Μια αξιοσημείωτη έκδοση σε γαλλική μετάφραση από τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια του θεατρικού έργου «Εχθροί εξ αίματος» του γνωστού και αγαπητού σε όλους μας αναγνωρισμένου καλλιτέχνη των Κόμικς αλλά και συγγραφέα, Αρκά, από τις εκδόσεις «Γρηγόρη»
«Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση». Μια νέα εκδοτική σειρά με απρόσμενη έκπληξη …..Αρκά !
Της Παρασκευής Β. Μόλαρη, εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας ΜΑ Νεοελληνικών Σπουδών, Νεοελληνικής Ιστορίας και Δίγλωσσης Μετάφρασης, MA LLCER Université Paul Valèry Montpellier 3
Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια από τα τέλη του 2011 όταν, σε πείσμα των δίσεκτων και για τον εκδοτικό χώρο καιρών, οι καλές εκδόσεις «Γρηγόρη» ξεκίνησαν μια νέα εκδοτική σειρά με τίτλο «Γαλλόφωνη Λογοτεχνία» στην οποία είχα την ευκαιρία να αναφερθώ σε προηγούμενη ανάρτησή μου πριν από ένα περίπου χρόνο. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του επιστημονικού υπεύθυνου της σειράς Κου Δημήτρη Φίλια, Καθηγητή Λογοτεχνικής Μετάφρασης και Συγκριτικής Γραμματολογίας στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου, έχουν εκδοθεί, μέχρι σήμερα, δέκα βιβλία που στοχεύουν κυρίως στην προβολή μεταφράσεων έργων όλων των λογοτεχνικών ειδών γαλλόφωνων συγγραφέων από όλες τις γωνιές της υφηλίου αναδεικνύοντας έτσι τη γλωσσική και πολιτισμική πολυμορφία αλλά, ουσιαστικά, στηρίζοντας την ελληνική γλώσσα. Από τα δέκα αυτά βιβλία, τα έξι είναι θεατρικά, τα τρία ανήκουν στην πεζογραφία, ενώ ένα εντάσσεται στο δοκιμιακό είδος. Πληροφορούμαστε μάλιστα ότι επίκειται η έκδοση του ενδέκατου βιβλίου της σειράς το οποίο θα εγκαινιάζει την ενσωμάτωση και του ποιητικού είδους στη σειρά.
Και ενώ παρακολουθούσαμε την συνέχιση της πορείας της εκδοτικής αυτής σειράς, πριν από δύο περίπου μήνες, εκδότης και επιστημονικός υπεύθυνος μας επεφύλασσαν μια έκπληξη πρώτου μεγέθους: Την έκδοση, σε γαλλική μετάφραση του Δημήτρη Φίλια, του θεατρικού έργου «Εχθροί εξ αίματος » του γνωστού και αγαπητού σε όλους μας αναγνωρισμένου καλλιτέχνη των Κόμικς αλλά και συγγραφέα, Αρκά ! Οι εκδόσεις «Γρηγόρη» επιχειρούν έτσι τη διεύρυνση της θεματικής τους στόχευσης προσφέροντας στο ευρύτερο παγκόσμιο γαλλόφωνο αναγνωστικό κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει μια διαφορετική νεοελληνική γραφή η οποία, εδώ και τριάντα πέντε περίπου χρόνια, μέσα από το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και, μερικές φορές, ειρωνικούς και σκωπτικούς χρωματισμούς, μάς ευθυμεί ασκώντας όμως, παράλληλα, κριτική και θέτοντας ζητήματα και προβληματισμούς γύρω από τη ζωή του σημερινού ανθρώπου. Με ιδιαίτερη μάλιστα χαρά, διαβάζουμε ότι η μετάφραση αυτή φιλοδοξεί να αποτελέσει το πρώτο βιβλίο μιας νέας εκδοτικής σειράς η οποία θα έχει τον τίτλο «Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση» και που, με επιστημονικό υπεύθυνο τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια, θα στοχεύει στη γνωριμία του παγκόσμιου κοινού που δεν γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, με αντιπροσωπευτικές λογοτεχνικές νεοελληνικές φωνές .
Το «Εχθροί εξ αίματος» είναι μια εντελώς απροσδόκητη δημιουργία του Αρκά σε θεατρική φόρμα. Πρόκειται για μια αριστουργηματική μαύρη κωμωδία που συνδυάζει, με ιδανικό τρόπο, μακάβρια στοιχεία με σπαρταριστές κωμικές στιγμές. Ευρηματική η υπόθεση: Μετά από ένα ατύχημα, ο Εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα, χτυπημένα κι αυτά και χωρίς ηγεσία, ορίζουν μια συνάντηση για να εκτιμήσουν την κατάσταση. Στη συνάντηση έρχονται πρώτα το Παχύ και το Λεπτό Έντερο και αρχίζουν να συζητούν για το επεισόδιο, διαφωνώντας έντονα. Στη συζήτηση θα ενσωματωθεί και το Δεξί Νεφρό. Μέσα από αντεγκλήσεις, αντιπαραθέσεις και ξεκαρδιστικούς διαλόγους, θα αρχίσει να αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Αθέατες πτυχές και κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια .Τελικά, τα ευγενή όργανα όπως η Καρδιά, οι Νεφροί και οι Πνεύμονες έχουν συνωμοτήσει στην κατάληξη του ημιθανούς οργανισμού, με σκοπό να μεταμοσχευθούν σε ένα νέο και υγιές σώμα; Mήπως πίσω από την απειλή της προδοσίας και τον φόβο του θανάτου, κρύβεται η τάση κυριαρχίας του ενός σε βάρος του συνόλου; Το ζητούμενο λοιπόν είναι ποιος θα βγει τελικά νικητής από αυτή τη «βιολογική» κρίση πίσω από την οποία θα μπορούσαμε να «διαβάσουμε» την οικονομική και ηθική κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας εδώ και χρόνια…
Ως γνώστης του θεατρικού λόγου και δόκιμος μεταφραστής, ο Καθηγητής Δημήτρης Φίλιας γνωρίζει καλά τον τύπο κειμένου που έχει μπροστά του καθώς και την γλωσσική λειτουργία όπως και τα μεταφραστικά προβλήματα που καλείται να επιλύσει με την ανάλογη στρατηγική. Μεταφράζω θέατρο από τα ελληνικά στα γαλλικά συνιστά μια σύνθετη διαδικασία, καθώς προϋποθέτει, πέρα από τη γνώση της γλώσσας του πρωτοτύπου σε γραμματικό, συντακτικό και λεξιλογικό επίπεδο, και την πλήρη κατανόηση του ύφους, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και του πολιτιστικού φόντου αυτού αφού μετάφραση σημαίνει πολιτισμική μεταφορά. Ο εντοπισμός και η άριστη κατανόηση των παραπάνω είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προκειμένου να μεταφερθεί στο ακέραιο το νόημα του πρωτοτύπου. Για όσες και όσους από εμάς γνωρίζουμε τον μεταφραστή εδώ και δεκαετίες, η επιλογή του Αρκά αποτελεί μια νέα μεγάλη πρόκληση να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον δύσβατο χώρο της απόδοσης από τα ελληνικά στα γαλλικά έργων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Να θυμίσουμε ότι, πριν από αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα το 1995, με επιχορήγηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας, είχε εκδοθεί η δόκιμη γαλλική του μετάφραση του «Πρωτομάστορα» του Νίκου Καζαντζάκη ( δίγλωσση έκδοση εκδόσεις A.Die ).
Η περίπτωση όμως της απόδοσης στη γαλλική γλώσσα ενός τόσο ιδιαίτερου θεατρικού κειμένου όπως των «Εχθρών εξ αίματος», αποτελεί κυρίως μια πρόκληση για τον μεταφραστή λόγω του ότι το κείμενο εντάσσεται σαφώς στα «ειδικά» κείμενα, όχι μόνο ως λογοτεχνικό προϊόν ,αλλά και ως μια ιδιαίτερη υφολογική κατάθεση .Μια απρόσμενη και εκτός λογικής συγκρουσιακή σχέση διανθισμένη από κωμικά στοιχεία και ειρωνική διάθεση, βασισμένη σε ένα λεξιλόγιο όπου δεσπόζει η αργκό, εξυπηρετεί τους καταγγελτικούς-συμβολικούς σκοπούς του δημιουργού. Η επιτυχία της μετάφρασης του Δημήτρη Φίλια δεν πηγάζει μόνο από την γνώση του έργου και τη γραφής του Αρκά. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αξιοπρόσεκτο μεταφραστικό εγχείρημα, μια απόδοση που προσπαθεί να παρακολουθήσει τις ψυχικές διακυμάνσεις, τους χρωματισμούς και τους συμβολισμούς του πρωτοτύπου δίχως τάση προς οποιαδήποτε μορφή μεταφραστικών αυθαιρεσιών ή διογκώσεων, αποκλίσεων ή ελευθεριοτήτων στη γαλλική. Ένα μετάφρασμα στο οποίο, με σεβασμό στο πνεύμα και το γράμμα του πρωτότυπου κειμένου αλλά και εμπιστοσύνη στον προσωπικό του γλωσσικό εξοπλισμό, ο Καθηγητής Κύριος Φίλιας προσφέρει μια ενδιαφέρουσα γαλλική εκδοχή παρακολουθώντας προσεκτικά τις εικόνες, το ρυθμό, την ηχηρότητα του νοήματος, προσεγγίζοντας και αποδίδοντας άλλοτε τον ρεαλισμό και άλλοτε τη μεταφορικότητα και το συμβολισμό της συγκρουσιακής συνάντησης ανάμεσα στα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Eίναι φανερή η μεγάλη εμπειρία που έχει αποκομίσει από μεταφράσεις από τα γαλλικά στα ελληνικά πολυεπίπεδων θεατρικών έργων, από Μολιέρο μέχρι Ντε Βος, Μελκιό ,Λαγκάρς και Φρεσέτ, συγγραφέων που του προσέφεραν την ευκαιρία να δοκιμαστεί στην επιλογή μορφολογικών και συντακτικών δομών, σημασιολογικών αντιστοιχιών και υφολογικών καινοτομιών . Οι επισημάνσεις αυτές μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν μεταφραστή ταλαντούχο συνδημιουργό, βαθύ γνώστη της κοινωνιογλωσσικής ομάδας στην οποία ανήκουν οι αποδέκτες – χρήστες του μεταφράσματός του, δηλαδή το γαλλόφωνο κοινό. Γνωρίζει ότι στο χώρο του θεάτρου, η σπουδαιότητα της άμεσης επικοινωνιακής εντύπωσης είναι μεγαλύτερη από ότι στο χώρο της ποίησης και της πρόζας, όπου συχνά απαιτούνται ειδικές προσαρμογές. Συνυπολογίζει πάντοτε τόσο τη θεατρική διασκευή ενός έργου ως μέσον προσαρμογής στα δεδομένα του Γάλλου αναγνώστη, όσο και τη σκηνική παρουσίαση και διδασκαλία του έργου από τον πιθανό μελλοντικό σκηνοθέτη .
Κλείνοντας, να ευχηθούμε οι «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά να βρουν την απήχηση που τους αξίζει στο γαλλόφωνο αναγνωστικό κοινό και στη νέα εκδοτική σειρά «Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση» των εκδόσεων «Γρηγόρη» καλή και δημιουργική πορεία στη σημαντική αυτή προσπάθεια να ακουστεί η σύγχρονη λογοτεχνική φωνή στο εξωτερικό. Aλλά και η σειρά «Γαλλόφωνη Λογοτεχνία», βασισμένη στην εμπειρία περισσοτέρων από πέντε χρόνων ζωής, θα συνεχίσει ασφαλώς να προσφέρει στο ελληνόφωνο αναγνωστικό κοινό κείμενα από άλλους γαλλόφωνους πολιτισμικούς προορισμούς προωθώντας τη Γαλλοφωνία. Οι εκδόσεις «Γρηγόρη», βασισμένες στην εκδοτική εμπειρία δεκαετιών και με αρωγό τον αμισθί επιστημονικό υπεύθυνο των δυο σειρών, Καθηγητή Δημήτρη Φίλια, συνεχίζουν να τολμούν και να καινοτομούν και τα βιβλία αυτά δεν πρέπει να απουσιάζουν από καμιά σχολική, πανεπιστημιακή, δημοτική ή άλλη βιβλιοθήκη !
«Οι Δίδυμοι της Βενετίας» του Κάρλο Γκολντόνι
από το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ σε μία λαμπρή παράσταση.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Παρακολούθησα χθες Δευτέρα 10 Ιουλίου στις 8.30 μμ την κωμωδία παρεξηγήσεων ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ του Γκολτόνι στη μεγάλη αίθουσα της Ελληνογαλικής Σχολής ΖΑΝ ΝΤ ΑΡΚ (Ελευθερίου Βενιζέλου 12 Πειραιάς) κι ενθουσιάστηκα με την επαγγελματική επάρκεια, το κέφι και τον ενθουσιασμό αυτό των ερασιτεχνών που βάζουν κάτω πολλούς «αποκλειστικής απασχολήσεως» συναδέλφους τους. Ό,τι έλειπε σε εμπειρία και τεχνική το συμπλήρωναν σε αυθορμητισμό και χάρη. Είναι μεγάλη αισθητική ηδονή να απολαμβάνεις γνωστά κείμενα σε νέες, απρόσμενες εκδοχές.
Η πλαστοπροσωπία (ακόμα και μεταξύ διδύμων), το ψεύδος που γεννάει παράλληλα σύμπαντα και προκαλεί αύξηση της εντροπίας ενός κοινωνικού συστήματος οδηγώντας το προς το απόλυτο Χάος, είναι βέβαια απολύτως επίκαιρα φαινόμενα και στην Ελλάδα της Κρίσης καλόν είναι να προσεχθούν ιδιαιτέρως. «Η Αλήθεια θα σας λυτρώσει» δίδαξε ο Θεάνθρωπος. Ποιος είναι όμως έτοιμος να την αντέξει; Ποιος δεν έχει κάτι να κρύψει; Ποιος κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και νομίζει ότι κοροϊδεύει τους άλλους; Οι μεταβατικές κοινωνίες των αρχών του 19ου αιώνα, σε μια Ιταλία ψηφιδωτό, αντανακλούν κάλλιστα τις σημερινές απόπειρες παγκοσμιοποίησης δια του Χρήματος, ενώ τότε κάτι τέτοιο επιτυγχάνετο και δια του Έρωτος. Η αρχαία ελληνορωμαϊκή κληρονομιά ήταν ακόμα τότε πολιτισμικώς ισχυρή και κυρίαρχη τολμώ να πω. Σήμερα μπήκαμε στο μίξερ και … μαζί με τα ξερά καήκανε και τα χλωρά.
Πεδίο πολλών κοινωνιολογικών κι εθνολογικών σκέψεων αυτό το έργο του κλασικού πλέον διασκεδαστή και ψυχαγωγού, αυτοσχεδιαστικού κι αρχιτέκτοντα Κάρλο Γκολντόνι.
Ο Μάνος Χατζηγεωργίου είναι ένας μεγάλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος ηθοποιών. Ψυχούλα ο ίδιος κι απολύτως συγκροτημένος, με λελογισμένη χρήση του συναισθήματος και κοινωνικοποιημένη εξωστρέφει, ξέρει να διοχετεύει τον ενθουσιασμό σε υγιείς δημιουργικές μορφές κι από αυτή την άποψη είναι και δραματοθεραπευτής και δάσκαλος ψυχών.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Ιδιαίτερα το εξαίσιο ντουέτο μάνας-κόρης (που διατηρούν αυτούς τους ρόλους και στη ζωή): η Μαρία Γαραζανάκη ως κόρη της Ντοτόρε και η Κατερίνα Παπουτσάκη ως Ντοτόρε-μεγαλοκυρία της Βερόνα έδωσαν κυριολεκτικά τα ρέστα τους σε αυθορμητισμό, χάρη. Τι ορθοφωνία, τι κίνηση, τι μπρίο, τι μεράκι! Ούτε οι παλιοί καλοί ηθοποιοί των ασπρόμαυρων ταινιών δεν είχαν τέτοια επαγγελματική παρουσία, χωρίς κενά, χωρίς μάταιους αυτοσχεδιασμούς, χωρίς ίχνος αμηχανίας.
ΟΜΩΣ ΌΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΥΦΗΜΟΝ ΜΝΕΙΑΝ:
Ηθοποιοί: Μαρία Γαραζανάκη, Κατερίνα Μπούμπα, Κατερίνα Παπουτσάκη, Κατερίνα Μαθιοπούλου, Κυριακή Ρενιέρη, Ηλίας Απριλάκης, Στέφανος Κοντοζανής, Κωνσταντίνα Μπέκου, Ναυσικά Νικολάου, Μάριος Ρενιέρης, Ντένης Γλολοχβάστοβ, Στράτος Παληάς, Γιώργος Ψωμιάδης, Μάρα Χονδροκούκη, Ανδρέας Ζαχαριάδης.
Σκηνοθεσία-Διδασκαλία-Επιμέλεια: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κοστούμια: ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΛΑ
Φωτισμοί: ΕΥΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ήχος: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΝΤΟΖΑΝΗ
Εγγραφή c.d.: ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΟΥΝΤΖΗΣ
Βοηθός ενδυματολόγου: Γεωργία Βαμβούνη.
Ανυπομονώ να δω και την επόμενη δουλειά του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κάτι καλό θα είναι σίγουρα!!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Αγγέλικα Κοροβέση, κλασική και πρωτότυπη, ανήσυχη κι εξελισσόμενη…
Με την Αγγέλικα συνεργαστήκαμε πρώτη φορά το 2003-2004 όταν μετέτρεψα σε ποιήματα στα γλυπτά φωνήματά της. Καρπός εκείνης της δουλειάς το βιβλίο μου «Ερέτης Ιώδους». Αυτή η πολλαπλή αναστροφή (το φώνημα που γίνεται παλμός, γράφημα, γλυπτό, για να εμπνεύσει έναν ποιητή και να το μετατρέψει σε λόγο εκτενή) ήταν μια ερευνητική εργασία και για τους δυό μας με αμφοτεροβαρή πλεονεκτήματα και κέρδη. Για μένα ήταν μια αφορμή να ανακαλύψω τη μουσικότητα μιάς γλώσσας που θεωρούσα αυτονόητη, ήταν όμως περισσότερο πολυπρισματική απ’ ό,τι μπορούσα μέχρι τότε να φανταστώ. Η έρευνα αυτή συνεχίζεται μέχρι τώρα και για πάντα. Κάθε φορά που συναντώ την Αγγέλικα Κοροβέση, κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη δουλειά της και το πολύπλευρο έργο της γίνονται μάρτυρας και κοινωνός μιας διαχρονικής μαγείας, της μόνης που υπερβαίνει ακόμα και το Θάνατο… Ιδού λοιπόν το χθεσινό πόνημά μου:
ΕΙΡΗΝΗ: τρία μακρά «ι»,
Το πρώτο δίφθογγος,
Σχηματίζουν ένα ισοσκελές
Τρίγωνο υπό την προεδρίαν
Μίας Αρχής, Πρώτης μεταξύ
ανίσων. Το τρίγωνο δεν είναι
ισόπλευρο. Πώς θα μπορούσε
άλλωστε, όταν όλα τα δάχτυλα
ίσα δεν είναι; (διαλογιζόμενος
πάνω στα γλυπτά «Ειρήνη»,
«Paz», «Peace» της γλωσσο-
Ερευνήτριας εικαστικού
Αγγέλικας Κοροβέση,
Ιανός 10/7/2017).
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μια απολαυστική χορογραφία για ένα μάλλον ακανθώδες θέμα στα χρόνια της Κρίσης: ΔΟΥΛΕΙΑ (δουλεία μήπως; Ή απλώς, δουλειά;)
Μια καταπληκτική χοροθεατρική παράσταση από την ομάδα Dizgravity στο Altera Pars.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Μακριά από τα τετριμμένα φεστιβαλικά πανηγυριώτικα θεάματα του συρμού (ελληνιστί main stream!!!), η πολύ νέα γενιά καλλιτεχνών αμφισβητεί την Κρίση στην πράξη και τη μετατρέπει σε εφαλτήριο δημιουργίας, ανάπαυλα από τη θλίψη και συμμετοχική διαδικασία ανά-ψυχής. Απόλαυσα στο πάντα «ψαγμένο» Altera Pars της Μίνας Χειμώνα και το Πέτρου Νάκου, τη χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Dizgravity.
Με χιούμορ, συνεκτικές δράσεις, ταχύτητα και ρυθμό που δεν γινόταν ποτέ ασθματικός κι αγχογόνος, οι χορευτές έπαιξαν, χόρεψαν, κινήθηκαν, ανακίνησαν την ενέργεια του χώρου, συντάραξαν το θυμικό των θεατών, καταχειροκροτήθηκαν, αψήφησαν τη ζέστη που δεν την πολεμούσαν οι αργοκίνητοι ανεμιστήρες οροφής και μετέδωσαν κάτι σπάνιο στις μέρες μας: ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ, ΑΝΑΤΑΣΗ, ΑΦΥΠΝΙΣΗ σωμάτων και συνειδήσεων, ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ εν τέλει.
Κάτι καλό γίνεται στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο τα χρόνια της Κρίσης. Οι νέοι αντιδρούν υγιώς και κατατροπώνουν παλαιά πρότυπα, ληγμένα καλούπια, στεγανά και στερεότυπα, σχήματα και τύπους που δεν λειτουργούν πλέον… Ευτυχώς, καιρός ήτανε. Βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια, δεκαετίες ολόκληρες. Ήξερες από πριν τι θα δεις στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, πώς θα το δεις, πόσο κακομεταφρασμένο θα είναι, απείρως τυποποιημένο και αναμενόμενο. Ουφ! Επιτέλους, κάτι αλλάζει. Προς το καλύτερο. Όχι ακριβώς στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο αλλά στις μικρές σκηνές που ξεφυτρώνουν καθημερινώς off-off-off-Kolonaki!!!!
Είμαι από τους πρώτους που υποστηρίζω τους νέους και δεν θα κουραστώ ποτέ να εξυμνώ το θάρρος, τον ηρωισμό, τη γενναιότητα πρωτοεμφανιζόμενων σχημάτων που θα περάσουν πολλές δεκαετίες μέχρι να γίνουν «σχολές» και να παγιωθούν.
ΤΟΠΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ!!! Οι παλιότεροι ας αράξουν στις δάφνες, στα στασίδια, στις έδρες ή στα μαυσωλεία τους. Αρκετά πια. Μας κουράσανε. Πήξαμε. Καιρός να δούμε και κάτι που θα μας προκαλέσει την περιέργεια και θα μας εξάψει τη φαντασία. Ακόμα και οι όποιες τεχνικές ατέλειες των πρωτοεμφανιζόμενων έχουν τη χάρη του πρώτου φιλιού και την αψάδα τής τρικυμίας… Η συγκεκριμένη ομάδα δεν είναι βέβαια πρωτοεμφανιζόμενη. Όπως διαβάζουμε στο Δελτίο Τύπου: «H ομάδα DiZgravity δραστηριοποιείται με επαγγελματικές χορευτικές παραστάσεις από το 2006 και από το 2010 σε χοροθεατρικές».
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτής της υπέροχης βραδιάς έξω από τα τετριμμένα κι εσκαμμένα:
Ερμηνεύουν αλφαβητικά οι:
Αθουσάκη Μυρτώ, Ανδρώνη Θεανώ, Γιάνναρου Χριστίνα, Δημακουλέα Ελένη, Καλογήρου Χριστίνα, Κελάδης Ανάστης, Κουλούρη Μαρίνα, Λαδόπουλος Στέλιος, Μηλιώτη Ράλλεια, Μπαλάσκα Λυδία, Ντεμελκούρα Κωνσταντίνα,
Ορλανδάτου Δανάη, Παπαδοπούλου Ελενα-Χριστίνα,
Πολύζου Αριάννα, Ρίζου Αίγλη, Σκούφαλου Γιοβάννα,
Συναδινού Ελένη, Ταλιουράκη Χριστίνα,
Τσικούρη Αλεξάνδρα, Τσικούρη Λούκια και Χαλά Πωλίνα
Φωτογραφίες: Evangelos Karalis
Βίντεο: Kyriakos Iordanis
Μουσική επιμέλεια: Ανάστης Κελάδης (Anastis Keladis)
Σχεδιασμός λογότυπου αφίσας: Pwlina Xala
ΌΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΕΤΕ ΚΥΝΗΓΗΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info από το Δελτίο Τύπου:
Δ Ο Υ Λ Ε Ι Α
Εσύ πως διαβάζεις το τίτλο της παράστασης;
Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις After life..Life after το 2013 και Μ΄ ακούς work in progress με μαθητές της Τάνυας Βασδάρης , έρχεται η σειρά του έργου Δ Ο Υ Λ Ε Ι Α.
Οι μαθητές που συμμετέχουν στην παράσταση είναι από τις σχολές:
ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ Μ.ΠΕΡΔΙΚΗ-ΝΤ.ΑΡΧΟΝΤΑΚΗ
ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ Ελένη Συναδινού
ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ
Μια χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Dizgravity, που φέρνει στο φως πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας. Άλλες θα μας κάνουν να γελάσουμε, άλλες να αναρωτηθούμε, άλλες και τα δύο.
Ερμηνεύουν αλφαβητικά οι:
Αθουσάκη Μυρτώ, Ανδρώνη Θεανώ, Γιάνναρου Χριστίνα, Δημακουλέα Ελένη, Καλογήρου Χριστίνα, Κελάδης Ανάστης, Κουλούρη Μαρίνα, Λαδόπουλος Στέλιος, Μηλιώτη Ράλλεια, Μπαλάσκα Λυδία, Ντεμελκούρα Κωνσταντίνα,
Ορλανδάτου Δανάη, Παπαδοπούλου Ελενα-Χριστίνα,
Πολύζου Αριάννα, Ρίζου Αίγλη, Σκούφαλου Γιοβάννα,
Συναδινού Ελένη, Ταλιουράκη Χριστίνα,
Τσικούρη Αλεξάνδρα, Τσικούρη Λούκια και Χαλά Πωλίνα
Φωτογραφίες: Evangelos Karalis
Βίντεο: Kyriakos Iordanis
Μουσική επιμέλεια: Ανάστης Κελάδης (Anastis Keladis)
Σχεδιασμός λογότυπου αφίσας: Pwlina Xala
Παρασκευή 30/6 στις 21:15
Θέατρο Altera Pars B. Κοντά στη στάση μετρό Κεραμεικός.
Η παράσταση αφιερώνεται στο έργο της Ελληνικής Σχολής Σκύλων-Οδηγών ‘Λάρα’. http://www.laraguidedogs.gr/
Στη παράσταση θα υπάρχουν ενημερωτικά φυλλάδια για το έργο της. Καθώς και πληροφορίες για το πως θα μπορούσατε να βοηθήσετε.
(H ομάδα DiZgravity δραστηριοποιείται με επαγγελματικές χορευτικές παραστάσεις από το 2006 και από το 2010 σε χοροθεατρικές.)
«Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, σαν σύγχρονη παραβολή, επίκαιρη όσο ποτέ!!!
Από το 2ο ΓΕΛ Αιγάλεω και τη θεατρική ομάδα 2017 «κόκκινα μπαλόνια».
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟΣ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ, όχι σαν τα φληναφήματα που βλέπουμε στις «επίσημες» τουριστικές εκδηλώσεις τις επικεντρωμένες στο μεταμοντέρνο σελοφάν ανυπάρκτου περιεχομένου. Ε, ρε πού είσαι «Μισάνθρωπε» του Μολιέρου να τους ρίξεις μερικές στιχομυθίες να τους κάνεις ρεζίλι στην Αιωνιότητα!!!
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Απόλαυσα όσο τίποτα άλλο το απολύτως επίκαιρο και με επιθεωρησιακά στοιχεία εκπαιδευτικό ψυχόδραμα, πολιτικοκοινωνική σάτιρα, φιλοσοφική παραβολή παραμυθικής απλότητος κι ευστοχίας θέαμα που μας προσέφερε χθες στο «Θέατρο Αλέξης Μινωτής» το 3ο ΓΕΛ Αιγάλεω και η θεατρική του ομάδα 2017 με τον άκρως αισιόδοξο τίτλο «κόκκινα μπαλόνια». Επιτέλους, βγήκαμε από το τέλμα της φιλαυτίας, της περιαυτολογίας, του εγωκεντρισμού, του αυτισμού, της «ιδιωτείας» (έτσι λεγόταν στα αρχαία ελληνικά η «ηλιθιότητα»).
«Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον λειτουργούν σαν σύγχρονη παραβολή, επίκαιρη όσο ποτέ!!! Βλέπετε πως το ουσιαστικό, βιωμένο ΚΕΙΜΕΝΟ από χαρισματικούς συγγραφείς που ερευνούν την εποχή τους και μελετούν την ανθρώπινη Φύση, είναι εκείνο που μένει μέσα στους αιώνες και υποσκελίζει πρόσκαιρες μόδες και ανόητους –ισμούς!
Πήξαμε πια στη μπουρδολογία των τα «φαιά φορούντων» της επίσημης θεατρικής κριτικής και θεατρολογίας, που πρέπει να έχουν πολύ έντονο πρόβλημα με τα …συκώτια τους τα χαλασμένα και να μην αντέχουν ούτε το πεπτικό τους σύστημα, αλλιώς δεν εξηγείται τόση ξινίλα, δοκησισοφία, διαγκωνισμός κι εξόντωση-περιθωριοποίηση όλων των διαφωνούντων. Συνέλθετε κυρίες και κύριοι βαρύγδουποι σοβαροφανείς που είστε κωμικά πρόσωπα χωρίς να το έχετε καταλάβει ενός έργου που γράφεται εις βάρος σας αλλά και στις πλάτες του φορολογούμενου λαού. Δεν είμαστε όλοι ηλίθιοι και δεν τρώμε κουτόχορτο. Μην μας υποτιμάτε! Για ελάτε να παρακολουθήσετε αυτή την μαθητική παράσταση με τους «νούτικους» ηθοποιούς κι αυτοσχεδιάζουν χωρίς να νοιάζονται αν εκτίθενται αφού ξέρουν να χτίζουν γύρω τους ένα τείχος θετικής ενέργειας και να μεταλαμπαδεύουν χαρά της ζωής, αισιοδοξία, δημιουργικότητα και ΦΩΣ για το μέλλον.
Τα συγχαρητήρια ανήκουν πρωτίστως στην κυρία Λιάλιαρη Γεωργία, που με την καθοριστική συμβολή της Διευθύντριας του Σχολείου κυρίας Κωνσταντίνας Ρήγου έδωσε μια ακόμα αυτοθυσιαστική, ηρωική, εμβριθή, ψυχαγωγική και διδακτική θεατρική ευωχία για μικρούς και μεγάλους!!!
Όλοι οι συντελεστές ήταν καταπληκτικοί! Δακτυλογραφώ μετά χαράς (θα προσέξω να μην κάνω κάποιο λάθος γιατί θα ήταν άδικο για τα παιδιά):
Η ομάδα:
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, ΤΑΣΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΡΑ ΤΑΜΠΑΚΟΥΛΑΚΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΒΑΛΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΓΚΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΑΚΙΟΛΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΣΙΛΙΑ ΜΗΤΣΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΛΙΑΛΙΑΡΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΛΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, ΔΑΝΑΗ ΓΑΛΗ.
Σκηνοθεσία:
ΛΙΑΛΙΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΑ
Μετάφραση: ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΕΛΙΕΣ
Φωτογράφηση αφίσας, back stage:
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΦΛΙΩΤΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΕΩΝΙΔΟΥ
Ψιμυθιολόγοι: (άψογοι!!! Και τι λέξη!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ – ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ):
ΕΛΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΣΤΟΡΑΚΟΥ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΡΗΓΑΤΟΥ
Φροντιστές:
ΧΑΡΑ ΠΟΛΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΝΟΓΛΟΥ
Κατασκευή σκηνικών:
ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, ΓΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.
Εύγε τους!!! Ήταν όλοι υπέροχοι!!! Ελλάδα αντέχεις να ξεπεράσεις και αυτές τις δυσκολίες, να γίνεις δυνατότερη, ανταγωνιστικότερη, νησίδα Ειρήνης και Πολιτισμού στο πέλαγος του Κόσμου. Συγκινούμαι και σταματώ για να μην εκτραπώ. Θα πρέπει όμως πριν να σημειώσω και να εξάρω μία ατομική επίδοση: ο ΤΑΣΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ είναι ένας εκκολαπτόμενος μεγάλος ηθοποιός. Ακόμα κι αν δεν ακολουθήσει αυτή την ακανθώδη καριέρα θα κερδίσει όμως η κοινωνία ένα υγιές παραγωγική κύτταρο με ορθή κρίση κι ΕΥΓΕΝΕΙΑ. Βασικό προσόν, σπάνιο, θησαυρός απότοκος τής οικογένειας που μεγαλώνουμε και των καταβολών που κουβαλάει η ψυχή μας από μακριά…
Μετά Λόγου γνώσεως,
Κωνσταντίνος Μπούρας
Ιστορίες για αποφασισμένους, μαχητικούς εραστές της Ελευθερίας, με Αγάπη και Καλοσύνη παρά το ερεβώδες υπόστρωμά τους.
Φώτης Θαλασσινός, «Θα μπεις σ’ έναν κόσμο», ιστορίες, Εκδόσεις Οδός Πανός, σ. 180.
Από τον ποιητή και κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο ποιητικός «μαγικός ρεαλισμός» είναι πολύ φτωχός όρος για να περιγράψει το μεγαλείο τού αναγεννημένου στην Αγάπη δια Ελευθερίαν σαλού και δια Λογοτεχνίαν γνωστικού Φώτη Θαλασσινού. Στα οκτώ προηγούμενα βιβλία του πάλεψε με το Φως και το Σκοτάδι σε έναν αρχετυπικό μανιχαϊστικό συμπαντικό πόλεμο, που παραπέμπει στο «Έπος του Γκιλγαμές» και στην «Μαχαμπαράτα». Χριστιανοκεντρικός αλλά όχι κι ελληνοκεντρικός απαραίτητα κατέφυγε στη σκληρή γλώσσα των αριστοφανικών βωμολοχιών για αυστηρά δραματικούς λόγους και στα πλαίσια μίας σκηνικής οικονομίας, όπου η αφηγηματικότητα έγινε αυτοσκοπός και η αισθητική ηδονή παρενέργεια. Είναι σπουδαίος μεταφυσικός συγγραφέας. Αν ζούσε στη Λατινική Αμερική κι έγραφε στα ισπανικά ή στα βραζιλιάνικα, στα μεξικάνικα έστω (ακόμα καλύτερα) θα ήταν διάσημος παγκοσμίως και πολυθρύλητος για τα λογοτεχνικά του επιτεύγματα. Στην βαλκανική Ελλαδίτσα με την ωραιότερη γλώσσα που απαριθμεί πολλούς αιώνες συνεχούς αναμοχλεύσεως παθών και πόθων, χωρίς να είναι αδιόρατος κι ανεπίτρεπτος, ο καλός μας συγγραφέας είναι ακόμα παραγκωνισμένος και μάλλον «περιθωριακός». Παρά τις εναγώνιες του χαρισματικού εκδότη κι εξαίρετου ποιητή Γιώργου Χρονά και τις ασίγαστες γενναιοδωρίες φίλων όπως η Ζυράννα Ζατέλη, ο Φώτης Θαλασσινός θέλει βάθος χρόνου για να μελετηθεί και να αναπτύξει τη βεντάλια των δυνατοτήτων του. Αριστοτελικά διονυσιακός και μεταφυσικώς απολλώνιος περνάει μέσα από το αιρετικό στην Τέχνη για να επικυρώσει τον κανόνα του χρυσού αριθμού «φ», ακροτελεύτιου μέτρου και σταθμού της Ουράνιας Αρμονίας. Προς έναν Πυθαγόρειο κόσμο αποτελεσμάτων κινείται η δονούμενη ψυχή του διψασμένου για Αλήθεια Φώτη Θαλασσινού. Κατακεραυνώνει το άθλιο, το πρόστυχο και το φτηνό, αγκαλιάζει το διαπομπευμένο κι εκπορνευμένο με την αγιότητα ενός μάρτυρα Ζενέ κι ενός αυτοδύτη που δεν καταδέχεται να γίνει και αυτόχειρας. Οι ήρωές του σε αυτό το ένατο βιβλίο κολυμπούν στα βαθιά νερά της κατάθλιψης, αλλά είτε αναδύονται χάρη σε ένα θαύμα είτε αφήνονται να καταληφθούν από μανιακά πνεύματα και να βιώσουν στο έπακρο τις παραισθήσεις τους. Όμως είναι τόσο μαγικό το σύμπαν που βουλιάζουν, που μοιάζουν με τον Οδυσσέα χωρίς τις ωτοασπίδες και τα σχοινιά που τον δέρνουν στο κατάρτι, αλλά βουτάει στα μαύρα νερά και κολυμπάει ακολουθώντας τις πλανεύτρες Σειρήνες που θέλουν ίσως μόνον τον χαμό του, ή απλώς να παίξουν μαζί του. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την Αγιότητα εκτός από τον ασκητικό μοναχισμό. Ο Φώτης Θαλασσινός διαλέγει τον δύσβατο δρόμο της «αιρετικής» λογοτεχνίας που επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα της «χρυσής τομής» και διατρανώνει την ουράνια αρμονία των σφαιρών, που μόνον οι σαλοί, οι ποιητές κι οι ερωτευμένοι αντιλαμβάνονται… Ειδικά όταν παλινδρομούν λοξοειδώς ανάμεσα στα τρία φώτα τού Σείριου άλφα και βήτα και γάμμα…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Τειρεσίας Λυγερός: ένα νέο αστέρι στον χώρο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας ανατέλλει…
Τειρεσίας Λυγερός, «Η Μαύρη Κάντιλακ», εκδόσεις Ηριδανός, σ. 142.
Από τον κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα
Η πολύ νέα γενιά συγγραφέων, ανήσυχη και δημιουργικά κριτική (εποικοδομητική κι όχι απαραίτητα επικριτική-αποδομητική, όπως η αμέσως προηγούμενη) εμφανίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο Διαδίκτυο γενικότερα, απαλλαγμένη για πρώτη φορά από μεσάζοντες και προαγωγούς, από μεγάλα και μικρομεσαία συμφέροντα κι αρθρώνει επιτέλους τον δικό της λόγο, ευθυτενής κάτω από τα άστρα κι εμφορούμενη από τον Ήλιο της Αλήθειας τον πάλλαμπρον. Όχι, δεν πρόκειται για ένα κοινό αστυνομικό μυθιστόρημα από αυτά που διαβάζονται κατά χιλιάδες (σε παραλίες και μέσα μαζικής μεταφοράς), όχι δεν είναι από αυτά που ψάχνεις να βρεις τον δολοφόνο έξω μας, αλλά ένα βαθύ κοινωνιολογικό διαλογικό δοκίμιο με μεγάλες ή σύντομες αφηγηματικές παρεκβάσεις όπου επιχειρείται η συλλογική ανάλυση και η απόκτηση αυτογνωσίας – ο μόνος τρόπος για να μην ξαναδούμε την Ιστορία να επαναλαμβάνεται, κάθε φορά εκπίπτουσα από το δράμα στην φαρσοκωμωδία…
Ο Τειρεσίας Λυγερός, Έλλην της Ανατολικής Μεσογείου, ανήσυχος και διορατικός, συγγράφει το νεοελληνικό «Γεράκι της Μάλτας» παρωδώντας τα στερεότυπα του είδους χωρίς όμως και να ξεφεύγει από τη «νουάρ» αισθητική του. Στέκεται απέναντι, αποστασιοποιημένος από προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες κι αδόκιμες (ή δόκιμες) γενικεύσεις, ανατέμνει με μεγάλη μαεστρία (και θα έλεγα ανώδυνα, αν και χωρίς αναισθητικό) τον σάπιο ιστό μιας κοινωνίας που πέρασε από χούντες και μεταπολιτεύσεις με μόνη σταθερά το ρουσφέτι, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, την εξωθεσμική παρακρατική μηχανή του υπόκοσμου, που καλά κρατεί στηρίζοντας, ανεβάζοντας και ρίχνοντας κυβερνήσεις. Κανείς δεν τα έχει πει τόσο ωμά και τόσο απλά μετά το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή.
Και φυσικά δεν απουσιάζει η ποίηση από αυτό το πόνημα. Αλλιώς δεν θα με ενδιέφερε. Είναι αποκρυσταλλωμένη σε μικρά διαμάντια κάτω από τον όγκο του πάγου που πλάκωσε τις εύθρυπτες ζωές μας και τις μάρανε με μια διαρκή κατάθλιψη που μόνον αυτός ο καυτερός κι ανελέητος ήλιος μπορεί να διαπεράσει. Ο Έρωτας παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό το βιβλίο. Είναι σαν τη φωτιά, που πρώτα καίει τις ανώριμες ψυχές και τις επιπόλαιες πεταλούδες που πέφτουν χωρίς σκάφανδρο στα βαθιά νερά του. Καίει όμως και τους έμπειρους, τους «ψημένους» στη ζωή, εκείνους που ζητούν την Αγάπη και δεν διστάζουν να την «αγοράσουν», οι ταλαίπωροι! Όμως τα ανθρώπινα αισθήματα είναι εκρηκτικό ηφαίστειο κάτω από μια κρούστα ξηράς, καλομπογιατισμένης κι αλίμονον όταν βρεθείς κοντά στην έκρηξή του. Τότε αναλαμβάνει ο άλλος τρίδυμος αδελφός του Ύπνου και του Έρωτα, ο Θάνατος… Και τότε τα πράγματα δεν είναι πλέον απλώς τραγικωμικά αλλά αγγίζουν το άδηλο εκείνο σημείο όπου η ύπαρξη ενώνεται με το μυστήριο του Μηδενός, εκείνου που γεννάει το Ένα.
Τριτοπρόσωπη αφήγηση, εστιασμένη στην υποκειμενική συνείδηση τού αστυνόμου, που ναι μεν δεν θα τον έλεγες «σαΐνι», αλλά είναι ηθικός κι ανθρώπινος, παραδέχεται τα λάθη του και δεν αποφεύγει την αυτοκριτική, με τις Τύψεις-Ερινύες να τον κυνηγούν αδέσποτες σκύλες, λυσσασμένες που προτιμούν το καυτό αίμα. Κάτι νέο γεννιέται μέσα από την Κρίση. Η νέα γενιά λογοτεχνών είναι και μορφωμένη και διορατική και διαδραστική και οξύνους. Οι αγράμματοι ανερμάτιστοι εγωκεντρισμοί τού παρελθόντος, παραδόπιστες γενιές και σαθρές συνειδήσεις μπήκαν θαρρώ για πάντα στον κάδο με τα άπλυτα, τα λερωμένα τής Ιστορίας. Ευτυχώς! Καιρός ήταν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Αλίκη Καγιαλόγλου… θεά (από το θεώμαι).
Γιατί μερικοί φίλοι υπάρχουν σιωπηλοί κάτω από τα άστρα μακριά από τη δυσοσμία… των ημερών και όχι μόνο…
Πολικός αστέρας – Σιωπή
Στην Αλίκη Καγιαλόγλου
Στον άλφα τής Μικράς Άρκτου
Ζήτησε να απορροφηθείς
Εν σιωπή
Γιατί σού έπεφτε αδιόρατος
Κι ασταθής
Ο Νότιος Πολικός Αστέρας.
Πώς να αφεθείς στην παλλόμενη
Μεταβλητότητά του
Όταν απομακρύνεται από το
Ηλιακό μας σύστημα
Με ταχύτητα ένδεκα κόμμα εννέα
Χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο;
Φευγάτους φυγάδες και φυγόδικους
Φυγοέρωτες
Φιγαλείς και Φιάλους
Συναντήσαμε πολλούς
Αμφιταλαντευόμενους
Ανάμεσα στο είναι και στο μη
Είναι,
Ανάμεσα στο φαίνεσθαι
Και στο αρνούμαι να υπάρξω
Εν σιωπή
Κάτω από τ’ άστρα
Αναζητώντας τον δρόμο
Εκείνον που μας οδηγεί
Στη λύτρωση
Δια τής μουσικής κλίμακος
Σε έναν κόσμο Αρμονίας,
Θαυμάτων.
Κι ας στριγγλίζουν οι τουριστικές
Ντίβες από το ξεδοντιασμένο
Ωδείο Ηρώδου τού Αττικού
Κάτω από την πάντα λαμπρή
(παρά τους ξερριζωμένους φρονιμίτες)
Ακρόπολη…
Στην ταράτσα του κτηρίου επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου 37, 26/6/2017.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Write 4/9 Luglio 2017
έξω πάμε καλά. στην Ελλάδα επιπλέουν… άλλα εδώδιμα, αποικιακά, ληγμένα εισαγόμενα είδη. την άλλη εβδομάδα στη Σικελία με καταξιωμένους δραματουργούς απ’ όλον τον κόσμο. ουδείς προφήτης στον τόπο του… αχ Ελλαδίτσα μας που κάποτε ήσουνα και “Μεγάλη…”
Murmel Murmel – Μουρμουρητό / Ντίτερ Ροτ
Χέρμπερτ Φριτς – Φόλκσμπύνε
Ή αλλιώς ένας σύγχρονος σχολιασμός πάνω στο σαιξπηρικό “words, words, words!!!” από τον μηδενιστή (;) υπαρξιακώς πάσχοντα αλλά πάντα κλασικό Άμλετ.
Από τον θεατρολόγο, ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αριστουργηματική παρωδία των προγλωσσικών κωδίκων όπως αναπτύχθηκαν από την αρχαία κωμωδία έως και τον βουβό κινηματογράφο. Επαναλαμβάνοντας μία και μόνη λέξη σε διάφορους τόνους, οι καλοί και άξιοι ηθοποιοί συνέχισαν επάξια την μακραίωνη παράδοση των μίμων και παντόμιμων, διασκέδασαν τον εμβρόντητο (στην αρχή) θεατή, κινήθηκαν μέσα σε έναν ρευστό, δυναμικό εικαστικό διάκοσμο, που θα μπορούσε να εκτεθεί ως αυτόνομο έργο Τέχνης, έμοιαζαν σα να αυτοσχεδιάζουν ενώ υπάκουαν πειθήνια σε μια απόλυτα ενορχηστρωμένη αρμονική χορογραφημένη κινησιολογία (αυτή είναι και η βασική διαφορά τους από ανάλογα νεοελληνικά σχήματα – μία άλλη βασική διαφορά είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ, η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ, η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΑΓΩΓΗ και τέλος Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΗΘΙΚΗ – μάλιστα). Παρ’ όλο που ερωτοτρόπησαν συχνά με το κιτς δεν έπεσαν ποτέ στην παγίδα του κακόγουστου, όσο κι αν θεματολογικώς κινήθηκαν κάπου μεταξύ …Μπένυ Χιλ και Μάρκου Σεφερλή (του σύγχρονου… Αριστοφάνη όπως σχεδόν τον ανεκήρυξε επισταμένως σύγχρονος επίσημος νεοέλλην πρωτοκλασάτος κριτικός). Όμως οι υπέροχοι αυτοί καλλιτέχνες τής Volksbühne έδωσαν τα ρέστα τους και μας μάγεψαν ως εκ του αντιθέτου, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή τη μπάλα μήτε τη σκηνική λαμπαδηδοδρομία της μεταλαμπαδεύσεως μίας και μόνης λέξεως. Άξιος ο μισθός τους. Όσο κι αν πολλοί εξοργίστηκαν από την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα «ατονίας», εγώ δεν την βρήκα καθόλου μονότονη. Αντιθέτως, μου φάνηκε πολυφωνική και πολυτονική.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://greekfestival.gr/gr/press/view/xermpert-frits-%7C-murmel-murmel-mourmourito-tou-ntiter-rot
Χέρμπερτ Φριτς | Murmel Murmel / Μουρμουρητό, του Ντίτερ Ροτ
Ένα σχέδιο που κυοφορούνταν εδώ και καιρό στο μυαλό του Γερμανού σκηνοθέτη Herbert Fritsch (Χέρμπερτ Φριτς) ζωντανεύει. Πρόκειται για τη νουβέλα του Dieter Roth (Ντίτερ Ροτ) Μουρμουρητό, που κυκλοφόρησε το 1974 με αυτοέκδοση. Στις 178 σελίδες του βιβλίου, ενός λεπτού τόμου σχήματος octavo, επαναλαμβάνεται μία μόνο λέξη: «Murmel». Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Ροτ έδωσε την άδεια στον Φριτς να διασκευάσει το έργο του για το θέατρο. Το 2012 ο Φριτς εκπλήρωσε την υπόσχεσή του για πρώτη φορά. Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς που συνδέθηκε με τη Φόλκσμπύνε, τα τελευταία χρόνια ο Φριτς έχει καθιερωθεί ως σκηνοθέτης με τις βραβευμένες μαύρες κωμωδίες του. Στην ξεκαρδιστική, θεοπάλαβη παράστασή του, δεκατέσσερις ηθοποιοί μουρμουρίζουν αδιαλείπτως τη μοναδική λέξη του βιβλίου και μεταμορφώνουν το κείμενο σε μια υπνωτιστική, ψυχεδελική εμπειρία που δικαιώνει τον εκλιπόντα πλέον Ροτ, πληθωρικό, πειραματικό καλλιτέχνη που το έργο του διακρίνεται για τη δεξιοτεχνία, την άγρια ενέργεια και τη σκοτεινή του αίσθηση.
Μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρ…
