Τόμας Μπέρνχαρντ Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Μια εκπληκτική παράσταση με υπέροχο σκηνικό, εξαιρετικά κοστούμια, θαυμάσιους ηθοποιούς, υποδειγματική σκηνοθεσία, αλλά με ένα αφόρητα μονολογικό και άτεχνο δραματουργικά κείμενο ενός παρανοϊκού με μανία καταδίωξης που έχει όμως «ρεύμα» και επίδοξους μιμητές (!!!) μόνο και μόνο γιατί λέγεται Τόμας Μπέρνχαρντ κι αυτό ήταν το «κύκνειο άσμα» του [ευτυχώς! δεν θα …γράψει κι άλλα τέτοια].
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Να ξεκινήσω με την επισήμανση ότι η κυρία Ειρήνη Λεβίδη συνεχίζει ακάθεκτη και πιστή στο πνεύμα του εκλιπόντος Λευτέρη Βογιατζή την εξαιρετική δουλειά της νέας Σκηνής στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Διαβάζοντας το σημείωμα της Δρος Νίνας Κασσιανού για την φωτογραφική έκθεση που φιλοξενείται στο φουαγιέ του θεάτρου, συγκινήθηκα δεόντως αφού σκέφτηκα ότι το ποιοτικό στην Τέχνη δεν χάνεται κι αφήνει τα ίχνη του στο Χρόνο…
Είχα δει σε αυτόν τον χώρο το «Ρίτερ, Ντένε, Φος» σε σκηνοθεσία του χαρισματικού Λευτέρη Βογιατζή και με ηθοποιούς-ιερά τέρατα πλέον σήμερα. Είχα απολαύσει την παράσταση πάνω από τρεις φορές. Προχθές όμως έφυγα στη μέση. Για την ακρίβεια, στο διάλειμμα. Τι πενιχρή καταγγελία του ναζισμού-φασισμού από έναν ξεμωραμένο, παρανοϊκό-ψυχωσικό συγγραφέα, που νομίζει ότι ο αενάως επαναλαμβανόμενος μονόχορδος και μονότονος μονόλογος μπορεί να αφορά ΚΑΙ τον θεατή. Όχι, κύριε, δεν μας αφορά. Δεν είμαστε άτομα περιορισμένων νοητικών ικανοτήτων για να ενστερνιστούμε το ότι «η επανάληψις είναι μήτηρ της μαθήσεως». Της …παθήσεως είναι μήτηρ και κόρη της δικής σας ψυχοπάθειας, που δεν είναι καν χαριτωμένη κι αυτοσαρκαστική, στερείται ειρωνείας και χιούμορ και μοιάζει με κακόγουστη φάρσα, γιατί η σοβαροφάνεια και ο εγωκεντρισμός είναι πλέον τόσο ξεπερασμένος που καταντάει εμετικός κι αντιαισθητικός. Το μόνο φασιστικό που καταφέρατε κύριε Μπέρνχαρντ να καταγγείλετε είναι οι δικές σας ανυπόφορες εμμονές και οι ιδεοληψίες σας. Ναι, αυτό είναι ένα θέμα, άκρως δραματικό. Μόνο που πρέπει να βρεθεί ένας άλλος να το δραματοποιήσει και να ενσωματώσει ψήγματα από αυτό το κακογραμμένο, απαράδεκτο έργο σας. Λυπάμαι που έχετε πεθάνει, γιατί δεν είναι ωραίο να βρίζεις έναν νεκρό, αν όμως είχατε γράψει κάτι του στυλ «Βρίζοντας το κοινό», θα ήσασταν ίσως περισσότερον ευθύβολος. Αρκετά όμως μ’ εσάς και με το παραφουσκωμένο εγώ σας. Γράψατε κάτι που παραπέμπει στην «Διήγηση της υπηρέτριας Τσερλίνε» και στις «Δούλες» του Ζενέ, αλλά στο πιο …ατέχνως μονολογικό του.
Εξαιρετική η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη. Την προτείνω ανεπιφυλάκτως για βραβείο υποκριτικής πρώτου γυναικείου ρόλου. Η μέθοδος Στανισλάβσκι υποδειγματικά εφαρμοσμένη στο σιδέρωμα υποκαμίσων!!! Φανταστική στο ρόλο της. Πήρε το «τίποτα» και το έκανε σύμπαν. Με την ίδια λογική μπορεί να ερμηνεύσει συναρπαστικότερα ίσως τον τηλεφωνικό κατάλογο!!!
Εύσημα οφείλονται και στην Κλειώ Μπομπότη για τα ιδιοφυή εμπνευσμένα σκηνικά και στην Ιωάννα Τσάμη για τα ταιριαστά κοστούμια εποχής.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καραντζάς επέτυχε έναν άθλο: να υποσκελίσει και να υποκαταστήσει το ανύπαρκτο κείμενο με την σκηνοθετική μαεστρία του. Εύγε. Στο μέλλον ας διαλέγει τουλάχιστον κείμενα που να έχουν κάτι να πουν για να μην χρειάζεται να κάνει τους …άθλους του Ηρακλή!!!
Όλοι οι ηθοποιοί μοναδικοί κι ανεπανάληπτοι στους ισχνούς, παράλληλους μονολόγους τους: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας.
Όλοι οι συντελεστές αξιοθαύμαστοι:
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος…
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
http://tickets.public.gr/event/plateia-iroon/
Τόμας Μπέρνχαρντ
Πλατεία Ηρώων
(Heldenplatz)
ΠΑΡΑΤΑΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
από 21 Απριλίου
στο Θέατρο Οδού Κυκλάδων
«Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Το κύκνειο άσμα του Τόμας Μπέρνχαρντ, ενός εκ των κορυφαίων συγγραφέων της σύγχρονης λογοτεχνίας, την Πλατεία Ηρώων (Heldenplatz), παρουσιάζει από την 3η Φεβρουαρίου 2017 η Λυκόφως σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Καραντζά με τους Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστο Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργο Μπινιάρη, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτη Εξαρχέα.
Ο Καθηγητής Σούστερ, ο μεγάλος απών του έργου, αυτοκτονεί πέφτοντας από το παράθυρο του διαμερίσματός του στην πλατεία Ηρώων της Βιέννης, την ίδια πλατεία, όπου τον Μάρτιο του 1938 ο Χίτλερ είχε γίνει δεκτός με κραυγές επευφημίας από τους κατοίκους της πόλης. Η προσωπικότητά του φωτίζεται μέσα από τις διηγήσεις των οικείων του και φωτίζει με τη σειρά της τον κίνδυνο από την άνοδο του φασισμού, την τυραννική επιβολή του παρελθόντος πάνω στα άτομα και την κωμωδία της ύπαρξης.
Κωμωδία του παραλόγου ή δριμεία κριτική κατά της Αυστρίας, το έργο καυτηριάζει τους πάντες και τα πάντα: την πατρίδα, τους Αυστριακούς, το θέατρο, τη μουσική, τους θεσμούς, τα αστικά σαλόνια, τις συζυγικές σχέσεις, τον ακαδημαϊκό κόσμο, την πολιτική ζωή
Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Burgtheater της Βιέννης, το 1988, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων εξαιτίας των σχολίων περί αντισημιτισμού των κατοίκων της πόλης και των υπαινιγμών για την προσωπικότητα του Αυστριακού Προέδρου.
Μετάφραση: Έρι Κύργια
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου
Σκηνικά: Κλειώ Μπομπότη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Μουσική: Γιώργος Πούλιος
Φωτογραφίες-βίντεο: Γκέλυ Καλαμπάκα
Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου
Παραγωγός: Γιώργος Λυκιαρδόπουλος
Μια συμπαραγωγή της Λυκόφως με το Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Ερμηνεύουν οι: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Χρήστος Στέργιογλου, Μαρία Σκουλά, Υβόννη Μαλτέζου, Γιώργος Μπινιάρης, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Παναγιώτης Εξαρχέας
Λίγα λόγια για τον Τόμας Μπέρνχαρντ:
Ο Τόμας Μπέρνχαρντ κατατάσσεται στους κορυφαίους συγγραφείς της σύγχρονης λογοτεχνίας, μαζί με τον Σάμουελ Μπέκετ και τον Τζέιμς Τζόις. Το έργο του έχει χαρακτηριστεί ως «το μεγαλύτερο επίτευγμα στη λογοτεχνία από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά». Ο ίδιος το έχει ονομάσει «ένα ολοκληρωμένο κωμικο-φιλοσοφικό πρόγραμμα». Είναι ο συγγραφέας που έκανε τη γερμανική γλώσσα, την «επιτηδευμένη και αδέξια» όπως τη χαρακτήριζε ο ίδιος, να ακουστεί όπως ποτέ στο παρελθόν, προσδίδοντάς της έναν ρυθμό αμιγώς μουσικό και «νεκρώνοντας, από την αρχή κιόλας, τις ολοκληρωμένες προτάσεις που θα ήταν ενδεχομένως δυνατόν να σχηματιστούν».
Βιογραφικό Δημήτρη Καραντζά
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε στην Ανώτερη Δραματική Σχολή “Εμπρός-Θέατρο-εργαστήριο” και στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Έχει σκηνοθετήσει τα: “Δωδέκατη Νύχτα” του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Εθνικό Θέατρο), “Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί” του Χένρικ Ίψεν (Θέατρο Τέχνης), “Τα Κύματα” της Βιρτζίνια Γούλφ (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), “Τέφρα και Σκιά” του Χάρολντ Πίντερ (Θέατρο Ροές), “Φαέθων” του Δημήτρη Δημητριάδη (Θέατρο της Οδού Κυκλάδων- Λ.Βογιατζής), “Σλάντεκ” του Έντεν φον Χόρβατ (Θέατρο Πόρτα), “Ελένη” του Ευριπίδη (Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Πειραιώς 260- Φεστιβάλ Αθηνών), “Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε” του Λουίτζι Πιραντέλλο (Εθνικό Θέατρο), “Ο Κυκλισμός του τετραγώνου” του Δημήτρη Δημητριάδη (Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών), “Η Κοκκινοσκουφίτσα” του Σ.Μπάραμπ (Εθνική Λυρική Σκηνή), “Ελένη” του Ευριπίδη (Εθνικό Θέατρο- Εφηβική Σκηνή), “Ο Μικρός Έγιολφ” του Χένρικ Ίψεν (Φεστιβάλ Αθηνών 2013, Θέατρο Πόρτα), “Θείος Βάνιας” του Α. Τσέχωφ (Θέατρο του Νέου Κόσμου, συνσκηνοθεσία με τον Ε. Λυγίζο), “Οδυσσεβάχ” της Ξένιας Καλογεροπούλου (ΘέατροΠόρτα), «Η γυναίκα που κάθεται” του Δ.Καραντζά (Θέατρο Άρτι), “The new electric ballroom” του Έντα Ουόλς (Θέατρο Χώρα), “Ιβάνοφ” του Ά. Τσέχωφ (Θέατρο Χώρα), “Χιόνι στο στόμα” του Δ. Καραντζά (Αμόρε- Θέατρο του Νότου).
Συμμετείχε στο Festival d’ Avignon (68th edition) με τον “Κυκλισμό του Τετραγώνου” και στο Kunsten Festival Des Arts 2015 ως guest artist στο Residence and Reflections project. Toν Σεπτέμβριο του 2015 “Ο Κυκλισμός του Τετραγώνου” παρουσιάστηκε στο Gulbenkian Foundation (Proximo Futuro) στη Λισαβόνα. Το 2016 το Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας προσκάλεσε την παράστασή του “Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί” στο πλαίσιο του Ibsen Festival 2016.
Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Τετάρτη: 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή: 20.30
Σάββατο: 21.00
Κυριακή: 19.00
Τιμές εισιτηρίων
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή
16 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων ΑμεΑ)
Σάββατο & Κυριακή:
18 κανονικό και 12 μειωμένο (Φοιτητικό, Ανέργων ΑμεΑ)
Διάρκεια Παράστασης:
140 λεπτά (με διάλειμμα)
ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ
«Λευτέρης Βογιατζής»
Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας
Κυψέλη
τηλ 2108217877
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από 3 Φεβρουαρίου 2017
Τετάρτη 20.00
Πέμπτη & Παρασκευή 20.30
Σάββατο 21.00
Κυριακή στις 19.00
ΔΙΑΡΚΕΙΑ
140 ‘ (με διάλειμμα)
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ
16€ Κανονικό [Τετάρτη-Παρασκευή]
18€ Κανονικό [Σάββατο-Κυριακή]
12€ Φοιτητικό, Ανέργων, ΑΜΕΑ (*)
12€ άνω των 65 ετών (Τε-Παρασκευή)
(*) Τα εκπτωτικά εισιτήρια εκδίδονται σε συγκεκριμένες θέσεις του θεάτρου
ΠΑΡΑΛΑΒΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Τα εισιτήρια που αγοράζονται τηλεφωνικά ή online μπορούν να παραληφθούν με μια ταυτότητα ή με την κάρτα που χρησιμοποιήθηκε, οποιαδήποτε στιγμή από τα ταμεία του θεάτρου
E-TICKET
Αν διαθέτετε εκτυπωτή, μετά την ηλεκτρονική αγορά σας, μπορείτε να κατεβάσετε σε αρχείο PDF τα εισιτήριά σας και να τα εκτυπώσετε, ώστε να εισέλθετε με τα εκτυπωμένα εισιτήρια, χωρίς να χρειαστεί να τα παραλάβετε από το ταμείο.
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
Η νέα ΣΚΗΝΗ
ΑΦΜ: 090111292
ΔΟΥ: ΙΓ Αθηνών
Γιατί κέρδισε επαξίως το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας ο αναρχικός παλιάτσος Ντάριο Φο.
«Δεν Πληρώνομαι, Δεν Πληρώνω» του Ντάριο Φο στο Θέατρο Τέχνης επί της Φρυνίχου με την εκπληκτική Κάτια Γέρου και μια πλειάδα εκλεκτών ηθοποιών.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τελικά, χθες κατάλαβα («κάλλιο αργά παρά ποτέ») γιατί κέρδισε επαξίως το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας ο αναρχικός παλιάτσος Ντάριο Φο. Το έργο του είναι διαχρονικό κι είναι σα να έχει γραφτεί μόλις σήμερα (σε αυτό συνέτεινε φυσικά και η Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία από τον Παντελή Δεντάκη).
Κινούμενος, ο Ντάριο Φο, μεταξύ μπουρλέσκ, φαρσοκωμωδίας και της μεγάλης παράδοσης της Commedia dell’ Arte μέσω της οποίας διασώθηκε το ρωμαϊκό θέατρο και το αρχαίο ελληνικό βεβαίως, ξέρει να χτίζει από το τίποτα, σχεδόν αυτό-σχεδιαστικά πάνω σε έναν υποτυπώδη καμβά αμφιβόλου νοητικότητος αλλά μεγάλης μιμικής και παντομιμικής κινητικότητος (όπως στις παλιές καλές ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου με τους εξαίρετους εκείνους αυτό-μορφωνόμενους «νούτικους» κωμικούς)… Θαύμασα λοιπόν τόσο την αντοχή του κειμένου, όσο και την μιμική-παντομιμική μαεστρία της Κάτιας Γέρου που καταφέρνει να μην κουβαλάει εμφανή και πρόδηλη στη σκηνή την φιλολογική της κατάρτιση και την βαθιά εμπεδωμένη κουλτούρα της… Τι ηθοποιός! Σε κάποιες μούτες της ένιωθα σα να έβλεπα τον συχωρεμένο Λαζάνη, τον Χατζημάρκο, τον Κουγιουμτζή…
Υπέροχοι όλοι οι ηθοποιοί και τα λειτουργικότατα σκηνικά, που έμοιαζαν «φτωχά» όμως καθόλου αφαιρετικά δεν ήταν. Είχαν κάτι από την βλαχομπαρόκ αισθητική ενός πάλαι ποτέ λούμπεν προλεταριάτου της προ-μετατεχνολογικής ηλεκτρονικής εποχής μας. Φαντάζουν πρωτόγονα σχεδόν σήμερα, όμως έτσι ακριβώς ήταν μισόν αιώνα πριν. Άθλος της σκηνογράφου και ενδυματολόγου Γεωργίας Μπούρδα.
Αξιομνημόνευτοι απαξάπαντες οι συντελεσταί:
Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Ηχητικό περιβάλλον: Σταύρος Γιαννουλάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν:
Κάτια Γέρου, Γιώργος Μακρής, Ερατώ Πίσση, Χρήστος Μαλάκης, Πέτρος Σπυρόπουλος.
Μην χάσετε αυτή την υπέροχη παράσταση. Θέλετε δεν θέλετε θα ξεκαρδιστείτε με τα χάλια μας και την υπερ-χρονική μιζέρια τών μεροκαματιάρηδων, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε ότι είμαστε.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
INFO:
http://www.theatro-technis.gr/den-plironome-den-plirono-tou-ntario-fo/
«Δεν Πληρώνομαι, Δεν Πληρώνω» του Ντάριο Φο
Ντάριο Φο
«Δεν πληρώνομαι, δεν πληρώνω»
Πρεμιέρα 1 Μαρτίου 2017
Φρυνίχου 14, Πλάκα| τηλ: 2103222464 & 2103236732
Παραστάσεις:
Πέμπτη 9.15μμ | Γενική είσοδο 10 ευρώ για όλους
Παρασκευή 9.15μμ | 15 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο
Σάββατο 6μμ | 15 ευρώ κανονικό, 10 ευρώ μειωμένο
*Εισιτήρια Ανέργων, δεκτά μόνο τις Παρασκευές | 8 ευρώ
⦁ Πεινάω, τι έχουμε;
⦁ Αυτό! Πατέ μοσχαριού για σκυλιά και γάτες. Πλούσιο σε βιταμίνες και πρωτεΐνες!
⦁ Με κοροϊδεύεις;
⦁ Όχι. Δεν μου έφταναν τα λεφτά να αγοράσω τίποτ’ άλλο.
Το Θέατρο Τέχνης παρουσιάζει από τις 27 Φεβρουαρίου στη σκηνή της Φρυνίχου, ένα από τα πλέον εμβληματικά έργα του Ιταλού νομπελίστα Ντάριο Φο σε μετάφραση, διασκευή και σκηνοθεσία του Παντελή Δεντάκη.
«Δεν πληρώνομαι, δεν πληρώνω» είναι η τελευταία εκδοχή της σπουδαίας κωμωδίας «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» (1974), όπου ο ίδιος ο συγγραφέας επανέφερε το 2010 προσθέτοντας τα νέα δεδομένα της οικονομικής κρίσης στην Ιταλία του 21ου αιώνα.
Επί σκηνής θα δούμε τους Κάτια Γέρου, Γιώργο Μακρή, Ερατώ Πίσση, Πέτρο Σπυρόπουλο, Χρήστο Μαλάκη να πρωταγωνιστούν στην πολιτική σάτιρα που αφορά δύο τίμιες οικογένειες που αγωνίζονται με όπλο την «ανυπακοή» κόντρα σε μια παράλογη κοινωνία.
Στην πόλη του Μιλάνο ξεσπάει ανταρσία. Οι γυναίκες κάνουν πλιάτσικο στα σούπερ-μάρκετ, οι εργάτες διακόπτουν την κυκλοφορία των τρένων, τα παιδιά πετροβολούν τους αστυνομικούς. Το σπίτι του νομοταγή προλετάριου Τζοβάνι και της “επαναστατημένης” Αντωνίας, γίνεται γιάφκα και τόπος συνάντησης ενός αναρχικού μπάτσου, ενός γκαστρωμένου καραμπινιέρου και ενός γέρου φιλοσόφου με άνοια. Και η ζωή όλων, γίνεται πιο όμορφη και συνάμα πιο ρημαγμένη.
Μετάφραση-Διασκευή-Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Σκηνικά-Κοστούμια: Γεωργία Μπούρδα
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Ηχητικό περιβάλλον: Σταύρος Γιαννουλάδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν:
Κάτια Γέρου, Γιώργος Μακρής, Ερατώ Πίσση, Χρήστος Μαλάκης, Πέτρος Σπυρόπουλος.
Ο φίλος μου ο Ντάριο
Κάποτε είχα έναν φίλο που τον έλεγαν Ντάριο. Πολύ παράξενος τύπος, όλο έλεγε κάτι περίεργα πράγματα, γι αυτό σταμάτησα να του μιλάω. Έλεγε πως ίσως μια μέρα οι άνθρωποι καταφέρουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο. Έναν κόσμο, έλεγε, λιγότερο φανταχτερό, αλλά πιο δίκαιο. Έναν κόσμο που όλοι θα έχουμε να φάμε, όλοι θα έχουμε ένα σπίτι ζεστό, μια δουλειά για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια την οικογένειά μας. Όλοι θα μπορούμε να πάμε μια βόλτα στη θάλασσα και στο βουνό, όλοι θα μπορούμε να γιορτάσουμε, να γελάσουμε, να φανταστούμε, να κοιτάξουμε τον ουρανό. Και όταν έρθει η “ώρα μας” να πεθάνουμε σαν άνθρωποι που έζησαν ελεύθεροι, έλεγε. Εγώ, του έλεγα, πως λέει ανοησίες. Πως αυτός ο κόσμος υπάρχει ήδη και πως δεν χρειάζεται να περιμένει κάτι άλλο. Τότε εκείνος χαμογελούσε και συνέχιζε να λέει τις ανοησίες του. Για να φτιάξουμε αυτόν τον καινούργιο κόσμο, έλεγε, πρέπει να σταματήσουμε να είμαστε ευγενικοί με τους καπιταλιστές. Πρέπει να στριμώξουμε τους καπιταλιστές σε έναν καμπινέ, να τους χώσουμε το κεφάλι στη χέστρα και να τραβήξουμε το καζανάκι. Πρέπει να μπούμε στο σούπερ-μάρκετ, να πάρουμε μακαρόνια, κρέας, ρύζι, λαχανικά, γάλα και να πούμε: “Κύριοι θα σας δώσω “τόσα” γι αυτά που πήρα, γιατί “τόσα” μου έχουν μείνει. Έχω πληρώσει από το πρωί το ρεύμα, το ενοίκιο, το νερό, το τηλέφωνο, την κωλοτράπεζα. Τόσα μου έχουν μείνει, τόσα θα σας δώσω”. Έλεγε – άκουσον άκουσον – πως τις τιμές δεν μπορούν να τις καθορίζουν οι καπιταλιστές, αλλά πρέπει να τις καθορίζει ο καθένας μας, ανάλογα με τα λεφτά που κερδίζει από τη δουλειά του. Έλεγε πως σ’ αυτούς που σε εκμεταλλεύονται, σ’ αυτούς που σε προδίδουν, σ’ αυτούς που σε κοροϊδεύουν, πρέπει να τους κατεβάζεις το παντελόνι και να τους δίνεις μια γερή κλωτσιά στον κώλο. Τέτοια περίεργα πράγματα έλεγε ο φίλος μου ο Ντάριο. Γι αυτό σταμάτησα να του μιλάω. Τι παράξενος τύπος αυτός ο Ντάριο!
Παντελής Δεντάκης
Λίγα λόγια για το κείμενο
Η πρώτη γραφή του έργου γίνεται το 1974. Ο αρχικός τίτλος είναι Non si paga, non si paga (Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω). Ο Ντάριο Φο γράφοντας μια ξεκαρδιστική φάρσα, προσπαθεί να μιλήσει για το Αυτονόητο: κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην πραγματική και αξιοπρεπή Ζωή. Και αυτό είναι Κοινωνική υποχρέωση. Χρησιμοποιώντας τραγελαφικά γεγονότα, πρόσωπα και καταστάσεις, χλευάζει την λειτουργία και τις πρακτικές της εξουσίας, την αγριότητα του καπιταλισμού, την εγκληματική συνέργεια της θρησκείας. Κραυγάζει κωμικά για την άδικη δομή του οικονομικού συστήματος της Δύσης. Το έργο παίζεται για χρόνια στην Ιταλία, αλλά και σ’ όλη την Ευρώπη. Ο ίδιος ο Φο το διατηρεί στο ρεπερτόριό του – είτε στο θέατρο είτε στους δημόσιους χώρους που παίζει (εργοστάσια, πλατείες, σχολεία κα). Ωστόσο το 2010, παίρνει πάλι το μολύβι του και “επανέρχεται”. Επηρεασμένος από την νέα παγκόσμια οικονομική πραγματικότητα – τις χαλαρές εργασιακές σχέσεις, την αύξηση της ανεργίας, την κυριαρχία του τραπεζικού συστήματος, τα δάνεια, τις εξώσεις – ξαναγράφει το έργο δίνοντας τον τίτλο Sotto paga non si paga, που θα το μεταφράζαμε κατά λέξη: “Χαμηλά αμειβόμενος, δεν πληρώνω”. Σ’ αυτή τη δεύτερη γραφή, ο Φο είναι το ίδιο ξεκαρδιστικός. Όμως τώρα φαίνεται πιο σκοτεινιασμένος, πιο θολωμένος, πιο απαισιόδοξος. Μπορεί τα πράγματα να μην έχουν αλλάξει πάρα πολύ σήμερα. Η οικονομική αγριότητα και αδικία στην Ιταλία του 2010, ίσως δεν είναι πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του 1974. Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά. Τότε, υπάρχει ακόμα ζωντανή η Ελπίδα της Αριστεράς, για ανθρώπους σαν τον Ντάριο Φο. Σήμερα φαίνεται πως αυτή έχει χαθεί.
⦁
Υπάρχει πολιτικό θέατρο σήμερα;
Πότης Κατράκης, Ο κατήφορος. Θέατρο. Πολιτική σάτιρα σε δύο πράξεις και δέκα εικόνες, λεξίτυπον εκδόσεις, Αθήνα 2015, σ. 108.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τι να πεις για έναν άνθρωπο υπερπαραγωγικό, υπερδημιουργικό, υπερεκφραστικό στους επικοινωνιακούς καιρούς μας; Κρατάω από το τυπωμένο βιογραφικό του την παράγραφο: «Έχει εκδώσει μέχρι τώρα 299 λογοτεχνικά βιβλία, από τα οποία 10 μυθιστορήματα, 10 συλλογές σε διηγήματα και νουβέλες, 20 θεατρικά έργα, 6 δοκίμια, 1 ταξιδιωτικό και 252 ποιητικές συλλογές, με πάνω από 20.000 ποιήματα και στις τρεις βασικές μορφές ποίησης (παραδοσιακή, μοντέρνα και μεταμοντέρνα). Από αυτά τα 9.000 είναι σε στίχους για τραγούδια, εκ των οποίων τα 123 έχουν μελοποιηθεί…».
Παίρνοντας στα χέρια μου και μελετώντας το πρόσφατα εκδοθέν θεατρικό του έργο μένω έκθαμβος από τη δραματική λιτότητα και τη σκηνική αποτελεσματικότητα των κειμένων του.
Ο τίτλος βέβαια είναι συμβολικός και αναφέρεται στην παρακμή, στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού και στην αδικία-αναξιοκρατία-αναποτελεσματικότητα, τα τρία κακά της μοίρας μας της πολιτικής, που τα πληρώνουμε πανάκριβα όλοι μας. Η Διαφθορά όμως, ως Λερναία Ύδρα φαίνεται ότι γίνεται Νέμεσις κι απαιτεί άμεση Κάθαρσιν, την εφαρμογή όλων των εψηφισμένων νόμων αλλά και του παγκοσμίου ισχύος αδηρίτου Νόμου Αιτίας-Αποτελέσματος (αυτό που αποκαλείται στην ανατολίτικη φιλοσοφία «Κάρμα»).
Οι πολιτικοί, τραγικοί Φάουστ που ζητούν να αθετήσουν τη συμφωνία τους με τον Διάβολο, αφού προηγουμένως βεβαίως απολαύσουν τα θέλγητρα της Εξουσίας που κάθε φορά – αν και βιασμένη κόρη – αναπαρθενεύεται για να υποδεχθεί τον επόμενο ρέκτη της.
Είναι εκπληκτική η ενάργεια και η διαύγεια του έμπειρου λογοτέχνη που μέσα σε λίγες γραμμές ανατέμνει το σήπον σώμα της ελληνικής κοινωνίας και το ανασυνθέτει ποιητικώς σε όζουσα πληγή του Φιλοκτήτη, σε ανανεούμενο συκώτι ενός Προμηθέα σιδηροδέσμιου από την Τύχη και την Ανάγκη (στην οποία υπακούουν ακόμα κι οι Ολύμπιοι θεοί).
Αυτό το διαλογικό δοκίμιο δείχνει καθαρό μυαλό και στοχαστική διάθεση από έναν φιλόσοφο συγγραφέα που δεν χαρίζεται σε κανέναν, αφού δεν φοβάται πια κανέναν και δεν ελπίζει τίποτα, πάρεξ να αρθρώσει τον δικό του καθαρό λόγο, την ξάστερη ανθρώπινη λαλιά, παρακαταθήκη στις γενιές που θα έρθουν και θα θελήσουν να μάθουν τις αιτίες της Κρίσεως που ακόμα τότε θα πληρώνουν.
Υπάρχει πολιτική λογοτεχνία σήμερα, υπάρχουν συγγραφείς που αναλίσκονται νυχθημερόν υπηρετώντας το Κοινό Καλό. Μόνο που υπερισχύει η φασαρία των άλλων, των πονηρών, των εμπόρων, των αντ-αλλακτών. «Όλο το σπίτι έγινε γραφεία μεσιτών, κ’ εμπόρων, κ’ Εταιρείες», όπως έγραψε ανεξίτηλα ο στοχαστής παγκόσμιος Έλληνας, Μέγας Αλεξανδρινός Κωστής Πέτρου Φωτιάδης Καβάφης. Διαβάζετε Πότη Κατράκη, όχι γιατί το χρειάζεται εκείνος, αλλά γιατί το χρειαζόμεθα εμείς, ανυπερθέτως!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
|
|
|
|
«Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ» τών Τεννεσσή Γουίλλιαμς – Μαίρης Μιχαλάτου στο Studio Κυψέλης.
Δευτερογενής δημιουργία αξιοπρόσεκτη και καθ’ όλα νόμιμη ως μαγικός ρεαλισμός υψηλής ποιητικότητος.
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αν εξαιρέσεις το αναλόγιο (τόσο δύσκολο ήταν να μάθουν τα λόγια τους απέξω;) ο ατμοσφαιρικός χώρος έλαμψε σε mise-en-place Γιώργου Λιβανού και με όλα τα οργανικά μέρη τών άρτια ενορχηστρωμένων θεαμάτων του: πιάνο, κλασική αοιδός, ταχυδακτυλουργός, tableaux-vivant, ποιητικές καλαθοσφαιρίσεις ή αντισφαιρίσεις, αφηγηματική κινηματογραφικότητα, τσεκουράτοι-κοφτοί διάλογοι…
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Αν κινούνταν κιόλας λευτερωμένοι από το άγχος του δακτυλογράφου, θα ήταν πολύ καλύτερα…
Ταυτότητα της παράστασης:
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λιβανός
Σκηνικά- κοστούμια : Γιοβάνννα Πρασίνου
Μουσική: Φώτης Σιβριγιάν
Την παράσταση συνοδεύει μουσικά η Νίκη Γκουντούμη
Πρωταγωνιστούν: η Καίτη Ιμπροχώρη στο ρόλο της Κας Στόουν
Και οι: Αγησίλαος Σιούνας, Μαρία Δρακοπούλου, Ζωρζέτ Μιρόν, Βασίλης Θεοδώρου, Νίκος Χαλατζίδης
Τραγουδά η σοπράνο Σοφία Μπεράτη
Χορεύει ο Κωνσταντίνος Μενούνος
Guest star: Μάγος Luigello
Φωτογραφίες: Κώστας Βολιώτης
Κινηματογράφηση: Αντώνης Μανδρανής
Ημέρα & ώρα παραστάσεων
Κάθε Τετάρτη στις 21.15
Τιμές εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 8 ευρώ (με μπύρα ή κρασί)
Για κρατήσεις θέσεων: 210 8819571
Προπώληση εισιτηρίων: viva.gr
Studio Κυψέλης (Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη)
Τηλ. κρατήσεων 210 8819571
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-studio-kypselis/h-karen-stooun-den-menei-pia-edw/
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ
της Μαίρης Μιχαλάτου
Στο Θέατρο Studio Κυψέλης
Προγραμματισμένη πρεμιέρα: Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017
Οι ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ, πιστοί στο ανοιξιάτικο καθιερωμένο τους ραντεβού, παρουσιάζουν το ερωτικό δράμα τηςΜαίρης Μιχαλάτου «Η Κάρεν Στόουν δε μένει πια εδώ» από την Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Μια αναπόληση σ’ έναν ανοιξιάτικο κήπο στην αιώνια πόλη . Μια γοητευτική ηθοποιός, χορτασμένη, αστή και μόνη, προσπαθεί να θυμηθεί τη ζωή της, τον έρωτα, όσους την αγάπησαν και όσους πρόδωσε. Δε μπορεί να θυμηθεί. Την πιέζει ο χρόνος. Δε μπορεί ή δε θέλει να θυμηθεί την ζωή της; Η τρυφερή, ερωτική ιστορία της Κάρεν Στόουν επιστρέφει στον τόπο, το χρόνο και το χώρο που ένιωσε να παγώνει η ζωή της για να επανεξετάσει και να αναμετρηθεί… Να αναλογιστεί και να προσδιορίσει… Να συμπεράνει. Λεπτό προς λεπτό, οι μνήμες επιστρέφουν και ο απολογισμός θα έρθει αυτόματα. Η Κάρεν Στόουν αυτή τη φορά νίκησε. Κατάφερε να θυμηθεί ποιά πραγματικά ήταν.
Το εξαιρετικό δράμα της Μαίρης Μιχαλάτου παρουσιάζεται για πρώτη φορά με τη μορφή θεατρικού αναλογίου. Η παράσταση συμπίπτει με τον εορτασμό των 10 χρόνων των ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ, σε συνδυασμό με την έκδοση ειδικού λευκώματος.
Ημέρα & ώρα παραστάσεων
Κάθε Τετάρτη στις 21.15
Facebook group:
https://www.facebook.com/groups/1886781261535184/
Γεώργιος Τ. Καρρέρ, Ο Παλαμάς και η Ζάκυνθος, Δοκίμιο, εκδόσεις Αγγελάκη, σ. 50.
Από τον ποιητή και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Περισσή γνώση και γλαφυρός ρυθμός σε αυτό το άκρως κατατοπιστικό πόνημα του ερευνητή και μελετητή Γεωργίου Τ. Καρρέρ (υιού του μουσουργού Παύλου Καρρέρ – για τον οποίο έχει εκπονηθεί σχετική, βραβευμένη μονογραφία από την Αύρα Ξεπαπαδάκου). Ο Παλαμάς και η Ζάκυνθος, ήταν ό,τι για τον Κάλβο η μυθική Ελλάδα (από την οποία αποσπάστηκε μικρός και την ταύτισε με τη μητέρα του). Η ιμπρεσσιονιστική ανάμνηση του Κωστή Παλαμά από την καταπράσινη «Χαρτένια Ζάκυνθο» των ποιητών και των συγγραφέων της στοιχειώνει επίμονα το έργο του θυμίζοντας τον καβαφικό στίχο «Τα είδα αλήθεια μια στιγμή σαν πρωτοστάθηκα…» (από το ποίημα «Θάλασσα του πρωιού»).
Γράφει ο εμβριθής μελετητής Γεώργιος Τ. Καρρέρ (στη σελ. 13): «Τα βιώματα της τρυφερής παιδικής ηλικίας είναι συνήθως τα περισσότερο ισχυρά κι επίμονα. Είναι βιώματα που εξιδανικεύονται με την πάροδο του χρόνου, όταν η ζωηρότητα της εικόνα αρχίζει να ξεθωριάζη… Έτσι και για τον Παλαμά, η εικόνα της φυσικής ομορφιάς της Ζακύνθου αρχίζει ν’ αποκτά με τον καιρό μια διάσταση ονειρική, που φανερώνεται συχνά μέσα στα έργα του. Η ανάμνηση του ονείρου αυτού μετατρέπεται βαθμιαία σε ιδέα, ιδέα που περνάει πολλές φορές μέσα από την ποιητική του έμπνευση, σαν καρπός τής απέραντης ψυχικής ευαισθησίας που τον διακρίνει. Παράλληλα, η ιδεατή εικόνα της Ζακύνθου συντηρείται κι ανανεώνεται μέσα από τις αδιάκοπες μελέτες του. Σύντομα ο Παλαμάς θα γνωρίση, θα εκτιμήση και θ’ αγαπήση το έργο των Ζακυνθινών και πεζογράφων, τη «χαρτένια Ζάκυνθο», όπως την ονομάζει…».
Πιο κάτω παραθέτει ένα απόσπασμα από τη σελ. 101 της β’ έκδοσης του τόμου που συνέγραψε ο φιλόσοφος Κωνσταντίνος Τσάτσος για τον Παλαμά:
«… Η φύση, μόλις την κοιτάξει, παίρνει την απόσταση της ανάμνησης. Ίσως όχι αμέσως, αλλά μόνον όταν κάτι του γίνει ανάμνηση, συγκινεί την έμπνευσή του. Γι’ αυτό και οι περιγραφές του είναι αποσπασματικές, κρατούν μερικές υποβλητικές λεπτομέρειες, και οι άλλες χάνονται σα μέσα σ’ ένα σύννεφο…».
Ειρρήσθω εν παρόδω ότι στα χέρια τού Γεωργίου Τ. Καρρέρ βρίσκεται ικανός αριθμός ανέκδοτων επιστολών τού Κωστή Παλαμά, που μπορεί να «είδε» ένα εκατομμύριο ανθρώπους στην κηδεία του, μοιάζει όμως σήμερα σα να έχει κάπως παραμεληθεί από τον ακαδημαϊκό κόσμο. Ακούτε αξιοσέβαστοι Κύριοι Ακαδημαϊκού του Ιδρύματος Κώστα και Ελένη Ουράνη; Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να δει το φως και αυτή η συλλογή επιστολών. Για το καλό της Επιστήμης, της Αλήθειας, μα πάνω απ’ όλα για την Ελλάδα και τη γλώσσα της που τόσο λάτρεψε ο Κωστής Παλαμάς και την υπηρέτησε ακόμα και με το θάνατό του στα σκοτεινά χρόνια της Γερμανικής Κατοχής, με τον Άγγελο Σικελιανόνα είναι ο ένας από τους γίγαντες του Πνεύματος που σήκωσε το φέρετρό του… Ένας άλλος γίγαντας της Λογοτεχνίας και της άνευ όρων και ορίων αναζητήσεως της Αλήθειας, ο Νίκος Καζαντζάκης είπε μετά το θάνατο του Σικελιανού το χαρακτηριστικό εκείνο: «Τώρα η Ελλάδα άδειασε». Δεν στερούμεθα γιγάντων σήμερα. Πόρων και προβολή των έργων τους αναζητούμε, εναγωνίως…
Ο τίτλος τού επομένου βιβλίου υπό Γεωργίου Τ. Καρρέρ είναι : «Νίκος Καμπάς, Φίλτατε Κωστή…». Περιλαμβάνει τα γράμματα του Νίκου Καμπά στον Κωστή Παλαμά, 1877-1889. Εισαγωγή, επιμέλεια και σχόλια: Γεώργιος Καρρέρ. Πρόκειται για το σύνολο των γραμμάτων που έγραψε ο Νίκος Καμπάς προς τον φίλο και συγκάτοικό του Κωστή Παλαμά από την Αθήνα αρχικά κι’ αργότερα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου τελικά εγκαταστάθηκε. Περιλαμβάνουν πολύτιμα στοιχεία για την φιλολογική ζωή και τους φιλολογικούς νεοσσούς της εποχής, όπως οι Γαβριηλίδης, Τριαντάφυλλος, Δροσίνης, Στρατουδάκης Κόκκος, Στρατήγης και άλλοι και ακόμη για τα ποιητικά πρωτόλεια και των δύο φίλων. Περιλαμβάνει ακόμη στοιχεία για την έκδοση της μοναδικής ποιητικής συλλογής του Καμπά (Στίχοι) που κυκλοφόρησε το 1880.
Παρακαλώ την επίσημη Πολιτεία, την Ακαδημία Αθηνών, το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, την Εθνική Εταιρεία των Ελλήνων Λογοτεχνών, το Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, το Ίδρυμα Πέτρου Χάρη, τους σημαντικούς μας εκδοτικούς οίκους να στέρξουν όπως δούμε ακόμα ένα εκδοτικό και τυπογραφικό διαμάντι που θα φωτίσει την ταραγμένη σκοτεινή, αντιπνευματική εποχή μας. Πού είσαι Άγγελε Σικελιανέ με το «Πνευματικό Εμβατήριο» σου;
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=14&cat=1
Ρωμαϊκή αρένα κι αρχοντοχωριάτες που δεν είναι καν …μολιερικοί.
«ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ στην νέα ΣΚΗΝΗ» δια χειρός και φωνής (ατυχώς) Δημήτρη Δημητριάδη
Μια κιτς κουλτουριάρικια περφόρμανς με ανατολίτικης μαλθακότητος γυμνό, του στυλ «στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα» (Βάρναλης). Και μόνον η φράση του τυποποιημένου πλέον μεταφραστή-διασκεδαστή «επιθυμώ διακαώς να καώ» (Δημήτρης Δημητριάδης) δείχνει το εύρος τού όλου …ατυχήματος!!!
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα…
Να διευκρινίσω κατ’ αρχήν ότι τιμώ όλους τους καλλιτέχνες και την πνευματική αγωνία τους, αλλά αυτή η κουλτουριάρικια φωροκώσταινα γύρω από το Λυκαβηττό και γύρω από το Λευκό Πύργο με αηδιάζει. Μεταφράσεις; Οκέικ! Όμως, όπως κι ο συχωρεμένος Παύλος Μάτεσις (έξοχος ως θεατρικός συγγραφέας, αλλά ως μεταφραστής τυποποιημένος) έτσι κι ο Δημήτρης Δημητριάδης είτε μεταφράζει τραγωδία, κωμωδία, αστικό δράμα ή άλλο τι είτε γράφει τη δική του πρωτότυπη ιδιόλεκτο (με άτσαλη κι άγαρμπη ανάμειξη λογίων και δημοτικών στοιχείων) έχει τυποποιηθεί τόσο πολύ λοιπόν που μοιάζει σαν εμπορικό προϊόν στο πολύχρωμο κιτς σελοφάν και με τη σφραγιδούλα του λογοτύπου στο … (βάλτε την εσείς όπου νομίζετε, εγώ εννοούσα «στο κεφάλι»).
Κι ας ξεκινήσουμε με τον σκηνικό διάκοσμο. Τόσο κιτς μαζεμένο ούτε ο πολύς Κωνσταντίνος Ρήγος δεν θα μπορούσε να το μεταβολίσει σε Τέχνη με την απαράμιλλη τεχνική του. Ακόμα και το τραπέζι και η παλιομοδίτικη καρέκλα με τα ξεφτισμένα λουλουδάκια και το ξεπλυμμένο πράσινο πλαστικό αναπεπταμένο χαλί, όλ’ αυτά ούτε σε παρωδία δεν θα μπορούσα να τα αντέξω.
Κι όταν βγήκε ο πολλά βαρύς και όχι (μάλλον αμήχανος και δεν ακουγόταν καλά) Θεσσαλονικιός αρχιερέας της πρωτοπορίας, εκεί ήρθε το πράγμα κι …έδεσε, γιατί τα έλεγε πολύ σοβαρά και πολύ σα να ήταν μόνος του. Από ορθοφωνία μηδέν. Ας όψεται ο κανονικός ηθοποιός Θανάσης Ακοκκαλίδης που θα έπαιζε το ρόλο την Μεγάλη Τετάρτη κι έσπασε το …ποδάρι του (επίτηδες; Για να μην εκτεθεί; Τις οίδε;).
Όσο για την ποιητική του υψηλού φιλοξενούμενου στην ατμοσφαιρική σκηνή που μεγαλούργησε ο αλησμόνητος Λευτέρης Βογιατζής; Θα τον είχε – ίσως – πετάξει έξω με τις κλωτσιές! Και μόνον η φράση «επιθυμώ διακαώς να καώ» δείχνει ειρωνεία, σαρκασμό, άγνοια της ελληνικής γλώσσας και των παρηχήσεών της, αλλά πάνω απ’ όλα δείχνει κακογουστιά. Δυστυχώς, δεν πρόλαβα να σημειώσω κι άλλα διαμαντάκια. Κι ήταν πολλά, πιστέψτε με. Άλλοι δημοσιογράφοι μού τα επεσήμαναν μετά το αμήχανο χειροκρότημα των επαϊόντων και το ενθουσιώδες χειροκρότημα των ασχέτων που κάθε φορά νομίζουν ότι βρίσκονται σε ρωμαϊκή αρένα και βιάζονται να βγάλουν σέλφι με τα είδωλά τους. Σημεία των καιρών. Παρακμή.
Όσο για το γυμνό, τι να πω; Δεν ήταν καν ελληνορωμαϊκής κοπής με γράμμωση και γυμνασμένο. Ασιάτισσα οδαλίσκη «στα μαξιλάρια ξαπλωμένη μασώντας τη μαστίχα» (Βάρναλης). Μια κυρία που λατρεύει το γυναικείο γυμνό εξεθείαζε τις γυναικείες καμπύλες του βωβού ηθοποιού-συμπρωταγωνιστή-συμπλήρωμα και alter ego του υπερτιμημένου συγγραφέα «που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει».
Πάντως Σαίξπηρ δεν είδαμε ούτε ακούσαμε. Ίσως μόνο για λίγα λεπτά στην αρχή.
Κρίμα, να εκθειάζουμε και να φοβούμαστε να κριτικάρουμε θεάματα που θα ήταν επιεικώς απαράδεκτα στην Εσπερία, στην Ρωσία, στην Ασία και οπουδήποτε αλλού, εκτός ίσως από μερικές τριτοκοσμικές και υπαναπτυσσόμενες χώρες, όπου κάθε τι «εισαγόμενο» είναι καλό.
Μα πόσους «αρχοντοχωριάτες» μπορεί να έχει το θεατρόφιλο κοινό μας! Και δεν έχουν καν την χάρη των μολιερικών ηρώων.
Το «φαινόμενο Δημητριάδη» ελπίζω να μελετηθεί εν καιρώ και επιστημονικώς (μετά την απομάκρυνσιν από το ταμείον, βεβαίως).
Κρίμα για τον Γιάννη Σκουρλέτη, γιατί έχει στο ενεργητικό του πολλές και καλές, σπουδαίες μπορώ να πω, σκηνοθεσίες.
Μέχρι τότε… από ποιητή κι από κριτικό (ανένταχτο, αδέσμευτο κι ανεξάρτητο) μαθαίνεις την αλήθεια!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου της παράστασης:
Bijoux De Kant – Θέατρο της οδού Κυκλάδων.
Άνοιξη ‘17
Στο πλαίσιο του αφιερώματος
«ΤΑ ΣΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΣΑΙΞΠΗΡ στην νέα ΣΚΗΝΗ»
Η bijoux de kant θεωρώντας τον ελισαβετιανό δημιουργό ως συνοδοιπόρο της, τον προ(σ)καλεί σε μια οδυνηρή περιπλάνηση που πυροδότησε ο ίδιος με το πρώτο του Σονέτο. Έχοντας ως ιχνηλάτη τον Δ. Δημητριάδη με την «Αντιφώνησή» του, δημιουργεί ένα θρηνητικό ποιητικό σύμπαν για να διηγηθεί τη συνύπαρξη του ανθρώπινου πλάσματος με το επάρατο γήρας και την σπαρακτική αναζήτηση του αντίδοτου που θα τον λυτρώσει από το ανάλγητο μαρτύριο. Αντίδοτο που δεν είναι άλλο από τον Ιερό Έρωτα. Με όρους ιερουργίας που σχετίζονται με την Εβδομάδα των Παθών, την εθελούσια Θυσία και το Θάνατο χαρτογραφεί μια πορεία Μαρτυρίου που κορυφώνεται με τον επιτάφιο θρήνο. Η λύτρωση του ήρωα θα έρθει όταν, αφού παραδώσει την φθαρτή ψυχή του στο λατρεμένο ον ,θα απαλλαγεί από το αιώνια γερασμένο του σώμα κερδίζοντας την μόνη δυνατή Αθανασία.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Συνεργάτης Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνογραφία: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης
Επιμέλεια κίνησης: Μαριάννα Καβαλιεράτου, Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης
Σύμβουλος Δραματουργίας: Ελένη Κουτσιλαίου
Φωτογραφίες: Photoharrie
Ερμηνεύουν (ο ομιλών ηθοποιός αντικαταστάθηκε από το συγγραφέα Δημήτρη Δημητριάδη): Θανάσης Ακοκκαλίδης, Ζώης Ζούτσος
*στην παράσταση ακούγεται η άρια “Gelido in ogni vena”
από την όπερα “Farnace” του Antonio Vivaldi.
Τραγούδι : Νικόλας Σπανός, countertenor (www.nicholas-spanos.com)
Ορχήστρα : Ensemble 1756 Salzburg
Live ηχογράφηση στην Karlskirche της Βιέννης.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
(Μεγάλη) Τετάρτη 12 Απριλίου 2017 στις 21.00
Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ κανονικό & 10 ευρώ φοιτητικό/ ανέργων/ 65+/ ΑΜΕΑ
Προπώληση: ticketservices.gr
Θέατρο της Οδού Κυκλάδων – Λευτέρης Βογιατζής
(Κυκλάδων 11 & Κεφαλληνίας, Κυψέλη | τηλ. 210 8217877)
Κ. Μπούρας 30 βιβλία σε 30 χρόνια. Ιδού το τριακοστό.
Πατησίων & Πολυτεχνείου 1, Αθήνα, τηλ. 210 85.47.723 – 210.52.000.77
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Τρία Άλφα, μια Ήττα κι ένα Ωμέγα
Π ο ι ή μ α τ α
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Αθήνα 2017
* * *
Σελ. 386 / τιμή 20 ευρώ
379 νέα φιλοσοφικά ποιήματα (στο επίμετρο ποιήματα και δοκίμια μεταφρασμένη στην αγγλική, στη γαλλική, στην ιταλική και στην πολωνική γλώσσα από τους: Γεώργιο Σερεντίνη, Παρασκευή Μόλαρη, Τζίνα Καρβουνάκη, Mauro Giachetti και Παβέου Κρούπκα)
Σε αυτόν τον ευσύνοπτο τόμο ο Κωνσταντίνος Μπούρας καταθέτει προς γνώσιν και επίγνωσιν, τριακόσια εβδομήντα εννέα νέα φιλοσοφικά ποιήματα, το ποιητικό απάνθισμα τριάντα ετών σιωπηλής ζωής (τριάντα βιβλία). Τα χρόνια τής Κρίσης ήταν για την Ελλάδα εφαλτήριο εξελίξεως σε όλα τα επίπεδα: ψυχικό, πολιτισμικό, κοινωνικό. Η Αλληλεγγύη κι η αναζήτηση τού Ουσιώδους απεμάκρυναν νεοπλουτίστικες πρακτικές και ουτοπικές ευδαιμονίες. Αναγκαστήκαμε να δούμε το είδωλό μας στον καθρέφτη και να συμφιλιωθούμε μαζί του. Κατόπιν άρχισαν οι αναγκαίες επισκευές, αναστηλώσεις, κατεδαφίσεις. Όπως μετά από τα χτυπήματα τού Εγκέλαδου, τίποτα σαθρό δεν μένει όρθιο. Κι από τα τραυματισμένα κτήρια, όσα ατενίζουν ακόμα περήφανα τον ουρανό θα προτιμούσαμε να είχαν κι εκείνα σωριαστεί στη λάσπη. Υπάρχουν βέβαια και δημιουργήματα παντός καιρού, αξίες διαχρονικές και κείμενα αιώνια. Σε αυτή την περίπτωση τής γοργής αλλαγής, που το ποτάμι τού Ηράκλειτου πήρε κι εσήκωσε ξερριζωμένα δέντρα, κουφάρια αυτοκτονημένων, άτυχα ζωάκια και μαδημένα πέταλα παπαρούνας, είναι άθλος η ισορροπία επί τού αφρού τών κυμάτων. Ο διασωθείς δεν μετανιώνει που επιβίωσε, πενθεί όμως τους χαμένους φίλους, οικείους, συγγενείς. Οι περισσότεροι πέθαναν από τον Φόβο τους, εις αναζήτησιν μιας πάλαι ποτέ ευδαιμονίας. Οι συμβιβασμένοι προσαρμόστηκαν στη λαίλαπα τών εποχών. Η πανούκλα είναι μια δύναμη ανεξέλεγκτη κι εκεί εκτιμάς περισσότερο μια καλή κουβέντα, ένα χέρι βοήθειας, μια ανάσα, ένα βλέμμα φιλικό. Κι ο Έρωτας; Τρυφερή αγκαλιά, καταφύγιο ναυαγισμένων πόθων. Αυτοσυγκράτηση και ειρωνεία, λαγνεία πασπαλισμένη με την αγωνία να μην φύγεις. Φοβόμαστε κυρίως τον εαυτό μας και την αστάθεια τού Καιρού. Αγαπάμε. Μάθαμε. Επιτέλους. Μήπως αυτό δεν είναι το κέρδος;
Κι όχι μόνον.
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα κι από το 1977 ζει στην Αθήνα. Συγγραφέας 30 εκδοθέντων βιβλίων, κριτικός θεάτρου και βιβλιοκριτικός. Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1985), αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος θεατρολογίας τού γαλλικού Πανεπιστημίου Paris III – La nouvelle Sorbonne (D.E.A. Etudes Théâtrales). Αρθρογραφεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία και σε πάμπολλα λογοτεχνικά περιοδικά. Θεατρικά του έργα με αρχαιοελληνικά θέματα έχουν παρασταθεί σε θέατρα τής Ελλάδας και του εξωτερικού. Είναι δάσκαλος τού ρέικι και εισηγητής μιας καινούργιας μεθόδου αρχαιολογικού ρέικι με τίτλο “Αφθονία Μπουρέικ – Bhureik Abundance” (κυκλοφορεί και σε βιβλίο από τις εκδόσεις Momentum).
E-mail: kbouras@tee.gr.
Web-site: www.konstantinosbouras.gr
Μηνά Βιντιάδη Tattooland στο Αγγέλων Βήμα
Κινηματογραφικής ταχύτητας κι ανατολίτικου μινιμαλισμού, η ζεν παράσταση βασισμένη στο εξαίρετο θεατρικό έργο τού Μηνά Βιντιάδη
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τo Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στα πλαίσια του 3ου Φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου στο «Αγγέλων Βήμα», που διεξάχθηκε επιτυχώς χάρη στην Λεία Βιτάλη, εισηγήτρια-διευθύντρια-υπεύθυνη ρεπερτορίου για τα σύγχρονα νεοελληνικά κείμενα που επιλέγονται για να ανεβούν στα πλαίσια αυτού του Φεστιβάλ που τείνει να εδραιωθεί και να γίνει θεσμός, σε αυτόν τον υπέροχο, ατμοσφαιρικό χώρο, που έχει γίνει πλέον ζωντανό κύτταρο Πολιτισμού, καλογουστιάς κι εμβρίθειας στα καλλιτεχνικά μας πράγματα. Ακούτε υπεύθυνοι του Υπουργείου Πολιτισμού;
Θαύμασα τη σκηνοθεσία, τους ηθοποιούς, τα αφαιρετικά σκηνικά, τα εκπληκτικά κοστούμια, τα ελάχιστα απαραίτητα requisites, σε αυτή την απαράμιλλης ρυθμολογίας θεατρική παράσταση με στοιχεία ζεν διαλογισμού (υπέροχη η στάση των ηθοποιών όταν δεν δρουν ενεργώς). Αυτή η κινηματογραφική ταχύτητα, που έκοβε μερικές φορές την ανάσα του θεατή, με συνδυασμό με τον ανατολίτικο μινιμαλισμό που επέλεξε η σκηνοθέτις Κερασία Σαμαρά για να ενορχηστρώσει αυτό το εκπληκτικό κείμενο, που το ερμήνευσαν άψογα ηθοποιοί που θα μπορούσαν να σταθούν σε οποιαδήποτε μικρή και μεγάλη οθόνη του κόσμου. Το λέω αυτό γιατί μου έμοιαζε η όλη παράσταση σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για κάποια ταινία ή μια τηλεοπτική σειρά μεγάλου βεληνεκούς.
Ωραία η ιδέα της ακτινογραφίας μιας σύγχρονης κοινωνίας της Κρίσης (η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ήταν περιορισμένη στα εθνικά μας μόνον πλαίσια, αλλά θα μπορούσε να σταθεί σε οποιοδήποτε μήκος και πλάτος του πλανήτη χωρίς να διαφοροποιηθεί καθόλου ο γραμμένος θεατρικός λόγος)… Ωραία, λοιπόν, η ιδέα της ακτινογραφίας μιας σύγχρονης κοινωνίας σε Κρίση πάνω στο ντιβάνι-θρόνο ενός καλλιτέχνη των τατουάζ που αναγκάζεται να επιτελέσει και χρέη ερασιτέχνη ψυχαναλυτή!!! Υπέροχη σύλληψη, αλησμόνητο concept, υπέροχα οπτικά και σκηνικά εφέ (με ελάχιστα μέσα – αυτή η λιτότητα με τρελαίνει και με συνεπαίρνει ταυτόχρονα – ιδού που είχε και η οικονομική Κρίση τα καλά της).
Όλοι οι ηθοποιοί ήταν αξιοθαύμαστοι και ΙΣΟΤΙΜΟΙ. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανέναν. Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ σε διάφορους χώρους δουλειές συνόλου (όπως ήταν παλαιότερα το «Θέατρο Τέχνης») κι όχι συμπαιγνίες πρωταγωνιστών που κοιτούν να υποσκελίσει ο ένας τον άλλον. Μου αρέσει αυτή η συλλογικότητα, η λογική της ομάδας, κάτι ξένο μέχρι τώρα στα ελληνικά μας δεδομένα και πεπραγμένα. Οψόμεθα! Ίδωμεν!
Στο πληροφοριακό παράρτημα αναφέρονται όλα τα ονόματα των συντελεστών αυτής της καταπληκτικής παράστασης.
Εγώ σταματώ εδώ, αν και θα μπορούσα να μιλώ με τις ώρες αναδομώντας αυτό το εξαίρετο παραστασιακό γεγονός!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://artic.gr/tattooland-aggelwn-vima/57892/
Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στο Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Tattooland του Μηνά Βιντιάδη στο 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου στο «Αγγέλων Βήμα»
Αφενός η καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ Ελληνικού Θεατρικού Έργου του 21ου Αιώνα Λεία Βιτάλη και αφετέρου το Αγγέλων Βήμα, το οποίο στεγάζει και οργανώνει όλες τις παραγωγές του Φεστιβάλ αυτού, με χαρά ανακοινώνουν το τέταρτο έργο του 3ου φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου του 21ου αιώνα. Πρόκειται για το νέο έργο του Μηνά Βιντιάδη Tattooland σε σκηνοθεσία Κερασίας Σαμαρά που κάνει πρεμιέρα τη Δευτέρα 13 Μαρτίου 2017 και ώρα 19.00.
Λίγα λόγια για το έργο Tattooland
Σ’ ένα εργαστήριο τατουάζ, κάποια χαράγματα ζωντανεύουν καθώς κεντιούνται πάνω σε ανθρώπινα σώματα διεκδικώντας μια θέση στη ζωή του δημιουργού τους. Μνήμες και αισθήσεις ξυπνούν επικίνδυνα. Μορφές και καταστάσεις ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και στην πραγματικότητα, ανάμεσα στο «τώρα» και στα ασαφή σύνορα του χρόνου. Πού σταματούν τα γεγονότα και πού αρχίζει το όνειρο; Και τι από τα δύο συνιστά «ζωή» ;
Συντελεστές παράστασης Tattooland
- Συγγραφέας: Μηνάς Βιντιάδης
- Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία:Κερασία Σαμαρά
- Σκηνικά-κοστούμια:Τώνια Αβδελοπούλου
- Φωτισμοί:Βαγγέλης Μούντριχας
- Μουσική Επένδυση:Τώνια Αποστόλου
- Θεματική σύμβουλος:Ρέα Πεδιαδιτάκη
- Βοηθός σκηνοθέτη:Τώνια Αποστόλου
- Κινηματογράφηση:Νίκος Βουτενιώτης
- Φωτογραφίες:Σπύρος Κατωπόδης
- Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Αλεξανδρής, Ευτυχία Γιακουμή, Περικλής Λιανός, Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Αλέξανδρος Νταβρής, Δημήτρης Θεοδωρίδης
Πληροφορίες
- Τοποθεσία:Θέατρο «Αγγέλων Βήμα»
- Διεύθυνση:Σατωβριάνδου 36 Ομόνοια
- Παραστάσεις:Από 13 Μαρτίου 2017 έως 18 Απριλίου 2017
- Ημέρες και ώρες παραστάσεων:κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 19.00
- Τιμές εισιτηρίων:12 ευρώ (κανονικό), 8 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, άνω των 65), 5 ευρώ (ατέλειες)
- Τηλέφωνο210 52 42 211
- 3οΦεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου 21ου αιώνα
- Καλλιτεχνική διευθύντρια του Φεστιβάλ: Λεία Βιτάλη
- ΣΗΜΕΙΩΣΗ:Διευκρινίζεται ότι η κ. Λεία Βιτάλη είναι καλλιτεχνική διευθύντρια αποκλειστικά του Φεστιβάλ και όχι του «Αγγέλων Βήμα», ως προς τις λοιπές δραστηριότητες του σε θέατρο, μουσική και εικαστικά.
«Αυτοκράτωρ Αδριανός»
του Χρήστου Λιακόπουλου στη «Φάμπρικα»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στα χνάρια του ποιητικότατου «Αντίνοου» κατά Φερνάντο Πεσσόα, ο Χρήστος Λιακόπουλος φιλοτεχνεί μία σκηνική βιογραφία του φιλέλληνα αυτοκράτορα Αδριανού, με πολλή γνώση, μεράκι κι επιμονή στη λεπτομέρεια. Βοηθούντος του παρουσιαστικού του, με λιτά σκηνικά μέσα (υπέροχη η καρέκλα-θρόνος) και με ατμοσφαιρικούς φωτισμούς που τονίζουν τη δραματικότητα των στροφών στη ζωή ενός μεγαλειώδους ιστορικού προσώπου, ο ηθοποιός και δημιουργός Χρήστος Λιακόπουλος, αν είχε προσθέσει τουλάχιστον ακόμα ένα πρόσωπο επί σκηνής (τον Αντίνοο, ή το φάντασμά του) θα προσέγγιζε ιδιοφυώς το «Ολικό Καλλιτέχνημα» (Gesamtkunstwerk).
Όμως κι αυτό που επέτυχε μέχρι τώρα δεν είναι καθόλου λίγο. Μεγάλη δόξα, τιμή για την Ελλάδα και τους ήρωές της. Ειδικά σ’ εκείνους που είχαν Ελληνική Παιδεία και λάτρεψαν αυτά τα χώματα κι αυτόν τον υπέροχο ουρανό περισσότερο από τους αυτόχθονες… (από κάποιους-κάποιους, τέλος πάντων).
Η Κρίση γέννησε ανεργία, φτώχεια, κλείσιμο θεάτρων, βαρύγδουπα σχήματα διελύθησαν εις τα εξ ων συνετέθησαν. Όμως ανέδειξε κι άλλους χώρους, μικρούς, μυστικούς, υπόγειους, με έναν ή δύο το πολύ ιερουργούς, που αναζητούν διακαώς τα σημάδια μιας καινούργιας Ηλιοφάνειας-Αναγεννήσεως προκαλώντας την ομοιοπαθητικώς.
Δεν χρειάζονται πολλά αντικείμενα. Ένα κερί αρκεί. Μήτε μουσικές. Ούτε καν video-art. Μόνε η φωνή του ηθοποιού και ο Λόγος. Εκείνον που ξεχάσαμε στις ζαλισμένες δεκαετίες της ψευδαισθητικής-παραισθητικής αφθονίας που προηγήθηκαν του ξεπεσμού μας. Ας επανέλθουμε στα ουσιώδη. Ο πολιτισμός μέσα από πέντε φράσεις και δέκα παλικαριές διασώθηκε. Η γενναιότητα δεν χρειάζεται χρήμα. Κι ενδεχομένως το χρήμα να στομώνει κάθε αληθή δημιουργικότητα εις όφελος της παραγωγικότητος (εκεί όπου οι αριθμοί ευημερούν πάνω από το πτώμα της Ευτυχίας, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης).
Ο Αδριανός ήταν από τους τελευταίους αυτοκράτορες της γηραιάς Ρώμης που κράτησε άσβεστο το Φως της Ελπίδας. Το ίδιο κι ο διάδοχός του Μάρκος Αυρήλιος. Και οι δύο είχαν σαν δάσκαλο τον λόγιο και ποιητή Ηρώδη Αττικό. Όμως αυτό δεν το ήξερε ο καλός Χρήστος Λιακόπουλος. Η έρευνά του δεν έφτασε μέχρι εκεί. Ίσως σε ένα επόμενο έργο. Θα τον διευκολύνω. Το έχω ήδη γράψει εγώ, με τίτλο «Η αγιάτρευτη αρρώστεια του Ηρώδη του Αττικού» και δεν έχει μέχρι αυτή τη στιγμή δημοσιευτεί. Προλαβαίνετε!!!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.sofokleousin.gr/archives/332875.html
«Αυτοκράτωρ Αδριανός» του Χρήστου Λιακόπουλου στη «Φάμπρικα»
Ένας μονόλογος που αφορά τη ταραχώδη και περιπετειώδη ζωή, του μεγάλου φιλέλληνα και λάτρη του Ελληνικού πνεύματος, αυτοκράτορα Αδριανού, ανεβαίνει στον Τεχνοχώρο ΦΑΜΠΡΙΚΑαπό το γνωστό ηθοποιό Χρήστο Λιακόπουλο.
Πρόκειται για ένα συνδυασμό ιστορικών και φανταστικών γεγονότων που στοχεύει στο να καταδείξει πως όλοι οι άνθρωποι έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τους ίδιους φόβους και τις ίδιες επιθυμίες! Και αυτό που επιθυμούμε, μέχρι το τέλος μας, είναι ν’ αγαπηθούμε βαθιά και απόλυτα!
Όπως αναφέρει ο εμπνευστής της παράστασης κ. Χρήστος Λιακόπουλος, η «γνωριμία του» με τον αυτοκράτορα Αδριανό έγινε εντελώς τυχαία. Στο τέλος μιας εκδήλωσης, στο νομισματικό και επιγραφικό μουσείο, όπου βρέθηκε για να διαβάσει κάποια αποσπάσματα από κείμενα που αναφέρονταν στη σχέση του Αδριανού με τον Αντίνοο. Όπως είπε, μετά το πέρας της ανάγνωσης πολλοί εκ των θεατών, τον προσέγγισαν εκφράζοντας το θαυμασμό τους γι αυτή την ξεχωριστή ιστορική προσωπικότητα και του συνέστησαν να μελετήσει περισσότερο γι αυτόν. «Το έκανα» επισημαίνει ο κ. Λιακόπουλος «και ενθουσιάστηκα και απροσδόκητα εμπνεύστηκα, κυρίως από το μυθιστόρημα της Μάργκεριτ Γιουρσεναρ – ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΑΔΡΙΑΝΟΥ».
Ο κ. Λιακόπουλος αναφέρει ότι αισθάνθηκε από την πρώτη στιγμή ότι είχε πολλά κοινά στοιχεία με τον Ανδριανό και στον χαρακτήρα και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα και αυτό ήταν το έναυσμα να αρχίσει να γράφει. Έτσι προέκυψε αυτός ο μονόλογος, ο οποίος επί της ουσίας είναι ένας συνδυασμός ιστορικών γεγονότων και εικόνων που γέννησε η φαντασία του και όπως λέει θα ολοκλήρωναν τον ήρωα του και τη ζωή του.
Ο ίδιος λέει «θεωρώ πως όλοι οι άνθρωποι, είτε αυτοκράτορες, είτε κοινοί θνητοί έχουμε τους ίδιους φόβους, τις ίδιες ανασφάλειες, τα ίδια θέλω και ύψιστος σκοπός μας. Το καταλαβαίνουμε ή όχι είναι να αγαπηθούμε βαθιά και απόλυτα, μέχρι το θάνατο μας».
Ποιος ήταν ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός
Ο Πόπλιος Αίλιος Αδριανός (76μ.Χ – 138μ.Χ) ήταν ένας από τους 5 καλούς αυτοκράτορες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Διέγραψε τα χρέη των πολιτικών προς το κράτος, μοίρασε στους αγρότες κτήματα που οι μεγάλοι ιδιοκτήτες είχαν αφήσει ακαλλιέργητα, αύξησε την ελευθερία των γυναικών, απαγόρευσε να κακομεταχειρίζονται τους δούλους και εξανθρώπισε το νομικό κώδικα. Έχτισε βιβλιοθήκες, υδραγωγεία, λουτρά, ναούς και θέατρα. Ήταν ουμανιστής, βαθύτατα φιλέλληνας και λάτρης του ελληνικού πνεύματος. Αγαπούσε ιδιαίτερα τις διδαχές των στωικών και του επίκουρου. Στην Αθήνα αποπεράτωσε το ναό του Ολυμπίου Διός, κατασκεύασε ένα υδραγωγείο που ύδρευε την πόλη μέχρι το 1930, την μεγάλη βιβλιοθήκη δίπλα στη Ρωμαϊκή Αγορά και επέκτεινε την Αθήνα κατά μήκος του Ιλισού.
Έζησε ένα μεγάλο έρωτα με έναν έλληνα της Κλαυδιόπολης, τον Αντίνοο, ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Νείλο βρέθηκε πνιγμένος σε ηλικία 20 ετών. Ο Αδριανός πόνεσε βαθύτατα, θεοποίησε τον Αντίνοο δίνοντας το όνομά του σε πόλεις, έκοψα μετάλλια με τη μορφή του και παντού στην Αυτοκρατορία κατασκευάστηκαν αγάλματα προς τιμήν του.
Κατά τη διάρκεια του 3ου Ιουδαϊκού Πολέμου αρρώστησε βαριά και στα 62 του χρόνια πέθανε.
ΤΕΧΝΟΧΩΡΟΣ ΦΑΜΠΡΙΚΑ, χώρος πολιτισμού & τεχνών, Μεγάλου Αλεξάνδρου 125 & Ευρυμέδοντος, Κεραμεικός
Στο ρόλο του Αδριανού: Χρήστος Λιακόπουλος
Σκηνοθεσία: Χρήστος Λιακόπουλος, Αναστασία Μαρκουτσά
Φωτισμοί: Αναστασία Μαρκουτσά, Σπύρος Παπαδημητρίου
Κοστούμι: Μίκα Πανάγου
Επιμέλεια μουσικής: Χρήστος Λιακόπουλος
Επεξεργασία ήχου: Σπύρος Αραβοσιτάς
Φωτογραφίες: Γιάννης Βότσαρης
Δημιουργία και επιμέλεια εικαστικών: Τζουλιάνα Νίκα
Κατασκευή κοστουμιού: Βάνια Αλεξάντροβα
Παραστάσεις: Σαβ., Κυρ. 21.00
Διάρκεια παράστασης: 65′
Τιμή εισητηρίου: 10 ευρώ. Για ανέργους, φοιτητές και ατέλειες: 7 ευρώ.
Τηλ.επικοινωνίας: 6931487409
“Matilda” Μουσικοχορευτική παράσταση
σε σενάριο-σκηνοθεσία Γεράσιμου Σπαθή από το Αθλητικό-Πολιτιστικό Κέντρο των Εκπαιδευτηρίων ΑΥΓΟΥΛΕΑ – ΛΙΝΑΡΔΑΤΟΥ που πραγματοποιήθηκε τo Σάββατο 08/04/2017 στο θέατρο ACS Athens (Αγ. Παρασκευής 129 & Καζαντζάκη Χαλάνδρι).
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Σπανίως χαίρομαι τόσο πολύ παρακολουθώντας ταλαντούχα νέα παιδιά καθοδηγούμενα από τους υπερ-επαρκείς εμβριθείς και υπομονετικούς καθηγητές-δασκάλους τους να αποδίδουν με τόσο κέφι, σπουδή, μεράκι, επαγγελματικό ερασιτεχνισμό κι ευσυνειδησία θεάματα που με κάνουν να λησμονώ για δύο ώρες ότι ζω σε μία αναξιοκρατική υπαναπτυσσόμενη χώρα που αναζητεί εναγωνίως τα αίτια της Κρίσης κι αδυνατεί να γιάνει τις πληγές της (ίσως γιατί ψάχνει σε λάθος κατεύθυνση). Δημιουργικότητα και παραγωγικότητα είναι τα δύο κλειδιά, που μαζί με την Αγάπη-Φιλότητα, ανοίγουν όλες τις πόρτες του Πολιτισμού προς ένα λαμπρότερο μέλλον, φωτεινό, εκεί όπου η Ελευθερία, η Ισότητα, η Δικαιοσύνη, η Ισονομία, η Ενσυναίσθηση, δεν θα είναι απλώς αγαθές προθέσεις και όμορφα λόγια, αλλά πράξη καθημερινή και ισάξια των ελλόγων όντων που υποτίθεται ότι είμεθα.
Σε σκηνοθεσία του δοκιμασμένου, σεμνού, αποτελεσματικού και λειτουργικώς ευοίωνου Γεράσιμου Σπαθή, παιδιά των Εκπαιδευτηρίων Αυγουλέα-Λιναρδάτου, απ’ όλες τις βαθμίδες, ήδη από την πρώτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου έως και την τρίτη Λυκείου, απέδωσαν τα μέγιστα κι ανέδειξαν ένα προσεκτικά διασκευασμένο και σκηνοθετημένο ανθρωπιστικό κείμενο σε σύγχρονη πανανθρώπινη κραυγή Λευτεριάς απ’ όλα τα καταπιεσμένα πλάσματα που ζητούν εναγωνίως να διαλύσουν τα σκοτάδια της Καταπίεσης και να αποτινάξουν από πάνω τους το ζυγό κάθε Δυνάστη που απειλεί να εξανδραποδίσει το ανθρώπινο είδος και να μας βυθίσει πάλι σε έναν φρικτό Μεσαίωνα, της Τεχνολογίας υποβοηθούσης…
Ήταν όλοι καταπληκτικοί και αξιοθαύμαστοι. Δεν αντέχει ο χώρος για να δακτυλογραφήσω σωστά όλα τα ονόματα χωρίς να κάνω λάθη, όμως πέρα από τη δίκαια περηφάνια όλων των συντελεστών γι’ αυτό το μεγάλο σκηνικό θαύμα, είναι καλό να συνειδητοποιούμε στην Ελλάδα ότι η ομαδική δουλειά είναι σημαντικότερη από τις ατομικές επιδόσεις. Ας μάθουμε να κρύβουμε το «εγώ» μας πίσω από το νικηφόρο «εμείς». Και τότε ίσως να δούμε πολύ σύντομα φως στο βάθος της σήραγγος που οδηγεί στην Ανάπτυξη και στην Ελευθερία, η οποία έχει ως απαραίτητη προϋπόθεση την αυτάρκεια και την αυτοδυναμία.
Αν ανέφερα ευφήμως κι ευσήμως το όνομα του Γεράσιμου Σπαθή, είναι γιατί πρόκειται για έναν έμπειρο «διευθυντή ορχήστρας» που ξέρει να εναρμονίζει τα επί μέρους στοιχεία και πρόσωπα σε ένα ταιριαστό σύνολο. Επί πλέον πιστώνεται το όραμα, αφού φαίνεται ότι έστυψε το πρωτότυπο μάλλον καταπληκτικό μιούζικαλ “Matilda” του Dennis Kelly και τη μουσική του Tim Minchin, που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο μάλλον καταθλιπτικό ομώνυμο μυθιστόρημα του Roald Dahl.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Info:
Μουσικοχορευτική παράσταση: “Matilda”
Είμαστε στην ιδιαίτερα ευχάριστη θέση και φέτος να υποδεχόμαστε μία ακόμη σημαντική εκδήλωση του Αθλητικού & Πολιτιστικού Κέντρου του Σχολείου μας, τη μουσικοχορευτική θεατρική παράσταση «Matilda» που θα πραγματοποιηθεί τo Σάββατο 08/04/2017 στο θέατρο ACS Athens (Αγ. Παρασκευής 129 & Καζαντζάκη Χαλάνδρι).
Η ιστορία της «Matilda» αφορά στην παιδική εξυπνάδα και το παιδικό πνεύμα και αυθορμητισμό που έρχεται σε αντίθεση με τη σκληρότητα και την αυστηρότητα των μεγάλων. Η Matilda είναι ένα ξεχωριστά έξυπνο κορίτσι, κάτι που δε φαίνεται να συμμερίζονται οι δύο αδιάφοροι γονείς της και κυρίως η παρανοϊκή διευθύντρια του σχολείου η οποία προσπαθεί με φόβο και προσβολές να … διαπαιδαγωγήσει τα παιδιά. Η παράσταση βασίζεται στο μιούζικαλ «Μatilda» του Dennis Kelly με μουσική είναι του Tim Minchin που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Roald Dahl.
Όπως σε όλες τις παραστάσεις του Αθλητικού & Πολιτιστικού μας Κέντρου, έτσι και σε αυτή θα πραγματοποιηθούν δύο παραστάσεις στις οποίες θα συμμετέχουν όλα τα παιδιά μας, από την Α’ Δημοτικού έως και τη Γ’ Λυκείου, που παρακολουθούν μαθήματα στα τμήματα Latin, Μπαλέτου, Jazz, Hip Hop, Σύγχρονου Χορού, Ενόργανης, Ρυθμικής, Street Dance, Θεατρικού Εργαστηρίου, Body Drumming και Χορωδίας.
Για 13η συνεχόμενη χρονιά, μαθητές όλων των βαθμίδων γεμάτοι ενθουσιασμό, σας περιμένουν να τους θαυμάσετε, να τους χειροκροτήσετε και, παράλληλα, να ζήσετε μαζί τους τον παλμό και τη ζωντάνια μιας μοναδικής παράστασης!
