβαίνει τελικά; Οι πρωτότυποι καλλιτέχνες είναι απορροφημένοι από το έργο τους και δεν έχουν χρόνο για δημόσιες σχέσεις; Η διαρκής έρευνα αποκλείει την αμέριστη, πανταχού παρούσα κοινωνικότητα; Ή μήπως είναι αλλιώς κάποιες εσωστρεφείς φύσεις που συνδιαλέγονται με το άγνωστο και διαφορετικές οι εξωστρεφείς φύσεις που παρατάνε διαρκώς το καβούκι τους και διατρέχουν κάθετα – ως γυμνοσάλιαγκες – τις εθνικές οδούς ταχείας κυκλοφορίας επιβιώνοντας προσώρας;   %ce%ba%ce%ad%ce%bb%ce%bb%cf%853Ερωτήματα, ερωτήματα, ερωτήματα… Και πως θα γινόταν αλλιώς, όταν έχουμε να κάνουμε με τη φευγαλέα κι ασύλληπτη εικαστική καλλιτεχνική δημιουργία, που βασίζεται ίσως στην αντανάκλαση της αντανάκλασης πάνω στην προσωρινή πομφόλυγα των φαινομένων;

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%854Παρακολουθώ εδώ και δεκαετίες τη δουλειά της Κέλλυς Μενδρινού κι εκπλήσσομαι κάθε φορά από την πρωτεϊκή δημιουργικότητα και την εναλλαγή διαθέσεων – θεμάτων – τεχνικών… Τόση ανησυχία μόνο στους ποιητές είχα γνωρίσει έως τότε. Εννοώ στους ποιητές που είναι άξιοι τού ονόματός τους. Από το abstrait στην πλέον κλασική προσωπογραφία και στην απολύτως ρεαλιστική τοπιογραφία, από το decorative στο παραστατικό και τ’ ανάπαλιν, η Κέλλυ Μενδρινού μοιάζει σα να αναζητεί διαρκώς το στίγμα της στον καθρέφτη τού Κόσμου. Της εύχομαι να μην το βρει σύντομα, αφού τότε θα χάσουμε τις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις, μεταπτώσεις, αυτό-αμφισβητήσεις και ζωγραφικές παλινωδίες της. Το να μην έχεις μια μανιέρα μπορεί να είναι επιζήμιο εμπορικώς είναι όμως ζωογόνον καλλιτεχνικώς και τότε όλα τα φώτα του ουρανού έρχονται να λαμπυρίσουν μέσα από τα megapixels τής υλοποιημένης έμπνευσής σου. Γιατί η Κέλλυ Μενδρινού είναι poeta-vates (ποιητής προφήτης, όπως λέγαμε στη Λατινική Θεωρία της Λογοτεχνίας). Δεν μπορεί να δημιουργήσει χωρίς αυτό που λέμε «Έμπνευση» κι από αυτή την άποψη είναι βαθύτατα μεταφυσική και τελεσφόρος, μόνον όταν το Πνεύμα, ο Ανώτερος Εαυτός της κατεβαίνει συχνότητα για να μας επισκεφθεί στα γήινα, χθαμαλά πεδία.

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%856Ανακαλύψτε αυτή την αθόρυβη ζωγράφο. Αφουγκραστείτε τη σιγαλιά της και ίσως τότε ένα δικό σας ποιητικό κύμα σάς συνεπάρει στα υψηλά τής Τέχνης πεδία, εκεί όπου όλα είναι μια ατέλειωτη θαλπωρή.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 %ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%855

 

 

 

info από το Δελτίο Τύπου της Έκθεσης:

%ce%ba%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%851

Κέλλυ Μενδρινού

 

 

Πήγα στο Παρίσι το ’87,. Δεν ήξερα τον Leonardo Cremonini. Ένα κύμα Ελλήνων συμφοιτητών με έφερε στο εργαστήριό του.                                                                                                                                                                                                                                                                                               Κάποιες χαρακτηριστικές εκφράσεις του μένουν στο μυαλό μου και μου τον θυμίζουν:

«l’articulation du dur avec le tendre», «interroger le visible», «il faut briser le miroir».

Η πρώτη σκέπτομαι, « η συνάρθρωση του σκληρού με το τρυφερό », είναι αναφορά στη χρήση της αντίθεσης με τον τρόπο που αυτή υπάρχει στην ερωτική σχέση, όπου ο λόγος και το νόημα είναι προϊόν αυτής : η δημιουργία του έργου βρίσκει το λόγο ύπαρξής της στο ενδιαφέρον για την αποτύπωση των συσχετισμών στο θέμα.

Η δεύτερη, «Interroger le visible», εξετάζοντας το ορατό, ήταν η βάση της διδασκαλίας του για να υπερασπιστεί τη ζωγραφική που κατέληγε τότε στις αποθήκες των εκθεσιακών χώρων και μουσείων. Η φωτογραφία, το βίντεο, οι νέες μορφές και μέσα έκφρασης κέρδιζαν έδαφος. Έλεγε ότι οι καλλιτέχνες και οι εικόνες που προβάλλονται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν τον θεατή να μη βλέπει.

Ίσως είναι η τρίτη έκφραση «Briser le miroir», σπάζω τον καθρέφτη, που με οδήγησε να περάσω από την παραστατική ζωγραφική στην αφηρημένη. Κάποια αναφορά του επίσης στον Lucio Fontana και την επιθετικότητά του απέναντι στη λευκή επιφάνεια του μουσαμά με έκανε να καταλάβω, πώς η αμηχανία γίνεται απόγνωση και τέλος βίαιη χειρονομία. Έβλεπα κι εγώ έναν κόσμο να χάνει την ικανότητα να «διαβάζει» τη ζωγραφική και τη δυνατότητα επικοινωνίας μου μαζί του να μειώνεται.

Αρκετά χρόνια αργότερα δοκίμασα να «σπάσω τον καθρέφτη» σε μια αυτοπροσωπογραφία. Κρατώντας κάποια βασικά στοιχεία από το αρχικό έργο όπως αναλογίες του προσώπου, η εικόνα έγινε πολύχρωμα κομμάτια τα οποία ανασυνέθεσα. Οι συνθέσεις έγιναν προοδευτικά απλούστερες για να περιοριστούν στα περισσότερα έργα στη χρήση δύο χρωμάτων. Ταυτόχρονα το μέγεθος των τελάρων, που στην παραστατική ήταν ανάλογο του πραγματικού μεγέθους των αντικειμένων ή προσώπων, μεγάλωσε στα αφηρημένα έργα και έγινε ανάλογο της διάθεσης να εκφραστώ σε δημόσιο χώρο.

Η δική μου βιαιότητα ωστόσο απέναντι στον μουσαμά παραμένει ελεγχόμενη. Στις αναζητήσεις μου είναι η επικοινωνία μέσα από τη χειρονομία και το στοιχειώδες-απλό αλλά σαφές. Βλέπω την παραστατική όσο και την αφηρημένη ζωγραφική σαν προτάσεις, όχι σαν καταστροφή.

Μια διάθεση να διηγηθώ ιστορίες με τη μορφή νοσταλγίας για την παραστατική ζωγραφική με καταλαμβάνει ακόμη μερικές φορές.

Πότε τελειώνει ένα έργο; «Quand moi j’ai fini avec ce tableau», όταν εγώ τελειώσω με τον πίνακα, έλεγε ο Leonardo Cremonini.

 

Διαβάζοντας το βιβλίο της Χρύσας Χρονοπούλου Συνομιλώντας με την ποίηση

Posted by grafei on 10:04 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%ce%b1%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%85

 

 

Αναγιγνώσκει εμβριθώς ο Δημήτρης  Φίλιας,  Αναπληρωτής  Καθηγητής  Λογοτεχνικής Μετάφρασης  του  Ιονίου  Πανεπιστημίου

%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b7%cf%83%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%b1%cf%83

Η Χρύσα Χρονοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στους Αγίους Αναργύρους Αττικής, όπου και τελείωσε το Λύκειο. Σπούδασε στην Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας. Εκπόνησε το διδακτορικό της επίσης στο Καποδιστριακό Αθηνών, στο Τμήμα Φιλοσοφίας, Παιδαγωγικής, Ψυχολογίας. Δίδαξε ως καθηγήτρια φιλόλογος σε Γυμνάσια και Λύκεια της Εύβοιας και των Αγίων Αναργύρων.
Δημοσίευσε άρθρα σε παιδαγωγικά περιοδικά και εξέδωσε τις μελέτες: Δούλοι και δουλεία στον Όμηρο (1989, 2007),  Η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών από μετάφραση (1992), Η διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών από το πρωτότυπο (1992), Με αφορμή ένα ποίημα του Καβάφη, δοκιμή αγωνίας’(1992), Η διαθεματική διδασκαλία ως διδακτική μέθοδος (2004), ’Ιστολόγιο, συλλογή δοκιμίων (2010), Ρόζα Ιμβριώτη της ζωής και του σχολείου (2011), Διδάσκω και μαθαίνω στο σχολείο (1996, 2013). Από το 2009, διατηρεί ιστολόγιο (chryssablog.wordpress.com) στο οποίο δημοσιεύει άρθρα πολιτικά, κοινωνικά, ιστορικά, φιλολογικά, παιδαγωγικά.

Με το νέο πρόσφατο βιβλίο της Συνομιλώντας με την ποίηση (Αθήνα, εκδόσεις ήτορ, 1916), η Χρονοπούλου προσεγγίζει την πιο ώριμη θεώρησή της στο πεδίο της ποίησης η οποία υπήρξε πάντα αγαπημένο καταφύγιο από τα πολύ νεαρά της χρόνια. Για όποιον παρακολουθεί τα τελευταία χρόνια το ιστολόγιό της, το νέο της βιβλίο αποτελεί την αναμενόμενη έκφραση μιας αγάπης για την ποίηση και την υλοποίηση μιας συστηματικότερης δοκιμιακής της προσέγγισης. Στο βιβλίο, εκπροσωπούνται  με 25 ποιήματα, δεκαέξι ποιητές και τρεις ποιήτριες: Ανδρέας Κάλβος, Κωνσταντίνος Καβάφης, Αγγελος Σικελιανός, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Κώστας Καρυωτάκης, Γιώργος Σεφέρης, Γιώργος Σαραντάρης, Φώτης Αγγουλές, Νικηφόρος Βρεττάκος, Τάκης Σινόπουλος, Μίλτος Σαχτούρης, Γιώργος Σαραντής, Νάνος Βαλαωρίτης, Μανόλης Αναγνωστάκης, Τίτος Πατρίκιος, Κική Δημουλά, Κατερίνα Γώγου, Μαρινέλλα Βλαχάκη, Γιάννης Στίγκας .

Οι  ποιητικές αυτές φωνές κατατίθενται με χρονολογική σειρά, με βάση το έτος γέννησης του ποιητή αφού η δοκιμιογράφος παρακολουθεί έτσι καλύτερα τόσο την ιστορία της ποίησης όσο και την ιστορία της Ελλάδας αφού τα περισσότερα ποιήματα, ως προς το περιεχόμενό τους, απηχούν τα γεγονότα της Ελλάδας κυρίως στον 20 ον αιώνα. Πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, μεσοπόλεμος, δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, εμφύλιος και μετεμφυλιακά  χρόνια, δικτατορία των συνταγματαρχών, μεταπολίτευση, οικονομική κρίση. Στην παρουσίαση, προηγείται το ποίημα, ακολουθεί η προσέγγιση και ολοκληρώνεται με το βιογραφικό του ποιητή, επιλογή η οποία φανερώνει την πρόθεσή της ερευνήτριας να εστιαστεί το ενδιαφέρον πρώτα στο ποίημα και μετά στον δημιουργό. Η μέθοδος ανάλυσης περιεχομένου που επιλέγει η Χρονοπούλου με ανάπτυξη σε μορφή σύντομου δοκιμίου, καθιστά το βιβλίο της προσιτό σε όλους του αναγνώστες και εραστές του ποιητικού λόγου. Γράφει στην Εισαγωγή της :  Το ποίημα, ανεξαρτητοποιημένο, αυτονομημένο από τον δημιουργό του ξεκινά προσωπικό διάλογο με τον αναγνώστη στο επίπεδο δεκτικότητάς του και φτάνει ως εκεί που πρέπει να φτάσει. Διότι οφείλουμε ως αναγνώστες να θυμόμαστε ότι το κάθε δημιούργημα είναι το ίζημα της δυναμικής των μερών που το απαρτίζουν .

Το  Συνομιλώντας με την ποίηση δεν είναι μόνο είναι βιβλίο άξιο προσοχής και ανάγνωσης αλλά μια συνάντηση με μια διαφορετική προσέγγιση του σύγχρονου ελληνικού  ποιητικού λόγου η οποία  λειτουργεί για τον αναγνώστη – αποδέκτη  και ως προσμονή και ευχή για δημιουργία και δεύτερου  αντίστοιχου τόμου από την εξαιρετική δοκιμιογράφο – ερευνήτρια .

Ας κλείσουμε την σύντομη αυτή αναφορά στο νέο αυτό βιβλίο της Χρύσας Χρονοπούλου παραθέτοντας δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την Εισαγωγή της :

Η ποίηση σε στενή σύνδεση με τη μουσική και τον χορό απαρτίζουν από κοινού την ισχυρή τριάδα των ρυθμικών τεχνών. Θεωρείται η υψηλότερη έκφραση του ρυθμικού λόγου, επειδή και η ίδια είναι λόγος με ρυθμό, αφού δεν περπατά, αλλά χορεύει. ‘Αλλωστε, λόγος και μέλος συνυπήρξαν ανέκαθεν στην ποίηση από τη αρχαιότητα  ώς τη σύγχρονη εποχή, γεγονός που βεβαιώνει ότι αυτή η μακροχρόνια συνοδοιπορία οφείλεται σε μια συγγένεια εσωτερική, μιας και το βασικό γνώρισμα της ποίησης και της μουσικής είναι ο ρυθμός.

{……………………………………………………………………………………………………………………..}

Η μεγάλη ποίηση αναζητά την αλήθεια. Και η επιστήμη βέβαια αναζητά την αλήθεια και η φιλοσοφία. Η ποίηση όμως αναζητά την αλήθεια των πραγμάτων ωθώντας τον αναγνώστη της σε προσωπική αναζήτηση. Η ποίηση δεν προσφέρει έτοιμη γνώση, έτοιμη αλήθεια, ενεργοποιεί τον αναγνώστη που την διαβάζει να την ψάξει. Ενώ η επιστήμη την έχει βρει, την ανακαλύπτει και ο άνθρωπος την αξιοποιεί.

Ένα ποίημα όμως εμπεριέχει πολύ περισσότερα από όσα ως τώρα καταγράψαμε, είναι το πριν και το μετά του χρόνου δημιουργίας του, είναι ένας ωκεανός από ερεθίσματα μυστικά και ανέγγιχτα. Γιατί εμπεριέχει ιερές δονήσεις. Κάτω από τις λέξεις το ποίημα, σε επαφή με τον ψυχισμό του ποιητή, με το δικό του ασυνείδητο, με το συλλογικό ασυνείδητο, με τον αναγνώστη του ,κυκλοφορεί  ελεύθερο και αβίαστο.

*********

 

 

TRES

Posted by grafei on 09:55 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

…jolie, όχι όπως λέμε Αντζελίνα Τζολί, αλλά όπως λέμε Αλμοδοβάρ. Μία καλογραμμένη, χαριτωμένη, ψυχαγωγική κωμωδία του Juan Carlos Rubio καλοκουρδισμένη, ενορχηστρωμένη κι απολαυστική δια χειρός και μπαγκέτας Γιάννη Λασπιά, στο θέατρο OLVIO, ένας κοντινός αλλά κι απόμερος σκηνικός χώρος που ανεβάζει μόνο επιτυχίες.

 tres-1002

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Όλα ωραία κι άψογα φωτισμένα. Τρεις γυναίκες μετά τα πρόθυρα νευρικής κρίσης, σε κρίση ηλικίας (των σαράντα ετών) αποφασίζουν να γίνουν ανύπαντρες μητέρες μεν, αλλά τα τρία βλαστάρια τους δεν θα μεγαλώσουν σε μονογονεϊκή οικογένεια, αλλά σε …τρις-γονεϊκή, αφού σε αυτήν την ιδιότυπη κολλεκτίβα και οι τρεις θα παίζουν όλους τους ρόλους για όλα τα γούστα. Λέτε η οικονομική Κρίση να μας γυρίσει στις πρώτες κοινοβιακές κοινωνίες κυνηγετικού κι αργότερα αγροτοκτηνοτροφικού τύπου; Τι να σας πω; Όλα να τα περιμένει κανείς. Όσο για μένα, είμαι προετοιμασμένος για τα πάντα, αφού ως τακτικός θαμών θεάτρων (αλλά ουχί απαραιτήτως και άλλων …κατ-αγωγίων) έχω δει «πολλών ανθρώπων άστεα και νόον έγνων» (τα σχόλια δικά σας – δεν θα τα χαλάσουμε εδώ τώρα – εξάλλου η λέξη «καταγώγιον» σήμαινε μυσταγωγίες και αρχαίες τελετουργίες ενεργοποιήσεως τής επιφύσεως… («ο νοών νοήτω!»).

Στην παράσταση τώρα. Τρεις ηθοποιές κι ένας υποκριτής (με την καλή έννοια) απολύτως κινηματογραφικοί, στημένοι (από τον σκηνοθέτη) μετωπικά, με απόλυτη φυσικότητα και αληθοφάνεια, χωρίς υπερ-παίξιμο κι άλλες νόσους του τηλεοπτικού μας χώρου, έπεισαν τους θεατές, τους συγκίνησαν, τους δια-σκέδασαν. Αυτή άλλωστε δεν είναι και η πρωταρχική (ή μήπως η έσχατη;) λειτουργία του θεάτρου; [διπλό ερωτηματικό: δεν ισοδυναμεί με μία κατάφαση – υποθέτω – τέλος πάντων, ρητορική η ερώτηση, δια το θεαθήναι, κάτι έχω κολλήσει κι εγώ από τους τρόπους και τις συνήθειες των θεατρίνων, όμως εξακολουθώ να ξεχωρίζω τα όρια μεταξύ πραγματικότητος και φαντασίας, προσώρας].

Ιδιαίτερα, μου άρεσε η κίνηση που επιμελήθηκε (όπως βλέπω στον διαδικτυακό χώρο του θεάτρου)… που επιμελήθηκε η Όλγα Σπυράκη. Όσο για διαφορές σε ερμηνείες και άλλες ματαιότητες, θα πρέπει ευθαρσώς να σημειώσω ότι ουδείς ξεχώρισε, ουδεμία έκλεψε την παράσταση κι αυτό το εγγράφω στα συν της σκηνοθετικής φροντίδας από τον Γιάννη Λασπιά.

Πού και πού πρέπει να ξεχνάμε τα βαρύγδουπα ψυχοβγαλτικά θεάματα και να βυθιζόμαστε μαλακά στο πρωτο-ύπνι (με την καλή έννοια, πάντα!).

Όλοι τους ήταν υπέροχοι!

 ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Γιάννης Λασπιάς

Σκηνικά: Αιμιλία Κακουριώτη
Σχεδιασμός φωτισμών: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Kοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης
Επιμέλεια κίνησης: Όλγα Σπυράκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Κούγιας
Eπιμέλεια μουσικής: Γιάννης Λασπιάς

Φωτογράφηση: Τάσος Βρεττός

Επικοινωνία: Γκέλλυ Σαρηγιάννη, 6974063551

Παραγωγή: squaretheatrecompany

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

INFO:

 

 

http://www.olviotheater.gr/html/GR/now/TRES/TRES.html

 

Ένα «ΕΝΘΥΜΙΟ» ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟ, ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ, ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ στο Θέατρο Θησείον.

Posted by grafei on 14:24 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Στη μνήμη τής ιδιότυπης Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, το «Ενθύμιο» τού Stephen Temperley δοξάζει την ετερότητα τών καλλιτεχνών όλου τού κόσμου. Ναι, διαφέρουν, διαφέρουμε, διαφέρετε στη θέαση του κόσμου από το συμβατικώς ορθόν. Αλλιώς, θα ήμασταν κι εμείς σαν εσάς: πληκτικοί, ανιαροί, δυστυχισμένοι. Τουλάχιστον τώρα είμαστε (όπως λέτε εσείς κακεντρεχώς δι’ εμάς) …είμαστε «άξιοι της μοίρας μας», αυτογενείς, γηγενείς στη χώρα της Επιθυμίας, ήτις είναι εξ ορισμού ανολοκλήρωτη και γι’ αυτό ανεκπλήρωτη, καβαφικώς «ιδανική» και πλατωνική (αν προτιμάτε). Όμως η πρωτογενής αντίληψη του Κόσμου ως Θαύμα κι η απαίτησή μας να βρούμε κι εμείς «μια θέση στον Ήλιο» σαν τέκνα ισότιμα του ενός και του αυτού Δημιουργού μας, είναι περισσότερο επίκαιρη σήμερα, τώρα που οι διάφορες μισαλλόδοξες θρησκείες απειλούν να αιματοκυλίσουν τον πλανήτη στον βωμό των σαδιστικών μωροφιλοδοξιών τους. [αυτά είπα ως επικεφαλίδα μόνον, ούτε καν πρόλογος – τόσο πολύ συνταράχτηκα από αυτή την αιρετική παράσταση]

 Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 %ce%b5%ce%b8%ce%bd%cf%85%ce%bc%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%b5%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%b8%ce%b7%cf%83%ce%b5%ce%b9%ce%bf

 

 

 

Γιατί πρέπει, ντε και καλά, να βλέπουμε όλοι τα ίδια πράγματα, με τον ίδιο τρόπο και να τα αναδημιουργούμε πανομοιότυπα. Ποιος ενσαρκωμένος θεός ή ψυχανεμισμένος άνθρωπος διείδε και καθόρισε με απόλυτο τρόπο τους νόμους τής παγκόσμιας αρμονίας; Ναι, φυσικά, υπάρχουν ψυχοπαθολογικές αλλοιώσεις του εγκεφάλου (παλαιότερα με την ανίατη σύφιλη στο τρίτο στάδιο), όπου το «είδωλο» του κόσμου απέχει παρασάγγας από το πρωτότυπο. Όμως, ποιος βλέπει «σωστά» το πρωτότυπο; Αλλά ακόμα κι αν υπάρχει Ένα τέτοιο άτομο πάνω στη γη, γιατί θα πρέπει να το επιβάλλει με το ζόρι στους υπολοίπους; Πλανήτης ελεύθερης βούλησης δεν είναι; Οκέι. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να ψάχνουμε διαρκώς να συμμορφωνόμαστε με πρότυπα που μας στενεύουν; Και γιατί – λέγω, διατί – να μην δημιουργήσουμε πρότυπα ευρύχωρα κι ανεκτικά προς όλους; Γιατί να μην λάμψουμε στο σύμπαν το πλατύ, από τη μικρούλα την ασήμαντη γωνιά μας, μόνον και μόνον γιατί τολμήσαμε να ζήσουμε τους σύντομους βίους μας μέσα στο Φως, στο άπλετο φως του Πρωταρχικού Δημιουργού μας, εκείνου του θαυμάσιου Αρχιτέκτονα, που «τα πάντα εν σοφία εποίησεν», ακόμα και τον κάθε έναν από εμάς; Γιατί αμφισβητούμε διαρκώς την τελειότητα του έργου Του; Ναι, ίσως να είμαστε μέσα σε ένα «έργο εν εξελίξει» (work in progress στα ελληνικά!)… αλλά αυτό δεν αποκλείει την αυτοτελείωση κάθε ενός από εμάς. Τόσο καλά. Ακόμα και οι διαφορετικοί, οι παράφωνοι, οι άσχημοι, οι «αντιαισθητικοί», οι «δυσαρμονικοί» έχουν ισότιμη θέση στην δυσδιάκριτη «Κρυφή Μελωδία» (κατά τον αστροφυσικό Trinh Xuan Thuan).

Στο «Ενθύμιο» του Stephen Temperley η ηθοποιός Ναταλία Τσαλίκη, σε ταιριαστό σκηνικό πάντρεμα με τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο συναρπάζει. Εξοργιστικά επιμελημένα παράφωνη θέτει εξ αρχής φιλοσοφικά κι αισθητικά ζητήματα αποτίοντας φόρο τιμής στην πρώτη διδάξασα τον εαυτόν της, την αξέχαστη, την αλησμόνητη, την αμίμητη Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς, που είχε το θράσος να κυνηγήσει το όνειρό της, να αυτοπραγματωθεί και να διασκεδάσει κατά λάθος όλους τους πικραμένους της Αμερικής μετά το περίφημο Κραχ, ψυχαγωγώντας τους όμως, δείχνοντάς τους τον δρόμο προς την Ελπίδα και τη Χαρά της Ζωής. Κάτι που έκανε και η δική μας θλιμμένη μίμος, η «εθνική μας σταρ» Αλίκη Βουγιουκλάκη που πήρε μία χώρα μετά την Κατοχή και τον Εμφύλιο και την έπεισε να μην ανησυχεί, πως θα έρθουνε καλύτερες μέρες. Έτσι είναι όλοι οι καλλιτέχνες, παράφωνοι ή μη παράφωνοι: παράταιροι στον καιρό τους, στην οικογένειά τους, στο περιβάλλον τους. Γιατί ΑΥΤΟΙ και μόνον αυτοί κατέχουν τον δρόμο προς ΤΑ ΕΠΑΝΩ και τον έχουν διατρέξει τόσες φορές στην μικροκλίμακα της ιδιωτικής τους ζωής.

ΌΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΉΤΑΝ ΥΠΕΡΟΧΟΙ:

Μετάφραση: Γιάννος Περλέγκας – Προμηθέας Αλειφερόπουλος
Σκηνοθεσία: Γιάννος Περλέγκας
Σκηνικά / κοστούμια: Λουκία Χουλιάρα
Κίνηση: Δήμητρα Ευθυμιοπούλου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Επιμέλεια Ήχου / Βίντεο: Αφροδίτη Ρήγα
Βοηθός σκηνοθέτη: Μάγδα Καυκούλα
Βοηθός ενδυματολόγου/ Κατασκευή Κοστουμιών: Σάλι Αλάραμπι
Φωνητική διδασκαλία: Ευαγγελία Καρακατσάνη
Σχεδιασμός κομμώσεων: Σωτήρης Πατεράκης
Ηχογράφηση μουσικής (πιάνο): Θοδωρής Οικονόμου
Ηχοληψία: Κώστας Μπώκος (Studio 19st)
Φωτογραφίες: Κarol Jarek
Γραφιστική επιμέλεια: Μάριος Γαμπιεράκης
Παραγωγή: Μανόλης Σάρδης – PRO4

Παίζουν: Ναταλία Τσαλίκη, Προμηθέας Αλειφερόπουλος

Διάρκεια: 90 λεπτά

Μην το χάσετε! Άσε που προβλέπω ότι θα παίζεται για πολλές δεκαετίες. Με αυτή τη διανομή. Ως άνθρωπος που έχω δει εκατοντάδες παραστάσεις, εδώ και σαράντα χρόνια, ξέρω να ξεχωρίζω το διαρκές από το ευτελές κι ανακυκλώσιμο. Μόνο τα διαμάντια διαρκούν για πάντα. Κι αυτή η παράσταση είναι ένα λαμπερό πετράδι.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

«Αυτό Που Θες» τής και με την Ιζαμπέλλα Φούλοπ στο Θέατρο Studio Μαυρομιχάλη

Posted by grafei on 13:46 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Αριστούργημα! Ερμηνεία για βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Ένα σόλο που συναρπάζει. 

izabellafulop4

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 izabellafullop3

 

Η αγωνία των σπουδαγμένων εικοσιπεντάρηδων που παλεύουν με μια βαθιά αναξιοκρατική κοινωνία κι ένα διεφθαρμένο σύστημα, θέλουν να δουλέψουν, να επιβιώσουν επαγγελματικά, να δημιουργήσουν κι η άσπλαχνη τους η μοίρα «ενθάρρυνση κι επιτυχία τους αρνείται» (για να θυμηθούμε τον Μεγάλο Αλεξανδρινό). Πικρό, συγκλονιστικό θέαμα. Απελπισμένο κι αισιόδοξο, τραγικό και μελοδραματικό. Αφόρητα υπαρξιακό κι επιφανειακά ωραίον. Ναι, όλα τα αντίθετα επεστράτευσα, μα δεν αρκούν όπως περιγράψωσιν την θεατρικήν ευωχίαν, την αισθητικήν ηδονήν που νιώθει ο ψαγμένος θεατής παρακολουθώντας αυτή την εκπληκτική νέα γυναίκα να χορεύει, να τραγουδάει, να μεταμορφώνεται, να θρηνεί και να γελάει, να ψυχαγωγείται και να διασκεδάζει, σαν τραγικός παλιάτσος, σαν τους σαιξπηρικούς τρελούς, σαν τους ιδανικούς αυτόχειρες ποιητές, μόνη αλλά όχι απομονωμένη, φοβισμένη αλλά όχι αλλοτριωμένη, μαχητική αλλά και παραδομένη, στη μεμψιμοιρία της γενιάς της, που παλεύει με τέρατα και χτυπάει το κεφάλι της σε τοίχους φτιαγμένους από σπασμένα γυαλιά. Πληγιάζοντας χέρια και πόδια, αυτή η γενιά κλωτσάει σκουριασμένα καρφιά χωρίς την ελπίδα της Αποκάλυψης. Κανένα Φως εξ ουρανού δεν σπεύδει αρωγός της. Σα να φύγανε ξαφνικά όλοι οι «μεγάλοι» κι αφήσανε τα παιδιά στην πίσω αυλή να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους, όπως-όπως.

izabellafulop           Σα να δίνει οντισιόν στο κοινό, σα να ζητάει εναγωνίως να την προσλάβουμε, να την αποδεχτούμε, να την αγαπήσουμε, να την παρηγορήσουμε, να την κανακέψουμε, η σκηνική περσόνα τής Ιζαμπέλλα Φούλοπ δρα κι αντιδρά στο ίδιο τη το είναι, σκιάζεται από την ίδια της την ανάσα, παλεύει με ανεμόμυλους σαν τον Δον-Κιχώτη κι αντιμάχεται φανταστικά τέρατα από video-games ή σύγχρονες ταινίες τρόμου με αλλοκοσμικά κι αλλόμορφα όντα. Αυτά τα παιδιά έρχονται προετοιμασμένα να αντιμετωπίσουν την Κόλαση κι όταν δεν την βρίσκουν έξω τους, τη …δημιουργούν. Όμως είναι πεισματικά και μάχιμα, αγωνιστές και ξωμάχοι, ακρίτες και ιερομόναχοι, ακόμα κι όταν παραδίδονται με έναν τρόπο διονυσιακό στις ηδονές της σάρκας. Είναι απλώς για να τη μπουχτίσουν και να πάνε παραπέρα, ανωτέρα, υψηλότερα. Άνω θρώσκοντες…

izabellafulop2            ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΤΗΝ ΙΖΑΜΠΕΛΛΑ ΦΟΥΛΟΠ για πρώτο βραβείο δραματουργού, σκηνοθέτη και πρωταγωνίστριας σε πρωτότυπο, πρωτόπαιχτο νεοελληνικό έργο πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη του Θεάτρου. Αρμόδιες κριτικές επιτροπές ακούτε; Ναι; Σας ευχαριστώ. 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 INFO:

http://studiomavromihali.gr/2016/10/afto-pou-thes-tis-izabella-foulop/

«Αυτό Που Θες» της Ιζαμπέλλα Φούλοπ

Ο ηθοποιός Γιώργος Νινιός σκηνοθετεί έναν σύγχρονο μονόλογο, γραμμένο από την ηθοποιό Ιζαμπέλλα Φούλοπ.
Μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου 2016

Η πρωταγωνίστριά μας ζει μόνη της σ΄ένα μικρό διαμέρισμα. Εκεί αποκομμένη σχεδόν εντελώς από τον έξω κόσμο φαντάζεται πράγματα και ονειρεύεται διαρκώς, γιατί πλέον μόνο αυτό της έχει μείνει. Να ονειρεύεται, να αναπολεί, να παλεύει με όλο της το είναι με τον ίδιο της τον εαυτό σε μια μάχη να ξεφύγει από τον ψυχρό ρεαλισμό της καθημερινότητας, που τόσο πολύ την πληγώνει. Στη μάχη αυτή όμως θα υπάρξουν σημαντικές παράπλευρες απώλειες, γεννώντας τελικά το ερώτημα: μήπως τελικά “αυτό που θες” βρίσκεται δίπλα σου όλον αυτόν τον καιρό που εσύ αποξενώνεσαι και απλώς αδυνατείς να το δεις;

Ο ηθοποιός Γιώργος Νινιός σκηνοθετεί έναν σύγχρονο μονόλογο, γραμμένο από την νεαρή Ιζαμπέλλα Φούλοπ, η οποία αναλαμβάνει και ρόλο πρωταγωνίστριας στην εν λόγω παράσταση. Πρόκειται για ένα έργο ύμνο στην ανθρώπινη μοναξιά και αποξένωση που μαστίζουν το σύγχρονο κόσμο. Παράλληλα, αφήνει ανοιχτό ένα φεγγίτη ελπίδας από όπου αχνοφαίνεται ότι η ζωή δε διέπεται μόνο από την τύχη αλλά και από τις προσωπικές επιλογές.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία – μουσική: Γιώργος Νινιός
Σκηνικά: Tibor Fulop – έπιπλο Βερικούκης
Κοστούμια: Demetra Sideri
Φωτισμοί – video: Στέφανος Κοπανάκης
Κίνηση: Στέλλα Κρούσκα
Παραγωγή: Κωνσταντίνος Λάμπρου

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

Ιζαμπέλλα Φούλοπ

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Κανονικό: 12 ευρώ
Φοιτητικό, κάτω των 18, άνεργοι, ατέλειες: 10 ευρώ

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:50′ ( χωρίς διάλειμμα )

ΗΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ:Κάθε Σάββατο και Κυριακή, 21:15

 

Οι «Τρωάδες σήμερα» της Πατεράκη,

Posted by grafei on 13:11 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%89%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%821

ανατριχιαστικά σύγχρονες, όπως κι οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη, στο κατάλληλα διαμορφωμένο σε hot–spot ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ. Μπέττυ Αρβανίτη και Ρούλα Πατεράκη, μετά την πρώτη προ τριακονταετίας συνάντησή τους επί σκηνής στα «Πικρά δάκρυα της Πέτρας φον Καντ» έρχονται τώρα να κλάψουν μαζί με την Εκάβη για το τέλος του Δυτικού Πολιτισμού.

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Από το δράμα τού «εγώ» (κοινωνικοποιημένου, αλλοτριωμένου κι ερωτικά εξευτελισμένου) στο δράμα τού «εμείς» (εξανδραποδισμένου, αιχμάλωτου, κακοποιημένου, ταπεινωμένου). Ασφυξία αναδίδει το ευριπίδειο δράμα που κόστισε στον καινοτόμο και αθυρόστομο ποιητή του μια εξορία κι αργότερα τον βίαιο θάνατο στην Πέλλα, στην αυλή τού Αρχέλαου. Ο μέγιστος των τραγικών διείδε την κυκλικότητα τού κάρμα, του αδήριτου και παγκόσμιου νόμου της Αιτίας και του Αποτελέσματος και προφήτεψε δεινά για την Ελλάδα, ακριβώς όπως η Κασσάνδρα προφητεύει το τέλος τού Οίκου τών Ατρειδών. Όμως κανείς δεν τους ακούει. Εθελοτυφλούν. Άπαντες. Είναι πιο εύκολο να βαυκαλιζόμαστε με ψευδαισθήσεις τής στιγμής και παραισθήσεις τής δεκάρας (ειδικά τώρα που η Χημεία θριαμβεύει επί πτωμάτων)… όμως η Αλήθεια, η Αλήθεια είναι πάντα δυσάρεστη στους τυράννους, στους εφησυχασμένους, στους βολεμένους.

%cf%80%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b7%cf%84%cf%81%cf%89%ce%ac%ce%b4%ce%b5%cf%822

Η Ρούλα η Πατεράκη, μετά τον ημιτελή (ακόμα) «Πελοποννησιακό Πόλεμό» της επανέρχεται στο δράμα των προσφύγων, αλλά όχι με την ευκολία των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης… μάλλον με το βάρος της φιλοσοφικής προσφυγιάς που κουβαλάμε όλοι μας μετά την Έξοδό μας από τον παράδεισο της παιδικής ηλικίας [για όσους ήταν αυτό παράδεισος, τέλος πάντων]. Οι κούκλες που αγαπάει και χρησιμοποιεί στις παραστάσεις της, η αντιμετώπιση ενίοτε των ηθοποιών ως γιγαντιαίων νευροσπάστων, το σπάσιμο της συνηθισμένης εκφοράς του λόγου και της πεπατημένης κίνησης του ανθρωπίνου σώματος, κώδικες δικοί της, κώδικες που την ανέδειξαν ως μία από τις σημαντικότερες μορφές στο σύγχρονο ελληνικό μας θέατρο, συνοψίζονται κι ανακεφαλαιώνονται θαρρείς στις «Τρωάδες σήμερα». Οι κουκλίτσες από τα «Πικρά Δάκρυα της Πέτρας φον Καντ» γίνονται τώρα «ξεχαρβαλωμένες κιθάρες» για να θυμηθούμε τον αυτόχειρα Καρυωτάκη. Έχει κάτι το αυτοκαταστροφικά, το μοιραία αυτοκτονικό αυτή η παράσταση. Όλο το Έρεβος χύμα, σαν τον χυλό που χύνουν οι φαντάροι στις τσίγκινες γαβάθες των αιχμαλώτων πάλαι ποτέ πριγκιπισσών. Τι καλύτερη σκηνική παραβολή θα μπορούσε ποτέ να βρεθεί. Και μόνον η μανιακή προφήτις και μάντισσα Κασσάνδρα καταβροχθίζει με άλογη βουλιμία αυτό το ξερατό, οι άλλες κρατιούνται στο ύψος και στις συνήθειές τους. Ακόμα… Αύριο, ποιος ξέρει; Όταν θα συρθούν σκλάβες σε ξένα μέρη και θα είναι δακτυλοδειχτούμενες ως «οι βάρβαρες» τότε ίσως, όπως «Ο τελευταίος αυτοκράτορας» να διδαχθούν την ταπεινότητα, που επιχειρεί να διδάξει η Γκρούσε στον απαχθέντα (για τη σωτηρία του) πρίγκιπα.

Αυτό το αρχέτυπο τού ξεπεσμένου άρχοντα, σε συνδυασμό με τη νοσταλγική αναζήτηση τού «χαμένου χρόνου» (κατά Προυστ) μαζί με την εμμονή στο κουκλοθέατρο και την μεταφυσική θεώρηση των πάντων, δίνουν σε αυτή την παράσταση ένα μεγαλειώδες μετ-αιώρημα εκτινάσσοντάς την σε δυσθεώρητα ύψη της Τέχνης αλλά και της Ζωής. Ο Θάνατος δεν είναι θέμα. Ούτε καν του Αστυάνακτα, που δεν προλάβει να μεγαλώσει και να βασιλέψει. Η τυραννία της άχαρης, της αβίωτης, της ανυπόφορης ζωής είναι το θέμα. Κι αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια κουρελιασμένη μόνο σε ψυχοπαθητικές, νοσηρές, σαδομαζοχιστικές σχέσεις μπορεί να οδηγήσει. Κι ο Έρωτας ανταλλακτικό επιχείρημα, νόμισμα, πλεονέκτημα. Η Ωραία Ελένη της Τροίας, που προκάλεσε τόση αιματοχυσία συναντά την περιφρόνηση του φαντάρου όταν επιχειρεί να του κάνει τα γλυκά μάτια. Εκείνος (στην παράσταση της Πατεράκη) προτιμάει το «χειρογλύκανο», τον αυνανισμό, όπως δηλώνει. Εν τέλει τι είναι αυτοί οι περίφημοι δύο άξονες ανάμεσα στους οποίους κινείται η ζωή μας; Θάνατος κι Έρωτας. Μήπως τους υπερτιμήσαμε. Μήπως το ζητούμενο είναι η επιβίωση πάση θυσία, αφού για την ευτυχία πια δεν παλεύουμε κι από την ευδαιμονία έχουμε παραιτηθεί προ πολλού; Η ψευδαισθητική Αφθονία των περασμένων τριών δεκαετιών έδωσε τη θέση της στην πιο βαριά κατάθλιψη. Λογικό κι αναμενόμενο. Το εκκρεμές δεν πάει μόνο από τη μια μεριά. Κι όσο μακρύτερα φτάσει στο ένα άκρο τόσο θα ξεφύγει κι από την άλλη μεριά. Αλίμονο στον άγιο όταν θυμώσει, αλίμονο στον αγνό όταν αμαρτήσει. Το συμπιεσμένο ελατήριο θα εκτιναχθεί αλλόκοτα, ανεξέλεγκτα, αλόγιστα…

Στην παράσταση του «Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας» δεν ξεφεύγει και δεν ξεχωρίζει κανείς από το απόλυτα ενορχηστρωμένο σύνολο.

Συγγραφή-σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη
Σκηνικά – Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Moυσική: Άγγελος Τριανταφύλλου.

Παίζουν: Μπέττυ Αρβανίτη, Νίκος Αρβανίτης, Μαρία Κεχαγιόγλου, Άννα Κουτσαφτίκη, Νίκος Μαυράκης, Τζίνη Παπαδοπούλου, Δημήτρης Παπανικολάου, Τασία Σοφιανίδου

Όλοι είναι πρωταγωνιστές και ανώνυμοι, νικητές και ηττημένοι, θριαμβευτές και ταυτόχρονα εξοντωμένοι… Κι αυτή είναι η μαγεία αυτού του έργου, που μαζί με τις «Βάκχες» είναι η πνευματική κληρονομιά του Ευριπίδη στην Ανθρωπότητα.

Ορθώς η Ρούλα Πατεράκη, ανέπλασε την μετάφραση που χρησιμοποίησε. Είναι η ίδια ένας υπερ-δραματουργός (ή μήπως θα έπρεπε καλύτερα να πω «μετά-δραματουργός»;). Το σίγουρο είναι ότι προσεγγίζει το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (Gesamtkunstwerk) προς το οποίο τείνει εξαρχής και θα το επιτύχει ίσως μετά την αναχώρησή της από τον μάταιο τούτο κόσμο, όταν θα ενωθεί με το Ύστατον Φως απαρεγκλίτως.

Περιμένω και τη συνέχεια. Γιατί αυτή η παράσταση τελειώνει απότομα. Σα να πρόκειται για διάλειμμα. Ανάμεσα σε δύο καταστροφές. Παρ’ όλα αυτά ο θεατής, ο επαρκής θεατής φεύγει θεραπευμένος. Το θέατρο ως μέθοδος ψυχοθεραπευτική, ομοιοπαθητική.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Τέσσερα  ποιήματα  

Posted by grafei on 16:49 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%b2%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%ba%ce%b7 της  Κατερίνας  Βεργετάκη

 

%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%85%ce%b7%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b7

σε  γαλλική  απόδοση  της Παρασκευής  Μόλαρη, εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας MA LLCER Νεότερη Ελληνική Ιστορία Université Paul Valéry Montpellier  3

******

Η Κατερίνα Βεργετάκη ζει και εργάζεται στον Βόλο. Τα τέσσερα ποιήματά της που μεταφράζονται εδώ στα γαλλικά είναι από την ποιητική συλλογή της “Φυλαχτό”

( Εκδόσεις “Ηρα Εκδοτική”, Βόλος, 2014 ).

******

“ Σκέψεις “

Στους διαδρόμους του μυαλού μου, τριγυρίζουν

ξάγρυπνες σκέψεις σαν υπνοβάτες

θολώνουν το νου μου κι οι αυταπάτες

που ακροπατώντας σιγοψιθυρίζουν.

 

Εικόνες μιας άλλης ζωής μου θυμίζουν

που’ χουν γίνει της χαράς λαθρεπιβάτες,

σκέψεις, στ’ άλογα του νου, αναβάτες

τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής μου, αγγίζουν.

 

Σκέψεις, τη θάλασσα του νου μου, ανταριάζουν

κι εγώ στην τρικυμία καραβοκύρης

τα όνειρά μου, καράβια, θωρώ να βουλιάζουν.

 

‘Ωρες, με τα κύματα των σκέψεων παλεύω

και μες στο νου μου είν ’ η γαλήνη μουσαφίρης

ούριος άνεμος και πρίμα ταξιδεύω.

 

 

 “ Pensées “

 

Dans les couloirs de ma tête

errent des pensées éveillées telles que des somnambules

mon esprit troublé par les illusions

qui chuchotent marchant sur la pointe des pieds.

 

Elles me rappellent des images d’une autre vie

devenues des passagers clandestins de la joie

pensées, cavaliers des chevaux de l’esprit

touchent les cordes sensibles de mon âme.

 

Pensées, faisant agiter la mer de mon esprit,

et moi capitaine en pleine tempête

je regarde couler les bateaux, mes rêves.

 

Pendant des heures,je me bats contre les vagues de mes pensées

Et dans mon esprit la sérénité est invitée

Vent en poupe et voyage vent arrière.

******

” Ηλίου εγκώμια “

 

Στα φτερά του ορίζοντα στέκω

Και του ήλιου εγκώμια πλέκω

Σαν τον βλέπω αυγή ν’ ανατέλλει

Και της Δύσης να παίζει το τέλι.

 

Και πιασμένες η Δύση κι η Ανατολή

αδελφές απ’ το χέρι βαδίζουν

μονοπάτια στου ήλιου τη ρότα

που τη γη μας σαν χάδι αγγίζουν.

 

Τα ταξίδια τους φέρνω στο νου μου

κι ηλιαχτίδα θα ήθελα να’ μαι

σαν σε σύμπαν παράλληλου κόσμου

με τον ήλιο , τη γη να γυρνάμε.

 

” Eloges du soleil “

 

Arrimée sur les ailes de l’orizon

Je fais des éloges du soleil

Le voyant se lever à l’aube

Et jouer le fil de fer du Couchant.

 

Levant et Couchant tenus par la main

marchent comme des soeurs

sur les sentiers de la route du soleil

qui touchent notre terre comme une caresse.

 

Je me souviens de leur voyages

désirant être une rayon de soleil

telle dans un univers d’un monde parallèle

parcourant la terre avec le soleil.

******

” Χρυσαχτίδα “

 

Μες στη νύχτα περπατούσα

δυο φιλιά σου αναζητούσα

μα τα βρήκα σε μιαν άκρη

και τα πότιζε το δάκρυ.

 

Κοντοστάθηκα και είδα

την μορφή σου λυπημένη

σα να σ’ είχε χαϊδεμένη

του καιρού η καταιγίδα.

 

Σα να σ’ είχε αγκαλιάσει

με αγάπη ο χειμώνας

και να πάγωσε ο χρόνος

τη στιγμή κάποιας εικόνας .

 

Σε πλησίασα για να ’βρω

μια του ήλιου χρυσαχτίδα

να φωτίσω την ελπίδα

και της σκέψης σου το μαύρο.

 

” Rayon d’or “

 

Marchant dans la nuit

je recherchais deux baisers de toi

mais je les ai trouvés sur un coin

arrosés par la larme.

 

Je me suis arrêté et j’ai vu

ta figure attristée

comme si la tempête

t’avait caressé.

 

Comme si l’hiver

t’avait  embrassé avec amour

et comme si le temps a gelé

l’instant de quelque image.

 

Je me suis approché de toi

pour trouver une rayon d’or du soleil

pour éclairer l’espoir

et le noir de ta pensée.

 

******

 

” Ωδή στο παιδί “

 

Γεννήθηκες και γέννησες στο νου μου, την ελπίδα

έκλαψες και το κλάμα σου, χαρά ’γινε του κόσμου

κι ο πρώτος σου ανασασμός, η ευωδιά του δυόσμου.

 

Σ’ αγκάλιασα και αγκάλιασα μαζί σου, όλο τον κόσμο

σε φίλησα και φίλησα, ζωής το Θείο θάμα

κι απ’ τη δροσιάς σου ,της δροσιάς εγεύτηκα το νάμα.

Σαν άνοιξες τα μάτια σου, γίναν ευθύς για μένα

ήλιοι, φεγγάρια ολόγιομα κι άστρα μαλαματένια.

Σ ’ ανάθρεφα, σε φρόντιζα μ ’όλη μου την αγάπη

και σε νανούριζα γλυκά, σε κούνια φιλντισένια.

 

Μεγάλωνες, μεγάλωνε κι εμένα η χαρά μου

που από σπόρος έγινες, ευωδιαστό λουλούδι

κι άκουγα με το κλάμα σου, το πιο όμορφο τραγούδι.

Γεννήθηκες και γέννησες, εσύ, τα όνειρά μου.

 

” Ode à l’enfant “

 

Tu es venu au monde faisant naître en moi l’espoir

tu as pleuré et tes larmes sont devenues la joie du monde

et ton premier souffle, le parfum de la menthe sauvage.

 

Je t’ai embrassé, embrassant avec toi le monde entier

je t’ai donné des baisers, baisant ainsi le saint miracle

et de ta fraicheur, j’ai gouté le flot de la fraîcheur.

tes yeux ouverts, ils sont devenus toute suite pour moi

des soleils, des pleines lunes, des étoiles d’or.

Je t’élevais prenant soin de toi de tout mon coeur

je te berçais tendrement dans un berceau en ivoire.

 

Tu grandissais, faisant grandir ma joie

et de graine, tu es devenu fleur parfumée

la plus belle chanson, celle de t’entendre pleurer.

Tu es venu au  monde faisant naître, toi, mes rêves.

 

******

«Φρουρά στον Ρήνο» της Λίλιαν Χέλμαν στο Studio Μαυρομιχάλη

Posted by grafei on 09:53 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

%cf%86%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%bf

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα.

Δυστυχώς, η κυκλική ανέλιξη του Χρόνου μάς έφερε πάλι σε ανάλογα κοινωνικοπολιτικά συμφραζόμενα. Η ευρωπαϊκή οικονομική Κρίση (και όχι μόνο) δημιουργεί προπολεμικές καταστάσεις, με τα κάθε λογής κοράκια και ύαινες να ακονίζουν νύχια και δόντια. Μυρίζει πτώματα, θάνατο, σφαγή, καμένη σάρκα. Ο πλανήτης διαμαρτύρεται, αλλά ποιος τον ακούει; Σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί και ο Λοιμός, που οφείλεται στο μίασμα τού εγωισμού, θα πανουκλιάσει πρώτα τους υβριστές, που θα κατά-στραφούν, αλλά ποιος διδάσκεται πραγματικά από την αρχαία τραγωδία; Είμαστε παρατηρητές και οφείλουμε να γίνουμε δρώντες, σε ένα κακόγουστο κοσμικό κουκλοθέατρο, που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην μεσοπρόθεσμη καταστροφή της Γαίας και του λαμπρού (;) ανθρώπινου Πολιτισμού μας. Μάλιστα…

Αυτές οι σκέψεις μού γεννήθηκαν παρακολουθώντας το σκληρό και πάντα επίκαιρο έργο της Λίλιαν Χέλμαν στο Studio Μαυρομιχάλη. Τι ωραία παράσταση! Γροθιά στο στομάχι των εφησυχαζόντων. Ανακύκλωση του συλλογικού ασυνειδήτου σα γλώσσα που λείχει πάντα τις ίδιες πληγές κι αυτές ανεπούλωτες μένουν!!! Μάλιστα. Ο φασισμός είναι αναπότρεπτη συνέπεια του εγωκεντρισμού και του ατομικισμού. Κάποτε κάποιος έγραψε ότι η κακία είναι έλλειψη εξυπνάδας. Συμφωνώ. Κι ο φασισμός είναι παρενέργεια νοητικής μυωπίας. Για όλα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι, οι αλλότριοι, οι διαφορετικοί, ποτέ εμείς. Αναγάγουν οι «μικροαστοί» όλου του κόσμου ως μέτρο συγκρίσεως των πάντων τον ανόητο και μικροπρεπή εαυτό τους. Μετά βεβαίως δεν βγαίνουν τα μέτρα και ό,τι περισσεύει θερίζεται (με δρεπάνι ή γιαταγάνι – τι σημασία έχει;). Όλα κακά λοιπόν. Τα επτά κακά της μοίρας μας. Οι πληγές του Φαραώ. Και το «Αυγό του φιδιού» (για να θυμηθούμε το αριστούργημα του αείμνηστου Ίνγκμαρ Μπέργκμαν) ετοιμάζεται πάλι να σκάσει… Μόνο που υπάρχουν παντού άνθρωποι, συνειδητοί κι εχέφρονες, σκληροί μέσα στην αθωότητά τους και αδέκαστοι, που δεν παραπλανιούνται από τα κηρύγματα των Σκοτεινών (ή Γκρίζων), αλλά είναι έτοιμοι να αναλάβουν δράση με κάθε κόστος; Με κάθε κόστος; Και καλά το κόστος να είναι ο εαυτός τους ο ίδιος; Όταν όμως νομίζουν ότι πρέπει να σκοτώσουν έναν άλλον τι γίνεται; Ο ΦΟΝΟΣ δικαιολογείται; Οι Ερινύες έχουν προ πολλού αποκοιμηθεί και μετετράπησαν σε παχύσαρκες Ευμενίδες; Ποιος ξέρει; Τις οίδε;

Καταπληκτική αυτή η παράσταση! Με επικεφαλής τον Γιώργο Κροντήρη (τι ηθοποιός! Τι στόφα! Τι λιτότητα! Θα μπορούσε να σταθεί στα καλύτερα θέατρα του κόσμου), όλοι απέδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους σε μια στυλιζαρισμένη αλλά καθόλου σχηματική ερμηνεία, με ιδιαίτερη έγνοια του σκηνοθέτη να αποφύγουν το υπερ-παίξιμο. Η Μαρία Καρακίτσου κινηματογραφική, σταρ του Μεσοπολέμου θαρρείς, στο Χόλλυγουντ, δίνει μια εξαιρετική νότα κοσμοπολιτισμού στην παράσταση. Απόλυτα δραματική κι αληθοφανής, σπάνιο μείγμα μεσογειακού ταμπεραμέντου κι αγγλοσαξωνικού φλέγματος.  Εξαιρετική η μετάφραση της Μέλπως Ζαρόκωστα στην ελεύθερη απόδοση της Δέσποινας Πόγκα. Αδιάφορα τα σκηνικά και τα κοστούμια του Διονύση Μανουσάκη, δεν προσέθεταν κάτι και δεν αφαιρούσαν κάτι από το καλοκουρδισμένο σύνολο. Αόριστη κι «αόρατη» επίσης η μουσική επιμέλεια από τον Άγγελο Κεχαγιά. Ορθώς. Ορθώτατα. Οι επί μέρους κώδικες οφείλουν να υπηρετούν το όραμα, να συνθέτουν ένα αρμονικό σκηνικό σύνολο και όχι να μας τραβούν την προσοχή. Ούτε καν οι φωτισμοί δεν πρέπει να είναι «ορατοί». Διακριτικοί, υποβλητικοί, λειτουργικοί, ακριβώς όπως τους σχεδίασε ο Κωστής Καπελώνης. Αλλιώς, η θεατρική πράξη εκτρέπεται σε άλλου είδους θεάματα. Όλοι οι ηθοποιοί υπερέβησαν εαυτούς σε ένα από τα πλέον ενορχηστρωμένα σύνολο της φετεινής θεατρικής περιόδου!!!

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Μέλπως Ζαρόκωστα.
Ελεύθερη απόδοση: Δέσποινα Πόγκα.
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής.
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Παρασκευά.
Σκηνικά -κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης.
Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Κεχαγιάς.
Φωτισμοί- Φωτογραφίες:Κωστής Καπελώνης.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

Γιώργος Κροντήρης, Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Κλεοπάτρα Ροντήρη, Μαρία Καρακίτσου, Δημήτρης Πλειώνης, Δημήτρης Παπαδάτος, Νατάσσα Παπαδάκη.

Ένα έργο που θα παίζεται για πολλά ακόμα χρόνια. Μέχρι να μάθουμε να γίνουμε Άνθρωποι και να εξαλειφθεί δια παντός η λαίλαπα της Μισαλλοδοξίας από τον πανέμορφο πλανήτη Γαία.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://studiomavromihali.gr/2016/10/froura-ston-rino-tis-lilian-xelman/

«Φρουρά στον Ρήνο» της Λίλιαν Χέλμαν

Ο εταιρικός θίασος ΣΥΝ-ΘΗΚΗ ανεβάζει το έργο της Λίλιαν Χέλμαν «Φρουρά στον Ρήνο», σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή.

Όταν η οικογένεια Μίλλερ κατευθύνεται κυνηγημένη από τη Γερμανία στο πατρικό αρχοντικό της Αμερικανίδας κυρίας Φάρελλι στην Ουάσιγκτον έχει την εντύπωση πως ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη του ’40 παραμένει εκεί με πειστήριο ασφαλείας τη θάλασσα που χωρίζει τους δύο κόσμους.

Παρ’ όλα αυτά η ναζιστική λαίλαπα δεν γνωρίζει φραγμούς και τελικά το σπίτι των Φάρελλι, ανυποψίαστο μέχρι στιγμής από τόσο έντονες καταστάσεις, γίνεται μικρογραφία του έξω κόσμου, αφού εκεί φιλοξενείται ο Ρουμάνος φιλοναζί κόμης ντε Μπράνκοβιτς με τη σύζυγό του.

Η «Φρουρά στον Ρήνο» θίγει την αφοσίωση των ανθρώπων στην υπηρεσία των ιδεών τους και απαντά σαφώς στο ερώτημα μέχρι πού θα έφτανε κανείς προκειμένου να τις διαφυλάξει. Το έργο της Χέλμαν με το έντονα δραματικό του ύφος παρουσιάστηκε το 1941 και απέσπασε βραβείο από το New York drama critics circle.

Στην Αθήνα ανέβηκε το 1972 από το θίασο του Πέτρου Φυσσούν (Μαρία Αλκαίου, Μαρία Φωκά, Αλεξάνδρα Λαδικού, Κατερίνα Γώγου κ.α.) στο θέατρο Όρβο και επαναλήφθηκε την επόμενη σεζόν στο θέατρο Ακάδημος, σημειώνοντας τεράστια καλλιτεχνική και εισπρακτική επιτυχία με το θέμα του να συγκινεί εν μέσω της χούντας.

Δυστυχώς 45 χρόνια μετά, με τη ραγδαία άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων σε όλη την Ευρώπη, γίνεται και πάλι επίκαιρο.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Μετάφραση: Μέλπως Ζαρόκωστα.
Ελεύθερη απόδοση: Δέσποινα Πόγκα.
Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής.
Βοηθός σκηνοθέτη: Γεωργία Παρασκευά.
Σκηνικά -κοστούμια: Διονύσης Μανουσάκης.
Μουσική επιμέλεια: Άγγελος Κεχαγιάς.
Φωτισμοί- Φωτογραφίες:Κωστής Καπελώνης.

ΗΘΟΠΟΙΟΙ:

Γιώργος Κροντήρης, Δέσποινα Πόγκα, Μαρία Μακρή, Κλεοπάτρα Ροντήρη, Μαρία Καρακίτσου, Δημήτρης Πλειώνης, Δημήτρης Παπαδάτος, Νατάσσα Παπαδάκη.

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ:

Κανονικό: 15 ευρώ
Φοιτητικό, κάτω των 25 και άνω των 65: 10 ευρώ
Άνεργοι: 5 ευρώ
Ατέλειες: Δωρεάν.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ:100′ ( χωρίς διάλειμμα )

ΗΜΕΡΕΣ / ΩΡΕΣ:Κάθε Τετάρτη, 19:00 και κάθε Πέμπτη, 21:00

 

Η «Αγγέλα» του Γιώργου Σεβαστίκογλου ΣΕ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΠΕΤΡΟΥ ΝΑΚΟΥ με τον ίδιον πρωταγωνιστή, στο υπέροχο Θέατρο Altera Pars

Posted by grafei on 11:56 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

aggela-altera-pars

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η σύγχρονη δουλεία στα χρόνια της Κρίσης, χιλιάδων ανασφάλιστων εργατών (συνήθως οικονομικών μεταναστών) που πληρώνονται «μαύρα», καθιστά ξανά επίκαιρο το μάλλον ξεπερασμένο και ρετρό έργο του Γιώργου Σεβαστίκογλου. Έτσι νόμιζα, μέχρι που είδα την παράσταση του Πέτρου Νάκου στο θέατρο Altera Pars, με τον ίδιο ως Λάμπρο, σε ένα νεορεαλιστικό περιβάλλον με ασπρόμαυρη αισθητική. Και άλλαξα γνώμη. Στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Άρτια δραματουργία, γραμμική τεχνική, ξεδίπλωμα των χαρακτήρων και αναδίπλωση της πλοκής, αφού όλα προ-οικονομούνται και ο θεατής νιώθει ευφυέστερων των δρώντων προσώπων (κατά την νεοκλασική άποψη). Τελικά, αυτά τα παλιά καλά έργα, τα δοκιμασμένα από το Χρόνο, όπως και οι ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου, είναι αποτέλεσμα ενός είδους «φυσικής επιλογής», αφού η φτώχεια δεν φέρνει μόνο γκρίνια, αλλά και υγιή ανταγωνισμό και ευγενή άμιλλα κι επιβιώνει πάντα ο καλύτερος, ο δημιουργικότερος, ο διπλωματικότερος, ο προσαρμοστικότερος… Και ούτω καθεξής. Οι εποχές της Κρίσης επανέρχονται κυκλικά στην Ελλάδα, με περίοδο μικρότερη του συνήθως των 30 ετών (όπως ισχύει διεθνώς, σύμφωνα με την επιστήμη της Στατιστικής και των Πιθανοτήτων). Είμαστε ένας ευλογημένος πολύπαθος λαός. Εμείς και οι Εβραίοι. Μονίμως ανήσυχοι, μονίμως εξελικτικοί. Μονίμως αναγκασμένοι να υπερβαίνουμε τον εαυτό μας.

Αυτή η εσωτερική κινητικότητα της αστυφιλίας των πρώτων δεκαετιών μετά τον Εμφύλιο, εκτός από τους προφανείς πολιτικούς λόγους είχε και τη βάση της στην άναρχη μπετοποίηση οικοπέδων και ρεμάτων, στην άτακτη κι απότομη εκβιομηχάνιση κι αστικοποίηση ενός αγροτοκτηνοτροφικού-αλιευτικού-θηρευτικού πληθυσμού, που βρίσκεται ξαφνικά μέσα σε κλουβιά με άλλους όρους κι άλλες συνθήκες.

Στην «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου, η διαπλοκή και η ραθυμία, η αναξιοκρατία και το δίκαιο του ισχυροτέρου, η διαφθορά και το ακαταλόγιστο, η ανάληψη και η αποποίηση ευθυνών στήνουν ένα τρελό χορό, ένα γιαϊτανάκι με την απωθημένη και διεστραμμένη λίμπιντο. Η αγάπη είναι το ζητούμενο. Μόνο που χάνει πάντα, εξουθενωμένη, εξουδετερωμένη, εξοντωμένη από το Μίσος και την Κακία.

Στην παράσταση του Altera Pars θαύμασα όλους ανεξαιρέτως τους ηθοποιούς. Ήταν όλοι τους τέλειοι, ακαταμάχητοι, ηρωικοί. Υπερασπίστηκαν τους ρόλους τους με μια αυτοθυσία σπάνια στα νεοελληνικά θεατρικά μας πράγματα. Με το ήθος άλλων καιρών. Κι αυτό ταίριαζε απόλυτα στο θέμα.

Μην χάσετε αυτή την παράσταση. Αναδύεται ζωντανά και ανάγλυφα όλη η διαχρονική μιζέρια, αλλά και η γενναιότητα, η λεβεντιά, η δημιουργικότητα που μας διακρίνει.

Από εμάς για εμάς με αγάπη. Μια παράσταση πέρα από τα τετριμμένα. Μην την χάσετε. Φτάνει πια με τα main-stream θεάματα και τις τυποποιημένες θεατρικές συνταγές. ΈΛΕΟΣ!!! Ας ξαναγεμίσουμε τα θέατρα που είναι κύτταρα πολιτισμού. Ας μην τα καταδικάσουμε να μαραζώσουν και να σβήσουν.

Απευθύνω έκκληση σε όλους τους θεατρόφιλους να δουν την «Αγγέλα» του Σεβαστίκογλου και τον «Ήχο του Όπλου» της Αναγνωστάκη στο θέατρο Altera Pars. Παρατήρησα ότι και οι δύο θιασάρχες και πρωταγωνιστές πεθαίνουν στο τέλος (των δύο έργων, όχι πραγματικά, όχι ακόμα, όχι  πριν περάσει μισός αιώνας, τουλάχιστον!). Όμως το ατμοσφαιρικό τους θέατρο Altera Pars συνεχίζει ακάθεκτο κλυδωνιζόμενα στα κύματα μιας σαιξπηρικής «τρικυμίας», που άλλοι τη λένε Κρίση κι εγώ τη λέω αφορμή να γίνουμε ήρωες και να ολοκληρώσουμε τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή. Και για να θυμηθούμε τον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ, είμαι βέβαιος ότι εκείνοι που θα έρθουν μετά από εμάς θα μας λυπηθούν και θα μας θαυμάσουν!!! «Έλεον και φόβον… Έλεον και φόβον…». Με το κεφάλι στον «ελεό» (στο κούτσουρο του χασάπη) θα «πούμε τα τελευταία μας λόγια, γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά» (Γ. Σεφέρης). «Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν. Έτυχε / να είναι τα χρόνια δύσκολα». Όχι, τίποτα δεν θα μας πάρουν. Στεκόμαστε εδώ ακλόνητοι και ηρωικοί. Κι αυτό δεν είναι επιλογή. Αλλά Ανάγκη. «Ανάγκα και θεοί πείθονται»… Σταματώ εδώ, για να μην κλάψω…

  ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΥΜΑΣΙΑΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος 
Σκηνικά: Altera Pars
Σκηνογραφική επιμέλεια-Κοστούμια: Σάββας Πασχαλίδης
Φωτισμοί: Πέτρος Νάκος- Γιάννης Ζέρβας
Πρωτότυπη μουσική της παράστασης: Ελένη Λομβάρδου 
Επιμέλεια Κίνησης: Ελβίρα Μπαρτζώκα
Φωτογραφίες παράστασης: εργαστήρι φωτογραφίας “Φωτο-γραφές”
Promo video παράστασης: Αντώνης Βαλληνδράς. Πέγκυ Ζούτη 

Διανομή:

Αγγέλα: Αγγελική Κοντού 
Λάμπρος: Πέτρος Νάκος 
Άννα: Αργυρώ Τσιρίτα 
Γεωργία (σε διπλή διανομή): Έλενα Καστανά / Ειρήνη Τσιριγώτη 
Φανή (σε διπλή διανομή): Μελανία Μπαλτσίδου / Σταυρούλα Μελισσάνθη Μάκρα 
Στράτος (σε διπλή διανομή): Δημήτρης Βουτσής/Γιώργης Βασιλόπουλος 
Νέρα: Κυριακή Στούρου 
Μένιος: Γιάννης Ζέρβας 
Κα Παπά: Αργυρώ Τσιρίτα
Γκαρσόνι: Δημήτρης Βουτσής / Γιώργης Βασιλόπουλος 

Παραγωγή: Altera Pars

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Η Μίνα Χειμώνα, άξια για ΒΡΑΒΕΙΟ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗΣ στον ιστορικής σημασίας, αλλά πάντα επίκαιρο και σύγχρονο «Ήχο του όπλου» της Λούλας Αναγνωστάκη στο υπέροχο, στο σαιξπηρικό, στο ατμοσφαιρικό θέατρο Altera Pars, «πόρτα» του νεανικού και του ψαγμένου κοινού, εδώ και δύο δεκαετίες.

Posted by grafei on 11:14 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

alterapars-hxosoplou16

 

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο Πέτρος Νάκος είναι ένας εξπρεσιονιστής, τάχιστος, «νευρικός» σκηνοθέτης, που δίνει τον δικό του ρυθμό στις παραστάσεις που φέρουν την υπογραφή του. Από την άλλη πλευρά, η Μίνα Χειμώνα ταίριαξε μαζί του, γιατί είναι κι αυτή μια υπερκινητική, εκφραστική, αεικίνητη ηθοποιός, με εκπληκτική ορθοφωνία και πλήρη ενορχήστρωση των εκφραστικών της μέσων, έτσι ώστε νομίζεις ότι σε κάθε ρόλο που καλείται να ενσαρκώσει ότι γράφτηκε ειδικά γι’ αυτήν. Άθλος υποκριτικής και αυτή τη φορά, ως Κάτια, μάνα του ανήσυχου εφήβου που εξοντώνει τους πάντες γύρω του προκειμένου να ξεφύγει από τα «δεσμά» της αλλοτρίωσης με την οποία νομίζει ότι απειλείται ένεκα επερχόμενης κοινωνικοποιήσεώς του. Η «φυγή» έχει πάντα θύματα και παράπλευρες απώλειες. Και συνήθως σκοτώνουμε αυτούς που αγαπάμε. Ο νεαρός, ως σύγχρονος αντι-Οιδίποδας, δεν σκοτώνει τον πατέρα για να κοιμηθεί με τη μάνα του, ενώ κοιμάται με την καλύτερη φίλη, την «κολλητή» της μάνας του, μεταθέτοντας έτσι το θανάσιμο αμάρτημα. Ίσως γι’ αυτό όταν το πληροφορείται η Μάνα, δεν δείχνει να της καίγεται καρφάκι. Το παν γι’ αυτήν είναι να κρατήσει το γιο της, πάση θυσία, κοντά της, σαν την Κυρία Άλβινγκ, στους ιψενικούς «Βρικόλακες». Σημαντικό αυτό το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη, από τα κύκνεια άσματα του Κουν, ως σκηνοθέτη. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι πάντα η ίδια. Ανάλογη. Πολιτική-θέατρο: 1-1.

Σημαντική παράσταση με την Μίνα Χειμώνα προεξάρχουσα. Όλα τέλεια κι όλα αρμονικά. Χάρη στον σκηνοθέτη Πέτρο Νάκο και τους υπερ-επαρκείς συντελεστές-καλλιτέχνες που είναι «ταμένοι» στο υψηλό λειτούργημα της ψυχαγωγίας δια της διασκεδάσεως των σκέψεων προκειμένου να ξελαμπικάρει ο εγκέφαλος και να διαχειριστεί κατόπιν αποτελεσματικότερα τις έγνοιες του.

Ήταν όλοι τους υπέροχοι:

Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος

Διαμόρφωση σκηνικού χώρου: Πέτρος Νάκος

Επιμέλεια σκηνικού: Δέσποινα Χειμώνα

Φωτισμοί: Παναγιώτης  Μανούσης

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Μουσική επιμέλεια: Πέτρος Νάκος / Αγγελική Κοντού

Κινησιολογία:  Ελβίρα Μπαρτζώκα

Φωτογραφίες:  Τζίνα Σταύρου

 

Διανομή:

Κάτια: Μίνα Χειμώνα

Μαρίκα: Λιάνα Παρούση

Μιχάλης: Πάνος Νάτσης

Γιαννούκος: Τάσος Περάκης

Φανή: Έφη Κιούκη

 

Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε, ειδικά όσοι είχατε δει τον Στράτο Τζώρτζογλου στην ιστορική παράσταση του Κουν, στο θρυλικό «Υπόγειο».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας