Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

«Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, σαν σύγχρονη παραβολή, επίκαιρη όσο ποτέ!!!

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 15:05 in Διάφορα, Θέατρο, Λογοτεχνία | 1 comment

«Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον, σαν σύγχρονη παραβολή, επίκαιρη όσο ποτέ!!!

Από το 2ο ΓΕΛ Αιγάλεω και τη θεατρική ομάδα 2017 «κόκκινα μπαλόνια».

 

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΟΣ, ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΟΣ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΤΙΚΟΣ, όχι σαν τα φληναφήματα που βλέπουμε στις «επίσημες» τουριστικές εκδηλώσεις τις επικεντρωμένες στο μεταμοντέρνο σελοφάν ανυπάρκτου περιεχομένου. Ε, ρε πού είσαι «Μισάνθρωπε» του Μολιέρου να τους ρίξεις μερικές στιχομυθίες να τους κάνεις ρεζίλι στην Αιωνιότητα!!!

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…

Απόλαυσα όσο τίποτα άλλο το απολύτως επίκαιρο και με επιθεωρησιακά στοιχεία εκπαιδευτικό ψυχόδραμα, πολιτικοκοινωνική σάτιρα, φιλοσοφική παραβολή παραμυθικής απλότητος κι ευστοχίας θέαμα που μας προσέφερε χθες στο «Θέατρο Αλέξης Μινωτής» το 3ο ΓΕΛ Αιγάλεω και η θεατρική του ομάδα 2017 με τον άκρως αισιόδοξο τίτλο «κόκκινα μπαλόνια». Επιτέλους, βγήκαμε από το τέλμα της φιλαυτίας, της περιαυτολογίας, του εγωκεντρισμού, του αυτισμού, της «ιδιωτείας» (έτσι λεγόταν στα αρχαία ελληνικά η «ηλιθιότητα»).

«Οι Ηλίθιοι» του Νηλ Σάιμον λειτουργούν σαν σύγχρονη παραβολή, επίκαιρη όσο ποτέ!!! Βλέπετε πως το ουσιαστικό, βιωμένο ΚΕΙΜΕΝΟ από χαρισματικούς συγγραφείς που ερευνούν την εποχή τους και μελετούν την ανθρώπινη Φύση, είναι εκείνο που μένει μέσα στους αιώνες και υποσκελίζει πρόσκαιρες μόδες και ανόητους –ισμούς!

Πήξαμε πια στη μπουρδολογία των τα «φαιά φορούντων» της επίσημης θεατρικής κριτικής και θεατρολογίας, που πρέπει να έχουν πολύ έντονο πρόβλημα με τα …συκώτια τους τα χαλασμένα και να μην αντέχουν ούτε το πεπτικό τους σύστημα, αλλιώς δεν εξηγείται τόση ξινίλα, δοκησισοφία, διαγκωνισμός κι εξόντωση-περιθωριοποίηση όλων των διαφωνούντων. Συνέλθετε κυρίες και κύριοι βαρύγδουποι σοβαροφανείς που είστε κωμικά πρόσωπα χωρίς να το έχετε καταλάβει ενός έργου που γράφεται εις βάρος σας αλλά και στις πλάτες του φορολογούμενου λαού. Δεν είμαστε όλοι ηλίθιοι και δεν τρώμε κουτόχορτο. Μην μας υποτιμάτε! Για ελάτε να παρακολουθήσετε αυτή την μαθητική παράσταση με τους «νούτικους» ηθοποιούς κι αυτοσχεδιάζουν χωρίς να νοιάζονται αν εκτίθενται αφού ξέρουν να χτίζουν γύρω τους ένα τείχος θετικής ενέργειας και να μεταλαμπαδεύουν χαρά της ζωής, αισιοδοξία, δημιουργικότητα και ΦΩΣ για το μέλλον.

Τα συγχαρητήρια ανήκουν πρωτίστως στην κυρία Λιάλιαρη Γεωργία, που με την καθοριστική συμβολή της Διευθύντριας του Σχολείου κυρίας Κωνσταντίνας Ρήγου έδωσε μια ακόμα αυτοθυσιαστική, ηρωική, εμβριθή, ψυχαγωγική και διδακτική θεατρική ευωχία για μικρούς και μεγάλους!!!

Όλοι οι συντελεστές ήταν καταπληκτικοί! Δακτυλογραφώ μετά χαράς (θα προσέξω να μην κάνω κάποιο λάθος γιατί θα ήταν άδικο για τα παιδιά):

Η ομάδα:

Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):

ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ, ΤΑΣΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΧΑΡΑ ΤΑΜΠΑΚΟΥΛΑΚΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΒΑΛΑΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΣΤΕΛΛΑ ΦΡΑΓΚΟΥ, ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΦΑΚΙΟΛΑ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ΣΙΛΙΑ ΜΗΤΣΗ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΛΙΚΙΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΑ ΛΙΑΛΙΑΡΗ, ΕΙΡΗΝΗ ΠΟΛΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, ΔΑΝΑΗ ΓΑΛΗ.

Σκηνοθεσία:

ΛΙΑΛΙΑΡΗ ΓΕΩΡΓΙΑ

Μετάφραση: ΕΡΡΙΚΟΣ ΜΠΕΛΙΕΣ

Φωτογράφηση αφίσας, back stage:

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΦΛΙΩΤΗΣ, ΚΥΡΙΑΚΗ ΛΕΩΝΙΔΟΥ

Ψιμυθιολόγοι: (άψογοι!!! Και τι λέξη!!! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ – ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ):

ΕΛΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΑΔΟΥ, ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΣΤΟΡΑΚΟΥ, ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΡΗΓΑΤΟΥ

Φροντιστές:

ΧΑΡΑ ΠΟΛΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΝΟΓΛΟΥ

Κατασκευή σκηνικών:

ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΛΑΣ, ΓΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.

Εύγε τους!!! Ήταν όλοι υπέροχοι!!! Ελλάδα αντέχεις να ξεπεράσεις και αυτές τις δυσκολίες, να γίνεις δυνατότερη, ανταγωνιστικότερη, νησίδα Ειρήνης και Πολιτισμού στο πέλαγος του Κόσμου. Συγκινούμαι και σταματώ για να μην εκτραπώ. Θα πρέπει όμως πριν να σημειώσω και να εξάρω μία ατομική επίδοση: ο ΤΑΣΟΣ ΣΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ είναι ένας εκκολαπτόμενος μεγάλος ηθοποιός. Ακόμα κι αν δεν ακολουθήσει αυτή την ακανθώδη καριέρα θα κερδίσει όμως η κοινωνία ένα υγιές παραγωγική κύτταρο με ορθή κρίση κι ΕΥΓΕΝΕΙΑ. Βασικό προσόν, σπάνιο, θησαυρός απότοκος τής οικογένειας που μεγαλώνουμε και των καταβολών που κουβαλάει η ψυχή μας από μακριά…

Μετά Λόγου γνώσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Ιστορίες για αποφασισμένους, μαχητικούς εραστές της Ελευθερίας, με Αγάπη και Καλοσύνη παρά το ερεβώδες υπόστρωμά τους.

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:47 in Λογοτεχνία | 0 comments

Ιστορίες για αποφασισμένους, μαχητικούς εραστές της Ελευθερίας, με Αγάπη και Καλοσύνη παρά το ερεβώδες υπόστρωμά τους.

Φώτης Θαλασσινός, «Θα μπεις σ’ έναν κόσμο», ιστορίες, Εκδόσεις Οδός Πανός, σ. 180.

 

Από τον ποιητή και κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

Ο ποιητικός «μαγικός ρεαλισμός» είναι πολύ φτωχός όρος για να περιγράψει το μεγαλείο τού αναγεννημένου στην Αγάπη δια Ελευθερίαν σαλού και δια Λογοτεχνίαν γνωστικού Φώτη Θαλασσινού. Στα οκτώ προηγούμενα βιβλία του πάλεψε με το Φως και το Σκοτάδι σε έναν αρχετυπικό μανιχαϊστικό συμπαντικό πόλεμο, που παραπέμπει στο «Έπος του Γκιλγαμές» και στην «Μαχαμπαράτα». Χριστιανοκεντρικός αλλά όχι κι ελληνοκεντρικός απαραίτητα κατέφυγε στη σκληρή γλώσσα των αριστοφανικών βωμολοχιών για αυστηρά δραματικούς λόγους και στα πλαίσια μίας σκηνικής οικονομίας, όπου η αφηγηματικότητα έγινε αυτοσκοπός και η αισθητική ηδονή παρενέργεια. Είναι σπουδαίος μεταφυσικός συγγραφέας. Αν ζούσε στη Λατινική Αμερική κι έγραφε στα ισπανικά ή στα βραζιλιάνικα, στα μεξικάνικα έστω (ακόμα καλύτερα) θα ήταν διάσημος παγκοσμίως και πολυθρύλητος για τα λογοτεχνικά του επιτεύγματα. Στην βαλκανική Ελλαδίτσα με την ωραιότερη γλώσσα που απαριθμεί πολλούς αιώνες συνεχούς αναμοχλεύσεως παθών και πόθων, χωρίς να είναι αδιόρατος κι ανεπίτρεπτος, ο καλός μας συγγραφέας είναι ακόμα παραγκωνισμένος και μάλλον «περιθωριακός». Παρά τις εναγώνιες του χαρισματικού εκδότη κι εξαίρετου ποιητή Γιώργου Χρονά και τις ασίγαστες γενναιοδωρίες φίλων όπως η Ζυράννα Ζατέλη, ο Φώτης Θαλασσινός θέλει βάθος χρόνου για να μελετηθεί και να αναπτύξει τη βεντάλια των δυνατοτήτων του. Αριστοτελικά διονυσιακός και μεταφυσικώς απολλώνιος περνάει μέσα από το αιρετικό στην Τέχνη για να επικυρώσει τον κανόνα του χρυσού αριθμού «φ», ακροτελεύτιου μέτρου και σταθμού της Ουράνιας Αρμονίας. Προς έναν Πυθαγόρειο κόσμο αποτελεσμάτων κινείται η δονούμενη ψυχή του διψασμένου για Αλήθεια Φώτη Θαλασσινού. Κατακεραυνώνει το άθλιο, το πρόστυχο και το φτηνό, αγκαλιάζει το διαπομπευμένο κι εκπορνευμένο με την αγιότητα ενός μάρτυρα Ζενέ κι ενός αυτοδύτη που δεν καταδέχεται να γίνει και αυτόχειρας. Οι ήρωές του σε αυτό το ένατο βιβλίο κολυμπούν στα βαθιά νερά της κατάθλιψης, αλλά είτε αναδύονται χάρη σε ένα θαύμα είτε αφήνονται να καταληφθούν από μανιακά πνεύματα και να βιώσουν στο έπακρο τις παραισθήσεις τους. Όμως είναι τόσο μαγικό το σύμπαν που βουλιάζουν, που μοιάζουν με τον Οδυσσέα χωρίς τις ωτοασπίδες και τα σχοινιά που τον δέρνουν στο κατάρτι, αλλά βουτάει στα μαύρα νερά και κολυμπάει ακολουθώντας τις πλανεύτρες Σειρήνες που θέλουν ίσως μόνον τον χαμό του, ή απλώς να παίξουν μαζί του. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι για την Αγιότητα εκτός από τον ασκητικό μοναχισμό. Ο Φώτης Θαλασσινός διαλέγει τον δύσβατο δρόμο της «αιρετικής» λογοτεχνίας που επιβεβαιώνει απλώς τον κανόνα της «χρυσής τομής» και διατρανώνει την ουράνια αρμονία των σφαιρών, που μόνον οι σαλοί, οι ποιητές κι οι ερωτευμένοι αντιλαμβάνονται… Ειδικά όταν παλινδρομούν λοξοειδώς ανάμεσα στα τρία φώτα τού Σείριου άλφα και βήτα και γάμμα…

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Τειρεσίας Λυγερός: ένα νέο αστέρι στον χώρο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας ανατέλλει…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:04 in Λογοτεχνία | 0 comments

Τειρεσίας Λυγερός: ένα νέο αστέρι στον χώρο της Αστυνομικής Λογοτεχνίας ανατέλλει…

Τειρεσίας Λυγερός, «Η Μαύρη Κάντιλακ», εκδόσεις Ηριδανός, σ. 142.

Από τον κριτικό Λογοτεχνίας Κωνσταντίνο Μπούρα

Η πολύ νέα γενιά συγγραφέων, ανήσυχη και δημιουργικά κριτική (εποικοδομητική κι όχι απαραίτητα επικριτική-αποδομητική, όπως η αμέσως προηγούμενη) εμφανίστηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο Διαδίκτυο γενικότερα, απαλλαγμένη για πρώτη φορά από μεσάζοντες και προαγωγούς, από μεγάλα και μικρομεσαία συμφέροντα κι αρθρώνει επιτέλους τον δικό της λόγο, ευθυτενής κάτω από τα άστρα κι εμφορούμενη από τον Ήλιο της Αλήθειας τον πάλλαμπρον. Όχι, δεν πρόκειται για ένα κοινό αστυνομικό μυθιστόρημα από αυτά που διαβάζονται κατά χιλιάδες (σε παραλίες και μέσα μαζικής μεταφοράς), όχι δεν είναι από αυτά που ψάχνεις να βρεις τον δολοφόνο έξω μας, αλλά ένα βαθύ κοινωνιολογικό διαλογικό δοκίμιο με μεγάλες ή σύντομες αφηγηματικές παρεκβάσεις όπου επιχειρείται η συλλογική ανάλυση και η απόκτηση αυτογνωσίας – ο μόνος τρόπος για να μην ξαναδούμε την Ιστορία να επαναλαμβάνεται, κάθε φορά εκπίπτουσα από το δράμα στην φαρσοκωμωδία…

Ο Τειρεσίας Λυγερός, Έλλην της Ανατολικής Μεσογείου, ανήσυχος και διορατικός, συγγράφει το νεοελληνικό «Γεράκι της Μάλτας» παρωδώντας τα στερεότυπα του είδους χωρίς όμως και να ξεφεύγει από τη «νουάρ» αισθητική του. Στέκεται απέναντι, αποστασιοποιημένος από προκαταλήψεις, δεισιδαιμονίες κι αδόκιμες (ή δόκιμες) γενικεύσεις, ανατέμνει με μεγάλη μαεστρία (και θα έλεγα ανώδυνα, αν και χωρίς αναισθητικό) τον σάπιο ιστό μιας κοινωνίας που πέρασε από χούντες και μεταπολιτεύσεις με μόνη σταθερά το ρουσφέτι, τη διαφθορά, την αναξιοκρατία, την εξωθεσμική παρακρατική μηχανή του υπόκοσμου, που καλά κρατεί στηρίζοντας, ανεβάζοντας και ρίχνοντας κυβερνήσεις. Κανείς δεν τα έχει πει τόσο ωμά και τόσο απλά μετά το «Τρίτο Στεφάνι» του Ταχτσή.

Και φυσικά δεν απουσιάζει η ποίηση από αυτό το πόνημα. Αλλιώς δεν θα με ενδιέφερε. Είναι αποκρυσταλλωμένη σε μικρά διαμάντια κάτω από τον όγκο του πάγου που πλάκωσε τις εύθρυπτες ζωές μας και τις μάρανε με μια διαρκή κατάθλιψη που μόνον αυτός ο καυτερός κι ανελέητος ήλιος μπορεί να διαπεράσει. Ο Έρωτας παίζει σημαντικό ρόλο σε αυτό το βιβλίο. Είναι σαν τη φωτιά, που πρώτα καίει τις ανώριμες ψυχές και τις επιπόλαιες πεταλούδες που πέφτουν χωρίς σκάφανδρο στα βαθιά νερά του. Καίει όμως και τους έμπειρους, τους «ψημένους» στη ζωή, εκείνους που ζητούν την Αγάπη και δεν διστάζουν να την «αγοράσουν», οι ταλαίπωροι! Όμως τα ανθρώπινα αισθήματα είναι εκρηκτικό ηφαίστειο κάτω από μια κρούστα ξηράς, καλομπογιατισμένης κι αλίμονον όταν βρεθείς κοντά στην έκρηξή του. Τότε αναλαμβάνει ο άλλος τρίδυμος αδελφός του Ύπνου και του Έρωτα, ο Θάνατος… Και τότε τα πράγματα δεν είναι πλέον απλώς τραγικωμικά αλλά αγγίζουν το άδηλο εκείνο σημείο όπου η ύπαρξη ενώνεται με το μυστήριο του Μηδενός, εκείνου που γεννάει το Ένα.

            Τριτοπρόσωπη αφήγηση, εστιασμένη στην υποκειμενική συνείδηση τού αστυνόμου, που ναι μεν δεν θα τον έλεγες «σαΐνι», αλλά είναι ηθικός κι ανθρώπινος, παραδέχεται τα λάθη του και δεν αποφεύγει την αυτοκριτική, με τις Τύψεις-Ερινύες να τον κυνηγούν αδέσποτες σκύλες, λυσσασμένες που προτιμούν το καυτό αίμα. Κάτι νέο γεννιέται μέσα από την Κρίση. Η νέα γενιά λογοτεχνών είναι και μορφωμένη και διορατική και διαδραστική και οξύνους. Οι αγράμματοι ανερμάτιστοι εγωκεντρισμοί τού παρελθόντος, παραδόπιστες γενιές και σαθρές συνειδήσεις μπήκαν θαρρώ για πάντα στον κάδο με τα άπλυτα, τα λερωμένα τής Ιστορίας. Ευτυχώς! Καιρός ήταν.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Αλίκη Καγιαλόγλου… θεά (από το θεώμαι).

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:11 in Λογοτεχνία, Μουσική | 0 comments

Αλίκη Καγιαλόγλου… θεά (από το θεώμαι).

Γιατί μερικοί φίλοι υπάρχουν σιωπηλοί κάτω από τα άστρα μακριά από τη δυσοσμία… των ημερών και όχι μόνο…

 

Πολικός αστέρας – Σιωπή

 

Στην Αλίκη Καγιαλόγλου

 

Στον άλφα τής Μικράς Άρκτου

Ζήτησε να απορροφηθείς

Εν σιωπή

Γιατί σού έπεφτε αδιόρατος

Κι ασταθής

Ο Νότιος Πολικός Αστέρας.

Πώς να αφεθείς στην παλλόμενη

Μεταβλητότητά του

Όταν απομακρύνεται από το

Ηλιακό μας σύστημα

Με ταχύτητα ένδεκα κόμμα εννέα

Χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο;

Φευγάτους φυγάδες και φυγόδικους

Φυγοέρωτες

Φιγαλείς και Φιάλους

Συναντήσαμε πολλούς

Αμφιταλαντευόμενους

Ανάμεσα στο είναι και στο μη

Είναι,

Ανάμεσα στο φαίνεσθαι

Και στο αρνούμαι να υπάρξω

Εν σιωπή

Κάτω από τ’ άστρα

Αναζητώντας τον δρόμο

Εκείνον που μας οδηγεί

Στη λύτρωση

Δια τής μουσικής κλίμακος

Σε έναν κόσμο Αρμονίας,

Θαυμάτων.

Κι ας στριγγλίζουν οι τουριστικές

Ντίβες από το ξεδοντιασμένο

Ωδείο Ηρώδου τού Αττικού

Κάτω από την πάντα λαμπρή

(παρά τους ξερριζωμένους φρονιμίτες)

Ακρόπολη…

 

Στην ταράτσα του κτηρίου επί της οδού Διονυσίου Αρεοπαγίτου 37, 26/6/2017.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Write 4/9 Luglio 2017

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 00:11 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

Write 4/9 Luglio 2017

έξω πάμε καλά. στην Ελλάδα επιπλέουν… άλλα εδώδιμα, αποικιακά, ληγμένα εισαγόμενα είδη. την άλλη εβδομάδα στη Σικελία με καταξιωμένους δραματουργούς απ’ όλον τον κόσμο. ουδείς προφήτης στον τόπο του… αχ Ελλαδίτσα μας που κάποτε ήσουνα και “Μεγάλη…”

 

Murmel Murmel – Μουρμουρητό / Ντίτερ Ροτ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 13:49 in Διάφορα, Εικαστικά, Θέατρο | 0 comments

Murmel Murmel – Μουρμουρητό / Ντίτερ Ροτ

Χέρμπερτ Φριτς – Φόλκσμπύνε

 

Ή αλλιώς ένας σύγχρονος σχολιασμός πάνω στο σαιξπηρικό “words, words, words!!!” από τον μηδενιστή (;) υπαρξιακώς πάσχοντα αλλά πάντα κλασικό Άμλετ.

Από τον θεατρολόγο, ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 Αριστουργηματική παρωδία των προγλωσσικών κωδίκων όπως αναπτύχθηκαν από την αρχαία κωμωδία έως και τον βουβό κινηματογράφο. Επαναλαμβάνοντας μία και μόνη λέξη σε διάφορους τόνους, οι καλοί και άξιοι ηθοποιοί συνέχισαν επάξια την μακραίωνη παράδοση των μίμων και παντόμιμων, διασκέδασαν τον εμβρόντητο (στην αρχή) θεατή, κινήθηκαν μέσα σε έναν ρευστό, δυναμικό εικαστικό διάκοσμο, που θα μπορούσε να εκτεθεί ως αυτόνομο έργο Τέχνης, έμοιαζαν σα να αυτοσχεδιάζουν ενώ υπάκουαν πειθήνια σε μια απόλυτα ενορχηστρωμένη αρμονική χορογραφημένη κινησιολογία (αυτή είναι και η βασική διαφορά τους από ανάλογα νεοελληνικά σχήματα – μία άλλη βασική διαφορά είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ, η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ, η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΑΓΩΓΗ και τέλος Η ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΗΘΙΚΗ – μάλιστα). Παρ’ όλο που ερωτοτρόπησαν συχνά με το κιτς δεν έπεσαν ποτέ στην παγίδα του κακόγουστου, όσο κι αν θεματολογικώς κινήθηκαν κάπου μεταξύ …Μπένυ Χιλ και Μάρκου Σεφερλή (του σύγχρονου… Αριστοφάνη όπως σχεδόν τον ανεκήρυξε επισταμένως σύγχρονος επίσημος νεοέλλην πρωτοκλασάτος κριτικός). Όμως οι υπέροχοι αυτοί καλλιτέχνες τής Volksbühne έδωσαν τα ρέστα τους και μας μάγεψαν ως εκ του αντιθέτου, χωρίς να χάνουν ούτε στιγμή τη μπάλα μήτε τη σκηνική λαμπαδηδοδρομία της μεταλαμπαδεύσεως μίας και μόνης λέξεως. Άξιος ο μισθός τους. Όσο κι αν πολλοί εξοργίστηκαν από την επαναλαμβανόμενη ρουτίνα «ατονίας», εγώ δεν την βρήκα καθόλου μονότονη. Αντιθέτως, μου φάνηκε πολυφωνική και πολυτονική.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info:

http://greekfestival.gr/gr/press/view/xermpert-frits-%7C-murmel-murmel-mourmourito-tou-ntiter-rot

Χέρμπερτ Φριτς | Murmel Murmel / Μουρμουρητό, του Ντίτερ Ροτ

Ένα σχέδιο που κυοφορούνταν εδώ και καιρό στο μυαλό του Γερμανού σκηνοθέτη Herbert Fritsch (Χέρμπερτ Φριτς) ζωντανεύει. Πρόκειται για τη νουβέλα του Dieter Roth (Ντίτερ Ροτ) Μουρμουρητό, που κυκλοφόρησε το 1974 με αυτοέκδοση. Στις 178 σελίδες του βιβλίου, ενός λεπτού τόμου σχήματος octavo, επαναλαμβάνεται μία μόνο λέξη: «Murmel». Στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Ροτ έδωσε την άδεια στον Φριτς να διασκευάσει το έργο του για το θέατρο. Το 2012 ο Φριτς εκπλήρωσε την υπόσχεσή του για πρώτη φορά. Από τους σημαντικότερους ηθοποιούς που συνδέθηκε με τη Φόλκσμπύνε, τα τελευταία χρόνια ο Φριτς έχει καθιερωθεί ως σκηνοθέτης με τις βραβευμένες μαύρες κωμωδίες του. Στην ξεκαρδιστική, θεοπάλαβη παράστασή του, δεκατέσσερις ηθοποιοί μουρμουρίζουν αδιαλείπτως τη μοναδική λέξη του βιβλίου και μεταμορφώνουν το κείμενο σε μια υπνωτιστική, ψυχεδελική εμπειρία που δικαιώνει τον εκλιπόντα πλέον Ροτ, πληθωρικό, πειραματικό καλλιτέχνη που το έργο του διακρίνεται για τη δεξιοτεχνία, την άγρια ενέργεια και τη σκοτεινή του αίσθηση.

Μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρμουρμουρμουρμουρ
μουρμουρμουρ…

 

 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ μέγιστος δραματικός ποιητής της εικόνας και του Λόγου, ποιών και διδάσκων ήθος

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:52 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία | 0 comments

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ μέγιστος δραματικός ποιητής της εικόνας και του Λόγου, ποιών και διδάσκων ήθος

Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη από τον επάξια βραβευμένο και δικαίως τιμημένο Θανάση Βαλτινό στη Θεατρική Σκηνή

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Με την λογική τής ατάκας, γραμμένο σαν σενάριο αυτοσχεδιαστικής φόρμας (μέσα στη μεγάλη μεσογειακή παράδοση της commedia dell’arte όπως αποτυπώθηκε στον «Θίασο» του Θόδωρου Αγγελόπουλου), το αριστουργηματικό αφήγημα (που ως νουβέλα κατατάχτηκε, αλλά παραμένει υπεράνω λογοτεχνικών ειδών, διακρίσεων, διαχωρισμών κι οριοθετήσεων παντός είδους) «Το συναξάρι του Ανδρέα Κορδοπάτη» υπό Θανάση Βαλτινού παραμένει ένα αξεπέραστο ορόσομο της νεοελληνικής μας Λογοτεχνίας. Η δραματική ενάργειά του καταδείχθηκε περίτρανα όταν ανέβηκε το «πρώτο βιβλίο – Αμερική» στη Θεατρική Σκηνή της Οδού Νάξου ως μονόλογος από τον Θόδωρο Αντωνίου και καθήλωσε τους εκλεκτικούς επαρκείς θεατές που πιστεύουν ακόμα ότι «εν αρχή ην ο λόγος και ο λόγος ην προς το θεατή κι ο θεατής είναι ο μόνος κριτής». Εκπληκτική παράσταση σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα και με σκηνικά-κοστούμια δι’ αισθητικής Ν. Κασαπάκη. Η απουσία κοσμητικών επιθέτων και μη πεποικιλμένος λόγος βοήθησαν τον έξοχο ηθοποιό να αποδώσει τον βαθύτερο ψυχισμό και τα υπαρξιακά αδιέξοδα (που δεν ταυτίζονταν με την υλιστική άποψη περί οικονομικού «προβλήματος» ενός μετανάστη από τη Μαντίνεια που βλέπει να ορθώνεται μπροστά του η Αμερική στην αυγή του εικοστού αιώνα (1903). Ήδη το επώνυμό του «Κορδοπάτης» (δεν επιλέχθηκε τυχαία από τον εξαίρετο συγγραφέα Θανάση Βαλτινό, που τιμάει τα έδρανα της Ακαδημίας Αθηνών – κι όχι το ανάστροφο). Κορδοπάτης σημαίνει αυτός που περπατάει με έκδηλη την περηφάνεια του και περπατεί με το κεφάλι ψηλά, το κούτελο καθαρό στην κοινωνία, αξιοπρεπής και ίσως γενναίος. Είναι σημαντικό λοιπόν ν’ ακούς από έναν τέτοιον άνθρωπο τα πάθια της φυλής και τους καϋμούς της ξενιτιάς. «Τα ξένα χέρια είναι μαχαίρια» τραγουδά η λαϊκιά Πόλυ Πάνου. Αοιδός ολκής. Έτσι κι ο Ανδρέας Κορδοπάτης γίνεται σύμβολο των απανταχού οικονομικών μεταναστών. Είναι ο σύγχρονος Ευριπίδης που καταφεύγει στην αυλή του Αρχέλαου στην Πέλλα κυνηγημένος από τη μίζερη και φθονερή, χρεοκοπημένη Αθήνα του Πελοποννησιακού Πολέμου. Ο Ανδρέας Κορδοπάτης είναι εμβληματικός γιατί είναι απλός κι είναι αληθινός γιατί δεν χρειάζεται να υποδυθεί τον αληθοφανή. Μόνον μεγάλοι συγγραφείς παντρεύουν στο έργο τους την ποίηση με τον δραματικό λόγο, την εικόνα με τον ήχο, τις αισθήσεις με το θυμικό και το ατομικό ασυνείδητο με το Συλλογικό. Είμαστε τυχεροί που ζει ανάμεσά μας ένας πραγματικά μεγάλος λογοτέχνης: ο Θανάσης Βαλτινός. Ανυπομονώ να δω όλο του το έργο σε θεατρικές σκηνές. Υπεύθυνοι των φεστιβάλ και των κρατικών μας σκηνών ακούτε; Δεν πρόκειται να κερδίσει τίποτα ο δικαίως τιμημένος κι επαξίως βραβευμένος πνευματικός εργάτης του Λόγου. ΕΜΕΙΣ έχουμε να κερδίσουμε πολλά από το ήθος γραφής έτσι όπως θα μετασχηματιστεί σε ήθος θεατρικό κι από σκηνής ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ. Αναμένομεν νουνεχείς.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Γιατί αυτοκτόνησε ΚΑΙ ο Δημοσθένης; Ομαδικές αυτοκτονίες, εξορίες, αυτοεξορίες στην Αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:52 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

Γιατί αυτοκτόνησε ΚΑΙ ο Δημοσθένης; Ομαδικές αυτοκτονίες, εξορίες, αυτοεξορίες στην Αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα

”Οι Ρήτορες” του Χριστόφορου Χριστοφή στα πλαίσια του Athens Fringe Live 2017 στο Βρυσάκι

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Η Αρχαιότητα εμπνέει τους επαρκείς αναγνώστες, ερευνητές και μελετητές της. Λέμε συχνά-πυκνά την τελευταία επταετία πως η Ελλάδα βρίσκεται σε Κρίση, μα και στην εποχή του Ευριπίδη και στην εποχή του Δημοσθένη και στην εποχή του Αριστοφάνη, του Μένανδρου και του Σωκράτη βρισκόταν σε Κρίση θεσμική, πολιτισμική, πολιτική, κοινωνική, κρίση αξιών προ πάντων… Σκύβοντας πάνω στα αρχαία κείμενα και κυρίως πάνω στους αρχαίους μύθους που έφτασαν έως εμάς ως κωδικοποιημένη εμπειρία-Γνώση χαρίζουμε στους εαυτούς μας και στο μέλλον την αποστασιοποίηση που είναι αναγκαία για να δούμε ξεκάθαρα τα πράγματα και να εντοπίσουμε τις εξόδους διαφυγής από τη στενωπό. Τόσο απλά.

 

Εργασίες δραματικές σαν του καταξιωμένου στη συνείδηση όλων των νεοελλήνων (και όχι μόνον αυτών) Χριστόφορου Χριστοφή, ενισχύουν το γνώθι σαυτόν και συμβάλλουν αν όχι στην τόνωση της περηφάνειας μας τουλάχιστον στην καυτηρίαση πληγών, αποστημάτων και όζων που χαλούν την επιφάνεια αρχαίων και σύγχρονων αγαλμάτων…

 

Ο ρήτορας Δημοσθένης, φανατικός αντι-Μακεδών, αντι-Φιλιππικός, νοσταλγός ίσως της παλαιάς αυτοδυναμίας των Αθηναίων που δεν είχαν πληρώσει μέχρι τότε φόρον υποτελείας σε κάποιον κατακτητή, αναγκάζεται να καταφύγει στον Πόρο κυνηγημένος από τους πολιτικούς αντιπάλους (άλλος ένας αυτοεξόριστος στην Αρχαία Ιστορία, όπως τη διδασκόμαστε στα σχολεία: όλοι όσοι έχουμε για φωτεινά παραδείγματα πέθαναν στη ξενιτιά ή στην πόλη τους αλλά όχι και με τόσο φυσικό θάνατο, με εξαίρεση χρυσή τον καλοζωιστή και διπλωμάτη Σοφοκλή). Εκεί αυτοκτονεί, ικέτης στο ναό του Ποσειδώνα.

 

Ως θέατρο εν θεάτρω ο καλός σκηνοθέτης, μεταφραστής, ποιητής της σκηνής και της ζωής, ο Χριστόφορος Χριστοφής βάζει έναν θιασάρχη-χρυσή μετριότητα να πηγαίνει στον Πόρο για να προβάρει με έναν μαθητή του το κύκνειο άσμα ενός άσπονδου φίλου του που αυτοκτόνησε. Η χωριάτα οικονόμος είναι καταλυτικός παράγοντας στην εκρηκτική σχέση, αφού επέχει θέσιν Χορού στην αρχαία τραγωδία και διευκολύνει την τελική λύση ως από μηχανής θεός.

 

Αριστουργηματικό κείμενο, πληθωρικό, βερμπαλιστικό αλλά διόλου «φιλολογικό», ζωντανό κι επίκαιρο. Με ελάχιστες περικοπές θα μπορούσε να παιχτεί επάξια για μια ολόκληρη σαιζόν τουλάχιστον σε κεντρικό αθηναϊκό θέατρο.

 

Στο «Βρυσάκι» το απολαύσαμε στη δροσερή αυλή ως αναλόγιο νιώθοντας ως τυχεροί Αθηναίοι που τους καλούν σε λογοτεχνική βραδιά χωρίς τέιον, αλλά με τα κουνούπια να σφυρίζουν πάνω από την κληματαριά και τη Ρωμαϊκή Αγορά στο βάθος να σφύζει από τα φλας των τουριστών και τις απαραίτητες σέλφι. Καθόλου ναρκισσιστικό το κείμενο διερευνά την παθογένεια της λεγομένης μεσογειακής ανθρωποκεντρικής εγωκεντρικής νοοτροπίας που με τη μορφή της μωροφιλοδοξίας-ματαιοδοξίας και του άρρωστου ανταγωνισμού ευθύνεται για όλα τα δεινά που μας πλήττουν από την Αρχαιότητα έως σήμερα.

 

Μου άρεσε αυτό που άκουσα. Ανοίγει την όρεξη να το ξαναδιαβάσεις σε μορφή βιβλίου και να το δεις ανεβασμένο στο θέατρο κανονικά, με κοστούμια, μουσικές, φωτισμούς και προ πάντων μεγάλες ερμηνείες σημαντικών ηθοποιών. Γιατί σε αυτούς απευθύνεται και με αυτούς δουλεύει πάντα ο καλός σκηνοθέτης Χριστόφορος Χριστοφής.

 

Στο αναλόγιο αυτό τη σκηνοθετική επιμέλεια την είχε ο συν-πρωταγωνιστής Παναγιώτης Γεωργούλας.

 

Όλοι οι συντελεστές εξαίρετοι και θαυματουργοί:

Δραματουργική Διδασκαλία: Χριστόφορος Χριστοφής

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργούλας

Σύμβουλος Κίνησης: Έρση Πίττα

Μουσική: Μανώλης Βλοϊτός

Ερμηνεύουν: Γιάννης Παπαθύμνιος

                     Κωνσταντίνα Σπάθη Καρρέρ

                     Παναγιώτης Γεωργούλας.

Με το καλό να το ξαναδούμε, να το απολαύσουμε και να εμπεδώσουμε τα βαθιά νοήματά του!!!

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

http://www.vryssaki.gr/news.php?cat_id=1%20&news_id=396

 

http://www.vryssaki.gr/main.php?cat_id=1

”Οι Ρήτορες”

του Χριστόφορου Χριστοφή

Στα πλαίσια του Athens Fringe Live 2017 το Βρυσάκι φιλοξενεί τη θεατρική παράσταση “Οι Ρήτορες”.

Οι Ρήτορες του Χριστόφορου Χριστοφή παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο Παλαιό Πανεπιστήμιο στην Πλάκα  με τον αείμνηστο Χρήστο Τσάγκα και την Όλγα Τουρνάκη σε σκηνοθεσία του συγγραφέα καλοκαίρι του 1999. Το έργο αυτό , ειρωνικό δράμα , είναι κατ αρχήν εμπνευσμένο από την βιογραφία του Πλούταρχου για τον ρήτορα Δημοσθένη ,ο οποίος ήταν υπέρμαχος της Αθηναϊκής δημοκρατίας την εποχή όπου μεγάλωνε επικίνδυνα η επιρροή των Μακεδόνων στην νότια Ελλάδα …Το έργο εξελίσσεται στο Πόρο στην σύγχρονη Ελλάδα όπου με αφορμή ένα τελευταίο έργο ενός εξαφανισμένου δραματουργού , δύο ηθοποιοί κάνουν μία πρώτη πρόβα στη βεράντα ενός νησιωτικού σπιτιού. Η κύρια που τους φιλοξενεί είναι καταλύτης στις καταστάσεις που περιγράφονται όπου παρόν και παρελθόν μπερδεύονται μαζί με την ιστορία της Ελλάδος  διαχρονικά. Μια πρόβα μες στο καλοκαίρι… Ένα Σκηνικό Αναλόγιο  για δύο βράδια κάτω από την Ακρόπολη , στον Χώρο Τέχνης και Δράσης  Βρυσάκι , στην Πλάκα , 19 και 20 Ιουνίου 2017.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Δραματουργική Διδασκαλία: Χριστόφορος Χριστοφής

Σκηνοθετική Επιμέλεια: Παναγιώτης Γεωργούλας

Σύμβουλος Κίνησης: Έρση Πίττα

Μουσική: Μανώλης Βλοϊτός

Ερμηνεύουν: Γιάννης Παπαθύμνιος

Κωνσταντίνα Σπάθη Καρρέρ

Παναγιώτης Γεωργούλας

Πληροφορίες:

Ημερομηνίες: 19 – 20 Ιουνίου 2017

Ώρα: 21.30

Διάρκεια: 1.30 ώρα

Είσοδος: 10 ευρώ και 5 ευρώ (φοιτητικά, ατέλειες και ανέργων)

Κρατήσεις/Πληροφορίες: 210 3210179 (ώρες: 12 – 8μ.μ.)

Βρυσάκι, Χώρος Τέχνης και Δράσης. Βρυσακίου 17, Πλάκα.

 

Φωνές του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:47 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

Φωνές του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη

με τους ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟ, ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ,
ΛΟΥΚΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗ
ΜΑΝΟ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ

στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Πρώτη φορά ακούω τη διαφορά της σιωπής από την παύση στα μάλλον πρωτόλειο και λιγότερο αβανταδόρικα έργα του νομπελίστα και συχωρεμένου για την τόση τετριμμένη ποιητικότητά του Χάρολντ Πίντερ. Αγγλοσαξωνικά δράματα και δραματίδια, με μπόλικη κατανάλωση αλκοόλ σε πολύστικτη τελετουργία (κάτι ανάλογο με την γιαπωνέζικη τελετουργία του τσαγιού). Οι άνθρωποι χάνονται στο εγώ τους και αδυνατούν να συλλάβουν το εμείς, σε έναν αστικό πολιτισμό που μετά τη βιομηχανική επανάσταση υπέθαλψε τον καταναλωτισμό και την υπερτροφία των ατομοκεντρικών-εγωιστικών-«αυτιστικών» τάσεων αποκοπής από το ΠΟΙΗΤΙΚΟΝ ΆΠΑΝ, το ΌΛΟΝ, το ΈΝ(α), το All That Is. Τώρα το I AM είναι η μόνη αποδεκτή θρησκεία, το χρήμα το μόνο συναλλακτικό μέσον, ενώ παραμένουν ακόμα πρωτόγονες μορφές όπως η σεξουαλική υποταγή-βία-εθελοδουλεία, η ψυχολογική βία, ο εξαναδραποδισμός του πολιτικώς ορθού, το «Κάψιμο μαγισσών» που αρνήθηκαν τον υλισμό και την ισοπέδωση του καιρού τους.

 

Ο Πίντερ πια είναι υπερβολικά ρηχός και ξεπερασμένος για τα μεσογειακά μας ήθη. Σώζεται ακόμα ως μουσειακόν είδος χάρη στη μουσικότητα του λόγου του στο πρωτότυπο και τις αναλογίες στίξης κι αντίστιξης που επινοούν οι μεταφραστές-διασκευαστές.

 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το επαρκές κοινό παρακολούθησε μάλλον αμήχανο τις καλές υποκριτικές επιδόσεις σε ψιλο-αδιάφορα κείμενα, κυκλικώς επαναλαμβανόμενα και ρηχά στον ψυχοπαθολογικό εγκλεισμό τους σε σπήλαια μουχλιασμένα του συλλογικού Ασυνείδητου.

 

Χάρη στο σκηνοθέτη Μάνο Καρατζογιάννη το άχαρο εγχείρημα για ειδικό κοινό φανατικών θεατρόφιλων ζωντάνεψε με την πουδραρισμένη λάμψη των σταρ κι έκλεισε έτσι ομαλά κι αναμενόμενα μια χειμερινή θεατρική περίοδο χωρίς πολλές εκπλήξεις.

 

Παιδιά ξεκολλάτε!!! Βαρεθήκαμε όλο τα ίδια και τα ίδια. Γράφονται μεγαλειώδη κείμενα σήμερα για την Ελληνική και Παγκόσμια Πολιτισμική Κρίση. Ας ξεφύγουμε επιτέλους από τις χρυσές μετριότητες των υπερεθνικών πεπατημένων. Εκτός από τις λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας υπάρχουν και τα μοναχικά δρολάπια δίπλα στο γκρεμό που μοσχομυρίζουν ρίγανη, «φλισκούνι και άγρια μέντα» (για να θυμηθώ τον ερωτικότατο Χατζιδάκι). Τέρμα πια στην πολιτιστική αποικιοκρατία! Δεν είμαστε βάρβαροι και δεν θαμπωνόμαστε με τα πολυχρησιμοποιημένα καθρεφτάκια!!!

 

Παρά τις όποιες (γενικές) επιφυλάξεις μου, αυτή ήταν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις της χρονιάς χάρη στους εκπληκτικούς συντελεστές της. Καλοκουρδισμένο σύνολο, επαγγελματικά συνεπές και καλλιτεχνικώς άριστον.

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

Info:

 

https://www.ticketservices.gr/event/fones-toy-harold-pinter/?lang=el

Φωνές
του Χάρολντ Πίντερ

σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη

με τους
ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΤΑΛΕΙΦΟ, ΟΛΙΑ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ,
ΛΟΥΚΙΑ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, ΝΙΚΟ ΠΟΥΡΣΑΝΙΔΗ
ΜΑΝΟ ΚΑΡΑΤΖΟΓΙΑΝΝΗ

από 24 Μαΐου 2017
και για 10 μόνο παραστάσεις
στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου

ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ ΕΩΣ 11 ΙΟΥΝΙΟΥ!

Τι ήταν στ’ αλήθεια η παιδική ηλικία; Πως αλλιώς να ρωτήσει να μάθει κανείς γι’ εκείνην χωρίς να κάνει αυτήν την αμήχανη ερώτηση. Τι ήταν – εκείνη η φλόγα, η έκπληξη, η αδιάλειπτη αίσθηση πως δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.
H γλυκιά, βαθιά εκείνη αίσθηση των δακρύων που σου πλημμύριζαν τα μάτια;
Rainer Maria Rilke

Οι «Φωνές» του Χάρολντ Πίντερ, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, ενώνουν για πρώτη φορά τον Δημήτρη Καταλειφό και την ‘Ολια Λαζαρίδου επί σκηνής, στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου, από 24 Μαΐου και για δέκα μόνο παραστάσεις. Mαζί τους οι ηθοποιοί: Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Καρατζογιάννης.

Ο νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ με τα μονόπρακτά του Κάπου σαν την Αλάσκα,Νύχτα, Οικογενειακές Φωνές και Ένα< για το δρόμο ανατρέχοντας στην παιδική ηλικία σκιαγραφεί την ύπαρξη, τον έρωτα, την οικογένεια και την εξουσία, δημιουργώντας ουσιαστικά κάτι που σχεδόν έχουμε χάσει: μια κοινή μνήμη, έναν κοινό τόπο, ένα σημείο αναφοράς ξεκάθαρο.

Όπως αναφέρει ο ίδιος ο σκηνοθέτης-ηθοποιός Μάνος Καρατζογιάννης: «Θέμα της παράστασης είναι η ταυτότητα μέσα από τη σχέση μας με το χρόνο, το σύντροφο και την οικογένεια μας, την εξουσία. Σήμερα που ακόμα και στις πιο ιδιωτικές σχέσεις έχει εισβάλει ως ενδιάμεσος η τεχνολογία. Σήμερα που η εξουσία διεθνώς κατασκευάζοντας γερά άλλοθι διαπράττει τα πιο φριχτά εγκλήματα.»

Τα μονόπρακτα του Πίντερ τριάντα χρόνια μετά την πρώτη τους παρουσίαση, μεταφράζονται εκ νέου και ενώνονται για πρώτη φορά σε αυτήν τη θεατρική σύνθεση. Η ποιητική και φιλοσοφική ματιά του Πίντερ γίνεται το όχημα για να επαναπροσεγγίσουμε τον σύγχρονο άνθρωπο στον πυρήνα του, στις πιο κοντινές του σχέσεις, στην ιδιωτική αλλά και στη δημόσια σφαίρα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Μετάφραση: Δήμος Κουβίδης
Σκηνικά: Γιάννης Αρβανίτης
Κοστούμια: Βασιλική Σύρμα
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Video: Στάθης Αθανασίου
Μουσική: Αλέξανδρος Γκόνης
Επιμέλεια κίνησης: Ζωή Χατζηαντωνίου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ρέα Θωμάκου
Φωτογραφίες: Τάσος Βρεττός
Γραφίστας: Θωμάς Παπάζογλου

Επικοινωνία παράστασης: Ευαγγελία Σκρομπόλα & Μαρία Τσολάκη
Διεύθυνση Παραγωγής: ‘Ολγα Μαυροειδή
Παραγωγή: ΛΥΚΟΦΩΣ Γιώργος Λυκιαρδόπουλος

Ερμηνεύουν: Δημήτρης Καταλειφός, Όλια Λαζαρίδου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Νίκος Πουρσανίδης, Μάνος Καρατζογιάννης και ο μικρός Σπύρος Γουλιέλμος

Στην ηχογράφηση της μουσικής της παράστασης πήραν μέρος οι μουσικοί:
Φλάουτο: Κωνσταντίνα Βεντούρη-Ρούσσου
Κλαρινέτο: Βασίλης Μπίλλας
Βιολί: Παναγιώτης Λάμπουρας

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Παραστάσεις:
από Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017 έως Κυριακή, 04 Ιουνίου 2017

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη ως Σάββατο: 21.15
Κυριακή στις 20.00

Διάρκεια: 90 λεπτά
Χώρος: Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου
Διεύθυνση: Πλαταιών και Προφήτη Δανιήλ 3 Μεταξουργείο

Εισιτήριο:
Κανονικό: 15 ευρώ,
Φοιτητικό /ανέργων /ΑΜΕΑ: 12 ευρώ

Η προπώληση ξεκίνησε

– TICKET SERVICES – Πανεπιστημίου 39
– www.ticketservices.gr
– 2107234567
– Καταστήματα PUBLIC
– και στα ταμεία του θεάτρου Βασιλάκου

ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ
Προφήτη Δανιήλ 3-5 και Πλαταιών,
Κεραμεικός, Αθήνα
Τηλ: 2110132002 – 005

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
24 Μαΐου με 4 Ιουνίου 2017
Τετάρτη ως Σάββατο: 21.15
Κυριακή στις 20.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Κανονικό: 15€
Φοιτ./Ανερ./ΑμεΑ: 12€

Τα εκπτωτικά εισιτήρια αφορούν τις εξής κατηγορίες: Φοιτητικό, Ανέργων, ΑμΕΑ – και εκδίδονται σε συγκεκριμένες θέσεις του θεάτρου

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗΣ
Eισιτήρια στην τιμή των 9 ευρώ (εξαντλήθηκαν)

Η προσφορά ισχύει για αγορές μέχρι 23 Μαΐου και για περιορισμένο αριθμό εισιτηρίων

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
TICKET SERVICES
Eκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39
Τηλεφωνικά: 210 7234567
Online: www.ticketservices.gr
και στα καταστήματα PUBLIC

ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά ή οnline παραλαμβάνονται με επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας ή/και πιστωτικής κάρτας, οποιαδήποτε στιγμή από τα ταμεία του Θεάτρου, ή από το εκδοτήριο της Ticket Services στην Πανεπιστημίου 39

E-TICKET
Αν έχετε εκτυπωτή, μετά τη συναλλαγή σας, μπορείτε να κατεβάσετε τα εισιτήριά σας σε ηλεκτρονική μορφή (αρχείο PDF) και να εισέλθετε στην αίθουσα με το εκτυπωμένο εισιτήριο.

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΛΥΚΟΦΩΣ AMKE
ΑΦΜ:999044654
ΔΟΥ: ΣΤ’ ΑΘΗΝΩΝ
Βουλής 38, Αθήνα
Τηλ.: 210 3314088

Η ιδιοφυής Άννα Κοκκίνου ντυμένη «Παπαγάλλος» (1903) και Σοφία Τρικούπη,

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 12:06 in Θέατρο, Λογοτεχνία | 0 comments

Η ιδιοφυής Άννα Κοκκίνου ντυμένη «Παπαγάλλος» (1903) και Σοφία Τρικούπη,

μας μεταφέρει στις απαρχές του προηγουμένου αιώνα που αποδείχτηκε ταραγμένος όσο απεύχομαι να είναι ο τωρινός…

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

 

Λόγω ηλικίας, έχω το προνόμιο να παρακολουθώ κάθε φορά που εμφανίζεται επί σκηνής και μεταμορφώνεται σε εξωτικό πουλί, ενδημικό στα θεατρικά μας πράγματα, με το συμβατικό όνομα Άννα Κοκκίνου. Τι ηθοποιάρα, τι ταλέντο, τι βάσανος, τι πρωτεϊκή δεξιότητα υποδύσεως εμψύχων και αψύχων. Σουρεαλιστικώς φουτουριστική κι αληθοφανώς ρεαλιστική (;) σα να βγήκε από μια Μηχανή του Χρόνου που την ξέβρασε εδώ στο Νησί των Βαρβάρων Λωτοφάγων μερικές χιλιάδες χρόνια πίσω από τη λαμπρή εποχή της… Η Άννα Κοκκίνου ΕΙΝΑΙ υπάρχει και φαίνεται σα να ζει μόνον επί σκηνής. Εκτός αυτής είναι ένα άχρωμο, συνηθισμένο, καθημερινό ανθρώπινο πλάσμα. Πηγαίνω κάθε φορά αθώος σαν παιδιά. Δεν διαβάζω από πριν ούτε καν τον τίτλο του έργου και τον συγγραφέα, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτή η σκηνική θεατρική ιδιοφυία μεταγράφει, μεταπλάθει κι ανασυνθέτει ζωοποιώντας τα κείμενα. Έχεις την αίσθηση ότι κάθε εκφερόμενη φράση φέρει καταιγίδες και εκρήξεις ηφαιστείων, φουσκοδεντριές και φλοίσβους, αύρες και θύελλες, κυκλώνες και σεισμούς. Και κάθε φορά είναι σα να είναι η πρώτη, σα να είναι και η τελευταία. Νομίζεις ότι αμέσως μετά θα ξεψυχήσει αυτό το θείο πλάσμα, θα αφήσει την τελευταία του πνοή επί σκηνής, στα πόδια σου.

Το ατμοσφαιρικώς διασκευασμένο θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ με τους φωτισμούς που παρέπεμπαν στο θέατρο σκιών και στο Μαύρο Θέατρο της Πράγας, με το κλουβί του παπαγάλου και το κοστούμι-πτέρωμα τραγική συνυποδήλωση του ισόβιου εγκλεισμού-αποκλεισμού κάποιων υπάρξεων που γεννήθηκαν λες για να υπηρετούν και να λατρεύουν άλλους… συγγενείς ή μη, εραστές ή αδελφούς, γονείς ή τέκνα….

Συναρπαστική η παράσταση, που μόλις δουλευτεί παραπάνω κι απαλειφθούν κάποιες φωνητικές-ηχητικές ατέλειες και κάποια ατυχήματα στην εκφορά του πρωτότυπου λόγου, θα οδηγήσει σε ακόμα ένα ανεπανάληπτο κι εξωκοσμικό θεατρικό σύμπαν.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

INFO:

http://www.zougla.gr/politismos/8eatro-politismos/article/programa-parastaseon-anas-kokinou-ximonas-2017–aniksi-2017—8eatro-sfendoni

 

Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)

Η Άννα Κοκκίνου παρουσιάζει στο θέατρο Σφενδόνη την πρώτη θεατρική μινιατούρα βασισμένη στο σπάνιο κείμενο-αντίκα της Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903) σε δραματουργική επεξεργασία του Νίκου Φλέσσα και της ίδιας.
Η Σοφία Τρικούπη ήταν κόρη του Σπυρίδωνος και της Αικατερίνης Τρικούπη, το γένος Μαυροκορδάτου και αδερφή του Χαριλάου Τρικούπη. Γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1838. Μεγάλωσε και μορφώθηκε στην αγγλική πρωτεύουσα και γαλουχήθηκε στον κύκλο της ανώτερης κοινωνικής τάξης του Λονδίνου με την οποία συναναστρεφόταν η οικογένεια της ως πρέσβης της Ελλάδας που ήταν ο πατέρας της.

Η Σοφία διέθετε ισχυρό και σπινθηροβόλο πνεύμα κι έγινε κοινωνός των ιδεών και των σκέψεων του μεγάλου αδελφού της για τον οποίον αισθανόταν θαυμασμό, αφοσίωση και λατρεία. Μετά τον θάνατο των γονιών της αφιερώθηκε στην υπηρεσία του Χαριλάου Τρικούπη.

Το σπίτι της υπήρξε κέντρο διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων και το όνομά της έτυχε πανελληνίου φήμης. Δεν υπήρχε μέλος ηγεμονικής οικογενείας της Ευρώπης, δεν υπήρχε επίσημος ή επιφανής διερχόμενος εξ Αθηνών ο οποίος δεν επισκεπτόταν τη Σοφία Τρικούπη – είτε βρισκόταν στην αρχή ο αδελφός της είτε όχι.

Πρόκειται για μία εξαιρετική φυσιογνωμία της νεότερης Ελλάδας. Η ζωή της Σοφίας Τρικούπη, αναπόσπαστη από την ύπαρξη τού Χαριλάου Τρικούπη, έληξε ουσιαστικά με τον θάνατο του αδελφού της στις Κάννες (Μάρτιος 1896). Έκτοτε έζησε μόνη στο σπίτι της μέχρι το θάνατό της το 1916 διατηρώντας όλη τη διαύγεια της διάνοιας.

Το κείμενο Ο Παπαγάλλος μου το έγραψε η Σοφία Τρικούπη στις 26 Αυγούστου του 1903, την επομένη του θανάτου του μικρού Πουλιού – μια επίκληση της αθώας αυτής ύπαρξης – για να παρηγορηθεί. Η γλώσσα της έχει μεγάλο εκφραστικό πλούτο και οι περιγραφές της θαυμαστή δύναμη και ακρίβεια. Καταλαβαίνει κανείς αμέσως πως έχει να κάνει με μια σπάνιας καλλιέργειας Ελληνίδα.

Είναι συγκινητικό πώς ένα δημόσιο πρόσωπο όπως η Σοφία Τρικούπη ασχολούμενη με την πολιτική ζωή εκφράζει τόσο λεπτά αισθήματα για το χαμό ενός μικρού πλάσματος. Μέσα από την έκφραση αυτής της οδύνης προβάλλεται κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής της με τον Χαρίλαο: η λατρεία της γι’ αυτόν και η θλίψη για την απώλειά του.

Ένα πρόσθετο ενδιαφέρον που παρουσιάζει η μεταφορά στη σκηνή αυτού του κειμένου σήμερα είναι οι διαφορές στο ποιόν και το ήθος των ανθρώπων της πολιτικής ζωής και μια λησμονημένη πτυχή του ελληνικού χαρακτήρα: η αισθαντικότητα.

Η παράσταση

Κείμενο: Σοφίας Τρικούπη Ο Παπαγάλλος μου (1903)
Σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου
Δραματουργική επεξεργασία: Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου
Σκηνικά- Κοστούμια: Laurice Lotfy
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Επεξεργασία ήχων: Μηνάς Εμμανουήλ

Παίζουν: Άννα Κοκκίνου, Αμαλία Βλάχου, Θοδωρής Θεοδωρακόπουλος.

Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ (κανονικό), 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων)

Θέατρο Σφενδόνη: Μακρή 4, Μακρυγιάννη, Αθήνα 117 42

Τηλ ταμείου : 215 515 8968.

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας