Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

χίλια ευχαριστώ για την παρουσίαση του 30κοστού μου βιβλίου στον Ιανό 2 Οκτωβρίου 2017

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 17:11 in Διάφορα, Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

χίλια ευχαριστώ για την παρουσίαση του 30κοστού μου βιβλίου στον Ιανό 2 Οκτωβρίου 2017

ΜΕ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΠΡΟΣ ΌΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΑΣ ΜΕ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΣΤΗ ΔΥΣΒΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟ ΠΟΥ ΠΟΡΕΥΟΜΑΙ ΥΠΗΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΣΥΝΗ ΆΠΕΙΡΗ…

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ παρουσίασαν στις 2 Οκτωβρίου 2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 20:00
το τριακοστό βιβλίο μου
«Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα»

στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα).

Με τίμησαν με τις ομιλίες τους: ο Καθηγητής και συγγραφέας Θεοδόσης Πελεγρίνης, η καθηγήτρια και συγγραφέας Φωτεινή Τσαλίκογλου, ο Καθηγητής και συγγραφέας Δημοσθένης Δαββέτας, ο Καθηγητής και δοκιμιογράφος Σωτήρης Νικολακόπουλος, η Διδάκτωρ Φιλολογίας-κριτικός Ανθούλα Δανιήλ, η ερευνήτρια τής Ακαδημίας Αθηνών Διδάκτωρ Αλεξάνδρα Ροζοκόκη, ο συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης, η ψυχολόγος-συγγραφέας Μαριέττα Πεπελάση, ο βραβευμένος ποιητής Γιώργος Χρονάς (εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Οδός Πανός»), ο συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού «Σίσυφος» Γρηγόρης Τεχλεμετζής, η μεταφράστρια-ερευνήτρια Χριστίνα Χούτα, ο ποιητής, διευθυντής και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών κι εφημερίδων Αντώνης Σκιαθάς, ο ποιητής Θάνος Φωσκαρίνης, ο συγγραφέας, κριτικός Λογοτεχνίας και δημοσιογράφος Διονύσης Μαρίνος και η ποιήτρια Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου…. και η βραβευμένη από την Ακαδημία Αθηνών ποιήτρια Ελένη Ζαχαροπούλου.

Ποιήματα διάβασαν οι: Γεωργία Ζώη, Ντίνος Καρύδης, Μάνος Χατζηγεωργίου.

ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΌΛΟΥΣ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ…

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:13 in Διάφορα, Λογοτεχνία | 2 comments

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΜΕ ΤΑ 30 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΙΑΚΟΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

ΟΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ παρουσιάζουν

το τριακοστό βιβλίο του Κωνσταντίνου Μπούρα

«Τρία Άλφα μία Ήττα κι ένα Ωμέγα»

στο χώρο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα 105 64, τηλέφωνο: 21 0321 7917) στις 2 Οκτωβρίου 2017, ημέρα Δευτέρα και ώρα 20:00.

 

Για το βιβλίο ομιλούν: ο Καθηγητής και συγγραφέας Θεοδόσης Πελεγρίνης, η καθηγήτρια και συγγραφέας Φωτεινή Τσαλίκογλου, ο Καθηγητής και συγγραφέας Δημοσθένης Δαββέτας, ο Καθηγητής και δοκιμιογράφος Σωτήρης Νικολακόπουλος, η Διδάκτωρ Φιλολογίας-κριτικός Ανθούλα Δανιήλ, η ερευνήτρια τής Ακαδημίας Αθηνών Διδάκτωρ Αλεξάνδρα Ροζοκόκη, ο συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης, η ψυχολόγος-συγγραφέας Μαριέττα Πεπελάση, ο βραβευμένος ποιητής Γιώργος Χρονάς (εκδότης και διευθυντής του περιοδικού «Οδός Πανός»), ο συγγραφέας και εκδότης του περιοδικού «Σίσυφος» Γρηγόρης Τεχλεμετζής, η μεταφράστρια-ερευνήτρια Χριστίνα Χούτα, ο ποιητής, διευθυντής και εκδότης λογοτεχνικών περιοδικών κι εφημερίδων Αντώνης Σκιαθάς, ο ποιητής Θάνος Φωσκαρίνης, ο βραβευμένος πεζογράφος κι εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού diastixo Μάκης Τσίτας, ο συγγραφέας, κριτικός Λογοτεχνίας και δημοσιογράφος Διονύσης Μαρίνος και η ποιήτρια Τζίνα Ξυνογιαννακοπούλου….

 

Ποιήματα θα διαβάσουν οι: Γεωργία Ζώη, Ντίνος Καρύδης, Μάνος Χατζηγεωργίου.

 

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

“Βάκχες” στο όριο του ειρωνικού, με τρομακτική ισορροπία τραγικού και κωμικού στοιχείου

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:55 in Θέατρο | 0 comments

“Βάκχες” στο όριο του ειρωνικού, με τρομακτική ισορροπία τραγικού και κωμικού στοιχείου

Η συνεκφώνηση ταιριάζει στις «Βάκχες» από τον Έκτορα Λυγίζο και το ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας στο ανεμοδαρμένο Ηρώδειο στις 11/9/2017 που έδωσε μια άλλη προοπτική στα μαινόμενα στοιχεία της Φύσης με τα οποία παίζουν οι Μαινάδες ομοιοπαθητικώ τω τρόπω…

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Τελικά, είμαστε τυχεροί σ’ αυτή τη χώρα, μιλώντας μια πανάρχαια γλώσσα, κάτοχοι ενός μουσικού γλωσσικού κώδικα με μαθηματική πειθαρχία και κλειδιά που ανοίγουν ενεργειακές πύλες… Τα στοιχεία της Φύσης, τρομακτικά και αντίξοα, πρωταγωνίστησαν στην …ηρωδιακή παράσταση των «Βακχών» ανασπώντας το αντιαισθητικό μωβ χαλί που είχε καλύψει προηγουμένως την ορχήστρα της Επιδαύρου και την ιερά της θυμέλη, μειώνοντας την ακουστική του αργολικού θεάτρου στο ελάχιστο. Αυτό το δαιμονικό αγέρι που σήκωσε ακόμα και τα ορφανά καθίσματα του άνω διαζώματος, τη μέρα που ο τρομερός τυφώνας χτυπούσε τη Φλόριντα, λίγες μέρες μετά τον καταστροφικό σεισμό του Μεξικού και στην επέτειο της πτώσης των δίδυμων πύργων κατέδειξε το τραγικό θεματικό υπόβαθρο, αφού με αυτά τα ακαταλόγιστα, ανεξέλεγκτα κι εν πολλοίς άγνωστα σκοτεινά σημεία της Ανθρώπινης Φύσης παλεύουν οι πρωταγωνιστές αυτού του αρχετυπικού δράματος.

       Ο Θάνατος μέσα μας που μετατρέπεται εύκολα από ερωτική σε καταστροφική μανία, η οργόνη του Βίλχεμ Ράιχ, τα παγανιστικά έθιμα που βασίζονταν στην ομοιοπαθητική μαγεία και είχαν γονιμολατρική βάση κι επιδίωξη, αυτό είναι το διακύβευμα που γέννησε την ανάγκη της εισαγωγής του φρυγικού θεού Βάκχου-Διόνυσου και την πολιτογράφησή του στο Δωδεκάθεο με αριθμό μητρώου 13 (ο Θάνατος στην ταρώ). Η αρχή και το τέλος της βασιλείας του Δία είναι αυτός ο γιος που απέκτησε από την ερπετοειδή Σεμέλη, την κατακαημένη (κυριολεκτικώς), εκείνη που ήταν απόγονος του Εχίονα, από τη γενιά των σπαρτών Θηβαίων, που είχαν το ίδιο DNA με τον μυθικό δράκοντα (μυθολογικός απόηχος της εισβολής αποίκων από τον Αστερισμό του Δράκοντα ή του Οφιούχου σύμφωνα με έγκυρους μελετητές). Αυτή την έλευση προφητεύει ο «Προμηθέας Δεσμώτης»; Τι συνέβαινε στον χαμένο «Προμηθέα Λυόμενο»; Πόσα και ποια στοιχεία από τα απόκρυφα αρχαία μυστήρια συνηχούν μέσα από την αρχαία τραγωδία στο Συλλογικό Ασυνείδητο;

       Κορυφαία παράσταση, σημαντική. Η συνεκφώνηση υπερβαίνει τα εσκαμμένα του Χορού κι ολόκληρος ο θίασος αναλαμβάνει εκ περιτροπής και σε δυάδες ή τριάδες ή συνολικά όλους τους ρόλους με την απαραίτητη εισαγωγή «αν ήμουν ο/η θα έλεγα…». Μεταμοντέρνα εκδοχή; Ναι. Αλλά όχι άκριτη κι αστάθμητη. Όχι απλώς και μόνον για δημιουργία εντυπώσεων. Με σεβασμό στο κείμενο και στο πνεύμα του Ευριπίδη (που νομίζω ότι θα χαμογελούσε παιχνιδιάρικα πάνω από τις Καρυάτιδες) με γνώση και συμμόρφωση απάντων στο σκηνοθετικό πλάνο είδαμε κάτι σύντομο, νόμιμο και σεμνό που δεν μας κούρασε, μας προβλημάτισε, παρά την κακή ακουστική του Ηρωδείου συνεπικουρούντος του αγέρα που τα πήρε όλα και τα σήκωσε. Θαύμασα τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των επαγγελματικών καλλιτεχνών που έφεραν εις πέρας αυτόν τον άθλο. Άκομψη και πεζολογική, διανοουμενίστηκη και στείρα η «μετάφραση» δια χειρός του προώρως εκλιπόντος Γιώργου Χειμωνά. Μα τι θέλουν και βουτάνε σε τόσο βαθιά νερά χωρίς σκάφανδρο και χωρίς την απαραίτητη τεχνική κατάρτιση; Τελικά, η αρχαία τραγωδία έχει μετατραπεί σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου ο κάθε επιτυχημενο-αποτυχημένος δοκιμάζει την τύχη του στο one night stand με την Ιστορία, αφού έχει προηγηθεί ραντεβού που κάθε άλλο παρά «στα τυφλά» είναι, αλλά πολύχρονο, σταδιακό και μεθοδευμένο, για να μην πω «προμελετημένο» και παρεξηγηθώ…

       Ό,τι κι αν πούμε, το πενιχρό μας έργο θα σβήσει, ακόμα και οι μεταφράσεις, εκείνων, των κλασικών, που είχαν τη διορατικότητα και τη σοφία να συνδυάσουν την ελαφρότητα και το έρεβος της ανθρώπινης ατελούς κωμικοτραγικής κατάστασης.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://greekfestival.gr/gr/events/view/ektoras-lugizos-%E2%80%93-dipethe-larisas-2017

Έκτορας Λυγίζος – ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

Βάκχες / Ευριπίδη

 

Ο θεός Διόνυσος φτάνει στην πόλη με ανθρώπινη μορφή και ο βασιλιάς Πενθέας παλεύει να οχυρώσει εαυτόν και το άστυ απέναντι στην έλευση μιας θρησκείας που εξισώνει τους πάντες –νυν και πρώην βασιλιάδες, θεούς και δούλους, μάντεις και αγγελιοφόρους, γυναίκες και άνδρες– σε έναν κόσμο συμφιλίωσης του ανθρώπου με τα πιο ζωώδη, αλλά και αγνά του ένστικτα. Πρόκειται για τη μοναδική σωζόμενη τραγωδία όπου ο Διόνυσος συμμετέχει ως πρόσωπο του δράματος, αλλά και ως παντεπόπτης σκηνοθέτης- συγγραφέας. Η παράσταση εξερευνά τη σύγκρουση ανάμεσα στην ατομικότητα του ήρωα και την πολυφωνικότητα του χορού: οκτώ αφηγητές, εντάσσοντας τα χορικά στη βασική πλοκή, παρακολουθούν τη διαδικασία της σταδιακής σύνθεσης και αποσύνθεσης ενός μικτού συνόλου, την αντίσταση των μελών του, αλλά και τη λαχτάρα τους να ανέβουν φαντασιακά στο ιερό βουνό ως μαινάδες και να μετατραπούν σε βάκχες. Μια τελετή μύησης στη λατρεία του «άλλου», της οποίας πρώτο στάδιο είναι να σταθούν δύο άτομα αντιμέτωπα υπό το βλέμμα ενός θεατή-μάρτυρα.

Με αγγλικούς υπέρτιτλους

 

Μετάφραση: Γιώργος Χειμωνάς
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Έκτορας Λυγίζος
Σκηνικό – Κοστούμια: Κλειώ Μπομπότη
Φωτισμοί: Δημήτρης Κασιμάτης
Μακιγιάζ: Ιωάννα Λυγίζου
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Λύο Καλοβυρνάς
Βοηθός σκηνοθέτις: 
Εύα Βλασσοπούλου
Βοηθός σκηνογράφου: 
Στεφανία-Ηλέκτρα Πανταβού
Δραματολογική συνεργασία: Κατερίνα Κωνσταντινάκου
Σωματική προετοιμασία-Τεχνική Alexander: Βίκυ Παναγιωτάκη
Φωνητική προετοιμασία: Ρηνιώ Κυριαζή
Παίζουν: Ανθή Ευστρατιάδου, Έκτορας Λυγίζος, Βασίλης Μαγουλιώτης, Άρης Μπαλής, Αργύρης Πανταζάρας, Ανέζα Παπαδοπούλου, Μαρία Πρωτόπαππα, Χρήστος Στέργιογλου

Συμπαραγωγή: Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου και ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας

 

Επιτέλους! Σοφοκλή “Οιδίπους επί Κολωνώ” χάρη στον Σταύρο Τσακίρη και τη Δήμητρα Πετροπούλου

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:59 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Επιτέλους! Σοφοκλή “Οιδίπους επί Κολωνώ” χάρη στον Σταύρο Τσακίρη και τη Δήμητρα Πετροπούλου

Ένας σοφόκλειος «Οιδίπους επί Κολωνώ» γέμων συμβόλων προς αποκρυπτογράφησιν από το μυημένο κοινό. Ο «επαρκής θεατής» βρίσκει την ευκαιρία να καταδυθεί στον γάργαρο εκφερόμενο λόγο και να προβληματιστεί για τα διαχρονικά «οικεία κακά», το αγεφύρωτο μίσος, τη διχόνοια, τη μισαλλοδοξία, το φόβο του διαφορετικού, τη δαιμονοποίηση του αντισυμβατικού, την αυτό-εξόριση του «αποδιοπομπαίου φαρμακού», που αγιοποιείται στο τέλος μετά την ανήκεστο βλάβη της υγείας του και την συνεπαγόμενη θυσία του υπέρ του κοινού καλού.

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

 

Σπανίως απολαμβάνω πια το λόγο των κλασικών μας τραγικών ποιητών σε μετά-μετά-μετά-μοντέρνες παραστάσεις από δοκησισόφους και δήθεν διανοούμενους. Προτιμώ να βυθιστώ στην κατά μόνας ανάγνωση του πρωτοτύπου προκειμένου να προβληματιστώ και να απολαύσω την αισθητική αρμονία αυτών των αθάνατων μνημείων λόγου και τέχνης.

          Πήγα στην παράσταση του Σταύρου Τσακίρη αθώος, προσήλθα ως “tabula rasa” ευθυτενής κι ανεπηρέαστος από «κριτικές» και άλλες αυθαιρεσίες.

          Στάθηκα ευλαβικός απέναντι σε αυτό το κολοσσιαίο έργο, ακατάληπτο εν πολλοίς σήμερα για όσους δεν έχουν εντρυφήσει στα ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα εκείνης της μακρινής εποχής που γράφτηκε.

          Εμένα ο Κώστας Καζάκος μού άρεσε και πείτε ό,τι θέλετε… Αυτό το τέρας υποκριτικής τέχνης με την υπέροχη ορθοφωνία και τη σωστή εκφορά του λόγου (τόσο σπάνιο σήμερα που έπαψε να είναι αυτονόητη προϋπόθεση συμμετοχής σε φεστιβαλικές παραστάσεις), αυτός ο έμπειρος μαχητής του Θεάτρου έδωσε όλο το βάθος και την αγωνία του γέροντα που σαπίζει ζωντανός κι αναγκάζεται να εκλιπαρεί ξένους αφέντες, αυτός που ήταν κάποτε βασιλιάς και τύραννος, με δικαίωμα ζωής και θανάτου επί των υπηκόων του. Θυμηθείτε πως καταδίκασε ο ίδιος τον εαυτό του νομίζοντας πως επικηρύσσει το δολοφόνο του Λάιου και πατέρα του… θυμάστε πώς τα έβαλε με τον τυφλό θεόπνευστο δίφυλο μάντη Τειρεσία και τον κατηγόρησε για συμπαιγνία με τον άντρα της αδελφής του, τον Κρέοντα… Χάρη στο Θησέα και την ευνομούμενη Αθήνα βρίσκει άσυλο και καταφύγιο στα γεράματά του…

          Ο Σταύρος Τσακίρης σε συνεργασία με την θεατρολόγο Δήμητρα Πετροπούλου επεξεργάστηκε τη μετάφραση που φιλοτέχνησε ο πολυάσχολος Δημήτρης Δημητριάδης και τής προσέδωσαν ένα μυσταγωγικό βάθος και μια αποκρυφιστική διάσταση…

… Αλλά η παράσταση του αρχαίου δράματος είναι ούτως ή άλλως πλέον «ενός ανδρός αρχή» και ο Σταύρος Τσακίρης ως σκηνοθέτης πήρε ένα μάλλον ανιαρό και αδιάφορα για τα δικά μας πολιτικοκοινωνικά συμφραζόμενα κείμενα και το κατέστησε υπέρ-σύγχρονο προσθέτοντας περίεργες «μεταμοντέρνες» μάσκες στον ολιγομελή χορό, έβαλε τους επί σκηνής μουσικούς να αρθρώνουν μια σύγχρονη, ασχημάτιστη ακόμα «λειτουργία» της πανανθρώπινης θρησκείας του Όντως Όντος που έχει αρχίσει ήδη να ανατέλει πάνω από μισαλλοδοξίες, φανατισμούς και δεισιδαιμονίες άλλων εποχών. Τρία φωνήεντα ήταν αρκετά (α – ι – ο-, «άγιον» μήπως;) για να δώσουν μια άλλη παροντική διάσταση στους ούτως ή άλλως «vecchia» τραγωδία, όπως έφτασε σκονισμένη στο σήμερα και την απέφυγαν μέχρι τώρα οι επίδοξοι από-δομητές. Αντιθέτως, ο Σταύρος Τσακίρης προσέγγισε με άπειρο σεβασμό και δέος το πρωτότυπο, αξιοποίησε στο έπακρο έναν έμπειρο ηθοποιό από το παρελθόν που σκοπεύει βαθιά στο μέλλον, έδωσε μια ενδιαφέρουσα «όψιν» στην παράσταση κι έστησε με τη μουσική τον σκηνικό διάκοσμο ενός σύγχρονου, απροσδιόριστου «ναού». Τα ρόδια, ως δώρα του Πλούτωνα στην Αφροδίτη παρέπεμπαν στα Ελευσίνια Μυστήρια, τα άσπρα γάντια των αθώων από το χυμένο αίμα και τα κόκκινα γάντια του τυράννου Κρέοντα υποδηλώνουν με μανιχαϊστικούς αλλά έντονα δραματικούς τρόπους το φρικτό νοητικό παιχνίδι που παίζεται εδώ και είκοσι πέντε αιώνες στη «σκακιέρα» της Ανθρωπότητας. Το Φως και το Σκοτάδι πανταχού παρόντα και σε αέναη, αρχετυπική σύγκρουση, χαρίζουν την απαραίτητη εκείνη προοπτική για να ανασάνει ο νους του ανθρώπου και να εκτονωθεί το θυμικό του. Το Φως επικρατεί στο τέλος, κυρίαρχο. Ο Οιδίπους αναλαμβάνεται στους ουρανούς σε πλήρη δόξα. Μεταμορφώνεται σε άγιο και μάρτυρα, αυτός που ήταν ο αποδιοπομπαίος φαρμακός και το μαύρο πρόβατο της γενιάς του, πολύ πριν γεννηθεί, σύμφωνα με τις προφητείες του Απόλλωνα και τα θέσφατα του Μαντείου των Δελφών. Αυτή η χρήση του ανθρώπου ως μαριονέττας στο φρικτό κουκλοθέατρο του κόσμου απέχει πόρρω από την ανατολίτικη μοιρολατρεία, θέτει όμως ορθώς θέματα ελευθέρας βουλήσεως και Ελευθερίας.

          Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότητης είναι κάτω από το κείμενο αυτής της παράστασης, τα ιδανικά που μεταλαμπαδεύονται από τη Γαλλική Επανάσταση, το Διαφωτισμό στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη «Αγορά» μας (και με την αρχαία και με τη σύγχρονη έννοια).

          Η παράσταση ήταν τέλεια στο μέτρο του εφικτού. Κανείς δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο σήμερα, χωρίς να κατακρεουργήσει το κείμενο συντομεύοντάς το κι απαλλάσσοντάς το από τις μουσικές επαναλήψεις και τα γερασμένα μορφώματά του.

          Είχα την τύχη να δω τον Αλέξη Μινωτή να παίζει και να επαναλαμβάνει αυτό το έργο στην Επίδαυρο ελπίζοντας ότι θα δοξαστεί με έναν επί σκηνής θάνατο, δίκην αναλήψεως, κάτι που η μοίρα και η Ιστορία δεν του επεφύλασσε. Τον θυμάμαι το 1990 να επαναλαμβάνει τσάτρα-πάτρα τα λόγια τού υποβολέα στη «Θυσία του Αβραάμ» με την Όλγα Τουρνάκη να στέκει μαρμαρωμένη πάνω στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού περιμένοντας να τελειώσει αυτό το αλλόκοτο δίδυμο για να μπορέσει να πει κι αυτή την ατάκα της. Άδοξο τέλος για έναν πρωταγωνιστή, αυτός ο ρόλος στο έργο του Βιτσέντζου Κορνάρου.

          Ο Κώστας Καζάκος είναι μέγιστος ηθοποιός. Κι αν ξένισε η ερμηνεία του κοινό και κριτικούς είναι φαντάζομαι γιατί έχουμε ξεμάθει να ακούμε κι εθιστήκαμε να καταιγίζεται η ίριδά μας από εικόνες, νομίζοντας ότι έτσι ζούμε και ξορκίζουμε το υπαρξιακό μας κενό. Η μετα-τεχνολογική ψηφιακή και διαδικτυακή μας εποχή δεν έδωσε διέξοδο στον αρχετυπικό φόβο του Θανάτου κι ένα έργο που διαπραγματεύεται αργά και βασανιστικά το επικείμενο τέλος ενός κατατρεγμένου φυγάδα, πρόσφυγα, αυτοεξόριστου δεν είναι ό,τι καλύτερο για τους σύγχρονους ανοήτους, που ως καμηλοπαρδάλεις καλύπτουν το κενό τους με λόγια-λόγια-λόγια, όπως θα έλεγε ο Σαίξπηρ σήμερα αν ζούσε.

          Μην πυροβολείτε τους τελευταίους ανθρώπους που ξέρουν Θέατρο, κατέχουν την αρχαία διονυσιακή τέχνη και δεν είναι έτοιμοι να αυτομολήσουν στην εμπορική ευκολία των πολυδιαφημιζόμενων παραστάσεων από free-press έντυπα κι ακαταλόγιστες επιτηδεύσεις. Οι αφορισμοί βοήθησαν πάντα μόνον τους ανασφαλείς, τους αμόρφωτους, τους άσχετους και τους μισαλλόδοξους.

          Εν κατακλείδι, μια ενδιαφέρουσα παράσταση, βασισμένη σε ένα προβληματικό και «κρυπτικό» για τις μέρες μας κείμενο, που κατάφερε να ξεκλειδώσει ο άξιος πνευματικός άνθρωπος και σκηνοθέτης Σταύρος Τσακίρης με τη βοήθεια της εμβριθούς και σεμνής Δήμητρας Πετροπούλου.

          Τους ευγνωμονώ εκ μέρους των καταρτισμένων ανθρώπων του Θεάτρου που γνωρίζουν τα αρχαία κείμενα απ’ έξω κι ανακατωτά και δεν θέλουν να τα βλέπουν σφαγιασμένα στο βωμό των μωροφιλοδοξιών βιαστικών Ηρόστρατων…

          Θα επανέλθω επί του θέματος αυτού με εκτενέστερο δοκίμιό μου για θέματα σύγχρονης ερμηνείας του αρχαίου δράματος. Τα σημειώματά μου αυτά λειτουργούν μάλλον σα φύλλα ημερολογίου για τη συλλογική μνήμη και όχι μόνο…

Μετά λόγου γνώσεως,

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://greekfestival.gr/gr/events/view/stauros-tsakiris-2017

 

«Τα πέρατα της ψυχής δε θα βρεις προχωρώντας, όσο μακριά κι αν σε φέρει ο δρόμος»
Ηράκλειτος

Στην τελευταία τραγωδία του Σοφοκλή, ο Οιδίπους φτάνει στο άλσος του Κολωνού, στις παρυφές της πόλεως των Αθηνών, ζητώντας φιλοξενία – ένας «ξένος», τυφλός και ρακένδυτος μετά από δεκαετή περιπλάνηση. Χρειάζεται έναν τόπο ν’ αναπαυθεί, καθώς διαισθάνεται το τέλος να πλησιάζει. Μόνος συμπαραστάτης του η κόρη-αδελφή του Αντιγόνη. Μετά από διαπραγματεύσεις, του επιτρέπεται να κατοικήσει στα «σύνορα», στο μεταίχμιο νομιμότητας και παρανομίας, ζωής και θανάτου. Μέσα από τις συναντήσεις του με τον Θησέα, τον Κρέοντα, τη μικρότερη κόρη-αδελφή του Ισμήνη και τον γιο-αδελφό του Πολυνείκη κάνει ανασκόπηση της ζωής του και στοχάζεται επάνω στο παράλογο του ανθρώπινου βίου. Σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη, που υιοθετεί εδώ τη φόρμα του αφηγηματικού θεάτρου, ο θίασος εξιστορεί στους θεατές αυτή την ιστορία-«παραβολή», σ’ έναν άδειο χώρο, με ελάχιστα αντικείμενα. Οι ηθοποιοί ενδύονται τους ήρωες, που εμφανίζονται κι εξαφανίζονται σαν οπτασίες του ετοιμοθάνατου Οιδίποδα. Η μουσική, σε σύνθεση Μίνωα Μάτσα, εκτελείται ως παράλληλο κείμενο από τις φωνές των ηθοποιών και δίνει στο θέαμα τον χαρακτήρα ενός επικολυρικού ποιήματος. Στον ομώνυμο ρόλο ο σπουδαίος Κώστας Καζάκος.

Με αγγλικούς υπέρτιτλους

Σταύρος Τσακίρης

Οιδίπους επί Κολωνώ / Σοφοκλή

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Σταύρος Σ. Τσακίρης
Επεξεργασία κειμένου: Σταύρος Σ. Τσακίρης – Δήμητρα Πετροπούλου
Σκηνικά: Κέννυ Μακ Λέλλαν
Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Φωτισμοί: Aλέκος Γιάνναρος
Δραματουργός: Λουίζα Αρκουμανέα
Μάσκες: Εύα Νικολοπούλου
Αφίσα: Αλέξανδρος Ψυχούλης
Μουσική προετοιμασία: Μάριον Πελεκάνου
Μουσική διδασκαλία: Bαλέρια Δημητριάδου
Αγγλικοί υπέρτιτλοι: Δήμητρα Πετροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Χάρης Πεχλιβανίδης
Φωτογραφίες – Βίντεο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Επικοινωνία: Άρης Ασπρούλης
Παραγωγή: Venus A.E.
Διανομή (Με Σειρά Εμφάνισης): Ξένος: Δημήτρης Λιγνάδης,Οιδίπους: Κώστας Καζάκος, Αντιγόνη: Κόρα Καρβούνη, Ισμήνη:Τζένη Κόλλια, Θησέας: Άρης Τρουπάκης, Κρέων: Δημήτρης Ήμελλος, Πολυνείκης: Δημήτρης Λάλος
Χορός Ψαλτών: Πέτρος Δασκαλοθανάσης , Παναγιώτης Διαμαντόπουλος , Θεόδωρος Παλτόγλου, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλίδης
Χορός Πολιτών: Αντριάνα Ανδρέοβιτς , Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Καμμένος, Ορέστης Καρύδας, Αγγελίνα Κλαυδιανού
Δ/νση παραγωγής: Γιώργος Σύρμας

 

10 θεατρικά έργα για την Κρίση: το 31ο βιβλίο του Κωνσταντίνου Μπούρα

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:43 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

10 θεατρικά έργα για την Κρίση: το 31ο βιβλίο του Κωνσταντίνου Μπούρα

ΚΡΙΣΙΜΗ ΔΕΚΑΛΟΓΙΑ:

ΘΕΑΤΡIΚΟ ΔΕΚΑΠΤΥΧΟ αυστηρώς ακατάλληλον δι’ ανηλίκους και άτομα ακαταλόγιστα (γενικώς):

  1. ΌΛΗ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ

(θεατρικό αυτοσχεδιαστικό διαδραστικό έργο για δύο ηθοποιούς ανεξαρτήτως φύλου)

  1. ΌΛΗ Η ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΩΡΑ

(θεατρικό αυτοσχεδιαστικό διαδραστικό έργο για δύο ηθοποιούς ανεξαρτήτως φύλου)

  1. Ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ ΣΤΗ ΣΙΚΕΛΙΑ

(ποιητικός διάλογος για έναν άντρα και μία γυναίκα)

  1. Ο ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΙΤΝΑ

(ποιητικός διάλογος για έναν άντρα και μία γυναίκα)

 

  1. Beyond / Επέκεινα / Au–delà

(θεατρικό έργο γραμμένο κατά προτροπήν της Ρούλας Πατεράκη στην οποία και το αφιερώνω). Τι θα γινόταν αν κάποιος γυρνούσε από το θάνατο και μας διηγιόταν τι είδε εκεί; Πώς θα ήταν; Πώς θα συμπεριφερόταν; Πώς θα μιλούσε; Η συνέχεια επί σελίδος, σκηνής και οθόνης (ελπίζω).

 

  1. ΓΟΠΕΣ ΚΑΙ ΨΙΧΟΥΛΑ

(ξεκαρδιστική μαύρη κωμωδία, μονόπρακτο θεατρικό έργο, διαρκείας μίας ώρας και δέκα λεπτών, για τέσσερις ηθοποιούς, μια στάση λεωφορείου κι ένα παγκάκι όπου είναι ξαπλωμένη μπρούμυτα, σκεπασμένη με κουρέλια μια κούκλα που παριστάνει έναν κοιμισμένο ναρκομανή [τοξικο-εξαρτημένο, για να είμαστε περισσότερο political correct!], διαδραστική παράσταση με τη συμμετοχή των θεατών – τουλάχιστον πέντε από αυτούς, αλλιώς οι τέσσερις πρωταγωνιστές θα μοιραστούν τις ατάκες τους – το κείμενο είναι ανοικτό σε αυτοσχεδιασμούς κι αναπλάσεις παντός είδους). Ένα ζευγάρι συνταξιούχων αριστερών με την συντηρητική κόρη τους περιμένουν σε μια στάση λεωφορείου όταν ένας εξαθλιωμένος νεαρός άστεγος μαζεύει από κάτω γόπες και τοποθετεί τα λερωμένα, πατημένα αποτσίγαρα με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια σε μια λερωμένη καπνοσακούλα. Η κόρη ταΐζει τα περιστέρια με τα ψίχουλα από το κουλούρι Θεσσαλονίκης που μασουλάει αργά, ενώ κάτι ταχύτατα σπουργίτια καταφέρνουν να το αρπάξουν ολόκληρο σχεδόν από το λευκό της χέρι. Η μάνα της, παλαιά κομουνίστρια και εργάτρια σε κλωστοϋφαντουργική μαλώνει τον νεαρό που δεν κάνει κάτι με τη ζωή του κι ο πατέρας της, ηλεκτροσυγκολλητής σε μηχανουργείο και σοσιαλιστής μαλώνει την κόρη του που ταΐζει τα «ποντίκια του ουρανού», όπως χαρακτηρίζει τα περιστέρια (η πρώτη αυτή εισαγωγική σκηνή δίνεται στα μουγκά, σε παντομίμα ή σε video-art). Στην όλη αυτή διαμάχη συμμετέχουν και θεατές-εθελοντές που καλούνται να υποδυθούν ανθρώπους που περιμένουν το λεωφορείο.

 

 

  1. ΣΤΑΡ, ΣΤΡΑΣ ΚΑΙ ΞΕΡΟ ΨΩΜΙ

(διασκεδαστική κωμωδία, δίπρακτο θεατρικό έργο, διαρκείας δύο ωρών και δέκα λεπτών με το διάλειμμα, για έξι ηθοποιούς, ένα χολυγουντιανό καμαρίνι, χλιδάτη κρεβατοκάμαρα, απαστράπτον wc κι ένα φανταιζί καθιστικό-σαλοτραπεζαρία που αντί για παράθυρο έχει γιγαντο-οθόνη όπου προβάλλεται video–art με σκηνές από τη Φύση ή κάποια μητρόπολη – εναλλάξ. Τεράστιο στερεοφωνικό συγκρότημα τύπου dolby–surround παίζει συνεχώς κάποια μουσική, άλλοτε κλασική κι άλλοτε απελπιστικά σύγχρονη από απαράδεκτη έως εκνευριστική).

ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι διάλογοι θα συμπληρωθούν από τους ηθοποιούς, τον σκηνοθέτη κι από τον συγγραφέα (δηλαδή εμένα) κατά τη διάρκεια τών προβών δίνοντας ιδιαίτερη βάση στον αυτοσχεδιασμό και τη συλλογική δημιουργικότητα. Η εποχή του ανεπανάληπτου έργου Τέχνης ως «αριστουργήματος», αποκυήματος ενός «δασκάλου», έχει περάσει προ πολλού κι όσοι δεν το έχουν καταλάβει, αλίμονό τους. Θα τους αλέσουν οι μυλόπετρες της Ιστορίας και θα τους καταπιεί η μαύρη τρύπα τής ανακύκλωσης τών αφανών (από τις «αφάνες» που χρησιμοποιούνταν ως προσάναμμα στους χτιστούς φούρνους με τα ξύλα ως κύριο καύσιμο).  Μεταξύ καμαρινιού, κρεβατοκάμαρας, wc και σαλοτραπεζαρίας, πέντε άνθρωποι παίζουν παιχνίδια έρωτος κι εξουσίας, μετατρέποντας την επιβίωση σε τέχνη και την ανάγκη για αγάπη-αποδοχή σε διαστροφικό σαδομαζοχισμό. Η τρυφερότητα παύει από ένα σημείο και μετά να υπάρχει, λειτουργεί μάλλον ως καρικατούρα και «μάσκα» θεατρική-καρναβαλική. Η σκηνή ως παραβολή τού κόσμου και ο θεατρίνος ως κωμικοτραγικός, χαμένος, παραζαλισμένος άνθρωπος που μπλέκει συνεχώς σε αδιέξοδες καταστάσεις, πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, χύνει πάντα την καρδάρα με το γάλα, αρπάζεται από τα μαλλιά του άλλου ναυαγισμένου και στο τέλος βουλιάζουν και οι δύο… Όλα αυτά όμως μέσα από την γλώσσα της κωμωδίας και τον ψυχαγωγικό κώδικα που δεν γίνεται πότε ειρωνικός ή σαρκαστικός. Σκηνές κάπως τραβηγμένες από τα μαλλιά, ακραίοι άνθρωποι σε έξαλλες καταστάσεις, «περιθωριακοί» τύπου που τα παίζουν όλα για όλα σε ένα «καζίνο» άνευ όρων και ορίων… Από εκεί και πέρα είναι όλα εφικτά. Και πιθανά. Τα υπόλοιπα θα τα συμπληρώσει η φαντασία του θεατή-αναγνώστη. Καλή σας διασκέδαση. Και μη φοβάστε! Δεν θα σας ψυχοπλακώσουμε. Με τίποτα. Επ’ ουδενί, που λέτε κι εσείς οι μορφωμένοι!

 

 

 

  1. Ο ΣΑΙΞΠΗΡ ΔΕΝ ΘΑ ΑΝΑΠΑΥΤΕΙ ΠΟΤΕ…

(θεατρικός διάλογος με τα πνεύματα). Ένας επαρκής αναγνώστης μιλάει με το πνεύμα του Σαίξπηρ.

 

 

  1. ΒΙΖΥΗΝΟΣ-ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

(θεατρικός διάλογος μεταξύ πνευμάτων). Ο Παπαδιαμάντης συναντιέται για πρώτη φορά με τον Βιζυηνό πάνω σε μια σκηνή θεάτρου. Για την ακρίβεια διασταυρώνονται μονολογώντας παράλληλα, αν κι επικαλύπτονται με έναν τρόπο μεταφυσικό, στυλιζαρισμένο.

 

  1. ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ. ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΥΠΟΓΡΑΦΗ.

(διαδραστικό θεατρικό έργο για μικρά και μεγάλα παιδιά και τους γονείς τους, με τη συμμετοχή των θεατών-αναγνωστών-συνδημιουργών)

 

Προσοχή: για άτομα κάτω τών 18 ετών συνιστάται ισχυρώς (τόσο κατά την ανάγνωση όσο και για την παράσταση) η συμβουλή-συμβολή-παρουσία ενός ενήλικου «κηδεμόνα».

 

Ένα πρωτότυπο θεατρικό παραμύθι για εφήβους και παιδιά κάθε ηλικίας. Με την αφορμή του θεατρικού παιχνιδιού, ένας εμψυχωτής παίζει το ρόλο του «υπνωτιστή» (τρόπος του λέγειν) για να οδηγήσει μικρούς και μεγάλους σε ένα συνειδητό αιθερικό ταξίδι στη Φαντασία, μέσα από γνωστούς τόπους και χρόνους του Μύθου, όπως εκφράστηκε από τη Συλλογική Πανανθρώπινη Συνειδητότητα στη Λογοτεχνία και την Τέχνη των γνωστών πολιτισμών της Γης που έφτασαν έως εμάς. Βεβαίως, στον υπόγειο, κρυφό χώρο του Συλλογικού Ασυνείδητου καιροφυλακτούν, παραμονεύουν μυθικά (και μη) τέρατα, όμως δεν έχει τίποτα να φοβηθεί κανείς, ακόμα κι αν τα «κουβαλάει μέσα στην ψυχή του» (όπως λέει ο Καβάφης). Ακόμα και τότε, η θεατρική πράξη θα εξαγνίσει τους συλλογικούς και ατομικούς φόβους μας και θα μας φέρει όλους μαζί στο ασφαλές λιμανάκι της Ελπίδας, της Ομόνοιας, της Παγκόσμιας Συνεννόησης κι Ειρήνης. Ελάτε, να συμμετάσχετε με τα παιδιά, τις μανάδες, τους πατεράδες, τις γιαγιάδες και τους παππούδες σας. «Όλοι οι καλοί χωράνε». Οι κακοί θα πάνε αλλού! Αστειεύομαι.

 

Η διαδραστικότητα τού θεάματος-αναγνώσματος είναι δοκιμασμένη σε πολλές μέχρι τώρα ανιδιοτελείς κι εθελοντικές κοινωνικές-πολιτιστικές δράσεις τού συγγραφέα-εμψυχωτή. Ουδείς κίνδυνος υπάρχει. Βεβαίως, καλόν είναι άτομα με βαριά ψυχοπαθολογικά νοσήματα, που λαμβάνουν ειδική ψυχιατρική αγωγή, να συμβουλευτούν προηγουμένως τον θεράποντά τους και να συνοδεύονται από τον κηδεμόνα τους. Αυτό ισχύει και για τους ανηλίκους (κάτω των 18 ετών). Κατά τα άλλα, θα διανέμεται στην είσοδο του θεάτρου μία έντυπη υπεύθυνη δήλωση, που θα συμπληρωθεί απαραιτήτως από όλους τους θεατές, όπου ο καθένας θα δηλώνει (με πλήρη στοιχεία κατοικίας – τηλεφώνου επικοινωνίας με οικείους) ότι παρακολουθεί και συμμετέχει στο διαδραστικό θέαμα με δική του αποκλειστικά ευθύνη [πρόκειται για μια απαραίτητη τυπικότητα, όμως και οι τύποι καμιά φορά έχουν το νόημά τους: μας προφυλάσσουν από πολλές κακοτοπιές].

 

Το έργο τού Κωνσταντίνου Μπούρα «Ατλαντίδα. Παραμύθι με υπογραφή» ανέβηκε για πρώτη φορά στις 18 και 19/5/2017 στο «Θέατρο Παραμυθίας» σε διδασκαλία-σκηνοθεσία Σπαθή Γεράσιμου.

 

Διανομή: Γόμπου Βικτώρια, Μαρτιροσιάν Χρήστος Μάρτιν, Μπούνου Ελένη, Ρεκούδη Δέσποινα, Σπαθής Γεράσιμος και οι μικροί: Χλωμίσιου Δήμητρα, Παρσάνος Γιώργος.

 

 

Κατά τα λοιπά, ΥΓΕΙΑ-ΑΦΘΟΝΙΑ-ΧΑΡΑ-ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ-ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ-ΔΙΑΘΕΣΗ ΓΙΑ ΖΩΗ – ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ – ΣΟΦΙΑ, σας εύχομαι αγαπητοί αναγνώστες-θεατές μας.

 

Με χιούμορ και καλή διάθεση,

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

«Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ» ΤΟ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΦΙΛΜ (προληπτικό κατηγορούμενο) ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!!!

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:00 in Διάφορα, Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία | 0 comments

«Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ» ΤΟ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΕΣ ΦΙΛΜ (προληπτικό κατηγορούμενο) ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!!!

 

 

«Η αυτοκράτειρα» του Δούκα Καπάνταη, φιλοσοφική παραβολή για το πιθανό ζοφερό μέλλον που μας περιμένει, αν γίνει η (Νέα) Γη ρωμαϊκή αρένα, όπου οι διεστραμμένοι αυτοκράτορες θα τάζουν στους σκλαβωμένους ανθρώπους άρτον και βίαια αιματοβαμμένα θεάματα.

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Βγαλμένο μέσα από τη «Φιλοσοφία στο μπουντουάρ» του Μαρκήσιου ντε Σαντ αυτό το μελλοντολογικό αφήγημα, παραθέτει με άκρα ωμότητα κι αντιρομαντική βιαιότητα όλη την απελπισία του ανθρώπου όταν επιβιώνει χωρίς να ζει κι όταν χάνει την ελευθερία του με ανύπαρκτα (υποθετικά) ανταλλάγματα. Κάπου μεταξύ κινηματογραφικού «Μονομάχου» (με τον έξοχο Ράσσελ Κρόου) και τηλεοπτικού “Survivor” αυτό το υποθετικό θέαμα πηγάζει θαρρείς από τους χειρότερους εφιάλτες του Συλλογικού Ασυνείδητου κι έχει το παγκοσμίως κοινό άλλοθι «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», ή αλλιώς: αν δεν υπήρχαν οι επικίνδυνες πλανεύτρες μάγισσες Σειρήνες ο πολυμήχανος και παμπόνηρος Οδυσσέας δεν θα χρειαζόταν να δεθεί στο κατάρτι. Και η απορία που αναδύεται παρευθύς στο φιλοπερίεργο συνδημιουργικό μυαλό μου είναι: και γιατί δεν βούλωνε τα αυτιά του; Γιατί προτίμησε να έχει «και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο»; Τι θα του προσέθετε εκείνη η ακρόαση που δεν είχε μέχρι τότε ζήσει; Μα την ανάδυση του τέρατος, του κτήνους από τα βάθη της Πανανθρώπινης Ψυχής, που όπως όλοι οι πανευφυείς δράκοντες υποδύεται το Κάλλος και μιμείται την Αρμονία προκειμένου να σαγηνεύσει και να παρασύρει στον ιστό της αράχνης τα ανυποψίαστα θύματά του. Αυτές οι Σειρήνες – κατά τη γνώμη μου ήταν απείρως πιο επικίνδυνες, δυσαρμονικές και ά-σχημες από τον μονόφθαλμο Κύκλωπα, από τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, από τις γοργόνες ακόμα… Αλλιώς, γιατί θα έπρεπε να δεθεί ο ήρωας; Το φοβόταν; Δυο μουσικούλες κι ένα τραγουδάκι; Και βέβαια όχι. Από την άλλη, θα μπορούσε να είναι το πρελούδιο της πυθαγόρειας «αρμονίας των σφαιρών» από άλλες διαστάσεις, εκεί όπου το άτομο είναι ελεύθερο, ευτυχισμένο και βιώνει τη γαλήνη της ένωσης με το Όλον/ΆΠΑΝ/ΈΝ… Σε αυτή την περίπτωση ο Οδυσσέας κινδυνεύει να τσακιστεί, να αυτοκτονήσει, να απαρνηθεί την Ιθάκη και την πιστή Πηνελόπη και να κυνηγήσει το παραμύθι του σε άλλες διαστάσεις… Και στις δύο περιπτώσεις κρατάμε ότι ο ήρωας της κουρσεμένης Τροίας δεν μπορεί να αντισταθεί στο άκουσμα του τραγουδιού των Σειρήνων… Το ίδιο ισχύει και με την ανάγνωση του πρώτου μέρους αυτού του περίεργου, προκλητικού και πολυεπίπεδου βιβλίου του Δούκα Καπάνταη, που εγώ δεν το βρήκα καθόλου «βέβηλο»… Τουναντίον. Ένα αθώο εφηβικό ανάγνωσμα για παιδιά του παρόντος που έχουν δει τα πάντα σχεδόν στις οθόνες του tablet τους. Τώρα το τι είναι «χυδαίο», «πονηρό», «ανόσιο» εξαρτάται από τα ιδανικά, τα ιερά και όσια του συνδημιουργού αναγνώστη.

Το σίγουρο είναι ότι ο συγγραφέας Δούκας Καπάνταης, ως κάτοχος δύο διδακτορικών φιλοσοφίας, δεν τρελάθηκε ξαφνικά και ζήλεψε τη δόξα του Μαρκήσιου ντε Σαντ, ούτε αποφάσισε – φαντάζομαι – να γίνει πορνογράφος σε μια κρίση μέσης ηλικίας.

Πορνογραφική είναι η σύγχρονη διαφήμιση, ο κίτρινος τύπος, τα σκανδαλοθηρικά περιοδικά, η τηλεόραση μαζικής κατανάλωσης. Πορνογραφική είναι κάθε προσπάθεια απ-ανθρωποποιήσεως του πολιτισμού μας. Διάβασα αυτό το βιβλίο με αμείωτο ενδιαφέρον, αηδίασα με την θεατρική του μεταφορά στη «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών» από την ομάδα “Nuova Melancholia”, μένει τώρα να δω και την κινηματογραφική του διασκευή, οπότε ή θα φρικάρω τελείως ή θα φθονήσω τα πλούτη που θα κερδίσει αυτός ο άξιος παραμυθάς (ή και τα δύο: και θα φρικάρω και θα φθονήσω). Πάντως, να μείνω ψυχρός κι αδιάφορος από τη θέαση ενός φιλμ με τίτλο «Η Αυτοκράτειρα, από το πρώτο μέρος του Χρονικού της Νέας Γης», κάτι τέτοιο το θεωρώ απλώς απίθανον. Ένα είναι το σίγουρο: ότι ο παραγωγός, οι παραγωγοί αυτού του δημοφιλούς και πιασάρικου φιλμ θα πουλήσουν εκατομμύρια εισιτήρια σε όλον τον κόσμο. Ίσως περισσότερα από το «Σαλό» του Παζολίνι, το «Σατυρικόν» του Φελλίνι κ.λπ. Μένει μόνο να βρεθεί ένας καλός σκηνοθέτης, που να είναι και διανοούμενος και εμπορικός, ή να μην είναι διανοούμενος, αλλά να ξέρει να διαλέγει τους κατάλληλους συμβούλους. Εγώ πάντως, εκ των προτέρων προσφέρομαι για να συμπράξω σε αυτή την κινηματογραφική μεταφορά, ως δραματουργός-σεναριογράφος, γνώστης του πολύπλευρου έργου και της πολυπρισματικής προσωπικότητας ενός σύγχρονου φιλοσόφου: του Δούκα Καπάνταη. Αναμένοντας προτάσεις, διατελώ γαλήνιος, ως «έχων σώας τας φρένας» και «μετά λόγου γνώσεως»,

 

Κωνσταντίνος Μπούρας 

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

 

http://www.biblionet.gr/book/184212/%CE%A4%CE%BF_%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82_%CE%B3%CE%B7%CF%82:_%CE%97_%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B1

 

 

 

 

 

 

Μια αξιοσημείωτη έκδοση σε γαλλική μετάφραση από τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια του θεατρικού έργου «Εχθροί εξ αίματος» του γνωστού και αγαπητού σε όλους μας αναγνωρισμένου καλλιτέχνη των Κόμικς αλλά και συγγραφέα, Αρκά, από τις εκδόσεις  «Γρηγόρη»

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:20 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

Μια αξιοσημείωτη έκδοση σε γαλλική μετάφραση από τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια του θεατρικού έργου «Εχθροί εξ αίματος» του γνωστού και αγαπητού σε όλους μας αναγνωρισμένου καλλιτέχνη των Κόμικς αλλά και συγγραφέα, Αρκά, από τις εκδόσεις  «Γρηγόρη»

«Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση». Μια νέα εκδοτική σειρά με απρόσμενη έκπληξη …..Αρκά !

Της Παρασκευής Β. Μόλαρη, εκπαιδευτικού, ερευνήτριας, μεταφράστριας ΜΑ Νεοελληνικών Σπουδών, Νεοελληνικής Ιστορίας και Δίγλωσσης Μετάφρασης, MA LLCER Université Paul Valèry Montpellier 3

 

Πέρασαν πάνω από πέντε χρόνια από τα τέλη του 2011 όταν, σε πείσμα των δίσεκτων και για τον εκδοτικό χώρο καιρών, οι καλές εκδόσεις «Γρηγόρη» ξεκίνησαν  μια νέα εκδοτική σειρά με τίτλο «Γαλλόφωνη Λογοτεχνία» στην οποία είχα την ευκαιρία να αναφερθώ σε προηγούμενη ανάρτησή μου πριν από ένα περίπου χρόνο. Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του επιστημονικού υπεύθυνου της σειράς Κου Δημήτρη Φίλια, Καθηγητή Λογοτεχνικής Μετάφρασης και Συγκριτικής Γραμματολογίας  στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου, έχουν εκδοθεί,  μέχρι σήμερα, δέκα βιβλία που στοχεύουν κυρίως στην προβολή μεταφράσεων έργων όλων των λογοτεχνικών ειδών γαλλόφωνων συγγραφέων από όλες  τις γωνιές της υφηλίου  αναδεικνύοντας έτσι τη γλωσσική και πολιτισμική πολυμορφία αλλά, ουσιαστικά, στηρίζοντας την ελληνική γλώσσα. Από τα δέκα αυτά βιβλία, τα έξι είναι θεατρικά, τα τρία ανήκουν στην πεζογραφία, ενώ ένα  εντάσσεται στο δοκιμιακό είδος. Πληροφορούμαστε μάλιστα ότι επίκειται η έκδοση του ενδέκατου βιβλίου της σειράς το οποίο θα εγκαινιάζει  την ενσωμάτωση  και του ποιητικού  είδους στη σειρά.

Και ενώ παρακολουθούσαμε την συνέχιση της πορείας της εκδοτικής αυτής σειράς, πριν από δύο περίπου μήνες, εκδότης και επιστημονικός υπεύθυνος  μας επεφύλασσαν μια έκπληξη  πρώτου μεγέθους: Την έκδοση, σε γαλλική μετάφραση του Δημήτρη Φίλια, του θεατρικού έργου «Εχθροί εξ αίματος » του γνωστού και αγαπητού σε όλους μας αναγνωρισμένου καλλιτέχνη των Κόμικς αλλά και συγγραφέα, Αρκά !  Οι εκδόσεις  «Γρηγόρη» επιχειρούν έτσι τη διεύρυνση της θεματικής τους στόχευσης προσφέροντας στο ευρύτερο παγκόσμιο γαλλόφωνο αναγνωστικό κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει μια διαφορετική νεοελληνική γραφή η οποία, εδώ και τριάντα πέντε περίπου χρόνια, μέσα από το χιούμορ, τον αυτοσαρκασμό και, μερικές φορές, ειρωνικούς και σκωπτικούς χρωματισμούς, μάς ευθυμεί ασκώντας όμως, παράλληλα, κριτική και θέτοντας ζητήματα και προβληματισμούς γύρω από τη ζωή του σημερινού ανθρώπου. Με ιδιαίτερη μάλιστα χαρά, διαβάζουμε ότι η μετάφραση αυτή φιλοδοξεί να αποτελέσει το πρώτο βιβλίο μιας νέας εκδοτικής σειράς η οποία θα έχει τον τίτλο «Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση» και που, με επιστημονικό υπεύθυνο τον Καθηγητή Δημήτρη Φίλια, θα στοχεύει στη γνωριμία του παγκόσμιου κοινού που δεν γνωρίζει την ελληνική γλώσσα, με αντιπροσωπευτικές λογοτεχνικές νεοελληνικές φωνές .

Το «Εχθροί εξ αίματος» είναι μια εντελώς απροσδόκητη δημιουργία του Αρκά σε θεατρική φόρμα. Πρόκειται για μια αριστουργηματική μαύρη κωμωδία που συνδυάζει, με ιδανικό τρόπο, μακάβρια  στοιχεία με σπαρταριστές κωμικές στιγμές. Ευρηματική η υπόθεση: Μετά από ένα ατύχημα, ο Εγκέφαλος πέφτει σε κώμα. Τα υπόλοιπα ζωτικά όργανα, χτυπημένα κι αυτά και χωρίς ηγεσία, ορίζουν μια συνάντηση για να εκτιμήσουν την κατάσταση. Στη συνάντηση έρχονται πρώτα το Παχύ και το Λεπτό Έντερο και αρχίζουν να συζητούν για το επεισόδιο, διαφωνώντας έντονα. Στη συζήτηση θα ενσωματωθεί και το Δεξί Νεφρό. Μέσα από αντεγκλήσεις, αντιπαραθέσεις και ξεκαρδιστικούς διαλόγους, θα αρχίσει να αποκαλύπτεται μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Αθέατες πτυχές και κρυμμένα μυστικά θα βγουν στην επιφάνεια .Τελικά, τα ευγενή όργανα όπως η Καρδιά, οι Νεφροί  και οι Πνεύμονες έχουν συνωμοτήσει στην κατάληξη του ημιθανούς οργανισμού, με σκοπό να μεταμοσχευθούν σε ένα νέο και υγιές σώμα; Mήπως πίσω από την απειλή της προδοσίας και τον φόβο του θανάτου, κρύβεται  η τάση κυριαρχίας του ενός σε βάρος του συνόλου; Το ζητούμενο λοιπόν είναι ποιος θα βγει τελικά νικητής από αυτή τη «βιολογική» κρίση  πίσω από την οποία θα μπορούσαμε να  «διαβάσουμε» την οικονομική και ηθική κρίση που ταλανίζει τη χώρα μας εδώ  και  χρόνια…


Ως  γνώστης του θεατρικού λόγου και δόκιμος μεταφραστής, ο Καθηγητής Δημήτρης Φίλιας  γνωρίζει καλά τον τύπο κειμένου που έχει μπροστά του καθώς και  την γλωσσική λειτουργία όπως και τα μεταφραστικά προβλήματα που καλείται να επιλύσει με την ανάλογη στρατηγική. Μεταφράζω θέατρο από τα ελληνικά στα γαλλικά συνιστά μια σύνθετη διαδικασία, καθώς προϋποθέτει, πέρα από τη γνώση της γλώσσας του πρωτοτύπου σε γραμματικό, συντακτικό και λεξιλογικό επίπεδο, και την πλήρη κατανόηση του ύφους, των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και του πολιτιστικού φόντου αυτού αφού μετάφραση σημαίνει πολιτισμική μεταφορά. Ο εντοπισμός και η άριστη κατανόηση των παραπάνω είναι το πρώτο και πιο σημαντικό βήμα προκειμένου να μεταφερθεί στο ακέραιο το νόημα του πρωτοτύπου. Για όσες και όσους από εμάς γνωρίζουμε τον μεταφραστή εδώ και δεκαετίες, η επιλογή του Αρκά αποτελεί μια νέα μεγάλη πρόκληση να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στον δύσβατο χώρο της απόδοσης από τα ελληνικά στα γαλλικά έργων της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Να θυμίσουμε ότι, πριν από αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα το 1995, με επιχορήγηση του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου της Γαλλίας, είχε εκδοθεί η δόκιμη γαλλική του μετάφραση του «Πρωτομάστορα» του Νίκου Καζαντζάκη ( δίγλωσση έκδοση εκδόσεις
A.Die ).

Η περίπτωση όμως της απόδοσης στη γαλλική γλώσσα ενός τόσο ιδιαίτερου θεατρικού κειμένου  όπως των «Εχθρών εξ αίματος», αποτελεί κυρίως μια πρόκληση για τον μεταφραστή λόγω του ότι το κείμενο  εντάσσεται σαφώς στα «ειδικά» κείμενα, όχι μόνο ως λογοτεχνικό προϊόν ,αλλά και ως μια ιδιαίτερη υφολογική κατάθεση .Μια απρόσμενη και εκτός λογικής συγκρουσιακή σχέση διανθισμένη από κωμικά στοιχεία και ειρωνική διάθεση, βασισμένη σε ένα λεξιλόγιο όπου δεσπόζει η αργκό, εξυπηρετεί τους καταγγελτικούς-συμβολικούς σκοπούς  του δημιουργού. Η επιτυχία της μετάφρασης του Δημήτρη Φίλια  δεν πηγάζει μόνο από την γνώση του έργου και τη γραφής του Αρκά. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αξιοπρόσεκτο μεταφραστι­κό εγχείρημα, μια απόδοση που προσπαθεί να παρακο­λουθήσει τις ψυχικές διακυμάνσεις, τους χρωματισμούς και τους συμβολισμούς του πρωτοτύπου δίχως τάση προς οποιαδήποτε μορφή μεταφραστικών αυθαιρεσιών ή διογκώσεων, αποκλίσεων ή ελευθεριοτήτων στη γαλλική. Ένα μετάφρασμα στο οποίο, με σεβασμό στο πνεύμα και το γράμμα του πρωτότυπου κειμένου αλλά και εμπιστοσύνη στον προσωπικό του γλωσσικό εξοπλισμό, ο Καθηγητής Κύριος Φίλιας προσφέρει μια ενδιαφέρουσα γαλλική εκδοχή παρακολουθώντας προσεκτικά τις εικόνες, το ρυθμό, την ηχηρότητα του νοήματος, προ­σεγγίζοντας  και αποδίδοντας  άλλοτε τον ρεαλισμό και άλλοτε τη μεταφορικότητα και το συμβολισμό της συγκρουσιακής συνάντησης ανάμεσα στα όργανα του ανθρώπινου σώματος. Eίναι φανερή η μεγάλη εμπειρία που έχει αποκομίσει από μεταφράσεις από τα γαλλικά στα ελληνικά πολυεπίπεδων θεατρικών έργων, από Μολιέρο μέχρι Ντε Βος, Μελκιό ,Λαγκάρς και Φρεσέτ, συγγραφέων που του προσέφεραν την ευκαιρία να δοκιμαστεί στην επιλογή μορφολογικών  και συντακτικών δομών, σημασιολογικών  αντιστοιχιών  και υφολογικών  καινοτομιών . Οι επισημάνσεις αυτές μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν μεταφραστή ταλαντούχο συνδη­μιουργό, βαθύ γνώστη της κοινωνιογλωσσικής ομάδας στην οποία ανήκουν οι αποδέκτες – χρήστες του μετα­φράσματός του, δηλαδή το γαλλόφωνο κοινό. Γνωρίζει ότι στο χώρο του θεάτρου, η σπουδαιότητα της άμεσης επικοινωνιακής εντύπωσης εί­ναι μεγαλύτερη από ότι στο χώρο της ποίησης και της πρόζας, όπου συχνά απαιτούνται ειδικές προσαρμογές. Συνυπολογίζει πάντοτε τόσο τη θεατρική διασκευή ενός έργου ως μέσον προσαρμογής στα δεδομένα του Γάλλου αναγνώστη, όσο και τη σκηνική παρουσίαση και διδασκαλία του έργου από τον πιθανό μελλοντικό σκηνοθέτη .

 

Κλείνοντας, να ευχηθούμε οι «Εχθροί εξ αίματος» του Αρκά να βρουν την απήχηση που τους αξίζει στο γαλλόφωνο αναγνωστικό κοινό και στη νέα εκδοτική σειρά  «Νεοελληνική Λογοτεχνία σε μετάφραση» των εκδόσεων «Γρηγόρη» καλή και δημιουργική πορεία στη σημαντική αυτή προσπάθεια να ακουστεί η σύγχρονη λογοτεχνική φωνή στο εξωτερικό. Aλλά και η σειρά «Γαλλόφωνη Λογοτεχνία», βασισμένη στην εμπειρία περισσοτέρων από πέντε χρόνων ζωής, θα συνεχίσει ασφαλώς να προσφέρει στο ελληνόφωνο αναγνωστικό κοινό κείμενα από άλλους γαλλόφωνους πολιτισμικούς προορισμούς προωθώντας τη Γαλλοφωνία. Οι εκδόσεις «Γρηγόρη», βασισμένες στην εκδοτική εμπειρία δεκαετιών και με αρωγό τον αμισθί επιστημονικό υπεύθυνο των δυο σειρών, Καθηγητή  Δημήτρη Φίλια, συνεχίζουν να τολμούν και να καινοτομούν και τα βιβλία αυτά δεν πρέπει να απουσιάζουν από καμιά σχολική, πανεπιστημιακή, δημοτική ή άλλη βιβλιοθήκη !

«Οι Δίδυμοι της Βενετίας» του Κάρλο Γκολντόνι

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:43 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

«Οι Δίδυμοι της Βενετίας» του Κάρλο Γκολντόνι

από το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ σε μία λαμπρή παράσταση.

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

 

Παρακολούθησα χθες Δευτέρα 10 Ιουλίου στις 8.30 μμ την κωμωδία παρεξηγήσεων ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ του Γκολτόνι στη μεγάλη αίθουσα της Ελληνογαλικής Σχολής ΖΑΝ ΝΤ ΑΡΚ (Ελευθερίου Βενιζέλου 12 Πειραιάς) κι ενθουσιάστηκα με την επαγγελματική επάρκεια, το κέφι και τον ενθουσιασμό αυτό των ερασιτεχνών που βάζουν κάτω πολλούς «αποκλειστικής απασχολήσεως» συναδέλφους τους. Ό,τι έλειπε σε εμπειρία και τεχνική το συμπλήρωναν σε αυθορμητισμό και χάρη. Είναι μεγάλη αισθητική ηδονή να απολαμβάνεις γνωστά κείμενα σε νέες, απρόσμενες εκδοχές.

 

Η πλαστοπροσωπία (ακόμα και μεταξύ διδύμων), το ψεύδος που γεννάει παράλληλα σύμπαντα και προκαλεί αύξηση της εντροπίας ενός κοινωνικού συστήματος οδηγώντας το προς το απόλυτο Χάος, είναι βέβαια απολύτως επίκαιρα φαινόμενα και στην Ελλάδα της Κρίσης καλόν είναι να προσεχθούν ιδιαιτέρως. «Η Αλήθεια θα σας λυτρώσει» δίδαξε ο Θεάνθρωπος. Ποιος είναι όμως έτοιμος να την αντέξει; Ποιος δεν έχει κάτι να κρύψει; Ποιος κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και νομίζει ότι κοροϊδεύει τους άλλους; Οι μεταβατικές κοινωνίες των αρχών του 19ου αιώνα, σε μια Ιταλία ψηφιδωτό, αντανακλούν κάλλιστα τις σημερινές απόπειρες παγκοσμιοποίησης δια του Χρήματος, ενώ τότε κάτι τέτοιο επιτυγχάνετο και δια του Έρωτος. Η αρχαία ελληνορωμαϊκή κληρονομιά ήταν ακόμα τότε πολιτισμικώς ισχυρή και κυρίαρχη τολμώ να πω. Σήμερα μπήκαμε στο μίξερ και … μαζί με τα ξερά καήκανε και τα χλωρά.

 

Πεδίο πολλών κοινωνιολογικών κι εθνολογικών σκέψεων αυτό το έργο του κλασικού πλέον διασκεδαστή και ψυχαγωγού, αυτοσχεδιαστικού κι αρχιτέκτοντα Κάρλο Γκολντόνι.

 

Ο Μάνος Χατζηγεωργίου είναι ένας μεγάλος ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος ηθοποιών. Ψυχούλα ο ίδιος κι απολύτως συγκροτημένος, με λελογισμένη χρήση του συναισθήματος και κοινωνικοποιημένη εξωστρέφει, ξέρει να διοχετεύει τον ενθουσιασμό σε υγιείς δημιουργικές μορφές κι από αυτή την άποψη είναι και δραματοθεραπευτής και δάσκαλος ψυχών.

 

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Ιδιαίτερα το εξαίσιο ντουέτο μάνας-κόρης (που διατηρούν αυτούς τους ρόλους και στη ζωή): η Μαρία Γαραζανάκη ως κόρη της Ντοτόρε και η Κατερίνα Παπουτσάκη ως Ντοτόρε-μεγαλοκυρία της Βερόνα έδωσαν κυριολεκτικά τα ρέστα τους σε αυθορμητισμό, χάρη. Τι ορθοφωνία, τι κίνηση, τι μπρίο, τι μεράκι! Ούτε οι παλιοί καλοί ηθοποιοί των ασπρόμαυρων ταινιών δεν είχαν τέτοια επαγγελματική παρουσία, χωρίς κενά, χωρίς μάταιους αυτοσχεδιασμούς, χωρίς ίχνος αμηχανίας.

 

ΟΜΩΣ ΌΛΟΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΑΞΙΖΟΥΝ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΥΦΗΜΟΝ ΜΝΕΙΑΝ:

 

Ηθοποιοί: Μαρία Γαραζανάκη, Κατερίνα Μπούμπα, Κατερίνα Παπουτσάκη, Κατερίνα Μαθιοπούλου, Κυριακή Ρενιέρη, Ηλίας Απριλάκης, Στέφανος Κοντοζανής, Κωνσταντίνα Μπέκου, Ναυσικά Νικολάου, Μάριος Ρενιέρης, Ντένης Γλολοχβάστοβ, Στράτος Παληάς, Γιώργος Ψωμιάδης, Μάρα Χονδροκούκη, Ανδρέας Ζαχαριάδης.

 

Σκηνοθεσία-Διδασκαλία-Επιμέλεια: ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Κοστούμια: ΙΩΑΝΝΑ ΧΑΛΑ

Φωτισμοί: ΕΥΑ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ήχος: ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΝΤΟΖΑΝΗ

Εγγραφή c.d.: ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΟΥΝΤΖΗΣ

Βοηθός ενδυματολόγου: Γεωργία Βαμβούνη.

 

Ανυπομονώ να δω και την επόμενη δουλειά του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ. Κάτι καλό θα είναι σίγουρα!!!!

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Αγγέλικα Κοροβέση, κλασική και πρωτότυπη, ανήσυχη κι εξελισσόμενη…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:07 in Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Αγγέλικα Κοροβέση, κλασική και πρωτότυπη, ανήσυχη κι εξελισσόμενη…

 

 Με την Αγγέλικα συνεργαστήκαμε πρώτη φορά το 2003-2004 όταν μετέτρεψα σε ποιήματα στα γλυπτά φωνήματά της. Καρπός εκείνης της δουλειάς το βιβλίο μου «Ερέτης Ιώδους». Αυτή η πολλαπλή αναστροφή (το φώνημα που γίνεται παλμός, γράφημα, γλυπτό, για να εμπνεύσει έναν ποιητή και να το μετατρέψει σε λόγο εκτενή) ήταν μια ερευνητική εργασία και για τους δυό μας με αμφοτεροβαρή πλεονεκτήματα και κέρδη. Για μένα ήταν μια αφορμή να ανακαλύψω τη μουσικότητα μιάς γλώσσας που θεωρούσα αυτονόητη, ήταν όμως περισσότερο πολυπρισματική απ’ ό,τι μπορούσα μέχρι τότε να φανταστώ. Η έρευνα αυτή συνεχίζεται μέχρι τώρα και για πάντα. Κάθε φορά που συναντώ την Αγγέλικα Κοροβέση, κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη δουλειά της και το πολύπλευρο έργο της γίνονται μάρτυρας και κοινωνός μιας διαχρονικής μαγείας, της μόνης που υπερβαίνει ακόμα και το Θάνατο… Ιδού λοιπόν το χθεσινό πόνημά μου:

 

ΕΙΡΗΝΗ: τρία μακρά «ι»,

Το πρώτο δίφθογγος,

Σχηματίζουν ένα ισοσκελές

Τρίγωνο υπό την προεδρίαν

Μίας Αρχής, Πρώτης μεταξύ

ανίσων. Το τρίγωνο δεν είναι

ισόπλευρο. Πώς θα μπορούσε

άλλωστε, όταν όλα τα δάχτυλα

ίσα δεν είναι; (διαλογιζόμενος

πάνω στα γλυπτά «Ειρήνη»,

«Paz», «Peace» της γλωσσο-

Ερευνήτριας εικαστικού

Αγγέλικας Κοροβέση,

Ιανός 10/7/2017).

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Μια απολαυστική χορογραφία για ένα μάλλον ακανθώδες θέμα στα χρόνια της Κρίσης: ΔΟΥΛΕΙΑ (δουλεία μήπως; Ή απλώς, δουλειά;)

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:20 in Θέατρο, Χορός | 2 comments

Μια απολαυστική χορογραφία για ένα μάλλον ακανθώδες θέμα στα χρόνια της Κρίσης: ΔΟΥΛΕΙΑ (δουλεία μήπως; Ή απλώς, δουλειά;)

Μια καταπληκτική χοροθεατρική παράσταση από την ομάδα Dizgravity στο Altera Pars.

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

 

Μακριά από τα τετριμμένα φεστιβαλικά πανηγυριώτικα θεάματα του συρμού (ελληνιστί main stream!!!), η πολύ νέα γενιά καλλιτεχνών αμφισβητεί την Κρίση στην πράξη και τη μετατρέπει σε εφαλτήριο δημιουργίας, ανάπαυλα από τη θλίψη και συμμετοχική διαδικασία ανά-ψυχής. Απόλαυσα στο πάντα «ψαγμένο» Altera Pars της Μίνας Χειμώνα και το Πέτρου Νάκου, τη χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Dizgravity.

Με χιούμορ, συνεκτικές δράσεις, ταχύτητα και ρυθμό που δεν γινόταν ποτέ ασθματικός κι αγχογόνος, οι χορευτές έπαιξαν, χόρεψαν, κινήθηκαν, ανακίνησαν την ενέργεια του χώρου, συντάραξαν το θυμικό των θεατών, καταχειροκροτήθηκαν, αψήφησαν τη ζέστη που δεν την πολεμούσαν οι αργοκίνητοι ανεμιστήρες οροφής και μετέδωσαν κάτι σπάνιο στις μέρες μας: ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟ, ΑΝΑΤΑΣΗ, ΑΦΥΠΝΙΣΗ σωμάτων και συνειδήσεων, ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, ΧΑΡΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και ΕΥΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ εν τέλει.

Κάτι καλό γίνεται στον ελληνικό καλλιτεχνικό χώρο τα χρόνια της Κρίσης. Οι νέοι αντιδρούν υγιώς και κατατροπώνουν παλαιά πρότυπα, ληγμένα καλούπια, στεγανά και στερεότυπα, σχήματα και τύπους που δεν λειτουργούν πλέον… Ευτυχώς, καιρός ήτανε. Βαρεθήκαμε τα ίδια και τα ίδια, δεκαετίες ολόκληρες. Ήξερες από πριν τι θα δεις στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο, πώς θα το δεις, πόσο κακομεταφρασμένο θα είναι, απείρως τυποποιημένο και αναμενόμενο. Ουφ! Επιτέλους, κάτι αλλάζει. Προς το καλύτερο. Όχι ακριβώς στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο αλλά στις μικρές σκηνές που ξεφυτρώνουν καθημερινώς off-off-off-Kolonaki!!!!

Είμαι από τους πρώτους που υποστηρίζω τους νέους και δεν θα κουραστώ ποτέ να εξυμνώ το θάρρος, τον ηρωισμό, τη γενναιότητα πρωτοεμφανιζόμενων σχημάτων που θα περάσουν πολλές δεκαετίες μέχρι να γίνουν «σχολές» και να παγιωθούν.

ΤΟΠΟ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ!!! Οι παλιότεροι ας αράξουν στις δάφνες, στα στασίδια, στις έδρες ή στα μαυσωλεία τους. Αρκετά πια. Μας κουράσανε. Πήξαμε. Καιρός να δούμε και κάτι που θα μας προκαλέσει την περιέργεια και θα μας εξάψει τη φαντασία. Ακόμα και οι όποιες τεχνικές ατέλειες των πρωτοεμφανιζόμενων έχουν τη χάρη του πρώτου φιλιού και την αψάδα τής τρικυμίας… Η συγκεκριμένη ομάδα δεν είναι βέβαια πρωτοεμφανιζόμενη. Όπως διαβάζουμε στο Δελτίο Τύπου: «H ομάδα DiZgravity δραστηριοποιείται με επαγγελματικές χορευτικές παραστάσεις από το 2006 και από το 2010 σε χοροθεατρικές».

Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτής της υπέροχης βραδιάς έξω από τα τετριμμένα κι εσκαμμένα:

Ερμηνεύουν αλφαβητικά οι:

Αθουσάκη Μυρτώ, Ανδρώνη Θεανώ, Γιάνναρου Χριστίνα, Δημακουλέα Ελένη, Καλογήρου Χριστίνα, Κελάδης Ανάστης, Κουλούρη Μαρίνα, Λαδόπουλος Στέλιος, Μηλιώτη Ράλλεια, Μπαλάσκα Λυδία, Ντεμελκούρα Κωνσταντίνα,
Ορλανδάτου Δανάη, Παπαδοπούλου Ελενα-Χριστίνα,
Πολύζου Αριάννα, Ρίζου Αίγλη, Σκούφαλου Γιοβάννα,
Συναδινού Ελένη, Ταλιουράκη Χριστίνα,
Τσικούρη Αλεξάνδρα, Τσικούρη Λούκια και Χαλά Πωλίνα

Φωτογραφίες: Evangelos Karalis
Βίντεο: Kyriakos Iordanis
Μουσική επιμέλεια: Ανάστης Κελάδης (Anastis Keladis)
Σχεδιασμός λογότυπου αφίσας: Pwlina Xala

ΌΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΕΤΥΧΕΤΕ ΚΥΝΗΓΗΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΥΣ, ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!

Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr

Info από το Δελτίο Τύπου:

Δ Ο Υ Λ Ε Ι Α

Εσύ πως διαβάζεις το τίτλο της παράστασης;

Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις After life..Life after το 2013 και Μ΄ ακούς work in progress με μαθητές της Τάνυας Βασδάρης , έρχεται η σειρά του έργου Δ Ο Υ Λ Ε Ι Α.

Οι μαθητές που συμμετέχουν στην παράσταση είναι από τις σχολές:

ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ Μ.ΠΕΡΔΙΚΗ-ΝΤ.ΑΡΧΟΝΤΑΚΗ

ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ Ελένη Συναδινού

ΣΧΟΛΗ ΧΟΡΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Μια χοροθεατρική παράσταση της ομάδας Dizgravity, που φέρνει στο φως πολλές πτυχές της καθημερινότητας μας. Άλλες θα μας κάνουν να γελάσουμε, άλλες να αναρωτηθούμε, άλλες και τα δύο.

Ερμηνεύουν αλφαβητικά οι:

Αθουσάκη Μυρτώ, Ανδρώνη Θεανώ, Γιάνναρου Χριστίνα, Δημακουλέα Ελένη, Καλογήρου Χριστίνα, Κελάδης Ανάστης, Κουλούρη Μαρίνα, Λαδόπουλος Στέλιος, Μηλιώτη Ράλλεια, Μπαλάσκα Λυδία, Ντεμελκούρα Κωνσταντίνα,
Ορλανδάτου Δανάη, Παπαδοπούλου Ελενα-Χριστίνα,
Πολύζου Αριάννα, Ρίζου Αίγλη, Σκούφαλου Γιοβάννα,
Συναδινού Ελένη, Ταλιουράκη Χριστίνα,
Τσικούρη Αλεξάνδρα, Τσικούρη Λούκια και Χαλά Πωλίνα

Φωτογραφίες: Evangelos Karalis
Βίντεο: Kyriakos Iordanis
Μουσική επιμέλεια: Ανάστης Κελάδης (Anastis Keladis)
Σχεδιασμός λογότυπου αφίσας: Pwlina Xala

Παρασκευή 30/6 στις 21:15
Θέατρο Altera Pars B. Κοντά στη στάση μετρό Κεραμεικός.

Η παράσταση αφιερώνεται στο έργο της Ελληνικής Σχολής Σκύλων-Οδηγών ‘Λάρα’. http://www.laraguidedogs.gr/
Στη παράσταση θα υπάρχουν ενημερωτικά φυλλάδια για το έργο της. Καθώς και πληροφορίες για το πως θα μπορούσατε να βοηθήσετε.

(H ομάδα DiZgravity δραστηριοποιείται με επαγγελματικές χορευτικές παραστάσεις από το 2006 και από το 2010 σε χοροθεατρικές.)

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας