«Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ» τών Τεννεσσή Γουίλλιαμς – Μαίρης Μιχαλάτου στο Studio Κυψέλης.
Δευτερογενής δημιουργία αξιοπρόσεκτη και καθ’ όλα νόμιμη ως μαγικός ρεαλισμός υψηλής ποιητικότητος.
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αν εξαιρέσεις το αναλόγιο (τόσο δύσκολο ήταν να μάθουν τα λόγια τους απέξω;) ο ατμοσφαιρικός χώρος έλαμψε σε mise-en-place Γιώργου Λιβανού και με όλα τα οργανικά μέρη τών άρτια ενορχηστρωμένων θεαμάτων του: πιάνο, κλασική αοιδός, ταχυδακτυλουργός, tableaux-vivant, ποιητικές καλαθοσφαιρίσεις ή αντισφαιρίσεις, αφηγηματική κινηματογραφικότητα, τσεκουράτοι-κοφτοί διάλογοι…
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Αν κινούνταν κιόλας λευτερωμένοι από το άγχος του δακτυλογράφου, θα ήταν πολύ καλύτερα…
Ταυτότητα της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Σκηνικά- κοστούμια : Γιοβάνννα Πρασίνου
Μουσική: Φώτης Σιβριγιάν
Την παράσταση συνοδεύει μουσικά η Νίκη Γκουντούμη
Πρωταγωνιστούν: η Καίτη Ιμπροχώρη στο ρόλο της Κας Στόουν
Και οι: Αγησίλαος Σιούνας, Μαρία Δρακοπούλου, Ζωρζέτ Μιρόν, Βασίλης Θεοδώρου, Νίκος Χαλατζίδης
Τραγουδά η σοπράνο Σοφία Μπεράτη
Χορεύει ο Κωνσταντίνος Μενούνος
Guest star: Μάγος Luigello
Φωτογραφίες: Κώστας Βολιώτης
Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής
Ημέρα & ώρα παραστάσεων
Κάθε Τετάρτη στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 8 ευρώ (με μπύρα ή κρασί)
Για κρατήσεις θέσεων: 210 8819571
Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr
Studio Κυψέλης (Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη)
Τηλ. κρατήσεων 210 8819571
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-studio-kypselis/h-karen-stooun-den-menei-pia-edw/
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ
της Μαίρης Μιχαλάτου
Στο Θέατρο Studio Κυψέλης
Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017
Οι ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ, πιστοί στο ανοιξιάτικο καθιερωμένο τους ραντεβού, παρουσιάζουν το ερωτικό δράμα τηςΜαίρης Μιχαλάτου «Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ» από την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Μια αναπόληση σ’ έναν ανοιξιάτικο κήπο στην αιώνια πόλη . Μια γοητευτική ηθοποιός, χορτασμένη, αστή και μόνη, προσπαθεί να θυμηθεί τη ζωή της, τον έρωτα, όσους την αγάπησαν και όσους πρόδωσε. Δε μπορεί να θυμηθεί. Την πιέζει ο χρόνος. Δε μπορεί ή δε θέλει να θυμηθεί την ζωή της; Η τρυφερή, ερωτική ιστορία της Κάρεν Στόουν επιστρέφει στον τόπο, το χρόνο και το χώρο που ένιωσε να παγώνει η ζωή της για να επανεξετάσει και να αναμετρηθεί… Να αναλογιστεί και να προσδιορίσει… Να συμπεράνει. Λεπτό προς λεπτό, οι μνήμες επιστρέφουν και ο απολογισμός θα έρθει αυτόματα. Η Κάρεν Στόουν αυτή τη φορά νίκησε. Κατάφερε να θυμηθεί ποιά πραγματικά ήταν.
Το εξαιρετικό δράμα της Μαίρης Μιχαλάτου παρουσιάζεται για πρώτη φορά με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Η παράσταση συμπίπτει με τον εορτασμό των 10 χρόνων των ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ, σε συνδυασμό με την έκδοση ειδικού λευκώματος.
Ημέρα & ώρα παραστάσεων
Κάθε Τετάρτη στις 21.15
Facebook group:
https://www.facebook.com/groups/1886781261535184/
Γεώργιος Τ. Καρρέρ, Ο Παλαμάς και η Ζάκυνθος, Δοκίμιο, εκδόσεις Αγγελάκη, σ. 50.
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Περισσή γνώση και γλαφυρός ρυθμός σε αυτό το άκρως κατατοπιστικό πόνημα του ερευνητή και μελετητή Γεωργίου Τ. Καρρέρ (υιού του μουσουργού Παύλου Καρρέρ – για τον οποίο έχει εκπονηθεί σχετική, βραβευμένη μονογραφία από την Αύρα Ξεπαπαδάκου). Ο Παλαμάς και η Ζάκυνθος, ήταν ό,τι για τον Κάλβο η μυθική Ελλάδα (από την οποία αποσπάστηκε μικρός και την ταύτισε με τη μητέρα του). Η ιμπρεσσιονιστική ανάμνηση του Κωστή Παλαμά από την καταπράσινη «Χαρτένια Ζάκυνθο» των ποιητών και των συγγραφέων της στοιχειώνει επίμονα το έργο του θυμίζοντας τον καβαφικό στίχο «Τα είδα αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα…» (από το ποίημα «Θάλασσα του πρωιού»).
Γράφει ο εμβριθής μελετητής Γεώργιος Τ. Καρρέρ (στη σελ. 13): «Τα βιώματα της τρυφερής παιδικής ηλικίας είναι συνήθως τα περισσότερο ισχυρά κι επίμονα. Είναι βιώματα που εξιδανικεύονται με την πάροδο του χρόνου, όταν η ζωηρότητα της εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζη… Έτσι και για τον Παλαμά, η εικόνα της φυσικής ομορφιάς της Ζακύνθου αρχίζει ν’ αποκτά με τον καιρό μια διάσταση ονειρική, που φανερώνεται συχνά μέσα στα έργα του. Η ανάμνηση του ονείρου αυτού μετατρέπεται βαθμιαία σε ιδέα, ιδέα που περνάει πολλές φορές μέσα από την ποιητική του έμπνευση, σαν καρπός τής απέραντης ψυχικής ευαισθησίας που τον διακρίνει. Παράλληλα, η ιδεατή εικόνα της Ζακύνθου συντηρείται κι ανανεώνεται μέσα από τις αδιάκοπες μελέτες του. Σύντομα ο Παλαμάς θα γνωρίση, θα εκτιμήση και θ’ αγαπήση το έργο των Ζακυνθινών και πεζογράφων, τη «χαρτένια Ζάκυνθο», όπως την ονομάζει…».
Πιο κάτω παραθέτει ένα απόσπασμα από τη σελ. 101 της β’ έκδοσης του τόμου που συνέγραψε ο φιλόσοφος Κωνσταντίνος Τσάτσος για τον Παλαμά:
«… Η φύση, μόλις την κοιτάξει, παίρνει την απόσταση της ανάμνησης. Ίσως όχι αμέσως, αλλά μόνον όταν κάτι του γίνει ανάμνηση, συγκινεί την έμπνευσή του. Γι’ αυτό και οι περιγραφές του είναι αποσπασματικές, κρατούν μερικές υποβλητικές λεπτομέρειες, και οι άλλες χάνονται σα μέσα σ’ ένα σύννεφο…».
Ειρρήσθω εν παρόδω ότι στα χέρια τού Γεωργίου Τ. Καρρέρ βρίσκεται ικανός αριθμός ανέκδοτων επιστολών τού Κωστή Παλαμά, που μπορεί να «είδε» ένα εκατομμύριο ανθρώπους στην κηδεία του, μοιάζει όμως σήμερα σα να έχει κάπως παραμεληθεί από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Ακούτε αξιοσέβαστοι Κύριοι Ακαδημαϊκού του Ιδρύματος Κώστα και Ελένη Ουράνη; Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δει το φως και αυτή η συλλογή επιστολών. Για το καλό της Επιστήμης, της Αλήθειας, μα πάνω απ’ όλα για την Ελλάδα και τη γλώσσα της που τόσο λάτρεψε ο Κωστής Παλαμάς και την υπηρέτησε ακόμα και με το θάνατό του στα σκοτεινά χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, με τον Άγγελο Σικελιανόνα είναι ο ένας από τους γίγαντες του Πνεύματος που σήκωσε το φέρετρό του… Ένας άλλος γίγαντας της Λογοτεχνίας και της άνευ όρων και ορίων αναζητήσεως της Αλήθειας, ο Νίκος Καζαντζάκης είπε μετά το θάνατο του Σικελιανού το χαρακτηριστικό εκείνο: «Τώρα η Ελλάδα άδειασε». Δεν στερούμεθα γιγάντων σήμερα. Πόρων και προβολή των έργων τους αναζητούμε, εναγωνίως…
Ο τίτλος τού επομένου βιβλίου υπό Γεωργίου Τ. Καρρέρ είναι : «Νίκος Καμπάς, Φίλτατε Κωστή…». Περιλαμβάνει τα γράμματα του Νίκου Καμπά στον Κωστή Παλαμά, 1877-1889. Εισαγωγή, επιμέλεια και σχόλια: Γεώργιος Καρρέρ. Πρόκειται για το σύνολο των γραμμάτων που έγραψε ο Νίκος Καμπάς προς τον φίλο και συγκάτοικό του Κωστή Παλαμά από την Αθήνα αρχικά κι’ αργότερα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου τελικά εγκαταστάθηκε. Περιλαμβάνουν πολύτιμα στοιχεία για την φιλολογική ζωή και τους φιλολογικούς νεοσσούς της εποχής, όπως οι Γαβριηλίδης, Τριαντάφυλλος, Δροσίνης, Στρατουδάκης Κόκκος, Στρατήγης και άλλοι και ακόμη για τα ποιητικά πρωτόλεια και των δύο φίλων. Περιλαμβάνει ακόμη στοιχεία για την έκδοση της μοναδικής ποιητικής συλλογής του Καμπά (Στίχοι) που κυκλοφόρησε το 1880.
Παρακαλώ την επίσημη Πολιτεία, την Ακαδημία Αθηνών, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, την Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών, το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, το Ίδρυμα Πέτρου Χάρη, τους σημαντικούς μας εκδοτικούς οίκους να στέρξουν όπως δούμε ακόμα ένα εκδοτικό και τυπογραφικό διαμάντι που θα φωτίσει την ταραγμένη σκοτεινή, αντιπνευματική εποχή μας. Πού είσαι Άγγελε Σικελιανέ με το «Πνευματικό Εμβατήριο» σου;
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=14&cat=1
Ρωμαϊκή αρένα κι αρχοντοχωριάτες που δεν είναι καν …μολιερικοί.
«ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ στην νέα ΣΚΗΝΗ» δια χειρός και φωνής (ατυχώς) Δημήτρη Δημητριάδη
Μια κιτς κουλτουριάρικια περφόρμανς με ανατολίτικης μαλθακότητος γυμνό, του στυλ «στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα» (Βάρναλης). Και μόνον η φράση του τυποποιημένου πλέον μεταφραστή-διασκεδαστή «επιθυμώ διακαώς να καώ» (Δημήτρης Δημητριάδης) δείχνει το εύρος τού όλου …ατυχήματος!!!
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Να διευκρινίσω κατ’ αρχήν ότι τιμώ όλους τους καλλιτέχνες και την πνευματική αγωνία τους, αλλά αυτή η κουλτουριάρικια φωροκώσταινα γύρω από το Λυκαβηττό και γύρω από το Λευκό Πύργο με αηδιάζει. Μεταφράσεις; Οκέικ! Όμως, όπως κι ο συχωρεμένος Παύλος Μάτεσις (έξοχος ως θεατρικός συγγραφέας, αλλά ως μεταφραστής τυποποιημένος) έτσι κι ο Δημήτρης Δημητριάδης είτε μεταφράζει τραγωδία, κωμωδία, αστικό δράμα ή άλλο τι είτε γράφει τη δική του πρωτότυπη ιδιόλεκτο (με άτσαλη κι άγαρμπη ανάμειξη λογίων και δημοτικών στοιχείων) έχει τυποποιηθεί τόσο πολύ λοιπόν που μοιάζει σαν εμπορικό προϊόν στο πολύχρωμο κιτς σελοφάν και με τη σφραγιδούλα του λογοτύπου στο … (βάλτε την εσείς όπου νομίζετε, εγώ εννοούσα «στο κεφάλι»).
Κι ας ξεκινήσουμε με τον σκηνικό διάκοσμο. Τόσο κιτς μαζεμένο ούτε ο πολύς Κωνσταντίνος Ρήγος δεν θα μπορούσε να το μεταβολίσει σε Τέχνη με την απαράμιλλη τεχνική του. Ακόμα και το τραπέζι και η παλιομοδίτικη καρέκλα με τα ξεφτισμένα λουλουδάκια και το ξεπλυμμένο πράσινο πλαστικό αναπεπταμένο χαλί, όλ’ αυτά ούτε σε παρωδία δεν θα μπορούσα να τα αντέξω.
Κι όταν βγήκε ο πολλά βαρύς και όχι (μάλλον αμήχανος και δεν ακουγόταν καλά) Θεσσαλονικιός αρχιερέας της πρωτοπορίας, εκεί ήρθε το πράγμα κι …έδεσε, γιατί τα έλεγε πολύ σοβαρά και πολύ σα να ήταν μόνος του. Από ορθοφωνία μηδέν. Ας όψεται ο κανονικός ηθοποιός Θανάσης Ακοκκαλίδης που θα έπαιζε το ρόλο την Μεγάλη Τετάρτη κι έσπασε το …ποδάρι του (επίτηδες; Για να μην εκτεθεί; Τις οίδε;).
Όσο για την ποιητική του υψηλού φιλοξενούμενου στην ατμοσφαιρική σκηνή που μεγαλούργησε ο αλησμόνητος Λευτέρης Βογιατζής; Θα τον είχε – ίσως – πετάξει έξω με τις κλωτσιές! Και μόνον η φράση «επιθυμώ διακαώς να καώ» δείχνει ειρωνεία, σαρκασμό, άγνοια της ελληνικής γλώσσας και των παρηχήσεών της, αλλά πάνω απ’ όλα δείχνει κακογουστιά. Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να σημειώσω κι άλλα διαμαντάκια. Κι ήταν πολλά, πιστέψτε με. Άλλοι δημοσιογράφοι μού τα επεσήμαναν μετά το αμήχανο χειροκρότημα των επαϊόντων και το ενθουσιώδες χειροκρότημα των ασχέτων που κάθε φορά νομίζουν ότι βρίσκονται σε ρωμαϊκή αρένα και βιάζονται να βγάλουν σέλφι με τα είδωλά τους. Σημεία των καιρών. Παρακμή.
Όσο για το γυμνό, τι να πω; Δεν ήταν καν ελληνορωμαϊκής κοπής με γράμμωση και γυμνασμένο. Ασιάτισσα οδαλίσκη «στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα» (Βάρναλης). Μια κυρία που λατρεύει το γυναικείο γυμνό εξεθείαζε τις γυναικείες καμπύλες του βωβού ηθοποιού-συμπρωταγωνιστή-συμπλήρωμα και alter ego του υπερτιμημένου συγγραφέα «που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει».
Πάντως Σαίξπηρ δεν είδαμε ούτε ακούσαμε. Ίσως μόνο για λίγα λεπτά στην αρχή.
Κρίμα, να εκθειάζουμε και να φοβούμαστε να κριτικάρουμε θεάματα που θα ήταν επιεικώς απαράδεκτα στην Εσπερία, στην Ρωσία, στην Ασία και οπουδήποτε αλλού, εκτός ίσως από μερικές τριτοκοσμικές και υπαναπτυσσόμενες χώρες, όπου κάθε τι «εισαγόμενο» είναι καλό.
Μα πόσους «αρχοντοχωριάτες» μπορεί να έχει το θεατρόφιλο κοινό μας! Και δεν έχουν καν την χάρη των μολιερικών ηρώων.
Το «φαινόμενο Δημητριάδη» ελπίζω να μελετηθεί εν καιρώ και επιστημονικώς (μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον, βεβαίως).
Κρίμα για τον Γιάννη Σκουρλέτη, γιατί έχει στο ενεργητικό του πολλές και καλές, σπουδαίες μπορώ να πω, σκηνοθεσίες.
Μέχρι τότε… από ποιητή κι από κριτικό (ανένταχτο, αδέσμευτο κι ανεξάρτητο) μαθαίνεις την αλήθεια!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου της παράστασης:
Bijoux De Kant – Θέατρο της οδού Κυκλάδων.
Άνοιξη ‘17
Στο πλαίσιο του αφιερώματος
«ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ στην νέα ΣΚΗΝΗ»
Η bijoux de kant θεωρώντας τον ελισαβετιανό δημιουργό ως συνοδοιπόρο της, τον προ(σ)καλεί σε μια οδυνηρή περιπλάνηση που πυροδότησε ο ίδιος με το πρώτο του Σονέτο. Έχοντας ως ιχνηλάτη τον Δ. Δημητριάδη με την «Αντιφώνησή» του, δημιουργεί ένα θρηνητικό ποιητικό σύμπαν για να διηγηθεί τη συνύπαρξη του ανθρώπινου πλάσματος με το επάρατο γήρας και την σπαρακτική αναζήτηση του αντίδοτου που θα τον λυτρώσει από το ανάλγητο μαρτύριο. Αντίδοτο που δεν είναι άλλο από τον Ιερό Έρωτα. Με όρους ιερουργίας που σχετίζονται με την Εβδομάδα των Παθών, την εθελούσια Θυσία και το Θάνατο χαρτογραφεί μια πορεία Μαρτυρίου που κορυφώνεται με τον επιτάφιο θρήνο. Η λύτρωση του ήρωα θα έρθει όταν, αφού παραδώσει την φθαρτή ψυχή του στο λατρεμένο ον ,θα απαλλαγεί από το αιώνια γερασμένο του σώμα κερδίζοντας την μόνη δυνατή Αθανασία.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επιμέλεια κίνησης: Μαριάννα Καβαλιεράτου, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης
Σύμβουλος Δραματουργίας: Ελένη Κουτσιλαίου
Φωτογραφίες: Photoharrie
Ερμηνεύουν (ο ομιλών ηθοποιός αντικαταστάθηκε από το συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη): Θανάσης Ακοκκαλίδης, Ζώης Ζούτσος
*στην παράσταση ακούγεται η άρια “Gelido in ogni vena”
από την όπερα “Farnace” του Antonio Vivaldi.
Τραγούδι : Νικόλας Σπανός, countertenor (www.nicholas-spanos.com)
Ορχήστρα : Ensemble 1756 Salzburg
Live ηχογράφηση στην Karlskirche της Βιέννης.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
(Μεγάλη) Τετάρτη 12 Απριλίου 2017 στις 21.00
Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ κανονικό & 10 ευρώ φοιτητικό/ ανέργων/ 65+/ ΑΜΕΑ
Προπώληση: ticketservices.gr
Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής
(Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877)
Κ. Μπούρας 30 βιβλία σε 30 χρόνια. Ιδού το τριακοστό.
Πατησίων & Πολυτεχνείου 1, Αθήνα, τηλ. 210 85.47.723 – 210.52.000.77
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τρία Άλφα, μια Ήττα κι ένα Ωμέγα
Π ο ι ή μ α τ α
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Αθήνα 2017
* * *
Σελ. 386 / τιμή 20 ευρώ
379 νέα φιλοσοφικά ποιήματα (στο επίμετρο ποιήματα και δοκίμια μεταφρασμένη στην αγγλική, στη γαλλική, στην ιταλική και στην πολωνική γλώσσα από τους: Γεώργιο Σερεντίνη, Παρασκευή Μόλαρη, Τζίνα Καρβουνάκη, Mauro Giachetti και Παβέου Κρούπκα)
Σε αυτόν τον ευσύνοπτο τόμο ο Κωνσταντίνος Μπούρας καταθέτει προς γνώσιν και επίγνωσιν, τριακόσια εβδομήντα εννέα νέα φιλοσοφικά ποιήματα, το ποιητικό απάνθισμα τριάντα ετών σιωπηλής ζωής (τριάντα βιβλία). Τα χρόνια τής Κρίσης ήταν για την Ελλάδα εφαλτήριο εξελίξεως σε όλα τα επίπεδα: ψυχικό, πολιτισμικό, κοινωνικό. Η Αλληλεγγύη κι η αναζήτηση τού Ουσιώδους απεμάκρυναν νεοπλουτίστικες πρακτικές και ουτοπικές ευδαιμονίες. Αναγκαστήκαμε να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη και να συμφιλιωθούμε μαζί του. Κατόπιν άρχισαν οι αναγκαίες επισκευές, αναστηλώσεις, κατεδαφίσεις. Όπως μετά από τα χτυπήματα τού Εγκέλαδου, τίποτα σαθρό δεν μένει όρθιο. Κι από τα τραυματισμένα κτήρια, όσα ατενίζουν ακόμα περήφανα τον ουρανό θα προτιμούσαμε να είχαν κι εκείνα σωριαστεί στη λάσπη. Υπάρχουν βέβαια και δημιουργήματα παντός καιρού, αξίες διαχρονικές και κείμενα αιώνια. Σε αυτή την περίπτωση τής γοργής αλλαγής, που το ποτάμι τού Ηράκλειτου πήρε κι εσήκωσε ξερριζωμένα δέντρα, κουφάρια αυτοκτονημένων, άτυχα ζωάκια και μαδημένα πέταλα παπαρούνας, είναι άθλος η ισορροπία επί τού αφρού τών κυμάτων. Ο διασωθείς δεν μετανιώνει που επιβίωσε, πενθεί όμως τους χαμένους φίλους, οικείους, συγγενείς. Οι περισσότεροι πέθαναν από τον Φόβο τους, εις αναζήτησιν μιας πάλαι ποτέ ευδαιμονίας. Οι συμβιβασμένοι προσαρμόστηκαν στη λαίλαπα τών εποχών. Η πανούκλα είναι μια δύναμη ανεξέλεγκτη κι εκεί εκτιμάς περισσότερο μια καλή κουβέντα, ένα χέρι βοήθειας, μια ανάσα, ένα βλέμμα φιλικό. Κι ο Έρωτας; Τρυφερή αγκαλιά, καταφύγιο ναυαγισμένων πόθων. Αυτοσυγκράτηση και ειρωνεία, λαγνεία πασπαλισμένη με την αγωνία να μην φύγεις. Φοβόμαστε κυρίως τον εαυτό μας και την αστάθεια τού Καιρού. Αγαπάμε. Μάθαμε. Επιτέλους. Μήπως αυτό δεν είναι το κέρδος;
Κι όχι μόνον.
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα κι από το 1977 ζει στην Αθήνα. Συγγραφέας 30 εκδοθέντων βιβλίων, κριτικός θεάτρου και βιβλιοκριτικός. Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1985), αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος θεατρολογίας τού γαλλικού Πανεπιστημίου Paris III – La nouvelle Sorbonne (D.E.A. Etudes Théâtrales). Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία και σε πάμπολλα λογοτεχνικά περιοδικά. Θεατρικά του έργα με αρχαιοελληνικά θέματα έχουν παρασταθεί σε θέατρα τής Ελλάδας και του εξωτερικού. Είναι δάσκαλος τού ρέικι και εισηγητής μιας καινούργιας μεθόδου αρχαιολογικού ρέικι με τίτλο “Αφθονία Μπουρέικ – Bhureik Abundance” (κυκλοφορεί και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Momentum).
E-mail: kbouras@tee.gr.
Web-site: www.konstantinosbouras.gr
Μηνά Βιντιάδη Tattooland στο Αγγέλων Βήμα
Κινηματογραφικής ταχύτητας κι ανατολίτικου μινιμαλισμού, η ζεν παράσταση βασισμένη στο εξαίρετο θεατρικό έργο τού Μηνά Βιντιάδη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τo Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου στο «Αγγέλων Βήμα», που διεξάχθηκε επιτυχώς χάρη στην Λεία Βιτάλη, εισηγήτρια-διευθύντρια-υπεύθυνη ρεπερτορίου για τα σύγχρονα νεοελληνικά κείμενα που επιλέγονται για να ανεβούν στα πλαίσια αυτού του Φεστιβάλ που τείνει να εδραιωθεί και να γίνει θεσμός, σε αυτόν τον υπέροχο, ατμοσφαιρικό χώρο, που έχει γίνει πλέον ζωντανό κύτταρο Πολιτισμού, καλογουστιάς κι εμβρίθειας στα καλλιτεχνικά μας πράγματα. Ακούτε υπεύθυνοι του Υπουργείου Πολιτισμού;
Θαύμασα τη σκηνοθεσία, τους ηθοποιούς, τα αφαιρετικά σκηνικά, τα εκπληκτικά κοστούμια, τα ελάχιστα απαραίτητα requisites, σε αυτή την απαράμιλλης ρυθμολογίας θεατρική παράσταση με στοιχεία ζεν διαλογισμού (υπέροχη η στάση των ηθοποιών όταν δεν δρουν ενεργώς). Αυτή η κινηματογραφική ταχύτητα, που έκοβε μερικές φορές την ανάσα του θεατή, με συνδυασμό με τον ανατολίτικο μινιμαλισμό που επέλεξε η σκηνοθέτις Κερασία Σαμαρά για να ενορχηστρώσει αυτό το εκπληκτικό κείμενο, που το ερμήνευσαν άψογα ηθοποιοί που θα μπορούσαν να σταθούν σε οποιαδήποτε μικρή και μεγάλη οθόνη του κόσμου. Το λέω αυτό γιατί μου έμοιαζε η όλη παράσταση σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για κάποια ταινία ή μια τηλεοπτική σειρά μεγάλου βεληνεκούς.
Ωραία η ιδέα της ακτινογραφίας μιας σύγχρονης κοινωνίας της Κρίσης (η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ήταν περιορισμένη στα εθνικά μας μόνον πλαίσια, αλλά θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε μήκος και πλάτος του πλανήτη χωρίς να διαφοροποιηθεί καθόλου ο γραμμένος θεατρικός λόγος)… Ωραία, λοιπόν, η ιδέα της ακτινογραφίας μιας σύγχρονης κοινωνίας σε Κρίση πάνω στο ντιβάνι-θρόνο ενός καλλιτέχνη των τατουάζ που αναγκάζεται να επιτελέσει και χρέη ερασιτέχνη ψυχαναλυτή!!! Υπέροχη σύλληψη, αλησμόνητο concept, υπέροχα οπτικά και σκηνικά εφέ (με ελάχιστα μέσα – αυτή η λιτότητα με τρελαίνει και με συνεπαίρνει ταυτόχρονα – ιδού που είχε και η οικονομική Κρίση τα καλά της).
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν αξιοθαύμαστοι και ΙΣΟΤΙΜΟΙ. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ σε διάφορους χώρους δουλειές συνόλου (όπως ήταν παλαιότερα το «Θέατρο Τέχνης») κι όχι συμπαιγνίες πρωταγωνιστών που κοιτούν να υποσκελίσει ο ένας τον άλλον. Μου αρέσει αυτή η συλλογικότητα, η λογική της ομάδας, κάτι ξένο μέχρι τώρα στα ελληνικά μας δεδομένα και πεπραγμένα. Οψόμεθα! Ίδωμεν!
Στο πληροφοριακό παράρτημα αναφέρονται όλα τα ονόματα των συντελεστών αυτής της καταπληκτικής παράστασης.
Εγώ σταματώ εδώ, αν και θα μπορούσα να μιλώ με τις ώρες αναδομώντας αυτό το εξαίρετο παραστασιακό γεγονός!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://artic.gr/tattooland-aggelwn-vima/57892/
Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στο 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου στο «Αγγέλων Βήμα»
Αφενός η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου Αιώνα Λεία Βιτάλη και αφετέρου το Αγγέλων Βήμα, το οποίο στεγάζει και οργανώνει όλες τις παραγωγές του Φεστιβάλ αυτού, με χαρά ανακοινώνουν το τέταρτο έργο του 3ου φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου του 21ου αιώνα. Πρόκειται για το νέο έργο του Μηνά Βιντιάδη Tattooland σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 13 Μαρτίου 2017 και ώρα 19.00.
Λίγα λόγια για το έργο Tattooland
Σ’ ένα εργαστήριο τατουάζ, κάποια χαράγματα ζωντανεύουν καθώς κεντιούνται πάνω σε ανθρώπινα σώματα διεκδικώντας μια θέση στη ζωή του δημιουργού τους. Μνήμες και αισθήσεις ξυπνούν επικίνδυνα. Μορφές και καταστάσεις ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, ανάμεσα στο «τώρα» και στα ασαφή σύνορα του χρόνου. Πού σταματούν τα γεγονότα και πού αρχίζει το όνειρο; Και τι από τα δύο συνιστά «ζωή» ;
Συντελεστές παράστασης Tattooland
- Συγγραφέας: Μηνάς Βιντιάδης
- Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία:Κερασία Σαμαρά
- Σκηνικά-κοστούμια:Τώνια Αβδελοπούλου
- Φωτισμοί:Βαγγέλης Μούντριχας
- Μουσική Επένδυση:Τώνια Αποστόλου
- Θεματική σύμβουλος:Ρέα Πεδιαδιτάκη
- Βοηθός σκηνοθέτη:Τώνια Αποστόλου
- Κινηματογράφηση:Νίκος Βουτενιώτης
- Φωτογραφίες:Σπύρος Κατωπόδης
- Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Αλεξανδρής, Ευτυχία Γιακουμή, Περικλής Λιανός, Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Αλέξανδρος Νταβρής, Δημήτρης Θεοδωρίδης
Πληροφορίες
- Τοποθεσία:Θέατρο «Αγγέλων Βήμα»
- Διεύθυνση:Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια
- Παραστάσεις:Από 13 Μαρτίου 2017 έως 18 Απριλίου 2017
- Ημέρες και ώρες παραστάσεων:κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19.00
- Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, άνω των 65), 5 ευρώ (ατέλειες)
- Τηλέφωνο210 52 42 211
- 3οΦεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου 21ου αιώνα
- Καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ: Λεία Βιτάλη
- ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Διευκρινίζεται ότι η κ. Λεία Βιτάλη είναι καλλιτεχνική διευθύντρια αποκλειστικά του Φεστιβάλ και όχι του «Αγγέλων Βήμα», ως προς τις λοιπές δραστηριότητες του σε θέατρο, μουσική και εικαστικά.
«Αυτοκράτωρ Αδριανός»
του Χρήστου Λιακόπουλου στη «Φάμπρικα»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στα χνάρια του ποιητικότατου «Αντίνοου» κατά Φερνάντο Πεσσόα, ο Χρήστος Λιακόπουλος φιλοτεχνεί μία σκηνική βιογραφία του φιλέλληνα αυτοκράτορα Αδριανού, με πολλή γνώση, μεράκι κι επιμονή στη λεπτομέρεια. Βοηθούντος του παρουσιαστικού του, με λιτά σκηνικά μέσα (υπέροχη η καρέκλα-θρόνος) και με ατμοσφαιρικούς φωτισμούς που τονίζουν τη δραματικότητα των στροφών στη ζωή ενός μεγαλειώδους ιστορικού προσώπου, ο ηθοποιός και δημιουργός Χρήστος Λιακόπουλος, αν είχε προσθέσει τουλάχιστον ακόμα ένα πρόσωπο επί σκηνής (τον Αντίνοο, ή το φάντασμά του) θα προσέγγιζε ιδιοφυώς το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (Gesamtkunstwerk).
Όμως κι αυτό που επέτυχε μέχρι τώρα δεν είναι καθόλου λίγο. Μεγάλη δόξα, τιμή για την Ελλάδα και τους ήρωές της. Ειδικά σ’ εκείνους που είχαν Ελληνική Παιδεία και λάτρεψαν αυτά τα χώματα κι αυτόν τον υπέροχο ουρανό περισσότερο από τους αυτόχθονες… (από κάποιους-κάποιους, τέλος πάντων).
Η Κρίση γέννησε ανεργία, φτώχεια, κλείσιμο θεάτρων, βαρύγδουπα σχήματα διελύθησαν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Όμως ανέδειξε κι άλλους χώρους, μικρούς, μυστικούς, υπόγειους, με έναν ή δύο το πολύ ιερουργούς, που αναζητούν διακαώς τα σημάδια μιας καινούργιας Ηλιοφάνειας-Αναγεννήσεως προκαλώντας την ομοιοπαθητικώς.
Δεν χρειάζονται πολλά αντικείμενα. Ένα κερί αρκεί. Μήτε μουσικές. Ούτε καν video-art. Μόνε η φωνή του ηθοποιού και ο Λόγος. Εκείνον που ξεχάσαμε στις ζαλισμένες δεκαετίες της ψευδαισθητικής-παραισθητικής αφθονίας που προηγήθηκαν του ξεπεσμού μας. Ας επανέλθουμε στα ουσιώδη. Ο πολιτισμός μέσα από πέντε φράσεις και δέκα παλικαριές διασώθηκε. Η γενναιότητα δεν χρειάζεται χρήμα. Κι ενδεχομένως το χρήμα να στομώνει κάθε αληθή δημιουργικότητα εις όφελος της παραγωγικότητος (εκεί όπου οι αριθμοί ευημερούν πάνω από το πτώμα της Ευτυχίας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης).
Ο Αδριανός ήταν από τους τελευταίους αυτοκράτορες της γηραιάς Ρώμης που κράτησε άσβεστο το Φως της Ελπίδας. Το ίδιο κι ο διάδοχός του Μάρκος Αυρήλιος. Και οι δύο είχαν σαν δάσκαλο τον λόγιο και ποιητή Ηρώδη Αττικό. Όμως αυτό δεν το ήξερε ο καλός Χρήστος Λιακόπουλος. Η έρευνά του δεν έφτασε μέχρι εκεί. Ίσως σε ένα επόμενο έργο. Θα τον διευκολύνω. Το έχω ήδη γράψει εγώ, με τίτλο «Η αγιάτρευτη αρρώστεια του Ηρώδη του Αττικού» και δεν έχει μέχρι αυτή τη στιγμή δημοσιευτεί. Προλαβαίνετε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.sofokleousin.gr/archives/332875.html
«Αυτοκράτωρ Αδριανός» του Χρήστου Λιακόπουλου στη «Φάμπρικα»
Ένας μονόλογος που αφορά τη ταραχώδη και περιπετειώδη ζωή, του μεγάλου φιλέλληνα και λάτρη του Ελληνικού πνεύματος, αυτοκράτορα Αδριανού, ανεβαίνει στον Τεχνοχώρο ΦΑΜΠΡΙΚΑαπό το γνωστό ηθοποιό Χρήστο Λιακόπουλο.
Πρόκειται για ένα συνδυασμό ιστορικών και φανταστικών γεγονότων που στοχεύει στο να καταδείξει πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους φόβους και τις ίδιες επιθυμίες! Και αυτό που επιθυμούμε, μέχρι το τέλος μας, είναι ν’ αγαπηθούμε βαθιά και απόλυτα!
Όπως αναφέρει ο εμπνευστής της παράστασης κ. Χρήστος Λιακόπουλος, η «γνωριμία του» με τον αυτοκράτορα Αδριανό έγινε εντελώς τυχαία. Στο τέλος μιας εκδήλωσης, στο νομισματικό και επιγραφικό μουσείο, όπου βρέθηκε για να διαβάσει κάποια αποσπάσματα από κείμενα που αναφέρονταν στη σχέση του Αδριανού με τον Αντίνοο. Όπως είπε, μετά το πέρας της ανάγνωσης πολλοί εκ των θεατών, τον προσέγγισαν εκφράζοντας το θαυμασμό τους γι αυτή την ξεχωριστή ιστορική προσωπικότητα και του συνέστησαν να μελετήσει περισσότερο γι αυτόν. «Το έκανα» επισημαίνει ο κ. Λιακόπουλος «και ενθουσιάστηκα και απροσδόκητα εμπνεύστηκα, κυρίως από το μυθιστόρημα της Μάργκεριτ Γιουρσεναρ – ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΑΔΡΙΑΝΟΥ».
Ο κ. Λιακόπουλος αναφέρει ότι αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή ότι είχε πολλά κοινά στοιχεία με τον Ανδριανό και στον χαρακτήρα και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα και αυτό ήταν το έναυσμα να αρχίσει να γράφει. Έτσι προέκυψε αυτός ο μονόλογος, ο οποίος επί της ουσίας είναι ένας συνδυασμός ιστορικών γεγονότων και εικόνων που γέννησε η φαντασία του και όπως λέει θα ολοκλήρωναν τον ήρωα του και τη ζωή του.
Ο ίδιος λέει «θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι, είτε αυτοκράτορες, είτε κοινοί θνητοί έχουμε τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ανασφάλειες, τα ίδια θέλω και ύψιστος σκοπός μας. Το καταλαβαίνουμε ή όχι είναι να αγαπηθούμε βαθιά και απόλυτα, μέχρι το θάνατο μας».
Ποιος ήταν ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός
Ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός (76μ.Χ – 138μ.Χ) ήταν ένας από τους 5 καλούς αυτοκράτορες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Διέγραψε τα χρέη των πολιτικών προς το κράτος, μοίρασε στους αγρότες κτήματα που οι μεγάλοι ιδιοκτήτες είχαν αφήσει ακαλλιέργητα, αύξησε την ελευθερία των γυναικών, απαγόρευσε να κακομεταχειρίζονται τους δούλους και εξανθρώπισε το νομικό κώδικα. Έχτισε βιβλιοθήκες, υδραγωγεία, λουτρά, ναούς και θέατρα. Ήταν ουμανιστής, βαθύτατα φιλέλληνας και λάτρης του ελληνικού πνεύματος. Αγαπούσε ιδιαίτερα τις διδαχές των στωικών και του επίκουρου. Στην Αθήνα αποπεράτωσε το ναό του Ολυμπίου Διός, κατασκεύασε ένα υδραγωγείο που ύδρευε την πόλη μέχρι το 1930, την μεγάλη βιβλιοθήκη δίπλα στη Ρωμαϊκή Αγορά και επέκτεινε την Αθήνα κατά μήκος του Ιλισού.
Έζησε ένα μεγάλο έρωτα με έναν έλληνα της Κλαυδιόπολης, τον Αντίνοο, ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Νείλο βρέθηκε πνιγμένος σε ηλικία 20 ετών. Ο Αδριανός πόνεσε βαθύτατα, θεοποίησε τον Αντίνοο δίνοντας το όνομά του σε πόλεις, έκοψα μετάλλια με τη μορφή του και παντού στην Αυτοκρατορία κατασκευάστηκαν αγάλματα προς τιμήν του.
Κατά τη διάρκεια του 3ου Ιουδαϊκού Πολέμου αρρώστησε βαριά και στα 62 του χρόνια πέθανε.
ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ ΦΑΜΠΡΙΚΑ, χώρος πολιτισμού & τεχνών, Μεγάλου Αλεξάνδρου 125 & Ευρυμέδοντος, Κεραμεικός
Στο ρόλο του Αδριανού: Χρήστος Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Χρήστος Λιακόπουλος, Αναστασία Μαρκουτσά
Φωτισμοί: Αναστασία Μαρκουτσά, Σπύρος Παπαδημητρίου
Κοστούμι: Μίκα Πανάγου
Επιμέλεια μουσικής: Χρήστος Λιακόπουλος
Επεξεργασία ήχου: Σπύρος Αραβοσιτάς
Φωτογραφίες: Γιάννης Βότσαρης
Δημιουργία και επιμέλεια εικαστικών: Τζουλιάνα Νίκα
Κατασκευή κοστουμιού: Βάνια Αλεξάντροβα
Παραστάσεις: Σαβ., Κυρ. 21.00
Διάρκεια παράστασης: 65′
Τιμή εισητηρίου: 10 ευρώ. Για ανέργους, φοιτητές και ατέλειες: 7 ευρώ.
Τηλ.επικοινωνίας: 6931487409
“Matilda” Μουσικοχορευτική παράσταση
σε σενάριο-σκηνοθεσία Γεράσιμου Σπαθή από το Αθλητικό-Πολιτιστικό Κέντρο των Εκπαιδευτηρίων ΑΥΓΟΥΛΕΑ – ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΥ που πραγματοποιήθηκε τo Σάββατο 08/04/2017 στο θέατρο ACS Athens (Αγ. Παρασκευής 129 & Καζαντζάκη Χαλάνδρι).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως χαίρομαι τόσο πολύ παρακολουθώντας ταλαντούχα νέα παιδιά καθοδηγούμενα από τους υπερ-επαρκείς εμβριθείς και υπομονετικούς καθηγητές-δασκάλους τους να αποδίδουν με τόσο κέφι, σπουδή, μεράκι, επαγγελματικό ερασιτεχνισμό κι ευσυνειδησία θεάματα που με κάνουν να λησμονώ για δύο ώρες ότι ζω σε μία αναξιοκρατική υπαναπτυσσόμενη χώρα που αναζητεί εναγωνίως τα αίτια της Κρίσης κι αδυνατεί να γιάνει τις πληγές της (ίσως γιατί ψάχνει σε λάθος κατεύθυνση). Δημιουργικότητα και παραγωγικότητα είναι τα δύο κλειδιά, που μαζί με την Αγάπη-Φιλότητα, ανοίγουν όλες τις πόρτες του Πολιτισμού προς ένα λαμπρότερο μέλλον, φωτεινό, εκεί όπου η Ελευθερία, η Ισότητα, η Δικαιοσύνη, η Ισονομία, η Ενσυναίσθηση, δεν θα είναι απλώς αγαθές προθέσεις και όμορφα λόγια, αλλά πράξη καθημερινή και ισάξια των ελλόγων όντων που υποτίθεται ότι είμεθα.
Σε σκηνοθεσία του δοκιμασμένου, σεμνού, αποτελεσματικού και λειτουργικώς ευοίωνου Γεράσιμου Σπαθή, παιδιά των Εκπαιδευτηρίων Αυγουλέα-Λιναρδάτου, απ’ όλες τις βαθμίδες, ήδη από την πρώτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου έως και την τρίτη Λυκείου, απέδωσαν τα μέγιστα κι ανέδειξαν ένα προσεκτικά διασκευασμένο και σκηνοθετημένο ανθρωπιστικό κείμενο σε σύγχρονη πανανθρώπινη κραυγή Λευτεριάς απ’ όλα τα καταπιεσμένα πλάσματα που ζητούν εναγωνίως να διαλύσουν τα σκοτάδια της Καταπίεσης και να αποτινάξουν από πάνω τους το ζυγό κάθε Δυνάστη που απειλεί να εξανδραποδίσει το ανθρώπινο είδος και να μας βυθίσει πάλι σε έναν φρικτό Μεσαίωνα, της Τεχνολογίας υποβοηθούσης…
Ήταν όλοι καταπληκτικοί και αξιοθαύμαστοι. Δεν αντέχει ο χώρος για να δακτυλογραφήσω σωστά όλα τα ονόματα χωρίς να κάνω λάθη, όμως πέρα από τη δίκαια περηφάνια όλων των συντελεστών γι’ αυτό το μεγάλο σκηνικό θαύμα, είναι καλό να συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα ότι η ομαδική δουλειά είναι σημαντικότερη από τις ατομικές επιδόσεις. Ας μάθουμε να κρύβουμε το «εγώ» μας πίσω από το νικηφόρο «εμείς». Και τότε ίσως να δούμε πολύ σύντομα φως στο βάθος της σήραγγος που οδηγεί στην Ανάπτυξη και στην Ελευθερία, η οποία έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την αυτάρκεια και την αυτοδυναμία.
Αν ανέφερα ευφήμως κι ευσήμως το όνομα του Γεράσιμου Σπαθή, είναι γιατί πρόκειται για έναν έμπειρο «διευθυντή ορχήστρας» που ξέρει να εναρμονίζει τα επί μέρους στοιχεία και πρόσωπα σε ένα ταιριαστό σύνολο. Επί πλέον πιστώνεται το όραμα, αφού φαίνεται ότι έστυψε το πρωτότυπο μάλλον καταπληκτικό μιούζικαλ “Matilda” του Dennis Kelly και τη μουσική του Tim Minchin, που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο μάλλον καταθλιπτικό ομώνυμο μυθιστόρημα του Roald Dahl.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
Μουσικοχορευτική παράσταση: “Matilda”
Είμαστε στην ιδιαίτερα ευχάριστη θέση και φέτος να υποδεχόμαστε μία ακόμη σημαντική εκδήλωση του Αθλητικού & Πολιτιστικού Κέντρου του Σχολείου μας, τη μουσικοχορευτική θεατρική παράσταση «Matilda» που θα πραγματοποιηθεί τo Σάββατο 08/04/2017 στο θέατρο ACS Athens (Αγ. Παρασκευής 129 & Καζαντζάκη Χαλάνδρι).
Η ιστορία της «Matilda» αφορά στην παιδική εξυπνάδα και το παιδικό πνεύμα και αυθορμητισμό που έρχεται σε αντίθεση με τη σκληρότητα και την αυστηρότητα των μεγάλων. Η Matilda είναι ένα ξεχωριστά έξυπνο κορίτσι, κάτι που δε φαίνεται να συμμερίζονται οι δύο αδιάφοροι γονείς της και κυρίως η παρανοϊκή διευθύντρια του σχολείου η οποία προσπαθεί με φόβο και προσβολές να … διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά. Η παράσταση βασίζεται στο μιούζικαλ «Μatilda» του Dennis Kelly με μουσική είναι του Tim Minchin που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Roald Dahl.
Όπως σε όλες τις παραστάσεις του Αθλητικού & Πολιτιστικού μας Κέντρου, έτσι και σε αυτή θα πραγματοποιηθούν δύο παραστάσεις στις οποίες θα συμμετέχουν όλα τα παιδιά μας, από την Α’ Δημοτικού έως και τη Γ’ Λυκείου, που παρακολουθούν μαθήματα στα τμήματα Latin, Μπαλέτου, Jazz, Hip Hop, Σύγχρονου Χορού, Ενόργανης, Ρυθμικής, Street Dance, Θεατρικού Εργαστηρίου, Body Drumming και Χορωδίας.
Για 13η συνεχόμενη χρονιά, μαθητές όλων των βαθμίδων γεμάτοι ενθουσιασμό, σας περιμένουν να τους θαυμάσετε, να τους χειροκροτήσετε και, παράλληλα, να ζήσετε μαζί τους τον παλμό και τη ζωντάνια μιας μοναδικής παράστασης!
Η ΣΑΛΠΙΓΓΑ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ από τον άξιο (και θεατρικό) συγγραφέα Χρήστο Ναούμ με πρωταγωνιστή τον Στέφανο Κακαβούλη στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΥΖΕ-ΌΣΤΡΙΑ επί της οδού Νυμφαίου στα Ιλίσσια
Χρήστου Ναούμ, η ποιητικώς ρεαλιστική και μαγικώς αληθοφανής, μελοδραματικά συνεπής και δραματικώς ιλαροτραγική «Σάλπιγγα του Αγγέλου» στο θέατρο «Όστρια», με άξιους ερμηνευτές και συντελεστές που αναδεικνύουν αυτό το καλογραμμένο θεατρικό έργο που διαθέτει και δραματική κορύφωση και αξιοσημείωτες δραματουργικές αρετές.
Κριτική τής παράστασης από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επειδή το βιβλίο το έχω αναλύσει εξαντλητικώς στο προλογικό σημείωμά μου που θα παραθέσω πιο κάτω, θα σταθώ κατ’ αρχήν στην κριτική τού παραστασιακού γεγονότος που λαμβάνει χώραν τώρα στο ανακαινισμένο και πάντα ευρύχωρο, φιλικό και «κέντρο-απόκεντρο» Θέατρο Ελυζέ-Όστρια επί της οδού Νυμφαίου.
Προλαβαίνετε! Μην χάσετε αυτή τη συγκινητική ανθρώπινη κωμωδία, από την οποία αποκλείονται θεοί και δαίμονες, αφού όλα τα προβλήματα που προέρχονται και προκαλούνται από τους ανθρώπους λύνονται μεταξύ ανθρώπων. Αυτή η ουμανιστική, ανθρωποκεντρική, ανθρωπιστική και φιλάνθρωπος αντιμετώπιση του βίου και της υπάρξεως από τον ιατρό-συγγραφέα Χρήστο Ναούμ βρίσκει εκπληκτικούς αρωγούς στη σκηνική υλοποίησή της, αρχής γενομένης από τον σκηνοθέτη Σίμο Παπαναστασόπουλο (που έχει και την εικαστική επιμέλεια τού αφαιρετικού σκηνικού) και τον πρωταγωνιστή (υπερεπαρκή, πειστικό και ρηξικέλευθο) Στέφανο Κακαβούλη. Πραγματικά, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να υποδυθεί ο,τιδήποτε και οποιονδήποτε με την άκρα εσωτερικότητα μιας tabula-rasa (μιας άγραφης ψυχής, που ως λευκή πλάκα, επιτρέπει να προβληθούν επάνω της όλοι οι Λαιστρυγόνες και οι Κύκλωπες του συλλογικού ασυνειδήτου κι – ενίοτε – πανανθρώπινου συνειδητού μας). Ο Στέφανος Κακαβούλης είναι κινηματογραφικά πειστικός, σχεδόν νέο-ρεαλιστικός, χωρίς να γίνεται ποτέ νατουραλιστικός, αφού η έμφυτη ευγένειά του και η αστική ποιητικότητα της καλοαναθρεμμένης ύπαρξής του τον αποκλείουν από βαρβαρότητες ακραίου ψυχιατρικού ή ακόμα και …φυσιολατρικού τύπου. Καθόλου couleur-locale, η ελληνικότητα λανθάνει στο μέτρο της παγκοσμιότητος του ανθρωπίνου πνεύματος… Θα μπορούσα να πώ κι άλλα τόσα, να μιλάω με τις ώρες γι’ αυτό το θεατρικό φαινόμενο που αποκαλείται Στέφανος Κακαβούλης…
Όμως οφείλω και θέλω τώρα ν’ αναφερθώ στην διεξοδική σκηνοθεσία και στους λοιπούς επαρκείς συντελεστές. Ήταν όλοι τους υπέροχοι, επαγγελματίες, ευαίσθητοι καλλιτέχνες, ακτινογραφίες (αξονικές και μαγνητικές) της εποχής τους και της κρίσιμης κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε τα μεταιχμιακά (δύσκολα αλλά και προκλητικά) χρόνια μας [οι θυμόσοφοι Κινέζοι έχουν μια παροιμία που λέει ότι είναι κατάρα να γεννιέσαι σε ενδιαφέροντες καιρούς – έτσι κι εμείς: έχουμε το προνόμιο να βιώνουμε εκόντες-άκοντες τη χειρότερη μάστιγα των αρχών του εικοστού πρώτου αιώνα]. Κουραστήκαμε πια με τις δήθεν πρωτοπορίες, τους πειραματισμούς, τους νεωτερισμούς και το πολιτισμικά υποπροϊόντα του προηγούμενου αιώνα. Τέρμα πια τα ακαταλαβίστικα θεάματα, τα αλαμπουρνέζικα και οι αρλούμπες. Θέατρο, θέατρο πραγματικό που να μας ενδιαφέρει, να μας αφορά, να μας συνεπαίρνει και να μας αγγίζει, για καυτά θέματα τής επικαιρότητας, όπως ο καθημερινός φασισμός κι ο ρατσισμός απέναντι στους διαφορετικούς. Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΑΟΥΜ είναι πρωτοπόρος. ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΣΤΕΦΑΝΟ ΚΑΚΑΒΟΥΛΗ, τον ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΠΑ και άλλους νέους θεατρικούς συγγραφείς δίνουν το στίγμα της καινούργιας μας πραγματικότητας στην πρωία τού εικοστού πρώτου ταραγμένου (ως φαίνεται) αιώνα μας. Ας είμαστε σύγχρονοι, αλληλέγγυοι, αγαπησιάρηδες, συγκινητικοί, εναργείς, ενεργοί, συμμετέχοντες, συνδημιουργοί…
Ας είναι καλά, γεροί, δυνατοί και πάντα συγκροτημένοι όλοι όσοι συνέβαλαν σε αυτό το σύγχρονο νεορεαλιστικό ποιητικό θαύμα θεατρικής μαγείας:
Σκηνοθεσία – Εικαστική επιμέλεια: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Μουσική: Αναστάσιος Στέλλας
Φωτισμοί: Γιώργος Μελισσαρίδης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Σοπράνο: Μαρία Λυμπεράκου
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Στέφανος Κακαβούλης, Αλέξιος Κοτσώρης, Αλεξία Μπογδάνου, Ανδρέας Μαριανός, Ήριννα Κέρα.
Παραγωγή: Εκδόσεις Όστρια.
Για το βιβλίο τώρα, επαναλαμβάνω τον τυπωμένο πρόλογο:
Έχω την τύχη κι απολαμβάνω το προνόμιο να διαβάζω τα κείμενα του Χρήστου Ναούμ πολύ πριν δοθούν στο κοινό κι αποπλεύσουν για να κατακτήσουν τον κόσμο. Ως θεατρικός κριτικός, αναγνώστης κι επιμελητής κειμένων, διαβάζω κάθε χρόνο ουκ ολίγα πεζά κι ακόμα περισσότερα θεατρικά έργα. Οι περισσότεροι συγγραφείς με δραματικές αξιώσεις δεν γνωρίζουν πώς δομείται ένα «καλοφτιαγμένο» θεατρικό έργο, έχουν ασαφείς ή εναλλάξιμους «χαρακτήρες» που δεν γίνονται όμως πρόσωπα, καταστρατηγούν κάθε απαίτηση εξέλιξης των dramatis personae και πατώντας σε μια δήθεν ελευθεριότητα μετά-μεταμοντέρνου τύπου χαρίζουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια του ακαταλόγιστου. Κι όλα αυτά στο όνομα της πρωτοτυπίας, του πειραματισμού και λοιπά. Έτσι όπως πάτησαν στον μοντερνισμό, στην αποδόμηση και στην ασυναρτησία του «ελεύθερου» (λεγόμενου) στίχου και παρέδωσαν στο Χρόνο και στη δημοσιότητα άναρχα κι αδόμητα παραληρηματικού τύπου στιχουργήματα, χωρίς καμία μουσικότητα, γνώση της ελληνικής γλώσσας (ως εργαλείου και δομικού στοιχείου εκ των ουκ άνευ), έτσι επιδίδονται και στη συγγραφή «θεατρικών έργων» που δεν παίζονται κι όταν «ανεβαίνουν» κατεβαίνουν γρήγορα γιατί προκαλούν πονοκέφαλο ή σύγχυση και την επόμενη μέρα δεν θυμάσαι ούτε τι έχεις δει ούτε πώς ούτε από ποιόν, ούτε καν τον τίτλο ή το όνομα του (ή της) επιδόξου συγγραφέως. Έλεος! Σημεία των καιρών. Μέσα από αυτή τη «σούπα», μέσα από την Κρίση και το πολιτισμικό νεφέλωμα στο οποίο κολυμπάμε όλοι εκόντες-άκοντες, θα βγει το πραγματικά νέο και καινοτόμο, όπως μέσα από τη Νύκτα γεννιέται το Ορφικόν Ωόν. Ας μην απογοητευόμαστε. Ζούμε εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές εκπτώσεων, ξεπουλήματος των πολιτισμικών αγαθών όσο-όσο, τα κάθε λογής «ασημικά» θυσιάζονται στο βωμό της επιβίωσης, που όμως Ζωή δεν είναι.
Αυτή όμως δεν είναι η περίπτωση του Χρήστου Ναούμ. Δεν είναι συγγραφέας του σωρού. Δεν μιμείται κανέναν. Δεν μετα-μεταμοντερνίζει. Ο λόγος του δεν είναι ακατάληπτος. Η τεχνική του αδιόρατη. Ξέρει να κρύβει καλά τις «ραφές» του τεχνουργήματός του. Σαν γνήσιος χειρουργός δερματολόγος-αφροδισιολόγος ξέρει να απαλύνει τις αντιαισθητικές πτυχές και να αφαιρεί τους σπίλους που προσβάλλουν την Αρμονία. Μοιάζει παλιομοδίτης, σε όλα του: θεματολογία, υφολογία, αισθητική, μορφολογία, χαρακτηρολογία, ρυθμολογία…
Το καινούργιο του δραματικό επίτευγμα με τον άκρως συμβολικό τίτλο «Σάλπιγγα του αγγέλου» (που παραπέμπει σε ένα καθόλου αγγελικό σαρκοβόρον άνθος), ο βασικός του ήρωας, ο τριαντάρης Τόνυ, ψάχνει εναγωνίως «αγάπες και λουλούδια», αν κι έχει διαλέξει τον δύσβατο δρόμο του ομοερωτικού, κι ο προσωρινός σύντροφός του (και κυνικός δικηγόρος) Σίμος δεν φαίνεται να συμμερίζεται τον ρομαντισμό του. Αντιθέτως, πρεσβεύει το άκρως επικούρειον κι ελληνικότατον «ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο….». Όσο για τον πατέρα του άτυχου κι ευαίσθητου νεαρού, άσ’ τα να πάνε. Η λαϊκούρα, η χυδαιότητα, η απαισιότητα (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, τη φτιάχνω γιατί του ταιριάζει γάντι), όλα τα ελαττώματα της κουτοπόνηρης μικροαστικής τάξης στο έπακρον. Φτάνει στη μέγιστη εξαθλίωση να αρπάξει την «αρραβωνιαστικιά» του γιου του, κάνοντάς του όμως καλό, γιατί έτσι την ξεφορτώνονται και οι δύο. Ένας σύγχρονος Λάιος, απότομος κι αυταρχικός, που έχει συνηθίσει να προηγείται πάντα και να είναι ο μόνος κόκορας στο κοτέτσι. Δίπλα του, η κωμικοτραγική Ιοκάστη που αγγίζει τα όρια του μελοδραματικού, η Μάννα που δεν κωλώνει πουθενά προκειμένου να χαρίσει το γιο της την ευτυχία και να το δει να γαληνεύει. Δεν θα σας προδώσω την ιστορία, γιατί είναι όντως πρωτότυπη και με άκρως γαργαλιστικές λεπτομέρειες… Όμως θα επισημάνω το crescendo των τελευταίων σκηνών: αριστουργηματικό! Δεξιοτεχνία, χωρίς άλλο. Δεν τρέφω ουδεμία επιφύλαξη για το ταλέντο και την λογοτεχνική δεινότητα του Χρήστου Ναούμ. Απόδειξη η σκηνή του τέλους, που θα σοκάρει τους πάντες, όσο καλά κι αν κρύψει ο σκηνοθέτης ή οι ηθοποιοί (με τα σώματά τους) τα γεννητούρια της Μάνας και …Γιαγιάς επί σκηνής!!! Μάλιστα. Από τις πιο δυνατές, προκλητικές κι αποσβολωτικές καταστάσεις που έχει το ελληνικό μας θέατρο! Δεν υπερβάλλω. Διαβάστε το, ή όταν το δείτε επί σκηνής, θα καταλάβετε τι εννοώ. Για την ώρα, σιωπώ. Ουδέν έτερον να προσθέσω έχω. Μένω ενεός κι ευτυχής, που είμαι από τους πρώτους που προσέγγισε αυτό το πόνημα.
Όσο για τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα: ναι, είναι σα να ταξίδεψε με τη «μηχανή του Χρόνου» από τη δεκαετία του 1980 και να προσγειώθηκε στην Αθήνα της Κρίσης του 2015 χωρίς να έχει περάσει από πάνω του ούτε μια μέρα. Μιλάει και σκέφτεται σαν έφηβος της μεταπολίτευσης, όταν μετά τη Χούντα ανθούσε μεν η σεξουαλική ελευθεριότητα, αλλά οι νέοι είχαν ακόμα οράματα, ιδεολογίες, φιλοδοξίες πνευματικές, διατηρούσαν μια ηθική υπόσταση κατά το μάλλον ή ήττον ηθική. Δεν υπονοώ τίποτα για το γενικό ξεχαρβάλωμα, την ισοπέδωση κι απαξίωση των πάντων που βιώνουμε τώρα (θέλοντας και μη) στη εποχή του Χάους! Και βέβαια, το Χάος αναδομείται κάποια στιγμή κι ανακρυσταλλώνεται με νεοπαγή τρόπο, υπακούοντας σε άλλη κάθε φορά μαθηματική Εξίσωση, όμως μέχρι τότε έχουμε πολλά ακόμα να δούμε, να ακούσουμε και να διαβάσουμε. Κι η «Σάλπιγγα Αγγέλου» του Χρήστου Ναούμ είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα πνευματικά επιτεύγματα της πολυθρύλητης Κρίσης, που θα εμπνέει, ως φαίνεται, για δεκαετίες μετά… αν επιβιώσουμε (που το ελπίζω και το εύχομαι από καρδιάς, για όλους μας… για όλον τον κόσμο, ειδικά για τους καλούς κ’ αγαθούς ανθρώπους, τους αναξιοπαθούντες, τα θύματα αυτής της λαίλαπας, της μάστιγας, της ανωτέρας και κατωτέρας Βίας – αμήν! Γέγονε!!!).
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Πρεμιέρα Τετάρτη 5 Απριλίου 21:00
Οι θεατρικές παραγωγές των εκδόσεων «Όστρια» απέκτησαν από φέτος μόνιμη στέγη στο ομώνυμο θέατρο στα Ιλίσια (πρώην «Ελυζέ», οδός Νυμφαίου 10-12) και παρουσιάζουν για 12 μόνο παραστάσεις το έργο του Χρήστου Ναούμ.
Η «Σάλπιγγα του Αγγέλου» είναι ένα κοινωνικό έργο που πραγματεύεται την διαφορετικότητα και τη σημερινή κατάσταση της σύγχρονης οικογένειας. Μιλάει για τις ανάγκες ενός άνδρα που ψάχνει έναν σύντροφο πλάι του και την ανάγκη του να αποκτήσει παιδί. Ανθρώπινες καταστάσεις που καλούμαστε καθημερινά, ως κοινωνία και ως άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε, θέτοντας ερωτήματα και διλήμματα βάζοντας το θεατή να αναμετρηθεί με τα νέα κοινωνικά δεδομένα.
Λίγα λόγια για το έργο
Ο Τώνης ένας νέος ευαίσθητος και ευάλωτος άντρας που θέλει να αποκτήσει παιδί. Αναζητάει το κατάλληλο σύντροφο, αλλά και μια παρένθετη μητέρα. Οι συνθήκες δεν είναι όμως και οι πιο κατάλληλες για εκείνον. Έχει να αντιμετωπίσει τον πατέρα του ο οποίος έχει άλλα όνειρα για εκείνον, αλλά και ο νέος του σύντροφος δεν τον στηρίζει και δεν τον ενθαρρύνει στα όνειρα του. Από την άλλη η μητέρα του θα βρεθεί σε μεγάλα διλήμματα αλλά είναι εκείνη που θα δώσει τη λύση…
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Εικαστική επιμέλεια: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Μουσική: Αναστάσιος Στέλλας
Φωτισμοί: Γιώργος Μελισσαρίδης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Σοπράνο: Μαρία Λυμπεράκου
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Στέφανος Κακαβούλης, Αλέξιος Κοτσώρης, Αλεξία Μπογδάνου, Ανδρέας Μαριανός, Ήριννα Κέρα.
Παραγωγή: Εκδόσεις Όστρια
Θέατρο Όστρια (πρώην Ελυζέ)
Νυμφαίου 10-12
Προγραμματισμένη πρεμιέρα 5 Απριλίου.
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.30, Κυριακή στις 20.00.
Εισιτήρια: 12 και 10 ευρώ. Μειωμένο 7
Τηλ. Κρατήσεων: 2112136882
Χρήστου Ναούμ, η «Σάλπιγγα του Αγγέλου» στο θέατρο «Όστρια»,
θεατρικό έργο με δραματική κορύφωση και αξιοσημείωτες δραματουργικές αρετές.
Από τον ποιητή θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έχω την τύχη κι απολαμβάνω το προνόμιο να διαβάζω τα κείμενα του Χρήστου Ναούμ πολύ πριν δοθούν στο κοινό κι αποπλεύσουν για να κατακτήσουν τον κόσμο. Ως θεατρικός κριτικός, αναγνώστης κι επιμελητής κειμένων, διαβάζω κάθε χρόνο ουκ ολίγα πεζά κι ακόμα περισσότερα θεατρικά έργα. Οι περισσότεροι συγγραφείς με δραματικές αξιώσεις δεν γνωρίζουν πώς δομείται ένα «καλοφτιαγμένο» θεατρικό έργο, έχουν ασαφείς ή εναλλάξιμους «χαρακτήρες» που δεν γίνονται όμως πρόσωπα, καταστρατηγούν κάθε απαίτηση εξέλιξης των dramatis personae και πατώντας σε μια δήθεν ελευθεριότητα μετά-μεταμοντέρνου τύπου χαρίζουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια του ακαταλόγιστου. Κι όλα αυτά στο όνομα της πρωτοτυπίας, του πειραματισμού και λοιπά. Έτσι όπως πάτησαν στον μοντερνισμό, στην αποδόμηση και στην ασυναρτησία του «ελεύθερου» (λεγόμενου) στίχου και παρέδωσαν στο Χρόνο και στη δημοσιότητα άναρχα κι αδόμητα παραληρηματικού τύπου στιχουργήματα, χωρίς καμία μουσικότητα, γνώση της ελληνικής γλώσσας (ως εργαλείου και δομικού στοιχείου εκ των ουκ άνευ), έτσι επιδίδονται και στη συγγραφή «θεατρικών έργων» που δεν παίζονται κι όταν «ανεβαίνουν» κατεβαίνουν γρήγορα γιατί προκαλούν πονοκέφαλο ή σύγχυση και την επόμενη μέρα δεν θυμάσαι ούτε τι έχεις δει ούτε πώς ούτε από ποιόν, ούτε καν τον τίτλο ή το όνομα του (ή της) επιδόξου συγγραφέως. Έλεος! Σημεία των καιρών. Μέσα από αυτή τη «σούπα», μέσα από την Κρίση και το πολιτισμικό νεφέλωμα στο οποίο κολυμπάμε όλοι εκόντες-άκοντες, θα βγει το πραγματικά νέο και καινοτόμο, όπως μέσα από τη Νύκτα γεννιέται το Ορφικόν Ωόν. Ας μην απογοητευόμαστε. Ζούμε εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές εκπτώσεων, ξεπουλήματος των πολιτισμικών αγαθών όσο-όσο, τα κάθε λογής «ασημικά» θυσιάζονται στο βωμό της επιβίωσης, που όμως Ζωή δεν είναι.
Αυτή όμως δεν είναι η περίπτωση του Χρήστου Ναούμ. Δεν είναι συγγραφέας του σωρού. Δεν μιμείται κανέναν. Δεν μετα-μεταμοντερνίζει. Ο λόγος του δεν είναι ακατάληπτος. Η τεχνική του αδιόρατη. Ξέρει να κρύβει καλά τις «ραφές» του τεχνουργήματός του. Σαν γνήσιος χειρουργός δερματολόγος-αφροδισιολόγος ξέρει να απαλύνει τις αντιαισθητικές πτυχές και να αφαιρεί τους σπίλους που προσβάλλουν την Αρμονία. Μοιάζει παλιομοδίτης, σε όλα του: θεματολογία, υφολογία, αισθητική, μορφολογία, χαρακτηρολογία, ρυθμολογία…
Το καινούργιο του δραματικό επίτευγμα με τον άκρως συμβολικό τίτλο «Σάλπιγγα του αγγέλου» (που παραπέμπει σε ένα καθόλου αγγελικό σαρκοβόρον άνθος), ο βασικός του ήρωας, ο τριαντάρης Τόνυ, ψάχνει εναγωνίως «αγάπες και λουλούδια», αν κι έχει διαλέξει τον δύσβατο δρόμο του ομοερωτικού, κι ο προσωρινός σύντροφός του (και κυνικός δικηγόρος) Σίμος δεν φαίνεται να συμμερίζεται τον ρομαντισμό του. Αντιθέτως, πρεσβεύει το άκρως επικούρειον κι ελληνικότατον «ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο….». Όσο για τον πατέρα του άτυχου κι ευαίσθητου νεαρού, άσ’ τα να πάνε. Η λαϊκούρα, η χυδαιότητα, η απαισιότητα (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, τη φτιάχνω γιατί του ταιριάζει γάντι), όλα τα ελαττώματα της κουτοπόνηρης μικροαστικής τάξης στο έπακρον. Φτάνει στη μέγιστη εξαθλίωση να αρπάξει την «αρραβωνιαστικιά» του γιου του, κάνοντάς του όμως καλό, γιατί έτσι την ξεφορτώνονται και οι δύο. Ένας σύγχρονος Λάιος, απότομος κι αυταρχικός, που έχει συνηθίσει να προηγείται πάντα και να είναι ο μόνος κόκορας στο κοτέτσι. Δίπλα του, η κωμικοτραγική Ιοκάστη που αγγίζει τα όρια του μελοδραματικού, η Μάννα που δεν κωλώνει πουθενά προκειμένου να χαρίσει το γιο της την ευτυχία και να το δει να γαληνεύει. Δεν θα σας προδώσω την ιστορία, γιατί είναι όντως πρωτότυπη και με άκρως γαργαλιστικές λεπτομέρειες… Όμως θα επισημάνω το crescendo των τελευταίων σκηνών: αριστουργηματικό! Δεξιοτεχνία, χωρίς άλλο. Δεν τρέφω ουδεμία επιφύλαξη για το ταλέντο και την λογοτεχνική δεινότητα του Χρήστου Ναούμ. Απόδειξη η σκηνή του τέλους, που θα σοκάρει τους πάντες, όσο καλά κι αν κρύψει ο σκηνοθέτης ή οι ηθοποιοί (με τα σώματά τους) τα γεννητούρια της Μάνας και …Γιαγιάς επί σκηνής!!! Μάλιστα. Από τις πιο δυνατές, προκλητικές κι αποσβολωτικές καταστάσεις που έχει το ελληνικό μας θέατρο! Δεν υπερβάλλω. Διαβάστε το, ή όταν το δείτε επί σκηνής, θα καταλάβετε τι εννοώ. Για την ώρα, σιωπώ. Ουδέν έτερον να προσθέσω έχω. Μένω ενεός κι ευτυχής, που είμαι από τους πρώτους που προσέγγισε αυτό το πόνημα.
Όσο για τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα: ναι, είναι σα να ταξίδεψε με τη «μηχανή του Χρόνου» από τη δεκαετία του 1980 και να προσγειώθηκε στην Αθήνα της Κρίσης του 2015 χωρίς να έχει περάσει από πάνω του ούτε μια μέρα. Μιλάει και σκέφτεται σαν έφηβος της μεταπολίτευσης, όταν μετά τη Χούντα ανθούσε μεν η σεξουαλική ελευθεριότητα, αλλά οι νέοι είχαν ακόμα οράματα, ιδεολογίες, φιλοδοξίες πνευματικές, διατηρούσαν μια ηθική υπόσταση κατά το μάλλον ή ήττον ηθική. Δεν υπονοώ τίποτα για το γενικό ξεχαρβάλωμα, την ισοπέδωση κι απαξίωση των πάντων που βιώνουμε τώρα (θέλοντας και μη) στη εποχή του Χάους! Και βέβαια, το Χάος αναδομείται κάποια στιγμή κι ανακρυσταλλώνεται με νεοπαγή τρόπο, υπακούοντας σε άλλη κάθε φορά μαθηματική Εξίσωση, όμως μέχρι τότε έχουμε πολλά ακόμα να δούμε, να ακούσουμε και να διαβάσουμε. Κι η «Σάλπιγγα Αγγέλου» του Χρήστου Ναούμ είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα πνευματικά επιτεύγματα της πολυθρύλητης Κρίσης, που θα εμπνέει, ως φαίνεται, για δεκαετίες μετά… αν επιβιώσουμε (που το ελπίζω και το εύχομαι από καρδιάς, για όλους μας… για όλον τον κόσμο, ειδικά για τους καλούς κ’ αγαθούς ανθρώπους, τους αναξιοπαθούντες, τα θύματα αυτής της λαίλαπας, της μάστιγας, της ανωτέρας και κατωτέρας Βίας – αμήν! Γέγονε!!!).
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
Πρεμιέρα Τετάρτη 5 Απριλίου 21:00
Οι θεατρικές παραγωγές των εκδόσεων «Όστρια» απέκτησαν από φέτος μόνιμη στέγη στο ομώνυμο θέατρο στα Ιλίσια (πρώην «Ελυζέ», οδός Νυμφαίου 10-12) και παρουσιάζουν για 12 μόνο παραστάσεις το έργο του Χρήστου Ναούμ.
Η «Σάλπιγγα του Αγγέλου» είναι ένα κοινωνικό έργο που πραγματεύεται την διαφορετικότητα και τη σημερινή κατάσταση της σύγχρονης οικογένειας. Μιλάει για τις ανάγκες ενός άνδρα που ψάχνει έναν σύντροφο πλάι του και την ανάγκη του να αποκτήσει παιδί. Ανθρώπινες καταστάσεις που καλούμαστε καθημερινά, ως κοινωνία και ως άνθρωποι να αντιμετωπίσουμε, θέτοντας ερωτήματα και διλήμματα βάζοντας το θεατή να αναμετρηθεί με τα νέα κοινωνικά δεδομένα.
Λίγα λόγια για το έργο
Ο Τώνης ένας νέος ευαίσθητος και ευάλωτος άντρας που θέλει να αποκτήσει παιδί. Αναζητάει το κατάλληλο σύντροφο, αλλά και μια παρένθετη μητέρα. Οι συνθήκες δεν είναι όμως και οι πιο κατάλληλες για εκείνον. Έχει να αντιμετωπίσει τον πατέρα του ο οποίος έχει άλλα όνειρα για εκείνον, αλλά και ο νέος του σύντροφος δεν τον στηρίζει και δεν τον ενθαρρύνει στα όνειρα του. Από την άλλη η μητέρα του θα βρεθεί σε μεγάλα διλήμματα αλλά είναι εκείνη που θα δώσει τη λύση…
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Εικαστική επιμέλεια: Σίμος Παπαναστασόπουλος
Μουσική: Αναστάσιος Στέλλας
Φωτισμοί: Γιώργος Μελισσαρίδης
Φωτογραφίες: Διονύσης Κούτσης
Σοπράνο: Μαρία Λυμπεράκου
Παίζουν (με σειρά εμφάνισης):
Στέφανος Κακαβούλης, Αλέξιος Κοτσώρης, Αλεξία Μπογδάνου, Ανδρέας Μαριανός, Ήριννα Κέρα.
Παραγωγή: Εκδόσεις Όστρια
Θέατρο Όστρια (πρώην Ελυζέ)
Νυμφαίου 10-12
Προγραμματισμένη πρεμιέρα 5 Απριλίου.
Παραστάσεις: Τετάρτη, Πέμπτη στις 21.30, Κυριακή στις 20.00.
Εισιτήρια: 12 και 10 ευρώ. Μειωμένο 7
Τηλ. Κρατήσεων: 2112136882
Κωνσταντίνος Μπούρας: «ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ
στα χρόνια τής Κρίσης»[1]
Το σύγχρονο θέατρο χρησιμοποιεί το κείμενο ως πρόσχημα, ως αφορμή και στην καλυτέρα περίπτωση ως αφετηρία (όταν δεν το ακυρώνει εντελώς γράφοντας ένα μετά-κείμενο ή ένα άλλο διαφημιστικό υπέρ-νόημα)…
Η Ποίηση ξαφνικά μπορεί να ανθίσει ελεύθερη χωρίς τις δικλείδες ασφαλείας του Νατουραλισμού-Ρεαλισμού. Η «Τρισεύγενη» του Παλαμά και ο «Κοντορεβυθούλης» του Κωνσταντίνου Χρηστομάνου, τα ποιήματα του Ασλάνογλου και τα διηγήματα τού οποιουδήποτε, τού κάθε ενός/μιάς, τα γκράφιτι στους τοίχους που γράφουν οι τοξικομανείς πριν εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο είναι επιτέλους μια καλή αφορμή παράστασης.
Τι γίνεται όμως με τους κλασικούς, τραγικούς, επικούς, λυρικούς ποιητές; Τι γίνεται με τον Όμηρο; Είδα μια καλή παράσταση του Μαρμαρινού στην Επίδαυρο, όπου γιαπωνέζοι από το θέατρο ΝΟ προσέγγισαν με τον δικό τους τελετουργικό τρόπο τηΝΕΚΥΙΑ. Καλό το πείραμα, πετυχημένο; Πού βαδίζει η ποίηση σήμερα; Στις αναρτήσεις-posts των ηλεκτρονικών μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Πού βαδίζει το σύγχρονο θέατρο; Σε έναν ομαδικό συγχρωτισμό που δεν είναι καν οργιαστικός, σε ένα δήθεν πανερωτισμό που δεν είναι κατ’ ελάχιστον βακχικός; Η διονυσιακή τέχνη γίνεται αφορμή για να ανακυκλώσουμε τα πολιτιστικά μας σκουπίδια; Κι αν μαζί με τις στυμμένες λεμονόκουπες πετάμε και τα ασημικά, και το καλό σερβίτσιο και τα διαμάντια του σπιτιού, και τον άγνωστο Ελ-Γκρέκο που κληρονομήσαμε από τον παππού μας; Τελικά όλα έχουν την ίδια ισοπεδωμένη αξία της αναζητήσεως του εαυτού χωρίς ψίχουλο αυτογνωσίας; Τόσα πολλά εγώ που δεν νοιάζονται καν να επικοινωνήσουν, αλλά να εκραγούν σε πασχαλιάτικα πυροτεχνήματα, να αυταναφλεγούν αναζητώντας στην έσχατη αυτή πράξη αυτοκαταστροφής ένα ΝΟΗΜΑ; Κι αν όλοι εμείς πάντα, αιώνες τώρα. Οι Έλληνες και το Παράλογο-Άλογο είχαμε βρει έναν τρόπο να σχοινοβατούμε στο κενό δημιουργώντας το δίχτυ ασφαλείας σε κάθε μας βήμα; Τι σχέση έχουμε εμείς με τον Δυτικό ρασιοναλισμό; Ο Έλληνας είναι ποιητής, ακόμα κι όταν είναι σιδηρουργός ή νταλικιέρης. Είναι οραματιστής και φιλόσοφος. Δεν χρειάζεται να εισαγάγει δήθεν καινά υποπροϊόντα μιας κουλτούρας μεταιχμιακής που δεν κατέχει τον τρόπο ούτε μια ομαδική ψύχωση – υστερία έστω – να χαλκεύσει; Είμαστε χαλκέντεροι και πρωτοπόροι γιατί έχουμε την πλέον εύπλαστη αν και μαθηματικώς δομημένη γλώσσα που μας δίνει την απαραίτητη, τη ζωτική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΚΕΨΗΣ-ΔΡΑΣΗΣ, μας χαρίζει επιλογές. Σε αυτό βασίστηκε η Δημοκρατία μας: στην ποιητική μη νοησιαρχική σκέψη τού Έλληνα. Έγιναν και γίνονται πολλά λάθη. Σαν το κοσμικό φίδι που τρώει την ουρά του, η Αγαύη θα θερίζει πάντα το κεφάλι του γιου της και η Ινώ και η Αυτονόη (οι αδελφές τη ς από τα σπαρμένα δόντια του Δράκοντα). Τι μεγαλειώδης Μυθολογία! Τα έχει πει όλα, πριν καν ανά-καλυφθούν. Σταματώ εδώ για απόψε. Σαν σύγχρονος ποιητής, δεν θα έγραφα σε καμία άλλη γλώσσα ούτε για όλα τα πλούτη του κόσμου. Όσο για τα απόνερα τού Καταναλωτισμού, τού Υλισμού, τού μανιχαϊστικού Διπολισμού [δικός μου όρος και νεολογισμός], τού επιτηδευμένου Μηδενισμού, τής μανιοκαταθλιπτικής Κοινωνίας τής Αφθονίας, θα καταλήξουν στους υπονόμους για να λιπάνουν υπόγεια, μυστικά περιβόλια. Τίποτα δεν είναι περιττό. Τίποτα δεν πάει χαμένο. Όμοιος ομοίω αεί πελάζεικαι το …φουσκί στο …λάχανο….
Εισήγηση προς συζήτησιν και σκέψεις τροφή για προβληματισμό, που φυσικά δεν θα ολοκληρωθεί και δεν θα περατωθεί εδώ και τώρα, αλλά εντάσσεται σε ένα ατέρμον εξελικτικό γίγνεσθαι παντοειδών αλλαγών στα πλαίσια μίας παγκόσμιας κουλτούρας που αναδύεται σιγά-σιγά μέσα από τον τεχνολογικό Μεσαίωνα που διανύουμε. Κακά τα ψέματα, η καινούργια Αναγέννηση θα έρθει βασισμένη στις πανανθρώπινες αξίες του Διαφωτισμού, στην ανθρωποκεντρική οπτική των Ελλήνων φιλοσόφων, στην Κλασική Λογοτεχνία, στις αρχές τής Ισότητας, της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, της Δικαιοσύνης (που προϋποθέτει την Ισονομία), της αδελφοσύνης εν τέλει όλων των έλλογων όντων, ως σπινθήρων ενός και τού αυτού Δημιουργού, τού Πρωταρχικού Δημιουργού, τού Όντως Όντος, τού Άναρχου, τού Αυτοδημιούργητου και τού Άφθαρτου, τού Παντογνώστη, Πάνσοφου και Πανάγαθου. Όσο για εμάς, τους «βροτούς», τα «πρόσκαιρα όντα της στιγμής» (σύμφωνα με τον σοφό Αλεξανδρινό), προσπαθούμε να ψελλίσουμε «τα λιγοστά μας λόγια γιατί αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά» (Γιώργος Σεφέρης). Με τη συνείδηση αυτής τής ταπεινότητος, υπογράφω αυτές τις θέσεις που είναι μάλλον ερωτήματα και δεν ενέχουν αποφατικά στοιχεία κι αφορισμούς παντός είδους. Μόνον απορίες, απορία, θαυμασμό, αδυναμία, αμηχανία, ανέχεια, που επιζητά την Ανοχή…
Κωνσταντίνος Μπούρας
[1] Χάρη στη Σημειολόγο και βαθιά γνώστρια τού Θεάτρου Καθηγήτρια Μαρίκα Θωμαδάκη μίλησα (Παρασκευή 31/3/2017, 7-9μμ, στο κτίριο της Νομικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α, στη Σόλωνος, είσοδος από Σίνα, στο ισόγειο, αίθουσα Α Μαθηματικών) με θέμα “ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ στα χρόνια τής Κρίσης” σε σεμινάριο που απευθύνεται σε φοιτητές, καλλιτέχνες, σε όλο το φάσμα των ανθρώπων που παράγουν πολιτισμό αλλά και σε εκείνους που απολαμβάνουν τα αγαθά του πολιτισμού. Το σεμινάριο είναι ελεύθερο και ανοιχτό για κάθε ενδιαφερόμενο.. Ανταλλάξουμε απόψεις δημοκρατικώς με όλους τους συμμετέχοντας και διαδρώντες, διαφωνήσαμε συναινώντας και συμφωνήσαμε απορώντας, μελετώντας, ερευνώντας και θαυμάζοντας…
