ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ μέγιστος δραματικός ποιητής της εικόνας και του Λόγου, ποιών και διδάσκων ήθος
Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη από τον επάξια βραβευμένο και δικαίως τιμημένο Θανάση Βαλτινό στη Θεατρική Σκηνή
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με την λογική τής ατάκας, γραμμένο σαν σενάριο αυτοσχεδιαστικής φόρμας (μέσα στη μεγάλη μεσογειακή παράδοση της commedia dell’arte όπως αποτυπώθηκε στον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου), το αριστουργηματικό αφήγημα (που ως νουβέλα κατατάχτηκε, αλλά παραμένει υπεράνω λογοτεχνικών ειδών, διακρίσεων, διαχωρισμών κι οριοθετήσεων παντός είδους) «Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη» υπό Θανάση Βαλτινού παραμένει ένα αξεπέραστο ορόσομο της νεοελληνικής μας Λογοτεχνίας. Η δραματική ενάργειά του καταδείχθηκε περίτρανα όταν ανέβηκε το «πρώτο βιβλίο – Αμερική» στη Θεατρική Σκηνή της Οδού Νάξου ως μονόλογος από τον Θόδωρο Αντωνίου και καθήλωσε τους εκλεκτικούς επαρκείς θεατές που πιστεύουν ακόμα ότι «εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς το θεατή κι ο θεατής είναι ο μόνος κριτής». Εκπληκτική παράσταση σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και με σκηνικά-κοστούμια δι’ αισθητικής Ν. Κασαπάκη. Η απουσία κοσμητικών επιθέτων και μη πεποικιλμένος λόγος βοήθησαν τον έξοχο ηθοποιό να αποδώσει τον βαθύτερο ψυχισμό και τα υπαρξιακά αδιέξοδα (που δεν ταυτίζονταν με την υλιστική άποψη περί οικονομικού «προβλήματος» ενός μετανάστη από τη Μαντίνεια που βλέπει να ορθώνεται μπροστά του η Αμερική στην αυγή του εικοστού αιώνα (1903). Ήδη το επώνυμό του «Κορδοπάτης» (δεν επιλέχθηκε τυχαία από τον εξαίρετο συγγραφέα Θανάση Βαλτινό, που τιμάει τα έδρανα της Ακαδημίας Αθηνών – κι όχι το ανάστροφο). Κορδοπάτης σημαίνει αυτός που περπατάει με έκδηλη την περηφάνεια του και περπατεί με το κεφάλι ψηλά, το κούτελο καθαρό στην κοινωνία, αξιοπρεπής και ίσως γενναίος. Είναι σημαντικό λοιπόν ν’ ακούς από έναν τέτοιον άνθρωπο τα πάθια της φυλής και τους καϋμούς της ξενιτιάς. «Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια» τραγουδά η λαϊκιά Πόλυ Πάνου. Αοιδός ολκής. Έτσι κι ο Ανδρέας Κορδοπάτης γίνεται σύμβολο των απανταχού οικονομικών μεταναστών. Είναι ο σύγχρονος Ευριπίδης που καταφεύγει στην αυλή του Αρχέλαου στην Πέλλα κυνηγημένος από τη μίζερη και φθονερή, χρεοκοπημένη Αθήνα του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ανδρέας Κορδοπάτης είναι εμβληματικός γιατί είναι απλός κι είναι αληθινός γιατί δεν χρειάζεται να υποδυθεί τον αληθοφανή. Μόνον μεγάλοι συγγραφείς παντρεύουν στο έργο τους την ποίηση με τον δραματικό λόγο, την εικόνα με τον ήχο, τις αισθήσεις με το θυμικό και το ατομικό ασυνείδητο με το Συλλογικό. Είμαστε τυχεροί που ζει ανάμεσά μας ένας πραγματικά μεγάλος λογοτέχνης: ο Θανάσης Βαλτινός. Ανυπομονώ να δω όλο του το έργο σε θεατρικές σκηνές. Υπεύθυνοι των φεστιβάλ και των κρατικών μας σκηνών ακούτε; Δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα ο δικαίως τιμημένος κι επαξίως βραβευμένος πνευματικός εργάτης του Λόγου. ΕΜΕΙΣ έχουμε να κερδίσουμε πολλά από το ήθος γραφής έτσι όπως θα μετασχηματιστεί σε ήθος θεατρικό κι από σκηνής ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ. Αναμένομεν νουνεχείς.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Γιατί αυτοκτόνησε ΚΑΙ ο Δημοσθένης; Ομαδικές αυτοκτονίες, εξορίες, αυτοεξορίες στην Αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα
”Οι Ρήτορες” του Χριστόφορου Χριστοφή στα πλαίσια του Athens Fringe Live 2017 στο Βρυσάκι
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Αρχαιότητα εμπνέει τους επαρκείς αναγνώστες, ερευνητές και μελετητές της. Λέμε συχνά-πυκνά την τελευταία επταετία πως η Ελλάδα βρίσκεται σε Κρίση, μα και στην εποχή του Ευριπίδη και στην εποχή του Δημοσθένη και στην εποχή του Αριστοφάνη, του Μένανδρου και του Σωκράτη βρισκόταν σε Κρίση θεσμική, πολιτισμική, πολιτική, κοινωνική, κρίση αξιών προ πάντων… Σκύβοντας πάνω στα αρχαία κείμενα και κυρίως πάνω στους αρχαίους μύθους που έφτασαν έως εμάς ως κωδικοποιημένη εμπειρία-Γνώση χαρίζουμε στους εαυτούς μας και στο μέλλον την αποστασιοποίηση που είναι αναγκαία για να δούμε ξεκάθαρα τα πράγματα και να εντοπίσουμε τις εξόδους διαφυγής από τη στενωπό. Τόσο απλά.
Εργασίες δραματικές σαν του καταξιωμένου στη συνείδηση όλων των νεοελλήνων (και όχι μόνον αυτών) Χριστόφορου Χριστοφή, ενισχύουν το γνώθι σαυτόν και συμβάλλουν αν όχι στην τόνωση της περηφάνειας μας τουλάχιστον στην καυτηρίαση πληγών, αποστημάτων και όζων που χαλούν την επιφάνεια αρχαίων και σύγχρονων αγαλμάτων…
Ο ρήτορας Δημοσθένης, φανατικός αντι-Μακεδών, αντι-Φιλιππικός, νοσταλγός ίσως της παλαιάς αυτοδυναμίας των Αθηναίων που δεν είχαν πληρώσει μέχρι τότε φόρον υποτελείας σε κάποιον κατακτητή, αναγκάζεται να καταφύγει στον Πόρο κυνηγημένος από τους πολιτικούς αντιπάλους (άλλος ένας αυτοεξόριστος στην Αρχαία Ιστορία, όπως τη διδασκόμαστε στα σχολεία: όλοι όσοι έχουμε για φωτεινά παραδείγματα πέθαναν στη ξενιτιά ή στην πόλη τους αλλά όχι και με τόσο φυσικό θάνατο, με εξαίρεση χρυσή τον καλοζωιστή και διπλωμάτη Σοφοκλή). Εκεί αυτοκτονεί, ικέτης στο ναό του Ποσειδώνα.
Ως θέατρο εν θεάτρω ο καλός σκηνοθέτης, μεταφραστής, ποιητής της σκηνής και της ζωής, ο Χριστόφορος Χριστοφής βάζει έναν θιασάρχη-χρυσή μετριότητα να πηγαίνει στον Πόρο για να προβάρει με έναν μαθητή του το κύκνειο άσμα ενός άσπονδου φίλου του που αυτοκτόνησε. Η χωριάτα οικονόμος είναι καταλυτικός παράγοντας στην εκρηκτική σχέση, αφού επέχει θέσιν Χορού στην αρχαία τραγωδία και διευκολύνει την τελική λύση ως από μηχανής θεός.
Αριστουργηματικό κείμενο, πληθωρικό, βερμπαλιστικό αλλά διόλου «φιλολογικό», ζωντανό κι επίκαιρο. Με ελάχιστες περικοπές θα μπορούσε να παιχτεί επάξια για μια ολόκληρη σαιζόν τουλάχιστον σε κεντρικό αθηναϊκό θέατρο.
Στο «Βρυσάκι» το απολαύσαμε στη δροσερή αυλή ως αναλόγιο νιώθοντας ως τυχεροί Αθηναίοι που τους καλούν σε λογοτεχνική βραδιά χωρίς τέιον, αλλά με τα κουνούπια να σφυρίζουν πάνω από την κληματαριά και τη Ρωμαϊκή Αγορά στο βάθος να σφύζει από τα φλας των τουριστών και τις απαραίτητες σέλφι. Καθόλου ναρκισσιστικό το κείμενο διερευνά την παθογένεια της λεγομένης μεσογειακής ανθρωποκεντρικής εγωκεντρικής νοοτροπίας που με τη μορφή της μωροφιλοδοξίας-ματαιοδοξίας και του άρρωστου ανταγωνισμού ευθύνεται για όλα τα δεινά που μας πλήττουν από την Αρχαιότητα έως σήμερα.
Μου άρεσε αυτό που άκουσα. Ανοίγει την όρεξη να το ξαναδιαβάσεις σε μορφή βιβλίου και να το δεις ανεβασμένο στο θέατρο κανονικά, με κοστούμια, μουσικές, φωτισμούς και προ πάντων μεγάλες ερμηνείες σημαντικών ηθοποιών. Γιατί σε αυτούς απευθύνεται και με αυτούς δουλεύει πάντα ο καλός σκηνοθέτης Χριστόφορος Χριστοφής.
Στο αναλόγιο αυτό τη σκηνοθετική επιμέλεια την είχε ο συν-πρωταγωνιστής Παναγιώτης Γεωργούλας.
Όλοι οι συντελεστές εξαίρετοι και θαυματουργοί:
Δραματουργική Διδασκαλία: Χριστόφορος Χριστοφής
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργούλας
Σύμβουλος Κίνησης: Έρση Πίττα
Μουσική: Μανώλης Βλοϊτός
Ερμηνεύουν: Γιάννης Παπαθύμνιος
Κωνσταντίνα Σπάθη Καρρέρ
Παναγιώτης Γεωργούλας.
Με το καλό να το ξαναδούμε, να το απολαύσουμε και να εμπεδώσουμε τα βαθιά νοήματά του!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.vryssaki.gr/news.php?cat_id=1%20&news_id=396
http://www.vryssaki.gr/main.php?cat_id=1
”Οι Ρήτορες”
του Χριστόφορου Χριστοφή
Στα πλαίσια του Athens Fringe Live 2017 το Βρυσάκι φιλοξενεί τη θεατρική παράσταση “Οι Ρήτορες”.
Οι Ρήτορες του Χριστόφορου Χριστοφή παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο Παλαιό Πανεπιστήμιο στην Πλάκα με τον αείμνηστο Χρήστο Τσάγκα και την Όλγα Τουρνάκη σε σκηνοθεσία του συγγραφέα καλοκαίρι του 1999. Το έργο αυτό , ειρωνικό δράμα , είναι κατ αρχήν εμπνευσμένο από την βιογραφία του Πλούταρχου για τον ρήτορα Δημοσθένη ,ο οποίος ήταν υπέρμαχος της Αθηναϊκής δημοκρατίας την εποχή όπου μεγάλωνε επικίνδυνα η επιρροή των Μακεδόνων στην νότια Ελλάδα …Το έργο εξελίσσεται στο Πόρο στην σύγχρονη Ελλάδα όπου με αφορμή ένα τελευταίο έργο ενός εξαφανισμένου δραματουργού , δύο ηθοποιοί κάνουν μία πρώτη πρόβα στη βεράντα ενός νησιωτικού σπιτιού. Η κύρια που τους φιλοξενεί είναι καταλύτης στις καταστάσεις που περιγράφονται όπου παρόν και παρελθόν μπερδεύονται μαζί με την ιστορία της Ελλάδος διαχρονικά. Μια πρόβα μες στο καλοκαίρι… Ένα Σκηνικό Αναλόγιο για δύο βράδια κάτω από την Ακρόπολη , στον Χώρο Τέχνης και Δράσης Βρυσάκι , στην Πλάκα , 19 και 20 Ιουνίου 2017.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Δραματουργική Διδασκαλία: Χριστόφορος Χριστοφής
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργούλας
Σύμβουλος Κίνησης: Έρση Πίττα
Μουσική: Μανώλης Βλοϊτός
Ερμηνεύουν: Γιάννης Παπαθύμνιος
Κωνσταντίνα Σπάθη Καρρέρ
Παναγιώτης Γεωργούλας
Πληροφορίες:
Ημερομηνίες: 19 – 20 Ιουνίου 2017
Ώρα: 21.30
Διάρκεια: 1.30 ώρα
Είσοδος: 10 ευρώ και 5 ευρώ (φοιτητικά, ατέλειες και ανέργων)
Κρατήσεις/Πληροφορίες: 210 3210179 (ώρες: 12 – 8μ.μ.)
Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης και Δράσης. Βρυσακίου 17, Πλάκα.
Φωνές του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη
με τους ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟ, ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ,
ΛΟΥΚΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗ
ΜΑΝΟ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ
στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Πρώτη φορά ακούω τη διαφορά της σιωπής από την παύση στα μάλλον πρωτόλειο και λιγότερο αβανταδόρικα έργα του νομπελίστα και συχωρεμένου για την τόση τετριμμένη ποιητικότητά του Χάρολντ Πίντερ. Αγγλοσαξωνικά δράματα και δραματίδια, με μπόλικη κατανάλωση αλκοόλ σε πολύστικτη τελετουργία (κάτι ανάλογο με την γιαπωνέζικη τελετουργία του τσαγιού). Οι άνθρωποι χάνονται στο εγώ τους και αδυνατούν να συλλάβουν το εμείς, σε έναν αστικό πολιτισμό που μετά τη βιομηχανική επανάσταση υπέθαλψε τον καταναλωτισμό και την υπερτροφία των ατομοκεντρικών-εγωιστικών-«αυτιστικών» τάσεων αποκοπής από το ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΆΠΑΝ, το ΌΛΟΝ, το ΈΝ(α), το All That Is. Τώρα το I AM είναι η μόνη αποδεκτή θρησκεία, το χρήμα το μόνο συναλλακτικό μέσον, ενώ παραμένουν ακόμα πρωτόγονες μορφές όπως η σεξουαλική υποταγή-βία-εθελοδουλεία, η ψυχολογική βία, ο εξαναδραποδισμός του πολιτικώς ορθού, το «Κάψιμο μαγισσών» που αρνήθηκαν τον υλισμό και την ισοπέδωση του καιρού τους.
Ο Πίντερ πια είναι υπερβολικά ρηχός και ξεπερασμένος για τα μεσογειακά μας ήθη. Σώζεται ακόμα ως μουσειακόν είδος χάρη στη μουσικότητα του λόγου του στο πρωτότυπο και τις αναλογίες στίξης κι αντίστιξης που επινοούν οι μεταφραστές-διασκευαστές.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το επαρκές κοινό παρακολούθησε μάλλον αμήχανο τις καλές υποκριτικές επιδόσεις σε ψιλο-αδιάφορα κείμενα, κυκλικώς επαναλαμβανόμενα και ρηχά στον ψυχοπαθολογικό εγκλεισμό τους σε σπήλαια μουχλιασμένα του συλλογικού Ασυνείδητου.
Χάρη στο σκηνοθέτη Μάνο Καρατζογιάννη το άχαρο εγχείρημα για ειδικό κοινό φανατικών θεατρόφιλων ζωντάνεψε με την πουδραρισμένη λάμψη των σταρ κι έκλεισε έτσι ομαλά κι αναμενόμενα μια χειμερινή θεατρική περίοδο χωρίς πολλές εκπλήξεις.
Παιδιά ξεκολλάτε!!! Βαρεθήκαμε όλο τα ίδια και τα ίδια. Γράφονται μεγαλειώδη κείμενα σήμερα για την Ελληνική και Παγκόσμια Πολιτισμική Κρίση. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από τις χρυσές μετριότητες των υπερεθνικών πεπατημένων. Εκτός από τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας υπάρχουν και τα μοναχικά δρολάπια δίπλα στο γκρεμό που μοσχομυρίζουν ρίγανη, «φλισκούνι και άγρια μέντα» (για να θυμηθώ τον ερωτικότατο Χατζιδάκι). Τέρμα πια στην πολιτιστική αποικιοκρατία! Δεν είμαστε βάρβαροι και δεν θαμπωνόμαστε με τα πολυχρησιμοποιημένα καθρεφτάκια!!!
Παρά τις όποιες (γενικές) επιφυλάξεις μου, αυτή ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις της χρονιάς χάρη στους εκπληκτικούς συντελεστές της. Καλοκουρδισμένο σύνολο, επαγγελματικά συνεπές και καλλιτεχνικώς άριστον.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.ticketservices.gr/event/fones-toy-harold-pinter/?lang=el
Φωνές
του Χάρολντ Πίντερ
σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη
με τους
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟ, ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ,
ΛΟΥΚΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗ
ΜΑΝΟ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ
από 24 Μαΐου 2017
και για 10 μόνο παραστάσεις
στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΩΣ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ!
Τι ήταν στ’ αλήθεια η παιδική ηλικία; Πως αλλιώς να ρωτήσει να μάθει κανείς γι’ εκείνην χωρίς να κάνει αυτήν την αμήχανη ερώτηση. Τι ήταν – εκείνη η φλόγα, η έκπληξη, η αδιάλειπτη αίσθηση πως δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
H γλυκιά, βαθιά εκείνη αίσθηση των δακρύων που σου πλημμύριζαν τα μάτια;
Rainer Maria Rilke
Οι «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, ενώνουν για πρώτη φορά τον Δημήτρη Καταλειφό και την ‘Ολια Λαζαρίδου επί σκηνής, στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, από 24 Μαΐου και για δέκα μόνο παραστάσεις. Mαζί τους οι ηθοποιοί: Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Καρατζογιάννης.
Ο νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ με τα μονόπρακτά του Κάπου σαν την Αλάσκα,Νύχτα, Οικογενειακές Φωνές και Ένα< για το δρόμο ανατρέχοντας στην παιδική ηλικία σκιαγραφεί την ύπαρξη, τον έρωτα, την οικογένεια και την εξουσία, δημιουργώντας ουσιαστικά κάτι που σχεδόν έχουμε χάσει: μια κοινή μνήμη, έναν κοινό τόπο, ένα σημείο αναφοράς ξεκάθαρο.
Όπως αναφέρει ο ίδιος ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Μάνος Καρατζογιάννης: «Θέμα της παράστασης είναι η ταυτότητα μέσα από τη σχέση μας με το χρόνο, το σύντροφο και την οικογένεια μας, την εξουσία. Σήμερα που ακόμα και στις πιο ιδιωτικές σχέσεις έχει εισβάλει ως ενδιάμεσος η τεχνολογία. Σήμερα που η εξουσία διεθνώς κατασκευάζοντας γερά άλλοθι διαπράττει τα πιο φριχτά εγκλήματα.»
Τα μονόπρακτα του Πίντερ τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους παρουσίαση, μεταφράζονται εκ νέου και ενώνονται για πρώτη φορά σε αυτήν τη θεατρική σύνθεση. Η ποιητική και φιλοσοφική ματιά του Πίντερ γίνεται το όχημα για να επαναπροσεγγίσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο στον πυρήνα του, στις πιο κοντινές του σχέσεις, στην ιδιωτική αλλά και στη δημόσια σφαίρα.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Video: Στάθης Αθανασίου
Μουσική: Αλέξανδρος Γκόνης
Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ρέα Θωμάκου
Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός
Γραφίστας: Θωμάς Παπάζογλου
Επικοινωνία παράστασης: Ευαγγελία Σκρομπόλα & Μαρία Τσολάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: ‘Ολγα Μαυροειδή
Παραγωγή: ΛΥΚΟΦΩΣ Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Ερμηνεύουν: Δημήτρης Καταλειφός, Όλια Λαζαρίδου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Καρατζογιάννης και ο μικρός Σπύρος Γουλιέλμος
Στην ηχογράφηση της μουσικής της παράστασης πήραν μέρος οι μουσικοί:
Φλάουτο: Κωνσταντίνα Βεντούρη-Ρούσσου
Κλαρινέτο: Βασίλης Μπίλλας
Βιολί: Παναγιώτης Λάμπουρας
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Παραστάσεις:
από Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 έως Κυριακή, 04 Ιουνίου 2017
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη ως Σάββατο: 21.15
Κυριακή στις 20.00
Διάρκεια: 90 λεπτά
Χώρος: Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Διεύθυνση: Πλαταιών και Προφήτη Δανιήλ 3 Μεταξουργείο
Εισιτήριο:
Κανονικό: 15 ευρώ,
Φοιτητικό /ανέργων /ΑΜΕΑ: 12 ευρώ
Η προπώληση ξεκίνησε
– TICKET SERVICES – Πανεπιστημίου 39
– www.ticketservices.gr
– 2107234567
– Καταστήματα PUBLIC
– και στα ταμεία του θεάτρου Βασιλάκου
ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ
Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών,
Κεραμεικός, Αθήνα
Τηλ: 2110132002 – 005
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
24 Μαΐου με 4 Ιουνίου 2017
Τετάρτη ως Σάββατο: 21.15
Κυριακή στις 20.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό: 15€
Φοιτ./Ανερ./ΑμεΑ: 12€
Τα εκπτωτικά εισιτήρια αφορούν τις εξής κατηγορίες: Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμΕΑ – και εκδίδονται σε συγκεκριμένες θέσεις του θεάτρου
ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ
Eισιτήρια στην τιμή των 9 ευρώ (εξαντλήθηκαν)
Η προσφορά ισχύει για αγορές μέχρι 23 Μαΐου και για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
TICKET SERVICES
Eκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39
Τηλεφωνικά: 210 7234567
Online: www.ticketservices.gr
και στα καταστήματα PUBLIC
ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά ή οnline παραλαμβάνονται με επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας ή/και πιστωτικής κάρτας, οποιαδήποτε στιγμή από τα ταμεία του Θεάτρου, ή από το εκδοτήριο της Ticket Services στην Πανεπιστημίου 39
E-TICKET
Αν έχετε εκτυπωτή, μετά τη συναλλαγή σας, μπορείτε να κατεβάσετε τα εισιτήριά σας σε ηλεκτρονική μορφή (αρχείο PDF) και να εισέλθετε στην αίθουσα με το εκτυπωμένο εισιτήριο.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΛΥΚΟΦΩΣ AMKE
ΑΦΜ:999044654
ΔΟΥ: ΣΤ’ ΑΘΗΝΩΝ
Βουλής 38, Αθήνα
Τηλ.: 210 3314088
Η ιδιοφυής Άννα Κοκκίνου ντυμένη «Παπαγάλλος» (1903) και Σοφία Τρικούπη,
μας μεταφέρει στις απαρχές του προηγουμένου αιώνα που αποδείχτηκε ταραγμένος όσο απεύχομαι να είναι ο τωρινός…
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Λόγω ηλικίας, έχω το προνόμιο να παρακολουθώ κάθε φορά που εμφανίζεται επί σκηνής και μεταμορφώνεται σε εξωτικό πουλί, ενδημικό στα θεατρικά μας πράγματα, με το συμβατικό όνομα Άννα Κοκκίνου. Τι ηθοποιάρα, τι ταλέντο, τι βάσανος, τι πρωτεϊκή δεξιότητα υποδύσεως εμψύχων και αψύχων. Σουρεαλιστικώς φουτουριστική κι αληθοφανώς ρεαλιστική (;) σα να βγήκε από μια Μηχανή του Χρόνου που την ξέβρασε εδώ στο Νησί των Βαρβάρων Λωτοφάγων μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω από τη λαμπρή εποχή της… Η Άννα Κοκκίνου ΕΙΝΑΙ υπάρχει και φαίνεται σα να ζει μόνον επί σκηνής. Εκτός αυτής είναι ένα άχρωμο, συνηθισμένο, καθημερινό ανθρώπινο πλάσμα. Πηγαίνω κάθε φορά αθώος σαν παιδιά. Δεν διαβάζω από πριν ούτε καν τον τίτλο του έργου και τον συγγραφέα, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η σκηνική θεατρική ιδιοφυία μεταγράφει, μεταπλάθει κι ανασυνθέτει ζωοποιώντας τα κείμενα. Έχεις την αίσθηση ότι κάθε εκφερόμενη φράση φέρει καταιγίδες και εκρήξεις ηφαιστείων, φουσκοδεντριές και φλοίσβους, αύρες και θύελλες, κυκλώνες και σεισμούς. Και κάθε φορά είναι σα να είναι η πρώτη, σα να είναι και η τελευταία. Νομίζεις ότι αμέσως μετά θα ξεψυχήσει αυτό το θείο πλάσμα, θα αφήσει την τελευταία του πνοή επί σκηνής, στα πόδια σου.
Το ατμοσφαιρικώς διασκευασμένο θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ με τους φωτισμούς που παρέπεμπαν στο θέατρο σκιών και στο Μαύρο Θέατρο της Πράγας, με το κλουβί του παπαγάλου και το κοστούμι-πτέρωμα τραγική συνυποδήλωση του ισόβιου εγκλεισμού-αποκλεισμού κάποιων υπάρξεων που γεννήθηκαν λες για να υπηρετούν και να λατρεύουν άλλους… συγγενείς ή μη, εραστές ή αδελφούς, γονείς ή τέκνα….
Συναρπαστική η παράσταση, που μόλις δουλευτεί παραπάνω κι απαλειφθούν κάποιες φωνητικές-ηχητικές ατέλειες και κάποια ατυχήματα στην εκφορά του πρωτότυπου λόγου, θα οδηγήσει σε ακόμα ένα ανεπανάληπτο κι εξωκοσμικό θεατρικό σύμπαν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)
Η Άννα Κοκκίνου παρουσιάζει στο θέατρο Σφενδόνη την πρώτη θεατρική μινιατούρα βασισμένη στο σπάνιο κείμενο-αντίκα της Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903) σε δραματουργική επεξεργασία του Νίκου Φλέσσα και της ίδιας.
Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνος και της Αικατερίνης Τρικούπη, το γένος Μαυροκορδάτου και αδερφή του Χαριλάου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και γαλουχήθηκε στον κύκλο της ανώτερης κοινωνικής τάξης του Λονδίνου με την οποία συναναστρεφόταν η οικογένεια της ως πρέσβης της Ελλάδας που ήταν ο πατέρας της.
Η Σοφία διέθετε ισχυρό και σπινθηροβόλο πνεύμα κι έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της για τον οποίον αισθανόταν θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά τον θάνατο των γονιών της αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χαριλάου Τρικούπη.
Το σπίτι της υπήρξε κέντρο διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων και το όνομά της έτυχε πανελληνίου φήμης. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογενείας της Ευρώπης, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής διερχόμενος εξ Αθηνών ο οποίος δεν επισκεπτόταν τη Σοφία Τρικούπη – είτε βρισκόταν στην αρχή ο αδελφός της είτε όχι.
Πρόκειται για μία εξαιρετική φυσιογνωμία της νεότερης Ελλάδας. Η ζωή της Σοφίας Τρικούπη, αναπόσπαστη από την ύπαρξη τού Χαριλάου Τρικούπη, έληξε ουσιαστικά με τον θάνατο του αδελφού της στις Κάννες (Μάρτιος 1896). Έκτοτε έζησε μόνη στο σπίτι της μέχρι το θάνατό της το 1916 διατηρώντας όλη τη διαύγεια της διάνοιας.
Το κείμενο Ο Παπαγάλλος μου το έγραψε η Σοφία Τρικούπη στις 26 Αυγούστου του 1903, την επομένη του θανάτου του μικρού Πουλιού – μια επίκληση της αθώας αυτής ύπαρξης – για να παρηγορηθεί. Η γλώσσα της έχει μεγάλο εκφραστικό πλούτο και οι περιγραφές της θαυμαστή δύναμη και ακρίβεια. Καταλαβαίνει κανείς αμέσως πως έχει να κάνει με μια σπάνιας καλλιέργειας Ελληνίδα.
Είναι συγκινητικό πώς ένα δημόσιο πρόσωπο όπως η Σοφία Τρικούπη ασχολούμενη με την πολιτική ζωή εκφράζει τόσο λεπτά αισθήματα για το χαμό ενός μικρού πλάσματος. Μέσα από την έκφραση αυτής της οδύνης προβάλλεται κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής της με τον Χαρίλαο: η λατρεία της γι’ αυτόν και η θλίψη για την απώλειά του.
Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μεταφορά στη σκηνή αυτού του κειμένου σήμερα είναι οι διαφορές στο ποιόν και το ήθος των ανθρώπων της πολιτικής ζωής και μια λησμονημένη πτυχή του ελληνικού χαρακτήρα: η αισθαντικότητα.
Η παράσταση
Κείμενο: Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)
Σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου
Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου
Σκηνικά- Κοστούμια: Laurice Lotfy
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Επεξεργασία ήχων: Μηνάς Εμμανουήλ
Παίζουν: Άννα Κοκκίνου, Αμαλία Βλάχου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος.
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)
Θέατρο Σφενδόνη: Μακρή 4, Μακρυγιάννη, Αθήνα 117 42
Τηλ ταμείου : 215 515 8968.
«Κύκλωψ» σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Μαρίκας Θωμαδάκη στο Θέατρο Παραμυθίας:
το πρώτο παραμύθι, το αρχετυπικό, το πλούσιο σε κρυμμένα σύμβολα για την προϊστορία του Ανθρώπου και την καταγωγή των αλλόμορφων ειδών.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ναι, οφείλουμε να το παραδεχτούμε: τρεφόμαστε όλοι με ψίχουλα που περίσσεψαν από την ευωχία του Ομήρου, του μυστικιστή, του αποκρυφιστή, του Διδασκάλου, που επέτυχε μέσα σε δύο έπη να συνοψίσει τα μυστήρια του σύμπαντος κόσμου. Οι Αρχαίοι Έλληνες τραγικοί γνώριζαν καλά αυτό το μυστικό και προετοίμαζαν το κοινό τους για να μυηθεί στα Ελευσίνια. Το αρχαίον κοίλον του θεάτρου ήτο πρόναος του Τελεστηρίου της Ελευσίνος. Κάποιοι κυνηγήθηκαν γιατί πρόδωσαν – λέει – τα άρρητα σε βέβηλους. Ο Αισχύλος δικάστηκε και αθωώθηκε γιατί αν και ο πατέρας του ήταν ιεροφάντης ο ίδιος δεν είχε μυηθεί. Η αυτοεξορία του στη Σικελία και η περίφημη (συμβολική) χελώνα που έπεσε από τον ουρανό και τον σκότωσε υποδηλώνει την τιμωρία των επιόρκων. Όμως σε συμβολικό επίπεδο, τα πλούσια σε πρωτογενή και φερτά υλικά του Συλλογικού Ασυνείδητου δράματα «προδίδουν» μια πλούσια Προϊστορία του Ανθρωπίνου Είδους, πολύ πριν την επίσημη χρονολόγηση και τον περίφημο «άνθρωπο των σπηλαίων»…
Η Μαρίκα Θωμαδάκη, φιλόλογος εξαιρετική, σημειολόγος άφθαστη και καθηγήτρια ανυπέρβλητη, διάβασε «επί λέξει» το αρχαίο δράμα με αίσιον τέλος, από εκείνα που μόνον ο μεταιχμιακός «τραγικώτατος των τραγικών» Ευριπίδης ήξερε να φιλοτεχνεί με τόση δραματουργική αποτελεσματικότητα, προοικονομώντας την όπερα και τον μελοδραματισμό του λυρικού θεάτρου. Εδώ ο Οδυσσέας δεν είναι αντιπαθής ως πολυμήχανος καταφερτζής και κουτοπόνηρος θύτης, αλλά λειτουργεί ως παρ’ ολίγον θύμα κι αναλαμβάνει ως εκπρόσωπος του ανθρωπίνου είδους να τυφλώσει τους μισάνθρωπους μονόφθαλμους Γίγαντες με το τεράστιο τρίτο μάτι και την συμβολική ονομασία «Κύκλωπες» (αυτοί που βλέπουν γύρω-γύρω κυκλιά κι έχουν εποπτείαν των πάντων), οι οποίοι πολλοί πριν έρθουν οι Ολύμπιοι Θεοί για να τους εξοντώσουν υποδούλωσαν το ανθρώπινο είδος και το εξανδραπόδισαν… Η Γιγαντομαχία θα θέσει τέλος στη μισάνθρωπη επίγεια τυραννία τους κι η εικόνα του Κούρου και της Κόρης θα γίνει το πρόσωπο της καινούργιας ανθρώπινης «Πλειάδειας» μορφής…
Όλ’ αυτά κρύβονται κάτω από το κείμενο και η ευθεία, τίμια ανάγνωση με έμφαση στη θεατρικότητα και η αντιστροφή των φύλλων (όπου γυναίκες υποδύονται αντρικούς ρόλους, αντιστρόφως από τα συμβαίνοντα στο αρχαίο θέατρο), οι κεφάτες, διονυσιακές ενθουσιώδεις ερμηνείες, η ζωντανή επί σκηνής μουσικής, ο ατμοσφαιρικός «νουάρ» χώρος του υπογείου του Θεάτρου Παραμυθίας έδωσαν σε αυτή την παράσταση ένα μοναδικό δυναμικό προκειμένου να αφήσει ανεξίτηλο το μοναχικό ίχνος της στα αηδιαστικά, βαλτώδη, όζοντα «ύδατα» της μεταμοντέρνας θεατρικό-φεστιβαλικής μας πραγματικότητας που είναι απλώς «για τα πανηγύρια» (για να μην χρησιμοποιήσω μια πιο λαϊκιά έκφραση κι ετραχυνθώ…).
Ο «Κύκλωψ» του Ευριπίδη δια νοός Μαρίκας Θωμαδάκη είναι ένα κομψοτέχνημα που αξίζει και πρέπει να προσεχθεί. Ο αυθορμητισμός των ερασι-τεχνών στα συν του όλου εγχειρήματος. Και οι αρχαίοι «τεχνίτες του Διονύσου» μάζευαν τις ελιές τους όταν δεν έπαιζαν στο θέατρο. Ο κακώς εννοούμενος «επαγγελματισμός» και η «πάση θυσία» επικράτηση σε ένα σαρκοβόρρο επάγγελμα δημιουργεί τα τέρατα κακογουστιάς κι ανηθικότητας που απειλούν να μας κατασπαράξουν, ως σύγχρονοι «κύκλωπες» με λιλιπούτειο πνευματικό ανάστημα.
Η Μαρίκα Θωμαδάκη και οι άξιοι συνεργάτες της «ποιούν ήθος» κι ανεβάζουν τον πήχυ των καλλιτεχνικών μας επιτεύξεων σε δυσθεώρητα ύψη…
Πανάξιοι απαξάπαντες οι συντελεστές αυτού του σκηνικού θαύματος:
Μετάφραση- Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Μαρίκα Θωμαδάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Μπάρτζη
Σκηνικά-Κουστούμια: Μαριάδνη Πετράκη
Μουσική-Κρουστά: Νίκος Τουλιάτος
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Φίλια Δελαγραμμμάτικα, Βίλλυ Σκούρα, Έφη Σολωμού, Ελένη Σπανοπούλου και Νίκος Τουλιάτος.
Αφηγήτρια: Μαριάδνη Πετράκη
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
Κύκλωψ
Συντελεστές
Ευριπίδη, Κύκλωψ
Μετάφραση- Σκηνοθεσία-Φωτισμοί: Μαρίκα Θωμαδάκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αναστασία Μπάρτζη
Σκηνικά-Κουστούμια: Μαριάδνη Πετράκη
Μουσική-Κρουστά: Νίκος Τουλιάτος
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Φίλια Δελαγραμμμάτικα, Βίλλυ Σκούρα, Έφη Σολωμού, Ελένη Σπανοπούλου και Νίκος Τουλιάτος.
Αφηγήτρια: Μαριάδνη Πετράκη
Περιγραφή
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ Παραμυθιού, υπό την καλλιτεχνική επιμέλεια της Αλμπέρτας Τσοπανάκη, παρουσιάζεται το σατυρικό δράμα «Κύκλωψ» σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Μαρίκας Θωμαδάκη. Η παράσταση θα δοθεί στις 10 και στις 11 Ιουνίου 2017 και ώρα 21.00 στο Θέατρο Παραμυθίας
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Ο Κύκλωψ του Ευριπίδη είναι το μόνο διασωθέν σατυρικό δράμα της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας. Στο έργο αυτό αναμετράται η πολυμήχανη σκέψη του Οδυσσέα με τα αιμοβόρα ένστικτα του ανθρωποφάγου Κύκλωπα. Η πάλη διανθίζεται από τις παρουσίες των στοιχείων της φύσεως που ενσαρκώνουν ο Σειληνός και οι Σάτυροι. Ο Οδυσσέας, γυρνώντας από την άλωση της Τροίας, συναντά στις περιπλανήσεις του τον κόσμο των απολίτιστων Κυκλώπων, απειλείται από τον μονόφθαλμο Πολύφημο και για να ξεφύγει μηχανεύεται την τύφλωση του Κύκλωπα με την βοήθεια των συντρόφων του. Το επεισόδιο αναδεικνύει την υπεροχή του μυαλού απέναντι στη σωματική δύναμη. Στην παράσταση λαμβάνει μέρος, ως Σάτυρος, ο Νίκος Τουλιάτος, ο οποίος ερμηνεύει με δεξιοτεχνία και προσήλωση τον ρόλο του παίζοντας ζωντανά επί σκηνής κρουστά με τον δικό του μοναδικό τρόπο!
Θέατρο Παραμυθίας
Τιμή εισιτηρίου: 8 ευρώ (κανονικό), 6 ευρώ (φοιτητικό)
Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων: 10 και 11 Ιουνίου 2017, 21.00
Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά
Τηλ. 210 34 57 904
Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός
Ηρωισμός σε κρίσιμους καιρούς.
Ένα θαυμάσιο κι αξιοθαύμαστο «Παραμύθι Χωρίς Όνομα» τής Πηνελόπης Δέλτα στο Θέατρο Παραμυθίας.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το 1ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Παραμυθιού “Όταν οι νεράιδες κυβερνούσαν τον κόσμο” έκλεισε τη φετεινή θεατρική περίοδο στο Θέατρο Παραμυθίας (Παραμυθίας 27 και Μυκάλης Κεραμεικός) το περασμένο Σάββατο 27 Μαΐου 2017 και την Κυριακή 28 Μαΐου 2017 και ώρα 7.00μ.μ. στον νεανικό, πολυσυλλεκτικό, αναγεννησιακό χώρο που δημιούργησε η πρωταγωνίστρια, θεατρική συγγραφέας και σεναριογράφος Αλμπέρτα Τσοπανάκη, όπου πραγματοποιήθηκε ιστορική ομιλία για τη ζωή και το έργο τής συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα από τον τ. Πρύτανη του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Γιάννη Σχινά.
Αμέσως μετά, στις 8.00 μ.μ. παρακολουθήσαμε τη μουσικοθεατρική παράσταση τής Πηνελόπης Δέλτα «Παραμύθι Χωρίς Όνομα» με μια πλειάδα άξιων καλλιτεχνών, που έπαιξαν, χόρεψαν, τραγούδησαν, αυτοσχεδίασαν, μετέδωσαν τον φιλοσοφικό ενθουσιασμό τους σε παιδιά όλων των ηλικιών που συμμετείχαν ενεργά από την πλατεία και μας δίδαξαν ότι ναι μεν η Ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά ευθυνόμεθα εμείς ως ενεργοί πολίτες για την επιμονή, την υπομονή και την εργατικότητά μας, έτσι ώστε να αυξηθεί η παραγωγικότητα και να επιτευχθεί η πολυπόθητη Ανάπτυξη χάρη στην θεσμική αξιοποίηση τής δημιουργικότητας κάθε ενός από εμάς.
Αυτό είναι και το βασικό μήνυμα αυτού του διαχρονικού έργου που λες και γράφτηκε χθες: ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ, ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΗ ΤΙΜΩΡΙΑ ΕΝΟΧΩΝ…
Είναι παράξενο πως αυτή η ιδιόλεκτος που σοφά λεπτουργήθηκε από την Πηνελόπη Δέλτα είναι μια κοινή δημοτική που μιλιέται ακόμα και σήμερα, χωρίς να αλλάξεις ούτε μία λέξη, εκτός ίσως από το «αγκαλά» που δεν χρησιμοποιείται πια.
Τελικά, οι συγγραφείς δικαιώνονται πραγματικά έναν αιώνα μετά τη δράση του, όταν το έργο τους αντέχει κι αφορά τους άλλους… Όσες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίζουν στην πραγματική (οικογενειακή, εργασιακή και κοινωνική) ζωή τους, τελικά αξίζει να θυσιάσει κανείς τη ζωή του ολάκερη αν μπορεί να γράψει ένα τουλάχιστον κείμενο που να αντέχει στο Χρόνο και να αφορά τους αναγνώστες-θεατές έναν αιώνα μετά.
Στη λιτή παραγωγή του Θεάτρου Παραμυθίας δεν έλειψαν ούτε τα αφαιρετικά σκηνικά ούτε τα requisites ούτε η ζωντανή επί σκηνής μουσικής.
ΈΝΑ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΛΕΥΑΝ ΠΟΛΛΟΙ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΙ!!!
Παράδειγμα προς μίμησιν για τους νέους που μεμψιμοιρούν ότι δεν βρίσκουν δουλειά και βήμα έκφρασης: συνεργατικότητα-συνεργασιμότητα-αλληλεγγύη-αυτοθυσία-μαχητικότητα-παραγωγικότητα-δημιουργικότητα για το καλό Όλων, για ένα μέλλον που δεν θα είναι υποθηκευμένο στους κάθε είδους δανειστές και θα υπηρετεί τα Δημοκρατική Ιδεώδη παρέχοντας υλικά και πνευματικά αγαθά σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες.
ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗ.
Μικροί και μεγάλοι φεύγουν ενθουσιασμένοι από αυτή την παράσταση που περιμένουμε να επαναληφθεί, να εμπλουτισθεί, να χρηματοδοτηθεί, να επιχορηγηθεί και να φτάσει σε πλατύτερο κοινό.
Ηρωικοί, άξιοι, υπέροχοι, αυτοσχεδιαστικοί, λιτού στη χρήση των εκφραστικών τους μέσων, απολύτως συνεργατικοί, συνεργάσιμοι και αρμονικοί απαξάπαντες οι συντελεστές αυτής της ψυχαγωγικής παράστασης με εκπαιδευτικό περιεχόμενο:
Σκηνοθέτης: Αλμπέρτα Τσοπανάκη
Διασκευή: Αλμπέρτα Τσοπανάκη
Παίζουν: Αντωνόπουλος Γιώργος, Βασιλάκη Ειρήνη, Μιχοπούλου Δανάη, Λαμπροπούλου Λίνα, Σουρλατζής Νίκος, Συνετός Άκης, Τουλιάτος Νίκος, Τσακίρη Μαρίνα.
Αφήγηση: Αλμπέρτα Τσοπανάκη
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
μέλος της Εταιρείας Κριτικών Θεάτρου και Χορού
Λαμπερή «Εβίτα» στο ανακαινισμένο και υπέρλαμπρο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς. Επαγγελματισμός και χάρη.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Παρακολουθώντας αυτούς τούς ακάματους υπέρ-επαρκείς καλλιτέχνες, θαύμασα τον επαγγελματισμό και τη χάρη τους, διείδα την αρμονική τους συνύπαρξη για το καλό της παράστασης, παρατήρηση την υπακοή στα κελεύσματα του σκηνοθέτη, καθώς και την πιστή εφαρμογή εκ μέρους του των διεθνών προδιαγραφών ενός τέτοιου βεληνεκούς παγκόσμιου υπερθεάματος. Και θυμήθηκα την αριστουργηματική και άκρως συμβολική, απολύτως πολιτική ταινία του Φεντερίκο Φελλίνι «Πρόβα Ορχήστρας»: εκεί όταν αφήνονταν ελεύθεροι οι αναρχικοί καλλιτέχνες να παίξει ο καθένας τους το αφεντικό αρμονία δεν επιτυγχάνετο κι αποτέλεσμα δεν βλέπαμε. Όταν όμως ο ικανότατος και ταλαντούχος μαέστρος έπαιρνε στα χέρια του τη ράβδο (κοινώς μπαγκέτα) κι επεδείκνυε σιδερένια πυγμή το αποτέλεσμα ήταν πέρα κι από ικανοποιητικό. Με αυτό θέλω να πω ότι, όπως αποδείξαμε περίτρανα στην Ολυμπιάδα του 2004, εμείς οι Έλληνες όχι μόνο εργαζόμεθα, αλλά είμαστε πολύ παραγωγικότεροι και δημιουργικότεροι από άλλους, υπό έναν και μόνον όρον: ότι δεν κάνουμε του κεφαλιού μας, δεν θα είμαστε ξερόλες και δεν θα αυτοανακηρυχθούμε σε αυθεντίες καπελώνοντας (ή ΚΑΙ αποκεφαλίζοντας) άλλους, αποδεδειγμένα αξιότερους από εμάς. Κάτι τέτοια θεάματα που απαιτούν απόλυτη πειθαρχία, συγχρονισμό και τέλειο συντονισμό εκ μέρους του σκηνοθέτη, αλλά και του διευθυντή σκηνής, και όλων των τεχνικών-συντελεστών του ενιαίου θαύματος της παράστασης, με κάνουν και ξεκουράζομαι από την προχειρότητα και τη φτώχεια «σοβαρών» θεαμάτων, σοβαροφανών «αυθεντιών», μεγαλεπήβολων φωστήρων του θεάτρου (αλληλολιβανιζόμενοι γίγαντες με πήλινα πόδια), οι οποίοι μας δείχνουν κάτι πενιχρά αναλόγια (εις την καλυτέρα των περιπτώσεων) κι εύκολους αυνανισμούς (επί σκηνής και …μη). Σε παραστάσεις σαν της «Εβίτας» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς που διευθύνει με γνώση, τόλμη και μεράκι ο καλός σκηνοθέτης, καθηγητής και αρθρογράφος Νίκος Διαμαντής, που μεγαλουργεί εδώ και τρεις δεκαετίες στο «Θέατρο Σημείο»…
Σε αυτή την ελληνική παραγωγή τού διεθνούς μιούζικαλ ένιωσα αξιοπρεπής ως θεατής κι ότι με σέβονται οι επί σκηνής και οι εκτός σκηνής καλλιτέχνες. Όλοι οι καλλιτέχνες ήταν υπέροχοι!!! Άψογοι επαγγελματίες. Καταπληκτικοί!!!
Το θέαμα θα ήταν πληρέστερο αν είχε ζωντανή ορχήστρα και πειστικότερο ρεαλιστικό σκηνικό που να μην μοιάζει με play-mobil και «θέατρο βαλίτσας». Απ’ ό,τι με ενημέρωσε όμως ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μαλισσόβας έπρεπε να υπακούσουν στις ρήτρες που επέβαλε το διεθνές συμβόλαιο και να συμμορφωθούν με τις τεχνικές προδιαγραφές που έθεταν οι δημιουργοί του θεάματος αυτού και κάτοχοι των πνευματικών του δικαιωμάτων.
Θαύμασα την εξαιρετική Νάντια Μπουλέ: καλλιτέχνις διεθνών προδιαγραφών. Έπαιζε, τραγουδούσε και χόρευε με την πειστικότητα ενός αναπνέοντος άνθους. Ειδικά στην καταληκτήρια και καταληκτική σκηνή τής κατάρρευσής της έδωσε ρέστα! Τέτοιοι ηθοποιοί τιμούν την Ελλάδα και όλους εμάς. Η Ελλάδα έχεις πολλούς ταλαντούχους ανθρώπους σε μικρό χώρο, δεν είναι όλοι τους όμως το ίδιο εργατικοί, συστηματικοί, υπομονετικοί κι επίμονοι. Οι περισσότεροι παραιτούνται κι ανακυκλώνονται. Είναι άλλο να είσαι δημιουργικός κι άλλο να είσαι παραγωγικός. Το ένα χωρίς το άλλο δεν μας κάνει ανταγωνιστικούς και τότε η ευγενής άμιλλα μετατρέπεται σε ανοίκειους διαγ(κ)ωνισμούς και συμμορίες που πίνουν …ούζα!!! Εις βάρος των αξίων και των αποκεφαλισθέντων. Η Νάντια Μπουλέ και όλοι οι άξιοι καλλιτέχνες-συντελεστές αυτής της υποδειγματικής παραγωγής είναι θαρρώ η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Εύγε σε όλους! Πάντα τέτοια και σ’ ανώτερα! Θαυμάστε τους:
Νάντια Μπουλέ, Αιμιλιανός Σταματάκης, Μιχάλης Ψύρρας, Άλεξ Οικονόμου, Μαρία Δελετζέ, Ίαν Στρατής, Άρης Πλασκασοβίτης.
Μαζί τους οι: Έλενα Βακάλη, Ανδρέας Βούλγαρης, Γιώργος Βούντας, Ίρις Γουργιώτου, Πέτρος Ιωάννου, Ντένια Λεβέντη, Στέφανι Μακαρίτη, Πάνος Μαλακός, Πάνος Μαλικούρτης, Γιάννης Μανιατόπουλος, Σταύρος Μαρκάλας, Νία Μπαλάφα, Σταύρος Μπέκας, Αγγέλα Σιδηροπούλου, Κατερίνα Σούσουλα, Aγγελική Τρομπούκη, Εύα Τσάχρα.
Συμμετέχει: 10μελής παιδική χορωδία.
Την μουσική της παράστασης ερμηνεύει ζωντανά η Majestic Symphonic Orchestra.
Σκηνοθεσία : Δημήτρης Μαλισσόβας
Απόδοση κειμένου : Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική διδασκαλία/ Διεύθυνση ορχήστρας : Αλέξιος Πρίφτης
Χορογραφίες: Νίκος Μαριάνος
Σκηνογράφος: Ζήσης Παπαμίχος
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη
Β’ Ενδυματολόγος: Μαίρη Μαρμαρινού
Φωτογραφίες: Δημήτρης Σκουλός
Μακιγιάζ: Γιάννης Μαρκετάκης
Κομμώσεις: Τρύφωνας Σαμαράς
Artwork: Κωνσταντίνος Γεωργαντάς
Video: Νίκολας Οικονομίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Νουρμάλα Ήστυ
Παραγωγή: People Entertainment Group Α.Ε.
Διεύθυνση παραγωγής: Γιώργος Ισαάκ – Άλεξ Ελσαμπάγ
Οργάνωση παραγωγής: Δάφνη Πιτσίκα
Βοηθός παραγωγής: Γρηγόρης Παγανίτσας
Γιατί το Καλό πρέπει να λέγεται και να επαινείται ευθαρσώς!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μέλος της Εταιρείας Κριτικών Θεάτρου και Χορού
Info:
http://www.thetoc.gr/politismos/article/to-thruliko-miouzikal-evita-sto-dimotiko-theatro-peiraia
Η θεατρολόγος-ηθοποιός-φιλόλογος-δασκάλα Θεάτρου και Ήθους Μίνα Χειμώνα και ο ευρηματικός σκηνοθέτης κι ανήσυχος Άνθρωπος του Θεάτρου Πέτρος-Pietro Νάκος δημιούργησαν με οξυδέρκεια τον ατμοσφαιρικό χώρο Altera Pars
ALTERA PARS – ένα θέατρο πόλος έλξης των νέων δημιουργικών δυνάμεων, διαπολιτισμικός, πολυσυλλεκτικός, ανοιχτός στην καινοτομία και στα πρωτοπορειακά ρεύματα, πειραματικές δράσεις κι ανιχνεύσεις, εκπαιδευτική λειτουργικότητα στην πράξη, μακριά από θεωρητικοποιήσεις και μεροληψίες παντός είδους.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η θεατρολόγος-ηθοποιός-φιλόλογος-δασκάλα Θεάτρου και Ήθους Μίνα Χειμώνα και ο ευρηματικός σκηνοθέτης κι ανήσυχος Άνθρωπος του Θεάτρου Πέτρος-Pietro Νάκος δημιούργησαν με οξυδέρκεια τον ατμοσφαιρικό χώρο Altera Pars είκοσι χρόνια πριν σε μια περιοχή που έμελλε να γίνει πολύ αργότερα θεατρογειτονιά που απειλεί να υποσκελίσει τις εντός του αστικού κέντρου υπάρχουσες πολιτιστικές δομές. Με γνώμονα τη νεανική-πρωτοπορειακή-ρηξικέλευθη «ροκ» (θα έλεγα) ματιά πάνω στα πράγματα, γρήγορα γίνανε πόλος έλξης νέων δημιουργικών δυνάμεων στον χώρο του θεάτρου αφού ο διαπολιτισμικός, πολυσυλλεκτικός, πειραματικός και πρωτοπορειακός χαρακτήρας του όλου εγχειρήματος απέδειξαν μέσα στο Χρόνο τις γερές βάσεις πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε, ρίζωσε και στέριωσε αυτός ο απολύτως σύγχρονος οργανισμός, που παρέχει εκπαιδευτική λειτουργικότητα στην πράξη σε νέους καλλιτέχνες όλων των ειδικοτήτων, καθώς και σε συγγραφείς-μεταφραστές, πρωτότυπους δημιουργούς διαδραστικών θεαμάτων, όπως θα αποδειχθεί περίτρανα στο άμεσο μέλλον, βάσει του τρέχοντος πενταετούς προγράμματος του θιάσου. Σεμινάρια συλλογικής συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό και στη διαδραστικότητα τού όλου παραγόμενου θεάματος αγγίζουν κυριολεκτικώς τον σφυγμό τών τεκταινόμενων στον τομέα τού Διεθνούς Πολιτισμού, χωρίς σύνορα, διακρίσεις, απαγορεύσεις, αλλά με βάση την Ισότητα, την Ελευθερία Έκφρασης στα πλαίσια των Δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, τη Δικαιοσύνη και την Αξιοκρατία. Επομένως, όλοι οι …καλοί χωράνε. Καιρός για τους δύο εμπνευστές του όλου εγχειρήματος με το συμβολικό όνομα “Altera Pars” που παραπέμπει σε μια εναλλακτική πραγματικότητα και μια διαφορετική, φωτεινότερη και αισιοδοξότερη δυναμική θέαση των πραγμάτων προκειμένου να ξεφύγουμε όλοι από την πολιτισμική κρίση που απειλεί να μας αλυσοδέσει σε νέα σκαιότερα μεσαιωνικά τεχνολογικά δεσμά. Στο όνομα μιας καινούργιας πνευματικής Αναγέννησης με κέντρο και μέτρο τον Άνθρωπο και κύριο άξονα τα ιδεώδη του Διαφωτισμού, το θέατρο “Altera Pars” έχει πολλές δεκαετίες μπροστά του για να εδραιωθεί στην Κοινή Συνειδητότητα ως βασικός πολυσυλλεκτικός πόλος έλξης ετερογενών θεατρικών δυνάμεων, οι οποίες όμως θα συνθέσουν αρμονικώς το πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό τού ανθρωποκεντρικού δημοκρατικού μέλλοντός μας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μέλος της Εταιρείας Κριτικών Θεάτρου και Χορού
Εισαγόμενη υποκουλτούρα, σαν αυτή που υποτίθεται ότι σατιρίζεται (αλλά από άλλη πλευρά) = καθρεφτάκια για ιθαγενείς υπανάπτυκτους που τους φτύνουν στην μούρη την οικονομική-αποικιακή τους ανωτερότητα (ΚΙ ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ!!!): ΈΝΑ ΣΑΦΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΧΑΩΔΟΥΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Μια μεταμοντέρνα ασυνάρτητη, ακατάληπτη, «τυχαία», βερμπαλιστική, αγγλοσαξωνικού παραληρήματος «Πορνογραφία» στο «Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες», θέαμα αντίστοιχο με τον «Καθένα» (“Everyman” στο Μεσαιωνικό θρησκευτικό ηθικοπλαστικό δράμα, εδώ από την …ανάποδη!).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Διευκρινίζω ευθύς εξαρχής ότι νεωτερικότητα από νεωτερικότητα έχει διαφορά και ότι δεν αντέχω να παραληρεί κανείς (ή ο «Πας είς» – Everybody – Everyman) πάνω από το κεφάλι μου για δύο ώρες. Αφού μπερδέψαμε για τα καλά την Τέχνη με την ψυχιατρική και την επί σκηνής δραματοθεραπεία σπεύδω να δηλώσω αναφανδόν υπέρ τέτοιων μεθόδων όταν όμως λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά και για τον θεατή, όταν είναι διαδραστικά θεάματα και όχι αυτισμοί κακώς εννοούμενοι…
Σπεύδω αμέσως να τονίσω την αξιοσύνη των ηθοποιών και ειδικά της απολύτως κινηματογραφικώς ρεαλιστικής Δανάης Παπουτσή. Όμως θέατρο με παραληρήματα που ακούμε αποσπασματικά στο μετρό, στον φωταγωγό ή από την …κλειδαρότρυπα, δεν γίνεται! Γίνεται;;;!!!
Αυτή η αγγλοσαξωνική θεωρητικοποίηση τού ευτελούς έχει τη φιλοσοφική της βάση στις θεωρίες του βραβευμένου Ζακ Μονώ περί «Τύχης κι Αναγκαιότητας». Σπάσαμε το Εγώ, την δραματική φωνή σε χιλιάδες κομμάτια και τώρα ανασυνθέτουμε (χωρίς την αθωότητα των παιδιών) το δικό μας μεταμοντέρνο μωσαϊκό-κουρελού, άλλο κάθε φορά, έτσι χωρίς στόχο και πρόγραμμα, απλώς για να ξύσουμε τις πολιτισμικές πληγές μας και να αναχαράξουμε ως γίδες τα αδιέξοδά μας. Μάλιστα! Μόνο που «με πορδές αυγά δεν βάφονται» και με τυχαίες «εξομολογήσεις» (εν πολλοίς στημένες και στυλιζαρισμένες) θεατρικό γεγονός δεν συντελείται.
Αφόρητα βερμπαλιστικό, άτεχνο δραματουργικώς, ανύπαρκτο αισθητικώς, ανυπολόγιστο όσον αφορά τους σχεδιασμούς και τις προθέσεις του συγγραφέα το εργάκι αυτό του Simon Stephens που αν δεν έγραφε σε αυτή τη γλώσσα δεν θα είχε και την τύχη να βιώσει τα ευοίωνα για αυτόν και την τσέπη του αποτελέσματα αυτού του πολιτιστικού και πολιτισμικού ιμπεριαλισμού που βιώνουμε εκόντες-άκοντες (του στυλ «έχω το μαχαίρι έχω και το πεπόνι» και σας επιβάλλω την …κακογουστιά μου).
Όσο για τους επί σκηνής …αυνανισμούς, έχουν γίνει μάστιγα αυτή την θεατρική περίοδο. Και δεν είναι όλα τα έργα …μαλακίες όπως αυτή η υποτιθέμενη «Πορνογραφία» που μόνον ως τίτλος μπορεί να γαργαλήσει τα κατώτατα ένστικτα του υποψήφιου θεατή που φεύγει (ως είδα) απηυδισμένος και αμήχανος.
Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση ήταν σοβαρή, επαγγελματική, ευσύνοπτη, με ιδιαίτερο μέλημα των συντελεστών της για τον εικαστικό σχολιασμό των δρώμενων και των λεγόμενων. Οι φωτοσκιάσεις έγραφαν ένα δεύτερο «μετά-κείμενο» απείρως πιο ενδιαφέρον κι ελκυστικό από το εκφερόμενο.
Απαξάπαντες οι συντελεστές ηρωικοί! Ας διαλέγουν τουλάχιστον κείμενα που να στέκουν θεατρικώς και δραματικώς και να μην αναλώνονται παρασυρόμενοι από τις σειρήνες του χαοτικού, μεταιχμιακού, παρακμιακού, κρίσιμου Καιρού μας. Είμαι βέβαιος ότι όλα αυτά τα παρόμοια υποπροϊόντα της καπιταλιστικής απαξίωσης κάθε πνευματικότητας θα καταλήξουν σύντομα στον ανακυκλωτήρα της Ιστορίας ή σαν …λίπασμα στα αναγεννησιακά έργα του Μέλλοντος που θα ανακαλύψουν τις κλασικές αρμονίες και ξαναχτίσουν πάνω τους αθάνατα αριστουργήματα, όταν η καταστροφική μανία … του Σίβα θα έχει κοπάσει και το (αναπόφευκτο;) έργο της αποδόμησης του Δυτικού Πολιτισμού θα έχει ολοκληρωθεί. Πονώ και θλίβομαι για όλ’ αυτά. Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παρατηρώ ως επαρκής αναγνώστης-θεατής το ιστορικό γίγνεσθαι και να το καταγράφω για τους ερευνητές του Μέλλοντος, ως μάρτυρας στο Δικαστήριο του Αδέκαστου Χρόνου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.ticketservices.gr/event/pornografia-theatro-thiseion/?lang=el
η PRO4 παρουσιάζει
στο
θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
το έργο
«Πορνογραφία»
του Simon Stephens
σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου
από την Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ
πρώτη φορά στην Ελλάδα
για 9 παραστάσεις
πρεμιέρα:
Κυριακή 23 Απριλίου 2017, 21:30
Αν είχα τη δύναμη, θα έριχνα μια βόμβα σε όλα αυτά. Σε κάθε άλογο που βόσκει. Σε κάθε αλουμινένιο υπόστεγο. Σε κάθε δέντρο που έχει γείρει ο αέρας. Σε κάθε κεραία τηλεφωνίας. Σε κάθε νεκροταφείο. Να τα σβήσω όλα από το δέρμα του κόσμου .
Η Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ του Δημήτρη Μπίτου και της Ειρήνης Δράκου παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις 23 Απριλίου, την Πορνογραφία του Simon Stephens, στο θέατρο Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. Μια παράσταση, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του βραβευμένου συγγραφέα, για το τώρα και το πάντα που ταράσσει την ανθρωπότητα, την εξάπλωση της βίας, σε περιοχές όμως, που μέχρι χθες μας ήταν αδιανόητο να φανταστούμε. Έχει χαρακτηρισθεί ως ένα έργο για την αστική ζωή: για την πολυσυλλεκτική μητρόπολη που καταβροχθίζει τις ζωές μας. Προσθέτουμε με τη σειρά μας, ένα έργο για «το παγκόσμιο χωριό» ως φαντασιακή πραγματικότητα όπως επικοινωνούμε ιδιωτικά από τις οθόνες μας σήμερα, και του εαυτού μέσα σΆ αυτό. Ένα έργο για την απόσταση που χρειάζεται κανείς να διανύσει μεταξύ θεάματος κι αληθινής ζωής.
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα από τις 23 Απριλίου, γινόμαστε όλοι θεατές (?) και «μάρτυρες» μιας Ευρώπης κι ενός κόσμου που μας παρασύρει στη δίνη της αλλαγής του με αφορμή τις τρομακρατικές επιθέσεις στο (επίκαιρο και σήμερα) Λονδίνο του 2005. Το ίδιο το έργο γράφτηκε από τον Stephens στον απόηχο του τρομοκρατικού εκείνου χτυπήματος στη βρετανική πρωτεύουσα την 7η Ιουλίου, το οποίο συνέπεσε με την ανακοίνωση της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων (2012) και την παγκόσμια δράση – αντίδραση (Live 8) που έλαβε χώρα μέσω συναυλιών με αφορμή τη Σύνοδο των G8 (Group 8) για την αντιμετώπιση της φτώχειας.
Το Λονδίνο μεγαλώνει. Εντυπωσιακά. Παρά τη ροπή του στις βομβιστικές επιθέσεις.
Και τα χιλιάδες χρόνια φωτιάς. Είναι μια πόλη που φλέγεται διαρκώς.
Που είναι πάντα υπό καθεστώς επίθεσης.
Για την ΑΣΙΠΚΑ
Η Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ ιδρύθηκε το 2007 από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μπίτο και την ηθοποιό Ειρήνη Δράκου.
Από το 2007 η ΑΣΙΠΚΑ έχει πάνω από 13 παραστάσεις και performances στο ενεργητικό της, τις οποίες έχει παρουσιάσει τόσο σε θεατρικούς χώρους όσο και σε μη συμβατικούς (εγκαταλειμμένα κτίρια, δημόσιους χώρους, μνημεία) καθώς και τέσσερις κινηματογραφικές παραγωγές, τρεις ταινίες μικρού μήκους και μια ταινία μεγάλου μήκους. Η τελευταία, ο ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ (2013) συμμετείχε πρόσφατα σε διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Λέτσε της Ιταλίας, στην Κύπρο, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, στο Σύδνεϋ και τη Μελβούρνη της Αυστραλίας, στο Βισμπάντεν της Γερμανίας, σε Ελσίνκι, Μόσχα, Εδιμβούργο και Ινδία.
Ανάμεσα σε άλλα, η Ομάδα έχει προσκληθεί και συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (2012) με την παράσταση ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή (Μικρή Επίδαυρος), στο Εθνικό Θέατρο με το project ΣΤΟΕΣ (2011) και στα πλαίσια του IETM ATHENS με την παράσταση µΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑΆ στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο (2013).
ΑΣΙΠΚΑ / ASIPKA THEATER GROUP
EMAIL: asipkatheater@gmail.com
SITE: http://asipkatheater.wixsite.com/asipka-theater-group/home
FB: https://web.facebook.com/groups/asipkatheater/?fref=ts&_rdr
Να τα σβήσω όλα από το δέρμα του κόσμου. Να τα ξεριζώσω.
Ταυτότητα παράστασης:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπίτος
Μετάφραση: Χρήστος Νικολόπουλος
Δραματουργική Επεξεργασία : Ειρήνη Δράκου, Δημήτρης Μπίτος
Σκηνικά – Κοστούμια: Νόρα Δεληδήμου
Παίζουν:
Ειρήνη Δράκου, Δανάη Παπουτσή, Βασιλική Σουρρή, Αντώνης Τσίλλερ
Συμμετέχει: Θοδωρής Τσάτσος
Σχεδιασμός αφίσας: Νόρα Δεληδήμου
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 23 Απριλίου 2017 στις 21:30
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 21.30
(λόγω της αργίας της 1ης Μαΐου, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις 2 Μαΐου)
Τιμές εισιτηρίου:
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένο: 8€
Διάρκεια: 100 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων από Ticket Services:
Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (εντός Στοάς Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνικά: 210.7234567
Online: www.ticketservices.gr
και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
Προπώληση και κρατήσεις εισιτηρίων από το θέατρο «Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»:
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)
Τηλέφωνο ταμείου: 210-3255444
Πληροφορίες: Δευτέρα – Παρασκευή 10:00-17:00
Πώληση εισιτηρίων: μόνο τις ημέρες των παραστάσεων 17:00 – 21:15
Πρόσβαση:
«θησείον – ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)
Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος: Σταθμός Θησείο
Μετρό: Γραμμή 3, Μοναστηράκι
Διοργάνωση:
Σάρδης Εμμανουήλ
Οργάνωση και Παραγωγή Πολιτιστικών Εκδηλώσεων
Τουρναβίτου 7, Αθήνα | 210-3235351,
info@pro4.gr
www.pro4.gr
https://www.facebook.com/pro4.productions/
θησείον
ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
Τουρναβίτου 7, Θησείο
210 3255444
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κανονικό: 12€
μειωμένο: 8€ (φοιτητικό, ΑΜΕΑ, ανέργων, άνω των 65)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Πρεμιέρα: 23 Απριλίου 2017 στις 21:30
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 21.30
(λόγω της αργίας της 1ης Μαΐου, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις 2 Μαΐου)
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένο: 8€
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
Ticket Services
Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνική αγορά: 210 7234567
Online: http://www.ticketservices.gr
Και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
Οι τηλεφωνικές και οι online αγορές περιλαμβάνουν χρέωση υπηρεσίας 10% ανά εισιτήριο
(Κανονικό: 13,20€ | Μειωμένο: 8,80€)
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά και online παραλαμβάνονται στο ταμείο του θεάτρου με μια ταυτότητα ή με την πιστωτική κάρτα που χρησιμοποιήθηκε. Επίσης η παραλαβή μπορεί να γίνει και από το εκδοτήριο της Ticket Services στην Πανεπιστημίου 39
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΣΑΡΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – PRO4
Οργάνωση και παραγωγή
πολιτιστικών εκδηλώσεων
ΑΦΜ: 027280042 ΔΟΥ: ΣΤ’ ΑΘΗΝΩΝ
Εδρα: Τουρναβίτου 7, Αθήνα
Το καλό θέατρο συνώνυμο του Faust!!!
Χειρότερο «Δηλητήριο» από την μνησικακία-αλγολαγνεία δεν υπάρχει!!!
Το «Δηλητήριο» της Lot Vekemans σε μετάφραση Αργυρώς Πιπίνη, σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και με τους εκπληκτικής ευστοχίας και σκηνικής ευγλωττίας ηθοποιούς Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Εύρη Σωφρονιάδου και Σπύρο Βάρελη, στο ατμοσφαιρικό θεατράκι Faust που τείνει να γίνει σύγχρονος ναός-κιβωτός διάσωσης της θεατρικής τέχνης που απειλείται από τα βερμπαλιστικά κι άλλοτε μουγκά φληναφήματα της Μετά το Μεταμοντέρνο εποχής μιας πολιτισμικής Κρίσης που όμοιά της δεν ζήσαμε τους τελευταίους αιώνες!!!
Κριτική, σκέψεις, σχόλια, ξόρκια και φυλαχτά από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Δέχτηκα ως σταγόνες στους κουρασμένους οφθαλμούς μου, ως νάμα ψυχής, ως ίαμα ψυχοσωματικό αυτήν την από σκηνής Διδασκαλία και συμπαιγνία συγγραφέως-μεταφράστριας-σκηνοθέτιδος και ηθοποιών προκειμένου να βιωθεί χωρίς υφολογικές ακροβασίες και δήθεν μεταμοντερνιστικά τεχνικά προσκόμματα η αρχετυπική λειτουργικότητα της Τέχνης του Διονύσου: να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα σημεία και τέρατα της Πανανθρώπινης Ψυχής και να βγαίνεις ως θεατής (ο κάθε ένας χωριστά κι όλοι μαζί) νικητής, υπερβαίνοντας το φάσμα του Φόβου και του Θανάτου (συνώνυμες υπαρξιακές πηγές Αγωνίας) με μόνο αντίδοτο, ξόρκι και φυλαχτό τη Φιλότητα (για να μην πούμε τη βαρύγδουπη, πολυχρησιμοποιημένη και φθαρμένη λέξη Αγάπη). Όμως η Φιλότητα απαιτεί τόννους και τόνους ενσυναισθήσεως (empathy), μας ξεβολεύει γιατί πρέπει να αφήσουμε την αυτιστική αυτοαναφορικότητά μας, τον ναρκισσιστικό μονόλογό μας, το νευρωτικό μας παραλήρημα και να στήσουμε ευήκοον ους στον άλλον, στον συνάνθρωπο, στον ακάματο ακροατή μας. Και ναι μεν ο πόνος είναι συνώνυμο του βίου κι η χαρμολύπη μέρος του παιχνιδιού, όμως η αλγολαγνεία που προϋποθέτει τη μνησικακία δεν είναι… Κι αυτό είναι το θέμα αυτού του ιδιοφυώς δομημένου θεατρικού έργου δια χειρός Lot Vekemans που είτε χρησιμοποιεί είτε όχι αυτοβιογραφικά στοιχεία (αυτό δεν μας ενδιαφέρει: το έργο μετράει, το αποτέλεσμα, το «δια ταύτα» και πώς φτάνουμε μέχρις εκεί)…
Μία γυναίκα που χάνει τον μοναχογιό της σε αυτοκινητιστικό μπροστά στα μάτια της καταστρέφει το γάμο της και τρέπει τον άντρα της σε φυγή, γιατί αποφασίζει (συνειδητά ή υπό-συνείδητα, δεν έχει δα και τόσο μεγάλη σημασία) να αφοσιωθεί από τούδε και εις το εξής στο δράμα της αναπαράγοντάς το. Περνούν δέκα χρόνια αφόρητης εγωτικής μοναξιάς και δυστυχίας κι αποφασίζει να εμπλέξει, να δηλητηριάσει, να εκδικηθεί τον άντρα της για τη φαινομενική αδιαφορία του. Επιμένει να του μεταδώσει τη θανατηφόρα τοξίνη της Οργής που της τρώει τα σωθικά. Όμως το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Σώζονται κι οι δύο. Πώς; Μα με την Αλήθεια (την εξομολογούμενη Αλήθεια) και την Αγάπη… Τόσο απλά, αλλά καθόλου εύκολα αφού οι δραματικές κορυφώσεις δείχνουν τόσο δραματουργική όσο και μεταφραστική-σκηνοθετική-υποκριτική μαεστρία!!!
Σπανίως θεωρώ τα θεάματα που παρακολουθώ εκών-άκων τέλεια, αφού το τέλειο είναι ο Θάνατος κι ακόμα και το σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε είναι θαρρώ «έργο εν εξελίξει». Όμως αυτή η παράσταση είχε το ελαφρύ στίγμα της τελειομανίας όλων των εμπλεκομένων και την ευτυχή κατάληξη μιας συνεργασίας ίσοις όροις όπου ο καθένας επιχειρεί να ανταγωνιστεί μόνον τον εαυτόν του και να υπερβεί τα όρια που εκείνος θέτει!!!
Ο βωβός ρόλος του «νεκροθάφτη-Χρόνου» από την αλησμόνητη φιγούρα του λαλίστατου Σπύρου Βάρελη θα μου μείνει αξέχαστα ανατριχιαστικός. Ο δραπέτης σύζυγος μέσα από το σώμα και τη φωνή του Λάζαρου Γεωργακόπουλου απόλυτα αληθοφανής, πειστικός και με πολυπρισματική εσωτερικότητα. Έτσι είναι οι πραγματικοί άνθρωποι και η Ζωή: μακριά από τη σχηματικότητα και τα αδρά περιγράμματα, διαρρέουν και συμφύρονται, ανταλλάσουν υγρά και αέρια, και συναισθήματα και νοήματα κι οδύνες και ηδονές κι αδιέξοδα και διεξόδους με τους άλλους!!! Δεν γίνεται αλλιώς. Και ειδικά στο θέατρο…
Όμως θα σταθώ στην ηθοποιό Εύρη Σωφρονιάδου. Η απόλυτη, αρχετυπική, παντοδύναμη και φαινομενικώς αδύναμη, η αυτάρκης, η ακαταμάχητη ΓΥΝΑΙΚΑ σε όλο της το μεσογειακό μεγαλείο! Σε αυτό το σημείο έδινε στο βορειοευρωπαϊκό «σκοτεινό» κι ερεβώδες κείμενα μιαν άλλη, υγιέστερη διάσταση και γείωση. Μου θύμισε την Τζέσσικα Λανγκ ως Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος» σε σκηνοθεσία Peter Hall στο West-End του Λονδίνου: μια στιβαρή αγρότισσα που υποδύεται την λεπτεπίλεπτη καλομαθημένη αστή που δεν ξέρει τι είναι μόχθος. Αυτή όμως η αντίθεση τόνιζε τον πασίγνωστο ρόλο από μία άλλη απρόσμενη οπτική γωνία.
Φυσικά, η Ρούλα Πατεράκη είναι μεγάλη δασκάλα, ειδικά όταν καταπιάνεται με γερά δομημένα κείμενα που δίνουν αέρα και στάδιο στους ηθοποιούς για να μεγαλουργήσουν, όπως εδώ. Όταν όμως παγιδεύεται στις σύγχρονες αγγλοσαξωνικές θεωρίες για το υποτιθέμενο μέλλον του θεάτρου, τότε … ε, τότε χάνει συνήθως και τα αυγά και τα πασχάλια! Αυτή όμως η ακραία της αιώρηση από την επιτυχία στην αστοχία την καθιστά εξόχως ενδιαφέρουσα και προκλητική ως καλλιτέχνιδα. Λειτουργεί κάπως σαν Performer, δεν είναι αναμενόμενη, δεν έχει τυποποιηθεί, δεν έχει κάποια αναγνωρίσιμη μανιέρα, εκτός ίσως από την ελαφρώς ιδιότυπη προφορά της (ως ηθοποιός), αλλά σαν δασκάλα ηθοποιών είναι ανυπέρβλητη, η τελευταία ίσως που έχουμε…
Η Αργυρώ Πιπίνη ανέδειξε το κείμενο δίνοντάς μιαν ελληνορωμαϊκή οστέινη πλαστικότητα, φλερτάροντας με το κλασικό χωρίς να αγνοεί και τους νεωτερισμούς. Μπράβο της!
Γενικά, μια παράσταση που θα ήθελα να δω και να ξαναδώ πολλές φορές. ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΗ ΣΩΦΡΟΝΙΑΔΟΥ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ!!! Ακούτε κυρίες και κύριοι Κριτικοί; Ελπίζω ναι…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Έργο:
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
Συγγραφέας:
Lot Vekemans
Ηθοποιοί:
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Εύρη Σωφρονιάδου
Σπύρος Βάρελης
Σκηνοθεσία:
Ρούλα Πατεράκη
Παραστάσεις:
Από 21 Απριλίου 2017
Έως 28 Μαΐου 2017
Παρασκευή 21.00
Σάββατο 21.00
Κυριακή 20.30
Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό: 12€
Φοιτητικό: 10€
Ανέργων, ατέλειες: 5 ευρώ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ της Lot Vekemans
ΑΠΟ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ έως 28 ΜΑΪΟΥ
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 21:00 ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 20:30
Γραμμένο το 2009, το «Δηλητήριο» ( Gif ) έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου ολλανδικού θεατρικού έργου που ανέβηκε την περίοδο 2009-2010. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, έχει κάνει μεγάλη επιτυχία στη Γερμανία και την Αυστρία, ενώ παράλληλα έλαβε διεθνή αναγνώριση.
Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, σε μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη και σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, από τις 21 Απριλίου έως τις 28 Μαΐου, στο θέατρο FAUST.
Η δραματική διένεξη μίας γυναίκας κι ενός άντρα, που τους χτύπησε ο θάνατος.
Ένα επαρχιακό, ολλανδικό νεκροταφείο σε πλήρη εγκατάλειψη. Μία αίθουσα δεξιώσεων, μουσείο μνήμης για εκείνους, που θρήνησαν νεκρούς.
Όλα ξεκίνησαν από το γράμμα που έστειλε Εκείνη σ’ Εκείνον. Τον καλεί να παραστεί, μετά από 10 χρόνια απουσίας, στην ανακομιδή αγαπημένου προσώπου.
Σ’ αυτή την παρατημένη αίθουσα, όπου τρύπωσαν τα βρύα και τα χώματα, οι δύο πρώην σύντροφοι, θα αναμοχλεύσουν τα παλιά τους πάθη και μέσα από τη μνήμη θα επιστρέψουν στον καταλυτικό τους πόνο, που κάποτε τους χώρισε και που τώρα τους καλεί σε μια καινούρια αναμέτρηση.
Τιμές εισιτηρίων:
12 ευρώ – κανονικό,
10 ευρώ – φοιτητικό,
5 ευρώ – ανέργων, ατέλειες
