ΛΑΚΗΣ ΚΟΥΡΕΤΖΗΣ – ΜΑΓΚΥ ΜΟΝΤΖΟΛΗ: γιατί τα όνειρα και τα θαύματα υλοποιούνται
με υπομονή-επιμονή-γνώση-μεράκι κι αγάπη-λατρεία στον Άνθρωπο ΚΑΙ στα ιδανικά ενός καινούργιου Διαφωτισμού απολύτως απαραίτητου κι επιτακτικού τώρα προκειμένου να ανατείλει μια Αιώνια Αναγέννηση.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ & ΤΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΙΓΕΡΙΝΟΥ. Ένα έργο βασισμένο στα «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ. Μια παράσταση για όλη την οικογένεια σε σκηνοθεσία ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΜΟΝΤΖΟΛΗ.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Και μόνον για τα ανθρωποκεντρικά, τα ανθρωπιστικά, τα ουμανιστικά μηνύματά του, αυτό το έργο και η σύνολη παράσταση θα έπρεπε να ενταχθεί στα κλασικά κείμενα του σύγχρονου Διαφωτισμού, στα αθάνατα μνημεία των φωτισμένων πνευμάτων που προσπαθούν να ιχνηλατήσουν για ολόκληρη την Ανθρωπότητα την έξοδο από τη στενωπό της Κρίσης προς ένα φωτεινότερο μέλλον, έτσι όπως αξίζει στην πνευματικότητά μας, μακριά από τα σκοτάδια του τεχνολογικού υλιστικού Μεσαίωνα…
Η καινούργια Αναγέννηση θα έρθει, βασισμένη και πάλι στο Ελληνικό Πνεύμα, που χάρη στο Ρυθμό και στην Αρμονία, στη μαθηματική γλώσσα και στους λεξαριθμικούς κώδικες, στην ουράνια και προσγειωτική ταυτοχρόνως Μουσική, στην Αθάνατη Ποίησή μας από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, αδιάρρηκτος η αλυσίδα των πνευματικών ανθρώπων-μελισσών…
Τα παιδιά είναι το μέλλον. Η μόνη μας ελπίδα και η αποκλειστική μας παρηγοριά. Χάρηκα λοιπόν κι εγώ ως μεγάλο παιδί (βγαίνει το μοντέλο και σε …έξτρα-έξτρα λάρτζ!!!) μαζί με τους γονείς των τρισευτυχισμένων παιδιών, ένα σκηνικό παραμύθι πλημμυρισμένο από τις μελωδίες του αρχάγγελου Μίκη Θεοδωράκη [που μόνο και για την αντοχή του στο …δηλητήριο του Φθόνου και στις διώξεις που υπέστη από τους συγχρόνους του, θα πρέπει να ανακηρυχθεί άγιος]…
Το κείμενο της Κάκιας Ιγερινού αριστοτεχνικό, πρόδιδε τη μακρά θητεία της και την αγάπη, το σεβασμό που τρέφει για αυτή την υψηλή Τέχνη που συναιρεί όλες τις άλλες.
Η Δρ. Μάγκυ Μοντζολή, ξεκίνησε ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος τρεις δεκαετίες πριν, έγινε θεωρητικός, σκηνοθέτης, δραματουργός και σήμερα είναι κι έχει αναγνωριστεί δικαίως ένας πολυπρισματικός Άνθρωπος του Θεάτρου που οδεύει προς το Ολικό Καλλιτέχνημα (Gesamtkunstwerk). Είναι «ψυχούλα» κι αυτή η αθώα, η αγγελική, η αγνή ηθική της διάσταση προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη αξία στο καλλιτεχνικό της έργο. Διευθύνει το «Θέατρο της Ημέρας» με γνώση και μεράκι με υπεύθυνο στον Τομέα της Εκπαίδευσης Μικρών και Μεγάλων τον ακάματο, ανυπέρβλητο και εμβριθή παιδαγωγό, δάσκαλο, συγγραφέα και εισηγητή (σαράντα χρόνια πριν!!!) του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ στην Ελλάδα Κύριο Λάκη Κουρετζή. Η μακροπερίοδος θητεία τους στο ποιοτικό θέατρο μακριά από βεντετισμούς, εγωκεντρισμούς, ναρκισσισμούς και κούφια προβολή δείχνει το στίγμα, τις προθέσεις και τους στόχους τους. Εύχομαι από καρδιάς να φτάσουν ακόμα πιο μακριά προς τα εκεί που ποθούν και να μακροημερεύσουν για το καλό όλων μας και πρώτα-πρώτα της νέας γενιάς που μεγαλώνει μέσα στην Κρίση κι αναζητά ιδανικά και λόγο ύπαρξης.
Από τους ηθοποιούς αυτής της υπέροχης, κεφάτης, πολυεπίπεδης άψογης παράστασης δεν θα ξεχωρίσω κανέναν για να μην αδικήσω τη συλλογική προσπάθεια και προκειμένου να μην υπονομεύσω άθελά μου το ομαδικό πνεύμα που διαπνέει όλες τις πολιτιστικές προσφορές αυτού του ευοίωνου και λειτουργικότατου σχήματος.
Τελικά υπάρχουν και σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα στην θεατρική μιζέρια μας, θαύματα συντελούνται χωρίς βεγγαλικά και πολύχρωμες αφίσες. Επιτέλους, το καλό γούστο κι η Αισθητική ας επισημανθούν και ας επαινεθούν στη βάρβαρη εποχή μας. Γιατί «το καλό να λέγεται»…
Αξιοσημείωτο το χιούμορ κι η Χαρά της Ζωής που διαπνέει όλη την παράσταση, ένδειξη Σοφίας των δημιουργών και των λειτουργών της.
Άπαντες οι συντελεστές κινούνται στο χώρο του Πρωταρχικού Φωτός τείνοντες προς την αγιότητα της ανιδιοτελούς προσφοράς (γιατί μόνον έτσι ως φαίνεται γίνεται ποιοτικό θέατρο σήμερα και μάλιστα παιδικό):
Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μοντζολή
Ενορχήστρωση – Sound Design – Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Γιαννούλης
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Τσιπουρίδη
Ερμηνεύουν:
Κατερίνα Βασιλείου, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Τερέζα Κουίκ, Δημήτρης Πάσιος, Ναταλία Τσάλλη, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Νεφέλη Τσιπουρίδη, Σωτήρης Χατζηνικολάου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
«ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ & ΤΟ ΘΑΥΜΑ»
ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΙΓΕΡΙΝΟΥ
Ένα έργο βασισμένο στα «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ»
του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Μια παράσταση για όλη την οικογένεια σε σκηνοθεσία
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΜΟΝΤΖΟΛΗ
Τελευταίες παραστάσεις: Κυριακές 7,14,21,28 Μαΐου ώρα 6:00μμ
& Δευτέρα 8 Μαΐου ώρα 9:00μμ
Το Θέατρο της Ημέρας παρουσιάζει την παράσταση «Το όνειρο και το θαύμα»
ένα έργο εμπνευσμένο από την μουσική και τα τραγούδια του μοναδικού Μίκη Θεοδωράκη για όλη την οικογένεια, μικρούς και μεγάλους θεατές.
Το κείμενο της σπουδαίας ηθοποιού και συγγραφέως Κάκιας Ιγερινού, είναι χτισμένο πάνω στη συλλογή «Τραγούδια για Παιδάκια και Παιδιά», που ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης έγραψε σε νεαρή ηλικία «για τους αυριανούς συνειδητοποιημένους πολίτες» όπως άλλωστε αναφέρει και ο ίδιος:
«Πιστεύω πως το παραμύθι είναι ο φυσικός χώρος για τα Παιδικά τραγούδια. Εκεί που οι ηθοποιοί, οι τραγουδιστές, οι μουσικοί και το νεανικό κοινό σμίγουν και γίνονται ένα.
Απόδειξη ότι το όνειρο και η μουσική είναι πλασμένα με τα ίδια υλικά όπως και οι ψυχές των παιδιών»
Τα «Τραγούδια για Παιδάκια και Παιδιά» δεν είναι απλά τραγουδάκια. Είναι ποιήματα – αγαπημένα τραγούδια που ο συνθέτης έγραψε για παιδιά, αλλά λάτρεψαν οι μεγάλοι και διάλεξε να τα ντύσει με την μουσική του, ώστε να βρίσκονται σε διαρκή διαλεκτική σχέση με το κοινό.
Η παράσταση «Το όνειρο & το θαύμα», είναι πλημμυρισμένη από τραγούδια, χρώματα και παιχνίδια, ποίηση, φαντασία, λυρισμό, αλληγορία, μαγικές εικόνες και τρυφερές μνήμες των παιδικών μας χρόνων. Και φυσικά από τη μουσική του εξαίρετου μουσικοσυνθέτη, που σχολιάζει τα όσα συμβαίνουν επί σκηνής και προκαλεί συναισθήματα και αισθήσεις στον θεατή, άλλοτε ανάλαφρα και παιγνιώδη και άλλοτε έντονα συγκινησιακά φορτισμένα.
Η πένα της Κάκιας Ιγερινού, η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και η σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή, πλάθουν τον ονειρικό, ποιητικό και νοσταλγικό κόσμο της παράστασης. Η μικρή ηρωίδα προσεύχεται να αποκτήσει ένα ξεχωριστό κούκλο, που να μοιάζει με αληθινό παιδί! Ο Θεός και τα τάγματα των αγγέλων του, που παρατηρούν τη γη απογοητευμένοι από τη ματαιοδοξία και την απληστία του ανθρώπινου γένους πραγματοποιούν την ευχή της, προκειμένου να δοκιμάσουν την ικανότητα του ανθρώπου να διδάξει σε ένα «ξύλινο» παιδί την αγάπη και την ανιδιοτέλεια. Προς τούτο ο Θεός, στέλνει στη γη τον Αρχάγγελό του στον ρόλο του ξυλουργού-δημιουργού και πατέρα του κούκλου και τα υπερβατικά πλάσματα του ουρανού (Νύχτα, αστέρια, Νεράιδα Μυρτιά).Ο κούκλος διανύει το ασυνήθιστο ταξίδι του στη γη, έρχεται αντιμέτωπος με πολλές δοκιμασίες και περιπέτειες, με πρωταγωνιστές τον αδίστακτο τσιρκολάνο, τον δουλοπρεπή λύκο και την δολοπλόκο αλεπού. Στον αντίποδα των δυσκολιών, εκτός από τη Μαργαρίτα συμπαραστάτες του έχει τα παιδιά και το δάσκαλο, τον παιχνιδιάρη γάτο και τον πιστό γρύλο. Μέσα από την ποίηση, τον λυρισμό και το κωμικό στοιχείο, το έργο θίγει την «διαχρονική» περιπέτεια και τις δοκιμασίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Το «Όνειρο και το Θαύμα» είναι μια περίτεχνη συρραφή της αριστουργηματικής μουσικής του μεγάλου Έλληνα δημιουργού που δανείζεται στοιχεία από την αλληγορία του Πινόκιο, του πολυαγαπημένου παιδικού παραμυθιού, μεταφέροντας το στην ελληνική πραγματικότητα.
Μέσα από το σκηνικό και θεατρικό παιχνίδι, που σαν μέθοδο εργασίας και άποψη, υπηρετούν με συνέπεια και επί μακρόν η σκηνοθέτις Ανδρομάχη Μοντζολή και το Θέατρο της Ημέρας, οι ενήλικοι και ανήλικοι θεατές βιώνουν και κατανοούν τις καταστάσεις και τα μηνύματα του έργου και της παράστασης.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μοντζολή
Ενορχήστρωση – Sound Design – Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Γιαννούλης
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Τσιπουρίδη
Ερμηνεύουν:
Κατερίνα Βασιλείου, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Τερέζα Κουίκ, Δημήτρης Πάσιος, Ναταλία Τσάλλη, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Νεφέλη Τσιπουρίδη, Σωτήρης Χατζηνικολάου.
Παραστάσεις για το κοινό: Κυριακή ώρα 6:00μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: γενική είσοδος 8 €, ατέλειες 4 €
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα & 40 λεπτά
Παραστάσεις για τα σχολεία: Καθημερινές κατόπιν συνεννοήσεως
iwiLL PublicRelations
Μαίρη Βιντιάδου 6972291819,6945405266
email: maryvidiadoy@gmail.com
ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ Ν. Γεννηματά 20 Αμπελόκηποι (ΜΕΤΡΟ Πανόρμου)
Τηλ.: 210 6929090, 210 6995777, www.theatro-imeras.gr, info@theatro-imeras.gr
Η Ομάδα Anima μεγαλουργεί με τον διαχρονικό «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα
σε μια σημαντική παράσταση στο «Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου» χάρη στην θεατρικότητα που τόνισε εντέχνως η σκηνοθέτις Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ομολογώ ότι πήγα μα κάποια επιφύλαξη ως κριτικός, γιατί από ηθογραφία και ρεαλισμό έχει χορτάσει το μάτι μου, αλλά το όνομα της σκηνοθέτιδος και η σοβαρότητά της ήταν για μένα εγγύηση ως προς το αποτέλεσμα.
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε όσοι και όσες με παρακολουθείτε αναγνωστικώς, δεν διαβάζω τίποτα πριν για την κάθε παράσταση προκειμένου να πάω ανεπηρέαστος και αθώος σαν παιδί, tabula rasa που λέγαμε στα πάλαι ποτέ μαθήματα λατινικών…
Είδα λοιπόν μιαν υγιώς τονισμένη θεατρικότητα που συνέβαλε τα μάλα στη διαχρονικότητα του όλου θεάματος.
Οι δεισιδαιμονίες ως αποτέλεσμα της Άγνοιας και οι πάσης φύσεως εξουσιαστές που εκμεταλλεύονται την αμάθεια του απλού λαού θα είναι δυστυχώς ακόμα για πολλές δεκαετίες μάστιγες του αθρώπινου πολιτισμού. Το ταξίδι μέσα στους αιώνες δείχνει την πνευματική περιπέτεια των ελλόγων όντων προς την Ελευθερία. Η Ελλάδα της εποχής που εκτυλίσσεται ο «Ζητιάνος» του Καρκαβίτσα μοιάζει τελείως μεσαιωνική και σκοταδιστική με τα δικά μας μάτια. Αλλά και τα σύγχρονα αδιέξοδα μπορεί να μοιάζουν το ίδιο γλαφυρά ή και γελοία για τους ανθρώπους του μέλλοντος. Επομένως, ας είμαστε νηφάλιοι κι μαχητικοί, ας αγωνιζόμαστε για ένα φωτεινότερο μέλλον με ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ όλων των λαών της γης.
Εξαιρετικός ηθοποιός ο πρωταγωνιστής Λεωνίδας Κακούρης στον επώνυμο ρόλο. Αν δεν μάσαγε τα λόγια του κάποιες φορές κι ακουγόταν ευκρινέστερα θα ήταν καλύτερα. Από τις κοπέλες ξεχώρισε η πανέμορφη, η μεταμορφωσιακή, η εύπλαστη Μαρία Καρακίτσου που την έχω δει και σε άλλες παραστάσεις σε διάφορους ρόλους, πάντα απαστράπτουσα, λειτουργική κι αποτελεσματική θεατρικώς. Ήσαν όλοι τους βέβαια υπέροχοι και άψογα δασκαλεμένοι από τη Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου. Περιμένω να δω και άλλα αριστουργήματα της σύγχρονης Λογοτεχνίας μας ανεβασμένα στη σκηνή με τόση γνώση, σεβασμό και μεράκι.
Πανάξιοι όλοι οι Συντελεστές, επαγγελματίες, ρηξικέλευθοι…:
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.
Κατάμεστη η αίθουσα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ένιωθες το κοινό να κρατάει την ανάσα του στις δραματικές κορυφώσεις.
Σε αυτό το θέατρο που βγήκαμε μαζί με την συχωρεμένη φίλη μου Κατερίνα Βασιλάκου και της πρότεινα να το χωρίσει σε δύο σκηνές, παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια μόνον επιτυχίες!!! Συγχαρητήρια και στους υπεύθυνους του θεάτρου για τις καίριες και εύστοχες επιλογές.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://vasilakou.theater/project/%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82/
Ο Ζητιάνος
Η Λυκόφως φιλοξενεί στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου για 4 μόνο παραστάσεις τον «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα στην επιτυχημένη συμπαραγωγή του ΔηΠεΘε Ρούμελης με την ομάδα Anima (υποψήφια φέτος για το βραβείο Κάρολος Κουν για την παράσταση «Έξοδος») σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας διασκευάζεται πρώτη φορά για το θέατρο μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά. Μια παράσταση για όλη την οικογένεια. 3,4 Μαϊου στις 21.00 & 6,7 Μαϊου στις 19.00.
Σενάριο
Ο Ζητιάνος του Καρκαβίτσα αναφερόμενος στην εποχή της προσάρτησης της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος (1881) σκιαγραφεί την κατάσταση ενός χωριού του θεσσαλικού κάμπου και των κατοίκων του, οι οποίοι κυριαρχημένοι από ταπεινά ένστικτα, από παγανιστικές δοξασίες, φτώχεια και αμάθεια, γίνονται υποχείρια ενός δαιμόνιου επαγγελματία Επαίτη, ο οποίος τους οδηγεί προς την καταστροφή. Με αυτόν τον τρόπο ο Καρκαβίτσας προβάλλει τη φθορά του παλιού μεσαιωνικού κόσμου, στον οποίο επικρατούσαν οι δόλιοι, οι επιτήδειοι και οι ισχυροί, προτείνοντας τελικά μέσα από την απόλυτη επικράτηση του κακού, το αντίθετό της, δηλαδή την εξέλιξη, την μόρφωση, την πνευματικότητα, την κυριαρχία των θετικών ενστίκτων έναντι των αρχέγονων ηθών, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και εν τέλει την επίμοχθη αντίσταση στο πιο ισχυρό.
Το Νυχτερέμι
Στο Νυχτερέμι, ένα χωριό κοντά στις εκβολές του Πηνειού, ενώ οι κάτοικοί του βρίσκονται στα δικαστήρια με τον μπέη της περιοχής, στην προσπάθειά τους να ξεκαθαρίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χωριού, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρουν να νικήσουν και να θεωρηθούν τα κτήματα δικά τους και όχι του μπέη, φτάνει ένας ζητιάνος μαζί με το δεκαπεντάχρονο ζητιανόπουλό του.
Ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας
Το κύριο πρόσωπο του μυθιστορήματος, ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας, αφού ξυλοφορτωθεί από τον τελωνοφύλακα Βαλαχά, θα προκαλέσει τη συμπόνια των κατοίκων που θα του προσφέρουν φιλοξενία και τροφή. Την επόμενη μέρα, ο ζητιάνος θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών του χωριού, με τα «θαυματουργά βοτάνια» του, και θα κατορθώσει να πουλήσει, το «αγαπόχορτο», το «σερνικοβότανο» και άλλα βοτάνια, καθώς και υλικά για ξόρκια και για μαγικά, παίρνοντας σε αντάλλαγμα ό,τι πιο ακριβό έβλεπε ότι είχε το κάθε σπίτι, που θα το μεταπουλούσε και θα γέμιζε με χρυσές λίρες. Αδιάφορος και ασυγκίνητος για τη μοίρα και την τύχη αυτών των γυναικών θα δώσει βοτάνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και στο θάνατο, ενώ θα καθοδηγήσει επιδέξια όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του· να εκδικηθεί δηλαδή το ξύλο που έφαγε από τον τελωνοφύλακα και παίζοντας με την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία τους, να τους καθοδηγήσει να βάλουν φωτιά στο σπίτι που μένει για να τον κάψουν ζωντανό. Τέλος, θα βάλουν φωτιά και στο μεγάλο σπίτι του μπέη, οπότε παρεμβαίνουν οι ελληνικές Αρχές και οι Τούρκοι αφέντες της περιοχής, οδηγώντας όλους τους άντρες στη φυλακή της Λάρισας.
Παράσταση
Στην παράσταση της ομάδας Anima η ιστορία ξετυλίγεται από την πλευρά των γυναικών της ιστορίας, οι οποίες ακόμα πιο εγκλωβισμένες στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, επηρεασμένου βαθιά από την οθωμανική κοινωνική δομή, στέκουν ανήμπορες να αντισταθούν και να προφυλάξουν τα παιδιά τους, τους εαυτούς τους και τους άντρες που κάνουν κουμάντο, από το επερχόμενο κακό που φέρει επιδέξια μαζί του ο άντρας Ζητιάνος. Έτσι βλέπουμε στην αρχή της ιστορίας τις γυναίκες πεθαμένες πια, στο μεταίχμιο του άλλου κόσμου, να επιστρέφουν πίσω στον τόπο τους για να ξαναζήσουν την ιστορία τους, να την διηγηθούν και να καταλάβουν… Μέσα μια σύγχρονη εικαστική αναπαράστση αναλαμβάνουν διάφορους ρόλους, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τόσο τη δική τους πλευρά όσο και την πλευρά των αντρών της ιστορίας.
Συντελεστές
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Η ομάδα Anima μετά την περσινή επιτυχία της με την παράσταση «Έξοδος» και την υποψηφιότητά της για το βραβείο Κάρολος Κουν, φέτος δουλεύει πάνω στο σπουδαίο κείμενο του Α. Καρκαβίτσα «Ο Ζητιάνος», το οποίο έχει ως πρωταγωνιστή έναν Έλληνα ζητιάνο, τον Τζιριτόκωστα. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα λογοτεχνικά πρόσωπα της Ελλάδας, μέχρι την εμφάνιση του Αλέξη Ζορμπά, του Καζαντζάκη. Η ιστορία του ζητιάνου είναι ιδιαίτερα επίκαιρη γιατί αναφέρεται σε μια εποχή ιδιαίτερων ανακατατάξεων, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών παρουσιάζοντας αναλογίες με τη σημερινή κρίσιμη κατάσταση που βιώνουμε.
Η ιστορία διαδραματίζεται την περίοδο της προσάρτησης της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881 και της δημιουργίας των νέων συνόρων του Ελληνικού κράτους. Αυτά τα χρόνια αλλά και τα επόμενα που θα ακολουθήσουν το σημαντικότερο ζήτημα ήταν η διάδοχη κατάσταση των περιουσιών των Τούρκων που αποχωρούσαν πλέον από τη Θεσσαλία και πουλούσαν την περιουσία τους στους λίγους πλούσιους Έλληνες, με αποτέλεσμα οι φτωχοί κολίγοι, που μέχρι τότε ζούσαν καλλιεργώντας τη γη, να χάνουν τώρα και τα λίγα προνόμια που είχαν. Η ανακατάταξη του πλούτου ακολουθεί πάντα ένα μεγάλο πόλεμο και πάντα εις βάρος των αδυνάτων. Κάτι που ενισχύεται ακόμα περισσότερο από την αμάθεια, την έλλειψη μόρφωσης και τις προλήψεις, καθιστώντας τον άνθρωπο έρμαιο και αντικείμενο εκμετάλλευσης κάθε πανούργου, επιτήδειου και ισχυρού.
Αυτό λοιπόν που καθιστά την ιστορία αυτή επίκαιρη, παρά τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις του ανθρώπου, είναι η ‘εν δυνάμει’ βούλησή του να αντιστέκεται στο κακό, σε αυτό που θέλει να τον αφομοιώσει, να τον καταστρέψει, να τον εξαφανίσει; εξετάσεις που οι Έλληνες ως λαός έχουν στα γονίδιά τους να δίνουν πολύ συχνά και άλλοτε να χάνουν, άλλοτε να κερδίζουν, πάντα όμως να αγωνίζονται για να το επιτύχουν.
Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Ομάδα Anima
Η Ομάδα Anima δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στο χώρο του θεάτρου. Με σκηνοθέτη και κύριο εκπρόσωπο την Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη καθώς και μια ομάδα μόνιμων ηθοποιών και συντελεστών, πειραματίζεται γύρω από σύγχρονες θεατρικές φόρμες αφήγησης. Το ενδιαφέρον της ομάδας στρέφεται γύρω από την ιδέα του πως μπορεί να παρουσιαστεί ένα κλασσικό κείμενο ώστε να αφορά το σήμερα. Ο πειραματισμός έγκειται τόσο στο κομμάτι της φόρμας, δηλαδή της όψης της παράστασης όσο και στην υποκριτική μέθοδο. Η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία δουλεύει η ομάδα είναι μια μεταμπρεχτική προσέγγιση των κειμένων. Μέσα από την ουσιαστική χρήση της μουσικής ως παρτενέρ των ηθοποιών, την κίνηση και την σωματοποιημένη έκφραση των ρόλων, προσεγγίζεται η υποκριτική.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Οκτ.2014-2016 Σκηνοθεσία-δραματουργία της Σκηνικής σύνθεσης «Έξοδος» στο studio Μαυρομιχάλη, στο θέατρο Θησείο και στο θέατρο Αργώ. Ακολούθησε μεγάλη περιοδεία.
Δεκ.2012-Ιαν.2013 Σκηνοθεσία-deviced piece της παράστασης «Ιούλιος Καίσαρας: Scripta Femina» στο studio Κινητήρας, στη Θες/νικη, θέατρο Σοφούλη.
Mάιος 2011 Σκηνοθεσία και Διασκευή του διηγήματος «Το καλοκαίρι του Κυρίου Ζόμερ» του Π. Ζίσκιντ στο χώρο του ελculture.
Aπρ.2010 Σκηνοθεσία του έργου «Το Ρομάντζο του Ζητιάνου» του Τζ. Γκέυ στον Τεχνοχώρο Αθηνά με την ομάδα Anima και σε συμπαραγωγή με το Δήμο Ζωγράφου.
Εισιτήρια Online
Προμηθευτείτε online εισιτήρια για την παράσταση μέσα από την υπηρεσία Viva Tickets:
Θεατρική Περίοδος
Από » Τετάρτη 3 Μαϊου 2017
Έως » Κυριακή 7 Μαϊου 2017
Πρόγραμμα Παράστασης
Τετάρτη 3 Μαϊου 21.00
Πέμπτη 4 Μαϊου 21.00
Σάββατο 6 Μαϊου 19.00
κυριακή 7 Μαϊου 19.00
Κρατήσεις Θέσεων
211 01 32 002 ~ 005
info@vasilakou.theater
Τρέχουσες Παραστάσεις
Ο Ζητιάνος
Αφέντης και Δούλος
TEASER
Ευριπίδειοι “Κρήτες” άριστοι!!!
Λέτα Κουτσοχέρα, μια μεγάλη αθόρυβη ολιγογράφος και ψυχάρα ποιήτρια, μεταφράζει, συμπληρώνει και διασκευάζει τους «Κρήτες» του Ευριπίδη από μια παγκόσμια ελληνοκεντρική οπτική.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ως επαγγελματίας κριτικός βλέπω κάθε χρόνια περί τις 300 παραστάσεις, ανάμεσα στις οποίες εισαγόμενα σκουπίδια, ληγμένες πρωτοπορίες, αδιέξοδους πειραματισμούς, απροσχημάτιστους κι απροκάλυπτους βαυκαλισμούς και άλλα σε – ισμούς. Έτσι, το αισθητήριό μου έχει οξυνθεί κι αντιδρώ – ως οφείλω – δυναμικά απέναντι στην κακογουστιά, στον ωχαδερφισμό, στην προχειρότητα, στην έλλειψη έρευνας και μελέτης.
Είναι τόσο πολλοί πια οι ξενοσπουδαγμένοι και ξενόδουλοι, τσανακογλείφτες «θεωρητικοί» του θεάτρου, που ντρέπεσαι να πεις ότι ξέρεις αρχαία ελληνικά, λατινικά και ότι διαβάζεις το αρχαίο δράμα στο πρωτότυπο. Ντρέπεσαι να ομολογήσεις ότι σε ψυχαγωγούν ακόμα οι αρχαιολογικές σου περιηγήσεις κι ότι εμπνέεσαι ως δημιουργός από τα κλασικά κείμενα. Μα γιατί βρε παιδιά; Ποιος άλλος λαός ρίχνει τα μαλάματα και τα ασημικά του στα σκουπίδια; Ποιος πετάει τα διαμαντικά του στην πυρά, προσάναμμα στο τζάκι της μιζέριας του; Εδώ γειτονικοί λαοί καπηλεύονται απλώς και μόνον ένα ένδοξο όνομα (και παρελθόν) για να υπάρξουν πολιτισμικά κι εμείς είμαστε έτοιμοι να τα χαρίσουμε όλα, να σκύψουμε το σβέρκο και να ξαναγίνουμε ραγιάδες; Απορώ κι εξίσταμαι. Και δεν είμαι ο μόνος. Η σιωπηλή πλειοψηφία.
Στον μεγάλο κρητο-μυκηναϊκό πολιτισμό κατεδύθη η Aρσινόη Λίλυ Καραδήμα
προκειμένου να χορογραφηθεί αυτό το εν πολλοίς άγνωστο αριστούργημα του Ευριπίδη. Άψογη κι εμπνευσμένη χορογραφία που παρέπεμπε στις Δελφικές Γιορτές του Σικελιανού και στις κλασικές χορογραφίες της αλησμόνητης Μάρθας Γκράχαμ. Κλασικισμός σημαίνει γεωμετρικότητα, αρμονία, γεωμετρείν, αριθμοσοφία πυθαγόρειος… και πολλά άλλα πράγματα που οι αμόρφωτοι σπουδαγμένοι της σήμερον δεν κατέχουν κι εμποδίζουν τους άλλους να θυμούνται τυφλώνοντας για άλλη μια φορά τη νέα γενιά. Μόνο που το μάτι του Κύκλωπα έχει το συνήθειο να ξαναγεννιέται. Κάπως σαν το συκώτι του Προμηθέα…
Άψογη η εκφορά του λόγου. Διαγράφηκαν τα νοήματα ανάγλυφα στη συνείδησή μας. Ερμηνείες μετρημένες, στερημένες υπερβολής. Ουδείς «έκλεψε την παράσταση». Δεν χρειάζεται να είμαστε κλέφτες κι αμαρτωλοί ΚΑΙ στο θέατρο. Παρακολουθώ αμήχανος (ενεός) αυτό το αισθητικό αντάρτικο πόλεων που έχουν στήσει διαλυτικά στοιχεία που δεν είναι απλώς μισελληνικά, αλλά μισούν κάθε τι διαφωτιστικό, ανθρώπινο, ουμανιστικό, που οδηγεί το Ανθρώπινο είδος προς την Γνώσιν και δι’ αυτής στην Ελευθερία….
Τελικά δεν είμαστε μόνοι. Άνθρωποι που μας μοιάζουν, άνθρωποι που νοιάζονται, άνθρωποι που μεριμνούν, αγρυπνούν και αγωνιούν για τη Γλώσσα, για τη Μνήμη, για το Κλασικό, για την Αρμονία… αφού χωρίς αυτά μήτε Ελευθερία, μήτε Δικαιοσύνη, μήτε Ισότητα, μήτε Αδελφοσύνη εφικτά εισίν.
Απαξάπαντες οι συντελεστές ηρωϊκοί κι αξιομνημόνευτοι:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΣΥΓΓΡΑΦΗ- ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ* -ΠΟΙΗΣΗ: Λέτα Κουτσοχέρα
ΧΟΡΟΓΡΑΦIEΣ/ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ: Aρσινόη Λίλυ Καραδήμα
ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Παρμενίδης Ιω. Μπουσίου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΛΟΓΟΥ: Βίβιαν Ιωάννου
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: Λίνα Δαμασκοπούλου
EΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ: Dominique Delqausse
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Δαήμων Φουστέρης
KAΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Αλεξία Πετροπούλου
ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ, PROPS: Εξηκίας Τριβουλίδης
ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ: KarakaΞa
*ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ Γεώργιου Σαμπατακάκη
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ:
ΔΑΙΔΑΛΟΣ: Αντώνης Μουλάς
ΠΑΣΙΦΑΗ: Βίβιαν Ιωάννου
ΜΙΝΩΑΣ: Παρμενίδης Μπουσίου
ΙΚΑΡΟΣ: Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος
ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ ΤΩΝ ΟΦΕΩΝ: Αρσινόη Λίλυ Καραδήμα
ΧΟΡΟΣ: Λίνα Δαμασκοπούλου, Διώνη Γκανάτσιου, Νάνσυ Θωμά
ΜΥΣΤΕΣ ΙΔΑΙΟΥ ΔΙΟΣ: Aντώνης Πασβάντης, Μιχάλης Τακτικάκης, Βασίλης Βλαχοστέργιος.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
https://www.theatroavaton.com/copy-of-akoy-anthropako-1
Ευριπίδη, Κρήτες
3 παραστάσεις στο Θέατρο ΑΒΑΤΟΝ, 27-28-29 Απριλίου, αφιερωμένες στην Παγκόσμια Ημέρα Χορού.
Το αινιγματικό έργο του Ευριπίδη «Κρήτες», αναζητά να συνθέσει τα σπαράγματά του, τα οποία ζωντανεύουν επί σκηνής, δεμένα με μια μεταφυσική μινωική τελετουργική ατμόσφαιρα. Ένα ταξίδι στο χρόνο και το λαβύρινθο. Στην Κνωσό, που σημαίνει Γνώση.
Και το όραμα του Δαίδαλου να μας οδηγεί μπρος- πίσω στο χρόνο, μέσα κι έξω από τις πτυχές και τους διαδρόμους του νου και της ψυχής μας. Ο μύθος της Πασιφάης, η θέση της ιερής γυναίκας, ο αινιγματικός ρόλος του χορού των μυστών, η ανδρική θυρσοτίναξη ως επισφράγισμα της ιερής ένωσης Πασιφάης-Ταύρου, ο χορός Σελήνης και Ηλίου, ο χορός της ζωής, η τελετουργία των όφεων, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, και ο Ίκαρος σε μια μελαγχολική μονωδία πριν την πτώση του.
Μύηση. Απελευθέρωση. Μαγεία.
Η τραγωδία ΚΡΗΤΕΣ του Ευριπίδη, γράφτηκε το 430 π.Χ και σήμερα δε σώζονται,
παρά μόνο σπαράγματά της. Με προσεκτική ανασύνθεση και ακαδημαϊκή μελέτη,
η Ομάδα Τέχνης & Χορού ΑΤΡΑΠΟΣ επιχειρεί μια τελετουργική αναβίωση των μινωικών μυστηρίων και έναν αποσυμβολισμό του μύθου, με κοινωνικές, φυσικές, αλλά και μεταφυσικές προεκτάσεις. Όταν ο Μίνωας λαμβάνει έναν πανέμορφο λευκό ταύρο από τη θάλασσα, ένδειξη από το θεό Ποσειδώνα πως είναι ο ισχυρός βασιλιάς της Κρήτης, δεν πράττει τη θυσία που είχε υποσχεθεί. Ως τιμωρία, η οργή
του Ποσειδώνα δημιουργεί μια ακαταμάχητη έλξη στη γυναίκα του Μίνωα, την
Πασιφάη, η οποία ζευγαρώνει με τον λευκό ταύρο, με τη βοήθεια του πολυμήχανου Δαίδαλου, κάτι που εξοργίζει τον Μίνωα. Από την ένωση αυτή γεννιέται ο Μινώταυρος, ένα κράμα ανθρώπου και ζώου. Συμβολισμοί για τη ζωή, το χρόνο, το θάνατο, τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τη Γνώση, το επέκεινα.
Μια διαφορετική προσέγγιση της τραγωδίας, με έντονες αναφορές στην τελετουργική κινησιολογία της μινωικής εποχής και χορογραφίες βγαλμένες από στιγμιότυπα αποτυπωμένα σε σπάνιους σφραγιδόλιθους.
Ζωή Λάσκαρη, μια ακαταμάχητη βόμβα δυναμισμού και θετικής ενέργειας
επί σκηνής Αθηναΐδος ερμηνεύοντας για 2η συνεχή χρονιά τη δαιμόνια και άκρως μεσογειακή αιώνια υποψήφια πεθερά στην κωμωδία «Νύφη κουράγιο» σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Μουτσινά
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί σαν τη Ζωή Λάσκαρη, με την επιμονή ενός Μινωτή, την εργασιομανία μιάς Παξινού, την τελειοθηρία μιάς άξιας πρωταγωνίστριας τού Βουτσινά, την επαγγελματική επάρκεια μιάς εργατικής θεατρίνας του Μιχάλη Κακογιάννη, με την πειθαρχία μιας μαθητευομένης στη μεγάλη σχολή υποκριτικής του αξέχαστου Μίνωα Βολανάκη… Και ο κατάλογος μακρύς…
Το πιο δύσκολο θεατρικό είδος στα χρόνια της Κρίσης είναι η κωμωδία. Πώς να κάνεις το χειλάκι του πικραμένου να σκάσει και το γέλιο να ανθίσει στα ματάκια του. Παρακολουθούσα συνεπαρμένος το διάλογο της μεγάλης πρωταγωνίστριας με το κοινό. Κάθε ατάκα, κάθε χειρονομία, και το ελάχιστο βλέμμα, η απειροελάχιστη κίνηση του ενός χεριού «περνούσαν» κάτω, στην ενθουσιασμένη αίθουσα και γυρνούσαν πίσω ως αποδοχή, ως υποστήριξη, ως αγάπη άνευ όρων και ορίων από ένα κοινό που ξέρει να ξεχωρίζει το ψεύτικο και το κίβδηλο από το πηγαίο κι αληθινό. Η Ζωή Λάσκαρη είναι αυθεντική. Δεν έχει να κρύψει τίποτα, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ. ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΗΣ, ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΈΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ: ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ. Κάνει το σταυρό της κάθε φορά πριν βουτήξει στα βαθιά θεατρικά νερά, γιατί κάθε άνθρωπος και θάλασσα, κάθε ματιά και ουρανός. Ο καλός ο καλλιτέχνης γνωρίζει πως μόνον ως αυτοδύτης στα «βένθεα αλός» της Συλλογικής Συνειδητότητας μπορεί να φέρει κρυμμένους θησαυρούς στην επιφάνεια. Οι υπόλοιποι, οι τεμπέληδες, οι επαναπαυόμενοι, οι ράθυμοι, εκείνοι, ναι, ας τσαλαβουτούν στα ρηχά. Αυτή η γυναίκα πάσχει επί σκηνής, ταυτίζεται, ματώνει… Μας διηγήθηκε για ένα εργατικό ατύχημα που είχε σε μια παράσταση. Έκοψε το χέρι πάνω σε ένα αλουμίνιο, έτρεξε στα καμαρίνια, το φάσκιωσε και γύρισε αμέσως στη σκηνή ενώ τα αίματα έτρεχαν ακόμα και κανείς από τους θεατές δεν κατάλαβε τίποτα! Αυτό είναι καλλιτέχνης!!! Όλα τ’ άλλα είναι ψευτιές και τα ανακυκλώνει γρήγορα το καμίνι του Χρόνου. Και μόνο η διάρκεια είναι συνώνυμη της ποιότητας. Η αντοχή δεν είναι μόνον ποσοτική ένδειξη. Δεν γίνεται να σε αγαπούν τρεις-τέσσερις γενιές και να μην αξίζεις. Εεε, ας μην υποτιμάμε τόσο το κοινό, γιατί θα καταλήξουμε στείροι κουλτουριάρηδες που βαυκαλίζονται (για να μην χρησιμοποιήσω άλλο …ρήμα και γίνω …επίκαιρος).
Η Βίβιαν Κοντομάρη είναι σπουδαία καρατερίστα. Κράτησε το αντίπαλον δέος της αυταρχικής παρ’ ολίγον πεθεράς με τέτοια αυτοσυγκράτηση, τόλμη, μέτρο κι αίσθηση της αρμονίας που τη θαύμασα για αυτή τη σκηνική ευφυΐα της. Αυτό το κορίτσι θα δει την καριέρα της να απογειώνεται όσο τα χρόνια θα τη φορτώνουν πείρα. Καλή και σεβαστική, υπάκουη και πειθαρχημένη, υποχωρητική κι ενδίδουσα, η τέλεια συνεργάτις για κάθε άνθρωπο του θεάτρου.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι, ακατάβλητοι, μοναδικοί. «Έγραφαν» στο μυαλό του θεατή ανεξίτηλες εικόνες παίρνοντας πόζες αμίμητες:
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη
Τη Ζωή Λάσκαρη περιμένουν τώρα οι μεγάλες αριστοφανικές κωμωδίες, η Νέα Αττική Κωμωδία του Μένανδρου, ο Πλαύτος κι ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι κι ο Μολιέρος… Να είναι πάντα καλά, δημιουργική, ανεξάντλητη πηγή φιλοσοφημένης ευθυμίας, ακατάβλητη από τη μιζέρια και την κακογουστιά των δύσκολων εποχών που ζούμε. Τα χρόνια της Κρίσης κατέδειξε την ανθεκτικότητα του χρυσού απέναντι στο ασήμι που μαυρίζει. Κι η Ζωούλα η Λάσκαρη μόνο με στη συχνότητα τού Χρυσού δονείται. Κάτι καλό θα βγει από αυτή τη θεατρογόνο και θεατροδόχο πηγή.
Αιώνιος θαυμαστής της,
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.athinais.com.gr/el/theatriki-skini-all
Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.
13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη. Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς.
Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.
Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.
Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης
«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ στο Υπόγειο τού Θεάτρου Τέχνης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το κρυμμένο διονυσιακό στοιχείο στους παγανιστές αγγλοσάξωνες υποφώσκει κάτω από τα πιντερικά μυστήρια και τους ευεπίλυτους γρίφους. Η ανάγκη του ανθρώπου, του αστού της βιομηχανικής εποχής να βιώσει τον παν-ικό της επιστροφής στη Φύση, της Ένωσης με το Όλον. Το πάρκο, το δάσος, τα λασπωμένα χαντάκια, οι βάλτοι επανέρχονται ως αρχέτυποι τόποι-φόβητρα. Κάτι σαν τον μυθικό Κιθαιρώνα για τις Βάκχες. Σαν την «Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου» ενός Έντουαρντ Άλμπι που διερευνά το θέμα των ορμεφύτων και των βασικών ενστίκτων από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ένα διπλό πολλαπλό παιχνίδι συζυγικής προδοσίας, απιστίας και μεταμφίεσης είναι κι αυτό το έργο: ο πιντερικός «Εραστής». Τα όρια συγχέονται, οι ρόλοι χάνονται, η εντροπία αυξάνεται με κατακλυσμιαία ταχύτητα, επικρατεί το απόλυτο χάος. Οι άνθρωποι δεν έχουν τώρα πια κάποια λογική βάση για να ακουμπήσουν τους ψυχισμούς τους. Είναι έρμαια των ορμεφύτων τους. Η σαρκική επιθυμία, ο βίαιος ακατονόμαστος σωματικός πόθος που ζητάει ανυπερθέτως την πλήρωση και την ικανοποιητική τελείωσή του γκρεμίζει και τα τελευταία φράγματα του ρασιοναλισμού. Τώρα το «παρασυμπαθητικό» σύστημα στη ραχοκοκκαλιά τού Ανθρώπου γίνεται το λυσσαλέο φίδι στον Κήπο της Εδέμ, γίνεται δράκοντας κι απειλεί να καταπιεί τα πάντα στο πέρασμά του. Γίνεται «ουροβόρος όφις» που πρώτα-πρώτα καταβροχθίζει την ίδια την ουρά του χωρίς να ξέρει – ή χωρίς να νοιάζεται για το γεγονός – ότι θα καταστραφεί, θα τον καταπιεί η μαύρη τρύπα που ο ίδιος δημιούργησε. Αυτή είναι η ενεργειακή βάση κάτω από τη θεατρική αλληγορία που φιλοτέχνησε με τόνους νουάρ ο βραβευμένος στο παρά πέντε τής ζωής του Νομπελίστας. Λες και το χρειαζόταν ή το επιζητούσε. Καταφαγωμένος από τον καρκίνο πόζαρε με τις πληγές του ανοιχτές σαν Προμηθέας… Ειρωνεία, αυτοσαρκασμός, σχόλιο καυστικό για τον παρηκμασμένον πολιτισμό μας. Αυτός είναι ο Πίντερ. Το ένστικτο του Θανάτου καταδεικνύεται ισχυρότερο του ενστίκτου της Ζωής. Το χάος εν τέλει επικρατεί. Η εντροπία του συστήματος το οδηγεί στο θάνατο και στην αποσύνθεσή του.
Καλή η παράσταση, σκηνοθετημένη σαν μπουλβάρ από τη Μίνα Αδαμάκη. Τα αριστουργήματα δεν βλάπτονται μήτε από τις παραναγνώσεις μήτε από τις απλοποιήσεις τους. Κάτω από το πρώτο προφανές επίπεδο του συζυγικού παιχνιδιού χάσκει ο Καιάδας τού πολιτικώς απαράδεκτου και τού ρασιοναλιστικώς ασυμβάτου. Σκηνοθέτις και ηθοποιοί δεν βούτηξαν στα βαθιά. Έμειναν στην επιφάνεια. Απαιτείται σκηνοθέτης-ποιητής-αναδημιουργός για να αναδείξει το έρεβος της συλλογικής πανανθρώπινης ψυχής. Κάποιος σαν τον Κάρολο Κουν… Οι άλλοι ας παραμένουν στο λούστρο…
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
http://www.theatro-technis.gr/o-erastis-tou-charolnt-pinter/
«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ
Χάρολντ Πίντερ
Ο Εραστής
Πρεμιέρα 24 Απριλίου 2017
Υπόγειο
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα
τηλέφωνο ταμείου: 2103228706
Σκηνοθεσία: Μίνα Αδαμάκη
Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευτυχία Γιακουμή
video trailer: https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8 HYPERLINK «https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8&feature=youtu.be»& HYPERLINK «https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8&feature=youtu.be»feature=youtu.be
Η Μίνα Αδαμάκη επιστρέφει ύστερα από 45 χρόνια στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης από όπου ξεκίνησε, σκηνοθετώντας τον Εραστή του Χάρολντ Πίντερ.
Ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, ένα τυπικό ζευγάρι άγγλων μεσοαστών, ζουν απομονωμένοι σε μια εξοχική κατοικία κοντά στο Windsor. Είναι ευκατάστατοι. Έχουν ένα υπέροχο, καλόγουστο σπίτι με κήπο. Ο Ρίτσαρντ εργάζεται ως οικονομικός σύμβουλος στο City, η Σάρα είναι η τέλεια σύζυγος που φροντίζει να δημιουργεί το ιδανικό περιβάλλον για τη συμβίωσή τους.
Η ερωτική τους ζωή όμως έχει αρχίσει να εμφανίζει κάποια σημάδια κόπωσης και συνέλαβαν έναν πρωτότυπο τρόπο για να την τονώσουν: αποφάσισαν, από κοινού, να βρει η Σάρα έναν εραστή τον οποίο να δέχεται στο σπίτι τους όποτε εκείνη επιθυμεί, την ώρα που ο Ρίτσαρντ θα βρίσκεται στο γραφείο του. Ο άνθρωπος όμως είναι ένα σύνθετο και απρόβλεπτο ον, δεν χωράει σε καλούπια και πολύ συχνά, πέφτει στις παγίδες που ο ίδιος στήνει!
Λίγα Λόγια για τον Πίντερ και το έργο:
Το σύγχρονο έργο, κατά τον Πίντερ, έχει μια αποστολή: να θέτει ερωτήματα. Χωρίς απαντήσεις. Ο Πίντερ αποφεύγει τις απαντήσεις, όχι γιατί δεν θέλει να τις δώσει, αλλά γιατί τις θεωρεί ύποπτες. Πιστεύει πως οι απαντήσεις μεροληπτούν και άρα δεν εξυπηρετούν την αλήθεια. Για τον Πίντερ η αλήθεια δεν βρίσκεται στον λόγο που αρθρώνεται με καλλιέπεια και καθ’ υπερβολή. Αντιθέτως, κρύβεται μέσα στον σπασμένο κι αγχωτικό λόγο των ανθρώπων σε σύγχυση, πίσω από τις σιωπές όταν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εκφέρουν αυτό που τους ταράζει. Αυτός είναι ο πιντερικός λόγος, η πιντερική γραφή. Σε κάποιους μοιάζει δύστροπη και δυσκολεύονται να την κατανοήσουν, σ’ άλλους συνταρακτική. Είναι ίσως γιατί βολευτήκαμε στην εύκολη ανάγνωση μιας ιστορίας που σου προσφέρει μια ετοιματζίδικη αλήθεια, «κοινά» αποδεκτή, και βαριόμαστε να καταβάλουμε και την ελάχιστη ακόμα προσπάθεια που απαιτείται για την ανεύρεση της βαθύτερης αλήθειας. Ή, ακόμη, φοβόμαστε να μπούμε πιο βαθιά, γιατί μας τρομάζει αυτό που μπορεί να ανακαλύψουμε, αυτό που κρύβουμε κι από εμάς τους ίδιους. Το αποτέλεσμα είναι ενοχή. Φόβος κι ενοχή. Αυτές τις αλήθειες μας προσφέρει ο Πίντερ. Είναι οι ίδιες που μας προσφέρει κι ο Μπέκετ πριν απ’ αυτόν, κι ακόμα πιο πριν ο Κάφκα. Είναι άβολες, αλλά αν είχαμε την δύναμη να κοιτάξουμε μέσα μας;
Σημείωμα σκηνοθέτη | Από τον Κουν μέχρι τον Πίντερ
Θέατρο Τέχνης, Πεσμαζόγλου 5, Υπόγειο. Εδώ γεννήθηκα ως ηθοποιός. Σ’ έναν μικρό χώρο, στο υπόγειο του «Ορφέα». «Ορφέας» ήταν το όνομα ενός μεγάλου κινηματογράφου της Αθήνας στη Σταδίου που εξελίχθηκε αργότερα σε αίθουσα συναυλιών, μπουζουκιών, και ποικίλων άλλων μεγάλων θεαμάτων. Οι δύο αυτές αίθουσες, λειτουργούσαν αντιστικτικά: η μεγάλη αίθουσα από πάνω και το μικρό θέατρο από κάτω. Η ειρωνεία είναι πως το «μικρό» αυτό θέατρο όρισε και καθόρισε το θέατρο για πολλές γενιές. Με θυμάμαι να μπαίνω το πρωί από την στοά του «Ορφέα», να βγαίνω στη Σταδίου, να κατεβαίνω τη στενή, στριφογυριστή σκάλα και να μπαίνω στο φουαγιέ του θεάτρου για πρόβα ή παράσταση. Πιο συχνά και τα δύο μαζί, γιατί τότε ζούσαμε σχεδόν μέσα στο θέατρο. Από τη σχολή ακόμη, ως μαθητές, είχαμε την τύχη να παίζουμε στο θέατρο. Πρόβα το πρωί, μετά σχολή και μετά παράσταση. Προσωπικά, εμένα αν μου βάζανε ένα ράντζο, θα μπορούσα και να κοιμάμαι εκεί! Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που βρέθηκα σ’ έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έναν χώρο συνύπαρξης ανθρώπων αφοσιωμένων, αφιερωμένων θα έλεγες σε κάτι σχεδόν ιερό. Σαν μύστης μπήκα κι εγώ στο θέατρο. Μύστης μιας ιερής και ιερόσυλης θρησκείας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που κατέβηκα, ως μαθήτρια, στο θέατρο. Με είχε ζητήσει ο Κουν για πρόβα, δεν θυμάμαι ποιο έργο ήταν. Μόνο το γαλαζωπό ημίφως απ’ τον καπνό, την ησυχία, και τα πρόσωπα που φωτίζονταν σαν σε πίνακα του Ρέμπραντ καθώς έσκυβαν ν’ ακούσουν τον δάσκαλο, μόνον αυτό θυμάμαι. Όσο για μένα, μετά από σαράντα πέντε χρόνια περιπλάνησης, ξαναγύρισα στο σπίτι μου, σ’ αυτό το «ταπεινό» – ιστορικό Υπόγειο, μ’ έναν Πίντερ στις αποσκευές μου. Τον Πίντερ που πρώτος ο Κουν ανέβασε στην Αθήνα ταυτόχρονα με όλες τις πρωτεύουσες στην Ευρώπη και στην Αμερική, όπως έκανε και με τον Μπέκετ, τον Άλμπυ, τον Ιονέσκο, τον Τένεσσυ Ουίλιαμς και όλους τους μεγάλους πρωτοποριακούς συγγραφείς που έγραψαν το θέατρο της δεκαετίας του ’60, της πιο εμβληματικής δεκαετίας του περασμένου αιώνα και το οποίο σήμερα θεωρείται κλασικό.
Μίνα Αδαμάκη, 1/ 4/ 2017
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Σκηνικού & Κωστουμιών – Φωτισμοί – Μουσικές Επιλογές: Μίνα Αδαμάκη
Επιμέλεια Κίνησης: Καλλιόπη Σίμου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Κλεάρχου
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευτυχία Γιακουμή
***
Παραστάσεις: Δευτέρα – Τρίτη : 21.15
Τιμές: 15 Ευρώ γενική είσοδος | 10 Ευρώ μειωμένο | 5 Ευρώ Ανεργίας
Διάρκεια: 70′
Λήξη Παραστάσεων: 30 Μαϊου
ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ:
Μέγας Αλέξανδρος
Στη σημαντική και σημαίνουσα αρχαιολόγο Καλλιόπη Παπακώστα
Στον κύκλο του ζωδιακού
Πύλη εισόδου και πύλη εξόδου ταυτίζονται
Μείον πέντε μοίρες μετακυλίσεως
Του μαγνητικού βορρά προς ανατολάς…
Ιδού ο γρίφος ιδού και η λύση του.
Στη νότιο-δυτικό γωνία των καταρρακτών
Στου κήπους του παλατιού
Εκεί εκρύβη κι ετάφη το πραγματικό σώμα
Του στρατηλάτη, του πρώτου κοσμοκράτορα
Που παντεπόπτης έγινε μετά τον θάνατό του
Στην κλιμακωτή πυραμίδα
Στο έβδομο επίπεδο
Εκεί που στο χρυσό τρίγωνο
Το βλέμμα ενοφθαλμίσθη
Που δεν γνωρίζει ανατολές και δύσεις
Των άστρων, μόνο την αιωνίαν Ανατολήν
Αντικρίζει με όλη την ολύμπια γαλήνη του
Ανέπαφη από τις ανεμικές τού βίου
Και τις τρικυμίες τών αισθημάτων.
Με κίτρινο καναρινί και μπλε
Τού κοβαλτίου η βασιλική του τέντα,
Τότε που η πρώτη παγκοσμιοποίηση
Σχεδόν επετεύχθη, παρ’ ολίγον να τελειωθεί
Αν δεν υπήρχε το φράγμα τών βουνών
Από τη μια και η καταστροφική δύναμη
Τής τοξίνης που κατέφαγε το συκώτι
Και κούφωσε τα σπλάχνα από μέσα
Με σπήλαια που ούτε οι κατακόμβες
Τού Δέλτα ενός Νείλου
Που θα κατέληγε στην ένδοξη Αλεξάνδρεια
Και στην κορνίζα τού αμφιθεατρικού
Μνημείου τών πεσόντων,
Εκεί που οι παρελάσεις και οι καταθέσεις
Στεφάνων ετελούντο…
Όλ’ αυτά δεν τα λέγω εγώ,
Αλλά η συλλογική ανθρώπινη φωνή
Τής Γαίας που ήρθε η ώρα
Ν’ αποκαλύψει τα μυστικά της,
Να αναστήσει τους νεκρούς
Και να ενώσει τους έξω με τους μέσα.
Η κρανιόσχημη σπηλιά
Με τον διπλό ναό (αρσενικό-θηλυκό)
Είναι το σύμβολο τής Τραγικής Κωμωδίας
Τού πνεύματος στον γαλαζοπράσινο
Πλανήτη, μέσα από τους μοργανωτικούς
Γάμους πιθηκοειδών, ερπετοειδών, αιλουροειδών
Και τών δρακόντων με τους γιγαντιαίους
Χαυλιόδοντες, αποθήκη γενετικού κώδικα
Μεταλλαγμένου από την επαφή του
Με τα μικρόβια, τους μύκητες και τα
Βακτηρίδια τής γης. Ίσως γι’ αυτό
Οι μάντεις περπατούσαν πάντα τυφλοί
Στηριζόμενοι σε βακτηρία
Και το αίνιγμα τής Σφίγγας
Βαρύ για τα φτωχά μυαλά
Τών προβάτων που αναζητούσαν
Τον τσοπάνη τους.
Λαός τυφλών που ο Μισότυφλος
Οδηγάει
Στην Έξοδο από την Κόλαση
Τής Ερήμου
Και το άγος τών πειρατών
Που επέβαλαν το άχθος
Τών ορυχείων σε καλόβουλους
Ντόπιους, εξόριστοι
Στα ίδια τους τα χώματα,
Σε καταναγκαστικά έργα
Καταδικασμένοι…
Από τότε φοβούνται μήπως
Πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους,
Όλοι εκτός από τους πεθαμένους.
Αλέξανδρε, ήρθε η ώρα ν’ αναστηθείς
Και η φίλη μου Καλλιόπη Παπακώστα
Θα σε βοηθήσει
Ξετρυπώνοντάς σε
Μαζί με όλη τη θαμμένη αρχαία Γνώση
Θαμμένη, για να αποκαλυφθεί
Σε καλύτερους καιρούς.
Τώρα αυτή η εποχή ήρθε
Κι η Αιώνια Ανατολή
Θα σημάνει μια καινούργια
Αναγέννηση τής Ανθρωπότητας
Προς την Ελευθερία, την Ισότητα,
Τη Δικαιοσύνη.
Ας γίνει ο Αετός που ανασύρει
Τον αγαθοποιημένο δράκοντα
Περνώντας τον μπροστά
Από τον δίσκο
Ενός έσω Αελίου
Που δεν τυφλώνει
Και που το φως Του
Δύνανται ν’ αντικρύσουν
Οι ανθρώπινοι οφθαλμοί
Εν Ζωή…
Αλέξανδρε, κράτησες αυτό
Το μυστικό θαμμένο μαζί σου
Για αιώνες.
Αρκετά πια! Φτάνει.
Τώρα σε διατάσσουν
Τα σύννεφα που κινούνται
Απειλητικά προς την Γη
Να σηκώσεις τα επτά
Πέπλα τής Ίσιδος
Και να αποκαλύψεις τη Σαλώμη
Γυμνή, για το καλό τού (Ι)ωάννη…
Για τα άλλα σιωπώ. Οι άρτι νεκροί
Και οι σκιές τών προφητών στον Άδη
Καλώς γνωρίζουν τη συνέχεια.
Τον όρκο μου δεν θα παραβώ.
Κασσάνδρα και Έλενος,
Δίφυλος μάντις Τειρεσίας,
Κάλχας, τι σημασία έχουν
Τα ονόματα; Η ουσία
Στο Φως που περνάει κάθε φορά
Μέσα κι από άλλη μάσκα.
Οι τρύπες τών ματιών αρκούν.
Το στόμα περιττεύει…
Σιγώ. Επ’ ολίγον. Για μερικούς
Αιώνες. Εδώ που είμαστε Εμείς
Ο χρόνος δεν κυλάει,
Ο πεθαμένος δεν πεθαίνει,
Ο νεκρός δεν νεκρώνεται
Και ο βρεγμένος δεν πεθαίνει.
Το νερό είναι το μυστικό μέσο,
Καλλιόπη Παπακώστα, το ύδωρ
Είναι το μυστικό κι η
Προσωποποίησή του
Ο Ποσειδώνας… Ίππιος,
Αν κάτι σου λέει αυτό.
Εκεί που ήταν οι σταύλοι
Εκεί έπλαθαν τα αγγεία τους,
Εκεί έθαφαν και τα σώματά τους.
Πηλός, άργιλος, κεραμεικός…
Το μόνο που θέλω σαν αντίχαρη
Είναι να δημοσιευτεί το πόνημά μου
Αυτό, ένδειξη ελάχιστη
Τής πνευματικής μας συνοδοιπορίας
Προς την επίτευξη τού σκοπού
Δύο ζωών, ενός και μίας εκάστου
Εξ ημών.
12-23/4/2017
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Χρήστος Ναούμ, “Ασκήσεις Θανάτου” στον Πολυχώρο Τέχνης & Έκφρασης +αίσθημα, Αθηνάς 30, μετρό Μοναστηράκι.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στον ατμοσφαιρικό χώρο της σχολής αυτογνωσίας κι αυτοβελτιώσεως που διευθύνει κι εμψυχώνει ο καλός ηθοποιός και μάστορας της συναισθηματικής νοημοσύνης Στέλιος Καλαθάς, βίωσα αργά το βράδυ της Παρασκευής μιαν ευχάριστη έκπληξη. Κουρασμένος από τις μεταμοντέρνες και «νεωτεριστικές» δηθενιές των κουλτουριάρηδων που νομίζουν ότι το κέντρο του σύμπαντος είναι το αναντικατάστατο «εγώ» τους, πήγα να δω την παράσταση ενός κειμένου που ήξερα καλά, αφού το είχα ήδη προλογίσει στην έντυπη έκδοσή του… Κάθησα σε μια γωνία, προς το παράθυρο να βλέπω και να διαισθάνομαι το ενεργειακό πεδίο της Ακρόπολης κι αποφάσισα να χαλαρώσω έχοντας αποφασίσει να ζήσω τουλάχιστον άλλα 55 χρόνια σε πείσμα των Καιρών, της Κρίσης, των Σειρήνων, των Κασσάνδρων και των άσπονδων φιλο-εχθρών μου…
Ευθύς μόλις άρχισε η παράσταση ήταν σα να ξύπνησα σε μια παράλληλη διάσταση, σε έναν άγνωστο κόσμο, όπου «η Ζωή είναι ένα τεράστιο μουρλοκομείο», όπως αναφώνησε ο καλός γιατρός και συγγραφέας Χρήστος Ναούμ στην υπόκλιση του τελικού, εθνουσιώδους χειροκροτήματος. Η παράσταση γνώρισε θριαμβική υποδοχή και το κοινό δεν έλεγε να εγκαταλείψει την αίθουσα στις 1:30 μετά τα μεσάνυχτα!!!
Ο όρος «μαύρη κωμωδία» δεν καλύπτει το πληθωριστικά χιουμοριστικό, ειρωνικά αυτοσαρκαστικό και διονυσιακά βακχικό θεατρικό έργο του Χρήστου Ναούμ με τις μαινάδες ηρωίδες (όλων των φίλων) να διεκδικούν το απαράγραπτο δικαίωμά τους στο μεθύσι και στη χαρά της Ζωής, μιας ζωής που φεύγει – φευ – από λεπτό σε λεπτό και δεν αντικαθίσταται από καμιά μεταφυσική προσμονή κανενός επαγγελόμενου παραδείσου.
Χωρίς να είναι υλιστικό το συγγραφικό σύμπαν του Χρήστου Ναούμ, αφού ο ίδιος και τα πρόσωπα-δημιουργήματά του σφύζουν από ευγένεια-ανωτερότητα-ανθρωπιά-ανιδιοτέλεια-ανυστεροβουλία… θέση για δαίμονες δεν υπάρχει στη λογική του, μόνο οι άγγελοι σαν σύμβολο ενός εξελιγμένου ανθρωπίνου μέλλοντος κι ενός πολιτισμού φιλικώτερου προς τη Φύση και τον ίδιο τον Άνθρωπο… μόνον οι άγγελοι και το Φως έχουν και βρίσκουν θέση στο κατά τα άλλα νουάρ σκηνικό των έργων του Χρήστου Ναούμ. Γραφεία τελετών γειτνιάζοντα με …σκυλάδικα και άνθρωποι του υπόκοσμου με «λεπτά» αισθήματα, αυτό είναι το πάνθεον αυτών των σουρεαλιστικών προσώπων στα ψυχοπονιάρικα ευθυμογραφήματα του καλού τεχνίτη τόσον του πεζογραφικού όσο και του δραματικού λόγου. Κι αν δεν τα κατανοούν κάποιοι-κάποιοι δήθεν επαρκείς θεατές, δεν πειράζει. Ο νεορεαλισμός αυτών των υπερβατικών κειμένων επιδέχεται όλων των μεταμοντέρνων πειραματισμών. Είναι ανοικτές φόρμες που δεν βρίσκουν πουθενά «τοίχο», δεν συναντούν τείχη και δεν περιχαρακώνονται εντός λογικών ορίων (που κανείς δεν τα χρειάζεται πια όταν ψυχαγωγείται). Όσο για την «επιστήμη της θεατρολογίας» σέρνεται ασθμαίνουσα πίσω από την εποχή της προβαίνοντας σε νεκροψίες (με ελάχιστε εξαιρέσεις φωτισμένων κριτικών που προαισθάνονται το μέλλον και στήνουν αψίδες προκειμένου να περάσουν οι μελλοντικοί θριαμβευτές. Αυτή ήταν και η περίπτωση του Ξενόπουλου όταν αντελήφθη εγκαίρως και την ποιότητα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου και του Ερρίκου Ίψεν και του θεατρικού Παλαμά με την «Τρισεύγενη» – οι άλλοι ας μωρολογούν, όπως εκείνοι που κατηγορούσαν τον Παπαδιαμάντη όταν δεν ξέρει καλά …ελληνικά, οι σύγχρονοί του!!!).
Ο Χρήστος Ναούμ έχει την υποστήριξη του φανατικού κοινού του που τον ακολουθεί παντού όπως οι μέλισσες το νέκταρ, όπως οι πεταλούδες-ψυχάρες το Φως. Ο Χρήστος Ναούμ είναι ψυχούλα και τα γραπτά του αγαπησιάρικα και συμπαθητικά. Η εμπειρία του ως γιατρός, η ευαισθησία του ως δέκτης, οι παντοειδείς γνώσεις του, ο βαθύς στοχασμός του, η επικούρεια φιλοσοφία ζωής, τον ξεχωρίζουν ανάμεσα στον εσμό τών σύγχρονων συγγραφέων.
Αξιοζήλευτη παράσταση και πανάξιοι απαξάπαντες οι καλλιτέχνες.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία & Μουσική επιμέλεια | Εύη Δημητροπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια | Γιώργος Παναγιάρης
Χορογραφίες | Ναλίνη Σπαθαράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη |Βασίλης Γκούφας
Δημόσιες Σχέσεις | Άντζυ Νομικού
Trailer παράστασης | Σπουδαστές του ΔΙΕΚ Χαϊδαρίου
Φωτογραφίες | Κορίνα Γιαλίδου
Με τους:
Τατιάνα Μελίδου | Ντενίζ
Δημήτρης Μπούρας | Νταμίρα
Βασίλης Τριανταφύλλου | Ερρίκος
Ναταλί Τσάβεζ | Τερέζα – Αθανασία
Δώρα Χουρσανίδου | Βερεσές
Φιλική συμμετοχή : Ελισάβετ Σταυρίδου | Τζος
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Χρήστος Ναούμ. “Ασκήσεις Θανάτου” – Πρεμιέρα την Παρασκευή 21 Απριλίου, ώρα 11 μ.μ.. Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 6946 105520. Πολυχώρος Τέχνης & Έκφρασης +αίσθημα, Αθηνάς 30, μετρό Μοναστηράκι.
https://www.facebook.com/xristos.naoum
https://www.facebook.com/angie.nomikou/posts/10158498734205034?pnref=story
https://www.facebook.com/elisavet.stavridou/posts/1826675290679801?pnref=story
http://www.bookia.gr/index.php?action=book&bookid=214232
http://www.artandlife.gr/Athina-askiseis_thanatoy_toy_xristoy_naoym
“ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΥ” ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΑΟΥΜ
Από Παρασκευή 21 Απριλίου 2017 | Πολυχώρος Τέχνης Και Έκφρασης +Αίσθημα > Θησείο – Μοναστηράκι
Oι “ασκήσεις θανάτου” το θεατρικό έργο του Χρήστου Ναούμ είναι μια κωμωδία που θέμα της έχει την εξαπάτηση και την υπονόμευση του θανάτου από τον έρωτα.
Τελετάρχες κηδειών, ντιζέζ, υπηρέτριες, θεούσες και απατημένες τραβεστί στριμώχνονται σε σκάλε κρύβονται σε μπαούλα, κρεμάστρες και φέρετρα πασχίζοντας να παρατείνουν όσο γίνεται περισσότερο την ηδονή και την εξουσία.
Απρόβλεπτες καταστάσεις τους αναγκάζουν να συνυπάρξουν αλλά όχι να αγαπηθούν, εξαρτημένοι καθώς είναι ψάχνουν τρόπο διαφυγής αλλά δεν βρίσκουν παρά μόνο στον φθηνό έρωτα και στο ακριβό χρήμα.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία & Μουσική επιμέλεια | Έυη Δημητροπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια | Γιώργος Παναγιάρης
Χορογραφίες | Ναλίνη Σπαθαράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη |Βασίλης Γκούφας
Δημόσιες Σχέσεις | Άντζυ Νομικού
Trailer παράστασης | Σπουδαστές του ΔΙΕΚ Χαϊδαρίου
Φωτογραφίες | Κορίνα Γιαλίδου
Με τους:
Τατιάνα Μελίδου | Ντενίζ
Δημήτρης Μπούρας | Νταμίρα
Βασίλης Τριανταφύλλου | Ερρίκος
Ναταλί Τσάβεζ | Τερέζα – Αθανασία
Δώρα Χουρσανίδου | Βερεσές
Φιλική συμμετοχή : Ελισάβετ Σταυρίδου | Τζος
Διάρκεια παράστασης | 75’ χωρίς διάλειμμα.
Που και πότε
Χάρτης Πολυχώρος Τέχνης και Έκφρασης +αίσθημα > Θησείο – Μοναστηράκι
Διεύθυνση: Αθηνάς 30 Τηλέφωνο: 6946105520, e-mail: synaisthima@hotmail.gr
Παρασκευή: 23:00
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 21:00
Από 21 Απριλίου 2017
Εισιτήρια
Κανονικό: 10€
Συνταξιούχοι – φοιτητές: 7€
Ατέλεια: 5€
Τόμας Μπέρνχαρντ Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Μια εκπληκτική παράσταση με υπέροχο σκηνικό, εξαιρετικά κοστούμια, θαυμάσιους ηθοποιούς, υποδειγματική σκηνοθεσία, αλλά με ένα αφόρητα μονολογικό και άτεχνο δραματουργικά κείμενο ενός παρανοϊκού με μανία καταδίωξης που έχει όμως «ρεύμα» και επίδοξους μιμητές (!!!) μόνο και μόνο γιατί λέγεται Τόμας Μπέρνχαρντ κι αυτό ήταν το «κύκνειο άσμα» του [ευτυχώς! δεν θα …γράψει κι άλλα τέτοια].
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Να ξεκινήσω με την επισήμανση ότι η κυρία Ειρήνη Λεβίδη συνεχίζει ακάθεκτη και πιστή στο πνεύμα του εκλιπόντος Λευτέρη Βογιατζή την εξαιρετική δουλειά της νέας Σκηνής στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Διαβάζοντας το σημείωμα της Δρος Νίνας Κασσιανού για την φωτογραφική έκθεση που φιλοξενείται στο φουαγιέ του θεάτρου, συγκινήθηκα δεόντως αφού σκέφτηκα ότι το ποιοτικό στην Τέχνη δεν χάνεται κι αφήνει τα ίχνη του στο Χρόνο…
Είχα δει σε αυτόν τον χώρο το «Ρίτερ, Ντένε, Φος» σε σκηνοθεσία του χαρισματικού Λευτέρη Βογιατζή και με ηθοποιούς-ιερά τέρατα πλέον σήμερα. Είχα απολαύσει την παράσταση πάνω από τρεις φορές. Προχθές όμως έφυγα στη μέση. Για την ακρίβεια, στο διάλειμμα. Τι πενιχρή καταγγελία του ναζισμού-φασισμού από έναν ξεμωραμένο, παρανοϊκό-ψυχωσικό συγγραφέα, που νομίζει ότι ο αενάως επαναλαμβανόμενος μονόχορδος και μονότονος μονόλογος μπορεί να αφορά ΚΑΙ τον θεατή. Όχι, κύριε, δεν μας αφορά. Δεν είμαστε άτομα περιορισμένων νοητικών ικανοτήτων για να ενστερνιστούμε το ότι «η επανάληψις είναι μήτηρ της μαθήσεως». Της …παθήσεως είναι μήτηρ και κόρη της δικής σας ψυχοπάθειας, που δεν είναι καν χαριτωμένη κι αυτοσαρκαστική, στερείται ειρωνείας και χιούμορ και μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, γιατί η σοβαροφάνεια και ο εγωκεντρισμός είναι πλέον τόσο ξεπερασμένος που καταντάει εμετικός κι αντιαισθητικός. Το μόνο φασιστικό που καταφέρατε κύριε Μπέρνχαρντ να καταγγείλετε είναι οι δικές σας ανυπόφορες εμμονές και οι ιδεοληψίες σας. Ναι, αυτό είναι ένα θέμα, άκρως δραματικό. Μόνο που πρέπει να βρεθεί ένας άλλος να το δραματοποιήσει και να ενσωματώσει ψήγματα από αυτό το κακογραμμένο, απαράδεκτο έργο σας. Λυπάμαι που έχετε πεθάνει, γιατί δεν είναι ωραίο να βρίζεις έναν νεκρό, αν όμως είχατε γράψει κάτι του στυλ «Βρίζοντας το κοινό», θα ήσασταν ίσως περισσότερον ευθύβολος. Αρκετά όμως μ’ εσάς και με το παραφουσκωμένο εγώ σας. Γράψατε κάτι που παραπέμπει στην «Διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» και στις «Δούλες» του Ζενέ, αλλά στο πιο …ατέχνως μονολογικό του.
Εξαιρετική η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Την προτείνω ανεπιφυλάκτως για βραβείο υποκριτικής πρώτου γυναικείου ρόλου. Η μέθοδος Στανισλάβσκι υποδειγματικά εφαρμοσμένη στο σιδέρωμα υποκαμίσων!!! Φανταστική στο ρόλο της. Πήρε το «τίποτα» και το έκανε σύμπαν. Με την ίδια λογική μπορεί να ερμηνεύσει συναρπαστικότερα ίσως τον τηλεφωνικό κατάλογο!!!
Εύσημα οφείλονται και στην Κλειώ Μπομπότη για τα ιδιοφυή εμπνευσμένα σκηνικά και στην Ιωάννα Τσάμη για τα ταιριαστά κοστούμια εποχής.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς επέτυχε έναν άθλο: να υποσκελίσει και να υποκαταστήσει το ανύπαρκτο κείμενο με την σκηνοθετική μαεστρία του. Εύγε. Στο μέλλον ας διαλέγει τουλάχιστον κείμενα που να έχουν κάτι να πουν για να μην χρειάζεται να κάνει τους …άθλους του Ηρακλή!!!
Όλοι οι ηθοποιοί μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι στους ισχνούς, παράλληλους μονολόγους τους: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας.
Όλοι οι συντελεστές αξιοθαύμαστοι:
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος…
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://tickets.public.gr/event/plateia-iroon/
Τόμας Μπέρνχαρντ
Πλατεία Ηρώων
(Heldenplatz)
ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
από 21 Απριλίου
στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων
«Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Το κύκνειο άσμα του Τόμας Μπέρνχαρντ, ενός εκ των κορυφαίων συγγραφέων της σύγχρονης λογοτεχνίας, την Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz), παρουσιάζει από την 3η Φεβρουαρίου 2017 η Λυκόφως σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστο Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργο Μπινιάρη, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτη Εξαρχέα.
Ο Καθηγητής Σούστερ, ο μεγάλος απών του έργου, αυτοκτονεί πέφτοντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στην πλατεία Ηρώων της Βιέννης, την ίδια πλατεία, όπου τον Μάρτιο του 1938 ο Χίτλερ είχε γίνει δεκτός με κραυγές επευφημίας από τους κατοίκους της πόλης. Η προσωπικότητά του φωτίζεται μέσα από τις διηγήσεις των οικείων του και φωτίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο από την άνοδο του φασισμού, την τυραννική επιβολή του παρελθόντος πάνω στα άτομα και την κωμωδία της ύπαρξης.
Κωμωδία του παραλόγου ή δριμεία κριτική κατά της Αυστρίας, το έργο καυτηριάζει τους πάντες και τα πάντα: την πατρίδα, τους Αυστριακούς, το θέατρο, τη μουσική, τους θεσμούς, τα αστικά σαλόνια, τις συζυγικές σχέσεις, τον ακαδημαϊκό κόσμο, την πολιτική ζωή
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Burgtheater της Βιέννης, το 1988, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων εξαιτίας των σχολίων περί αντισημιτισμού των κατοίκων της πόλης και των υπαινιγμών για την προσωπικότητα του Αυστριακού Προέδρου.
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Μια συμπαραγωγή της Λυκόφως με το Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Ερμηνεύουν οι: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας
Λίγα λόγια για τον Τόμας Μπέρνχαρντ:
Ο Τόμας Μπέρνχαρντ κατατάσσεται στους κορυφαίους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας, μαζί με τον Σάμουελ Μπέκετ και τον Τζέιμς Τζόις. Το έργο του έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο επίτευγμα στη λογοτεχνία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά». Ο ίδιος το έχει ονομάσει «ένα ολοκληρωμένο κωμικο-φιλοσοφικό πρόγραμμα». Είναι ο συγγραφέας που έκανε τη γερμανική γλώσσα, την «επιτηδευμένη και αδέξια» όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, να ακουστεί όπως ποτέ στο παρελθόν, προσδίδοντάς της έναν ρυθμό αμιγώς μουσικό και «νεκρώνοντας, από την αρχή κιόλας, τις ολοκληρωμένες προτάσεις που θα ήταν ενδεχομένως δυνατόν να σχηματιστούν».
Βιογραφικό Δημήτρη Καραντζά
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή “Εμπρός-Θέατρο-εργαστήριο” και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει σκηνοθετήσει τα: “Δωδέκατη Νύχτα” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Εθνικό Θέατρο), “Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί” του Χένρικ Ίψεν (Θέατρο Τέχνης), “Τα Κύματα” της Βιρτζίνια Γούλφ (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), “Τέφρα και Σκιά” του Χάρολντ Πίντερ (Θέατρο Ροές), “Φαέθων” του Δημήτρη Δημητριάδη (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λ.Βογιατζής), “Σλάντεκ” του Έντεν φον Χόρβατ (Θέατρο Πόρτα), “Ελένη” του Ευριπίδη (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Πειραιώς 260- Φεστιβάλ Αθηνών), “Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε” του Λουίτζι Πιραντέλλο (Εθνικό Θέατρο), “Ο Κυκλισμός του τετραγώνου” του Δημήτρη Δημητριάδη (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), “Η Κοκκινοσκουφίτσα” του Σ.Μπάραμπ (Εθνική Λυρική Σκηνή), “Ελένη” του Ευριπίδη (Εθνικό Θέατρο- Εφηβική Σκηνή), “Ο Μικρός Έγιολφ” του Χένρικ Ίψεν (Φεστιβάλ Αθηνών 2013, Θέατρο Πόρτα), “Θείος Βάνιας” του Α. Τσέχωφ (Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνσκηνοθεσία με τον Ε. Λυγίζο), “Οδυσσεβάχ” της Ξένιας Καλογεροπούλου (ΘέατροΠόρτα), «Η γυναίκα που κάθεται” του Δ.Καραντζά (Θέατρο Άρτι), “The new electric ballroom” του Έντα Ουόλς (Θέατρο Χώρα), “Ιβάνοφ” του Ά. Τσέχωφ (Θέατρο Χώρα), “Χιόνι στο στόμα” του Δ. Καραντζά (Αμόρε- Θέατρο του Νότου).
Συμμετείχε στο Festival d’ Avignon (68th edition) με τον “Κυκλισμό του Τετραγώνου” και στο Kunsten Festival Des Arts 2015 ως guest artist στο Residence and Reflections project. Toν Σεπτέμβριο του 2015 “Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου” παρουσιάστηκε στο Gulbenkian Foundation (Proximo Futuro) στη Λισαβόνα. Το 2016 το Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας προσκάλεσε την παράστασή του “Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί” στο πλαίσιο του Ibsen Festival 2016.
Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή: 20.30
Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00
Τιμές εισιτηρίων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή
16 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων ΑμεΑ)
Σάββατο & Κυριακή:
18 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων ΑμεΑ)
Διάρκεια Παράστασης:
140 λεπτά (με διάλειμμα)
ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
«Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας
Κυψέλη
τηλ 2108217877
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από 3 Φεβρουαρίου 2017
Τετάρτη 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή 20.30
Σάββατο 21.00
Κυριακή στις 19.00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ
140 ‘ (με διάλειμμα)
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ
16€ Κανονικό [Τετάρτη-Παρασκευή]
18€ Κανονικό [Σάββατο-Κυριακή]
12€ Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ (*)
12€ άνω των 65 ετών (Τε-Παρασκευή)
(*) Τα εκπτωτικά εισιτήρια εκδίδονται σε συγκεκριμένες θέσεις του θεάτρου
ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά ή online μπορούν να παραληφθούν με μια ταυτότητα ή με την κάρτα που χρησιμοποιήθηκε, οποιαδήποτε στιγμή από τα ταμεία του θεάτρου
E-TICKET
Αν διαθέτετε εκτυπωτή, μετά την ηλεκτρονική αγορά σας, μπορείτε να κατεβάσετε σε αρχείο PDF τα εισιτήριά σας και να τα εκτυπώσετε, ώστε να εισέλθετε με τα εκτυπωμένα εισιτήρια, χωρίς να χρειαστεί να τα παραλάβετε από το ταμείο.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
Η νέα ΣΚΗΝΗ
ΑΦΜ: 090111292
ΔΟΥ: ΙΓ Αθηνών
Γιατί κέρδισε επαξίως το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας ο αναρχικός παλιάτσος Ντάριο Φο.
«Δεν Πληρώνομαι, Δεν Πληρώνω» του Ντάριο Φο στο Θέατρο Τέχνης επί της Φρυνίχου με την εκπληκτική Κάτια Γέρου και μια πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τελικά, χθες κατάλαβα («κάλλιο αργά παρά ποτέ») γιατί κέρδισε επαξίως το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας ο αναρχικός παλιάτσος Ντάριο Φο. Το έργο του είναι διαχρονικό κι είναι σα να έχει γραφτεί μόλις σήμερα (σε αυτό συνέτεινε φυσικά και η Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία από τον Παντελή Δεντάκη).
Κινούμενος, ο Ντάριο Φο, μεταξύ μπουρλέσκ, φαρσοκωμωδίας και της μεγάλης παράδοσης της Commedia dell’ Arte μέσω της οποίας διασώθηκε το ρωμαϊκό θέατρο και το αρχαίο ελληνικό βεβαίως, ξέρει να χτίζει από το τίποτα, σχεδόν αυτό-σχεδιαστικά πάνω σε έναν υποτυπώδη καμβά αμφιβόλου νοητικότητος αλλά μεγάλης μιμικής και παντομιμικής κινητικότητος (όπως στις παλιές καλές ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου με τους εξαίρετους εκείνους αυτό-μορφωνόμενους «νούτικους» κωμικούς)… Θαύμασα λοιπόν τόσο την αντοχή του κειμένου, όσο και την μιμική-παντομιμική μαεστρία της Κάτιας Γέρου που καταφέρνει να μην κουβαλάει εμφανή και πρόδηλη στη σκηνή την φιλολογική της κατάρτιση και την βαθιά εμπεδωμένη κουλτούρα της… Τι ηθοποιός! Σε κάποιες μούτες της ένιωθα σα να έβλεπα τον συχωρεμένο Λαζάνη, τον Χατζημάρκο, τον Κουγιουμτζή…
Υπέροχοι όλοι οι ηθοποιοί και τα λειτουργικότατα σκηνικά, που έμοιαζαν «φτωχά» όμως καθόλου αφαιρετικά δεν ήταν. Είχαν κάτι από την βλαχομπαρόκ αισθητική ενός πάλαι ποτέ λούμπεν προλεταριάτου της προ-μετατεχνολογικής ηλεκτρονικής εποχής μας. Φαντάζουν πρωτόγονα σχεδόν σήμερα, όμως έτσι ακριβώς ήταν μισόν αιώνα πριν. Άθλος της σκηνογράφου και ενδυματολόγου Γεωργίας Μπούρδα.
Αξιομνημόνευτοι απαξάπαντες οι συντελεσταί:
Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Ηχητικό περιβάλλον: Σταύρος Γιαννουλάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν:
Κάτια Γέρου, Γιώργος Μακρής, Ερατώ Πίσση, Χρήστος Μαλάκης, Πέτρος Σπυρόπουλος.
Μην χάσετε αυτή την υπέροχη παράσταση. Θέλετε δεν θέλετε θα ξεκαρδιστείτε με τα χάλια μας και την υπερ-χρονική μιζέρια τών μεροκαματιάρηδων, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε ότι είμαστε.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
INFO:
http://www.theatro-technis.gr/den-plironome-den-plirono-tou-ntario-fo/
«Δεν Πληρώνομαι, Δεν Πληρώνω» του Ντάριο Φο
Ντάριο Φο
«Δεν πληρώνομαι, δεν πληρώνω»
Πρεμιέρα 1 Μαρτίου 2017
Φρυνίχου 14, Πλάκα| τηλ: 2103222464 & 2103236732
Παραστάσεις:
Πέμπτη 9.15μμ | Γενική είσοδο 10 ευρώ για όλους
Παρασκευή 9.15μμ | 15 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο
Σάββατο 6μμ | 15 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο
*Εισιτήρια Ανέργων, δεκτά μόνο τις Παρασκευές | 8 ευρώ
⦁ Πεινάω, τι έχουμε;
⦁ Αυτό! Πατέ μοσχαριού για σκυλιά και γάτες. Πλούσιο σε βιταμίνες και πρωτεΐνες!
⦁ Με κοροϊδεύεις;
⦁ Όχι. Δεν μου έφταναν τα λεφτά να αγοράσω τίποτ’ άλλο.
Το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει από τις 27 Φεβρουαρίου στη σκηνή της Φρυνίχου, ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα του Ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη.
«Δεν πληρώνομαι, δεν πληρώνω» είναι η τελευταία εκδοχή της σπουδαίας κωμωδίας «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» (1974), όπου ο ίδιος ο συγγραφέας επανέφερε το 2010 προσθέτοντας τα νέα δεδομένα της οικονομικής κρίσης στην Ιταλία του 21ου αιώνα.
Επί σκηνής θα δούμε τους Κάτια Γέρου, Γιώργο Μακρή, Ερατώ Πίσση, Πέτρο Σπυρόπουλο, Χρήστο Μαλάκη να πρωταγωνιστούν στην πολιτική σάτιρα που αφορά δύο τίμιες οικογένειες που αγωνίζονται με όπλο την «ανυπακοή» κόντρα σε μια παράλογη κοινωνία.
Στην πόλη του Μιλάνο ξεσπάει ανταρσία. Οι γυναίκες κάνουν πλιάτσικο στα σούπερ-μάρκετ, οι εργάτες διακόπτουν την κυκλοφορία των τρένων, τα παιδιά πετροβολούν τους αστυνομικούς. Το σπίτι του νομοταγή προλετάριου Τζοβάνι και της “επαναστατημένης” Αντωνίας, γίνεται γιάφκα και τόπος συνάντησης ενός αναρχικού μπάτσου, ενός γκαστρωμένου καραμπινιέρου και ενός γέρου φιλοσόφου με άνοια. Και η ζωή όλων, γίνεται πιο όμορφη και συνάμα πιο ρημαγμένη.
Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Ηχητικό περιβάλλον: Σταύρος Γιαννουλάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν:
Κάτια Γέρου, Γιώργος Μακρής, Ερατώ Πίσση, Χρήστος Μαλάκης, Πέτρος Σπυρόπουλος.
Ο φίλος μου ο Ντάριο
Κάποτε είχα έναν φίλο που τον έλεγαν Ντάριο. Πολύ παράξενος τύπος, όλο έλεγε κάτι περίεργα πράγματα, γι αυτό σταμάτησα να του μιλάω. Έλεγε πως ίσως μια μέρα οι άνθρωποι καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο, έλεγε, λιγότερο φανταχτερό, αλλά πιο δίκαιο. Έναν κόσμο που όλοι θα έχουμε να φάμε, όλοι θα έχουμε ένα σπίτι ζεστό, μια δουλειά για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια την οικογένειά μας. Όλοι θα μπορούμε να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα και στο βουνό, όλοι θα μπορούμε να γιορτάσουμε, να γελάσουμε, να φανταστούμε, να κοιτάξουμε τον ουρανό. Και όταν έρθει η “ώρα μας” να πεθάνουμε σαν άνθρωποι που έζησαν ελεύθεροι, έλεγε. Εγώ, του έλεγα, πως λέει ανοησίες. Πως αυτός ο κόσμος υπάρχει ήδη και πως δεν χρειάζεται να περιμένει κάτι άλλο. Τότε εκείνος χαμογελούσε και συνέχιζε να λέει τις ανοησίες του. Για να φτιάξουμε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, έλεγε, πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ευγενικοί με τους καπιταλιστές. Πρέπει να στριμώξουμε τους καπιταλιστές σε έναν καμπινέ, να τους χώσουμε το κεφάλι στη χέστρα και να τραβήξουμε το καζανάκι. Πρέπει να μπούμε στο σούπερ-μάρκετ, να πάρουμε μακαρόνια, κρέας, ρύζι, λαχανικά, γάλα και να πούμε: “Κύριοι θα σας δώσω “τόσα” γι αυτά που πήρα, γιατί “τόσα” μου έχουν μείνει. Έχω πληρώσει από το πρωί το ρεύμα, το ενοίκιο, το νερό, το τηλέφωνο, την κωλοτράπεζα. Τόσα μου έχουν μείνει, τόσα θα σας δώσω”. Έλεγε – άκουσον άκουσον – πως τις τιμές δεν μπορούν να τις καθορίζουν οι καπιταλιστές, αλλά πρέπει να τις καθορίζει ο καθένας μας, ανάλογα με τα λεφτά που κερδίζει από τη δουλειά του. Έλεγε πως σ’ αυτούς που σε εκμεταλλεύονται, σ’ αυτούς που σε προδίδουν, σ’ αυτούς που σε κοροϊδεύουν, πρέπει να τους κατεβάζεις το παντελόνι και να τους δίνεις μια γερή κλωτσιά στον κώλο. Τέτοια περίεργα πράγματα έλεγε ο φίλος μου ο Ντάριο. Γι αυτό σταμάτησα να του μιλάω. Τι παράξενος τύπος αυτός ο Ντάριο!
Παντελής Δεντάκης
Λίγα λόγια για το κείμενο
Η πρώτη γραφή του έργου γίνεται το 1974. Ο αρχικός τίτλος είναι Non si paga, non si paga (Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω). Ο Ντάριο Φο γράφοντας μια ξεκαρδιστική φάρσα, προσπαθεί να μιλήσει για το Αυτονόητο: κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πραγματική και αξιοπρεπή Ζωή. Και αυτό είναι Κοινωνική υποχρέωση. Χρησιμοποιώντας τραγελαφικά γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, χλευάζει την λειτουργία και τις πρακτικές της εξουσίας, την αγριότητα του καπιταλισμού, την εγκληματική συνέργεια της θρησκείας. Κραυγάζει κωμικά για την άδικη δομή του οικονομικού συστήματος της Δύσης. Το έργο παίζεται για χρόνια στην Ιταλία, αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη. Ο ίδιος ο Φο το διατηρεί στο ρεπερτόριό του – είτε στο θέατρο είτε στους δημόσιους χώρους που παίζει (εργοστάσια, πλατείες, σχολεία κα). Ωστόσο το 2010, παίρνει πάλι το μολύβι του και “επανέρχεται”. Επηρεασμένος από την νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα – τις χαλαρές εργασιακές σχέσεις, την αύξηση της ανεργίας, την κυριαρχία του τραπεζικού συστήματος, τα δάνεια, τις εξώσεις – ξαναγράφει το έργο δίνοντας τον τίτλο Sotto paga non si paga, που θα το μεταφράζαμε κατά λέξη: “Χαμηλά αμειβόμενος, δεν πληρώνω”. Σ’ αυτή τη δεύτερη γραφή, ο Φο είναι το ίδιο ξεκαρδιστικός. Όμως τώρα φαίνεται πιο σκοτεινιασμένος, πιο θολωμένος, πιο απαισιόδοξος. Μπορεί τα πράγματα να μην έχουν αλλάξει πάρα πολύ σήμερα. Η οικονομική αγριότητα και αδικία στην Ιταλία του 2010, ίσως δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του 1974. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά. Τότε, υπάρχει ακόμα ζωντανή η Ελπίδα της Αριστεράς, για ανθρώπους σαν τον Ντάριο Φο. Σήμερα φαίνεται πως αυτή έχει χαθεί.
⦁
Υπάρχει πολιτικό θέατρο σήμερα;
Πότης Κατράκης, Ο κατήφορος. Θέατρο. Πολιτική σάτιρα σε δύο πράξεις και δέκα εικόνες, λεξίτυπον εκδόσεις, Αθήνα 2015, σ. 108.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τι να πεις για έναν άνθρωπο υπερπαραγωγικό, υπερδημιουργικό, υπερεκφραστικό στους επικοινωνιακούς καιρούς μας; Κρατάω από το τυπωμένο βιογραφικό του την παράγραφο: «Έχει εκδώσει μέχρι τώρα 299 λογοτεχνικά βιβλία, από τα οποία 10 μυθιστορήματα, 10 συλλογές σε διηγήματα και νουβέλες, 20 θεατρικά έργα, 6 δοκίμια, 1 ταξιδιωτικό και 252 ποιητικές συλλογές, με πάνω από 20.000 ποιήματα και στις τρεις βασικές μορφές ποίησης (παραδοσιακή, μοντέρνα και μεταμοντέρνα). Από αυτά τα 9.000 είναι σε στίχους για τραγούδια, εκ των οποίων τα 123 έχουν μελοποιηθεί…».
Παίρνοντας στα χέρια μου και μελετώντας το πρόσφατα εκδοθέν θεατρικό του έργο μένω έκθαμβος από τη δραματική λιτότητα και τη σκηνική αποτελεσματικότητα των κειμένων του.
Ο τίτλος βέβαια είναι συμβολικός και αναφέρεται στην παρακμή, στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και στην αδικία-αναξιοκρατία-αναποτελεσματικότητα, τα τρία κακά της μοίρας μας της πολιτικής, που τα πληρώνουμε πανάκριβα όλοι μας. Η Διαφθορά όμως, ως Λερναία Ύδρα φαίνεται ότι γίνεται Νέμεσις κι απαιτεί άμεση Κάθαρσιν, την εφαρμογή όλων των εψηφισμένων νόμων αλλά και του παγκοσμίου ισχύος αδηρίτου Νόμου Αιτίας-Αποτελέσματος (αυτό που αποκαλείται στην ανατολίτικη φιλοσοφία «Κάρμα»).
Οι πολιτικοί, τραγικοί Φάουστ που ζητούν να αθετήσουν τη συμφωνία τους με τον Διάβολο, αφού προηγουμένως βεβαίως απολαύσουν τα θέλγητρα της Εξουσίας που κάθε φορά – αν και βιασμένη κόρη – αναπαρθενεύεται για να υποδεχθεί τον επόμενο ρέκτη της.
Είναι εκπληκτική η ενάργεια και η διαύγεια του έμπειρου λογοτέχνη που μέσα σε λίγες γραμμές ανατέμνει το σήπον σώμα της ελληνικής κοινωνίας και το ανασυνθέτει ποιητικώς σε όζουσα πληγή του Φιλοκτήτη, σε ανανεούμενο συκώτι ενός Προμηθέα σιδηροδέσμιου από την Τύχη και την Ανάγκη (στην οποία υπακούουν ακόμα κι οι Ολύμπιοι θεοί).
Αυτό το διαλογικό δοκίμιο δείχνει καθαρό μυαλό και στοχαστική διάθεση από έναν φιλόσοφο συγγραφέα που δεν χαρίζεται σε κανέναν, αφού δεν φοβάται πια κανέναν και δεν ελπίζει τίποτα, πάρεξ να αρθρώσει τον δικό του καθαρό λόγο, την ξάστερη ανθρώπινη λαλιά, παρακαταθήκη στις γενιές που θα έρθουν και θα θελήσουν να μάθουν τις αιτίες της Κρίσεως που ακόμα τότε θα πληρώνουν.
Υπάρχει πολιτική λογοτεχνία σήμερα, υπάρχουν συγγραφείς που αναλίσκονται νυχθημερόν υπηρετώντας το Κοινό Καλό. Μόνο που υπερισχύει η φασαρία των άλλων, των πονηρών, των εμπόρων, των αντ-αλλακτών. «Όλο το σπίτι έγινε γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες», όπως έγραψε ανεξίτηλα ο στοχαστής παγκόσμιος Έλληνας, Μέγας Αλεξανδρινός Κωστής Πέτρου Φωτιάδης Καβάφης. Διαβάζετε Πότη Κατράκη, όχι γιατί το χρειάζεται εκείνος, αλλά γιατί το χρειαζόμεθα εμείς, ανυπερθέτως!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
|
|
|
|
