Η θεατρολόγος-ηθοποιός-φιλόλογος-δασκάλα Θεάτρου και Ήθους Μίνα Χειμώνα και ο ευρηματικός σκηνοθέτης κι ανήσυχος Άνθρωπος του Θεάτρου Πέτρος-Pietro Νάκος δημιούργησαν με οξυδέρκεια τον ατμοσφαιρικό χώρο Altera Pars
ALTERA PARS – ένα θέατρο πόλος έλξης των νέων δημιουργικών δυνάμεων, διαπολιτισμικός, πολυσυλλεκτικός, ανοιχτός στην καινοτομία και στα πρωτοπορειακά ρεύματα, πειραματικές δράσεις κι ανιχνεύσεις, εκπαιδευτική λειτουργικότητα στην πράξη, μακριά από θεωρητικοποιήσεις και μεροληψίες παντός είδους.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η θεατρολόγος-ηθοποιός-φιλόλογος-δασκάλα Θεάτρου και Ήθους Μίνα Χειμώνα και ο ευρηματικός σκηνοθέτης κι ανήσυχος Άνθρωπος του Θεάτρου Πέτρος-Pietro Νάκος δημιούργησαν με οξυδέρκεια τον ατμοσφαιρικό χώρο Altera Pars είκοσι χρόνια πριν σε μια περιοχή που έμελλε να γίνει πολύ αργότερα θεατρογειτονιά που απειλεί να υποσκελίσει τις εντός του αστικού κέντρου υπάρχουσες πολιτιστικές δομές. Με γνώμονα τη νεανική-πρωτοπορειακή-ρηξικέλευθη «ροκ» (θα έλεγα) ματιά πάνω στα πράγματα, γρήγορα γίνανε πόλος έλξης νέων δημιουργικών δυνάμεων στον χώρο του θεάτρου αφού ο διαπολιτισμικός, πολυσυλλεκτικός, πειραματικός και πρωτοπορειακός χαρακτήρας του όλου εγχειρήματος απέδειξαν μέσα στο Χρόνο τις γερές βάσεις πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε, ρίζωσε και στέριωσε αυτός ο απολύτως σύγχρονος οργανισμός, που παρέχει εκπαιδευτική λειτουργικότητα στην πράξη σε νέους καλλιτέχνες όλων των ειδικοτήτων, καθώς και σε συγγραφείς-μεταφραστές, πρωτότυπους δημιουργούς διαδραστικών θεαμάτων, όπως θα αποδειχθεί περίτρανα στο άμεσο μέλλον, βάσει του τρέχοντος πενταετούς προγράμματος του θιάσου. Σεμινάρια συλλογικής συγγραφής πρωτότυπου θεατρικού έργου βασισμένα στον αυτοσχεδιασμό και στη διαδραστικότητα τού όλου παραγόμενου θεάματος αγγίζουν κυριολεκτικώς τον σφυγμό τών τεκταινόμενων στον τομέα τού Διεθνούς Πολιτισμού, χωρίς σύνορα, διακρίσεις, απαγορεύσεις, αλλά με βάση την Ισότητα, την Ελευθερία Έκφρασης στα πλαίσια των Δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, τη Δικαιοσύνη και την Αξιοκρατία. Επομένως, όλοι οι …καλοί χωράνε. Καιρός για τους δύο εμπνευστές του όλου εγχειρήματος με το συμβολικό όνομα “Altera Pars” που παραπέμπει σε μια εναλλακτική πραγματικότητα και μια διαφορετική, φωτεινότερη και αισιοδοξότερη δυναμική θέαση των πραγμάτων προκειμένου να ξεφύγουμε όλοι από την πολιτισμική κρίση που απειλεί να μας αλυσοδέσει σε νέα σκαιότερα μεσαιωνικά τεχνολογικά δεσμά. Στο όνομα μιας καινούργιας πνευματικής Αναγέννησης με κέντρο και μέτρο τον Άνθρωπο και κύριο άξονα τα ιδεώδη του Διαφωτισμού, το θέατρο “Altera Pars” έχει πολλές δεκαετίες μπροστά του για να εδραιωθεί στην Κοινή Συνειδητότητα ως βασικός πολυσυλλεκτικός πόλος έλξης ετερογενών θεατρικών δυνάμεων, οι οποίες όμως θα συνθέσουν αρμονικώς το πολυπολιτισμικό ψηφιδωτό τού ανθρωποκεντρικού δημοκρατικού μέλλοντός μας.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Μέλος της Εταιρείας Κριτικών Θεάτρου και Χορού
Εισαγόμενη υποκουλτούρα, σαν αυτή που υποτίθεται ότι σατιρίζεται (αλλά από άλλη πλευρά) = καθρεφτάκια για ιθαγενείς υπανάπτυκτους που τους φτύνουν στην μούρη την οικονομική-αποικιακή τους ανωτερότητα (ΚΙ ΌΛΑ ΑΥΤΑ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ!!!): ΈΝΑ ΣΑΦΕΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΧΑΩΔΟΥΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
Μια μεταμοντέρνα ασυνάρτητη, ακατάληπτη, «τυχαία», βερμπαλιστική, αγγλοσαξωνικού παραληρήματος «Πορνογραφία» στο «Θησείον, ένα θέατρο για τις Τέχνες», θέαμα αντίστοιχο με τον «Καθένα» (“Everyman” στο Μεσαιωνικό θρησκευτικό ηθικοπλαστικό δράμα, εδώ από την …ανάποδη!).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Διευκρινίζω ευθύς εξαρχής ότι νεωτερικότητα από νεωτερικότητα έχει διαφορά και ότι δεν αντέχω να παραληρεί κανείς (ή ο «Πας είς» – Everybody – Everyman) πάνω από το κεφάλι μου για δύο ώρες. Αφού μπερδέψαμε για τα καλά την Τέχνη με την ψυχιατρική και την επί σκηνής δραματοθεραπεία σπεύδω να δηλώσω αναφανδόν υπέρ τέτοιων μεθόδων όταν όμως λειτουργούν ψυχοθεραπευτικά και για τον θεατή, όταν είναι διαδραστικά θεάματα και όχι αυτισμοί κακώς εννοούμενοι…
Σπεύδω αμέσως να τονίσω την αξιοσύνη των ηθοποιών και ειδικά της απολύτως κινηματογραφικώς ρεαλιστικής Δανάης Παπουτσή. Όμως θέατρο με παραληρήματα που ακούμε αποσπασματικά στο μετρό, στον φωταγωγό ή από την …κλειδαρότρυπα, δεν γίνεται! Γίνεται;;;!!!
Αυτή η αγγλοσαξωνική θεωρητικοποίηση τού ευτελούς έχει τη φιλοσοφική της βάση στις θεωρίες του βραβευμένου Ζακ Μονώ περί «Τύχης κι Αναγκαιότητας». Σπάσαμε το Εγώ, την δραματική φωνή σε χιλιάδες κομμάτια και τώρα ανασυνθέτουμε (χωρίς την αθωότητα των παιδιών) το δικό μας μεταμοντέρνο μωσαϊκό-κουρελού, άλλο κάθε φορά, έτσι χωρίς στόχο και πρόγραμμα, απλώς για να ξύσουμε τις πολιτισμικές πληγές μας και να αναχαράξουμε ως γίδες τα αδιέξοδά μας. Μάλιστα! Μόνο που «με πορδές αυγά δεν βάφονται» και με τυχαίες «εξομολογήσεις» (εν πολλοίς στημένες και στυλιζαρισμένες) θεατρικό γεγονός δεν συντελείται.
Αφόρητα βερμπαλιστικό, άτεχνο δραματουργικώς, ανύπαρκτο αισθητικώς, ανυπολόγιστο όσον αφορά τους σχεδιασμούς και τις προθέσεις του συγγραφέα το εργάκι αυτό του Simon Stephens που αν δεν έγραφε σε αυτή τη γλώσσα δεν θα είχε και την τύχη να βιώσει τα ευοίωνα για αυτόν και την τσέπη του αποτελέσματα αυτού του πολιτιστικού και πολιτισμικού ιμπεριαλισμού που βιώνουμε εκόντες-άκοντες (του στυλ «έχω το μαχαίρι έχω και το πεπόνι» και σας επιβάλλω την …κακογουστιά μου).
Όσο για τους επί σκηνής …αυνανισμούς, έχουν γίνει μάστιγα αυτή την θεατρική περίοδο. Και δεν είναι όλα τα έργα …μαλακίες όπως αυτή η υποτιθέμενη «Πορνογραφία» που μόνον ως τίτλος μπορεί να γαργαλήσει τα κατώτατα ένστικτα του υποψήφιου θεατή που φεύγει (ως είδα) απηυδισμένος και αμήχανος.
Παρ’ όλα αυτά, η παράσταση ήταν σοβαρή, επαγγελματική, ευσύνοπτη, με ιδιαίτερο μέλημα των συντελεστών της για τον εικαστικό σχολιασμό των δρώμενων και των λεγόμενων. Οι φωτοσκιάσεις έγραφαν ένα δεύτερο «μετά-κείμενο» απείρως πιο ενδιαφέρον κι ελκυστικό από το εκφερόμενο.
Απαξάπαντες οι συντελεστές ηρωικοί! Ας διαλέγουν τουλάχιστον κείμενα που να στέκουν θεατρικώς και δραματικώς και να μην αναλώνονται παρασυρόμενοι από τις σειρήνες του χαοτικού, μεταιχμιακού, παρακμιακού, κρίσιμου Καιρού μας. Είμαι βέβαιος ότι όλα αυτά τα παρόμοια υποπροϊόντα της καπιταλιστικής απαξίωσης κάθε πνευματικότητας θα καταλήξουν σύντομα στον ανακυκλωτήρα της Ιστορίας ή σαν …λίπασμα στα αναγεννησιακά έργα του Μέλλοντος που θα ανακαλύψουν τις κλασικές αρμονίες και ξαναχτίσουν πάνω τους αθάνατα αριστουργήματα, όταν η καταστροφική μανία … του Σίβα θα έχει κοπάσει και το (αναπόφευκτο;) έργο της αποδόμησης του Δυτικού Πολιτισμού θα έχει ολοκληρωθεί. Πονώ και θλίβομαι για όλ’ αυτά. Όμως το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να παρατηρώ ως επαρκής αναγνώστης-θεατής το ιστορικό γίγνεσθαι και να το καταγράφω για τους ερευνητές του Μέλλοντος, ως μάρτυρας στο Δικαστήριο του Αδέκαστου Χρόνου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.ticketservices.gr/event/pornografia-theatro-thiseion/?lang=el
η PRO4 παρουσιάζει
στο
θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
το έργο
«Πορνογραφία»
του Simon Stephens
σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπίτου
από την Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ
πρώτη φορά στην Ελλάδα
για 9 παραστάσεις
πρεμιέρα:
Κυριακή 23 Απριλίου 2017, 21:30
Αν είχα τη δύναμη, θα έριχνα μια βόμβα σε όλα αυτά. Σε κάθε άλογο που βόσκει. Σε κάθε αλουμινένιο υπόστεγο. Σε κάθε δέντρο που έχει γείρει ο αέρας. Σε κάθε κεραία τηλεφωνίας. Σε κάθε νεκροταφείο. Να τα σβήσω όλα από το δέρμα του κόσμου .
Η Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ του Δημήτρη Μπίτου και της Ειρήνης Δράκου παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τις 23 Απριλίου, την Πορνογραφία του Simon Stephens, στο θέατρο Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ. Μια παράσταση, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του βραβευμένου συγγραφέα, για το τώρα και το πάντα που ταράσσει την ανθρωπότητα, την εξάπλωση της βίας, σε περιοχές όμως, που μέχρι χθες μας ήταν αδιανόητο να φανταστούμε. Έχει χαρακτηρισθεί ως ένα έργο για την αστική ζωή: για την πολυσυλλεκτική μητρόπολη που καταβροχθίζει τις ζωές μας. Προσθέτουμε με τη σειρά μας, ένα έργο για «το παγκόσμιο χωριό» ως φαντασιακή πραγματικότητα όπως επικοινωνούμε ιδιωτικά από τις οθόνες μας σήμερα, και του εαυτού μέσα σΆ αυτό. Ένα έργο για την απόσταση που χρειάζεται κανείς να διανύσει μεταξύ θεάματος κι αληθινής ζωής.
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα από τις 23 Απριλίου, γινόμαστε όλοι θεατές (?) και «μάρτυρες» μιας Ευρώπης κι ενός κόσμου που μας παρασύρει στη δίνη της αλλαγής του με αφορμή τις τρομακρατικές επιθέσεις στο (επίκαιρο και σήμερα) Λονδίνο του 2005. Το ίδιο το έργο γράφτηκε από τον Stephens στον απόηχο του τρομοκρατικού εκείνου χτυπήματος στη βρετανική πρωτεύουσα την 7η Ιουλίου, το οποίο συνέπεσε με την ανακοίνωση της ανάληψης των Ολυμπιακών Αγώνων (2012) και την παγκόσμια δράση – αντίδραση (Live 8) που έλαβε χώρα μέσω συναυλιών με αφορμή τη Σύνοδο των G8 (Group 8) για την αντιμετώπιση της φτώχειας.
Το Λονδίνο μεγαλώνει. Εντυπωσιακά. Παρά τη ροπή του στις βομβιστικές επιθέσεις.
Και τα χιλιάδες χρόνια φωτιάς. Είναι μια πόλη που φλέγεται διαρκώς.
Που είναι πάντα υπό καθεστώς επίθεσης.
Για την ΑΣΙΠΚΑ
Η Ομάδα ΑΣΙΠΚΑ ιδρύθηκε το 2007 από τον σκηνοθέτη Δημήτρη Μπίτο και την ηθοποιό Ειρήνη Δράκου.
Από το 2007 η ΑΣΙΠΚΑ έχει πάνω από 13 παραστάσεις και performances στο ενεργητικό της, τις οποίες έχει παρουσιάσει τόσο σε θεατρικούς χώρους όσο και σε μη συμβατικούς (εγκαταλειμμένα κτίρια, δημόσιους χώρους, μνημεία) καθώς και τέσσερις κινηματογραφικές παραγωγές, τρεις ταινίες μικρού μήκους και μια ταινία μεγάλου μήκους. Η τελευταία, ο ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ (2013) συμμετείχε πρόσφατα σε διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου στο Λέτσε της Ιταλίας, στην Κύπρο, στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, στο Σύδνεϋ και τη Μελβούρνη της Αυστραλίας, στο Βισμπάντεν της Γερμανίας, σε Ελσίνκι, Μόσχα, Εδιμβούργο και Ινδία.
Ανάμεσα σε άλλα, η Ομάδα έχει προσκληθεί και συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου (2012) με την παράσταση ΑΝΤΙΓΟΝΗ του Σοφοκλή (Μικρή Επίδαυρος), στο Εθνικό Θέατρο με το project ΣΤΟΕΣ (2011) και στα πλαίσια του IETM ATHENS με την παράσταση µΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑΆ στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο (2013).
ΑΣΙΠΚΑ / ASIPKA THEATER GROUP
EMAIL: asipkatheater@gmail.com
SITE: http://asipkatheater.wixsite.com/asipka-theater-group/home
FB: https://web.facebook.com/groups/asipkatheater/?fref=ts&_rdr
Να τα σβήσω όλα από το δέρμα του κόσμου. Να τα ξεριζώσω.
Ταυτότητα παράστασης:
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπίτος
Μετάφραση: Χρήστος Νικολόπουλος
Δραματουργική Επεξεργασία : Ειρήνη Δράκου, Δημήτρης Μπίτος
Σκηνικά – Κοστούμια: Νόρα Δεληδήμου
Παίζουν:
Ειρήνη Δράκου, Δανάη Παπουτσή, Βασιλική Σουρρή, Αντώνης Τσίλλερ
Συμμετέχει: Θοδωρής Τσάτσος
Σχεδιασμός αφίσας: Νόρα Δεληδήμου
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 23 Απριλίου 2017 στις 21:30
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 21.30
(λόγω της αργίας της 1ης Μαΐου, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις 2 Μαΐου)
Τιμές εισιτηρίου:
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένο: 8€
Διάρκεια: 100 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων από Ticket Services:
Εκδοτήριο: Πανεπιστημίου 39 (εντός Στοάς Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνικά: 210.7234567
Online: www.ticketservices.gr
και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
Προπώληση και κρατήσεις εισιτηρίων από το θέατρο «Θησείον, ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»:
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)
Τηλέφωνο ταμείου: 210-3255444
Πληροφορίες: Δευτέρα – Παρασκευή 10:00-17:00
Πώληση εισιτηρίων: μόνο τις ημέρες των παραστάσεων 17:00 – 21:15
Πρόσβαση:
«θησείον – ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ»
Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)
Ηλεκτρικός Σιδηρόδρομος: Σταθμός Θησείο
Μετρό: Γραμμή 3, Μοναστηράκι
Διοργάνωση:
Σάρδης Εμμανουήλ
Οργάνωση και Παραγωγή Πολιτιστικών Εκδηλώσεων
Τουρναβίτου 7, Αθήνα | 210-3235351,
info@pro4.gr
www.pro4.gr
https://www.facebook.com/pro4.productions/
θησείον
ΕΝΑ ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ
Τουρναβίτου 7, Θησείο
210 3255444
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
κανονικό: 12€
μειωμένο: 8€ (φοιτητικό, ΑΜΕΑ, ανέργων, άνω των 65)
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Πρεμιέρα: 23 Απριλίου 2017 στις 21:30
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Κάθε Κυριακή και Δευτέρα στις 21.30
(λόγω της αργίας της 1ης Μαΐου, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στις 2 Μαΐου)
Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένο: 8€
Διάρκεια παράστασης: 100 λεπτά
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ
Ticket Services
Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνική αγορά: 210 7234567
Online: http://www.ticketservices.gr
Και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC
Οι τηλεφωνικές και οι online αγορές περιλαμβάνουν χρέωση υπηρεσίας 10% ανά εισιτήριο
(Κανονικό: 13,20€ | Μειωμένο: 8,80€)
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά και online παραλαμβάνονται στο ταμείο του θεάτρου με μια ταυτότητα ή με την πιστωτική κάρτα που χρησιμοποιήθηκε. Επίσης η παραλαβή μπορεί να γίνει και από το εκδοτήριο της Ticket Services στην Πανεπιστημίου 39
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
ΣΑΡΔΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ – PRO4
Οργάνωση και παραγωγή
πολιτιστικών εκδηλώσεων
ΑΦΜ: 027280042 ΔΟΥ: ΣΤ’ ΑΘΗΝΩΝ
Εδρα: Τουρναβίτου 7, Αθήνα
Το καλό θέατρο συνώνυμο του Faust!!!
Χειρότερο «Δηλητήριο» από την μνησικακία-αλγολαγνεία δεν υπάρχει!!!
Το «Δηλητήριο» της Lot Vekemans σε μετάφραση Αργυρώς Πιπίνη, σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη και με τους εκπληκτικής ευστοχίας και σκηνικής ευγλωττίας ηθοποιούς Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Εύρη Σωφρονιάδου και Σπύρο Βάρελη, στο ατμοσφαιρικό θεατράκι Faust που τείνει να γίνει σύγχρονος ναός-κιβωτός διάσωσης της θεατρικής τέχνης που απειλείται από τα βερμπαλιστικά κι άλλοτε μουγκά φληναφήματα της Μετά το Μεταμοντέρνο εποχής μιας πολιτισμικής Κρίσης που όμοιά της δεν ζήσαμε τους τελευταίους αιώνες!!!
Κριτική, σκέψεις, σχόλια, ξόρκια και φυλαχτά από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Δέχτηκα ως σταγόνες στους κουρασμένους οφθαλμούς μου, ως νάμα ψυχής, ως ίαμα ψυχοσωματικό αυτήν την από σκηνής Διδασκαλία και συμπαιγνία συγγραφέως-μεταφράστριας-σκηνοθέτιδος και ηθοποιών προκειμένου να βιωθεί χωρίς υφολογικές ακροβασίες και δήθεν μεταμοντερνιστικά τεχνικά προσκόμματα η αρχετυπική λειτουργικότητα της Τέχνης του Διονύσου: να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα σημεία και τέρατα της Πανανθρώπινης Ψυχής και να βγαίνεις ως θεατής (ο κάθε ένας χωριστά κι όλοι μαζί) νικητής, υπερβαίνοντας το φάσμα του Φόβου και του Θανάτου (συνώνυμες υπαρξιακές πηγές Αγωνίας) με μόνο αντίδοτο, ξόρκι και φυλαχτό τη Φιλότητα (για να μην πούμε τη βαρύγδουπη, πολυχρησιμοποιημένη και φθαρμένη λέξη Αγάπη). Όμως η Φιλότητα απαιτεί τόννους και τόνους ενσυναισθήσεως (empathy), μας ξεβολεύει γιατί πρέπει να αφήσουμε την αυτιστική αυτοαναφορικότητά μας, τον ναρκισσιστικό μονόλογό μας, το νευρωτικό μας παραλήρημα και να στήσουμε ευήκοον ους στον άλλον, στον συνάνθρωπο, στον ακάματο ακροατή μας. Και ναι μεν ο πόνος είναι συνώνυμο του βίου κι η χαρμολύπη μέρος του παιχνιδιού, όμως η αλγολαγνεία που προϋποθέτει τη μνησικακία δεν είναι… Κι αυτό είναι το θέμα αυτού του ιδιοφυώς δομημένου θεατρικού έργου δια χειρός Lot Vekemans που είτε χρησιμοποιεί είτε όχι αυτοβιογραφικά στοιχεία (αυτό δεν μας ενδιαφέρει: το έργο μετράει, το αποτέλεσμα, το «δια ταύτα» και πώς φτάνουμε μέχρις εκεί)…
Μία γυναίκα που χάνει τον μοναχογιό της σε αυτοκινητιστικό μπροστά στα μάτια της καταστρέφει το γάμο της και τρέπει τον άντρα της σε φυγή, γιατί αποφασίζει (συνειδητά ή υπό-συνείδητα, δεν έχει δα και τόσο μεγάλη σημασία) να αφοσιωθεί από τούδε και εις το εξής στο δράμα της αναπαράγοντάς το. Περνούν δέκα χρόνια αφόρητης εγωτικής μοναξιάς και δυστυχίας κι αποφασίζει να εμπλέξει, να δηλητηριάσει, να εκδικηθεί τον άντρα της για τη φαινομενική αδιαφορία του. Επιμένει να του μεταδώσει τη θανατηφόρα τοξίνη της Οργής που της τρώει τα σωθικά. Όμως το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Σώζονται κι οι δύο. Πώς; Μα με την Αλήθεια (την εξομολογούμενη Αλήθεια) και την Αγάπη… Τόσο απλά, αλλά καθόλου εύκολα αφού οι δραματικές κορυφώσεις δείχνουν τόσο δραματουργική όσο και μεταφραστική-σκηνοθετική-υποκριτική μαεστρία!!!
Σπανίως θεωρώ τα θεάματα που παρακολουθώ εκών-άκων τέλεια, αφού το τέλειο είναι ο Θάνατος κι ακόμα και το σύμπαν μέσα στο οποίο ζούμε είναι θαρρώ «έργο εν εξελίξει». Όμως αυτή η παράσταση είχε το ελαφρύ στίγμα της τελειομανίας όλων των εμπλεκομένων και την ευτυχή κατάληξη μιας συνεργασίας ίσοις όροις όπου ο καθένας επιχειρεί να ανταγωνιστεί μόνον τον εαυτόν του και να υπερβεί τα όρια που εκείνος θέτει!!!
Ο βωβός ρόλος του «νεκροθάφτη-Χρόνου» από την αλησμόνητη φιγούρα του λαλίστατου Σπύρου Βάρελη θα μου μείνει αξέχαστα ανατριχιαστικός. Ο δραπέτης σύζυγος μέσα από το σώμα και τη φωνή του Λάζαρου Γεωργακόπουλου απόλυτα αληθοφανής, πειστικός και με πολυπρισματική εσωτερικότητα. Έτσι είναι οι πραγματικοί άνθρωποι και η Ζωή: μακριά από τη σχηματικότητα και τα αδρά περιγράμματα, διαρρέουν και συμφύρονται, ανταλλάσουν υγρά και αέρια, και συναισθήματα και νοήματα κι οδύνες και ηδονές κι αδιέξοδα και διεξόδους με τους άλλους!!! Δεν γίνεται αλλιώς. Και ειδικά στο θέατρο…
Όμως θα σταθώ στην ηθοποιό Εύρη Σωφρονιάδου. Η απόλυτη, αρχετυπική, παντοδύναμη και φαινομενικώς αδύναμη, η αυτάρκης, η ακαταμάχητη ΓΥΝΑΙΚΑ σε όλο της το μεσογειακό μεγαλείο! Σε αυτό το σημείο έδινε στο βορειοευρωπαϊκό «σκοτεινό» κι ερεβώδες κείμενα μιαν άλλη, υγιέστερη διάσταση και γείωση. Μου θύμισε την Τζέσσικα Λανγκ ως Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος» σε σκηνοθεσία Peter Hall στο West-End του Λονδίνου: μια στιβαρή αγρότισσα που υποδύεται την λεπτεπίλεπτη καλομαθημένη αστή που δεν ξέρει τι είναι μόχθος. Αυτή όμως η αντίθεση τόνιζε τον πασίγνωστο ρόλο από μία άλλη απρόσμενη οπτική γωνία.
Φυσικά, η Ρούλα Πατεράκη είναι μεγάλη δασκάλα, ειδικά όταν καταπιάνεται με γερά δομημένα κείμενα που δίνουν αέρα και στάδιο στους ηθοποιούς για να μεγαλουργήσουν, όπως εδώ. Όταν όμως παγιδεύεται στις σύγχρονες αγγλοσαξωνικές θεωρίες για το υποτιθέμενο μέλλον του θεάτρου, τότε … ε, τότε χάνει συνήθως και τα αυγά και τα πασχάλια! Αυτή όμως η ακραία της αιώρηση από την επιτυχία στην αστοχία την καθιστά εξόχως ενδιαφέρουσα και προκλητική ως καλλιτέχνιδα. Λειτουργεί κάπως σαν Performer, δεν είναι αναμενόμενη, δεν έχει τυποποιηθεί, δεν έχει κάποια αναγνωρίσιμη μανιέρα, εκτός ίσως από την ελαφρώς ιδιότυπη προφορά της (ως ηθοποιός), αλλά σαν δασκάλα ηθοποιών είναι ανυπέρβλητη, η τελευταία ίσως που έχουμε…
Η Αργυρώ Πιπίνη ανέδειξε το κείμενο δίνοντάς μιαν ελληνορωμαϊκή οστέινη πλαστικότητα, φλερτάροντας με το κλασικό χωρίς να αγνοεί και τους νεωτερισμούς. Μπράβο της!
Γενικά, μια παράσταση που θα ήθελα να δω και να ξαναδώ πολλές φορές. ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑ ΤΗΝ ΕΥΡΗ ΣΩΦΡΟΝΙΑΔΟΥ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΡΩΤΟΥ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ!!! Ακούτε κυρίες και κύριοι Κριτικοί; Ελπίζω ναι…
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Έργο:
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ
Συγγραφέας:
Lot Vekemans
Ηθοποιοί:
Λάζαρος Γεωργακόπουλος
Εύρη Σωφρονιάδου
Σπύρος Βάρελης
Σκηνοθεσία:
Ρούλα Πατεράκη
Παραστάσεις:
Από 21 Απριλίου 2017
Έως 28 Μαΐου 2017
Παρασκευή 21.00
Σάββατο 21.00
Κυριακή 20.30
Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό: 12€
Φοιτητικό: 10€
Ανέργων, ατέλειες: 5 ευρώ
ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ της Lot Vekemans
ΑΠΟ 21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ έως 28 ΜΑΪΟΥ
ΚΑΘΕ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, ΣΑΒΒΑΤΟ 21:00 ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΙΣ 20:30
Γραμμένο το 2009, το «Δηλητήριο» ( Gif ) έχει κερδίσει το βραβείο του καλύτερου ολλανδικού θεατρικού έργου που ανέβηκε την περίοδο 2009-2010. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, έχει κάνει μεγάλη επιτυχία στη Γερμανία και την Αυστρία, ενώ παράλληλα έλαβε διεθνή αναγνώριση.
Παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, σε μετάφραση της Αργυρώς Πιπίνη και σκηνοθεσία της Ρούλας Πατεράκη, από τις 21 Απριλίου έως τις 28 Μαΐου, στο θέατρο FAUST.
Η δραματική διένεξη μίας γυναίκας κι ενός άντρα, που τους χτύπησε ο θάνατος.
Ένα επαρχιακό, ολλανδικό νεκροταφείο σε πλήρη εγκατάλειψη. Μία αίθουσα δεξιώσεων, μουσείο μνήμης για εκείνους, που θρήνησαν νεκρούς.
Όλα ξεκίνησαν από το γράμμα που έστειλε Εκείνη σ’ Εκείνον. Τον καλεί να παραστεί, μετά από 10 χρόνια απουσίας, στην ανακομιδή αγαπημένου προσώπου.
Σ’ αυτή την παρατημένη αίθουσα, όπου τρύπωσαν τα βρύα και τα χώματα, οι δύο πρώην σύντροφοι, θα αναμοχλεύσουν τα παλιά τους πάθη και μέσα από τη μνήμη θα επιστρέψουν στον καταλυτικό τους πόνο, που κάποτε τους χώρισε και που τώρα τους καλεί σε μια καινούρια αναμέτρηση.
Τιμές εισιτηρίων:
12 ευρώ – κανονικό,
10 ευρώ – φοιτητικό,
5 ευρώ – ανέργων, ατέλειες
ΛΑΚΗΣ ΚΟΥΡΕΤΖΗΣ – ΜΑΓΚΥ ΜΟΝΤΖΟΛΗ: γιατί τα όνειρα και τα θαύματα υλοποιούνται
με υπομονή-επιμονή-γνώση-μεράκι κι αγάπη-λατρεία στον Άνθρωπο ΚΑΙ στα ιδανικά ενός καινούργιου Διαφωτισμού απολύτως απαραίτητου κι επιτακτικού τώρα προκειμένου να ανατείλει μια Αιώνια Αναγέννηση.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ & ΤΟ ΘΑΥΜΑ» ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΙΓΕΡΙΝΟΥ. Ένα έργο βασισμένο στα «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ. Μια παράσταση για όλη την οικογένεια σε σκηνοθεσία ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΜΟΝΤΖΟΛΗ.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Και μόνον για τα ανθρωποκεντρικά, τα ανθρωπιστικά, τα ουμανιστικά μηνύματά του, αυτό το έργο και η σύνολη παράσταση θα έπρεπε να ενταχθεί στα κλασικά κείμενα του σύγχρονου Διαφωτισμού, στα αθάνατα μνημεία των φωτισμένων πνευμάτων που προσπαθούν να ιχνηλατήσουν για ολόκληρη την Ανθρωπότητα την έξοδο από τη στενωπό της Κρίσης προς ένα φωτεινότερο μέλλον, έτσι όπως αξίζει στην πνευματικότητά μας, μακριά από τα σκοτάδια του τεχνολογικού υλιστικού Μεσαίωνα…
Η καινούργια Αναγέννηση θα έρθει, βασισμένη και πάλι στο Ελληνικό Πνεύμα, που χάρη στο Ρυθμό και στην Αρμονία, στη μαθηματική γλώσσα και στους λεξαριθμικούς κώδικες, στην ουράνια και προσγειωτική ταυτοχρόνως Μουσική, στην Αθάνατη Ποίησή μας από τον Όμηρο μέχρι σήμερα, αδιάρρηκτος η αλυσίδα των πνευματικών ανθρώπων-μελισσών…
Τα παιδιά είναι το μέλλον. Η μόνη μας ελπίδα και η αποκλειστική μας παρηγοριά. Χάρηκα λοιπόν κι εγώ ως μεγάλο παιδί (βγαίνει το μοντέλο και σε …έξτρα-έξτρα λάρτζ!!!) μαζί με τους γονείς των τρισευτυχισμένων παιδιών, ένα σκηνικό παραμύθι πλημμυρισμένο από τις μελωδίες του αρχάγγελου Μίκη Θεοδωράκη [που μόνο και για την αντοχή του στο …δηλητήριο του Φθόνου και στις διώξεις που υπέστη από τους συγχρόνους του, θα πρέπει να ανακηρυχθεί άγιος]…
Το κείμενο της Κάκιας Ιγερινού αριστοτεχνικό, πρόδιδε τη μακρά θητεία της και την αγάπη, το σεβασμό που τρέφει για αυτή την υψηλή Τέχνη που συναιρεί όλες τις άλλες.
Η Δρ. Μάγκυ Μοντζολή, ξεκίνησε ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος τρεις δεκαετίες πριν, έγινε θεωρητικός, σκηνοθέτης, δραματουργός και σήμερα είναι κι έχει αναγνωριστεί δικαίως ένας πολυπρισματικός Άνθρωπος του Θεάτρου που οδεύει προς το Ολικό Καλλιτέχνημα (Gesamtkunstwerk). Είναι «ψυχούλα» κι αυτή η αθώα, η αγγελική, η αγνή ηθική της διάσταση προσδίδει ακόμα μεγαλύτερη αξία στο καλλιτεχνικό της έργο. Διευθύνει το «Θέατρο της Ημέρας» με γνώση και μεράκι με υπεύθυνο στον Τομέα της Εκπαίδευσης Μικρών και Μεγάλων τον ακάματο, ανυπέρβλητο και εμβριθή παιδαγωγό, δάσκαλο, συγγραφέα και εισηγητή (σαράντα χρόνια πριν!!!) του ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ στην Ελλάδα Κύριο Λάκη Κουρετζή. Η μακροπερίοδος θητεία τους στο ποιοτικό θέατρο μακριά από βεντετισμούς, εγωκεντρισμούς, ναρκισσισμούς και κούφια προβολή δείχνει το στίγμα, τις προθέσεις και τους στόχους τους. Εύχομαι από καρδιάς να φτάσουν ακόμα πιο μακριά προς τα εκεί που ποθούν και να μακροημερεύσουν για το καλό όλων μας και πρώτα-πρώτα της νέας γενιάς που μεγαλώνει μέσα στην Κρίση κι αναζητά ιδανικά και λόγο ύπαρξης.
Από τους ηθοποιούς αυτής της υπέροχης, κεφάτης, πολυεπίπεδης άψογης παράστασης δεν θα ξεχωρίσω κανέναν για να μην αδικήσω τη συλλογική προσπάθεια και προκειμένου να μην υπονομεύσω άθελά μου το ομαδικό πνεύμα που διαπνέει όλες τις πολιτιστικές προσφορές αυτού του ευοίωνου και λειτουργικότατου σχήματος.
Τελικά υπάρχουν και σημαντικά καλλιτεχνικά γεγονότα στην θεατρική μιζέρια μας, θαύματα συντελούνται χωρίς βεγγαλικά και πολύχρωμες αφίσες. Επιτέλους, το καλό γούστο κι η Αισθητική ας επισημανθούν και ας επαινεθούν στη βάρβαρη εποχή μας. Γιατί «το καλό να λέγεται»…
Αξιοσημείωτο το χιούμορ κι η Χαρά της Ζωής που διαπνέει όλη την παράσταση, ένδειξη Σοφίας των δημιουργών και των λειτουργών της.
Άπαντες οι συντελεστές κινούνται στο χώρο του Πρωταρχικού Φωτός τείνοντες προς την αγιότητα της ανιδιοτελούς προσφοράς (γιατί μόνον έτσι ως φαίνεται γίνεται ποιοτικό θέατρο σήμερα και μάλιστα παιδικό):
Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μοντζολή
Ενορχήστρωση – Sound Design – Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Γιαννούλης
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Τσιπουρίδη
Ερμηνεύουν:
Κατερίνα Βασιλείου, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Τερέζα Κουίκ, Δημήτρης Πάσιος, Ναταλία Τσάλλη, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Νεφέλη Τσιπουρίδη, Σωτήρης Χατζηνικολάου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
«ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ & ΤΟ ΘΑΥΜΑ»
ΤΗΣ ΚΑΚΙΑΣ ΙΓΕΡΙΝΟΥ
Ένα έργο βασισμένο στα «ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ»
του ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Μια παράσταση για όλη την οικογένεια σε σκηνοθεσία
ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΜΟΝΤΖΟΛΗ
Τελευταίες παραστάσεις: Κυριακές 7,14,21,28 Μαΐου ώρα 6:00μμ
& Δευτέρα 8 Μαΐου ώρα 9:00μμ
Το Θέατρο της Ημέρας παρουσιάζει την παράσταση «Το όνειρο και το θαύμα»
ένα έργο εμπνευσμένο από την μουσική και τα τραγούδια του μοναδικού Μίκη Θεοδωράκη για όλη την οικογένεια, μικρούς και μεγάλους θεατές.
Το κείμενο της σπουδαίας ηθοποιού και συγγραφέως Κάκιας Ιγερινού, είναι χτισμένο πάνω στη συλλογή «Τραγούδια για Παιδάκια και Παιδιά», που ο συνθέτης Μίκης Θεοδωράκης έγραψε σε νεαρή ηλικία «για τους αυριανούς συνειδητοποιημένους πολίτες» όπως άλλωστε αναφέρει και ο ίδιος:
«Πιστεύω πως το παραμύθι είναι ο φυσικός χώρος για τα Παιδικά τραγούδια. Εκεί που οι ηθοποιοί, οι τραγουδιστές, οι μουσικοί και το νεανικό κοινό σμίγουν και γίνονται ένα.
Απόδειξη ότι το όνειρο και η μουσική είναι πλασμένα με τα ίδια υλικά όπως και οι ψυχές των παιδιών»
Τα «Τραγούδια για Παιδάκια και Παιδιά» δεν είναι απλά τραγουδάκια. Είναι ποιήματα – αγαπημένα τραγούδια που ο συνθέτης έγραψε για παιδιά, αλλά λάτρεψαν οι μεγάλοι και διάλεξε να τα ντύσει με την μουσική του, ώστε να βρίσκονται σε διαρκή διαλεκτική σχέση με το κοινό.
Η παράσταση «Το όνειρο & το θαύμα», είναι πλημμυρισμένη από τραγούδια, χρώματα και παιχνίδια, ποίηση, φαντασία, λυρισμό, αλληγορία, μαγικές εικόνες και τρυφερές μνήμες των παιδικών μας χρόνων. Και φυσικά από τη μουσική του εξαίρετου μουσικοσυνθέτη, που σχολιάζει τα όσα συμβαίνουν επί σκηνής και προκαλεί συναισθήματα και αισθήσεις στον θεατή, άλλοτε ανάλαφρα και παιγνιώδη και άλλοτε έντονα συγκινησιακά φορτισμένα.
Η πένα της Κάκιας Ιγερινού, η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και η σκηνοθεσία της Ανδρομάχης Μοντζολή, πλάθουν τον ονειρικό, ποιητικό και νοσταλγικό κόσμο της παράστασης. Η μικρή ηρωίδα προσεύχεται να αποκτήσει ένα ξεχωριστό κούκλο, που να μοιάζει με αληθινό παιδί! Ο Θεός και τα τάγματα των αγγέλων του, που παρατηρούν τη γη απογοητευμένοι από τη ματαιοδοξία και την απληστία του ανθρώπινου γένους πραγματοποιούν την ευχή της, προκειμένου να δοκιμάσουν την ικανότητα του ανθρώπου να διδάξει σε ένα «ξύλινο» παιδί την αγάπη και την ανιδιοτέλεια. Προς τούτο ο Θεός, στέλνει στη γη τον Αρχάγγελό του στον ρόλο του ξυλουργού-δημιουργού και πατέρα του κούκλου και τα υπερβατικά πλάσματα του ουρανού (Νύχτα, αστέρια, Νεράιδα Μυρτιά).Ο κούκλος διανύει το ασυνήθιστο ταξίδι του στη γη, έρχεται αντιμέτωπος με πολλές δοκιμασίες και περιπέτειες, με πρωταγωνιστές τον αδίστακτο τσιρκολάνο, τον δουλοπρεπή λύκο και την δολοπλόκο αλεπού. Στον αντίποδα των δυσκολιών, εκτός από τη Μαργαρίτα συμπαραστάτες του έχει τα παιδιά και το δάσκαλο, τον παιχνιδιάρη γάτο και τον πιστό γρύλο. Μέσα από την ποίηση, τον λυρισμό και το κωμικό στοιχείο, το έργο θίγει την «διαχρονική» περιπέτεια και τις δοκιμασίες της ανθρώπινης ύπαρξης. Το «Όνειρο και το Θαύμα» είναι μια περίτεχνη συρραφή της αριστουργηματικής μουσικής του μεγάλου Έλληνα δημιουργού που δανείζεται στοιχεία από την αλληγορία του Πινόκιο, του πολυαγαπημένου παιδικού παραμυθιού, μεταφέροντας το στην ελληνική πραγματικότητα.
Μέσα από το σκηνικό και θεατρικό παιχνίδι, που σαν μέθοδο εργασίας και άποψη, υπηρετούν με συνέπεια και επί μακρόν η σκηνοθέτις Ανδρομάχη Μοντζολή και το Θέατρο της Ημέρας, οι ενήλικοι και ανήλικοι θεατές βιώνουν και κατανοούν τις καταστάσεις και τα μηνύματα του έργου και της παράστασης.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μοντζολή
Ενορχήστρωση – Sound Design – Μουσική Διδασκαλία: Χρήστος Γιαννούλης
Σκηνικά-κοστούμια: Ανδρέας Σαραντόπουλος
Επιμέλεια κίνησης: Φώτης Διαμαντόπουλος
Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νεφέλη Τσιπουρίδη
Ερμηνεύουν:
Κατερίνα Βασιλείου, Δημήτρης Γρηγοριάδης, Τερέζα Κουίκ, Δημήτρης Πάσιος, Ναταλία Τσάλλη, Πέτρος Τσαπαλιάρης, Νεφέλη Τσιπουρίδη, Σωτήρης Χατζηνικολάου.
Παραστάσεις για το κοινό: Κυριακή ώρα 6:00μ.μ.
Τιμή εισιτηρίου: γενική είσοδος 8 €, ατέλειες 4 €
Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα & 40 λεπτά
Παραστάσεις για τα σχολεία: Καθημερινές κατόπιν συνεννοήσεως
iwiLL PublicRelations
Μαίρη Βιντιάδου 6972291819,6945405266
email: maryvidiadoy@gmail.com
ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ Ν. Γεννηματά 20 Αμπελόκηποι (ΜΕΤΡΟ Πανόρμου)
Τηλ.: 210 6929090, 210 6995777, www.theatro-imeras.gr, info@theatro-imeras.gr
Η Ομάδα Anima μεγαλουργεί με τον διαχρονικό «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα
σε μια σημαντική παράσταση στο «Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου» χάρη στην θεατρικότητα που τόνισε εντέχνως η σκηνοθέτις Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ομολογώ ότι πήγα μα κάποια επιφύλαξη ως κριτικός, γιατί από ηθογραφία και ρεαλισμό έχει χορτάσει το μάτι μου, αλλά το όνομα της σκηνοθέτιδος και η σοβαρότητά της ήταν για μένα εγγύηση ως προς το αποτέλεσμα.
Όπως πολύ καλά γνωρίζετε όσοι και όσες με παρακολουθείτε αναγνωστικώς, δεν διαβάζω τίποτα πριν για την κάθε παράσταση προκειμένου να πάω ανεπηρέαστος και αθώος σαν παιδί, tabula rasa που λέγαμε στα πάλαι ποτέ μαθήματα λατινικών…
Είδα λοιπόν μιαν υγιώς τονισμένη θεατρικότητα που συνέβαλε τα μάλα στη διαχρονικότητα του όλου θεάματος.
Οι δεισιδαιμονίες ως αποτέλεσμα της Άγνοιας και οι πάσης φύσεως εξουσιαστές που εκμεταλλεύονται την αμάθεια του απλού λαού θα είναι δυστυχώς ακόμα για πολλές δεκαετίες μάστιγες του αθρώπινου πολιτισμού. Το ταξίδι μέσα στους αιώνες δείχνει την πνευματική περιπέτεια των ελλόγων όντων προς την Ελευθερία. Η Ελλάδα της εποχής που εκτυλίσσεται ο «Ζητιάνος» του Καρκαβίτσα μοιάζει τελείως μεσαιωνική και σκοταδιστική με τα δικά μας μάτια. Αλλά και τα σύγχρονα αδιέξοδα μπορεί να μοιάζουν το ίδιο γλαφυρά ή και γελοία για τους ανθρώπους του μέλλοντος. Επομένως, ας είμαστε νηφάλιοι κι μαχητικοί, ας αγωνιζόμαστε για ένα φωτεινότερο μέλλον με ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΤΑ-ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ όλων των λαών της γης.
Εξαιρετικός ηθοποιός ο πρωταγωνιστής Λεωνίδας Κακούρης στον επώνυμο ρόλο. Αν δεν μάσαγε τα λόγια του κάποιες φορές κι ακουγόταν ευκρινέστερα θα ήταν καλύτερα. Από τις κοπέλες ξεχώρισε η πανέμορφη, η μεταμορφωσιακή, η εύπλαστη Μαρία Καρακίτσου που την έχω δει και σε άλλες παραστάσεις σε διάφορους ρόλους, πάντα απαστράπτουσα, λειτουργική κι αποτελεσματική θεατρικώς. Ήσαν όλοι τους βέβαια υπέροχοι και άψογα δασκαλεμένοι από τη Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου. Περιμένω να δω και άλλα αριστουργήματα της σύγχρονης Λογοτεχνίας μας ανεβασμένα στη σκηνή με τόση γνώση, σεβασμό και μεράκι.
Πανάξιοι όλοι οι Συντελεστές, επαγγελματίες, ρηξικέλευθοι…:
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.
Κατάμεστη η αίθουσα, δεν έπεφτε καρφίτσα. Ένιωθες το κοινό να κρατάει την ανάσα του στις δραματικές κορυφώσεις.
Σε αυτό το θέατρο που βγήκαμε μαζί με την συχωρεμένη φίλη μου Κατερίνα Βασιλάκου και της πρότεινα να το χωρίσει σε δύο σκηνές, παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια μόνον επιτυχίες!!! Συγχαρητήρια και στους υπεύθυνους του θεάτρου για τις καίριες και εύστοχες επιλογές.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://vasilakou.theater/project/%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82/
Ο Ζητιάνος
Η Λυκόφως φιλοξενεί στο Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου για 4 μόνο παραστάσεις τον «Ζητιάνο» του Ανδρέα Καρκαβίτσα στην επιτυχημένη συμπαραγωγή του ΔηΠεΘε Ρούμελης με την ομάδα Anima (υποψήφια φέτος για το βραβείο Κάρολος Κουν για την παράσταση «Έξοδος») σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη. Ένα από τα σπουδαιότερα μυθιστορήματα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας διασκευάζεται πρώτη φορά για το θέατρο μέσα από μια σύγχρονη σκηνοθετική ματιά. Μια παράσταση για όλη την οικογένεια. 3,4 Μαϊου στις 21.00 & 6,7 Μαϊου στις 19.00.
Σενάριο
Ο Ζητιάνος του Καρκαβίτσα αναφερόμενος στην εποχή της προσάρτησης της Θεσσαλίας στο Ελληνικό κράτος (1881) σκιαγραφεί την κατάσταση ενός χωριού του θεσσαλικού κάμπου και των κατοίκων του, οι οποίοι κυριαρχημένοι από ταπεινά ένστικτα, από παγανιστικές δοξασίες, φτώχεια και αμάθεια, γίνονται υποχείρια ενός δαιμόνιου επαγγελματία Επαίτη, ο οποίος τους οδηγεί προς την καταστροφή. Με αυτόν τον τρόπο ο Καρκαβίτσας προβάλλει τη φθορά του παλιού μεσαιωνικού κόσμου, στον οποίο επικρατούσαν οι δόλιοι, οι επιτήδειοι και οι ισχυροί, προτείνοντας τελικά μέσα από την απόλυτη επικράτηση του κακού, το αντίθετό της, δηλαδή την εξέλιξη, την μόρφωση, την πνευματικότητα, την κυριαρχία των θετικών ενστίκτων έναντι των αρχέγονων ηθών, τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, και εν τέλει την επίμοχθη αντίσταση στο πιο ισχυρό.
Το Νυχτερέμι
Στο Νυχτερέμι, ένα χωριό κοντά στις εκβολές του Πηνειού, ενώ οι κάτοικοί του βρίσκονται στα δικαστήρια με τον μπέη της περιοχής, στην προσπάθειά τους να ξεκαθαρίσουν το ιδιοκτησιακό καθεστώς του χωριού, με την κρυφή ελπίδα ότι θα καταφέρουν να νικήσουν και να θεωρηθούν τα κτήματα δικά τους και όχι του μπέη, φτάνει ένας ζητιάνος μαζί με το δεκαπεντάχρονο ζητιανόπουλό του.
Ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας
Το κύριο πρόσωπο του μυθιστορήματος, ο ζητιάνος ονόματι Τζιριτόκωστας, αφού ξυλοφορτωθεί από τον τελωνοφύλακα Βαλαχά, θα προκαλέσει τη συμπόνια των κατοίκων που θα του προσφέρουν φιλοξενία και τροφή. Την επόμενη μέρα, ο ζητιάνος θα προκαλέσει το ενδιαφέρον των γυναικών του χωριού, με τα «θαυματουργά βοτάνια» του, και θα κατορθώσει να πουλήσει, το «αγαπόχορτο», το «σερνικοβότανο» και άλλα βοτάνια, καθώς και υλικά για ξόρκια και για μαγικά, παίρνοντας σε αντάλλαγμα ό,τι πιο ακριβό έβλεπε ότι είχε το κάθε σπίτι, που θα το μεταπουλούσε και θα γέμιζε με χρυσές λίρες. Αδιάφορος και ασυγκίνητος για τη μοίρα και την τύχη αυτών των γυναικών θα δώσει βοτάνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και στο θάνατο, ενώ θα καθοδηγήσει επιδέξια όλο το χωριό, άντρες και γυναίκες να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες του· να εκδικηθεί δηλαδή το ξύλο που έφαγε από τον τελωνοφύλακα και παίζοντας με την αμάθεια και τη δεισιδαιμονία τους, να τους καθοδηγήσει να βάλουν φωτιά στο σπίτι που μένει για να τον κάψουν ζωντανό. Τέλος, θα βάλουν φωτιά και στο μεγάλο σπίτι του μπέη, οπότε παρεμβαίνουν οι ελληνικές Αρχές και οι Τούρκοι αφέντες της περιοχής, οδηγώντας όλους τους άντρες στη φυλακή της Λάρισας.
Παράσταση
Στην παράσταση της ομάδας Anima η ιστορία ξετυλίγεται από την πλευρά των γυναικών της ιστορίας, οι οποίες ακόμα πιο εγκλωβισμένες στην ανδροκρατούμενη κοινωνία του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, επηρεασμένου βαθιά από την οθωμανική κοινωνική δομή, στέκουν ανήμπορες να αντισταθούν και να προφυλάξουν τα παιδιά τους, τους εαυτούς τους και τους άντρες που κάνουν κουμάντο, από το επερχόμενο κακό που φέρει επιδέξια μαζί του ο άντρας Ζητιάνος. Έτσι βλέπουμε στην αρχή της ιστορίας τις γυναίκες πεθαμένες πια, στο μεταίχμιο του άλλου κόσμου, να επιστρέφουν πίσω στον τόπο τους για να ξαναζήσουν την ιστορία τους, να την διηγηθούν και να καταλάβουν… Μέσα μια σύγχρονη εικαστική αναπαράστση αναλαμβάνουν διάφορους ρόλους, στην προσπάθειά τους να κατανοήσουν τόσο τη δική τους πλευρά όσο και την πλευρά των αντρών της ιστορίας.
Συντελεστές
Διασκευή: Κική Κουβαρά
Σκηνοθεσία: Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτου
Σκηνογραφία-Κοστούμια: Δήμητρα Λιάκουρα
Πρωτότυπη μουσική: Κώστας Νικολόπουλος
Χορογραφίες-επιμέλεια κίνησης: Άννα Απέργη
Επιμέλεια φωτισμών: Παναγιώτης Λαμπής
Κατασκευή σκηνικού-μάσκες: Περικλής Πραβήτας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Ελένη Δενδρινού
Κλαρίνο-Ντουντουκ: Γιώργος Δούσος
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Λεωνίδας Κακούρης, Κατερίνα Μπιλάλη, Μαρία Καρακίτσου, Λευτέρης Παπακώστας, Γιώτα Τσιότσκα.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Η ομάδα Anima μετά την περσινή επιτυχία της με την παράσταση «Έξοδος» και την υποψηφιότητά της για το βραβείο Κάρολος Κουν, φέτος δουλεύει πάνω στο σπουδαίο κείμενο του Α. Καρκαβίτσα «Ο Ζητιάνος», το οποίο έχει ως πρωταγωνιστή έναν Έλληνα ζητιάνο, τον Τζιριτόκωστα. Πρόκειται για ένα από τα πιο διάσημα λογοτεχνικά πρόσωπα της Ελλάδας, μέχρι την εμφάνιση του Αλέξη Ζορμπά, του Καζαντζάκη. Η ιστορία του ζητιάνου είναι ιδιαίτερα επίκαιρη γιατί αναφέρεται σε μια εποχή ιδιαίτερων ανακατατάξεων, πολιτικών, οικονομικών και κοινωνικών παρουσιάζοντας αναλογίες με τη σημερινή κρίσιμη κατάσταση που βιώνουμε.
Η ιστορία διαδραματίζεται την περίοδο της προσάρτησης της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881 και της δημιουργίας των νέων συνόρων του Ελληνικού κράτους. Αυτά τα χρόνια αλλά και τα επόμενα που θα ακολουθήσουν το σημαντικότερο ζήτημα ήταν η διάδοχη κατάσταση των περιουσιών των Τούρκων που αποχωρούσαν πλέον από τη Θεσσαλία και πουλούσαν την περιουσία τους στους λίγους πλούσιους Έλληνες, με αποτέλεσμα οι φτωχοί κολίγοι, που μέχρι τότε ζούσαν καλλιεργώντας τη γη, να χάνουν τώρα και τα λίγα προνόμια που είχαν. Η ανακατάταξη του πλούτου ακολουθεί πάντα ένα μεγάλο πόλεμο και πάντα εις βάρος των αδυνάτων. Κάτι που ενισχύεται ακόμα περισσότερο από την αμάθεια, την έλλειψη μόρφωσης και τις προλήψεις, καθιστώντας τον άνθρωπο έρμαιο και αντικείμενο εκμετάλλευσης κάθε πανούργου, επιτήδειου και ισχυρού.
Αυτό λοιπόν που καθιστά την ιστορία αυτή επίκαιρη, παρά τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις του ανθρώπου, είναι η ‘εν δυνάμει’ βούλησή του να αντιστέκεται στο κακό, σε αυτό που θέλει να τον αφομοιώσει, να τον καταστρέψει, να τον εξαφανίσει; εξετάσεις που οι Έλληνες ως λαός έχουν στα γονίδιά τους να δίνουν πολύ συχνά και άλλοτε να χάνουν, άλλοτε να κερδίζουν, πάντα όμως να αγωνίζονται για να το επιτύχουν.
Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη
Ομάδα Anima
Η Ομάδα Anima δραστηριοποιείται τα τελευταία χρόνια στο χώρο του θεάτρου. Με σκηνοθέτη και κύριο εκπρόσωπο την Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη καθώς και μια ομάδα μόνιμων ηθοποιών και συντελεστών, πειραματίζεται γύρω από σύγχρονες θεατρικές φόρμες αφήγησης. Το ενδιαφέρον της ομάδας στρέφεται γύρω από την ιδέα του πως μπορεί να παρουσιαστεί ένα κλασσικό κείμενο ώστε να αφορά το σήμερα. Ο πειραματισμός έγκειται τόσο στο κομμάτι της φόρμας, δηλαδή της όψης της παράστασης όσο και στην υποκριτική μέθοδο. Η κεντρική ιδέα πάνω στην οποία δουλεύει η ομάδα είναι μια μεταμπρεχτική προσέγγιση των κειμένων. Μέσα από την ουσιαστική χρήση της μουσικής ως παρτενέρ των ηθοποιών, την κίνηση και την σωματοποιημένη έκφραση των ρόλων, προσεγγίζεται η υποκριτική.
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Οκτ.2014-2016 Σκηνοθεσία-δραματουργία της Σκηνικής σύνθεσης «Έξοδος» στο studio Μαυρομιχάλη, στο θέατρο Θησείο και στο θέατρο Αργώ. Ακολούθησε μεγάλη περιοδεία.
Δεκ.2012-Ιαν.2013 Σκηνοθεσία-deviced piece της παράστασης «Ιούλιος Καίσαρας: Scripta Femina» στο studio Κινητήρας, στη Θες/νικη, θέατρο Σοφούλη.
Mάιος 2011 Σκηνοθεσία και Διασκευή του διηγήματος «Το καλοκαίρι του Κυρίου Ζόμερ» του Π. Ζίσκιντ στο χώρο του ελculture.
Aπρ.2010 Σκηνοθεσία του έργου «Το Ρομάντζο του Ζητιάνου» του Τζ. Γκέυ στον Τεχνοχώρο Αθηνά με την ομάδα Anima και σε συμπαραγωγή με το Δήμο Ζωγράφου.
Εισιτήρια Online
Προμηθευτείτε online εισιτήρια για την παράσταση μέσα από την υπηρεσία Viva Tickets:
Θεατρική Περίοδος
Από » Τετάρτη 3 Μαϊου 2017
Έως » Κυριακή 7 Μαϊου 2017
Πρόγραμμα Παράστασης
Τετάρτη 3 Μαϊου 21.00
Πέμπτη 4 Μαϊου 21.00
Σάββατο 6 Μαϊου 19.00
κυριακή 7 Μαϊου 19.00
Κρατήσεις Θέσεων
211 01 32 002 ~ 005
info@vasilakou.theater
Τρέχουσες Παραστάσεις
Ο Ζητιάνος
Αφέντης και Δούλος
TEASER
Ευριπίδειοι “Κρήτες” άριστοι!!!
Λέτα Κουτσοχέρα, μια μεγάλη αθόρυβη ολιγογράφος και ψυχάρα ποιήτρια, μεταφράζει, συμπληρώνει και διασκευάζει τους «Κρήτες» του Ευριπίδη από μια παγκόσμια ελληνοκεντρική οπτική.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ως επαγγελματίας κριτικός βλέπω κάθε χρόνια περί τις 300 παραστάσεις, ανάμεσα στις οποίες εισαγόμενα σκουπίδια, ληγμένες πρωτοπορίες, αδιέξοδους πειραματισμούς, απροσχημάτιστους κι απροκάλυπτους βαυκαλισμούς και άλλα σε – ισμούς. Έτσι, το αισθητήριό μου έχει οξυνθεί κι αντιδρώ – ως οφείλω – δυναμικά απέναντι στην κακογουστιά, στον ωχαδερφισμό, στην προχειρότητα, στην έλλειψη έρευνας και μελέτης.
Είναι τόσο πολλοί πια οι ξενοσπουδαγμένοι και ξενόδουλοι, τσανακογλείφτες «θεωρητικοί» του θεάτρου, που ντρέπεσαι να πεις ότι ξέρεις αρχαία ελληνικά, λατινικά και ότι διαβάζεις το αρχαίο δράμα στο πρωτότυπο. Ντρέπεσαι να ομολογήσεις ότι σε ψυχαγωγούν ακόμα οι αρχαιολογικές σου περιηγήσεις κι ότι εμπνέεσαι ως δημιουργός από τα κλασικά κείμενα. Μα γιατί βρε παιδιά; Ποιος άλλος λαός ρίχνει τα μαλάματα και τα ασημικά του στα σκουπίδια; Ποιος πετάει τα διαμαντικά του στην πυρά, προσάναμμα στο τζάκι της μιζέριας του; Εδώ γειτονικοί λαοί καπηλεύονται απλώς και μόνον ένα ένδοξο όνομα (και παρελθόν) για να υπάρξουν πολιτισμικά κι εμείς είμαστε έτοιμοι να τα χαρίσουμε όλα, να σκύψουμε το σβέρκο και να ξαναγίνουμε ραγιάδες; Απορώ κι εξίσταμαι. Και δεν είμαι ο μόνος. Η σιωπηλή πλειοψηφία.
Στον μεγάλο κρητο-μυκηναϊκό πολιτισμό κατεδύθη η Aρσινόη Λίλυ Καραδήμα
προκειμένου να χορογραφηθεί αυτό το εν πολλοίς άγνωστο αριστούργημα του Ευριπίδη. Άψογη κι εμπνευσμένη χορογραφία που παρέπεμπε στις Δελφικές Γιορτές του Σικελιανού και στις κλασικές χορογραφίες της αλησμόνητης Μάρθας Γκράχαμ. Κλασικισμός σημαίνει γεωμετρικότητα, αρμονία, γεωμετρείν, αριθμοσοφία πυθαγόρειος… και πολλά άλλα πράγματα που οι αμόρφωτοι σπουδαγμένοι της σήμερον δεν κατέχουν κι εμποδίζουν τους άλλους να θυμούνται τυφλώνοντας για άλλη μια φορά τη νέα γενιά. Μόνο που το μάτι του Κύκλωπα έχει το συνήθειο να ξαναγεννιέται. Κάπως σαν το συκώτι του Προμηθέα…
Άψογη η εκφορά του λόγου. Διαγράφηκαν τα νοήματα ανάγλυφα στη συνείδησή μας. Ερμηνείες μετρημένες, στερημένες υπερβολής. Ουδείς «έκλεψε την παράσταση». Δεν χρειάζεται να είμαστε κλέφτες κι αμαρτωλοί ΚΑΙ στο θέατρο. Παρακολουθώ αμήχανος (ενεός) αυτό το αισθητικό αντάρτικο πόλεων που έχουν στήσει διαλυτικά στοιχεία που δεν είναι απλώς μισελληνικά, αλλά μισούν κάθε τι διαφωτιστικό, ανθρώπινο, ουμανιστικό, που οδηγεί το Ανθρώπινο είδος προς την Γνώσιν και δι’ αυτής στην Ελευθερία….
Τελικά δεν είμαστε μόνοι. Άνθρωποι που μας μοιάζουν, άνθρωποι που νοιάζονται, άνθρωποι που μεριμνούν, αγρυπνούν και αγωνιούν για τη Γλώσσα, για τη Μνήμη, για το Κλασικό, για την Αρμονία… αφού χωρίς αυτά μήτε Ελευθερία, μήτε Δικαιοσύνη, μήτε Ισότητα, μήτε Αδελφοσύνη εφικτά εισίν.
Απαξάπαντες οι συντελεστές ηρωϊκοί κι αξιομνημόνευτοι:
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
ΣΥΓΓΡΑΦΗ- ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΩΝ* -ΠΟΙΗΣΗ: Λέτα Κουτσοχέρα
ΧΟΡΟΓΡΑΦIEΣ/ ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ: Aρσινόη Λίλυ Καραδήμα
ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ: Παρμενίδης Ιω. Μπουσίου
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΛΟΓΟΥ: Βίβιαν Ιωάννου
ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ: Λίνα Δαμασκοπούλου
EΝΔΥΜΑΤΟΛΟΓΟΣ: Dominique Delqausse
ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Δαήμων Φουστέρης
KAΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Αλεξία Πετροπούλου
ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ, PROPS: Εξηκίας Τριβουλίδης
ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ: KarakaΞa
*ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ Γεώργιου Σαμπατακάκη
ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ:
ΔΑΙΔΑΛΟΣ: Αντώνης Μουλάς
ΠΑΣΙΦΑΗ: Βίβιαν Ιωάννου
ΜΙΝΩΑΣ: Παρμενίδης Μπουσίου
ΙΚΑΡΟΣ: Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος
ΜΗΤΕΡΑ ΘΕΑ ΤΩΝ ΟΦΕΩΝ: Αρσινόη Λίλυ Καραδήμα
ΧΟΡΟΣ: Λίνα Δαμασκοπούλου, Διώνη Γκανάτσιου, Νάνσυ Θωμά
ΜΥΣΤΕΣ ΙΔΑΙΟΥ ΔΙΟΣ: Aντώνης Πασβάντης, Μιχάλης Τακτικάκης, Βασίλης Βλαχοστέργιος.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
https://www.theatroavaton.com/copy-of-akoy-anthropako-1
Ευριπίδη, Κρήτες
3 παραστάσεις στο Θέατρο ΑΒΑΤΟΝ, 27-28-29 Απριλίου, αφιερωμένες στην Παγκόσμια Ημέρα Χορού.
Το αινιγματικό έργο του Ευριπίδη «Κρήτες», αναζητά να συνθέσει τα σπαράγματά του, τα οποία ζωντανεύουν επί σκηνής, δεμένα με μια μεταφυσική μινωική τελετουργική ατμόσφαιρα. Ένα ταξίδι στο χρόνο και το λαβύρινθο. Στην Κνωσό, που σημαίνει Γνώση.
Και το όραμα του Δαίδαλου να μας οδηγεί μπρος- πίσω στο χρόνο, μέσα κι έξω από τις πτυχές και τους διαδρόμους του νου και της ψυχής μας. Ο μύθος της Πασιφάης, η θέση της ιερής γυναίκας, ο αινιγματικός ρόλος του χορού των μυστών, η ανδρική θυρσοτίναξη ως επισφράγισμα της ιερής ένωσης Πασιφάης-Ταύρου, ο χορός Σελήνης και Ηλίου, ο χορός της ζωής, η τελετουργία των όφεων, η Μεγάλη Μητέρα Θεά, και ο Ίκαρος σε μια μελαγχολική μονωδία πριν την πτώση του.
Μύηση. Απελευθέρωση. Μαγεία.
Η τραγωδία ΚΡΗΤΕΣ του Ευριπίδη, γράφτηκε το 430 π.Χ και σήμερα δε σώζονται,
παρά μόνο σπαράγματά της. Με προσεκτική ανασύνθεση και ακαδημαϊκή μελέτη,
η Ομάδα Τέχνης & Χορού ΑΤΡΑΠΟΣ επιχειρεί μια τελετουργική αναβίωση των μινωικών μυστηρίων και έναν αποσυμβολισμό του μύθου, με κοινωνικές, φυσικές, αλλά και μεταφυσικές προεκτάσεις. Όταν ο Μίνωας λαμβάνει έναν πανέμορφο λευκό ταύρο από τη θάλασσα, ένδειξη από το θεό Ποσειδώνα πως είναι ο ισχυρός βασιλιάς της Κρήτης, δεν πράττει τη θυσία που είχε υποσχεθεί. Ως τιμωρία, η οργή
του Ποσειδώνα δημιουργεί μια ακαταμάχητη έλξη στη γυναίκα του Μίνωα, την
Πασιφάη, η οποία ζευγαρώνει με τον λευκό ταύρο, με τη βοήθεια του πολυμήχανου Δαίδαλου, κάτι που εξοργίζει τον Μίνωα. Από την ένωση αυτή γεννιέται ο Μινώταυρος, ένα κράμα ανθρώπου και ζώου. Συμβολισμοί για τη ζωή, το χρόνο, το θάνατο, τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, τη Γνώση, το επέκεινα.
Μια διαφορετική προσέγγιση της τραγωδίας, με έντονες αναφορές στην τελετουργική κινησιολογία της μινωικής εποχής και χορογραφίες βγαλμένες από στιγμιότυπα αποτυπωμένα σε σπάνιους σφραγιδόλιθους.
Ζωή Λάσκαρη, μια ακαταμάχητη βόμβα δυναμισμού και θετικής ενέργειας
επί σκηνής Αθηναΐδος ερμηνεύοντας για 2η συνεχή χρονιά τη δαιμόνια και άκρως μεσογειακή αιώνια υποψήφια πεθερά στην κωμωδία «Νύφη κουράγιο» σε κείμενο και σκηνοθεσία Νίκου Μουτσινά
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί σαν τη Ζωή Λάσκαρη, με την επιμονή ενός Μινωτή, την εργασιομανία μιάς Παξινού, την τελειοθηρία μιάς άξιας πρωταγωνίστριας τού Βουτσινά, την επαγγελματική επάρκεια μιάς εργατικής θεατρίνας του Μιχάλη Κακογιάννη, με την πειθαρχία μιας μαθητευομένης στη μεγάλη σχολή υποκριτικής του αξέχαστου Μίνωα Βολανάκη… Και ο κατάλογος μακρύς…
Το πιο δύσκολο θεατρικό είδος στα χρόνια της Κρίσης είναι η κωμωδία. Πώς να κάνεις το χειλάκι του πικραμένου να σκάσει και το γέλιο να ανθίσει στα ματάκια του. Παρακολουθούσα συνεπαρμένος το διάλογο της μεγάλης πρωταγωνίστριας με το κοινό. Κάθε ατάκα, κάθε χειρονομία, και το ελάχιστο βλέμμα, η απειροελάχιστη κίνηση του ενός χεριού «περνούσαν» κάτω, στην ενθουσιασμένη αίθουσα και γυρνούσαν πίσω ως αποδοχή, ως υποστήριξη, ως αγάπη άνευ όρων και ορίων από ένα κοινό που ξέρει να ξεχωρίζει το ψεύτικο και το κίβδηλο από το πηγαίο κι αληθινό. Η Ζωή Λάσκαρη είναι αυθεντική. Δεν έχει να κρύψει τίποτα, δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ, ΥΠΑΡΧΕΙ, ΑΝΑΣΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΝΑΡΠΑΖΕΙ. ΣΥΝΤΟΝΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΠΝΟΗ ΤΗΣ, ΝΙΩΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ ΑΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΔΙΔΕΙ ΈΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ: ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΟ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ. Κάνει το σταυρό της κάθε φορά πριν βουτήξει στα βαθιά θεατρικά νερά, γιατί κάθε άνθρωπος και θάλασσα, κάθε ματιά και ουρανός. Ο καλός ο καλλιτέχνης γνωρίζει πως μόνον ως αυτοδύτης στα «βένθεα αλός» της Συλλογικής Συνειδητότητας μπορεί να φέρει κρυμμένους θησαυρούς στην επιφάνεια. Οι υπόλοιποι, οι τεμπέληδες, οι επαναπαυόμενοι, οι ράθυμοι, εκείνοι, ναι, ας τσαλαβουτούν στα ρηχά. Αυτή η γυναίκα πάσχει επί σκηνής, ταυτίζεται, ματώνει… Μας διηγήθηκε για ένα εργατικό ατύχημα που είχε σε μια παράσταση. Έκοψε το χέρι πάνω σε ένα αλουμίνιο, έτρεξε στα καμαρίνια, το φάσκιωσε και γύρισε αμέσως στη σκηνή ενώ τα αίματα έτρεχαν ακόμα και κανείς από τους θεατές δεν κατάλαβε τίποτα! Αυτό είναι καλλιτέχνης!!! Όλα τ’ άλλα είναι ψευτιές και τα ανακυκλώνει γρήγορα το καμίνι του Χρόνου. Και μόνο η διάρκεια είναι συνώνυμη της ποιότητας. Η αντοχή δεν είναι μόνον ποσοτική ένδειξη. Δεν γίνεται να σε αγαπούν τρεις-τέσσερις γενιές και να μην αξίζεις. Εεε, ας μην υποτιμάμε τόσο το κοινό, γιατί θα καταλήξουμε στείροι κουλτουριάρηδες που βαυκαλίζονται (για να μην χρησιμοποιήσω άλλο …ρήμα και γίνω …επίκαιρος).
Η Βίβιαν Κοντομάρη είναι σπουδαία καρατερίστα. Κράτησε το αντίπαλον δέος της αυταρχικής παρ’ ολίγον πεθεράς με τέτοια αυτοσυγκράτηση, τόλμη, μέτρο κι αίσθηση της αρμονίας που τη θαύμασα για αυτή τη σκηνική ευφυΐα της. Αυτό το κορίτσι θα δει την καριέρα της να απογειώνεται όσο τα χρόνια θα τη φορτώνουν πείρα. Καλή και σεβαστική, υπάκουη και πειθαρχημένη, υποχωρητική κι ενδίδουσα, η τέλεια συνεργάτις για κάθε άνθρωπο του θεάτρου.
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι, ακατάβλητοι, μοναδικοί. «Έγραφαν» στο μυαλό του θεατή ανεξίτηλες εικόνες παίρνοντας πόζες αμίμητες:
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη
Τη Ζωή Λάσκαρη περιμένουν τώρα οι μεγάλες αριστοφανικές κωμωδίες, η Νέα Αττική Κωμωδία του Μένανδρου, ο Πλαύτος κι ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι κι ο Μολιέρος… Να είναι πάντα καλά, δημιουργική, ανεξάντλητη πηγή φιλοσοφημένης ευθυμίας, ακατάβλητη από τη μιζέρια και την κακογουστιά των δύσκολων εποχών που ζούμε. Τα χρόνια της Κρίσης κατέδειξε την ανθεκτικότητα του χρυσού απέναντι στο ασήμι που μαυρίζει. Κι η Ζωούλα η Λάσκαρη μόνο με στη συχνότητα τού Χρυσού δονείται. Κάτι καλό θα βγει από αυτή τη θεατρογόνο και θεατροδόχο πηγή.
Αιώνιος θαυμαστής της,
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.athinais.com.gr/el/theatriki-skini-all
Μια νύφη, μια πεθερά και η προαιώνια σύγκρουσή τους. Η ιστορία μιας μάνας που διεκδικεί συνεχώς τον γιο της, που απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε σύντροφό του, που μάχεται πεισματικά όποιο ον τολμήσει να διεκδικήσει την προσοχή και την αγάπη του.
13 Νοεμβρίου, η “Νύφη κουράγιο” κάνει πρεμιέρα και μια βιτριολική πεθερά (Ζωή Λάσκαρη), ξεκινά να βασανίζει μια αθώα νύφη. Ηθικός αυτουργός του εγχειρήματος, ο Νίκος Μουτσινάς.
Γράφει, σκηνοθετεί, καθοδηγεί ευρηματικά και συντονίζει με κέφι μια ξεκαρδιστική κωμωδία.
Η Ζωή Λάσκαρη, έχοντας συνεργαστεί με μερικούς από τους σπουδαιότερους ανθρώπους του θεάτρου (από Κακογιάννη, Βολανάκη, Βουτσινά μέχρι Άντολφ Σαπίρο) και έχοντας αφιερώσει 31 χρόνια στο ρεπερτόριο, με δύσκολα, μα κερδισμένα στοιχήματα, αυτήν τη χρονιά, επιστρέφει στην κωμωδία. Γέλιο, έξυπνο χιούμορ, μια καλή παρέα πάνω στη σκηνή κι ένα σπινθηροβόλο κείμενο.
Παίζουν:
Ζωή Λάσκαρη
Βίβιαν Κοντομάρη
Βασίλης Μπαξεβάνης
Κωνσταντίνος Ζαμπάρας
Σύνθια Μπατσή
Δημήτρης Τσέλιος
και Αρετή Πασχάλη
Κείμενο-Σκηνοθεσία: Νίκος Μουτσινάς
Σκηνικά: Μαρία Φιλίππου
Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου
Σχεδιασμός φωτισμών: Χριστίνα Θανάσουλα
Μουσική επιμέλεια: Νίκος Μουτσινάς
Βοηθός σκηνογράφου: Τζίνα Ηλιοπούλου
Βοηθός ενδυματολόγου: Αγγελική Πουλή
Βοηθός φωτιστή: Μαριάντζελα Σεφεριάν
Βοηθοί σκηνοθέτη: Αναστασία Μανιάτη, Χάρης Χιώτης
«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ στο Υπόγειο τού Θεάτρου Τέχνης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το κρυμμένο διονυσιακό στοιχείο στους παγανιστές αγγλοσάξωνες υποφώσκει κάτω από τα πιντερικά μυστήρια και τους ευεπίλυτους γρίφους. Η ανάγκη του ανθρώπου, του αστού της βιομηχανικής εποχής να βιώσει τον παν-ικό της επιστροφής στη Φύση, της Ένωσης με το Όλον. Το πάρκο, το δάσος, τα λασπωμένα χαντάκια, οι βάλτοι επανέρχονται ως αρχέτυποι τόποι-φόβητρα. Κάτι σαν τον μυθικό Κιθαιρώνα για τις Βάκχες. Σαν την «Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου» ενός Έντουαρντ Άλμπι που διερευνά το θέμα των ορμεφύτων και των βασικών ενστίκτων από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Ένα διπλό πολλαπλό παιχνίδι συζυγικής προδοσίας, απιστίας και μεταμφίεσης είναι κι αυτό το έργο: ο πιντερικός «Εραστής». Τα όρια συγχέονται, οι ρόλοι χάνονται, η εντροπία αυξάνεται με κατακλυσμιαία ταχύτητα, επικρατεί το απόλυτο χάος. Οι άνθρωποι δεν έχουν τώρα πια κάποια λογική βάση για να ακουμπήσουν τους ψυχισμούς τους. Είναι έρμαια των ορμεφύτων τους. Η σαρκική επιθυμία, ο βίαιος ακατονόμαστος σωματικός πόθος που ζητάει ανυπερθέτως την πλήρωση και την ικανοποιητική τελείωσή του γκρεμίζει και τα τελευταία φράγματα του ρασιοναλισμού. Τώρα το «παρασυμπαθητικό» σύστημα στη ραχοκοκκαλιά τού Ανθρώπου γίνεται το λυσσαλέο φίδι στον Κήπο της Εδέμ, γίνεται δράκοντας κι απειλεί να καταπιεί τα πάντα στο πέρασμά του. Γίνεται «ουροβόρος όφις» που πρώτα-πρώτα καταβροχθίζει την ίδια την ουρά του χωρίς να ξέρει – ή χωρίς να νοιάζεται για το γεγονός – ότι θα καταστραφεί, θα τον καταπιεί η μαύρη τρύπα που ο ίδιος δημιούργησε. Αυτή είναι η ενεργειακή βάση κάτω από τη θεατρική αλληγορία που φιλοτέχνησε με τόνους νουάρ ο βραβευμένος στο παρά πέντε τής ζωής του Νομπελίστας. Λες και το χρειαζόταν ή το επιζητούσε. Καταφαγωμένος από τον καρκίνο πόζαρε με τις πληγές του ανοιχτές σαν Προμηθέας… Ειρωνεία, αυτοσαρκασμός, σχόλιο καυστικό για τον παρηκμασμένον πολιτισμό μας. Αυτός είναι ο Πίντερ. Το ένστικτο του Θανάτου καταδεικνύεται ισχυρότερο του ενστίκτου της Ζωής. Το χάος εν τέλει επικρατεί. Η εντροπία του συστήματος το οδηγεί στο θάνατο και στην αποσύνθεσή του.
Καλή η παράσταση, σκηνοθετημένη σαν μπουλβάρ από τη Μίνα Αδαμάκη. Τα αριστουργήματα δεν βλάπτονται μήτε από τις παραναγνώσεις μήτε από τις απλοποιήσεις τους. Κάτω από το πρώτο προφανές επίπεδο του συζυγικού παιχνιδιού χάσκει ο Καιάδας τού πολιτικώς απαράδεκτου και τού ρασιοναλιστικώς ασυμβάτου. Σκηνοθέτις και ηθοποιοί δεν βούτηξαν στα βαθιά. Έμειναν στην επιφάνεια. Απαιτείται σκηνοθέτης-ποιητής-αναδημιουργός για να αναδείξει το έρεβος της συλλογικής πανανθρώπινης ψυχής. Κάποιος σαν τον Κάρολο Κουν… Οι άλλοι ας παραμένουν στο λούστρο…
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
http://www.theatro-technis.gr/o-erastis-tou-charolnt-pinter/
«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ
Χάρολντ Πίντερ
Ο Εραστής
Πρεμιέρα 24 Απριλίου 2017
Υπόγειο
Πεσμαζόγλου 5, Αθήνα
τηλέφωνο ταμείου: 2103228706
Σκηνοθεσία: Μίνα Αδαμάκη
Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευτυχία Γιακουμή
video trailer: https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8 HYPERLINK «https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8&feature=youtu.be»& HYPERLINK «https://www.youtube.com/watch?v=RYmgKdWFjU8&feature=youtu.be»feature=youtu.be
Η Μίνα Αδαμάκη επιστρέφει ύστερα από 45 χρόνια στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης από όπου ξεκίνησε, σκηνοθετώντας τον Εραστή του Χάρολντ Πίντερ.
Ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, ένα τυπικό ζευγάρι άγγλων μεσοαστών, ζουν απομονωμένοι σε μια εξοχική κατοικία κοντά στο Windsor. Είναι ευκατάστατοι. Έχουν ένα υπέροχο, καλόγουστο σπίτι με κήπο. Ο Ρίτσαρντ εργάζεται ως οικονομικός σύμβουλος στο City, η Σάρα είναι η τέλεια σύζυγος που φροντίζει να δημιουργεί το ιδανικό περιβάλλον για τη συμβίωσή τους.
Η ερωτική τους ζωή όμως έχει αρχίσει να εμφανίζει κάποια σημάδια κόπωσης και συνέλαβαν έναν πρωτότυπο τρόπο για να την τονώσουν: αποφάσισαν, από κοινού, να βρει η Σάρα έναν εραστή τον οποίο να δέχεται στο σπίτι τους όποτε εκείνη επιθυμεί, την ώρα που ο Ρίτσαρντ θα βρίσκεται στο γραφείο του. Ο άνθρωπος όμως είναι ένα σύνθετο και απρόβλεπτο ον, δεν χωράει σε καλούπια και πολύ συχνά, πέφτει στις παγίδες που ο ίδιος στήνει!
Λίγα Λόγια για τον Πίντερ και το έργο:
Το σύγχρονο έργο, κατά τον Πίντερ, έχει μια αποστολή: να θέτει ερωτήματα. Χωρίς απαντήσεις. Ο Πίντερ αποφεύγει τις απαντήσεις, όχι γιατί δεν θέλει να τις δώσει, αλλά γιατί τις θεωρεί ύποπτες. Πιστεύει πως οι απαντήσεις μεροληπτούν και άρα δεν εξυπηρετούν την αλήθεια. Για τον Πίντερ η αλήθεια δεν βρίσκεται στον λόγο που αρθρώνεται με καλλιέπεια και καθ’ υπερβολή. Αντιθέτως, κρύβεται μέσα στον σπασμένο κι αγχωτικό λόγο των ανθρώπων σε σύγχυση, πίσω από τις σιωπές όταν δεν θέλουν ή δεν μπορούν να εκφέρουν αυτό που τους ταράζει. Αυτός είναι ο πιντερικός λόγος, η πιντερική γραφή. Σε κάποιους μοιάζει δύστροπη και δυσκολεύονται να την κατανοήσουν, σ’ άλλους συνταρακτική. Είναι ίσως γιατί βολευτήκαμε στην εύκολη ανάγνωση μιας ιστορίας που σου προσφέρει μια ετοιματζίδικη αλήθεια, «κοινά» αποδεκτή, και βαριόμαστε να καταβάλουμε και την ελάχιστη ακόμα προσπάθεια που απαιτείται για την ανεύρεση της βαθύτερης αλήθειας. Ή, ακόμη, φοβόμαστε να μπούμε πιο βαθιά, γιατί μας τρομάζει αυτό που μπορεί να ανακαλύψουμε, αυτό που κρύβουμε κι από εμάς τους ίδιους. Το αποτέλεσμα είναι ενοχή. Φόβος κι ενοχή. Αυτές τις αλήθειες μας προσφέρει ο Πίντερ. Είναι οι ίδιες που μας προσφέρει κι ο Μπέκετ πριν απ’ αυτόν, κι ακόμα πιο πριν ο Κάφκα. Είναι άβολες, αλλά αν είχαμε την δύναμη να κοιτάξουμε μέσα μας;
Σημείωμα σκηνοθέτη | Από τον Κουν μέχρι τον Πίντερ
Θέατρο Τέχνης, Πεσμαζόγλου 5, Υπόγειο. Εδώ γεννήθηκα ως ηθοποιός. Σ’ έναν μικρό χώρο, στο υπόγειο του «Ορφέα». «Ορφέας» ήταν το όνομα ενός μεγάλου κινηματογράφου της Αθήνας στη Σταδίου που εξελίχθηκε αργότερα σε αίθουσα συναυλιών, μπουζουκιών, και ποικίλων άλλων μεγάλων θεαμάτων. Οι δύο αυτές αίθουσες, λειτουργούσαν αντιστικτικά: η μεγάλη αίθουσα από πάνω και το μικρό θέατρο από κάτω. Η ειρωνεία είναι πως το «μικρό» αυτό θέατρο όρισε και καθόρισε το θέατρο για πολλές γενιές. Με θυμάμαι να μπαίνω το πρωί από την στοά του «Ορφέα», να βγαίνω στη Σταδίου, να κατεβαίνω τη στενή, στριφογυριστή σκάλα και να μπαίνω στο φουαγιέ του θεάτρου για πρόβα ή παράσταση. Πιο συχνά και τα δύο μαζί, γιατί τότε ζούσαμε σχεδόν μέσα στο θέατρο. Από τη σχολή ακόμη, ως μαθητές, είχαμε την τύχη να παίζουμε στο θέατρο. Πρόβα το πρωί, μετά σχολή και μετά παράσταση. Προσωπικά, εμένα αν μου βάζανε ένα ράντζο, θα μπορούσα και να κοιμάμαι εκεί! Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που βρέθηκα σ’ έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο. Έναν χώρο συνύπαρξης ανθρώπων αφοσιωμένων, αφιερωμένων θα έλεγες σε κάτι σχεδόν ιερό. Σαν μύστης μπήκα κι εγώ στο θέατρο. Μύστης μιας ιερής και ιερόσυλης θρησκείας. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που κατέβηκα, ως μαθήτρια, στο θέατρο. Με είχε ζητήσει ο Κουν για πρόβα, δεν θυμάμαι ποιο έργο ήταν. Μόνο το γαλαζωπό ημίφως απ’ τον καπνό, την ησυχία, και τα πρόσωπα που φωτίζονταν σαν σε πίνακα του Ρέμπραντ καθώς έσκυβαν ν’ ακούσουν τον δάσκαλο, μόνον αυτό θυμάμαι. Όσο για μένα, μετά από σαράντα πέντε χρόνια περιπλάνησης, ξαναγύρισα στο σπίτι μου, σ’ αυτό το «ταπεινό» – ιστορικό Υπόγειο, μ’ έναν Πίντερ στις αποσκευές μου. Τον Πίντερ που πρώτος ο Κουν ανέβασε στην Αθήνα ταυτόχρονα με όλες τις πρωτεύουσες στην Ευρώπη και στην Αμερική, όπως έκανε και με τον Μπέκετ, τον Άλμπυ, τον Ιονέσκο, τον Τένεσσυ Ουίλιαμς και όλους τους μεγάλους πρωτοποριακούς συγγραφείς που έγραψαν το θέατρο της δεκαετίας του ’60, της πιο εμβληματικής δεκαετίας του περασμένου αιώνα και το οποίο σήμερα θεωρείται κλασικό.
Μίνα Αδαμάκη, 1/ 4/ 2017
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Επιμέλεια Σκηνικού & Κωστουμιών – Φωτισμοί – Μουσικές Επιλογές: Μίνα Αδαμάκη
Επιμέλεια Κίνησης: Καλλιόπη Σίμου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Μαρία Κλεάρχου
Φωτογραφίες: Σταύρος Χαμπάκης
Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Παίζουν: Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Ευτυχία Γιακουμή
***
Παραστάσεις: Δευτέρα – Τρίτη : 21.15
Τιμές: 15 Ευρώ γενική είσοδος | 10 Ευρώ μειωμένο | 5 Ευρώ Ανεργίας
Διάρκεια: 70′
Λήξη Παραστάσεων: 30 Μαϊου
ΈΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟ ΚΑΛΛΙΟΠΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ
ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΔΙΑΛΕΞΗ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ:
Μέγας Αλέξανδρος
Στη σημαντική και σημαίνουσα αρχαιολόγο Καλλιόπη Παπακώστα
Στον κύκλο του ζωδιακού
Πύλη εισόδου και πύλη εξόδου ταυτίζονται
Μείον πέντε μοίρες μετακυλίσεως
Του μαγνητικού βορρά προς ανατολάς…
Ιδού ο γρίφος ιδού και η λύση του.
Στη νότιο-δυτικό γωνία των καταρρακτών
Στου κήπους του παλατιού
Εκεί εκρύβη κι ετάφη το πραγματικό σώμα
Του στρατηλάτη, του πρώτου κοσμοκράτορα
Που παντεπόπτης έγινε μετά τον θάνατό του
Στην κλιμακωτή πυραμίδα
Στο έβδομο επίπεδο
Εκεί που στο χρυσό τρίγωνο
Το βλέμμα ενοφθαλμίσθη
Που δεν γνωρίζει ανατολές και δύσεις
Των άστρων, μόνο την αιωνίαν Ανατολήν
Αντικρίζει με όλη την ολύμπια γαλήνη του
Ανέπαφη από τις ανεμικές τού βίου
Και τις τρικυμίες τών αισθημάτων.
Με κίτρινο καναρινί και μπλε
Τού κοβαλτίου η βασιλική του τέντα,
Τότε που η πρώτη παγκοσμιοποίηση
Σχεδόν επετεύχθη, παρ’ ολίγον να τελειωθεί
Αν δεν υπήρχε το φράγμα τών βουνών
Από τη μια και η καταστροφική δύναμη
Τής τοξίνης που κατέφαγε το συκώτι
Και κούφωσε τα σπλάχνα από μέσα
Με σπήλαια που ούτε οι κατακόμβες
Τού Δέλτα ενός Νείλου
Που θα κατέληγε στην ένδοξη Αλεξάνδρεια
Και στην κορνίζα τού αμφιθεατρικού
Μνημείου τών πεσόντων,
Εκεί που οι παρελάσεις και οι καταθέσεις
Στεφάνων ετελούντο…
Όλ’ αυτά δεν τα λέγω εγώ,
Αλλά η συλλογική ανθρώπινη φωνή
Τής Γαίας που ήρθε η ώρα
Ν’ αποκαλύψει τα μυστικά της,
Να αναστήσει τους νεκρούς
Και να ενώσει τους έξω με τους μέσα.
Η κρανιόσχημη σπηλιά
Με τον διπλό ναό (αρσενικό-θηλυκό)
Είναι το σύμβολο τής Τραγικής Κωμωδίας
Τού πνεύματος στον γαλαζοπράσινο
Πλανήτη, μέσα από τους μοργανωτικούς
Γάμους πιθηκοειδών, ερπετοειδών, αιλουροειδών
Και τών δρακόντων με τους γιγαντιαίους
Χαυλιόδοντες, αποθήκη γενετικού κώδικα
Μεταλλαγμένου από την επαφή του
Με τα μικρόβια, τους μύκητες και τα
Βακτηρίδια τής γης. Ίσως γι’ αυτό
Οι μάντεις περπατούσαν πάντα τυφλοί
Στηριζόμενοι σε βακτηρία
Και το αίνιγμα τής Σφίγγας
Βαρύ για τα φτωχά μυαλά
Τών προβάτων που αναζητούσαν
Τον τσοπάνη τους.
Λαός τυφλών που ο Μισότυφλος
Οδηγάει
Στην Έξοδο από την Κόλαση
Τής Ερήμου
Και το άγος τών πειρατών
Που επέβαλαν το άχθος
Τών ορυχείων σε καλόβουλους
Ντόπιους, εξόριστοι
Στα ίδια τους τα χώματα,
Σε καταναγκαστικά έργα
Καταδικασμένοι…
Από τότε φοβούνται μήπως
Πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τους,
Όλοι εκτός από τους πεθαμένους.
Αλέξανδρε, ήρθε η ώρα ν’ αναστηθείς
Και η φίλη μου Καλλιόπη Παπακώστα
Θα σε βοηθήσει
Ξετρυπώνοντάς σε
Μαζί με όλη τη θαμμένη αρχαία Γνώση
Θαμμένη, για να αποκαλυφθεί
Σε καλύτερους καιρούς.
Τώρα αυτή η εποχή ήρθε
Κι η Αιώνια Ανατολή
Θα σημάνει μια καινούργια
Αναγέννηση τής Ανθρωπότητας
Προς την Ελευθερία, την Ισότητα,
Τη Δικαιοσύνη.
Ας γίνει ο Αετός που ανασύρει
Τον αγαθοποιημένο δράκοντα
Περνώντας τον μπροστά
Από τον δίσκο
Ενός έσω Αελίου
Που δεν τυφλώνει
Και που το φως Του
Δύνανται ν’ αντικρύσουν
Οι ανθρώπινοι οφθαλμοί
Εν Ζωή…
Αλέξανδρε, κράτησες αυτό
Το μυστικό θαμμένο μαζί σου
Για αιώνες.
Αρκετά πια! Φτάνει.
Τώρα σε διατάσσουν
Τα σύννεφα που κινούνται
Απειλητικά προς την Γη
Να σηκώσεις τα επτά
Πέπλα τής Ίσιδος
Και να αποκαλύψεις τη Σαλώμη
Γυμνή, για το καλό τού (Ι)ωάννη…
Για τα άλλα σιωπώ. Οι άρτι νεκροί
Και οι σκιές τών προφητών στον Άδη
Καλώς γνωρίζουν τη συνέχεια.
Τον όρκο μου δεν θα παραβώ.
Κασσάνδρα και Έλενος,
Δίφυλος μάντις Τειρεσίας,
Κάλχας, τι σημασία έχουν
Τα ονόματα; Η ουσία
Στο Φως που περνάει κάθε φορά
Μέσα κι από άλλη μάσκα.
Οι τρύπες τών ματιών αρκούν.
Το στόμα περιττεύει…
Σιγώ. Επ’ ολίγον. Για μερικούς
Αιώνες. Εδώ που είμαστε Εμείς
Ο χρόνος δεν κυλάει,
Ο πεθαμένος δεν πεθαίνει,
Ο νεκρός δεν νεκρώνεται
Και ο βρεγμένος δεν πεθαίνει.
Το νερό είναι το μυστικό μέσο,
Καλλιόπη Παπακώστα, το ύδωρ
Είναι το μυστικό κι η
Προσωποποίησή του
Ο Ποσειδώνας… Ίππιος,
Αν κάτι σου λέει αυτό.
Εκεί που ήταν οι σταύλοι
Εκεί έπλαθαν τα αγγεία τους,
Εκεί έθαφαν και τα σώματά τους.
Πηλός, άργιλος, κεραμεικός…
Το μόνο που θέλω σαν αντίχαρη
Είναι να δημοσιευτεί το πόνημά μου
Αυτό, ένδειξη ελάχιστη
Τής πνευματικής μας συνοδοιπορίας
Προς την επίτευξη τού σκοπού
Δύο ζωών, ενός και μίας εκάστου
Εξ ημών.
12-23/4/2017
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Χρήστος Ναούμ, “Ασκήσεις Θανάτου” στον Πολυχώρο Τέχνης & Έκφρασης +αίσθημα, Αθηνάς 30, μετρό Μοναστηράκι.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στον ατμοσφαιρικό χώρο της σχολής αυτογνωσίας κι αυτοβελτιώσεως που διευθύνει κι εμψυχώνει ο καλός ηθοποιός και μάστορας της συναισθηματικής νοημοσύνης Στέλιος Καλαθάς, βίωσα αργά το βράδυ της Παρασκευής μιαν ευχάριστη έκπληξη. Κουρασμένος από τις μεταμοντέρνες και «νεωτεριστικές» δηθενιές των κουλτουριάρηδων που νομίζουν ότι το κέντρο του σύμπαντος είναι το αναντικατάστατο «εγώ» τους, πήγα να δω την παράσταση ενός κειμένου που ήξερα καλά, αφού το είχα ήδη προλογίσει στην έντυπη έκδοσή του… Κάθησα σε μια γωνία, προς το παράθυρο να βλέπω και να διαισθάνομαι το ενεργειακό πεδίο της Ακρόπολης κι αποφάσισα να χαλαρώσω έχοντας αποφασίσει να ζήσω τουλάχιστον άλλα 55 χρόνια σε πείσμα των Καιρών, της Κρίσης, των Σειρήνων, των Κασσάνδρων και των άσπονδων φιλο-εχθρών μου…
Ευθύς μόλις άρχισε η παράσταση ήταν σα να ξύπνησα σε μια παράλληλη διάσταση, σε έναν άγνωστο κόσμο, όπου «η Ζωή είναι ένα τεράστιο μουρλοκομείο», όπως αναφώνησε ο καλός γιατρός και συγγραφέας Χρήστος Ναούμ στην υπόκλιση του τελικού, εθνουσιώδους χειροκροτήματος. Η παράσταση γνώρισε θριαμβική υποδοχή και το κοινό δεν έλεγε να εγκαταλείψει την αίθουσα στις 1:30 μετά τα μεσάνυχτα!!!
Ο όρος «μαύρη κωμωδία» δεν καλύπτει το πληθωριστικά χιουμοριστικό, ειρωνικά αυτοσαρκαστικό και διονυσιακά βακχικό θεατρικό έργο του Χρήστου Ναούμ με τις μαινάδες ηρωίδες (όλων των φίλων) να διεκδικούν το απαράγραπτο δικαίωμά τους στο μεθύσι και στη χαρά της Ζωής, μιας ζωής που φεύγει – φευ – από λεπτό σε λεπτό και δεν αντικαθίσταται από καμιά μεταφυσική προσμονή κανενός επαγγελόμενου παραδείσου.
Χωρίς να είναι υλιστικό το συγγραφικό σύμπαν του Χρήστου Ναούμ, αφού ο ίδιος και τα πρόσωπα-δημιουργήματά του σφύζουν από ευγένεια-ανωτερότητα-ανθρωπιά-ανιδιοτέλεια-ανυστεροβουλία… θέση για δαίμονες δεν υπάρχει στη λογική του, μόνο οι άγγελοι σαν σύμβολο ενός εξελιγμένου ανθρωπίνου μέλλοντος κι ενός πολιτισμού φιλικώτερου προς τη Φύση και τον ίδιο τον Άνθρωπο… μόνον οι άγγελοι και το Φως έχουν και βρίσκουν θέση στο κατά τα άλλα νουάρ σκηνικό των έργων του Χρήστου Ναούμ. Γραφεία τελετών γειτνιάζοντα με …σκυλάδικα και άνθρωποι του υπόκοσμου με «λεπτά» αισθήματα, αυτό είναι το πάνθεον αυτών των σουρεαλιστικών προσώπων στα ψυχοπονιάρικα ευθυμογραφήματα του καλού τεχνίτη τόσον του πεζογραφικού όσο και του δραματικού λόγου. Κι αν δεν τα κατανοούν κάποιοι-κάποιοι δήθεν επαρκείς θεατές, δεν πειράζει. Ο νεορεαλισμός αυτών των υπερβατικών κειμένων επιδέχεται όλων των μεταμοντέρνων πειραματισμών. Είναι ανοικτές φόρμες που δεν βρίσκουν πουθενά «τοίχο», δεν συναντούν τείχη και δεν περιχαρακώνονται εντός λογικών ορίων (που κανείς δεν τα χρειάζεται πια όταν ψυχαγωγείται). Όσο για την «επιστήμη της θεατρολογίας» σέρνεται ασθμαίνουσα πίσω από την εποχή της προβαίνοντας σε νεκροψίες (με ελάχιστε εξαιρέσεις φωτισμένων κριτικών που προαισθάνονται το μέλλον και στήνουν αψίδες προκειμένου να περάσουν οι μελλοντικοί θριαμβευτές. Αυτή ήταν και η περίπτωση του Ξενόπουλου όταν αντελήφθη εγκαίρως και την ποιότητα του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου και του Ερρίκου Ίψεν και του θεατρικού Παλαμά με την «Τρισεύγενη» – οι άλλοι ας μωρολογούν, όπως εκείνοι που κατηγορούσαν τον Παπαδιαμάντη όταν δεν ξέρει καλά …ελληνικά, οι σύγχρονοί του!!!).
Ο Χρήστος Ναούμ έχει την υποστήριξη του φανατικού κοινού του που τον ακολουθεί παντού όπως οι μέλισσες το νέκταρ, όπως οι πεταλούδες-ψυχάρες το Φως. Ο Χρήστος Ναούμ είναι ψυχούλα και τα γραπτά του αγαπησιάρικα και συμπαθητικά. Η εμπειρία του ως γιατρός, η ευαισθησία του ως δέκτης, οι παντοειδείς γνώσεις του, ο βαθύς στοχασμός του, η επικούρεια φιλοσοφία ζωής, τον ξεχωρίζουν ανάμεσα στον εσμό τών σύγχρονων συγγραφέων.
Αξιοζήλευτη παράσταση και πανάξιοι απαξάπαντες οι καλλιτέχνες.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία & Μουσική επιμέλεια | Εύη Δημητροπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια | Γιώργος Παναγιάρης
Χορογραφίες | Ναλίνη Σπαθαράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη |Βασίλης Γκούφας
Δημόσιες Σχέσεις | Άντζυ Νομικού
Trailer παράστασης | Σπουδαστές του ΔΙΕΚ Χαϊδαρίου
Φωτογραφίες | Κορίνα Γιαλίδου
Με τους:
Τατιάνα Μελίδου | Ντενίζ
Δημήτρης Μπούρας | Νταμίρα
Βασίλης Τριανταφύλλου | Ερρίκος
Ναταλί Τσάβεζ | Τερέζα – Αθανασία
Δώρα Χουρσανίδου | Βερεσές
Φιλική συμμετοχή : Ελισάβετ Σταυρίδου | Τζος
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Χρήστος Ναούμ. “Ασκήσεις Θανάτου” – Πρεμιέρα την Παρασκευή 21 Απριλίου, ώρα 11 μ.μ.. Απαραίτητη η κράτηση θέσεων στο 6946 105520. Πολυχώρος Τέχνης & Έκφρασης +αίσθημα, Αθηνάς 30, μετρό Μοναστηράκι.
https://www.facebook.com/xristos.naoum
https://www.facebook.com/angie.nomikou/posts/10158498734205034?pnref=story
https://www.facebook.com/elisavet.stavridou/posts/1826675290679801?pnref=story
http://www.bookia.gr/index.php?action=book&bookid=214232
http://www.artandlife.gr/Athina-askiseis_thanatoy_toy_xristoy_naoym
“ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΥ” ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΑΟΥΜ
Από Παρασκευή 21 Απριλίου 2017 | Πολυχώρος Τέχνης Και Έκφρασης +Αίσθημα > Θησείο – Μοναστηράκι
Oι “ασκήσεις θανάτου” το θεατρικό έργο του Χρήστου Ναούμ είναι μια κωμωδία που θέμα της έχει την εξαπάτηση και την υπονόμευση του θανάτου από τον έρωτα.
Τελετάρχες κηδειών, ντιζέζ, υπηρέτριες, θεούσες και απατημένες τραβεστί στριμώχνονται σε σκάλε κρύβονται σε μπαούλα, κρεμάστρες και φέρετρα πασχίζοντας να παρατείνουν όσο γίνεται περισσότερο την ηδονή και την εξουσία.
Απρόβλεπτες καταστάσεις τους αναγκάζουν να συνυπάρξουν αλλά όχι να αγαπηθούν, εξαρτημένοι καθώς είναι ψάχνουν τρόπο διαφυγής αλλά δεν βρίσκουν παρά μόνο στον φθηνό έρωτα και στο ακριβό χρήμα.
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία & Μουσική επιμέλεια | Έυη Δημητροπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια | Γιώργος Παναγιάρης
Χορογραφίες | Ναλίνη Σπαθαράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη |Βασίλης Γκούφας
Δημόσιες Σχέσεις | Άντζυ Νομικού
Trailer παράστασης | Σπουδαστές του ΔΙΕΚ Χαϊδαρίου
Φωτογραφίες | Κορίνα Γιαλίδου
Με τους:
Τατιάνα Μελίδου | Ντενίζ
Δημήτρης Μπούρας | Νταμίρα
Βασίλης Τριανταφύλλου | Ερρίκος
Ναταλί Τσάβεζ | Τερέζα – Αθανασία
Δώρα Χουρσανίδου | Βερεσές
Φιλική συμμετοχή : Ελισάβετ Σταυρίδου | Τζος
Διάρκεια παράστασης | 75’ χωρίς διάλειμμα.
Που και πότε
Χάρτης Πολυχώρος Τέχνης και Έκφρασης +αίσθημα > Θησείο – Μοναστηράκι
Διεύθυνση: Αθηνάς 30 Τηλέφωνο: 6946105520, e-mail: synaisthima@hotmail.gr
Παρασκευή: 23:00
Σάββατο: 21:00
Κυριακή: 21:00
Από 21 Απριλίου 2017
Εισιτήρια
Κανονικό: 10€
Συνταξιούχοι – φοιτητές: 7€
Ατέλεια: 5€
