«Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη στο Υπόγειο τού Ιδρύματος Κακογιάννη.
Η επιβίωση τού διαρκούς.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στενές σχέσεις, αναπνοών πόλεμος
Ο πόλεμος ως χλαπαταγή.
Ο πόλεμος ως συνήθεια.
Ο πόλεμος ως βέβηλη τελετουργία.
Ο πόλεμος ως θλιβερόν παίγνιον.
Ο πόλεμος ως χολέρα και πανούκλα.
Ο πόλεμος ως οιμωγή ανάμεσα σε δύ-
ο κηδείες.
Κ.Μ. 5/5/2022.
Η «Πόλη» του Καβάφη μπορεί να μην είναι το έναυσμα, το ηρακλείτειο όμως «Πατήρ πάντων πόλεμος» είναι!!!
Μια απολύτως επίκαιρη παράσταση θέτει το θέμα των εμπόλεμων συζυγικών σχέσεων σε συνδυασμό με την νοσταλγία τής πρωτοεφηβικής ηλικίας με τα αέναα ξυπνήματα τής νιότης που υπόσχονται μια διαρκή άνοιξη, διαψεύδονται όμως κάθε φθινόπωρο.
Βασισμένη στον κατά Κάρολον Κουν «μαγικόν ρεαλισμόν» (ως υβριδικό αποκύημα σουρεαλισμού και θεάτρου τού παραλόγου) η κατ’ αποκλειστικότητα συνεργάτις τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ Λούλα Αναγνωστάκη πλάθει ένα διαχρονικό δραματικό πόνημα που αντέχει στο χρόνο γιατί διαρκεί η ίδια πολεμοθυμική κατάσταση τού ανθρωπίνου είδους ακόμα και στο κυτταρικό επίπεδο των οικείων σχέσεων – ειδικά εκεί.

Μπορείς να το δεις και απομονωμένο από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που το γέννησε (εχέγγυο «αθανασίας») αυτό το έργο δυνάμει «κλασικό» και παγκόσμιο μέσα από την αφαιρετική γενικότητα (ή την γενικοποιημένη αφαίρεση τής δραματικής γραφής του).
Υπέροχες ερμηνείες, αφυπνιστικές. Αν το παραδοσιακό αστικό θέατρο βασίζεται στην ψευδαίσθηση τής αυτό-ύπνωσης, εδώ οι απότομες αυξομειώσεις τής φωνής, έτσι όπως μετατρέπονταν σε στριγκές, σε κρωξίματα αλλόκοτων πτηνών, αντηχήσεις ανατριχιαστικές στο χαμηλοτάβανο γκαράζ με τα υποτυπώδη σκηνικά και τα πληθωριστικά αντικείμενα (requisites), δημιουργούσαν μια ιδιότυπη αποστασιοποίηση που φώτιζε τους αρμούς του κειμένου από μέσα.
Ενδεχομένως, μια λελογισμένη μείωση της έντασης θα καθιστούσε το ηχητικό τοπίο αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας παράστασης ιδιαίτερα θελκτικό. Μια υπόδειξη κάνω. Όλα τα άλλα ήταν υπέροχα, μοναδικά, επαναλήψιμα κι αξιομνημόνευτα.
Χαίρομαι που υπάρχει νεοελληνική δραματουργία που διαρκεί περισσότερο από την απομάκρυνσιν από την τελευταία μας κατοικία.

Δεν είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω την Λούλα Αναγνωστάκη από κοντά, δηλώνω όμως ευθαρσώς ότι η συγκεκριμένη παραγωγή τιμά την μνήμη της.
Μετ’ απολλωνείου διονυσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
H ΠΟΛΗ
της Λούλας Αναγνωστάκη
στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από 5 Μαΐου
Ο Ένκε Φεζολλάρι μετά την επιτυχημένη σκηνοθεσία του στην Παρέλαση και η Βάνα Πεφάνη μετά το Διαμάντια και Μπλούζ που έπαιξε δίπλα στις Τζένη Καρέζη και Ζωή Λάσκαρη, επιστρέφουν στην σημαντική Λούλα Αναγνωστάκη και στο εμβληματικό έργο της Πόλη, από την τριλογία της Πόλης.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Η Πόλη.
Οι πόλεις, άλλοτε φρούρια και τώρα φυλακές, μνήμες, τόποι ερημωμένοι, τόποι μαρτυρίου και λύτρωσης. Η Ελισάβετ και ο Κίμων εγκαθίστανται σε μια πόλη που η Ελισάβετ ισχυρίζεται ότι γεννήθηκε, εκεί σε ένα διαμέρισμα ζουν και κάθε βράδυ καλούν έναν επισκέπτη.Τα παιχνίδια μνήμης και η παγίδα που στήνει το ζευγάρι στον καλεσμένο έχει το ίδιο μοτίβο, οριακά παιχνίδια υπαρξιακά και βίαια σαν ωρολογιακή βόμβα στα χέρια των προσώπων. Ένας αλληλοσπαραγμός και μια υπόσχεση ευτυχίας και διαφυγής από την πραγματικότητα αποτυπώνεται στο μονόπρακτο που παρακολουθεί ο Θεατής. Διαταραγμένες σχέσεις, η εισβολή του έξω κόσμου στο ήδη κλειστό νοσηρό τραυματισμένο κόσμο των Ηρώων, η αδυναμία επικοινωνίας και η διαστρέβλωση των σχέσεων είναι τα συστατικά που συνθέτουν το περιβάλλον που δρουν τα πρόσωπα του έργου.
Τα τραύματα του πολέμου, του Εμφυλίου, ο φόβος για την επανάληψη των οδυνηρών γεγονότων που βίωσαν οι πρωταγωνιστές του έργου και το παρόν μιας Πόλης πουν δεν έχουν θέση δημιουργεί και τους ωθεί σε επικίνδυνα παιχνίδια αναζήτησης ταυτότητας και μιας σύνδεσης παρελθόντος και μέλλοντος.Η πόλη νοσεί, τα ιερά και τα όσια έχουν καταρρεύσει, στις σύγχρονες Πόλεις τα βλέμματα είναι αποστασιοποιημένα, οι κάτοικοι στερημένοι , αποσιωπούν, φόβος και απόγνωση , η βία έχει ποτίσει τους κατοίκους, η Πόλη όχι μόνο θα σ ακολουθεί που λέει ο Καβάφης αλλά θα τραφεί από τη σάρκα σου, θα εισβάλλει και θα σε μετατρέψει σε Τέρας. Πώς να νικήσεις την μοναξιά σου, το υπαρξιακό κενό, πως να αφήσεις την κραυγή σου σε ένα κόσμο αποστειρωμένο, σε έναν κόσμο που ο ”Θεός” λείπει; Οι Πόλεις δεν φλέγονται στο τέλος του έργου όπως σημειώνει η Λούλα, γιατί έχουν ήδη καεί .. και εμείς στις στάχτες της, εναπομείναντες μιας δυστοπίας που μας συμπεριλαμβάνει ως τους αποτυχημένους αυτής της ζωής να πορευόμαστε σε μια κοιλάδα απολεσθέντων στιγμών ευτυχίας και ονείρων, αναζητώντας την αθωότητα σε ένα ήδη καμένο Κόσμο χωρίς επιστροφή.
Απρίλιος 2022,
ΈνκεΦεζολλάρι
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Ο Κίμων και η Ελισάβετ στο διαμέρισμα ή, αν θέλετε, Εμείς σε κατάσταση Άμυνας. Η πόλη έξω από το διαμέρισμα ή, με άλλα λόγια, οι Άλλοι στην Επίθεση. Όσο ο διάλογος του ζευγαριού προχωρά αποσπασματικός, ελλειπτικός, αγωνιώδης, ένας διάχυτος φόβος ρευστοποιεί τα όρια και το «Τέρας», που μαίνεται απέξω, δεν είναι πια διακριτό, δεν εντοπίζεται και δεν ελέγχεται.
Εντός, κάθε υποψία επικοινωνίας πνίγεται στην αμφισβήτηση, την εχθρότητα, τον εκφοβισμό. Οι σχέσεις συνύπαρξης με τον Φίλο κι ακόμα πιο βαθιά με τον Εαυτό, προκύπτουν βίαιες, στρεβλές, αδύνατες. Μόνη ελπίδα κι εχέγγυο ψυχικής ισορροπίας είναι να επαληθευτεί ο Άλλος στο πρόσωπο του επισκέπτη Φωτογράφου. Όμως ο Άλλος δεν είναι παρά μια εκ των έσω αφήγηση, μια ύπαρξη διαμεσολαβημένη από τον τρόμο του ζευγαριού κι ο φοβισμένος Φωτογράφος δεν δύναται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ενός Αντιπάλου.
Κι ωστόσο η κατάσταση είναι εμπόλεμη. Γιατί πώς αλλιώς να δικαιολογηθεί η συστηματική βία που εφαρμόζεται από το κάθε πρόσωπο της παράστασης προς όλους τους άλλους με τη μορφή είτε της επίθεσης είτε της άμυνας; Πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί, μέσα από τα τρικ του Φωτογράφου, η εμπορευματοποίηση του πολέμου και η εξοικείωση με τα αποτελέσματά του; Πώς αλλιώς μπορεί να επαληθευτεί το στήσιμο ενός παιχνιδιού-παγίδα που συνθλίβει αδιακρίτως όλους τους παίκτες του;
Η Λούλα Αναγνωστάκη έχει πει: «Δεν ανήκω στους δημιουργούς που ακολουθώντας μια διαλεκτική διαδικασία συνθέτουν ένα έργο με ανάγλυφα αίτια και αιτιατά. Εγώ βλέπω μόνο το αποτέλεσμα». Ένα αποτέλεσμα, ωστόσο, που όχι μόνο μας αφορά, αλλά μας εμπεριέχει.
Σκηνοθεσία:ΈνκεΦεζολλάρι
Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Δραματολόγος: Ναταλί Μηνιώτη
Ειδική σύμβουλος : Βίκυ Μαντέλη
Φωτογράφος: Γιώτα Εφραιμίδου
Επιμέλεια κομμώσεων: Κων/νος Σαββάκης
Επικοινωνία και προβολή παράστασης : Νταίζη Λεμπέση | τηλέφωνο 6908502631 | email daisylempesi@hotmail.gr |
Παίζουν οι ηθοποιοί
Κίμων: Βασίλης Αφεντούλης
Ελισάβετ: Βάνα Πεφάνη
Φωτογράφος (διπλή διανομή):Δημήτρης Μπούρας και ΈνκεΦεζολλάρι
ΗΜΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30
Μέχρι τέλος Μαίου.
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12 ευρώ , Μειωμένο 10 ευρώ , ΣΕΗ . Θεατρολόγοι, ΟΑΕΔ 6 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων :
- Στα ταμεία του Ιδρύματος ( 210 3418550 ) μόνο για ηλεκτρονική πληρωμή
- Στο εκδοτήριο εισιτηρίων Ticket services, Πανεπιστημίου 39 Αθήνα, www.ticketservices.gr, η τηλεφωνική και η online αγορά περιλαμβάνει χρέωση υπηρεσίας 0,50 ευρώ ανα εισιτήριο, https://www.ticketservices.gr/event/mcf–poli/
- Ε-TICKET Τα εισιτήρια που λαμβάνονται ηλεκτρονικά , λαμβάνονται σε μορφή PDF και είτεω εκτυπώνονται , είτε αποθηκεύονται σε κινητό τηλέφωνο , ώστε την ημέρα της παράστασης η προσέλευση να γίνεται απευθείας, χωρίς να χρειάζεται η παραλαβή τους από το ταμείο.
το αυριανό μου μάθημα στο Κ.Ε.ΔI.ΒΙ.Μ. Ε.Κ.Π.Α. eClass
Σύγχρονες μεθοδολογίες και νέες προσεγγίσεις στη θεατρολογία. Εργαλεία και εφαρμογές.
αύριο Σάββατο 30 Απριλίου (09-11.00) ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΩΝ συναδέλφων ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ θα μιλήσω με θέμα «Η θεατρική κριτική σήμερα».

Κάποιες κατ’ αρχήν σκέψεις ως αφορμή συζητήσεως:
Ομιλίες για την ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ στο ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ δημοσιευμένες στον επίσημο Διαδικτυακό μου τόπο:
- Η θεατρική κριτική σήμερα
Η κριτική σήμερα επηρεάζεται σημαντικά από τις σύγχρονες θεωρίες Αφήγησης, που αναπτύχθηκαν ραγδαία κυρίως από το 2000 και μετά. Σε συνδυασμό με την Γλωσσολογία, την Μεταφρασεολογία, την Ιστορία τής Τέχνης και την γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα χρόνια της Μετανεωτερικότητας, το κριτικό δοκίμιο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση αλλά και συμπίεση ταυτόχρονα λόγω της εξειδικευμένης ορολογίας που προαπαιτεί η γνώση και η ενασχόληση με διάφορους επιστημονικούς κλάδους. Αντίθετα, το Διαδίκτυο με τις διαδραστικές δυνατότητες που προσφέρει δημοκρατικά και χωρίς διακρίσεις σε όλους τους χρήστες του ώθησε την εκλαϊκευμένη κριτική σε μια άτυπη, διαρκή κι αθεσμοθέτητη ηλεκτρονική ψηφοφορία μανιχαϊστικού τύπου, ναι/όχι, like/dislike. Αυτό είχε αμφίρροπες συνέπειες. Πρώτον, οι μη διαθέτοντες εξειδικευμένες γνώσεις αναπτύσσουν κριτικές δεξιότητες, χρήσιμες εν γένει στην άσκηση των πολιτικών, κοινωνικών, οικογενειακών και ατομικών δικαιωμάτων (και καθηκόντων, βεβαίως). Δεύτερον, οι κατέχοντες συγχρόνων αισθητικών, επιστημονικών και ιδεολογικών θεωριών, μέσα από το Διαδίκτυο διαθέτουν και μεγαλύτερη/ταχύτερη πρόσβαση στην Πληροφορία αλλά και στις ανταποκρίσεις των άλλων σε διάφορα ομοειδή καλλιτεχνικά γεγονότα. Η αναλογία εφαρμόζεται και εδώ, όταν αίρονται τα γλωσσικά και πολιτισμικά εθνικά όρια και απαιτείται ιδιαίτερη διανοητική ευελιξία καθώς και επαυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη (eq), που ασκείται καθημερινά μέσα από την ενσυναίσθηση προκειμένου να διασφαλιστούν τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού και να αποφευχθούν αθέλητα ολισθήματα καθημερινού φασισμού ως προς την πολιτική ορθότητα. Η κριτική σήμερα εξελίσσεται σε κάτι ευρύτερο, γεγικότερο, διαδραστικότερο αλλά και απαιτητικότερο, όπως κάθε δημοκρατική ευθύνη (δικαίωμα και καθήκον). Θα πρέπει να διδάσκεται η κριτική σε όλα τα σεμινάρια αυτογνωσίας/αυτοβελτίωσης γιατί ο καλύτερος τρόπος να διακρίνεις τις όποιες δυσλειτουργίες ή παθογένειες στην ίδια σου την συμπεριφορά είναι η αντανάκλαση στον θεατρικό καθρέφτη που αποπροσωποποιεί το άτομο και του δίνει την γενικότερη κοινωνική προοπτική μέσα στην οποία εντάσσεται είτε το θέλει είτε όχι. Είμαστε όλοι δέσμιοι τής γενιάς, της εποχής, της λεγομένης «περιρρέουσας ατμόσφαιρας», όμως μπορούμε να υπερβούμε όλα τα εμπόδια στην επικοινωνία μας με τον κόσμο χάρη στην ΦΙΛΟΤΗΤΑ, στην ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ και στην καθημερινή άσκηση των κοινωνικών μας δεξιοτήτων μέσα από την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, δεδομένου ότι οι άλλοι είμαστε εμείς κι αυτό που μας ενοχλεί πάνω τους είναι απλώς και μόνον μία ιδιότητα, ένα χαρακτηριστικό, ένα ιδίωμα ή μία δυσλειτουργία που αποδεικνύει μερική ή καθολική ασυμβατότητα του εαυτού μας με το περιβάλλον. Ο υπαρξιστής Ζαν-Πωλ Σαρτρ στην «Ναυτία» του αποφαίνεται: «Η Κόλαση είναι οι άλλοι». Αν σκεφτούμε όμως πως εν τέλει «οι άλλοι είμαστε εμείς», συνεπάγεται λογικά πως «η Κόλαση είμαστε εμείς». Ο μεγάλος δραματουργός Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ο σκανδιναβός ανάλογος τού Ευριπίδη (στη μετάβαση από την αρχαία τραγωδία στο αστικό δράμα τού εικοστού αιώνα) διέγνωσε στο νεκροκρέβατό του την τραγικωμική ανθρώπινη συνθήκη ανακράζοντας: «Δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικό». Η αποθέωση τού ατόμου από την Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση έως την σημερινή Ρομποτική Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση προκάλεσε πολλές κοινωνικές παρενέργειες, όπως ο εγωκεντρισμός, η φιλαυτία, ο σολιψισμός ως φιλοσοφικό κίνημα και καθημερινή πρακτική. Οι μεταβατικοί, μεταιχμιακοί καιροί που διάγουμε επιτάσσουν επειγόντως μέσα από την θεατρική κριτική και την θεατρική ανάδραση-ανατροφοδότηση να γνωρίσουμε επειγόντως τον εαυτό μας ως ενιαίο και αδιαίρετο Ανθρώπινο Είδος. Σκοπός τής σύγχρονης θεατρικής πράξης είναι η αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, εξέλιξη της Παγκόσμιας Πανανθρώπινης Συλλογικής Συνειδητότητας προς μια καινούργια Αναγέννηση, αποφεύγοντας τα σκοτάδια του Μεσαίωνα που μας απειλεί μέσα από την κλιματική αλλαγή και την σοβαρή αλλά όχι ανεπανόρθωτη διατάραξη των πανάρχαιων οικολογικών ισορροπιών.
Η θεατρική κριτική συναιρεί και προαπαιτεί όλες τις τέχνες, τις γλώσσες, τις γνώσεις και τις επιστήμες. Απαιτεί ακόμα και την διαίσθησή μας.
Η σύγχρονη θεατρική κριτική είναι τέχνη με προϋποθέσεις διεπιστημονικότητας. Θυμίζει τον Φάουστ τού Γκαίτε, χωρίς τον Μεφιστοφελή, ελπίζω και εύχομαι…
- ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ
Επειδή είναι σχεδόν ανύπαρκτη η ελληνική αλλά και ξένη βιβλιογραφία η σχετική με την κριτική θεάτρου, θα ήθελα εδώ να καταθέσω μερικές σκέψεις εν περιλήψει.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ πλήρους (εκτενούς) θεατρικής κριτικής (άνω των 100 λέξεων) και κριτικού σημειώματος (από 400-500 λέξεις).
Συνήθως όμως, στην παραδοσιακή τυπογραφία και στα έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης δημοσιεύονταν κριτικά άρθρα, τα οποία ενδεχομένως κυκλοφορούσαν αργότερα και σε μορφή βιβλίου, ως συλλογή. Σήμερα, με την ευκολία της άμεσης επικοινωνίας και ανάδρασης (feedback) χάρη στο Διαδίκτυο, έχουν δημιουργηθεί πολλά ενδιάμεσα υβρίδια.
Όμως παρ’ όλα αυτά μπορούμε να συναγάγουμε ορισμένους κανόνες και να επιχειρήσουμε να θέσουμε κάποια όρια.
Βασικός σκελετός ενός κριτικού άρθρου που προορίζεται να δημοσιευτεί σε έντυπο ή (και) ηλεκτρονικό μέσο μαζικής ενημέρωσης:
- Πρόλογος-εισαγωγή-έκθεση: ξεκινάμε με το συγκεκριμένο δραματικό κείμενο και την προϊστορία του (προγενέστερες ερμηνείες-μεταφράσεις, πρόσληψή του από το κοινό – ειδικότερα στη χώρα μας).
- Εγγενείς δυσκολίες που παρουσιάζει αυτό το κείμενο σε μια ενδεχόμενη απόπειρα δραματοποίησης.
- Επιλογές του δραματουργού στην συγκεκριμένη παράσταση (το ίδιο ισχύει για τον διασκευαστή-μεταφραστή).
- Σκηνοθετικές επιλογές όπως φαίνονται από τις προγραμματικές δηλώσεις (συνεντεύξεις, κείμενα στο πρόγραμμα, Δελτία Τύπου και λοιπά…)
- “Όψις” της συγκεκριμένης παραστάσεως (κατά την “Ποιητική” του Αριστοτέλη. ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Μουσική-ρυθμός του συνόλου του παραστασιακού γεγονότος. ΗΧΗΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Χορογραφία-κινησιολογία-σπαθογραφίες (εφ’ όσον υπάρχουν). Εδώ αναλύεται διεξοδικά η σωματική έκφραση ακόμα κι όταν δεν μιλάμε για physical theater. Η δυσκολία είναι να μεταδοθεί στον αναγνώστη της κριτικής που δεν έχει δει την παράσταση μία “παρτιτούρα” της κίνησης ηθοποιών και χορευτών μέσα στο εικαστικό και ηχητικό τοπίο.
- Κριτική ανάλυση κι αισθητικές επισημάνσεις στις ερμηνείες των ηθοποιών (ως συνόλου κι ενός εκάστου εξ αυτών – εφ’ όσον είναι δυνατόν).
- Συνολική κριτική της παράστασης.
- Συμπέρασμα – προτροπές, συμβουλές προς τον σκηνοθέτη και όλους τους συντελεστές. Αν το έργο είναι πρωτότυπο κι ο συγγραφέας του ενεργός, μπορούν να δοθούν από τον έμπειρο κριτικό κατευθυντήριες συμβουλές και προς τον δραματικό ποιητή-λογοτέχνη. Αν το έργο είναι μεταφρασμένο, διασκευασμένο ή δραματουργημένο από αφήγημα που δεν προοριζόταν εξαρχής να ανεβεί στο θέατρο, οι συμβουλές-προτροπές-επισημάνσεις απευθύνονται από τον έμπειρο και έγκυρο κριτικό προς την ομάδα ή τα άτομα που απαρτίζουν την δραματουργική-μεταφραστική ομάδα και υπογράφουν (ατομικά ή συλλογικά) την σκηνοθεσία. Το τελευταίο αυτό μέρος είναι το σημαντικότερο απ’ όλα γιατί καταδεικνύει το επάγγελμα του κριτικού ως ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που επηρεάζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζει ενδεχομένως τις κατευθύνσεις που θα πάρει η δραματική παραγωγή στο μέλλον. Οι μεγάλοι κριτικοί θεάτρου, λογοτεχνίας και Τέχνης επηρεάζουν την εποχή τους σε βαθμό ασύλληπτο, που δεν μπορεί να καθοριστεί με επιστημονικά κριτήρια.
Εν κατακλείδι, η θεατρική κριτική σήμερα είναι και επιστήμη και τέχνη. Προϋποθέτει ευρύτητα γνώσεων και τριβή με όλα τα πολιτιστικά φαινόμενα και τις κοινωνικές εκδηλώσεις του ανθρώπου. Ακόμα και η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, υποφώσκει στο υπό-κείμενο (“sub-text” ή “sous-texte”) των μεγάλων δραματικών έργων (Ευριπίδης, Τσέχωφ, Μπρεχτ κ.ά.)
Αγαπητοί, συν-κριτικοί, ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!! Κι ο Χρόνος θα δείξει το μέγεθος της ευστοχίας ή της αστοχίας μας. Ο Χρόνος, ο μόνος κριτής. Εμείς απλώς λειτουργούμε ως “ηθμοί” (κοινώς φίλτρα) που διϋλίζουμε το τώρα και παγιώνουμε κάποιες μορφές με την αισθητική που διαθέτουμε κι αναγνωρίζει η εποχή μας.
Το αν προπορευόμαστε ή προηγούμαστε από την εποχή και από τους άλλους συγχρόνους μας είναι ένα ειδικό θέμα, που θα αναπτύξουμε σε επόμενο σημείωμά μας.
- Κι ένα παράδειγμα εφαρμοσμένης κριτικής δημοσιευμένο στον επίσημο διαδικτυακό μου τόπο https://konstantinosbouras.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%88%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-performance-installation-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb/
ΕΚΛΕΙΨΗ μια performance installation της Αγγελικής Παπούλια και του Χρήστου Πασσαλή στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ. Η απόλυτη πρωτοτυπία. Η απόλυτη πρωτοπορία.
Οι σπουδαγμένοι θεατράνθρωποι προηγούνται τής εποχής τους, εκλαμβάνουν διαφορετικά τα εκπεμπόμενα σήματα, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα επηρεάζουν δίχως να καταβάλλονται. Και το μεράκι αποστάζεται εξ αρχής ως ακριβό νάμα, μάννα εξ ουρανού για τις άνυδρες ψυχές των πανικοβεβλημένων συμπολιτών μας.
Οι άνθρωποι παραληρούν, αλλόφρονες, καταιγισμένοι, παραπληροφορημένοι, παραγκωνισμένοι, εξαθλιωμένοι, εξαρτημένοι, τρομοκρατημένοι από το Άγνωστο που κάθε Αλλαγή επιφέρει.
Και κάνουν αυτό που ήξεραν από τα σπήλαια κι ακόμα πριν: κουρνιάζουν στην φωλίτσα τους (αν υπάρχει – αν έχουν την ευλογία να ανήκουν κάπου, να αποτελούν γρανάζι μιας μηχανής) δυο-δυο, τρεις-τρεις και συναλλάσσονται μεταλασσόμενοι αντανακλώντας το είναι στην πομφόλυγα τού φαίνεσθαι ιριδισμοί.
Είναι άκρως προκλητική η μεταβατική και μεταιχμιακή εποχή μας: παράγει νοητική και συναισθηματική ενέργεια εκ του μηδενός, εκ του μη όντος, ποινικοποιώντας κι ενοχοποιώντας την όποια σωματικότητα. Στεγανά παντού. Προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες μεσαιωνικές. Απαγορεύσεις και πολιτικές ορθότητες που μυρίζουν φασισμό. Απολύμανση, απομόνωση, απανθρωποποίηση. Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς οι καλλιτέχνες; Λειτουργούμε σαν καθρέφτες, σαν παραμορφωτικά κάτοπτρα, υπερβάλλοντας και μεγαλοστομώντας, υπερέχοντας και ταπεινωνόμενοι διαρκώς υπό την μπότα τού κατακτητή νοησιαρχούντος. Κι η ανοησία πάει σύννεφο. Όχι μόνον στον χώρο τής Λογοτεχνίας και στης Τέχνης, αλλά και μέσα στις οικογένειες, στις διαπροσωπικές σχέσεις, τις προσωπικές, τις σεξουαλικές (που πόρρω απέχουν από του να είναι και ερωτικές). Τσιτάτα, τσιτάτα παντού, λογύδρια, αναμοχλεύσεις, κοινοτοπίες; Και η Κριτική; Μερικά λάϊκ στο Διαδίκτυο κι αυτό είναι όλο.
Υπάρχει κριτική Σκέψη σήμερα; Χλωμό το βλέπω. Κάτι η οικονομική κρίση («προς ένα φτωχό θέατρο», αλλά όχι με την έννοια που το θεωρούσε ο Γκροτόφσκι), απολυμασμένη ανθρωποκτονία (τείχη, τείχη παντού, αλλά όχι όπως τα εννοούσε ο Καβάφης, κυριολεκτικά), δαιμονοποιήσεις (απόρριψη τού διαφορετικού όσο κι αν κοπτόμεθα υπέρ της όποιας ετερότητας), γίναμε ξένοι προς εαυτούς και αλλήλους (ακριβώς όπως το εννοούσε ο Καμύ), γίναμε ματαιόδοξοι (όπως όλοι οι δυστυχισμένοι), γίναμε θεατές και θεώμενοι στην τηλεοπτική ρωμαϊκή αρένα… Να συνεχίσω κι άλλο;
Όχι, δεν χρειάζεται. Καιρός είναι τώρα να σιωπούμε διαλογιζόμενοι / διαλογιζόμενες. Να υπερβούμε τα φύλα δια της καταχρήσεως των αισθητηρίων οργάνων μας. Να αισθανθούμε την Φύση πριν την αποθηκεύσουμε σε ηλεκτρονικά μεγαπίξελ. Να συναισθανθούμε την χαρμολύπη των άλλων. ΝΑ ΑΣΚΗΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ. Μετά η Κριτική θα έρθει αναγκαστικά. Ως ανάγκη διαχωρισμού και μη απολύτου ταυτίσεως με το Άλλο. Το Παράδοξο τού Diderot στην υποκριτική: όσο αποστασιοποιημένος είσαι τόσο αληθοφανέστερα συναισθάνεσαι και συμμετέχεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Όμως εμείς δεν έχουμε επιτύχει ακόμη μήτε γάμου κοινωνίαν με τον ίδιο τον εαυτό μας. Η απόλυτη αλλοτρίωση: να διαχωρίζεις τα κομμάτια σου, να αλλάζεις ρόλους, όμως να χάνεις κάτω από τα προσωπεία το αληθινό πρόσωπό σου.
Τι μένει; Η Αλήθεια. Η Πληροφορία. Το Φως που θα μας λυτρώσει. Και τότε θα ανακαλύψουμε την ομορφιά και την κρυμμένη Αρμονία τού Κόσμου, εκείνην που αισθάνονται οι ερωτευμένοι, οι ποιητές, οι δι(α)λογιζόμενοι, οι προσευχόμενοι στην Αρχή των Πάντων, που είναι πάντα θηλυκή, δοτική, υπέροχη.
Η Αγγελική Παπούλια είναι απόφοιτος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού ΕΚΠΑ. Ήμασταν μαζί στο πρώτο εκείνο θρυλικό έτος του 1990 κι ήμασταν οι πρώτοι απόφοιτοι (μαζί με τον Καθηγητή και Πρόεδρο τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΙΩΣΗΦ ΒΙΒΙΛΑΚΗ, την αριστούχο διδάκτορα ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΕΜΕΣΤΙΧΑ, την ηθοποιό ΜΙΝΑ ΧΕΙΜΩΝΑ, την ΦΛΩΡΑ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ και πολλούς άλλους και άλλες).
Η θητεία της στο θέατρο (ελληνικό και ξένο, εδώ και στην Λουκέρνη τής Ελβετίας) δείχνει μια επιμονή (στα όρια τής εμμονής) για την ποιότητα. Είναι ενημερωμένη και ψυχανεμισμένη για τα νεότερα επί των καλλιτεχνικών εξελίξεων που δεν είναι άμοιρες των τεχνολογικών. Ο υλιστικός πολιτισμός μας που επέβαλε την άκρα εξειδίκευση από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και μετά καταρρέει τώρα κάτω από το βάρος τής αντιπνευματικότητάς του. Οι τριγμοί ακούγονται καθαρά από τις πολεμικές μηχανές που δουλεύουν στο φουλ. Αμέσως όμως μετά, στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση που θα είναι ρομποτική, οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα ανοίξουν το εύρος τής κοινωνούμενης πληροφορίας, θα αυξήσουν την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων, οι ίδιοι οι άνθρωποι θα γίνουν data (αν δεν έχουμε ήδη γίνει), όμως… για τον λογοτέχνη, για τον καλλιτέχνη, για τον κριτικό, για τον φιλόσοφο αυτό είναι μια πρόκληση/πρόσκληση: να κερδίσουμε το στοίχημα ως Ανθρωπότητα και να προβούμε όλοι μαζί σε εκείνο το «ποιοτικό άλμα» που οραματιζόταν ο Δανός φιλόσοφος τής Αγωνίας, ο Σόρεν Κίρκεγκααρντ.
Στην συγκεκριμένη «παράσταση» που λειτουργεί και σαν installation και σαν performance και σαν θέατρο σκιών (αγαπημένος του χώρος το θέατρο Σφενδόνη), αλλά – κυρίως – ως τηλεοπτική παραίσθηση, διακωμώδηση των ρηάλιτυ-σώου, όπου τα ώου και τα αχ-βαχ είναι στην ημερησία διάταξη, μαζί με κραυγές πιθηκοειδών από άγνωστη ζούγκλα τροπικίζουσα, οι τρεις δρώντες-επιδρώντες στους σιωπηλούς θεατές που είναι φυλακισμένοι κι αυτοί έξω από το φωτισμένο κουτί τού ανατριχιαστικού σκηνικού, δημιουργούν μία εξ αντιθέτου απεικόνιση-αναπαράσταση τού κόσμου των ζωντανών από την τέταρτη διάσταση των νεκρών. Όλα είναι ωραία «και μεγάλα φωτισμένα», αλλά όχι όπως θα το εννοούσε ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Ποιητής. Εδώ παρακολουθούμε τρία ινδικά χοιρίδια εγκλωβισμένα (κλονισμένα και κλωνοποιημένα) σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα-κλουβί, όπου κάποιος προβαίνει σε έναν απροσδιόριστο πείραμα παρακολουθώντας και καταγράφοντας τις αντιδράσεις τους.
Η θολότητα που επιφέρει το πλαστικό διαχωριστικό λειτουργεί σαν μάσκα, σαν προσωπείο επιβάλλοντας την αποπροσωποποίηση. Nothing personal. Ούτε καν το σεξ. Μια αθώα εκτόνωση-απόλαυση, όπως το παγωτό, και με λιγότερα λιπαρά – ενδεχομένως. Όλα είναι light και ταυτόχρονα μπαρόκ, ανατριχιαστικά, επώδυνα, δυσοίωνα, μεσαιωνικά. Μόνον οι πυρές όπου (θα) καίγονται οι μάγισσες ελλείπουν.
Το κοινό φεύγει μαγκωμένο. Κανένα χειροκρότημα. Καμία επαφή ηθοποιών-κοινού. Σαν παραίσθηση. Σαν εφιάλτης. Σαν αυτό-ύπνωση. Σαν δουλειά μετά την καθημερινή βιοποριστική εργασία. Σαν διασκέδαση χωρίς ψυχαγωγία. Σαν μύηση δίχως μυστήριο.
Απομυθοποιήσαμε και αποδομήσαμε τα πάντα. Τώρα μένει να αναδομήσουμε το μέλλον μας με ξεσκλίδια, σκουπίδια, κουρέλια και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, όπως τα συναισθήματα. Ναι, μην σας φαίνεται παράξενο: τα παλιωμένα συναισθήματα, τα αδικημένα και παραπεταμένα είναι ανακυκλώσιμα και κάποτε θα πάρουν την εκδίκησή τους, όταν τα ξαναφορέσουμε.
ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΈΧΩ ΔΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΛΗΜΑΝ-ΜΠΡΑΔΕΡΣ (στην πραγματική Οικονομία εννοώ, όχι στο θέατρο).
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ, ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΚΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ.
Ο homo interneticus είναι ήδη εδώ, τα δάχτυλά του θα μακρύνουν, η γλώσσα του θα ατροφήσει, το σώμα του θα γεράσει νεάζον κι όλοι εμείς θα ήμαστε θεατές στο ίδιο έργο που είχαν ονειρευτεί κάποιοι πρωτοπόροι πριν το οραματιστούν οι στυγνοί ή ιδεολόγοι υλο-ποιητές του.
Και σε άλλα με υγεία! Ίδωμεν. Η χαρά τού ελληνικού τοπίου, ο ήλιος όπως κατεβαίνει από τον Υμηττό, η χιονισμένη Πάρνηθα, το ξεχερσωμένο Αιγάλεω μάς δίνουν άλλη αισιοδοξία σχηματίζοντας ένα σκηνικό σχεδόν νοητικό, τής έβδομης διάστασης, όπου εμφιλοχωρεί ο πλατωνικός κόσμος των Ιδεών.
Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή, σας βγάζω το καπέλο για την σύλληψη αυτής της πρωτότυπης ιδέας και για την ιδιοφυή σκηνοθεσία.
Μυρτώ Κοντονή, όσο κι αν δεν φαινόσουνα καθαρά μέσα από το υποφωτισμένο σκηνικό, σε εικάζω και σε χειροκροτώ ισοτίμως με τους δύο άλλους εναργείς υπό-κριτές.
Μα κυρίως τα εύγε, τα μπράβο και τα ζήτω ανήκουν στους αφανείς καλλιτέχνες αυτού τού σκηνικού θαύματος: Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Καρβέλας. Επιμέλεια σκηνικών: Θάλεια Μέλισσα. Ενδυματολογική επιμέλεια: Βασιλεία Ροζάνα. Φροντιστήριο: Κομνηνός Κουσιέρας. Εκτέλεση Παραγωγής: LeFou productions (Σεραφείμ Ράδης, Βάσια Ατταριάν). Συμπαραγωγή: Vega Lyra & Constantly Productions.
Τα θαύματα δεν υλοποιούνται από μόνα τους. Έχουν και την αφανή πλευρά τους.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
“Take me home”, συμβολικά αλλά και κυριολεκτικά!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διαβάζουμε από το ενημερωτικό ηλεκτρονικό μήνυμα που μας έστειλε η Χρύσα Ματσαγκάνη:
“Take me home”, το πρώτο ροκ μιούζικαλ που δημιουργήθηκε για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα παρουσιάστηκε την Τετάρτη 27 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής στην Αίθουσα Τριάντη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα, μουσική Ανδρέα Κουρέτα με τον Κώστα Αρζόγλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και ένα μεγάλο καστ ηθοποιών και χορευτών σε χορογραφίες του Θοδωρή Πανά.
Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του πολιτιστικού κινήματος “Athena take me home”, με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Αττικής.
Βασισμένο στο κόμικ “Παππού θα μας πεις μια ιστορία” του Μανώλη Μουμαλίδη, στόχος είναι η διάδοση και η γνώση της ιστορίας της κλοπής των γλυπτών του Παρθενώνα.

Έξυπνη ιδέα, ανάλογη με την καλλιέργεια τού Φιλελληνισμού στις απαρχές τής Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Τότε το αρχαίον ελληνικόν Πνεύμα λειτούργησε ως προπάτορας τού Διαφωτισμού και σήμερα οικειοποιούμεθα ένα μάλλον αγγλοσαξωνικό παραστασιακό είδος για να πείσουμε τους βρετανούς ψηφοφόρους να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους για την πολυπόθητη επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα στην μητρίδα τους, εκεί που ανήκουν: στο Νέο Μουσείο τής Ακρόπολης που συγκεντρώνει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκεπτών.
Η Περιφέρεια Αττικής παίρνει τώρα την σκυτάλη και στηρίζει ένα διεθνές μουσικο-θεατρικό γεγονός, που θα έστεκε επάξια σε οιαδήποτε σκηνή τού κόσμου (με τους ανάλογους υπέρτιτλους).
Ευπρόσωπο το αποτέλεσμα. Άξιοι καλλιτέχνες, επαρκείς ηθοποιοί, αξιοθαύμαστοι χορευτές, καταπληκτικές φωνές (με ελάχιστες εξαιρέσεις επικάλυψης των τραγουδιστών από την ζωντανή ορχήστρα).
Μια παραγωγή που πρέπει να πάει παντού για το καλό όλων προκειμένου να αποκατασταθεί μια αδικία και να ιαθεί το τρωθέν διεθνές αίσθημα περί Δικαίου.
Ο Κώστας Αρζόγλου κράτησε με ηρωισμό τον ρόλο τού «αρχαίου» (γενικώς) αφηγητή-παραμυθά.
Κοστούμια έξυπνα σχεδιασμένα να φέρουν την «πατίνα» του χρόνου σαν μαυρισμένα από το καυσαέριο μάρμαρα.
Η μουσική ανάλογη του είδους.
Εξαιρετικό το κόμικ.
Παρόμοιες πρωτοβουλίες πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να ενισχυθούν, όχι μόνο για την συνήθη τόνωση τής σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά γιατί ο Πολιτισμός και ο Τουρισμός είναι οι μόνες βαριές βιομηχανίες μας.
Η Αρχαιότητα είναι περιουσία και κληρονομία μας, όχι μόνον όσον αφορά τα μάρμαρα, αλλά με αφορμή αυτά ξαναγυρνάμε στα αθάνατα κείμενα μεγάλων μορφών τής Παγκόσμιας Φιλοσοφίας και Ποίησης. Οι τωρινοί διανοητές τής Εσπερίας στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη επανέρχονται διαρκώς, με τους προσωκρατικούς να επιμένουν εμφατικά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες σε μια θριαμβευτική επάνοδο.
Οι υψηλές πνευματικές επιτεύξεις είναι σαν τα αείποτε χιονισμένα βουνά που χάνονται στα σύννεφα. Ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να τα αγνοήσεις και σίγουρα δεν γίνεται να τα υπερβείς.
Είμαστε τυχεροί γιατί σε αυτή την γλώσσα, σε αυτά τα μήκη και πλάτη τής γης ιδρύθηκε και άκμασε ένας μεγάλος πολιτισμός, που ακόμα θάλλει σαν Φάρος μεταλαμπαδεύοντας τα ανθρωποκεντρικά και ανθρωπομετρικά ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Ισονομίας, της Δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης όλων των λαών απανταχού της γης….
Ειδικά χάριν των κοινωφελών σκοπών αυτής της παραγωγής δεν θα επιμείνω σε μικροδιορθώσεις τεχνικής φύσεως. Είμαι όμως στη διάθεση των επαρκών καλλιτεχνών να τους τις επισημάνω κατ’ ιδίαν.
Ας μείνουμε στο Κοινό Καλό που υπηρετούμε όλες και όλοι υπερβαίνοντας τα «εγώ» μας χάριν του «εμείς». Κι αυτό το «εμείς» συμπεριλαμβάνει ολάκερη την Ανθρωπότητα.
Η Κριτική είναι εδώ με ευγένεια, διάκριση, ανθρωπισμό, πιστή στα ιδεώδη τού Διαφωτισμού, υπεραμυνομένη τής ελευθερίας τού Λόγου, έτοιμη να παλέψει «υπέρ αδυνάμου». Ας υπερβούμε επιτέλους τον πανάρχαιο Φθόνο που μας χαρακτηρίζει και μας εξορίζει από τον πνευματικό Όλυμπο που δικαιούμαστε. Ας λάμψουμε πιότερο κι από τα κλεμμένα μάρμαρα με το ιερό Πνεύμα που τα εμψυχώνει.
Τα Ελγίνεια είναι η ψυχή τού τόπου μας και η ντροπή τού Ηνωμένου Βασιλείου. Ας αρνηθούμε εμπράκτως το κτηνώδες «δίκαιο τού ισχυροτέρου» που προκάλεσε πολλούς πολέμους και έσυρε πολλούς ανθρώπους στην αιχμαλωσία, στην δυστυχία, στην μαρτυρική εξόντωση.
Φίλοι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί, Ισπανοί και Γερμανοί, ενώστε όλες και όλοι τις φωνές σας προκειμένου να επανέλθουμε στην Παγκόσμια Ειρήνη που δικαιούμεθα.
Μετά Λόγου Γνώσεως, Θλίψεως Περισσής, Πόνου ανυπερβλήτου,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
https://konstantinosbouras.gr
info από το Δελτίο Τύπου:
“TAKE ME HOME”
ΡΟΚ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑΣ
ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
-Αίθουσα Τριάντη-
27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022
Η θεατρική παράσταση “Take me Home” είναι το πρώτο ΡΟΚ Μιούζικαλ που δημιουργήθηκε για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και βασίζεται στο κόμικ “Παππού, θα μου πεις μια ιστορία;” του Μανώλη Μουμαλίδη, σκοπός του οποίου είναι η διάδοση και η γνώση της ιστορίας της κλοπής των γλυπτών της Ακρόπολης, με πρωτοβουλία του κινήματος Athena Take me Home.
Είναι μια μυθοπλασία, εμπνευσμένη από τα αληθινά γεγονότα της λεηλασίας των μνημείων της Ακρόπολης, που διέπραξε ο Τόμας Μπρούς, κόμης του Έλγιν, στις αρχές του 19 ου αιώνα.
Ο ήρωας μας ακολουθεί τον αδίστακτο και ασυνείδητο Άγγλο. Με την ηρωική του δράση, την ιστορική του συνείδηση, τα ευγενικά του ιδεώδη, ταυτίζεται με το όραμά του, προσωποποιεί τα αγάλματα, συνομιλεί με την Καρυάτιδα, και βάζει σκοπό της ζωής του, την επιστροφή των μνημείων ανεκτίμητης αξίας, πίσω στην Αθήνα. Το θεατρικό έργο, περιγράφει με παραστατικότητα, το μεγαλύτερο έγκλημα τέχνης, την αρχαιοκαπηλία, το αίσχος της λεηλασίας και επιδιώκει μέσα από τους διαλόγους, να ξυπνήσει συνειδήσεις, να αναμοχλεύσει ενοχές, να συγκινήσει καρδιές…
Το κίνημα Athena Take me Home
To Athena Take me Home αποτελεί ένα όραμα του Οίκου Μόδας Τρανούλη για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στη γενέτειρα τους. Ο Οίκος Μόδας Τρανούλη, με πολυετή, επιτυχημένη κι έντονα ενεργή δράση δημιουργικότητας εμπνεύστηκε το κίνημα Athena Take me Home, μια φωνή διαμαρτυρίας, που μέσω της Μόδας, ανδρώνεται κι εκδηλώνεται ως κραυγή ενάντια σε μια τραγική κλοπή που πραγματοποιήθηκε σε βάρος ενός ιδιαίτερα Λαμπερού Πολιτισμού, εκείνου της Αρχαίας Ελλάδας.
Η ιδέα του κινήματος ανήκει στον Θεόδωρο Τρανούλη μέσα από τη συναναστροφή του με τη Μελίνα Μερκούρη, τον Ζυλ Ντασέν καθώς και με τον σκηνοθέτη Γιάννη Διαμαντόπουλο, οραματιστές της ιδέας της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.
Το 2018 στη Σλοβενία ο Οίκος Μόδας Τρανούλη απέσπασε την πρώτη θέση ανάμεσα σε 18 χώρες, στην κατηγορία Fashion Design Award Winners , για την αρχαιοελληνική κολεξιόν Athena by Tranoulis.
Η Αθηνά Τρανούλη για τον σκοπό αυτόν βραβεύτηκε ως Πρόεδρος του κινήματος από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης και άλλη μια βράβευση ήρθε από τον Όμιλο Εξάλειπτρον.
Το 2019 ο Οίκος Μόδας Τρανούλη φιλοξενήθηκε στο Ολλανδικό τηλεοπτικό κανάλι BNNVARA, στο ντοκιμαντέρ του με θέμα την Αρχαία Ελλάδα. Τα γυρίσματα έγιναν στον αρχαιολογικό χώρο της στοάς του Αττάλου.
Μεγάλη διάκριση και το 2021 για το κίνημα, καθώς η Αθηνά Τρανούλη συμμετείχε στα βραβεία ‘’International Elite Woman 2021’’ στον Καναδά, με τον τίτλο Co-Chair και το βίντεο από την εκδήλωση του Ζαππείου έπαιξε πρώτο και θεωρήθηκε το καλύτερο πανευρωπαϊκά.
Η έναρξη του κινήματος έγινε στο πλαίσιο της συμμετοχής του Οίκου Τρανούλη του “Balkan Fashion Week”, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο στη Σόφια και συγκεκριμένα στα εντυπωσιακά στούντιο του Xόλυγουντ, παρουσία διεθνών Μέσων, όπως των Vogue, Elle, Grazia, LA Fashion, Fashion TV.
Η πρώτη κίνηση διαμαρτυρίας έγινε στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, όπου η Αθηνά Τρανούλη, συνοδευόμενη από την Πρόεδρο των Ολυμπιονικών,Βούλα Κοζομπόλη και την αντιπρόεδρο Εύη Μωραιτίδου φωτογραφήθηκαν με συνοδεία πλήθο υς Ελλήνων οι οποίοι κρατούσαν το βιβλίο Take Me Home κι οι φωτογραφίες έγιναν viral.
Το πρώτο μουσικοθεατρικό δρώμενο του κινήματος πραγματοποιήθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Κοκκίνη με τη συμμετοχή 200 χορευτών.
Συντελεστές
Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου – Δημήτρης Μαλισσόβας
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαλισσόβας
Μουσική-Στίχοι-Μουσική Διεύθυνση: Ανδρέας Κουρέτας
Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς
Σκηνογραφία: Τέλης Καρανάνος
Κοστούμια: Tranoulis Haute Couture
Φωτογραφίες: Κώστας Πρόφης
Trailer: Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου
3D Mapping: Βαγγέλης Τσαρούμης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Γιουφή, Παναγιώτα Δρόσου
Styling: Λένα Χιωτέλη
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Οργάνωση Παραγωγής: Χρυσάνθη Γεωργαντίδου
Παραγωγή: Entertain.gr
Διανομή
Κώστας Αρζόγλου, Δημήτρης Μαζιώτης, Πάνος Παταγιάννης, Ραφαήλ Κριτούλης, Ελίνα Γιαννάκη, Γιώργος Ψάλτου, Ρενάτα Καπετανάκη, Βασίλης Μπατσακούτσας, Μαρία Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνος Τσουμπάρης, Ρεβέκκα Γιαννάκη, Γιώργος Μαντάς, Κωνσταντίνος Κρομμύδας.
Παίζουν οι μουσικοί
Ανδρέας Κουρέτας: μουσική διεύθυνση – πιάνο, Αντώνης Βλάχος: ηλεκτρική κιθάρα, Ηλίας Σαμαρτζής: τύμπανα, Λουκάς Γιαννακίτσας: κόντρα μπάσο-ηλεκτρικό μπάσο.
Χορεύουν
Θοδωρής Πανάς, Κωνσταντίνος Μακρυπίδης, Δημήτρης Dwave Καραγιώργος, Κωνσταντίνος Κατσούδας, Περικλής Πετράκης, Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου, Ελένη Δήμου, Χριστίνα Μπίτου, Ανδριάννα Στεργιούλη, Εύα Γαλάνη.
Η μίξη των προηχογραφημένων tracks της παράστασης έγινε από τον Γιώργο Παπαδόπουλο στα studios του Abbey Road Institute στο Λονδίνο.
Η παράσταση πραγματοποιείται με την συνδιοργάνωση και τη στήριξη της Περιφέρειας Αττικής
Εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΊΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…
…ΜΕ ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΟΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ:
https://www.openbook.gr/to-sympan/
από τις 21 Μαρτίου 2ο21…
Παγκόσμια ποιητική συμφωνία για την ειρήνη στον κόσμο…
https://www.syndicjournal.us/syndic-no-49-putin-such-evil-on-earth-cover/
Syndic Literary Magazine #49
ευχαριστώ πολύ τον διεθνή ποιητή και καθηγητή Συγκριτικής Φιλολογίας Dr William Wollak
Μια απάντηση, ευγενική και διακριτική…
ΝΕΜΕΣΙΣ ΡΑΜΝΟΥΣΙΑ
Σημαντικοτέρα συμπαντική νόσος
Λοιμώδης
Θανατηφόρος:
ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ.
Δια της ταχύτητος τού φωτός
Μεταδίδεται,
Κατωτέρας όμως τής Αληθείας,
Παντός κεραυνού κατισχυούσης

*
Η ευλογία των απροκλήτων επιθέσεων,
Η ευτυχία των αυτοκλήτων εχθρών,
Χαρίζουν πάντα στο πνεύμα
Το απαραίτητο κάρβουνο στην ατμομηχανή
Τής έμ-πνευσης,
Πορφυρώνουν το πείσμα
Να φτάσουμε ακόμα πιο ψηλά
Ακόμα πιο πέρα
Την κριτική μας αναδίφισιν
Τού Αγνώστου…
*
[Μεγάλη Δευτέρα πρωί
Ένας ταξιτζής που μου ανέλυσε την Αποκάλυψιν
Με την σοφία τής βιωμένης απλότητός του
Με βοήθησε να ξαναγαπήσω το ανθρώπινο είδος].
*

Ευχαριστώ τους φίλους που με στήριξαν
Εξήντα χρόνια τώρα.
Ευχαριστώ τους εχθρούς που με έκαναν
Καλύτερο άνθρωπο.
Όσο για τους ηθολογούντες, ας θυμηθούμε τον Ταρτούφο.
Οι ανήθικοι ας με λέγουν ό,τι θέλουν.
Έστιν Δίκης Οφθαλμός ός τα πάνθ’ ορά.
Υπάρχει και η Νέμεση.
Φόβος και τρόμος των ψευδομένων, των συκοφαντούντων.
Αιδώς αχρείοι!!!!
Υπάρχει και Θεός. Και βλέπει!!!
Εβδομάδα των Παθών γιατί κρατάς όλον τον χρόνο;
Το θέατρο ως σχολείο, ως ανοικτό πανεπιστήμιο, ως βήμα εκλαϊκευμένης Επιστήμης.
Με αφορμή την παράσταση του πολυβραβευμένου Nick Payne

ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ (Constellations) σε ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ στο Θέατρο «μικρό άνεσις»
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η θεωρία τής Σχετικότητας και η Κβαντομηχανική σε συνδυασμό με την Φυσική Υποατομικών Σωματιδίων όπως εκτινάχτηκε στα ύψη του παγκόσμιου ενδιαφέροντος από το Πείραμα στο Cern πυροδότησαν μια αλυσιδωτή «πυρηνική» αντίδραση πολιτισμικών αλλαγών, αρχής γενομένης από το «Έτσι είναι αν έτσι νομίζετε» του Νομπελίστα Πιραντέλλο μέχρι τα σημερινά έργα που εφαρμόζουν στην καθημερινότητα των σχέσεων μαθηματικές θεωρίες για παράλληλα σύμπαντα και άλλες διαστάσεις που φεύγουν από το είδος τού μεταφυσικού και τέμνονται με την «κοινή» λογική μας.
Η Κβαντική Φυσική επαληθεύει το Ταό τού Lao Tsu, τείνει προς μία ανεκτικότητα δια της παραδοχής τού διαφορετικού, επανενώνει τα αντίθετα σε μια μη μανιχαϊστική θεώρηση τού κόσμου και του ανθρώπου.
Σύμφωνα με τον Σμαράγδινο Πίνακα των αλχημιστών «όπως είναι επάνω είναι και κάτω, όπως είναι έξω είναι και μέσα».
Η Αστρονομία και η Υλοενέργεια όπως φαίνεται στο μικροσκόπιο ακολουθούν τους ίδιους συμπαντικούς κανόνες κι έχουν ανάλογες δομές.
Το μόνο που μένει είναι να βρούμε την αντίστοιχη εξίσωση με τον Αϊνστάϊν όπου θα ενοποιούνται όλες οι γνωστές και άγνωστες μορφές ενέργειας με την βαρύτητα. Ίσως οι καινούργιοι πειραματικοί ακόμη «κβαντικοί» ηλεκτρονικοί υπολογιστές να βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Μέχρι τότε παρακολουθούμε παραστάσεις χαοτικές, όπου ΔΕΝ επικρατούν να συγκρατήσουν την επιταχυνόμενη εντροπία και αποδεσμεύονται από κάθε παραδοσιακή συνθήκη κολυμπώντας σε έναν προεμβρυϊκό χυλό σκέψης.
Ευνόητο και κουραστικό το κατακερματισμένο, επαναλαμβανόμενο, αναδομημένο περιεχόμενο αυτής της απλής κατά τα άλλα ιστορίας, που βασίζεται σε έναν διαρκώς ψευδο-συγκρουσιακό διάλογο ενός «αταίριαστου» ζευγαριού.
Οι άπειρες πιθανότητες τής σχέσης τους διερευνώνται δισδιάστατα και στο τέλος μένει ο αγγλοσαξωνικός πραγματισμός, όπου αυτός καλύτερα θα ήταν να είχε παντρευτεί την …άλλη και να γλίτωνε έτσι ένα ατελείωτο σούρσιμο μέχρι τελικής πτώσεως (του ενός εκ των δύο).
Εκείνο το «μόνον ο θάνατος θα μας χωρίσει» σε καίρια, θεατρική «κβαντική» εκδοχή.
Δείτε το! Μην το χάσετε! Ή που θα …χωρίσετε ή που θα ανανεώσετε τους γαμήλιους όρκους σας. Και στις δύο περιπτώσεις είστε τυχεροί σύμφωνα με το Ταό και την Κβαντομηχανική των σχέσεων.
Καταλαβαίνω γιατί το βράβευσαν στο εξωτερικό: γιατί είναι καλογραμμένο, γερά χτισμένο, αριστοτεχνικά δομημένο δραματικό κείμενο. Κάτι είναι κι αυτό στον ταραγμένο αιώνα των αποδομημένων ερειπίων, όπως οι πάσης φύσεως Ηρόστρατοι ό,τι θυμούνται χαίρονται.
Κι αν αναρωτιέστε αν αυτή είναι μια καλή κριτική, θα σας απαντήσω κβαντικά: «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε».
Μετά παιγνιώδους διαθέσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
Nick Payne
ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ
(Constellations)
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στο Θέατρο «μικρό άνεσις»
Έναρξη: Τρίτη 22 Φεβρουαρίου
Μάριαν: Η Θεωρία της Σχετικότητας εξηγεί τον ήλιο, το φεγγάρι, τα άστρα, ενώ η κβαντομηχανική ασχολείται με τα μόρια, τα κουαρκ και όλα αυτά. Έχουμε ρωτήσει το ίδιο πράγμα δύο φορές και έχουμε πάρει δύο εντελώς διαφορετικές απαντήσεις.
Ρόλαντ: Αυτό είναι πολύ σέξι.
Το πολυβραβευμένο και πιο ώριμο έργο του βρετανού θεατρικού συγγραφέα Nick Payne, ξεκινάει την Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022, στο Μικρό Άνεσις, σε σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου. Παίζουν ο Αλέξανδρος Βάρθης και η Ελίζα Σκολίδη.
Η υπόθεση:
Η Μάριαν και ο Ρόλαντ βρίσκονται κάπου στο ίδιο σύμπαν. Μία σχέση πάει να δημιουργηθεί και πιθανόν και να εξελιχθεί. Είναι φανερό ότι δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους, εκτός από το ότι θέλουν να είναι μαζί. Εκείνος εκτρέφει μέλισσες, είναι δηλαδή ένας μελισσοκόμος και εκείνη είναι θεωρητική φυσικός, μία επιστήμων που μελετάει το σύμπαν. Δύο μυαλά που κινούνται «αλλού», σε άλλες συχνότητες, αλλά η ερωτική έλξη, τους τοποθετεί «εδώ».
Και η ιστορία τους κυλάει έτσι όπως αυτοί οι ίδιοι ορίζουν, ή δεν ορίζουν, ή έτσι τουλάχιστον πιστεύουν. Γι’ αυτό και αγαπιούνται και είναι μαζί. Και πικραίνονται με αλήθειες που λένε ή που δεν λένε. Με διαπιστώσεις που τους δένουν πιο πολύ ή τους χωρίζουν και απατούν ο ένας τον άλλον και τα ξαναφτιάχνουν ή βάζουν ένα τέλος.
Οι «Αστερισμοί» είναι ένα έργο για το δίλημμα που αφορά την επιθυμία να θυμόμαστε και την ανάγκη να ξεχάσουμε, όπως το εκφράζει ο ίδιος ο συγγραφέας του έργου.
Με βάση τη φιλοσοφική θεωρία της κβαντικής υπάρχουν σύμπαντα παράλληλα και μέσα τους κινείται μία άλλη ζωή μας, που την προσδιορίζουν άλλες αποφάσεις, άλλες επιλογές και συμπτώσεις που τελικά την οδηγούν σε μια άλλη κατάληξη πολύ διαφορετική από αυτή που βλέπουμε. Και αν είναι έτσι, ποιος ο λόγος να κάνουμε όλα αυτά που κάνουμε;
Είμαστε οι επιλογές μας ή οι επιλογές μας είναι διαφορετικές εκδοχές του ποιοι είμαστε;
Η Μάριαν μελετάει το σύμπαν και αναρωτιέται για την αλήθεια της πραγματικότητας. Ενώ ο Ρόλαντ, είναι ρεαλιστής. Οι μέλισσές του έχουν μία αλάνθαστη αίσθηση σκοπού και αυτό τον καλύπτει. Κι όμως αυτά τα δύο παράλληλα τελικά σύμπαντα βρίσκουν μία κοινή συνισταμένη που ξεκινάει από το συναίσθημα και από το ταλέντο του ανθρώπου να χτίζει έναν κόσμο που θεωρητικά είναι «δικός» του, αλλά μπορεί και να μην είναι.
Ένα έργο βαθιά υπαρξιακό και ανθρώπινο που γεννά ερωτήματα γύρω από τη δυαδικότητα, το χρόνο, την ελεύθερη βούληση, τον έρωτα, την αδυναμία της ανθρώπινης ύπαρξης και την επιστήμη που ξεπερνά την κατανόηση του ανθρώπινου νου.
Κριτικές:
«Ένα ιδιοφυές έργο με απίστευτο χιούμορ που σου ραγίζει την καρδιά» Time out
«Μεγαλοφυές και υπέροχο! Πραγματικά μοναδικό!» Evening Standard
Αυτό το παράξενο ρομάντζο είναι το πιο φίνο έργο του West End. Ιδιοφυές και μεγαλειώδες!» Daily Telegraph
«Όπως και ο τίτλος του: Αστεράτο!» Guardian
Το έργο έχει αποσπάσει τα βραβεία και τις υποψηφιότητες :
Τony Award, 2015 Νέα Υόρκη
Υποψηφιότητες για τρία κρατικά βραβεία: Καλύτερου έργου, καλύτερης γυναικείας ερμηνείας, καλύτερης αντρικής ερμηνείας, 2015 Νέα Υόρκη
Βραβείο καλύτερου έργου, 2012 Evening Standard, Λονδίνο
Βραβείο Χάρολντ Πίντερ, 2012 Λονδίνο
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Αικατερίνη Παπαγεωργίου
Εικαστικό περιβάλλον και Κουστούμια: Μάριος Ράμμος
Πρωτότυπη μουσική: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Χορογραφία: Εύη Σούλη
Φωτισμός: Μελίνα Μάσχα
Φωτογραφίες: Ελίνα Γουνανλή
Γραφιστική επιμέλεια: Άρης Απαρτιάν
Οργάνωση παραγωγής Ναυσικά Παπαδασκαλοπούλου
Παραγωγή: Olympia Culture
Πρωταγωνιστούν : Αλέξανδρος Βάρθης, Ελίζα Σκολίδη
Ημέρες και Ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα
Τιμή εισιτηρίου : Γενική Είσοδος 15 Ευρώ
12 Ευρώ προπώληση, Μειωμένο 12 Ευρώ
Παραγωγή: Olympia Culture
Σαραναταπήχου 5, Αθήνα, Τηλέφωνο Επικοινωνίας : 210-3647200
EXHIBITION THEATER (Διονυσίου Εφέσου 3, Αμπελόκηποι).
Επιτέλους! Το ανασυντεθειμένο θέατρο του μέλλοντος είναι εδώ!!!

EXHIBITION THEATER (Διονυσίου Εφέσου 3, Αμπελόκηποι).
“Καθόμαστε Σε Ένα Τραπέζι. Ο Ένας Κοιτάει Τις Γρίλιες.
Από Κάπου Ακούγεται Ο Τελευταίος Λύκος”
μια θεατρική έκθεση των Ginger Creepers Theater Band
εμπνευσμένη από τον “Τελευταίο Λύκο” του Λ. Κρασναχορκάι
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Περίμενα τρεις δεκαετίες τώρα να νέα παιδιά να βγουν από την στειρότητα τής ξενόφερτης (αλλά αναγκαίας, ως φαίνεται) αποδόμησης και να εκφέρουν τον δικό τους αδέσμευτο λόγο.
Η Φύση, όχι ως ευτοπική νοσταλγία, αλλά ως είδος υπό προστασίαν,
Η Ελευθερία,
Η ανάγκη να αποδεχτούμε τις διαφορές μας και να ζήσουμε ειρηνικά με τα άλλα είδη επάνω σε αυτόν τον πανέμορφο και φιλόξενο πλανήτη,
Η επιτακτική απαίτηση των καιρών να αναστοχαστούμε πάνω στην ουτοπική «Κοινωνία τής Αφθονίας» και να περιοριστούμε στη διαχείριση των φυσικών πόρων έχοντας κατά νουν την Αειφόρο Ανάπτυξιν,
Η πάταξη κάθε φασισμού σε καθημερινή βάση,
Η χρυσή τομή όσων μας ενώνουν,
Η τιθάσευση των ενστίκτων μέσα μας κι έξω μας,
Η αποδοχή των σκοτεινών δυνάμεων τής Φύσης ως αναπόσταστο μέρος τού Άπαντος,
Η προστασία όλων των αδύναμων όντων (του ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου),
Ο εξορθολογισμός των αναγκών και η ελαχιστοποίησή τους,
Η λιτότητα γενικώς…
Αυτά είναι τα θέματα, τα ζητήματα και τα διακυβεύματα τού εικοστού πρώτου αιώνα, ήδη από την χαραυγή του.
Οι πόλεμοι δεν θα εκλείψουν όσο υπάρχει μισαλλοδοξία, δεισιδαιμονία, αλαζονεία, καιροσκοπισμός, απληστία…
Η Ειρήνη είναι και θα παραμείνει ιδανική ανέφικτος κατάστασις, εάν δεν συμφωνήσουμε επειγόντως όλα τα έλλογα όντα απανταχού τής Γαίας σε νόμους, συνθήκες και κανόνες λογικούς, αξιοσέβαστους και κοινής αποδοχής.
Η πλήρης ταύτισις των πάντων είναι απολύτως αδύνατος!!!
Σε έναν υπερυψωμένον ισόγειο χώρο πίσω από τα Εφετείο, μια ενδιαφέρουσα Installation με βιντεοπροβολές και ηχητικό ντοκουμέντο, με τους δύο βασικούς υποκριτές σε ρόλο σχολιαζόντων θεατών (εν πολλοίς αντιστικτικός ο ρόλος τους), με τους θεατές να περιηγούνται ανάμεσα στα εκθέματα, να τα επί-σκέπτονται και να κάθονται μετά στις τέσσερες πλευρές τής ασυνήθιστης αίθουσας στα σκαμνάκια τους για να ξεκουφαθούν από το επιδαπέδιο ηχείο που μεταδίδει σε loop μια ανθρωπολογική ζωοφιλική αφήγηση και με την ανάγκη να αποδεσμευτούμε από τους λογικούς φραγμούς τής βιοποριστικής μέρας, μετά από λίγο συναπαρτίζουμε όλοι ένα νοητό σύνολο, έναν ψυχοσωματικό νοητικό οργανισμό, ένα εγρηγορός μοναδικό κι ανεπανάληπτο…
Οι ηθοποιοί φεύγουν πολύ πριν το τέλος. Τα χειροκροτήματα περιττά και άκυρα.
Ο λύκος (τής στέππας ή όχι) ως σύμβολο άγριας ελευθερίας, εδώ παίρνει διαστάσεις περήφανου όντος που αρνείται επίμονα να εγκαταλείψει την οριοθετημένη περιοχή του. Μήνυμα εξ αντιθέτου; Η προσφυγιά από την ανάποδη; Τι θέλουν να πουν οι ποιητές; Θολόν το ασαφές. Κι εδώ ξαναμπαίνουμε στα μουχλιασμένα χωρικά ύδατα τής μετανεωτερικότητας.
Όμως, εν τέλει, όλο αυτό είναι ένα συνειρμικό ποίημα, διόλου αυθόρμητο κι αυτοσχεδιαστικό, συνειρμικό όμως ναι… δομημένο πάνω σε αλλεπάλληλα μοτίβα που μεταδίδουν συγκεκριμένες αξίες… η εμπέδωσις δια της επαναλήψεως…
Δεν έλειπε τίποτα από την σύνολο αφήγηση, αν και εγώ – ως άτομο παλαιοτέρας γενεάς – θα ήθελα περισσότερο «ψαχνό» στην αφήγηση, περισσότερη παραστατικότητα βρε αδελφέ, ακόμα και πιότερη σωματικότητα – γιατί όχι – με παρέσυρε όμως η πολυσημία των διαφορετικών επί σκηνής κωδίκων κι έτσι δεν πρόλαβα να πλήξω μήτε να αναρωτηθώ μήτε να αναγκαστώ να ανοίξω το κινητό μου.
Η διάρκεια τόση όση…
Όλα καλά κι αρμονικώς συνταιριασμένα (λόγος, ήχος, εικόνες, σκέψεις, επισκέψεις, διαισθήσεις, μεταισθήσεις, μετεικάσματα…).
ΔΕΙΤΕ ΤΟ. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΈΝΑ ΣΠΟΡΑΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.
Ο χώρος λέγεται «Παρένθεση». Αυτό τα λέει όλα. Παρένθεση ανάμεσα σε δύο καταλαγιασμένα αποκρυσταλλώματα: ένα που έφυγε ανεπιστρεπτί κι ένα που δεν έχει έρθει ακόμα (ή, τουλάχιστον, δεν το αποδεχτήκαμε/υποδεχτήκαμε ακόμη μαζικά).
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ
Διονυσίου Εφέσου 3, Αμπελόκηποι (μετρό Αμπελόκηποι)
Τηλ. 6943648438
EXHIBITION THEATER
“Καθόμαστε Σε Ένα Τραπέζι. Ο Ένας Κοιτάει Τις Γρίλιες.
Από Κάπου Ακούγεται Ο Τελευταίος Λύκος”
μια θεατρική έκθεση των Ginger Creepers Theater Band
εμπνευσμένη από τον “Τελευταίο Λύκο” του Λ. Κρασναχορκάι
Teaser:
https://www.youtube.com/watch?v=NdCdiLPmowg&ab_channel=GingerCreepers
Με τον όρο Exhibition theater, οι Ginger Creepers (Χρήστος Καπενής / Γρηγόρης Χατζάκης) προτείνουν μία νέα, απόλυτα διαφορετική θεατρική εμπειρία, συστήνοντας τον νέο τους χώρο, την Παρένθεση.
Με αφορμή τον Τελευταίο Λύκο, ένα πολυσύνθετο διήγημα του σπουδαίου Ούγγρου συγγραφέα Λάσλο Κρασναχορκάι, (γνωστότερος στο κοινό από τα σενάριά του για τον σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ), οι Ginger Creepers “καταλαμβάνοντας” τον χώρο, στήνουν και επιμελούνται μίας έκθεσης σύγχρονης τέχνης, που λειτουργεί με θεατρικούς κώδικες.
Η ιστορία πίσω από το έργο
Σε μία δαιδαλώδη πρόταση 77 σελίδων, ο Κρασναχορκάι αφηγείται το ταξίδι ενός καθηγητή φιλοσοφίας στην Εξτρεμαδούρα της Ισπανίας, με στόχο τη συγγραφή ενός άρθρου για την ανάπλαση της περιοχής. Αναζητώντας έμπνευση για το κείμενό του, πέφτει πάνω σε ένα άρθρο σε ένα επιστημονικό περιοδικό, όπου αναφέρεται πως εκεί ήταν που “αποδήμησε ο τελευταίος λύκος” της ευρύτερης περιοχής. Η φράση κεντρίζει το ενδιαφέρον του και στρέφει όλη του την προσοχή στην αναζήτηση της ιστορίας του τελευταίου εκείνου λύκου, ιστορία που μεταμορφώνει σιγά σιγά τα βαθύτερα κέντρα της ίδιας του της ύπαρξης.
Exhibition Theater
Αποδομώντας και ανασυνθέτοντας τα θεατρικά στοιχεία, την εικόνα, τον ήχο, την αφήγηση, τα σύμβολα, οι Ginger Creepers, επιστρέφουν στην πηγή της θεατρικής πράξης, τη σχέση της με τον θεατή. Μπαίνοντας στον χώρο, ο θεατής κινείται ανάμεσα στα έργα (μεταξύ των οποίων και μία “ζωντανή” εγκατάσταση με τους δύο δημιουργούς), όπως σε μία εικαστική έκθεση. Παράλληλα, η αφήγηση που “λούζει” ηχητικά τον χώρο, αποκωδικοποιεί σταδιακά τη λειτουργία των έργων, προσδίδοντάς τους διαφορετικές πτυχές και αναγνώσεις. Με άλλα λόγια, η στατικότητα του “πρωταγωνιστή” σκηνικού χώρου, αποκτά κίνηση μέσα από την εσωτερική μετατόπιση του θεατή.
Παρένθεση
Ο Χρήστος Καπενής και ο Γρηγόρης Χατζάκης, που αποτελούν τη θεατρική ομάδα Ginger Creepers Theater Band, μας συστήνουν το νέο τους εγχείρημα, την “Παρένθεση”.
Μετά τα δύο χρόνια θεατρικής παύσης, -έχοντας επικεντρωθεί στο διαδικτυακό έργο τους, αφού δημιούργησαν σε συνεργασία με την πλατφόρμα aejaa, το νέο οπτικοακουστικό είδος Ραδιοπτικό Θέατρο (Radioptical Theater) και παρουσίασαν εκεί 5 δουλειές- επιστρέφουν ανοίγοντας έναν δικό τους χώρο, που συστήνουν ως “χώρο πειραμάτων”.
Έναν χώρο που στόχο έχει τη συνάντηση ανθρώπων και τον ανοιχτό άμεσο διάλογο σε καλλιτεχνικό και κοινωνικό επίπεδο, την ανταλλαγή ιδεών και τη συνεργασία.
Συστήνουν λοιπόν την Παρένθεσή τους με δύο παραγωγές. Δύο ιστορίες προσωπικής επαναδιαπραγμάτευσης. Το “Καθόμαστε Σε Ένα Τραπέζι. Ο Ένας Κοιτάει Τις Γρίλιες. Από Κάπου Ακούγεται Ο Τελευταίος Λύκος.” με αφορμή το βιβλίο του Λάσλο Κρασναχορκάι “Ο Τελευταίος Λύκος” και την “Κυρία Ντάλογουεη”, εμπνευσμένη από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Βιρτζίνια Γουλφ σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Χατζάκη, με τη σταθερή συνεργάτη της ομάδας Δώρα Παρδάλη και την Ελένη Σιδηροκαστρίτη.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σύλληψη – Απόδοση – Σκηνική Σύνθεση – Σκηνοθεσία: Ginger Creepers
Εικαστική Επιμέλεια – Σκηνογραφία / Διαμόρφωση Χώρου: Ζωή Αρβανίτη
Μουσική / Ηχητικός Σχεδιασμός: Βύρων Κατρίτσης
Κοστούμια: Λίλα Νόβα
Γραφιστική Επιμέλεια – Curating Consultant: Michelangelo Bevilacqua
Φωτογραφίες: Φίλιππος Μαργαλιάς
Γραφείο Τύπου /Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παίζουν:
Χρήστος Καπενής
Γρηγόρης Χατζάκης
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Σάββατο 2 Απριλίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων
Σάββατο & Κυριακή στις 9.00 μμ
Τιμές εισιτηρίων
10€ (προτεινόμενη τιμή)
Διάρκεια παράστασης: 60’
Κρατήσεις: 6943732758
Παρένθεση
Διον. Εφέσου 3, μετρό Αμπελόκηποι
WELCOME TO OUR WORLD
Μία Frida ενσώματη και χορευτική
από τη ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ΜΙΚΡΟΣ ΝΟΤΟΣ» στη νέα σκηνή του ARROYODANCETHEATRE.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με το αίτημα τής σωματικότητας, στο θέατρο, στην Τέχνη και στη ζωή, ξεκινάει και τελειώνει αυτή η φωναχτή εξωστρεφής παράσταση με τις μιμήσεις παιδικών λεξημάτων που αναδύονται από τη συλλογική μνήμη ηφαιστειακά, ερωτικά κι αναδευτικά.
Αλησμόνητες σκηνικές στιγμές πλάθουν οι τέσσερις χορευτές-υποκριτές. Ένας άντρας και τρεις γυναίκες (η μία είδωλο και «ψυχή» αποδρώσα τής άλλης) δημιουργούν ένα ηχητικό τοπίο που κυμαίνεται από το εκκωφαντικό στο ψιθυριστό.
Εικόνες εμπορικές, «τουριστικές», οικείες, μυθοποιημένες και μυθοπλασμένες έτσι ώστε να ταιριάζουν με το κοινωνούμενο μήνυμα που δεν είναι άλλο από: «το σώμα σας και τα μάτια σας – γιατί πέρα από αυτό τίποτα».
Περί ψυχής και τέχνης το έμμεσο δοκίμιο, υλιστικός διαλογισμός για το επέκεινα τού εδώ και τώρα.
Διονυσιακός ύμνος στη ζωή. Χαρά πάση θυσία. Έρωτας άνευ όρων. Αυτοπραγμάτωση στην ύλη, αυτοεκπλήρωση πριν τον θάνατο κι η τέχνη υπερεκτιμημένη, παρενέργεια τής αργόσχολης αστικής ηδονοθηρίας.
Στο επίπεδο τής αριστοτελικής «όψεως» κυριαρχεί ο μοντερνισμός, αλλά και η καρναβαλική χορεία των αποστόλων τού Χάους.
Από τις λίγες παραστάσεις όπου η παιδικότητα παίζει πρωταρχικό ρόλο κι ο σκηνικός χρόνος διαστέλλεται έτσι ώστε να περνάει αυτοστιγμεί, αυθωρεί…

Μην χάσετε αυτή την αποκριάτικη πανδαισία εν μέσω Σαρακοστής (γενικώς).
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ «ΜΙΚΡΟΣ ΝΟΤΟΣ»
www.mikrosnotos.gr | mikrosnotos@gmail.com
FRIDA 2.0
Μια παράσταση για το σώμα, τον πόνο, τη χαρά, τη ζωή…
στη νέα σκηνή του ARROYODANCETHEATRE
Στις 2,3, 4,5, 9, 10, 11, 12, 16 & 17 Απριλίου
Η θεατρική ομάδα Μικρός Νότος παρουσιάζει –για ενήλικο κοινό- στη νέα σκηνή του φιλόξενουARROYO DANCE THEATRE την παράσταση «FRIDA 2.0», μια παράσταση με αφορμή τη ζωή και το έργο της σπουδαίας γυναίκας και ζωγράφου Φρίντα Κάλο, μία παράσταση-γιορτή για το σώμα, τον πόνο, τη χαρά, τη ζωή.
Θέτοντας το ΤΡΑΥΜΑ -σωματικό ή/και ψυχικό- στο επίκεντρο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, η θεατρική ομάδα Μικρός Νότος εμπνέεται από το θεατρικό κείμενο της Κυριακής Σπανού “Frida’s pornography” για να φέρει στο επίκεντρο της θεατρικής σκηνής σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα.
Η παράσταση FRIDA 2.0 ξεκινάει με την τελευταία δημόσια εμφάνιση της Φρίντα Kάλο, 11 ημέρες πριν από το θάνατό της, και τελειώνει με την τελευταία ημέρα της ζωής της. Η ζωγράφος καταδύεται για τελευταία φορά στη ζωή και στο έργο της και αναμετριέται με τις μνήμες της. Όλη η γεμάτη πόνο και δημιουργία ζωή της περνάει μπροστά από τα μάτια της, ενώ η ίδια συνδιαλέγεται με την τραυματική εμπειρία της και την προσπάθειά της να υπερβεί τα εμπόδια που το ίδιο το σώμα τής θέτει.
Πώς το σωματικό τραύμα αποτυπώνεται στον ψυχισμό; Πώς η αναπηρία συνδιαλέγεται με την καλλιτεχνική δημιουργία; Τι είδους μελάνι χρησιμοποιεί κάποιος που είναι αποφασισμένος να αφήσει το αποτύπωμά του στη γη;
Η Φρίντα Κάλο κατάφερε να μετατρέψει τον πόνο σε πάθος, που αποτύπωνε πάνω στον καμβά. Έτσι ενώ ο πόνος είναι βασικό θέμα στη ζωή και στα έργα της, το βλέμμα της παραμένει δυναμικό και εκείνη δυνατή και ανυπότακτη. Σε μία κοινωνία όπου οι γυναίκες θεωρούνται θύματα, η Φρίντα Κάλο αποδεικνύει ότι ο πόνος μπορεί να είναι μέρος της ζωής, χωρίς να μας ορίζει, αφού όπως λέει «μπορούμε να αντέξουμε περισσότερα από όσα νομίζουμε».
www.mikrosnotos.gr| www.facebook.com/MikrosNotos | mikrosnotos@gmail.com
Με γενικό τίτλο «ΤΡΑΥΜΑ» η θεατρική ομάδα Μικρός Νότος έχει σχεδιάσει ένα διετές ρεπερτόριο βασισμένο σε δύο κείμενα, το «Frida’spornography» της Κυριακής Σπανού και το «PASSPORT μία αληθινή περιπέτεια» της Ελεονώρας Σουρλάγκα, με κεντρικό άξονα τραύματα γυναικών.
Παράλληλα με την παράσταση, στο φουαγέ του θεάτρου, θα είναι εγκατεστημένη μία βιωματική δράση, με τίτλο «ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ» η οποία μας καλεί να εξερευνήσουμε διαφορετικές στιγμές της ζωής της ζωγράφου με επίκεντρο τη σωματική αναπηρία. Εστιάζοντας στον τρόπο που η Τέχνη στο σύνολό της λειτουργεί ως πεδίο έκφρασης του Τραύματος, μέσα από τη βιωματική δράση μας, το κοινό καλείται να διερευνήσει ερωτήματα, όπως: Πού εντοπίζεται και πώς απεικονίζεται το Τραύμα; Μέσα από πόσες και διαφορετικές μορφές επανέρχεται;
Η μορφή της Φρίντα Κάλο ζωντανεύει μέσα από τρία πρόσωπα που κάποτε μπορεί να την γνώρισαν και μας προσκαλούν να τη “γνωρίσουμε” και εμείς.Τρία ζευγάρια παπούτσια που κάποτε θα είχε φορέσει είναι εδώ για να φανταστούμε τον τρόπο που “στάθηκε” μέσα σε αυτά.Τρεις καθρέφτες που κάποτε μπορεί να είδε τον εαυτό της μέσα τους μας περιμένουν όρθιοι για να την “δούμε”… ως παιδί, έφηβη, ενήλικας.Θα κοιτάξω μέσα από το παράθυρο των ματιών σας για να σας δω, είχε πει η ίδια…Σήμερα, εδώ, εμείς, μέσα από αυτήν τη βιωματική δράση, επιχειρούμε να αντιστρέψουμε για λίγο τα λόγια της.Θα κοιτάξουμε μέσα από το παράθυρο των ματιών σου για να δούμε εσένα, Φρίντα.
———————————————————————————————————
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΠΑΝΟΥ Δραματουργική επεξεργασία: ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΓΟΥΛΙΩΤΗΣ Σύλληψη ιδέας-Καλλιτεχνική επιμέλεια: ΧΡΥΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ Σκηνοθεσία-Πρωτότυπη μουσική-Μουσική διδασκαλία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΑΒΑΡΑΣ Σύμβουλος δραματολογίου: ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Iδέα-Σχεδιασμός βιωματικής δράσης: ΦΛΩΡΑ ΣΠΥΡΟΥ Υλοποίηση βιωματικής δράσης: ΧΡΥΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ
Ηθοποιοί: ΝΙΚΟΣ ΑΞΙΩΤΗΣ, ΧΡΥΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ, ΕΛΣΑ ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑ, ΙΛΙΑΝΑ ΠΑΖΑΡΖΗ Βοηθός Σκηνοθέτη: ΙΛΙΑΝΑ ΠΑΖΑΡΖΗ Σκηνογράφος/Eνδυματολόγος ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΠΟΥΡΔΑΚινησιολογία ΑΝΝΑ ΑΝΟΥΣΑΚΗΦωτισμός ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΤΣΑΤΣΑΚΟΣΣχεδιασμός αφίσας:ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΟΥΤΣΑΣΦωτογραφίες: ΤΑΣΟΣ ΒΡΕΤΤΟΣ MakeupArtistΑΧΙΛΛΕΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ Οργάνωση παραγωγής: ΧΡΥΣΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥΥπεύθυνη επικοινωνίας: ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΚΡΟΜΠΟΛΑ Παραγωγή ΜΙΚΡΟΣ ΝΟΤΟΣ ΑΜΚΕ -Δράσεις Δημιουργίας και Πολιτισμού
*Το τραγούδι Diego Universo έγραψε η Έλσα Λουμπαρδιά
ARROYO DanceTheatre Mεγ. Αλεξάνδρου 128, Αθήνα, 104 35 / ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ
Σάββατο 2, 9 & 16 Απριλίου στις 9.15μμ / Κυριακή 3, 10 & 17 Απριλίου στις 8μμ / Δευτέρα 4 & 11 Απριλίου στις 9.15μμ /Τρίτη 5, 12 Απριλίου στις 9.15μμ
Προπώληση: 13 ευρώ / Στο ταμείο: 15 ευρώ / 10 ευρώ Φοιτητικό& Ανέργων/ 5 ευρώ ατέλεια & ΑΜΕΑ / Πληροφορίες: 6973 453881 & 210 7234567 / Διάρκεια παράστασης& βιωματικής δράσης: 75 λεπτά, χωρίς διάλειμμα
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ www.ticketservices.gr
Η παράσταση είναι κατάλληλη για κοινό 16+
Το διετές πρόγραμμα τελεί υπό την αιγίδα και επιχορηγείται από το ΥΠΠΟΑ.
Σημεία προπώλησης εισιτηρίων:
Στο ταμείο του ΑRROYODANCETHEATRE, Mεγάλου Αλεξάνδρου 128, Αθήνα, 104 35
Στο εκδοτήριο εισιτηρίων της Ticketservices, στην οδό Πανεπιστημίου 39, Αθήνα.
Μέσω τηλεφώνου με χρέωση πιστωτικής ή χρεωστικής κάρτας:T. 2107234567
Μέσω διαδικτύου με χρέωση πιστωτικής/χρεωστικής κάρτας στηδιεύθυνση www.ticketservices.gr
