“Αι γενεαί πάσαι… Νικηταράς!!” του Γιώργου Α. Χριστοδούλου στο θέατρο Αλκμήνη
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επιτέλους!!! Προβάλλονται από το νεοελληνικό θέατρο πρότυπα ήθους και ηθικής αδιαπραγματεύτου.
Άνθρωποι που δεν είναι «σκοτεινοί» και δεν μας προτρέπουν σε μακιαβελικές πράξεις και δεν ερωτοτροπούν με το Κακό (στη γενικότερη φιλοσοφική του έννοια).
Ο Νικηταράς αρνήθηκε επίμονα να εξαργυρώσει τις επαναστατικές του αδιαμφισβήτητες περγαμηνές. «Πέθανε στην ψάθα», κοινώς, όπως επαλήθευσε κι ο άμεσος απόγονός του που μίλησε στο τέλος αυτής της αριστουργηματικής παράστασης.
Βλέποντας τον εκπληκτικό πρωτεϊκό ηθοποιό Χρίστο Γεωργίου να υποδύεται τον ηρωικότατο Νικηταρά γίνεσαι η ηρωϊκός/ηρωική εξ επαγωγής κι αυτό εν τέλει είναι το ζητούμενο και της Τέχνης και της Λογοτεχνίας: να διδάσκει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, να μεταλαμπαδεύει τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού, να είναι ουμανιστικού προσανατολισμού και να μην προπαγανδίζει την βία, τον πόλεμο, τον βιασμό, τον εκβιασμό… Ας μην ξεχνάμε: ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ, ΑΝΟΙΚΤΟ ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, εγγράφει πρότυπα στο μυαλό τού θεατή, επηρεάζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, δημιουργεί μιμητές…
Ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου σε διπλό ρόλο συγγραφέα και σκηνοθέτη υποκλίθηκε στο τέλος κι απέδωσε εύσημα στον μεγάλο θεατράνθρωπο Γιάννη Μόρτζο, ενώ ευχαρίστησε πολλαπλώς τους δύο επαρκέστατους ηθοποιούς του.
Η Σάρα Τερζή υποδύθηκε μετά μανίας την τρελό-Σοφιά και μας έπεισε με αληθοφανή τρόπο για την τραυματική εμπειρία τής παρθένας κόρης που είδε τον ήρωα πατέρα της βασανισμένο, ματωμένο και ταλαιπωρημένο….
Παντού και πάντα τα ίδια. Ελλάδα, Ελλάδα, γιατί αποδιώχνεις τα καλύτερα παιδιά σου;
Δείτε αυτή την παράσταση. Εν μέσω πολέμων (εσωτερικών κι εξωτερικών) είναι περισσότερο επίκαιρη απ’ όσο φαντάζεστε!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Για πρώτη φορά ο ήρωας Νικηταράς, σε θεατρική σκηνή μαζί με την ασθενή κόρη του.
Ακόμα ένα έργο από τη πένα του Γιώργου Α. Χριστοδούλου, όπου αυτή την φορά, μας παραδίδει τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου σε μια συγκλονιστική παράσταση.
Ένας ήρωας του 1821, που έσπασε τρία σπαθιά στα Δερβενάκια και που ποτέ του, σε καμία μάχη, δεν καταδέχτηκε να πάρει λάφυρα.
Που φυλακίστηκε άδικα για 2 χρόνια σ ένα σκοτεινό κελί, υπομένοντας άγριους ξυλοδαρμούς και εξευτελισμούς. Ένας Έλληνας, που μετά την επανάσταση τυφλώθηκε από τις κακουχίες και το ξύλο και αναγκάστηκε να γίνει ζητιάνος, για να επιβιώσει αυτός και η οικογένειά του.
Που είδε να βγάζουν το καλύβι του σε πλειστηριασμό!
Που είδε την κόρη του Σοφία να τρελαίνεται, επειδή τον αντίκρισε μες στα αίματα.
Ο Νικηταράς! Ήταν αυτός, που πολέμησε για μια πατρίδα ελεύθερη, αλλά ουδείς δεν γνωρίζει μέχρι σήμερα, που βρίσκεται ο τάφος του…
Μια σπαραχτική-ανθρώπινη παράσταση, που θα συγκινήσει και τον πιο σκληρό θεατή!!
Συντελεστές:
Κείμενο-σκηνοθεσία: Γιώργος Α. Χριστοδούλου
Μουσική: Ραφαήλ Πυλαρινός
Φωτισμοί-ήχοι: Σάββας Σουρμελίδης
Σκηνικά-κουστούμια: Μαρία Ράπτη
Βοηθός σκηνοθέτη: Σάββας Σουρμελίδης
Φωτογραφίες: Μάνος Βλαστός- Αλέξανδρος Τζανακάκης
Πρόγραμμα παράστασης: Μαρλού Ξηνταριανού
Βίντεο: Αλέξανδρος Τζανακάκης
Δημόσιες σχέσεις-επικοινωνία: Χριστιάννα Φωτιάδη
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:
Χρίστος Γεωργίου (Νικηταράς), Σάρα Τερζή (τρελό-Σοφιά)
Που παίζεται
Διεύθυνση:Αλκμήνης 8
Τηλέφωνο:210 3428650
«Για το καλό σου» του Pier Lorenzo Pisano στο θέατρο Altera Pars.
Η Μίνα Χειμώνα και ο Πέτρος Νάκος μεγαλουργούν πάντα στο «Θέατρο ALTERA PARS»
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Δύσκολη κωμωδία με δαγκωμένα χείλη, το γέλιο τείνει προς τον κλαυσιγέλωτα και απαιτείται ιδιαίτερη δεξιοτεχνία από σκηνοθέτη και ηθοποιούς προκειμένου να μην χαθεί η συγκινησιακή ισορροπία, που όσο κι αν τείνει προς το μελόδραμα καταλήγει τελικά στην καθημερινή χαρμολύπη τής μεσοαστικής οικογένειας που κάνει τα πάντα για το μέλλον των γόνων της.
Η ειλικρινής έγνοια των μικροαστών να γίνουν τα βλαστάρια τους υγιή, αρτιμελή και λειτουργικά στην κοινωνία συγκρούεται με τον αυστηρό κώδικα των περιορισμένων όντων που αν θέλουν να επιβιώσουν σε ένα εχθρικό γι’ αυτά περιβάλλον πρέπει να αναγάγουν τον εαυτό τους σε μέτρο σύγκρισης και να αρκεστούν στην περιορισμένη γνώση κι εμπειρία τους προσδίδοντάς της το αλάθητο των επιστημονικών αξιωμάτων.
Αυτή η διπολική σύγκρουση οδηγεί σε φυγόκεντρες τάσεις τα παιδιά και σε κεντρομόλες παππούδες και γιαγιάδες, οι οποίοι ως εξωτερική ασπίδα κλείνουν το σπειροειδές κοχύλι τής φαμίλιας σε μια γεωμετρικώς άψογη καμπύλη που υπακούει στους αριθμούς Fibonacci.
Εξηγούμαι: σύμφωνα με τον Σμαράγδινο Πίνακα των Αλχημιστών «όπως επάνω έτσι και κάτω». Οι ανθρώπινες οικογένειες είναι μικρογραφίες των αστρικών συστημάτων. Δεν υπάρχει τίποτα το ιδιαίτερο, το ατομικό, το εξαιρετικό, το εξωτικό, όταν παρατηρείς τα κοινωνικά φαινόμενα μέσα από το πρίσμα τής θεατρικής αφήγησης.
Το θεατρικό ενέχει το δραματικό, προϋποθέτει τον λόγο, δεν αρκείται όμως σ’ αυτόν αφού τα λεγόμενα «παραγλωσσικά σημεία» συνέχουν και εμποτίζουν ολόκληρη την σκηνική πράξη προς όφελος όλων, συντελεστών και επικροτητών.
Στη συγκεκριμένη παράσταση ο ιδιαίτερος κινησιολογικός, φωτιστικός, αισθητικός, ρυθμολογικός και φωνητικός κώδικας που έχει αναπτυχθεί σε βάθος χρόνου τριών δεκαετιών προσδίδει στο τελικό προϊόν την ενδελέχεια μιας πνευματικής κίνησης του διαδραστικού εκκρεμούς προς τα εμπρός.
Η Μίνα Χειμώνα είναι μια αξιολάτρευτη εσωτερική ηθοποιός κινηματογραφικής εκφραστικότητας. Παίζει με το βλέμμα, με τις μιμικές κινήσεις τού προσώπου, με τις παντομιμικές κινήσεις του κορμιού, ντυμένη πάντα με λειτουργικά κοστούμια που της επιτρέπει να αλλάζει ρόλους και διαθέσεις.
Εδώ, σε ένα άκρως ρεαλιστικό πλαίσιο προσδίδει (συνεργούντος, συναινούντος και συνεπικουρούντος τού επαρκούς σκηνοθέτου Πέτρου Νάκου) ένα άλλο επίπεδο κουκλοθεάτρου, όπου κάθε σχηματικό υπερκεράζεται από την υποκριτική ενάργειας μιας σπουδαγμένης ευφυΐας, μορφωμένης στην πράξη μέσα από πολλές θεατρικές περιπέτειες και χτυπήματα ζωής που αναπόφευκτα εμπλουτίζουν τον ψυχικό κόσμο τού επί σκηνής εκτιθέμενου θεατρίνου.
Κάπου λοιπόν μεταξύ σχηματικού κουκλοθεάτρου, μπαρόκ και αναγεννησιακού γκροτέσκο, βγαλμένου θαρρείς από τα γονιμολατρικά δρώμενα τού λαϊκού μεσογειακού θεάτρου, αυτή η κωμωδία τελειώνει με το απαραίτητο για το γεωγραφικό μήκος και πλάτος μας μελό φινάλε, που εμποτίζει όμως το παραστασιακό γεγονός με ουμανιστικό περιεχόμενο.
Τελικά, η επίγνωση τής πρόσκαιρης μηδαμινότητάς μας είναι η μοναδική σοφία προσιτή σε όλα τα βαλάντια, εφικτή – ως αυτογνωσία – για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Κι αυτή την πρωταρχική απόπειρα αυτοσυνείδησης (προϋπόθεση κάθε μεταγενέστερης απόφασης για την αυτοβελτίωση) υπηρετεί το λαϊκό θέατρο από καταβολής κόσμου.
Η κρίσιμη μεταβατική εποχή μας, με τις Σειρήνες που ψέλνουν ως Κασσάνδρες την άμεση καταστροφή τού σύμπαντος κόσμου είναι ευεπίφορη σε τέτοιες απλοϊκές (φαινομενικώς) κωμωδίες, που ελαφρύνουν τον τόνο και οδηγούν στην ψυχαγωγική εκτόνωση θεατή (ακόμα κι όταν λειτουργεί ως «αναγνώστης» υποφωσκόντων «μηνυμάτων»).
Εδώ το μόνο μήνυμα είναι η αγάπη. Κι ο υποδηλωτικός τίτλος «Για το καλό σου» δικαιολογεί εν μέρει την αναγκαία παιδαγωγική σκληρότητα των γονέων και των παππούδων μας (για τους νεότερους).
Χαριτωμένη δραματουργική επεξεργασία τού πανάρχαιου χάσματος των γενεών. Τα άλυτα θέματα είναι και διαχρονικά.
Τρέξτε στο θέατρο Altera Pars. Μην χάσετε αυτή την γλυκόπικρη κωμωδία, σαν γλυκό νεράντζι…
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info από το Δελτίο Τύπου:
Έως 3 Απριλίου η παράσταση
«Για το καλό σου»
Του Pier Lorenzo Pisano
στο θέατρο Altera Pars
«Στο τέλος υπάρχει πάντα αγάπη, όταν πια είναι πολύ αργά…»
Το θέατρο Altera Pars παρουσιάζει φέτος το χειμώνα, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το έργο του νεαρού Ιταλού συγγραφέα και σκηνοθέτη Pier Lorenzo Pisano «Για το καλό σου», σε μετάφραση από τα ιταλικά και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου.
Γραμμένο μόλις το 2017, το έργο έχει βραβευτεί ως το καλύτερο θεατρικό έργο στο σημαντικότερο διαγωνισμό της Ιταλίας, τα βραβεία Riccione (κατηγορία Pier Vittorio Τondelli), ενώ παρά τις αντιξοότητες της πανδημίας, έχει διαγράψει αξιοσημείωτη πορεία στις θεατρικές σκηνές και τα διεθνή φεστιβάλ της Ευρώπης.
To «Για το καλό σου» μιλά για την οικογένεια, με τρόπο ιδιαίτερο, φρέσκο, πρωτότυπο και προσωπικό, που το καθιστά έργο ξεχωριστό και διαφορετικό από τα πολλά. Ελαφρύ και στοχαστικό συνάμα, πνευματώδες και τρυφερό, σύγχρονο και καθημερινό, κατορθώνει να διεισδύει στις οικογενειακές σχέσεις, να τις ανατέμνει και να αποκαλύπτει τι υπάρχει εκεί μέσα, στο βάθος-βάθος, στον πυρήνα τους, αποκτώντας έτσι διαστάσεις διαχρονικές. Γύρω από το κεντρικό θέμα του έργου, τις σχέσεις αγάπης, αλλά και καταπίεσης μέσα στην οικογένεια, αρθρώνονται τα παράπλευρα θέματα που σκιαγραφούν τον σύγχρονο κόσμο μας, ένα κόσμο επισφαλή, μπερδεμένο, επιφανειακό, αντιφατικό και μοναχικό, ένα κόσμο που αναζητά διαρκώς την επικοινωνία, η οποία όμως πάντα μπλοκάρεται, οι λέξεις κόβονται, οι προτάσεις μένουν στη μέση και τα αισθήματα λουφάζουν στριμωγμένα μέσα μας χωρίς διέξοδο έκφρασης.
Ένα έργο για όλη την οικογένεια, ένα έργο για την κάθε οικογένεια.
Το έργο:
Ο μεγάλος γιος μιας οικογένειας έρχεται το Σαββατοκύριακο στο πατρικό του σπίτι, για να αντιμετωπίσει μια δύσκολη κατάσταση. Eπιστρέφοντας, τον περιμένουν όπως πάντα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας: Μια μητέρα πανταχού παρούσα, ένας μικρότερος αδερφός απαιτητικός και αντιδραστικός, ένας πατέρας παρών-απών και μία γιαγιά που ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα να κακομαθαίνει τα εγγόνια της. Κι ενώ όλα μοιάζουν ίδια όπως πάντα στο οικογενειακό περιβάλλον, ένα απροσδόκητο νέο έρχεται να διαταράξει τις ισορροπίες και να υπενθυμίσει στους ήρωες πως τίποτα δεν παραμένει αιωνίως στατικό,ούτε καν η μοναδική μας σταθερά: το φαινομενικά αμετάβλητο οικογενειακό σύμπαν.
Για τον συγγραφέα:
Ο Pier Lorenzo Pisano γεννήθηκε το 1991 στη Νάπολη της Ιταλίας, είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης θεάτρου και κινηματογράφου. Αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή Κινηματογράφου της Ιταλίας κι έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο με την ταινία Cosi in terra, η οποία έλαβε μέρος στο διαγωνιστικό μέρος του 71ου Φεστιβάλ των Καννών. Τα θεατρικά του έργα, βραβευμένα στους σημαντικότερους διαγωνισμούς θεατρικών έργων της Ιταλίας (Solinas Award, The Riccione-Tondelli Award, The Hystrio Award), έχουν μεταφραστεί σε δώδεκα γλώσσες και έχουν παρουσιαστεί στα μεγαλύτερα θεατρικά φεστιβάλ της Ευρώπης. Είναι από τους πιο πολυσχιδείς και ανερχόμενους συγγραφείς της σύγχρονης ιταλικής δραματουργίας, που βρίσκεται σε πλήρη άνθιση τα τελευταία χρόνια.
Το 2020 εξέδωσε την πρώτη του νουβέλα με τίτλο «Il buio non fa paura».
Ταυτότητα παράστασης:
Συγγραφέας: Pier Lorenzo Pisano
Μετάφραση-Σκηνοθεσία: Πέτρος Νάκος
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Σκηνικά: Ohm David
Kοστούμια: Altera Pars
Moυσική επιμέλεια: Αγγελική Κοντού – Πέτρος Νάκος
Bοηθός σκηνοθέτη-Φωτογραφίες: Αγγελική Κοντού
Eπεξεργασία ήχων: Iωσήφ Τοπαλιάν
Κατασκευή σκηνικού: AndreaSavino– Ιωσήφ Τοπαλιάν
Βοηθοί εκτέλεσης παραγωγής: Διονύσης Μανιώτης, Βάσια Καρβέλη, Ειρήνη Ζέρβα
Υπεύθυνη επικοινωνίας: Le Canard qui Parle
Παίζουν: Mίνα Χειμώνα, Βλάσης Πασιούδης, Δημήτρης Ζέρβας, Αγγελική Κοντού, Παύλος Εμμανουηλίδης
Παραστάσεις: Παρασκευή–Σάββατο στις 21: 00 και Κυριακή στις 20: 00 έως και Κυριακή 3 Απριλίου 2021
Διάρκεια: 85’ (χωρίς διάλειμμα)
Eισιτήρια: Viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου
Γεν. Είσοδος: 15 ευρώ, Φοιτητικό: 12 ευρώ , Ατέλειες/Ανέργων: 8 ευρώ
Παραγωγή: Altera Pars (2021-22)
__________________________________________________________________________________________
H παράσταση έχει επιχορηγηθεί από το ΥΠΠΟΑ
Στο Θέατρο «Τόπος Αλλού» απολαύστε τον εμπλουτισμένο μονόλογο «Σαν ρόδο και σαν αίνιγμα»
του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καμτσή με την Πέγκυ Σταθακοπούλου
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Εις επίρρωσιν τού μάλλον παλαιολιθικού και πατριαρχικού φαλλοκρατικού ιδεολογήματος πως «πίσω από κάθε διάσημο άντρα κρύβεται μια υπομονετική, αυτοθυσιαστική, τίμια και πιστή Πηνελόπη» δομείται ένας εμπλουτισμένος μονόλογος με διαδοχικές εκρηκτικές φράσεις-βεγγαλικά με σχηματική αλλά όχι προσχηματική σκηνική δράση, με την προσθήκη ενός βωβού κοκκινοπρόσωπου, κοκκινοντυμένου και κοκκινοβαμμένου ανθρώπου, που μάλλον συμβολίζει τον Χάροντα ως άλλη όψη τής χαράς τής ζωής (όπως τον φαντάζονται οι σύγχρονοι αλλά και οι παλαιοί Μεξικάνοι), η πρωταγωνίστρια Πέγκυ Σταθακοπούλου υποδύεται την άσημη γυναίκα τού Σαίξπηρ ως το πλέον σημαντικό (για την υλική επιβίωσή του) πρόσωπο σε μια ταραγμένη ζωή γεμάτη νεαρούς εραστές και νεαρές ερωμένες.
Ο πανερωτισμός σε όλο του το μεγαλείο στην παγανιστική προχριστιανική εκδοχή του και με τις ευλογίας τής τότε δαιμονίας βασιλίσσης Ελισάβετ, προστάτιδος Γραμμάτων και Τεχνών, τού Σαίξπηρ συμπεριλαμβανομένου.
Η ιδιόλεκτος που επινοεί ο Άκης Δήμου για να τονίσει την αυτοδίδακτη μόρφωση της χωριάτισσας από το Stratford upon Avon είναι μια μειξοβάρβαρη γλώσσα μεταξύ της δικής μας καθαρεύουσας και δημοτικής (επιτυχής μερική αναλογία ανάμεσα στο βρεττανικό και στο ελληνικό ιδίωμα, ουχί όμως και του ιδίου αιώνα). Οπωσδήποτε όμως το αποτέλεσμα στερείται κάθε επιτηδεύσεως, αφού η καλή και η έμπειρη ηθοποιός ως μονωδός απαλείφει τις όποιες αιχμές, ακμές και γωνίες δίνοντας στο κοινό την στρογγυλευμένη εκδοχή μίας αδικημένης γυναίκας που αγωνιά να γίνει χήρα κι επιμένει στην εγωιστική ανωτερότητά τας απέναντι στο χαμένο επιπόλαιο αρσενικό που επιμένει να τσιλιμπουρδίζει.
Όπως καταλαβαίνετε, αυτό το τέχνασμα χάνει γρήγορα το ενδιαφέρον του, αλλά ο θεατής παραμένει απασχολημένος για πέντε τέταρτα τής ώρας βυθισμένος στην μυθολογία «ποιος ήταν πράγματι ο συγγραφέας αυτών των αθάνατων δραματικών ποιημάτων, αν όχι ο μισοαγράμματος ηθοποιός με τις υψηλές διασυνδέσεις»;
Όσο για τον περίφημο «Κόμη τού Σαουθάμπτον», που αναφέρει ο καλός Έλληνας δραματουργός Άκης Δήμου, στον οποίο ο μυθικός και μυθοποιημένος Σαίξπηρ αφιερώνει τα αριστουργηματικά σονέτα του, πρόκειται για τον προστάτη τού Σαίξπηρ, Henry Wriothesley, 3rd earl of Southampton, in full Henry Wriothesley, 3rd earl of Southampton, Baron Wriothesley of Titchfield, που γεννήθηκε στις 6 Οκτωβρίου 1573 και πέθανε στις 10 Νοεμβρίου τού 1624), και μουστάκι είχε (κάτι που αμφισβητεί η βιαστική μέλλουσα χήρα τού μεγάλου ελισαβετιανού δημιουργού) και ήταν κάτι παραπάνω από κόμης, όπως μεταφράζεται ατυχώς στα ελληνικά.
ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ ΠΟΥ ΚΑΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΚΑΝΕΙΣ…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info από το Δελτίο Τύπου:
«Σαν ρόδο και σαν αίνιγμα»
Διάρκεια: 70 λεπτά
Συντελεστές
Κείμενο: Άκης Δήμου
Σκηνοθεσία: Νίκος Καμτσής
Σκηνικά – Κοστούμια: Μίκα Πανάγου
Μουσικό τοπίο: Κώστας Χαριτάτος
Σχεδιασμός φωτισμού: Νίκος Καμτσής, Γιάννης Ζέρβας
Video art: Αντώνης Κουκούβελας
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Ζέρβας
Ερμηνεύει η Πέγκυ Σταθακοπούλου
Συμμετέχει ο Γιάννης Ζέρβας
Θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ, Κεφαλληνίας 17, Κυψέλη
https://goo.gl/maps/b3mDhpaiq9c8oP1T7
Το Θέατρο Τόπος Αλλού τηρεί όλα τα πρωτόκολλα υγιεινής και αποστάσεων για την διεξαγωγή των παραστάσεων σε κατάλληλες και ελεγχόμενες συνθήκες ασφαλείας σε σχέση με τον COVID-19. Οι θεατές κατά την είσοδό τους στο χώρο οφείλουν να επιδείξουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή πιστοποιητικό νόσησης, καθώς και αστυνομική ταυτότητα ή οποιοδήποτε άλλο αποδεικτικό για τον έλεγχο ταυτοπροσωπίας. Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο και την έξοδο από το χώρο, όπως και κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Θέατρο ΧΥΤΗΡΙΟ: ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΣΟΦΙΤΑ τής ΛΙΛΛΙΑΝ ΧΕΛΛΜΑΝ.
Αθάνατα τα καλογραμμένα έργα. Διαρκούν περισσότερο από τους όποιους ευκαιριακούς πειραματισμούς και τις θνησιγενείς αποδομήσεις/αναδομήσεις…
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τα γεροχτισμένα έργα είναι σαν τα παλαιά πέτρινα πυργόσπιτα. Όσο κι αν τα βαριόμαστε, αν μας θλίβουν τα βαθύσκιωτα δωμάτια κι οι κρυψώνες τους, αν μας κουράζουν τα πανύψηλα ταβάνια και σκαλιά τους, αν μας φαίνονται – τέλος – παλιομοδίτικα, διατηρούν όμως την γοητεία τού αυθεντικού, του δοκιμασμένου μέσα στον Χρόνο.
Όσο κι αν το «θέατρο χαρακτήρων» έχει προσωρινώς παρακμάσει, καλοδομημένα θεατρικά έργα με ανθεκτικούς στην περιγραφική σχηματικότητα τής «μάσκας» αλλά και πολυδαίδαλους, αδιαφανείς αλλά και ξάστερους χαρακτήρες που βυθίζονται στο Συλλογικό Ασυνείδητο με την γοητεία μιας πέτρας που βουλιάζει στο νερό, αυτά τα «καλογραμμένα έργα» (για να θυμηθούμε τον Scribe) είναι περισσότερο αξιοζήλευτα από την πλειονότητα των συγχρόνων μας δραματουργημάτων με την έντονη διακειμενικότητα και την καταφανή υποκειμενικότητα.
Ειδικά όταν αυτά τα καλοκαμωμένα έργα συναντούν τον κατάλληλο επαρκή, σπουδαγμένο και μορφωμένο σκηνοθέτη, ικανό και άξιο να διδάξει ηθοποιούς με γερή εκφραστική αρματωσιά, τότε το θαύμα συντελείται και η αισθητική ηδονή τού θεατή είναι εγγυημένη.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, στο θέατρο Χυτήριο που παραπέμπει απροσδιορίστως σε αμερικάνικης επαρχιακής πόλης ημιϋπαίθριο χώρο, ο ιδανικός συνδυασμός και συγχρωτισμός των ικανών κι αναγκαίων καλλιτεχνών που απαιτεί αυτή η δραματουργική «συνταγή» επιτάσσει έναν υψηλά ιστάμενο πήχυ που δεν επιτρέπει να τον αγγίξει το πόδι νυσταλέου θεατή.
Γιατί θεατές και ηθοποιοί συμμετέχουν με τις αντιδράσεις και τα παραγλωσσικά σημεία τους σε μια ενορχηστρωμένη απουσία που εξορκίζει την κενότητα και γεφυρώνει το Άφατο με το Άρρητο.
Ποιητικός ρεαλισμός υπναγωγικού τύπου, έτσι θα χαρακτήριζα αυτή την ηχοχρωματική συγχορδία, συμφωνία κυριών με τον μόνο κύριο τού έργου: τον κακομαθημένο νάρκισσο Πήτερ Πάν που δεν έχει καταφέρει ακόμα να ξεφύγει από τον αιμομεικτικό έρωτα τής αδελφής του (αυτό υποδηλώνει ο τίτλος για κάποια περίεργα παιχνίδια στη σοφίτα, όπου τα εσώρουχα παίζουν ενδεχομένως πρωταγωνιστικό ρόλο).
Ο βαρύς συναισθηματικός κόσμος των πρωταγωνιστών ενισχύεται από την ερεβώδη «σκιά» του σπιτιού (ο αγαπημένος τόπος των αγγλοσαξώνων περί “spirit of the place” – που ενέπνευσε πολλά αμερικάνικου τύπου θρίλερ).
Χωρίς να φτάνει στις ακρότητες τού θρίλερ, η ισορροπία επιτυγχάνεται κι εξασφαλίζεται χάρη στην σκηνική διορατικότητα και την ευαισθησία όλων των ηθοποιών που δεν χάνουν μήτε στιγμή το μέτρο και την αφηγηματική οικονομία.
Από τις καλύτερες παραστάσεις έργου τής Λίλλιαν Χέλλμαν που έχω δει.
Επικρίτρια τού macho τύπου καταχραστή πατριάρχη, αλλά και της φαλλοκεντρικής, φαλλολατρικής μητριαρχίας, η μεγάλη δραματική ποιήτρια Λίλλιαν Χέλλμαν ρίχνει μια βιτριολική, άκρως διαπεραστική ματιά στην εποχή της αλλά και στην δική μας, που δεν έχει τόσο πολύ παραλλάξει άλλοτε από τότε.
Δείτε το. Μην το χάσετε. Ο Αλέξανδρος Κοέν ποιεί μόνον αλχημιστικές εξορύξεις χρυσού στο σκηνικό επίπεδο.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΛΙΛΛΙΑΝ ΧΕΛΛΜΑΝ
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΗ ΣΟΦΙΤΑ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το φροϋδικό, βραβευμένο έργο της Λίλλιαν Χέλλμαν «Παιχνίδια στη σοφίτα» παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα μ’ έναν εκλεκτό θίασο στο Θέατρο Χυτήριο – Σημείο Πολιτισμού σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν.
Αμερική – δύο αδελφές που ζουν μαζί ( μια και ποτέ τους δεν παντρεύτηκαν ) καλλιεργούν και συγχρόνως απεχθάνονται την εξάρτηση του αδερφού τους, Τζούλιαν, απ’ αυτές. Η μεγάλη έκπληξη έρχεται, όταν εκείνος ξαφνικά επιστρέφει σπίτι μ’ ένα μεγάλο χρηματικό ποσό το οποίο μυστηριωδώς έχει αποκτήσει συνοδευόμενος από τη συναισθηματικά ασταθή σύζυγό του Λίλυ, και την απόμακρη και αριστοκρατική μητέρα της Άλμπερτιν. Οι αδελφές Κάρρι και Άννα ξαφνικά διαπιστώνουν πως η θέση εξουσίας που πάντα κατείχαν πάνω του χάνει την ισορροπία της και η ζωή τους βυθίζεται στο χάος.
Κεντρικό θέμα της Χέλλμαν οι οικογενειακές σχέσεις – οι οποίες επανέρχονται διαρκώς στα έργα της·ωστόσο εδώ βασίζονται σ’ έναν ακραίο συναισθηματικό κανιβαλισμό. Δε μιλάμε πλέον γι’ αγάπη αλλά για κτητικότητα, όπου το αίσθημα ευτυχίας δύσκολα μπορεί ν’ ανθίσει. Ένα έργο μ’ έντονη κριτική απέναντι στις έμμονες προσκολλήσεις που δημιουργούν οι οικογενειακοί δεσμοί. Έτσι, τα «Παιχνίδια στη σοφίτα» γίνονται μια ιστορία για το τι συμβαίνει στους ενήλικες που ποτέ δεν ωριμάζουν, όταν ξαφνικά αφαιρείται η προστατευτική ασπίδα της αυταπάτης τους. Τα καλά κρυμμένα μυστικά εκτίθενται: απληστία, μοχθηρία και μίσος. Αυτά είναι τα πιο επικίνδυνα «παιχνίδια στη σοφίτα». Ό,τι ακολουθεί –το λαχάνιασμα του νυφικού πόθου, οι αμηχανίες της ανικανότητας, οι αποκαλύψεις της αιμομικτικής επιθυμίας– είναι τα στοιχεία αυτά που κάνουν το έργο μοναδικό.
Το Θέατρο Χυτήριο – Σημείο Πολιτισμού στήνει μια υψηλών προδιαγραφών παραγωγή και ο Αλέξανδρος Κοέν επιστρέφει στη Χέλλμαν ύστερα από τους επιτυχημένους «Ψιθύρους» (Θέατρα Αθηνών και Δημήτρης Χορν).
Μετάφραση-σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Κοέν
Σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Χριστιάννα Μαργιόλη
Πρωταγωνιστούν (με αλφαβητική σειρά):
Μαριάννα Κιμούλη, Γεωργία Μαυρογεώργη, Θεοδώρα Σιάρκου, Τζούλη Σούμα, Σόλων Τσούνης
Επικοινωνία-προβολή: Νταίζη Λεμπέση | ΤΗΛΈΦΩΝΟ 6908502631 | email daisylempesi@hotmail.gr |
Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Λέπουρης
Καλλιτεχνική επιμέλεια φωτογραφιών: Μάριαμ Νίκου
Παραγωγή: ΒάσιαΠαναγοπούλου
Διάρκεια παράστασης: 85 λεπτά
από Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2022
κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή στις 19.00
τιμές εισιτηρίων:15 € (κανονικό), 12 € (φοιτητικό, ανέργων)
Προπώληση στο ticketplus.gr
«Hyperspace ή αλλιώς…»
της Δανάης Λιοδάκη από την θεατρική ομάδα b.p.m theater group στο Studio Μαυρομιχάλη, μία θεατρική νεανική πόρτα φοιτητόκοσμου. Πάντα επίκαιρα, πρωτότυπα, πρωτοποριακά θεάματα που συνεχίζουν αενάως…
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αντικατοπτρικά ζευγάρια με αντιθετικές κινήσεις, ασύμμετρες και διαιωνιστικές τού σύγχρονου φαραωνισμού τής υπεραναλυτικής ψυχομετρικότητας που υπερβαίνει ακόμα και τις μακροοικονομικές αναλύσεις και μετρήσεις τής ανθρώπινης καταναλωτικής συμπεριφοράς.
Οι νέοι σήμερα καταναλώνουν σχέσεις, αφού με το σεξ έχουν ήδη κουραστεί από την αρχή τής εφηβείας.
Οι νέοι σήμερα εναλλάσσουν, καταστρέφουν, περιστρέφουν σχέσεις, επιστρέφουν επ’ ολίγον στην οικογενειακή ασφάλεια τής μοναξιάς τους και ξανά προς την δόξα περνούν των συγκρουομένων διαφορετικοτήτων που αδυνατούν να γεφυρώσουν οι όποιες απόπειρες ασκημένης ενσυναίσθησης.
Η ισότητα έχει επιτέλους επιτευχθεί, η κακοποιός πατριαρχία δεν έδωσε τη θέση της στην επίσης καταχρηστική μητριαρχία τής Κλυταιμνήστρας, της Αγαύης και της Μήδειας. Ευτυχώς αποδεχτήκαμε την πολυμορφία των ερωτικών εκφάνσεων και ξεπεράσαμε (τουλάχιστον στα χαρτιά) αγκυλώσεις αιώνων, όμως η Τεχνολογία… ο κώλαφος αυτός τής υπερπληθώρας των πληροφοριών που εισέρχονται απρόσκλητες στον εγκέφαλό μας και ταράζουν την ψυχονοητική σωματικότητά μας, έχει δημιουργήσει μια επανάσταση, της οποίας οι συνέπειες έχουν γίνει αντιληπτές αλλά δεν έχουν επιμετρηθεί ακόμη.
Τα κινητά χώρισαν πολλά ζευγάρια και πολλά άλλα τα ένωσαν, προσωρινώς.
Το πρωτοποριακό αυτής τής παράστασης είναι η εναλαξιμότητα και η αντικαταστασιμότητα των πάντων (τόσο σε κειμενικό όσο και χωροταξικό επίπεδο). Εξηγούμαι: οι χιαστί κινήσεις των μελών δύο ζευγαριών, η φαινομενική απάντηση τού ενός στην αμέσως προηγούμενη ατάκα τού άλλου, με τον οποίο δεν βρίσκεται σε ευθύ και άμεσο διάλογο, δίνουν μια χορογραφική γεωμετρική θεώρηση αποστασιοποίησης από τα κοινά και τετριμμένα συναισθήματα μελοδραματικών, δακρύβρεχτων καταστάσεων.
Κι εμείς, οι μεσογειακοί λαοί και πληθυσμοί είμαστε επιρρεπείς στο νεορομαντικό μελόδραμα, υπερβαίνοντάς το όμως με δοκιμασμένες δόσεις ειρωνείας και αυτοσαρκασμού (τα απαραίτητα μπαχαρικά όλων των μεσογειακών παραστατικών τεχνών).
Τέσσερις ηθοποιοί συνταιριασμένοι και ισότιμοι. Θα ξεχωρίσω όμως τον φαινομενικώς (μόνον φαινομενικώς) συνεσταλμένον Αντώνη Χρήστου, για την άνεσή του στην απεύθυνση (ως προς το κοινό – τους καθημένους στην πρώτη σειρά θεατές), στοιχείο τής stand-up-comedy, την οποίαν τού προτείνω να καλλιεργήσει επειγόντως, ακόμα κι αν χρειαστεί να του γράψω εγώ κείμενα…
Αναφέρω όμως με θαυμασμό και τα τέσσερα ονόματα των υποκριτών που ακροβατούν ανάμεσα σε αισθήματα, συναισθήματα, μετεικάσματα, απολύτως ενορχηστρωμένοι, εναρμονισμένοι και μεταβολισμένοι (χάρη στην Δανάη Λιοδάκη και την σκηνοθεσία): Δάφνη Λαζαροπούλου, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Αντώνης Χρήστου, Δημήτρης Τσιγκριμάνης.
Processed with VSCO with e5 preset
Αξιοθαύμαστοι κι αξιοπρόσεκτοι απαξάπαντες οι συντελεστές αυτού τού δραστικού σκηνικού εκτοπλάσματος [με την θετική έννοια]:
Μουσική σύνθεση: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια σκηνικών: Νικόλας Κανάβαρης
Κινησιολογία: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Προσαρμογή κίνησης: Στάλη Συμεών
Βοηθός σκηνοθέτη: Άλκηστις Ζιρώ
Βοηθός κινησιολόγου: Χριστίνα Σκλαβάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος
Εικαστική επιμέλεια επικοινωνίας: Δημήτρης Βασδέκης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Από τις λίγες παραστάσεις που θα έβλεπα και θα ξαναέβλεπα με χαρά (κι όχι γιατί είναι δίπλα στο σπίτι μου). Δεν τα γνωρίζω αυτά τα παιδιά αλλά τα χειροκροτώ με ενθουσιασμό περισσό, υπερχειλίζοντα…
Μετ’ αισθήματος Δικαίου,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
«Hyperspace ή αλλιώς…»
Η θεατρική ομάδα b.p.m theater group παρουσιάζει
το θεατρικό έργο της Δανάης Λιοδάκη
«Hyperspace ή αλλιώς..»
Β’ Κύκλος Παραστάσεων
Πρεμιέρα 16 Μαρτίου
στο Studio Μαυρομιχάλη
Η ομάδα b.p.m (beats per minute) ιδρύθηκε το 2018 από αποφοίτους της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης- Κάρολος Κουν και ήδη έχει καταφέρει να αποσπάσει το πρώτο βραβείο στο 1ο Adapt festival, να κατακτήσει την δεύτερη θέση στο 12ο Bob Theatre Festival και να παρουσιάσει με αξιοσημείωτη επιτυχία την παράσταση «Ένας ευγενικός νεαρός που φαινόταν ηλίθιος και δεν είχες κανένα λόγο να τον φοβάσαι». Η ομάδα επιμένει να παίρνει θέση με φρέσκο και νεανικό τρόπο σε ό,τι συμβαίνει σήμερα γύρω μας και παρουσιάζει το πρωτότυπο, σύγχρονο θεατρικό έργο «Hyperspace ή αλλιώς..», γραμμένο μάλιστα από ένα από τα ιδρυτικά μέλη της.
Το «Hyperspace ή αλλιώς..» είναι ένα έργο που μιλάει για τους νέους – ομήλικους με τα μέλη της ομάδας b.p.m. Λίγο μετά τα είκοσι, λίγο πριν τα τριάντα. Είναι η ματιά τους, οι ελπίδες, οι αμφιβολίες, οι μεταπτώσεις σε ένα περιβάλλον που διαρκώς πάλλεται και καταρρέει στο χαοτικό τοπίο της ελληνικής κρίσης. Είναι οι φόβοι που συναντούν στο δρόμο που έχουν πάρει για να τους αποφύγουν.
Να μείνω ή να φύγω;
Τόπος της δράσης η Αθήνα και μια πόλη της Γερμανίας. Ένα ζευγάρι σε κάθε τόπο, μακριά και ταυτόχρονα απελπιστικά κοντά. Οι ήρωες διαπλέκονται χωροχρονικά και διαλογικά, πότε ρεαλιστικά και πότε στο χώρο του διαδικτύου, του ονείρου και της φαντασίας. Με όση αντοχή διαθέτουν παλεύουν να στήσουν τη ζωή τους εδώ ή επιλέγουν να ξενιτευτούν ως λύση στην επισφάλεια και την ανεργία. Είναι η αστάθεια η μόνη σταθερά τους; Να μείνω ή να φύγω; Να φύγω ή να γυρίσω;
Το “Hyperspace ή αλλιώς…” είναι μια φρρωση﷽﷽﷽﷽﷽﷽ ή να γυρίσω; Το τήματΕματα ρικάση που έμεινε μετέωρη. Γιατί; Γιατί φύγαμε για κάπου αλλού, γιατί κάτι άλλο σκεφτήκαμε, γιατί ακούστηκε κάποιος ήχος ειδοποίησης απ’ το κινητό. Ένα φλεγόμενο κουαρτέτο διαρκούς προσωρινότητας στο κατώφλι του έρωτα, της φυγής ή της επιστροφής και της ενηλικίωσης, αναζητά απαντήσεις που δεν υπάρχουν αδυνατώντας να δεχτεί, όπως σημειώνει ο Ηρακλής Λογοθέτης στον πρόλογο του θεατρικού έργου (εκδόσεις Κάπα), ότι ” το πρόσκαιρο έχει τη δική του ρήτρα οριστικότητας”.
Συντελεστές:
Κείμενο / Σκηνοθεσία: Δανάη Λιοδάκη
Μουσική σύνθεση: Παύλος Κατσιβέλης
Επιμέλεια σκηνικών: Νικόλας Κανάβαρης
Κινησιολογία: Χρυσηίς Λιατζιβίρη
Προσαρμογή κίνησης: Στάλη Συμεών
Βοηθός σκηνοθέτη: Άλκηστις Ζιρώ
Βοηθός κινησιολόγου: Χριστίνα Σκλαβάκη
Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Αντωνόπουλος
Εικαστική επιμέλεια επικοινωνίας: Δημήτρης Βασδέκης
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Παίζουν: Δάφνη Λαζαροπούλου, Παναγιώτα Παπαδημητρίου, Αντώνης Χρήστου, Δημήτρης Τσιγκριμάνης
Πληροφορίες Παράστασης
Παραστάσεις: Από Τετάρτη 16 Μαρτίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων: Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:00
Τιμές εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: 12€
Μειωμένο: 8€
Ατέλειες: 5€
Διάρκεια παράστασης 70 λεπτά
Προπώληση εισιτηρίων: ticketservices
Τηλέφωνο κρατήσεων: 21 0645 3330
INFO:
https://www.facebook.com/bpmtheatergroup/
https://instagram.com/bpmtheatergroup?igshid=1raaubmdq5q7q
Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Τηλ. 2106453330
*Κατά την είσοδό τους στο θέατρο οι θεατές οφείλουν να επιδεικνύουν πιστοποιητικό εμβολιασμού ή νόσησης, καθώς και πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας (αστυνομική ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης). Στη παράσταση θα τηρηθούν όλα τα προβλεπόμενα μέτρα προστασίας από τον Covid-19.
Στο θέατρο Όλβιο η τηλεοπτικής κοπής επιθεώρηση «Το ξεκατίνιασμα τού Ολύμπου»
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μπαίνουμε ασθμαίνοντας κάτω από τις χειρουργικές μάσκες στην ανωφερή αίθουσα τού θεάτρου Όλβιο (όνομα και πράμα) και βλέπουμε δεκατρείς ηθοποιούς σε stop motion για πάρα πολλά λεπτά τής ώρας μέχρι να καταλαγιάσει η αθηναϊκή υπερκινητικότητά μας (ως θεατών). Καλά, απορώ, δεν παθαίνουν λουμπάγκο οι ταλαίπωροι διονυσιακοί εργάτες; Είπαμε ανεργία, είπαμε Κρίση-κορωνοϊός-πόλεμος (τα τρία κακά τής παγκόσμιας μοίρας μας) αλλά να μην χρησιμοποιούμε και τους ανθρώπους σαν ανδρείκελα!!!
Γέλιο και χαρά. Απολαυστικό κείμενο σαν να παρακολουθείς κινούμενα κόμικς, όμως κανείς δεν γελάει σπαρακτικά. Δεν είναι η γελωτοθεραπεία ο σκοπός και ο στόχος αυτής τής εκτονωτικής ψυχαγωγικού τύπου εκπομπής που υπογράφει μυστηριωδώς κάποιος/κάποια/κάποιο ΑβγίΠαπ. Σαν αρχικά πολλών ονομάτων μού ακούγεται. Αλλά τέλος πάντων. Κι εγώ δεν θα ήθελα να υπογράψω ένα τόσο «ελαφρύ» κείμενο.
Παρακάμπτοντας το περιεχόμενο (ανώδυνη σάτιρα με γενικευτικές πολιτικές αναφορές στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τους παραδόπιστους πολιτικούς εν γένει) έχουμε 13 απολαυστικότατες ερμηνείες από υπερκινητικούς ηθοποιούς (όταν κι όποτε κινούνται) που δικαιώνουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διατηρούν την επαγγελματική τους ταυτότητα.
Είμαστε όλοι κάποια στιγμή (σκηνή και πλατεία) ενωμένοι σε μια δυσβάσταχτη ελαφρότητα τού είναι και μόνον το φαίνεσθαι (οι υπερβολικά εξεζητημένες φιγούρες) διασώζουν τα προσχήματα και τα σχήματα.
Περάσαμε δύο πολύ ευχάριστες ώρες (παρά κάτι) και διασκεδάσαμε και ψυχαγωγηθήκαμε (μόνον όσοι συνδημιουργικοί επαρκείς θεατές είχαμε ανεπτυγμένη φαντασία) και κύλησε όμορφα η βραδιά κι αποκοιμηθήκαμε ήσυχα γιατί είχαμε ήδη …προθερμανθεί.
Ξεχώρισα για την κινησιολογική-φωνητική-εκφραστική ευπλαστότητα την Μαριάννα Λαγουρού ως Αφροδίτη, τον Κωνσταντίνο Φερεντούρο ως Ερμή και την ηθοποιό που υποδυόταν την Δήμητρα (δεν ξέρω το όνομά της). Ήταν απολαυστικοί, θεσπέσιοι, εκφραστικοί, επαγγελματίες…
ΔΕΙΤΕ ΤΟ, ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ. ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΣΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΤΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΑ ή – ακόμα καλύτερα – αποφασίσατε να τα …κόψετε!!!
Μετά ευθυμίας,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
https://www.viva.gr/tickets/theatre/olvio/to-xekatiniasma-tou-olympou/
ΤΟ ΞΕΚΑΤΙΝΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΟΥ
της ΑβγίΠαπ
Το “Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” είναι μια σουρεαλιστική σάτιρα εμπνευσμένη από τη μυθολογία και τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Με στοιχεία από το Δωδεκάθεο και τον Όμηρο -και ατού τον έμμετρο λόγο- η συγγραφέας ΑβγίΠαπ γράφει μια ξέφρενη κωμωδία που “πατάει” με το ένα πόδι στο… “κάποτε” και το άλλο στο “σήμερα”, γεφυρώνοντας έτσι την ιστορία ενός τόπου, όπου το προσωπικό συμφέρον ήταν πάντα πάνω από όλους και όλα…
Το υπουργικό συμβούλιο των δώδεκα θεών, συγκαλείται λίγο πριν το ξεκίνημα του Τρωικού πολέμου για να αποφασίσουν με ποια πλευρά θα συνταχθούν. Η “συζήτηση” όμως εκτροχιάζεται πολύ νωρίς και καθώς τα… πολύ λερωμένα άπλυτα όλων βγαίνουν στη φόρα, οι συγκρούσεις είναι σφοδρές και οι καταστάσεις που εκτυλίσσονται μεταξύ των θεών-υπουργών-κυβερνώντων είναι, αν μη τι άλλο… τραγελαφικές! Τα προσωπικά συμφέροντα είναι αυτά που τελικά καθορίζουν τις αποφάσεις, την ίδια στιγμή που όλα πρέπει να μείνουν στο στενό οικογενειακό περιβάλλον!
Με ένα εξαιρετικό καστ 13 ηθοποιών, το “Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” δεν είναι μόνο μια κωμωδία-καθρέφτης της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και η διαχρονική σημειολογία της ιστορίας μας, δοσμένη με άφθονο, καυστικό και τολμηρό χιούμορ!
Το “Ξεκατίνιασμα του Ολύμπου” της ΑβγίΠαπ τελεί υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης κι έλαβε το 3ο Βραβείο στο Β΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό Θεατρικής Συγγραφής το 2018, της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος και του Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης που διενεργείται με την ευγενική χορηγία της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος.
* Η παράσταση είναι κατάλληλη για άνω των 12 ετών.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο: ΑβγίΠαπ
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Κανέλλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Βαγγέλης Ζιλέλης
Φωτισμοί: Νίκος Βούλγαρης
Επιμέλεια κίνησης: Νατάσα Παπαμιχαήλ
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Νικηφόρος Χρυσολωράς
Βοηθός Σκηνοθέτη: Καλλιόπη Καραμάνη
Ερμηνεύουν (με αλφαβητική σειρά):
Χάρης Αγγέλου
Αντώνης Αντωνάκος
Έλενα Αρβανίτη
Ειρήνη Ιωάννου
Λίνα Καμπούρογλου
Μαριάννα Λαγουρού
Βασίλης Πουλάκος
Τάκης Σακελλαρίου
Χαρά Τσιτομενέα
Κωνσταντίνος Φερεντούρος
Λήδα Χατζή
Αρμάν Εδουάρδος Μενετιάν
Φιλική συμμετοχή: Ντίνος Φράγκος
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
Πρεμιέρα: Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2020
Διάρκεια: 80 λεπτά χωρίς διάλειμμα
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Γενική είσοδος στο ταμείο: 15€
Μειωμένο: 13€
Προπώληση: Από 14€ στο Viva.gr
Τιμή προσφοράς έως 12/10 όλα τα εισιτήρια 10€ !
Θέατρο OLVIO
Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός, τηλ: 210 34 14 118
Ώρες κράτησης εισιτηρίων: 17:00 – 21:00
W www.olviotheater.gr | Μ olvio.info@gmail.com | FB OLVIO.theater
Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
του Αυγούστου Στρίντμπεργκ
στο θέατρο Τέχνης Εκάτη
από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Βαλεντίνη Λουρμπά, ως γνήσια αρχετυπική ακόλουθος τής Εκάτης που μεγαλουργούσε με τη σεληνιακή της μαγεία (και) στα τρίστρατα, έχει προ πολλού δημιουργήσει έναν παγανιστικό χώρο διονυσιασμού και λελογισμένης βακχείας, έναν ναό τής ιεράς τέχνης του διαλαμβάνειν δια του υποκρίνεσθαι… και μας καλεί κάθε χρόνο να απολαύσουμε τα αθάνατα αριστουργήματα, τα διαμάντια τής σκανδιναβικής δραματουργίας. Εξειδικευμένη στον Ίψεν και στον Στρίντμπεργκ, κεντάει φέτος ενός μεσογειακών επιπτώσεων «Χορό τού Θανάτου» με άκρα εκφραστικότητα, εκδηλωτικότητα από τους τρεις υποδηλωτικούς και ισότιμους πρωταγωνιστές της σε ρόλους τού πρωταρχικού τριγώνου: πατέρας – μητέρα – υιός (παιδί – κριτής, διαιτητής στην αέναη διαμάχη τού κρίσιμου ζεύγους).
Στο έργο αυτό συγκεράζονται όλα τα θέματα που απασχολούν και τυραννούν τον «γιο τής δούλας» Αύγουστο Στρίντμπεργκ, που ως επιβιώσας γιος της Μήδειας κρατάει ίσες αποστάσεις από τους γονείς του και υποκύπτει στο Άγνωστο, που όπως κι ο προκάτοχός του, ο Ευριπίδης «θεό» το ονομάζει.
Όμως ενώ ο αρχαίος του πρόδρομος τελειώνει τον βίο του κατασπαραγμένος όπως ο Πενθέας στις κύκνειες «Βάκχες» του, ο σκανδιναβός ομόλογός του κλείνει τον έλλογο βίο του με την ρήση-χρησμό «Δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικό». Κι έτσι είναι.
Αυτό το έργο είναι παλιό, στην αρένα διαφέρουν μόνο τα ονόματα, τα προσωπεία είναι ίδια.
ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ Ο ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ. ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟΣ, ΥΠΟΔΕΙΓΜΑΤΙΚΟΣ, ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ. Μόνο με τον Αλέξη Μινωτή στον στριντμπεργκικό «Πατέρα» θα μπορούσε να παραλληλιστεί. Τον προτείνω για τα βραβεία ΚΟΥΝ που θα απονεμηθούν το επόμενο έτος.
Η Αμαλία Κλημοπούλου, νεοτάτη, απέδωσε τον κόντρα ρόλο τής κουρασμένης μεσηλίκου με μια αναγκαστική αλλά πεποικιλμένη σχηματική περιγραφικότητα. Η μουσικότητά της όμως την έσωσε.
Περισσότερο σωστός, αρμονικός και συγκρατημένος στον επαμφοτερίζοντα ρόλο τού «καλού κ’ αγαθού» τρίτου, ο Βασίλης Ασημάκης έδωσε το μέτρο και τον ρυθμό διασώζοντας το αθεϊστικό/μονοθεϊστικό έρεβος με την ψηλόλιγνη μπαρόκ φιγούρα του που παρέπεμπε στο θέατρο σκιών και στο βορειοευρωπαϊκό κουκλοθέατρο, αν όχι και παρεπιδήμως στο «Μαύρο Θέατρο τής Πράγας».
Δύσκολο έργο, καταθλιπτικό, μονότονο, με δύσκολες ισορροπίες, σαν παρτίδα σκάκι με τον εραστή παρατηρητή, διαιτητή, κριτή αλλά και λάινσμαν σε ένα αποτρόπαιο ποδόσφαιρο.
Η Βαλεντίνη Λουρμπά είναι μάγισσα και μόνο μαγεία ξέρει να δημιουργεί, ερωτική και ορφική. Κάτω από την παριζιάνικη επιφάνεια τής μπελ-επόκ υποφώσκει πολύς Ρεμπώ, Αρτώ, Βαν Γκογκ, Μπωντλαίρ αλλά και Προυστ και Βελάσκεθ και Παρθένης κι ο μέγιστος, ο παμμέγιστος, ο παραγνωρισμένος Μπουζιάνης.
Ίσως κάποτε πρέπει να την βραβεύσουμε. Όμως αυτό θα ήταν ίσως προσβολή στο μεγαλείο της.
ΜΗΝ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑΟΣ ΑΝΕΣΠΕΡΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
Ο Έντγκαρ και η Άλις σε ένα Σουηδικό νησί επιθυμούν να γιορτάσουν την επέτειο των γάμων τους, αλλά ο πληγωμένος εγωισμός τους δεν τους το επιτρέπει, και ο ένας καταδιώκει τον άλλον. Η ήττα τους, τους οδηγεί σε ψυχικά γρονθοκοπήματα. Ο χορός του θανάτου είναι ένα χρονικό ψυχικής λεηλασίας που ο ένας υπονομεύει τον άλλον τον συρρικνώνει, με σκοπό να τον εξαφανίσει, κατηγορούμενοι οι ίδιοι, και συγχρόνως δικαστές, πρόσωπα ενός σκοτεινού και ταραγμένου υποσυνείδητου, ακροβάτες και πρωταθλητές υπαρξιακού κενού, υποτάσσονται ρυθμικά στο τέλος που ελαύνει. Η σκέψη της μετάβασης στο τίποτα, είναι οδυνηρή και χρησιμοποιούν την ζωή σαν οχυρό προκειμένου να ποδηγετήσει, ο ένας τον άλλο. Η παρουσία του Κουρτ δημιουργεί συγκίνηση μυστήριο και πυροδοτεί εσωτερικές καταστάσεις.
Σκηνοθεσία-προσαρμογή: Βαλεντίνη Λουρμπά
Διασκευή: Γιούλη Χρονοπούλου
Μουσική: Νίκος Ανδρουλής
Κοστούμια σκηνικά: Σώτη Λάμδα
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Μάνος Χατζηγεωργίου
Αμαλία Kλημοπούλου
Βασίλης Ασημάκης
Οι δημιουργοί των φωτογραφιών και του teaser είναι ο Ζώης Τριανταφύλλου – Σφακιανάκης (Zois Triantafilloy Sfakianakis) και ο Γιάννος Καλτσονουδης (Giannos Kaltsonoudis)
Τειρεσία Λυγερού «Το ημερολόγιο ενός αποτυχημένου συγγραφέα».
Η καλύτερη διακειμενική ανάπλαση τού «Ημερολογίου ενός τρελού» στο Θέατρο Δρόμος.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κατ’ εξαίρεσιν, θα ξεκινήσω από τους συντελεστές, γιατί όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι είναι υπερεπαρκείς, ηρωϊκοί και αξίζουν τής στηρίξεώς μας.
Αξιέπαινοι, αξιοθαύμαστοι, αξιοχειροκρότητοι όλες και όλοι:
Συγγραφέας: Τειρεσίας Λυγερός
Σκηνοθεσία: Ανθούλλης Δημοσθένους
Ερμηνεία: Νεκτάριος Παπαλεξίου
Μουσική: Ανθούλλης Δημοσθένους
Φωτισμοί: Ανθούλλης Δημοσθένους
Σκηνικά – Κουστούμια: Ανθούλλης Δημοσθένους
Καλλιτεχνική Επιμέλεια: Ρένα Σανταμούρη
Υπεύθυνη Παραγωγής: Εύη Μάμαλη
Παραγωγή: Θεατρική Ομάδα: Sickοφάντες
Εκτέλεση Παραγωγής: Medea Pictures
Ημερομηνίες Παραστάσεων: Από τις 25/02/2022 για λίγες παραστάσεις.
Αυτός όμως που υπερέβαινε τα συνήθη παραστασιακά και συνήθη ανθρώπινα όρια υποκριτικής δεινότητος ήταν ο απολλώνιος Νεκτάριος Παπαλεξίου που τον έχω δει και σε άλλη παράσταση στον ίδιο χώρο (σε ρόλο του γιου αλλά και της μητέρας του) και τον έχω θαυμάσει για την κηρώδη ευπλασία (ceracious pliancy) του. Αυτός ο άνθρωπος μοιάζει με ξωτικό. Είναι υπεράνω φύλων, ταξινομήσεων, κατατάξεων…
Διακτινίζεται στον κειμενικό χώρο κι αυθυποβάλλεται τόσο πολύ που γίνεται αυτό που λέει. Μοιάζει σαν χορευτής που ξέμαθε να κινείται και τραγουδιστής που απόκαμε να τραγουδάει. Αφήνει λοιπόν το σώμα και τη φωνή του να παρασύρεται από τα κοσμικά ρεύματα κι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν τον αφορά, δεν τον επηρεάζει αλλά την διαμορφώνει.
Αυτή η κατάσταση «ζεν» είναι στον αντίποδα και στο αν-τί-ποτα τού «θεάτρου της σκληρότητας» τού Αρτώ (και τόσων άλλων). Είναι ένας μακρός διαλογισμός σε υψηλές κλίμακες. Είναι υψίφωνος και υψίτονος. Βαρύτονος γίνεται μόνον υπό το άχθος των καταπιεσμένων αναστεναγμών θεατών και κοινού.
Πολλές φορές έχεις την αίσθηση (εις επίρρωσιν τού «παραδόξου του Diderot») πως κάθεται κι ο επαρκής υποκριτής στο κοινό και παρακολουθεί τον εαυτό του να δρα αλλά να μην αντί-δρα στο ελάχιστο. Αυτή η δισδιάστατη επιπεδότητα που θυμίζει την ναΐφ λαϊκή ζωγραφική, την δοξασμένη από μεγάλους τεχνίτες τού είδους, όπως ο ξακουστός Θεόφιλος, αναλαμβάνει στο μυαλό τού θεατή μία εξ αντανακλάσεως τρίτη, τέταρτη και πέμπτη …διάσταση επαληθεύοντας την διαρκή υποψία μου ότι ο εγκέφαλος τού απογόνου των πιθηκοειδών αντιπαθεί το κενό και τον τρομοκρατεί το απρόβλεπτο.
Έτσι το μετείκασμα αυτής της μη κίνησης γίνεται εσωτερικός ανεμοστρόβιλος…
Διστάζω να προτείνω τον εκλεκτό ηθοποιό για βραβείο. Είναι ακόμη πολύ νωρίς για να διαπιστώσουμε αν πρόκειται για μια ιδιοφυή τεχνική, για εγγενή αυτοματισμό ή για κάποιο καινοφανές «ταλέντο» που μας διαφεύγει. Εξ άλλου, η καλλιτεχνική φύση δεν είναι εύκολο και δεν πρέπει ενδεχομένως να καταλογογραφηθεί…
Ενεός,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
https://www.viva.gr/tickets/theater/to-imerologio-enos-apotyximenoy-syggrafea/
Τειρεσία Λυγερού – Το ημερολόγιο ενός αποτυχημένου συγγραφέα
18 Μαρτίου
Ένας συγγραφέας προσπαθεί να ολοκληρώσει το αστυνομικό του μυθιστόρημα. Έγκλειστος και εγκάθειρκτος σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, βιώνει την ιδιόμορφη ψυχεδέλεια μιας προσωπικότητας που ζει σε πολλαπλές πραγματικότητες. Ψευδαίσθηση ή αλήθεια, η διαδρομή του σε ένα σκληρό και άδικο κόσμο οδηγεί σε ένα σταυρικό μαρτύριο. Η Ανάσταση παραμένει ζητούμενο σ’ αυτό τον σύγχρονο κύκλο των παθών.
Με χιούμορ και κυνισμό ο συγγραφέας αντιμετωπίζει τα εσωτερικά αλλά και τα εξωτερικά εμπόδια που ορθώνονται μπροστά του και τον εμποδίζουν να ολοκληρώσει το έργο του. Κάνει μια βαθιά ανασκόπηση της ζωής του ενώ με ένα αιχμηρό νυστέρι ανατέμνει τον ιστό της κοινωνίας προβάλλοντας χιουμοριστικά και αυτοσαρκαστικά μια ψευδαισθησιακή πραγματικότητα που τον κατατρύχει.
Είναι εντέλει ο συγγραφέας αλλά και ο κάθε ένας από εμάς αποτυχημένος ή αποτυχημένη είναι μια ολόκληρη κοινωνία της μεταπολίτευσης στην οποία καλούμαστε να ζήσουμε;
Πρεμιέρα: 25 Φεβρουαρίου 2022
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή στις 21:15
Εισιτήρια: Γενική Είσοδος €10, Μειωμένο €8, Ομαδικό (10+) €8 Ατέλεια €0 (κατόπιν συνενοήσεως με το θέατρο)
Θέατρο ΔΡΟΜΟΣ
Αγίου Μελετίου – 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη, Αθήνα, Tηλ. 210 88 18 906 (Ο χώρος είναι πλήρως προσβάσιμος για ΑμεΑ)
Email: plays@dromostheatre.gr και production@medeapictures.com
Εισιτήρια μέσω του viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου ΔΡΟΜΟΣ.
Περισσότερες πληροφορίες για το έργο, εδώ.
Σκηνοθετικό Σημείωμα:
Το θεατρικό κείμενο “Το ημερολόγιο ενός συγγραφέα” αποτελεί μια πρωτότυπη θεματολογικά και δραματουργικά σύλληψη. Ο συγγραφέας χωρίς στερεότυπα και απωθημένα καταθέτει ένα εμφανώς αυτοαναφορικό κείμενο που ανατέμνει τα προβλήματα του πνευματικού ανθρώπου του 21ου αιώνα. Παρότι στο κείμενο βρίσκουμε επαρκή πληροφόρηση ώστε να προσδιορίσουμε τον χρόνο και τον τόπο, η συναισθηματική/ψυχική πλατφόρμα στην οποία κινείται η δράση παραπέμπει σε μια ακαθόριστη εφιαλτική δυστοπία.
Η σκηνική παρουσίαση του κειμένου αυτου συνιστά μια καλλιτεχνική πρόκληση αφού ο σκηνοθέτης καλείται να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Πως εικονογραφείται ο πόνος; Πως το αφήγημα της αποτυχίας του ενός γίνεται θέμα αναφοράς για όλους; Πως η βία και η σκληρότητα αλώνει τις ψυχές των ανθρώπων; Πως η ματαίωση των ονείρων οδηγεί στην καταρράκωση; Μέσα από την επιλογή του συγκεκριμένου έργου εισάγεται μια καλλιτεχνική πρόταση με ενάργεια και στόχευση. Καθημερινά ανεχόμαστε μια ανυπόφορη κατάσταση για να μην συντριβούμε. Ο ήρωας της παράστασης αρνείται. Ο εσωτερικός του κόσμος καρκινοβατεί ανάμεσα στην τρέλα και την απελπισία. Ωστόσο σε αυτό το χάος δηλώνει την άρνηση του να υποκύψει στον φενακισμό και στο βόλεμα της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Η μοναδική αχτίδα λογικής στο σκοτάδι είναι η αντίσταση του στο ψέμα. Αγκαλιάζει την συντριβή του ηδονικά και στο τέλος δικαιώνεται. Αυτό αφορά στον κάθε σύγχρονο άνθρωπο που συνθλίβεται από τα γρανάζια της εξουσίας, της διαφθοράς, του νεποτισμού, της πώρωσης και του αμοραλισμού. Χωρίς καμιά διάθεση διδακτισμού η παράσταση θέλει να προβληματίσει παρουσιάζοντας ένα “θέατρο στα μούτρα”(in your face). Σύμφωνα με την Ε.Fisher Lichte το θέατρο είναι μεταμόρφωση. Η παράσταση φιλοδοξεί να πυροδοτήσει το έναυσμα για την μεταμόρφωση.
Το ημερολόγιο ενός αποτυχημένου συγγραφέα είναι ένα θεατρικό κείμενο με βαθύτατες φιλοσοφικές προεκτάσεις που ανατέμνει διαχρονικά υπαρξιακά ερωτήματα γύρω από το νόημα της ζωής. Ο ήρωας είναι ένα σύμβολο της καθημερινότητας που πορεύεται σε μια αέναη ακινησία. Ο στόχος του για επιτυχία είναι ένας στόχος αυτοπραγμάτωσης που παραμένει μετέωρος και η δικαίωση δεν έρχεται παρά μόνο σε ένα ακαθόριστο επεκεινα. Η σκηνοθεσία ερμηνεύει το κείμενο ως ένα ψυχόδραμα με αναφορές στο ιερό δράμα. Ο performer λειτουργεί ως διεκπεραιωτής ενός μονοδράματος που κινείται στα άκρα: στην νεκρική κραυγή και στην εκκωφαντική σιωπή. Στον παραλογισμό του κειμένου η μοναδική λογική γέφυρα είναι το οξύμωρο.
Υπέρ αμάχων κι αδυνάμων…
Άρης Κοτσιμπός
«Χειρότερο κι από το κρύο τού χειμώνα
Χειμωνιά αχείμαστος στις ψυχές των ανθρώπων.
Σαν έγκυος αλεπού νιώθω
Φορτωμένος αλεπουδάκια»
Που αρνούνται να ξεπροβάλλουν
Τη μουσουδίτσα τους
Στην έξω βαρυχειμωνιά.
Τι κι αν ανθίζουν αμυγδαλιές
Άνοιξη φέτος δεν έρχεται.
(Πόλεμος στην Ουκρανία
Θλίψη στις καρδιές μας.
Υπέρ αμάχων κι αδυνάμων)…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Ομιλίες για την ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ
στο ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ
- Η θεατρική κριτική σήμερα
Η κριτική σήμερα επηρεάζεται σημαντικά από τις σύγχρονες θεωρίες Αφήγησης, που αναπτύχθηκαν ραγδαία κυρίως από το 2000 και μετά. Σε συνδυασμό με την Γλωσσολογία, την Μεταφρασεολογία, την Ιστορία τής Τέχνης και την γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα χρόνια της Μετανεωτερικότητας, το κριτικό δοκίμιο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση αλλά και συμπίεση ταυτόχρονα λόγω της εξειδικευμένης ορολογίας που προαπαιτεί η γνώση και η ενασχόληση με διάφορους επιστημονικούς κλάδους. Αντίθετα, το Διαδίκτυο με τις διαδραστικές δυνατότητες που προσφέρει δημοκρατικά και χωρίς διακρίσεις σε όλους τους χρήστες του ώθησε την εκλαϊκευμένη κριτική σε μια άτυπη, διαρκή κι αθεσμοθέτητη ηλεκτρονική ψηφοφορία μανιχαϊστικού τύπου, ναι/όχι, like/dislike. Αυτό είχε αμφίρροπες συνέπειες. Πρώτον, οι μη διαθέτοντες εξειδικευμένες γνώσεις αναπτύσσουν κριτικές δεξιότητες, χρήσιμες εν γένει στην άσκηση των πολιτικών, κοινωνικών, οικογενειακών και ατομικών δικαιωμάτων (και καθηκόντων, βεβαίως). Δεύτερον, οι κατέχοντες συγχρόνων αισθητικών, επιστημονικών και ιδεολογικών θεωριών, μέσα από το Διαδίκτυο διαθέτουν και μεγαλύτερη/ταχύτερη πρόσβαση στην Πληροφορία αλλά και στις ανταποκρίσεις των άλλων σε διάφορα ομοειδή καλλιτεχνικά γεγονότα. Η αναλογία εφαρμόζεται και εδώ, όταν αίρονται τα γλωσσικά και πολιτισμικά εθνικά όρια και απαιτείται ιδιαίτερη διανοητική ευελιξία καθώς και επαυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη (eq), που ασκείται καθημερινά μέσα από την ενσυναίσθηση προκειμένου να διασφαλιστούν τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού και να αποφευχθούν αθέλητα ολισθήματα καθημερινού φασισμού ως προς την πολιτική ορθότητα. Η κριτική σήμερα εξελίσσεται σε κάτι ευρύτερο, γεγικότερο, διαδραστικότερο αλλά και απαιτητικότερο, όπως κάθε δημοκρατική ευθύνη (δικαίωμα και καθήκον). Θα πρέπει να διδάσκεται η κριτική σε όλα τα σεμινάρια αυτογνωσίας/αυτοβελτίωσης γιατί ο καλύτερος τρόπος να διακρίνεις τις όποιες δυσλειτουργίες ή παθογένειες στην ίδια σου την συμπεριφορά είναι η αντανάκλαση στον θεατρικό καθρέφτη που αποπροσωποποιεί το άτομο και του δίνει την γενικότερη κοινωνική προοπτική μέσα στην οποία εντάσσεται είτε το θέλει είτε όχι. Είμαστε όλοι δέσμιοι τής γενιάς, της εποχής, της λεγομένης «περιρρέουσας ατμόσφαιρας», όμως μπορούμε να υπερβούμε όλα τα εμπόδια στην επικοινωνία μας με τον κόσμο χάρη στην ΦΙΛΟΤΗΤΑ, στην ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ και στην καθημερινή άσκηση των κοινωνικών μας δεξιοτήτων μέσα από την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, δεδομένου ότι οι άλλοι είμαστε εμείς κι αυτό που μας ενοχλεί πάνω τους είναι απλώς και μόνον μία ιδιότητα, ένα χαρακτηριστικό, ένα ιδίωμα ή μία δυσλειτουργία που αποδεικνύει μερική ή καθολική ασυμβατότητα του εαυτού μας με το περιβάλλον. Ο υπαρξιστής Ζαν-Πωλ Σαρτρ στην «Ναυτία» του αποφαίνεται: «Η Κόλαση είναι οι άλλοι». Αν σκεφτούμε όμως πως εν τέλει «οι άλλοι είμαστε εμείς», συνεπάγεται λογικά πως «η Κόλαση είμαστε εμείς». Ο μεγάλος δραματουργός Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ο σκανδιναβός ανάλογος τού Ευριπίδη (στη μετάβαση από την αρχαία τραγωδία στο αστικό δράμα τού εικοστού αιώνα) διέγνωσε στο νεκροκρέβατό του την τραγικωμική ανθρώπινη συνθήκη ανακράζοντας: «Δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικό». Η αποθέωση τού ατόμου από την Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση έως την σημερινή Ρομποτική Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση προκάλεσε πολλές κοινωνικές παρενέργειες, όπως ο εγωκεντρισμός, η φιλαυτία, ο σολιψισμός ως φιλοσοφικό κίνημα και καθημερινή πρακτική. Οι μεταβατικοί, μεταιχμιακοί καιροί που διάγουμε επιτάσσουν επειγόντως μέσα από την θεατρική κριτική και την θεατρική ανάδραση-ανατροφοδότηση να γνωρίσουμε επειγόντως τον εαυτό μας ως ενιαίο και αδιαίρετο Ανθρώπινο Είδος. Σκοπός τής σύγχρονης θεατρικής πράξης είναι η αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, εξέλιξη της Παγκόσμιας Πανανθρώπινης Συλλογικής Συνειδητότητας προς μια καινούργια Αναγέννηση, αποφεύγοντας τα σκοτάδια του Μεσαίωνα που μας απειλεί μέσα από την κλιματική αλλαγή και την σοβαρή αλλά όχι ανεπανόρθωτη διατάραξη των πανάρχαιων οικολογικών ισορροπιών.
Η θεατρική κριτική συναιρεί και προαπαιτεί όλες τις τέχνες, τις γλώσσες, τις γνώσεις και τις επιστήμες. Απαιτεί ακόμα και την διαίσθησή μας.
Η σύγχρονη θεατρική κριτική είναι τέχνη με προϋποθέσεις διεπιστημονικότητας. Θυμίζει τον Φάουστ τού Γκαίτε, χωρίς τον Μεφιστοφελή, ελπίζω και εύχομαι…
- ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ
Επειδή είναι σχεδόν ανύπαρκτη η ελληνική αλλά και ξένη βιβλιογραφία η σχετική με την κριτική θεάτρου, θα ήθελα εδώ να καταθέσω μερικές σκέψεις εν περιλήψει.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ πλήρους (εκτενούς) θεατρικής κριτικής (άνω των 100 λέξεων) και κριτικού σημειώματος (από 400-500 λέξεις).
Συνήθως όμως, στην παραδοσιακή τυπογραφία και στα έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης δημοσιεύονταν κριτικά άρθρα, τα οποία ενδεχομένως κυκλοφορούσαν αργότερα και σε μορφή βιβλίου, ως συλλογή. Σήμερα, με την ευκολία της άμεσης επικοινωνίας και ανάδρασης (feedback) χάρη στο Διαδίκτυο, έχουν δημιουργηθεί πολλά ενδιάμεσα υβρίδια.
Όμως παρ’ όλα αυτά μπορούμε να συναγάγουμε ορισμένους κανόνες και να επιχειρήσουμε να θέσουμε κάποια όρια.
Βασικός σκελετός ενός κριτικού άρθρου που προορίζεται να δημοσιευτεί σε έντυπο ή (και) ηλεκτρονικό μέσο μαζικής ενημέρωσης:
- Πρόλογος-εισαγωγή-έκθεση: ξεκινάμε με το συγκεκριμένο δραματικό κείμενο και την προϊστορία του (προγενέστερες ερμηνείες-μεταφράσεις, πρόσληψή του από το κοινό – ειδικότερα στη χώρα μας).
- Εγγενείς δυσκολίες που παρουσιάζει αυτό το κείμενο σε μια ενδεχόμενη απόπειρα δραματοποίησης.
- Επιλογές του δραματουργού στην συγκεκριμένη παράσταση (το ίδιο ισχύει για τον διασκευαστή-μεταφραστή).
- Σκηνοθετικές επιλογές όπως φαίνονται από τις προγραμματικές δηλώσεις (συνεντεύξεις, κείμενα στο πρόγραμμα, Δελτία Τύπου και λοιπά…)
- “Όψις” της συγκεκριμένης παραστάσεως (κατά την “Ποιητική” του Αριστοτέλη. ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Μουσική-ρυθμός του συνόλου του παραστασιακού γεγονότος. ΗΧΗΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Χορογραφία-κινησιολογία-σπαθογραφίες (εφ’ όσον υπάρχουν). Εδώ αναλύεται διεξοδικά η σωματική έκφραση ακόμα κι όταν δεν μιλάμε για physical theater. Η δυσκολία είναι να μεταδοθεί στον αναγνώστη της κριτικής που δεν έχει δει την παράσταση μία “παρτιτούρα” της κίνησης ηθοποιών και χορευτών μέσα στο εικαστικό και ηχητικό τοπίο.
- Κριτική ανάλυση κι αισθητικές επισημάνσεις στις ερμηνείες των ηθοποιών (ως συνόλου κι ενός εκάστου εξ αυτών – εφ’ όσον είναι δυνατόν).
- Συνολική κριτική της παράστασης.
- Συμπέρασμα – προτροπές, συμβουλές προς τον σκηνοθέτη και όλους τους συντελεστές. Αν το έργο είναι πρωτότυπο κι ο συγγραφέας του ενεργός, μπορούν να δοθούν από τον έμπειρο κριτικό κατευθυντήριες συμβουλές και προς τον δραματικό ποιητή-λογοτέχνη. Αν το έργο είναι μεταφρασμένο, διασκευασμένο ή δραματουργημένο από αφήγημα που δεν προοριζόταν εξαρχής να ανεβεί στο θέατρο, οι συμβουλές-προτροπές-επισημάνσεις απευθύνονται από τον έμπειρο και έγκυρο κριτικό προς την ομάδα ή τα άτομα που απαρτίζουν την δραματουργική-μεταφραστική ομάδα και υπογράφουν (ατομικά ή συλλογικά) την σκηνοθεσία. Το τελευταίο αυτό μέρος είναι το σημαντικότερο απ’ όλα γιατί καταδεικνύει το επάγγελμα του κριτικού ως ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που επηρεάζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζει ενδεχομένως τις κατευθύνσεις που θα πάρει η δραματική παραγωγή στο μέλλον. Οι μεγάλοι κριτικοί θεάτρου, λογοτεχνίας και Τέχνης επηρεάζουν την εποχή τους σε βαθμό ασύλληπτο, που δεν μπορεί να καθοριστεί με επιστημονικά κριτήρια.
Εν κατακλείδι, η θεατρική κριτική σήμερα είναι και επιστήμη και τέχνη. Προϋποθέτει ευρύτητα γνώσεων και τριβή με όλα τα πολιτιστικά φαινόμενα και τις κοινωνικές εκδηλώσεις του ανθρώπου. Ακόμα και η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, υποφώσκει στο υπό-κείμενο (“sub-text” ή “sous-texte”) των μεγάλων δραματικών έργων (Ευριπίδης, Τσέχωφ, Μπρεχτ κ.ά.)
Αγαπητοί, συν-κριτικοί, ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!! Κι ο Χρόνος θα δείξει το μέγεθος της ευστοχίας ή της αστοχίας μας. Ο Χρόνος, ο μόνος κριτής. Εμείς απλώς λειτουργούμε ως “ηθμοί” (κοινώς φίλτρα) που διϋλίζουμε το τώρα και παγιώνουμε κάποιες μορφές με την αισθητική που διαθέτουμε κι αναγνωρίζει η εποχή μας.
Το αν προπορευόμαστε ή προηγούμαστε από την εποχή και από τους άλλους συγχρόνους μας είναι ένα ειδικό θέμα, που θα αναπτύξουμε σε επόμενο σημείωμά μας.
- Κι ένα παράδειγμα εφαρμοσμένης κριτικής δημοσιευμένο στον επίσημο διαδικτυακό μου τόπο https://konstantinosbouras.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%88%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-performance-installation-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb/
ΕΚΛΕΙΨΗ μια performance installation της Αγγελικής Παπούλια και του Χρήστου Πασσαλή στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ. Η απόλυτη πρωτοτυπία. Η απόλυτη πρωτοπορία.
Οι σπουδαγμένοι θεατράνθρωποι προηγούνται τής εποχής τους, εκλαμβάνουν διαφορετικά τα εκπεμπόμενα σήματα, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα επηρεάζουν δίχως να καταβάλλονται. Και το μεράκι αποστάζεται εξ αρχής ως ακριβό νάμα, μάννα εξ ουρανού για τις άνυδρες ψυχές των πανικοβεβλημένων συμπολιτών μας.
Οι άνθρωποι παραληρούν, αλλόφρονες, καταιγισμένοι, παραπληροφορημένοι, παραγκωνισμένοι, εξαθλιωμένοι, εξαρτημένοι, τρομοκρατημένοι από το Άγνωστο που κάθε Αλλαγή επιφέρει.
Και κάνουν αυτό που ήξεραν από τα σπήλαια κι ακόμα πριν: κουρνιάζουν στην φωλίτσα τους (αν υπάρχει – αν έχουν την ευλογία να ανήκουν κάπου, να αποτελούν γρανάζι μιας μηχανής) δυο-δυο, τρεις-τρεις και συναλλάσσονται μεταλασσόμενοι αντανακλώντας το είναι στην πομφόλυγα τού φαίνεσθαι ιριδισμοί.
Είναι άκρως προκλητική η μεταβατική και μεταιχμιακή εποχή μας: παράγει νοητική και συναισθηματική ενέργεια εκ του μηδενός, εκ του μη όντος, ποινικοποιώντας κι ενοχοποιώντας την όποια σωματικότητα. Στεγανά παντού. Προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες μεσαιωνικές. Απαγορεύσεις και πολιτικές ορθότητες που μυρίζουν φασισμό. Απολύμανση, απομόνωση, απανθρωποποίηση. Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς οι καλλιτέχνες; Λειτουργούμε σαν καθρέφτες, σαν παραμορφωτικά κάτοπτρα, υπερβάλλοντας και μεγαλοστομώντας, υπερέχοντας και ταπεινωνόμενοι διαρκώς υπό την μπότα τού κατακτητή νοησιαρχούντος. Κι η ανοησία πάει σύννεφο. Όχι μόνον στον χώρο τής Λογοτεχνίας και στης Τέχνης, αλλά και μέσα στις οικογένειες, στις διαπροσωπικές σχέσεις, τις προσωπικές, τις σεξουαλικές (που πόρρω απέχουν από του να είναι και ερωτικές). Τσιτάτα, τσιτάτα παντού, λογύδρια, αναμοχλεύσεις, κοινοτοπίες; Και η Κριτική; Μερικά λάϊκ στο Διαδίκτυο κι αυτό είναι όλο.
Υπάρχει κριτική Σκέψη σήμερα; Χλωμό το βλέπω. Κάτι η οικονομική κρίση («προς ένα φτωχό θέατρο», αλλά όχι με την έννοια που το θεωρούσε ο Γκροτόφσκι), απολυμασμένη ανθρωποκτονία (τείχη, τείχη παντού, αλλά όχι όπως τα εννοούσε ο Καβάφης, κυριολεκτικά), δαιμονοποιήσεις (απόρριψη τού διαφορετικού όσο κι αν κοπτόμεθα υπέρ της όποιας ετερότητας), γίναμε ξένοι προς εαυτούς και αλλήλους (ακριβώς όπως το εννοούσε ο Καμύ), γίναμε ματαιόδοξοι (όπως όλοι οι δυστυχισμένοι), γίναμε θεατές και θεώμενοι στην τηλεοπτική ρωμαϊκή αρένα… Να συνεχίσω κι άλλο;
Όχι, δεν χρειάζεται. Καιρός είναι τώρα να σιωπούμε διαλογιζόμενοι / διαλογιζόμενες. Να υπερβούμε τα φύλα δια της καταχρήσεως των αισθητηρίων οργάνων μας. Να αισθανθούμε την Φύση πριν την αποθηκεύσουμε σε ηλεκτρονικά μεγαπίξελ. Να συναισθανθούμε την χαρμολύπη των άλλων. ΝΑ ΑΣΚΗΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ. Μετά η Κριτική θα έρθει αναγκαστικά. Ως ανάγκη διαχωρισμού και μη απολύτου ταυτίσεως με το Άλλο. Το Παράδοξο τού Diderot στην υποκριτική: όσο αποστασιοποιημένος είσαι τόσο αληθοφανέστερα συναισθάνεσαι και συμμετέχεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Όμως εμείς δεν έχουμε επιτύχει ακόμη μήτε γάμου κοινωνίαν με τον ίδιο τον εαυτό μας. Η απόλυτη αλλοτρίωση: να διαχωρίζεις τα κομμάτια σου, να αλλάζεις ρόλους, όμως να χάνεις κάτω από τα προσωπεία το αληθινό πρόσωπό σου.
Τι μένει; Η Αλήθεια. Η Πληροφορία. Το Φως που θα μας λυτρώσει. Και τότε θα ανακαλύψουμε την ομορφιά και την κρυμμένη Αρμονία τού Κόσμου, εκείνην που αισθάνονται οι ερωτευμένοι, οι ποιητές, οι δι(α)λογιζόμενοι, οι προσευχόμενοι στην Αρχή των Πάντων, που είναι πάντα θηλυκή, δοτική, υπέροχη.
Η Αγγελική Παπούλια είναι απόφοιτος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού ΕΚΠΑ. Ήμασταν μαζί στο πρώτο εκείνο θρυλικό έτος του 1990 κι ήμασταν οι πρώτοι απόφοιτοι (μαζί με τον Καθηγητή και Πρόεδρο τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΙΩΣΗΦ ΒΙΒΙΛΑΚΗ, την αριστούχο διδάκτορα ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΕΜΕΣΤΙΧΑ, την ηθοποιό ΜΙΝΑ ΧΕΙΜΩΝΑ, την ΦΛΩΡΑ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ και πολλούς άλλους και άλλες).
Η θητεία της στο θέατρο (ελληνικό και ξένο, εδώ και στην Λουκέρνη τής Ελβετίας) δείχνει μια επιμονή (στα όρια τής εμμονής) για την ποιότητα. Είναι ενημερωμένη και ψυχανεμισμένη για τα νεότερα επί των καλλιτεχνικών εξελίξεων που δεν είναι άμοιρες των τεχνολογικών. Ο υλιστικός πολιτισμός μας που επέβαλε την άκρα εξειδίκευση από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και μετά καταρρέει τώρα κάτω από το βάρος τής αντιπνευματικότητάς του. Οι τριγμοί ακούγονται καθαρά από τις πολεμικές μηχανές που δουλεύουν στο φουλ. Αμέσως όμως μετά, στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση που θα είναι ρομποτική, οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα ανοίξουν το εύρος τής κοινωνούμενης πληροφορίας, θα αυξήσουν την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων, οι ίδιοι οι άνθρωποι θα γίνουν data (αν δεν έχουμε ήδη γίνει), όμως… για τον λογοτέχνη, για τον καλλιτέχνη, για τον κριτικό, για τον φιλόσοφο αυτό είναι μια πρόκληση/πρόσκληση: να κερδίσουμε το στοίχημα ως Ανθρωπότητα και να προβούμε όλοι μαζί σε εκείνο το «ποιοτικό άλμα» που οραματιζόταν ο Δανός φιλόσοφος τής Αγωνίας, ο Σόρεν Κίρκεγκααρντ.
Στην συγκεκριμένη «παράσταση» που λειτουργεί και σαν installation και σαν performance και σαν θέατρο σκιών (αγαπημένος του χώρος το θέατρο Σφενδόνη), αλλά – κυρίως – ως τηλεοπτική παραίσθηση, διακωμώδηση των ρηάλιτυ-σώου, όπου τα ώου και τα αχ-βαχ είναι στην ημερησία διάταξη, μαζί με κραυγές πιθηκοειδών από άγνωστη ζούγκλα τροπικίζουσα, οι τρεις δρώντες-επιδρώντες στους σιωπηλούς θεατές που είναι φυλακισμένοι κι αυτοί έξω από το φωτισμένο κουτί τού ανατριχιαστικού σκηνικού, δημιουργούν μία εξ αντιθέτου απεικόνιση-αναπαράσταση τού κόσμου των ζωντανών από την τέταρτη διάσταση των νεκρών. Όλα είναι ωραία «και μεγάλα φωτισμένα», αλλά όχι όπως θα το εννοούσε ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Ποιητής. Εδώ παρακολουθούμε τρία ινδικά χοιρίδια εγκλωβισμένα (κλονισμένα και κλωνοποιημένα) σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα-κλουβί, όπου κάποιος προβαίνει σε έναν απροσδιόριστο πείραμα παρακολουθώντας και καταγράφοντας τις αντιδράσεις τους.
Η θολότητα που επιφέρει το πλαστικό διαχωριστικό λειτουργεί σαν μάσκα, σαν προσωπείο επιβάλλοντας την αποπροσωποποίηση. Nothing personal. Ούτε καν το σεξ. Μια αθώα εκτόνωση-απόλαυση, όπως το παγωτό, και με λιγότερα λιπαρά – ενδεχομένως. Όλα είναι light και ταυτόχρονα μπαρόκ, ανατριχιαστικά, επώδυνα, δυσοίωνα, μεσαιωνικά. Μόνον οι πυρές όπου (θα) καίγονται οι μάγισσες ελλείπουν.
Το κοινό φεύγει μαγκωμένο. Κανένα χειροκρότημα. Καμία επαφή ηθοποιών-κοινού. Σαν παραίσθηση. Σαν εφιάλτης. Σαν αυτό-ύπνωση. Σαν δουλειά μετά την καθημερινή βιοποριστική εργασία. Σαν διασκέδαση χωρίς ψυχαγωγία. Σαν μύηση δίχως μυστήριο.
Απομυθοποιήσαμε και αποδομήσαμε τα πάντα. Τώρα μένει να αναδομήσουμε το μέλλον μας με ξεσκλίδια, σκουπίδια, κουρέλια και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, όπως τα συναισθήματα. Ναι, μην σας φαίνεται παράξενο: τα παλιωμένα συναισθήματα, τα αδικημένα και παραπεταμένα είναι ανακυκλώσιμα και κάποτε θα πάρουν την εκδίκησή τους, όταν τα ξαναφορέσουμε.
ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΈΧΩ ΔΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΛΗΜΑΝ-ΜΠΡΑΔΕΡΣ (στην πραγματική Οικονομία εννοώ, όχι στο θέατρο).
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ, ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΚΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ.
Ο homo interneticus είναι ήδη εδώ, τα δάχτυλά του θα μακρύνουν, η γλώσσα του θα ατροφήσει, το σώμα του θα γεράσει νεάζον κι όλοι εμείς θα ήμαστε θεατές στο ίδιο έργο που είχαν ονειρευτεί κάποιοι πρωτοπόροι πριν το οραματιστούν οι στυγνοί ή ιδεολόγοι υλο-ποιητές του.
Και σε άλλα με υγεία! Ίδωμεν. Η χαρά τού ελληνικού τοπίου, ο ήλιος όπως κατεβαίνει από τον Υμηττό, η χιονισμένη Πάρνηθα, το ξεχερσωμένο Αιγάλεω μάς δίνουν άλλη αισιοδοξία σχηματίζοντας ένα σκηνικό σχεδόν νοητικό, τής έβδομης διάστασης, όπου εμφιλοχωρεί ο πλατωνικός κόσμος των Ιδεών.
Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή, σας βγάζω το καπέλο για την σύλληψη αυτής της πρωτότυπης ιδέας και για την ιδιοφυή σκηνοθεσία.
Μυρτώ Κοντονή, όσο κι αν δεν φαινόσουνα καθαρά μέσα από το υποφωτισμένο σκηνικό, σε εικάζω και σε χειροκροτώ ισοτίμως με τους δύο άλλους εναργείς υπό-κριτές.
Μα κυρίως τα εύγε, τα μπράβο και τα ζήτω ανήκουν στους αφανείς καλλιτέχνες αυτού τού σκηνικού θαύματος: Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Καρβέλας. Επιμέλεια σκηνικών: Θάλεια Μέλισσα. Ενδυματολογική επιμέλεια: Βασιλεία Ροζάνα. Φροντιστήριο: Κομνηνός Κουσιέρας. Εκτέλεση Παραγωγής: LeFou productions (Σεραφείμ Ράδης, Βάσια Ατταριάν). Συμπαραγωγή: Vega Lyra & Constantly Productions.
Τα θαύματα δεν υλοποιούνται από μόνα τους. Έχουν και την αφανή πλευρά τους.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
