ΘΕΑΤΡΟ SKROW. Οι Λουόμενες της Κατερίνας Μαυρογεώργη.
Ναι, υπάρχει σύγχρονη ελληνική δραματουργία, από τις καλύτερες στον κόσμο!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επιτέλους! Καλό θέατρο, με βαθύ φιλοσοφικό περιεχόμενο, χιούμορ, ευαισθησία, κοινωνικά μηνύματα, παιδαγωγική χαρακτήρα κι εκπαιδευτική λειτουργικότητα.
Κείμενο διεθνούς βεληνεκούς που αγγίζει την τελειότητα. Και κυριολεκτώ. Συγκίνηση και προβληματισμός σε σοφά υπολογισμένα μέρα, αναδίφηση τού συλλογικού ασυνείδητου, κριτική της όπερας, κοινωνιολογικές και εθνολογικές αιχμές περί του μελοδραματικού θεάτρου εν γένει…
Η αρχαία τραγωδία συνδυάζεται εδώ με το σατυρικό δράμα και οδηγεί σε κωμικές καταστάσεις τσεχωφικού τύπου.
Οι άνθρωποι μοιάζουν κολεόπτερα στο μικροσκόπιο τού ερευνητή συνδημιουργικού θεατή που μελετά αενάως την ανθρώπινη φύση προκειμένου να γνωρίσει τον εαυτό του.
Η αποστασιοποίηση επιτυγχάνεται με έναν αντεστραμμένα μπρεχτικό τρόπο αφού η πινακίδα και τα σκηνικά αντικείμενα ακυρώνονται (ή ενισχύονται) από τον φυσικό βράχο τού ρεαλιστικότατου σκηνικού.
Αληθοφάνεια και θεατρικότητα αντιπαλεύουν παραγάγοντας σημαντικά αισθητικά, νοητικά και ψυχολογικά (βεβαίως) αποτελέσματα.
Με κομμένη την ανάσα παρακολουθούμε αυτό το παρ’ ολίγον δυσοίωνο δράμα που ξεκινάει ως μπαρόκ και τελειώνει ως αθώα μεσογειακή φάρσα καρναβαλικού τύπου.
Η χαρά τής ζωής υπερισχύει εδώ και τα κοινωνικά μηνύματα είναι σαφή: υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ισότητας, της ελευθερίας, της δικαιοσύνης.
Στον καθημερινό μας αγώνα υπέρ της Δημοκρατίας και εφαρμόζοντας στην πράξη τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού, χτυπάμε στην πράξη κάθε είδους φασισμό, κάθε τύπου ρατσισμό, κάθε μορφής αποκλεισμό, κάθε (ακόμα κι ελάχιστη) απόχρωση απαξιώσης των ανθρωπίνων όντων και υποβάθμισης του περιβάλλοντος.
Φωτισμένοι θεατρικοί συγγραφείς και υπερεπαρκείς καλλιτέχνες, μαζί με τους καλοπροαίρετους κριτικούς και το συνειδητοποιημένο κοινό παλεύουμε καθημερινά για την Ειρήνη, την Ομόνοια, την Ευδοκία, την Φύση και τον Άνθρωπο.
Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές αυτού του σκηνικού θαύματος.
Μακάρι να πληθαίνουν αυτές οι επιτυχημένες προσπάθειες και η κριτική να καταστεί αποκλειστικώς και μόνον διθυραμβική, γιατί – πιστέψτε με – πονάω κάθε φορά που αναγκάζομαι να καταγγέλλω, να στιγματίζω, να επισημαίνω κακώς κείμενα, χρυσές μετριότητες, ανερμάτιστες μόδες και καθυστερημένες εισαγωγές ληγμένων πολιτισμικών προϊόντων.
Ναι, υπάρχει πρωτοτυπία στην σύγχρονη ελληνική γραφή, εις πείσμα των Σειρήνων, των Κασσανδρών και των πάσης φύσεως λογοκλόπων, μεταπραττών/μεταποιητών/παραχαρακτών/πλαστογράφων.
Πηγαίνετε να δείτε τις «Λουόμενες» στο Θέατρο Scrow. Μην το χάσετε!!!! Αυτή η παράσταση θα παίζεται για πολλά, πολλά, πολλά χρόνια. Γιατί είναι αληθινή, με μηνύματα βγαλμένα μέσα από την βιωμένη ζωή. Απευθύνεται ειδικά σε θεατές που κάποιοι τους είχαν ή τους έχουν κάνει «τον βίο αβίωτο» με την πατροπαράδοτη ζήλεια και αναξιοκρατική μικροπρέπειά τους.
Μετ’ ενθουσιασμού, βακχικού κι απολλώνιου,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΘΕΑΤΡΟ SKROW.
Οι Λουόμενες
Της Κατερίνας Μαυρογεώργη
Από 6 Μαΐου και για 12 παραστάσεις
Δείτε το τρέιλερ εδώ.
Τρία χρόνια μετά την πρώτη τους παράσταση, Οι Λουόμενες της Κατερίνας Μαυρογεώργη επιστρέφουν τον Μάιο στο Θέατρο Skrow. Το Υδροθεραπευτήριο «Ο Ασκληπιός» συναντά ξανά τον φυσικό βράχο του θεάτρου, ο οποίος αναλαμβάνει τον “ρόλο” της ιαματικής πηγής, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό σκηνικό για την παράσταση. Οι Λουόμενες έκαναν πρεμιέρα στις 6 Μαΐου 2019, αγαπήθηκαν πολύ και παίχτηκαν για δύο σεζόν, ως την Πρωτοχρονιά του 2020. Από τότε, η πανδημία, η κρίση και οι έντονες εξελίξεις στα ζητήματα έμφυλης ισότητας, έφεραν σημαντικές αλλαγές στο θέατρο και στη ζωή μας. Το έργο δεν παραμένει μόνο επίκαιρο, αλλά αποκτά και νέο φως. Με έντονο κωμικό στοιχείο, αλλά και πολλές στιγμές συγκίνησης, οι περιπέτειες και οι ανάγκες των ηρωίδων μοιάζουν να βρίσκονται ακόμα πιο κοντά μας.
Η Παράσταση
Όλες αυτές οι ηρωΐδες πεθαίνουν στο τέλος, έτσι δεν είναι;
Πεθαίνουν, για να γράψει πολύ δραματική μουσική ο εκάστοτε συνθέτης.
Είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς, και σε μία μικρή επαρχιακή λουτρόπολη με ιαματικές πηγές οι δρόμοι έχουν ερημώσει, καθώς όλοι ετοιμάζονται για την αλλαγή του χρόνου. Κι όμως, το Υδροθεραπευτήριο «Ο Ασκληπιός» είναι ανοιχτό… Εκεί μέσα βρίσκονται τρεις άγνωστες μεταξύ τους γυναίκες. Η Λύντια είναι η ιδιοκτήτρια του “Ασκληπιού”, η Κάτια και η Μαρία λουόμενες που καταφθάνουν απρόσμενα. Καμία από τις τρεις δεν έχει θέμα υγείας, όμως κάθε μία κουβαλά κι από ένα μυστικό που τη βαραίνει και την αγριεύει. Και οι τρεις έχουν κάτι να ξεπλύνουν, και οι τρεις ψάχνουν από κάτι να ξεφύγουν.
Οι τρεις λουόμενες γνωρίζονται και αρχίζουν να παρακολουθούν όπερα από ένα μικρό κόκκινο τηλεορασάκι, τον Αστακό. Παθιάζονται με την Τραβιάτα και την Μαντάμ Μπατερφλάι, ταυτίζονται με τα τραγικά φινάλε που επιφυλάσσει η όπερα στις πρωταγωνίστριές της, καθώς τα πάθη τους μοιάζουν με τα δικά τους και τα λιμπρέτα φαίνεται να μιλούν για τους δικούς τους δαίμονες. Όσο κυλάει η ώρα στο υδροθεραπευτήριο, οι τρεις γυναίκες συνδέονται μεταξύ τους, το ιαματικό νερό αρχίζει να καίει την επιφάνεια των πραγμάτων και τα μυστικά είναι έτοιμα να ξεχειλίσουν από μέσα τους σαν πηγές που αναβλύζουν.
Κι ενώ το νέο έτος καταφθάνει ηρωικά, μέσα από έναν αυθόρμητα τελετουργικό χορό, οι ηρωίδες φτάνουν σε μία εκστατική κατάσταση όπου ουσιαστικά εξαγνίζουν η μία την άλλη.
Όπως σημειώνει η Κατερίνα Μαυρογεώργη: «Όταν έγραφα αυτό το έργο πριν τρία χρόνια, η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτηκα ότι πρέπει αναγκαστικά να έχει τρεις γυναίκες για ηρωίδες, έτσι ώστε να δηλώσουμε την σύμπνοιά μας με τον αγώνα για έμφυλη ισότητα. Κάτι οργανικό με έσπρωξε να σχηματίσω με λέξεις αυτήν την παράξενη γυναικεία φιλία μέσα σε ένα υδροθεραπευτήριο. Έπειτα οι συνθήκες ακινητοποίησαν αυτήν την παράσταση για αρκετό καιρό, ενώ η πρόθεσή μας ήταν να συνεχίσει να παίζεται στην Αθήνα και αλλού.
Οι Λουόμενες είναι τρεις ηρωίδες με βαθιά πάθη και αδυναμίες. Έχουν αμαρτήσει βαριά ή έτσι νομίζουν. Έχουν πιει ουκ ολίγες φορές αλκοόλ ώσπου να λιποθυμήσουν, έχουν κάνει σεξ με συντρόφους, ήταν φιλόδοξες, θυσίασαν πολλά για να είναι ανεξάρτητες, ελεύθερες. Και το φέρουν βαρέως. Μέσα στο υδροθεραπευτήριο απαλλάσσονται σταδιακά από αυτό το φορεμένο φορτίο. Μοιράζονται τις ιστορίες τους υπό ένα νέο πρίσμα. Αυτό το νέο πρίσμα, αυτή την καινούργια αλφαβήτα τώρα την μαθαίνουμε συλλογικά σαν κοινωνία, αργά και δύσκολα και με φοβερή αντίσταση. Μας καταδιώκει η κωμικοτραγική πεποίθηση ότι το να είσαι γυναίκα σημαίνει να έχεις αμαρτήσει».
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο/Σκηνοθεσία: Κατερίνα Μαυρογεώργη
Ηθοποιοί: Κατερίνα Λάττα | Νικολίτσα Ντρίζη | Μαρία Πετεβή
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Έλια Ζαχαριουδάκη, Μαρία Μακρή
Μουσική: Δημήτρης Τάσαινας
Σκηνικά: Θάλεια Μέλισσα
Κοστούμια: Ιφιγένεια Νταουντάκη
Επιμέλεια Κίνησης: Σοφία Πάσχου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Σεραφείμ Ράδης, Γιάννης Καραμπάτσος
Φωτογραφίες/Trailer: Γιάννης Καραμπάτσος
Υπεύθυνη Επικοινωνίας: Μάρθα Κοσκινά
Παραγωγή: ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ INKAL
Από 6 έως 29 Μαΐου, κάθε Παρασκευή-Σάββατο στις 21:15 και Κυριακή στις 20:00
Εισιτήρια: 13€ Γενική είσοδος / 10€ Φοιτητικό, Ανέργων / 8€ Ατέλεια, ΑΜΕΑ
Προπώληση: https://www.viva.gr/tickets/theater/oi-louomenes/
Διάρκεια: 70 λεπτά
skrow theater | Αρχελάου 5, Παγκράτι, ΤΚ 11635, Αθήνα T: 210 7235 842
ΝΥΧΙΑΝΓΚ στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ. Ένα μεγαλειώδες έργο τής Ευαγγελίας Γατσωτή
Σε σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου.
Μία μεγάλη θεατρική συγγραφέας γεννιέται!!! Υποκλίνομαι με σεβασμό και θαυμασμό. Μακάρι να μπορούσα να γράφω εξαρχής έτσι κι εγώ.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κατ’ αρχήν θέλω να δηλώσω και να διευκρινίσω πως η πρωτοεμφανιζόμενη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΥΡΙΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΑΤΣΩΤΗ είναι αριστούχος φοιτήτρια στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΚΠΑ που διδάσκω εδώ και δύο χρόνια. Από την πρώτη στιγμή με εξέπληξε η διορατικότητα, η ευθυκρισία, το ανοικτό πνεύμα, το χαμόγελο τής αντίρρησης, η ευγένεια (ειδικά όταν διαφωνεί με τον συνομιλητή της), η διπλωματικότητα, η διακριτικότητα, αλλά και η συγκρουσιακότητα (όταν και όπου απαιτηθεί).
Διδάσκω στους φοιτητές/σπουδαστές/μαθητές μου δέκα βασικές αρχές:
- Να διαβάζετε και να βλέπετε ενεργητικά, προσεκτικά, αντικειμενικά.
- Να είστε ο εαυτός σας, να διατυπώνετε ευθαρσώς τις απόψεις σας, αλλά να είστε κάθε στιγμή έτοιμοι να υποχωρήσετε, να μεταμεληθείτε, να παραδεχθείτε το λάθος ή τα λάθη σας, να εξελιχθείτε.
- Βάση τής θεατρικής / σκηνής πράξης είναι η σύγκρουση. ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΕ ΝΑ ΚΡΙΘΕΙΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ!!!
- Να πληρώνετε το κόστος των επιλογών σας τοις μετρητοίς και προκαταβολικά.
- Να αγαπάτε τους άλλους, ΑΦΟΥ αγαπήσετε πρωτίστως τον εαυτό σας.
- Να κοιμάστε με ήσυχη συνείδηση.
- Να χαίρεστε κάθε φορά που σας επιτίθενται.
- Να αναζητείτε διαρκώς την ΑΛΗΘΕΙΑ και το ΦΩΣ.
- Ακόμα και μέσα στο Χάος υπάρχει μια κρυμμένη ΑΡΜΟΝΙΑ.
- Μην κάνετε στους άλλους αυτό που δεν θέλετε να πάθετε εσείς. Η ΕΥΤΥΧΙΑ, Η ΟΜΟΡΦΙΑ, Η ΕΙΡΗΝΗ, Η ΕΥΔΟΚΙΑ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΜΑΣ… Ας χτίσουμε όλες/όλοι/όλα μαζί ένα καλύτερο μέλλον για την Ανθρωπότητα. Ας συνδημιουργήσουμε μια καινούργια διαρκή Αναγέννηση…
Χθες βράδυ λοιπόν, όταν πήγα αμέσως μετά το γραφείο στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι θα συναντούσα τον καινούργιο ΤΣΕΧΩΦ!!!
Κι αυτό το λέγω μετά λόγου γνώσεως.
Βεβαίως απηχούνται σε αυτό το πρωτότυπο έργο οι προηγούμενοι: ειδικά ο Δημήτρης Κεχαΐδης και η Ελένη Χαβιαρά από το «Με δύναμη από την Κηφισιά», αλλά και πολλοί/πολλές άλλοι.
Όμως ακούγεται κάτω από το αριστουργηματικό αυτό κείμενο ο Ντοστογιέφσκι ο Alby, ο Pinter, o Mamet….
Γερά δομημένη πικρή κωμωδία, σαν παρτίδα τάβλι με σαφώς διαχωρισμένους και διακεκριμένους (τόσο ως προς την ιδιόλεκτο όσο και ως προς την μουσικότητα τού εκφερομένου λόγου) τους δύο συμπαίκτες. Συμπαίκτριες στην συγκεκριμένη περίπτωση. Όμως αυτοί οι ανατριχιαστικοί ρόλοι θα μπορούσαν να παιχτούν και από άντρες ηθοποιούς χωρίς να χαθεί το ελάχιστο από την αληθοφάνεια αυτού του ποιητικώς ρεαλιστικού έργου, που ούτως ή άλλως μετέχει πολλών διαστάσεων.
Η καλή συγγραφέας Ευαγγελία Γατσωτή μετέρχεται πολλών γλωσσικών, οπτικών και ηχητικών τεχνασμάτων έτσι ώστε να προσδίδει έναν σημαντικό βαθμό σουρεαλιστικής υπέρβασης αλλά και μπαρόκ ιρρασιοναλισμού στο ποιητικό δραματικό της πόνημα που μπορεί να σταθεί σε όλες τις σκηνές τού κόσμου.
Ο αριστοτέχνης σκηνοθέτης Δημήτρης Τάρλοου έτρεξε επιταχυνόμενα τον ρυθμό της πρώτης παρουσίασης τού έργου, τόσο που ελαχιστοποιήθηκαν οι αντιστικτικές παύσεις και σιωπές, όμως αυτό προσέδωσε έναν άλλον διονυσιασμό στο κείμενο εμπλουτίζοντας τη σημαντική του.
Μετά την εικοστή παράσταση μπορεί – κατά την ταπεινή μου γνώμη – αυτό το σκηνικό διαμάντι να λειανθεί και να λάμψει απολύτως.
Τυχεροί οι θίασοι που θα το ανεβάσουν σε όλον τον κόσμο. Καλό είναι να κάνουν δεκαετή συμβόλαια στους ερμηνευτές του. Είναι σαν τα έργα του Ιονέσκο που παίζονται επί δεκαετίες και κάθε φορά είναι σαν να τα βλέπουμε για πρώτη φορά.
Είναι τόσο πλούσιο και πολυεπίπεδο αυτό το κείμενο που θα ήθελα να το αναλύσω, να το προλογίσω και να φροντίσω για την έκδοσή του (καθώς και όλα τα άλλα που θα γράψει η ιδιοφυής, ιδιοφυέστατη φοιτήτριά μου).
Η δουλειά του κριτικού ανταμείβεται ηθικά όταν έστω κι ένας / μία από τους μαθητές / τις μαθήτριές του τον ξεπεράσει.
Υποκλίνομαι ταπεινά μπροστά σε αυτόν τον διεθνή δραματικό ογκόλιθο.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΠΡΩΤΕΣ ΔΙΔΑΞΑΣΕΣ: Αλεξία Καλτσίκη και Θάλεια Σταματέλου.
Μια παράσταση που αξίζει πολλά βραβεία. Το μεγαλύτερο όμως είναι το αυθόρμητο καταιγιστικό χειροκρότημα όλων των θεατών. Σαν χαλάζι σε τσίγκινη οροφή…
Έμπλεος θαυμασμού, ενθουσιασμού και χαράς,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
ΝΥΧΙΑΝΓΚ στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΟΡΕΙΑ
της Ευαγγελίας Γατσωτή
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Τάρλοου
Η απόπειρα του θεάτρου Πορεία να συνεισφέρει ενεργά στην ανάδειξη των νέων Ελληνίδων και Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, φέρει τον τίτλο «Νέο Αίμα» και στο πλαίσιό της, τον Μάιο του 2022, θα παρουσιαστούν στη σκηνή υπό τις ιδανικότερες συνθήκες τα δύο θεατρικά έργα που αναδείχτηκαν ως τα εντελέστερα από τη Σχολή Πυροδότησης Θεατρικής Γραφής, που καθοδήγησαν ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης και ο Θανάσης Τριαρίδης.
Τη «σκοτεινή» κωμωδία «Νυχιάνγκ» της μόλις δεκαοχτάχρονης σπουδάστριας Ευαγγελίας Γατσωτή, θα σκηνοθετήσει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου Πορεία, Δημήτρης Τάρλοου, με τις Αλεξία Καλτσίκη και Θάλεια Σταματέλου στους δύο ρόλους του έργου.
Υπάρχει άνθρωπος που σ’ έχει νιώσει πιο πολύ από μένα;
Η Αργυρώ είναι αισθητικός και προσφέρει τις υπηρεσίες της κατ’ οίκον. Η Κάλλια χρειάζεται μανικιούρ και της κλείνει ραντεβού στο διαμέρισμά της. Η Αργυρώ καταφτάνει με τα σύνεργά της και η διαδικασία ξεκινάει. Την ιεροτελεστία του μανικιούρ διαρρηγνύει ο επίμονος ήχος κλήσης του κινητού της Κάλλιας. Η Αργυρώ θέλει επίμονα να μάθει ποιος είναι στην άλλη άκρη της γραμμής και γιατί προκαλεί τέτοια αναστάτωση στην Κάλλια. Ένα ιδιόχειρο γράμμα που θα βρεθεί στην εξώπορτα θα ανατρέψει τις εξηγήσεις, πυροδοτώντας εξομολογήσεις και συνταρακτικές αποκαλύψεις.
Ημέρες & ώρες:
Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο 21:00, Κυριακή στις 19:00
Διάρκεια: 80 λεπτά
Τιμές Εισιτηρίων:
Κανονικό: 15 ευρώ
Εκπτωτικά εισιτήρια*: Φοιτητικό, νεανικό (κάτω των 22), ανέργων, ΑΜΕΑ (67% και άνω), με την επίδειξη βεβαίωσης αναπηρίας: 12 ευρώ
*Σε συγκεκριμένες θέσεις με σειρά προτεραιότητας, απαραίτητη είναι η επικοινωνία με το ταμείο του θεάτρου για τα εισιτήρια ΑΜΕΑ.
ΑΓΓΛΙΚΟΙ ΥΠΕΡΤΙΤΛΟΙ:
Σάββατο 14 Μαΐου 2022, 21:00
Παρασκευή 20 Μαΐου 2022, 21:00
Πέμπτη 26 Μαΐου 2022, 21:00
Κυριακή 5 Ιουνίου 2022, 19:00
H χρήση προστατευτικής μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο στο θέατρο, καθώς και κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
H παράσταση πραγματοποιείται και με την υποστήριξη του This is Athens City Festival, που διοργανώνει ο Δήμος Αθηναίων και υλοποιεί η Εταιρεία Ανάπτυξης και Τουριστικής Προβολής του Δήμου Αθηναίων (ΕΑΤΑ).
Από 6 Μαΐου στο Θέατρο Αλκμήνη ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΜΟΝΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Καπετάν Μιχάλης. Ελευθερία ή Θάνατος
του Νίκου Καζαντζάκη
Νίκος Καζαντζάκης, ένας επίκαιρος δραματικός ποιητής παγκοσμίων διαστάσεων. Το θέμα τής Ύβρεως και η υπέρβασις του μέτρου, των ορίων που προκαλεί την επέμβασιν τής στυγνάς και αδεκάστου Νεμέσεως.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Χαίρομαι πάντα όταν συναντώ τη σπάνια σύζευξη υψηλών πνευματικών επιτευγμάτων και καλλιτεχνικών επιδόσεων ευρέος φάσματος και παλλαϊκού βεληνεκούς.
Από αρχαιοτάτων χρόνων το μεγάλο θέατρο είναι κατ’ εξοχήν λαϊκό και καθίσταται – συν τω ευθέτω χρόνω – αναπόσπαστο μέρος τής δημοτικής παράδοσης.
Ο Νίκος Καζαντζάκης ήταν ένας ογκόλιθος τής διεθνούς πνευματικής περιπέτειας τού Ανθρώπου στην επίγεια δοκιμασία του. Όσο κι αν παραγκωνίστηκε, λοιδωρήθηκε, αναγκάστηκε να εκπατριστεί και επιχειρήθηκε οργανωμένα η ακαδημαϊκή απαξίωσή του, εκείνος είχε πάντα μαζί του τον Λαό, τον αθώο φιλαναγνώστη που διψάει για αληθινή πνευματική τροφή.
Τι κι αν δεν πήρε το Νόμπελ; Μήτε ο Καβάφης το πήρε μήτε ο μέγιστος Σικελιανός, ούτε καν ο λαοπρόβλητος Παλαμάς.
Οι εχθροί γίνονται έναυσμα δημιουργίας, κάρβουνο στην ατμομηχανή των μεγάλων πνευμάτων κι επιβιώνει το ονοματάκι τους στην Ιστορία μόνο στον βαθμό που οι σημαντικοί δημιουργοί εστιάζουν πάνω τους και τους διαιωνίζουν με την αναπόσπαστη τού ταλέντου τους γενναιοδωρία.
«Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου και δίπλα σ’ αυτήν τ’ όνομά μου» έγραφε ο τραγικός αυτόχειρ Κώστας Καρυωτάκης.
Ο ασίγαστος ερευνητής Κώστας Αρκουδέας στο ιστορικής αξίας βιβλίο του «Το χαμένο Νόμπελ» χαρτογραφεί την φθονερή μικρότητα τής περιρρέουσας (ασφυκτικής) ατμόσφαιρας που στέρησε ακόμα και το ελληνικό φως από τον παρεπιδημούντα στη Νότιο Γαλλία μεγάλο αμφισβητία λογοτέχνη Νίκο Καζαντζάκη.
Όμως η μεγαλύτερη δικαίωση ενός συγγραφέα είναι το σκηνικό ανέβασμα των έργων του πολλές δεκαετίες μετά την μετάστασίν του «Εις ύστατον Φάος». ΕΙΔΙΚΑ ΌΤΑΝ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΈΧΟΥΝ ΓΡΑΦΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, όπως στην περίπτωση τού Ντοστογιέφσκι, του Παπαδιαμάντη, του Βιζυηνού, του Καζαντζάκη, ορισμένα ποιητικά πεζά τού Ρίτσου (κι ελαχίστων άλλων ζώντων τε τεθνεώτων).
Μήπως τελικά οι απρόκλητες επιθέσεις αυξάνουν το βάρος των ήδη γιγάντων τής Λογοτεχνίας μας;
Στο έργο τώρα. Ο «Καπετάν Μιχάλης» γραμμένος από τον Καζαντζάκη μετά τον θάνατο του αυταρχικού πατρός του κι ενόσω ΖΕΙ στην πικρή αυτοεξορία κυνηγημένος από τους «τα φαιά φορούντες» της ένδοξης χώρας μας (ή μήπως θα έπρεπε καλύτερα να πω «χώρου» μας), είναι μια διαχρονική κι απολύτως επίκαιρη τραγωδία κι έτσι ανέβηκε ιδιοφυώς στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ από έναν υποδειγματικό θίασο στην ΤΕΛΕΙΑ ΔΙΑΝΟΜΗ.
Το θέμα τής υπέρβασης του μέτρου, η ανάγκη αυτοταπείνωσης τού τραγικού ήρωα που μη φοβούμενος τον θάνατο καθίσταται «δα-ΐ-μων» κι εξαιρετικός, εξαιρετέος τής συνήθους επιβιωτικής μικρότητος, τίθενται εδώ με τόσο σπαρακτικά διασταλτικό αλλά και αδήριτο τρόπο που καθίσταται ο αποκλειστικός κινητήριος άξονας τής δραματικής πλοκής. Οι δύο αδελφοποιτοί (Τούρκος και Έλληνας) υπερβαίνουν προς στιγμήν το οικογενειακό και φυλετικό κάρμα με τον ενώσουν συμβολικά τα αίματά τους, όμως ο δαίμονας τής σαρκός τους καταβάλλει, υπερισχύει και κατισχύει κάθε συνετής φιλειρηνικής απόπειρας έτσι που το τέλος είναι προδεδιαγραμμένο και η «κατά-στροφή» μοιραία, αναπόφευκτη.
Πρόσωπα που αποσπώνται ως μάσκες από τον ενιαίο εσμό-σωρό των ανθρώπων, φωτίζονται μια στιγμή από τον προβολέα τής Ιστορίας και ξαναγυρίζουν στο Σκότος, στην υπαρξιακή σιωπή, που είναι χειρότερη κι από τον θάνατο.
Θα ήθελα να δω αυτή την παράσταση στην Επίδαυρο (Μικρά και Μεγάλη) με αυτή την ιδανική διανομή, με τα ίδια σκηνικά και κοστούμια με το ανεπτυγμένο και διευρυμένο (από τους φυσικούς κυματισμούς) ηχοτοπίο.
Θα εξάρω την ερμηνεία (ως κορυφαίας τού Χορού) τής εκπληκτικής κι αναξιοποίητης ακόμη ΕΛΕΝΗΣ ΦΙΛΙΠΠΑ καθώς και τον ανεπανάληπτης διονυσιακής μανίας κλαυσιγέλωτα τής Ειρήνης Παπαδημάτου (που θα μπορούσε να υποδυθεί τέλεια και την Λαίδη Μάκβεθ και την Οφηλία και… και…).
Θα εξάρω επίσης την απόλυτη αληθοφάνεια στις ερμηνείες των ηθοποιών που επιφορτίστηκαν στους αντίπαλους δίδυμους ρόλους των μοιραίων αδελφοποιτών, αλλά και όλων των άλλων ανδρών τού αναπόσπαστου κι ενιαίου Χορού: Τάσος Γιαννόπουλος, Δημήτρης Κανέλλος, Περικλής Λιανός, Κωσταντίνος Μουταφτσής, Ορέστης Τρίκας.
Συγκινήθηκα μέσα μου βαθιά, βουβά, γιατί είπα πως δεν χάνεται τόσος κόπος για την παραγωγή πρωτότυπου συν-δημιουργικού έργου. Κι αν ο άνθρωπος των σπηλαίων κάνει ακόμη πολέμους, εμείς είμαστε το άλας της γης, η κρίσιμη εκείνη μάζα που θα οδηγήσει την Ανθρωπότητα στο πολυπόθητο κβαντικό «ποιοτικό άλμα», ικανή και αναγκαία συνθήκη για την διαρκή νέα και καινοφανή Αναγέννηση.
Ο ανέσπερος Ήλιος ο Πνευματικός ας ανατέλλει αιωνίως, όπως τον καλούν μεγάλοι δημιουργοί (Σικελιανός, Καζαντζάκης και άλλοι φωτογενείς).
Μετά λυτρωτικών και χαρμοσύνων δακρύων, η ταπεινότης μου
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info από το Δελτίο Τύπου:
«Ξέρεις πια πως εσύ, όχι η τύχη, όχι η μοίρα, μήτε οι ανθρώποι γύρα σου, εσύ μονάχα έχεις, ό,τι κι αν κάμεις, ό,τι κι αν γίνεις, ακέραιη την ευθύνη.»
Το θέατρο Αλκμήνη παρουσιάζει, από Παρασκευή 6 Μαΐου, ένα από το κορυφαία έργα του Νίκου Καζαντζάκη «ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΙΧΑΛΗΣ (Ελευθερία ή Θάνατος)» σε σκηνοθεσία Μανώλη Ιωνά.
Η παράσταση στοχεύει στο να φέρει τον σύγχρονο θεατή σε επαφή με ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και με σεβασμό στο ύφος, τη γλώσσα και το στοχασμό του συγγραφέα, να οδηγήσει τα βαθιά υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου στο φως. Εστιάζοντας σε μία χρονική περίοδο, σε πρόσωπα και γεγονότα πραγματικά, ζωντανεύει επί σκηνής μία ταραγμένη περίοδο της ελληνικής ιστορίας και αναδεικνύει όχι μόνο την έχθρα μα και τις σχέσεις αδελφοσύνης δύο λαών που χρειάστηκε να συνυπάρξουν για αιώνες. Κυρίως, όμως, η παράσταση επιθυμεί να μιλήσει για το παρόν. Για όσα σήμερα ο άνθρωπος καλείται να αντιμετωπίσει παλεύοντας με τα σύγχρονα «θεριά» και τους «δαίμονες» του παρόντος. Να δώσει το μήνυμα στους θεατές πως η ψυχή του ανθρώπου είναι αδέσμευτη και πολυδύναμη. Πως ο καθένας από εμάς οφείλει να αγωνίζεται για να ζει τη ζωή του καταπώς ο ίδιος την αισθάνεται. Ειδικά σε έναν κόσμο αβέβαιο, έναν κόσμο που ταλανίζεται από κρίσεις οικονομικές, από την πανδημία αλλά και με έναν πόλεμο που κλονίζει όσα θεωρούσαμε δεδομένα είναι σημαντικό να θυμηθούμε πως ο αγώνας είναι διαρκής, είναι επίπονος, αλλά όχι χαμένος.
Το πρόσωπο του μυθιστορηματικού ήρωα, του γενναίου αξόδευτου αυτού επαναστάτη, του καπετάν Μιχάλη, γίνεται σύμβολο του σύγχρονου αγωνιζόμενου ανθρώπου -ανεξάρτητα από την καταγωγή, τον τόπο διαβίωσης, το θρήσκευμα και τα πιστεύω του- που πασχίζει για επιβίωση σωματική και ψυχική, αναφωνώντας με τον δικό του τρόπο «Ελευθερία ή Θάνατος».
Ο «Καπετάν Μιχάλης» είναι μια ιστορία ανθρώπων για τους ανθρώπους. Η ιστορία του Καπετάν Μιχάλη διαδραματίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Κρήτη αγωνιζόταν, για μία ακόμη φορά, για την ελευθερία της στην επανάσταση του 1889. Το έργο, όμως, αν και συνδεδεμένο με την ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα, καθώς διαποτίζεται από το πνεύμα της ελευθερίας που ορίζει την ανθρώπινη φύση, καθώς φέρνει σε πρώτο πλάνο τη δύναμη της ψυχής, την ανάγκη του ανθρώπου να ορίζει τον εαυτό του, πολύ γρήγορα κέρδισε την πανελλήνια και τη διεθνή αναγνώριση. Ελευθερία και Ανθρωπιά είναι το δίπολο στο οποίο κινείται ο κόσμος του συγγραφέα και η παράσταση.
Ταυτότητα παράστασης
Συγγραφέας: Νίκος Καζαντζάκης
Διασκευή: Κωνσταντίνα Νικολαΐδη & Μανώλης Ιωνάς
Σκηνοθεσία: Μανώλης Ιωνάς
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Νίκος Κασαπάκης
Χορογραφία: Ρούλα Κουτρουμπέλη
Σύνθεση μουσικής: Νένα Βενετσάνου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έλενα Αγγελοπούλου
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
Κατασκευή κουστουμιών: Δάφνη Τσακώτα
Video/Trailer: Κατσούλης Γιώργος – Angelis Films Ltd
Creative Agency: GRID FOX
Φωτογραφία: Κατσούλης Γιώργος
Παραγωγή: Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Παίζουν (αλφαβητικά): Τάσος Γιαννόπουλος, Δημήτρης Κανέλλος, Περικλής Λιανός, Κωσταντίνος Μουταφτσής, Ειρήνη Παπαδημάτου, Ορέστης Τρίκας, Ελένη Φίλιππα
Ημέρες και Ώρες Παραστάσεων
Πρεμιέρα: Παρασκευή 6 Μαΐου 2022
Παρασκευή και Σάββατο 21:00
Τετάρτη και Κυριακή 19:30
Διάρκεια: 90’ (χωρίς διάλειμμα)
Θέατρο ΑΛΚΜΗΝΗ
Αλκμήνης 8-12, Κάτω Πετράλωνα (μετρό στάση: Κεραμικός)
Εισιτήρια:
Γενική είσοδος: 15 €
Μειωμένο (μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, ΑΜΕΑ): 12 €
Προπώληση εισιτηρίων
– Ταμείο του θεάτρου Αλκμήνη
– Ηλεκτρονικά στο www.ticketservices.gr
https://www.ticketservices.gr/event/kapetan-mixalis-theatro-alkmini/
– Τηλεφωνικές κρατήσεις στο 2103428650
Υπεύθυνη Επικοινωνίας για ομαδικές κρατήσεις
Χριστιάννα Φωτιάδη |6947125110 |cfjanus@yahoo.com
Υπεύθυνη Επικοινωνίας της παράστασης:
Άντζυ Νομικού | 6932 25 80 73 | angienomikou@gmail.com
Στον κήπο τού Αρχαιολογικού Μουσείου.
Μαριέττα Πεπελάση, Ο ιμπρεσιονισμός τής υπαρξιακής κραυγής.
Επί-σκεψις τού ποιητή, θεατρολόγου και κριτικού Κωνσταντίνου Μπούρα
Κάπου μεταξύ ουράνιας υδατογραφίας και ξεχείλισμα υπογείων λιμνών συναισθήματος μοργανατικού, η ποιήτρια, μουσικός και εικαστικός Μαριέττα Πεπελάση, θεραπεύτρια κι αυτοδραματική προσωπικότης με πολλαπλά βέλα, αρίφνητα πέπλα και στοχαστικά ριπίδια, ψυχαναλύεται χρωματικώς, κρύπτεται σχηματικώς κι αποκαλύπτεται συμβολικώς.
Εικονογραφία τής παροδικότητος, θα μπορούσε να υποτιτλιστεί αυτή η έκθεση. Γέρας ψυχής, σκοπός ζωής, κραυγή ριζωμένη στα έγκατα τού Συλλογικού Ασυνείδητου, εκεί που το ατομικό καθαίρεται και μετατρέπεται σε οικομενικό.
Η θολότητα τής έκφρασης είναι πέρα και από τον μοντερνισμό και βεβαίως αθώα ως προς την μετανεωτερικότητα. Πρόκειται μάλλον για την βρεφική κραυγή αρμοδίως κι εντέχνως μετουσιωμένη σε διαρκή υπαρξιακή αγωνία μητρικό-πατρικού τύπου, αφού ο/η/το Ανδρόγυνος είναι σύμβολο τής τελειότητας και τής αρμονίας προς την οποία τείνει αυτός ο ενεργειακός ογκόλιθος που απειλεί να καταλάβει το θυμικό και νοητικό μας πεδίο.
Τοπίο ασύλληπτης έντασης, αρχετυπικής πυκνότητας. Κι αυτό το τοπίον είναι χωροχρονικόν επίτευγμα. Είναι Ένα και το αυτόν. Δεν επιμερίζεται σε τοπία. Ο ενικός αριθμός κυριαρχεί εδώ ως “ich drama” («δράμα τού εγώ»), που διαπιστώνει και θρηνεί την αποκοπή του από το Άπαν.
Κι αυτή η νοσταλγία καθιστά συγγνωστή την όποια υπερβολή τού συναισθήματος. Είναι ακριβώς το αντίθετο τής αφαιρετικής ελλειπτικότητος τού «Περιμένοντας τον Γκοντό» με το ξερό δέντρο να ατενίζει περήφανο τον ουρανό, ενώ κάπου στον κορμό του σκάει ένα και μόνο πράσινο φύλλο, θνησιγενές ενδεχομένως στην έρημο τού πανδαμάτορος Πολέμου.
Συγκρουσιακής φύσεως λιμνάζουσες επιφάνειες νερών αντανακλούν τη ζοφερότητα μίας δυσοίωνης αποτελμάτωσης και κάπου εκεί Λαιστρυγόνες και Κύκλωπες ανασταίνουν καταβαραθρωμένους Γίγαντες κι αποτυφλωμένους Κύκλωπες διεκδικώντας τα απαράγραπτα δικαιώματά τους.
Φύσις κατ’ αρχήν και κατ’ ιδίαν δραματική, η Μαριέττα Πεπελάση τείνει βαθμηδόν προς τον δικό της αδάκρυτον εαυτόν, ένθα η θλίψις ουκ έστιν έτι. Δια της ομοιοπαθητικής η βελτίστη θεραπεία.
Μετά απορίας και θαυμασμού, ενεός ο
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
Info:
≪Μ’ έμαθες να γίνομαι η δύναμη του λιονταριού / καθώς
προσεύχεται στον ήλιο / το ταπεινό βλαστάρι π’ ανθίζει στη
ρωγμή της πέτρας≫ ‒ η Μαριέττα Πεπελάση γράφει ποίηση και
ζωγραφίζει ποιητικά, μετακινείται στον χώρο και στον χρόνο,
εξορύσσει εικόνες φωτός από τα άνυδρα και γρανιτένια τοπία
του σκότους που έντυσε αίφνης τον πλανήτη, δεν διαβρώθηκε
ο πυρήνας της ύπαρξής της από την καταιγίδα, αγκάλιασε με
το βλέμμα της τη φύση, βρήκε τη ρωγμή, την έκανε όχθη,
εξαργύρωσε τους φόβους με χρώμα για να καταθέσει στους
μέλλοντες χρόνους τέχνη σπάνιας εμπνεύσεως.
Αιμιλία Κουγιά
Υπεύθυνη οργάνωσης είναι η Αιμιλία Κουγιά.
Διάρκεια έκθεσης: 27-04-2022 έως 22-05-2022
Η είσοδος για το Καφέ είναι ελεύθερη.
Στοιχεία επικοινωνίας:
Διεύθυνση: Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, 28ης Οκτωβρίου 44, Αθήνα 106 82
Τηλ: 213214 4800 Email: eam@culture.gr www.namuseum.gr
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα, Τετάρτη-Κυριακή 08:00-20:00, Τρίτη 12:30-20:00
«Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη στο Υπόγειο τού Ιδρύματος Κακογιάννη.
Η επιβίωση τού διαρκούς.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στενές σχέσεις, αναπνοών πόλεμος
Ο πόλεμος ως χλαπαταγή.
Ο πόλεμος ως συνήθεια.
Ο πόλεμος ως βέβηλη τελετουργία.
Ο πόλεμος ως θλιβερόν παίγνιον.
Ο πόλεμος ως χολέρα και πανούκλα.
Ο πόλεμος ως οιμωγή ανάμεσα σε δύ-
ο κηδείες.
Κ.Μ. 5/5/2022.
Η «Πόλη» του Καβάφη μπορεί να μην είναι το έναυσμα, το ηρακλείτειο όμως «Πατήρ πάντων πόλεμος» είναι!!!
Μια απολύτως επίκαιρη παράσταση θέτει το θέμα των εμπόλεμων συζυγικών σχέσεων σε συνδυασμό με την νοσταλγία τής πρωτοεφηβικής ηλικίας με τα αέναα ξυπνήματα τής νιότης που υπόσχονται μια διαρκή άνοιξη, διαψεύδονται όμως κάθε φθινόπωρο.
Βασισμένη στον κατά Κάρολον Κουν «μαγικόν ρεαλισμόν» (ως υβριδικό αποκύημα σουρεαλισμού και θεάτρου τού παραλόγου) η κατ’ αποκλειστικότητα συνεργάτις τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ Λούλα Αναγνωστάκη πλάθει ένα διαχρονικό δραματικό πόνημα που αντέχει στο χρόνο γιατί διαρκεί η ίδια πολεμοθυμική κατάσταση τού ανθρωπίνου είδους ακόμα και στο κυτταρικό επίπεδο των οικείων σχέσεων – ειδικά εκεί.
Μπορείς να το δεις και απομονωμένο από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα που το γέννησε (εχέγγυο «αθανασίας») αυτό το έργο δυνάμει «κλασικό» και παγκόσμιο μέσα από την αφαιρετική γενικότητα (ή την γενικοποιημένη αφαίρεση τής δραματικής γραφής του).
Υπέροχες ερμηνείες, αφυπνιστικές. Αν το παραδοσιακό αστικό θέατρο βασίζεται στην ψευδαίσθηση τής αυτό-ύπνωσης, εδώ οι απότομες αυξομειώσεις τής φωνής, έτσι όπως μετατρέπονταν σε στριγκές, σε κρωξίματα αλλόκοτων πτηνών, αντηχήσεις ανατριχιαστικές στο χαμηλοτάβανο γκαράζ με τα υποτυπώδη σκηνικά και τα πληθωριστικά αντικείμενα (requisites), δημιουργούσαν μια ιδιότυπη αποστασιοποίηση που φώτιζε τους αρμούς του κειμένου από μέσα.
Ενδεχομένως, μια λελογισμένη μείωση της έντασης θα καθιστούσε το ηχητικό τοπίο αυτής της άκρως ενδιαφέρουσας παράστασης ιδιαίτερα θελκτικό. Μια υπόδειξη κάνω. Όλα τα άλλα ήταν υπέροχα, μοναδικά, επαναλήψιμα κι αξιομνημόνευτα.
Χαίρομαι που υπάρχει νεοελληνική δραματουργία που διαρκεί περισσότερο από την απομάκρυνσιν από την τελευταία μας κατοικία.
Δεν είχα την χαρά και την τιμή να γνωρίσω την Λούλα Αναγνωστάκη από κοντά, δηλώνω όμως ευθαρσώς ότι η συγκεκριμένη παραγωγή τιμά την μνήμη της.
Μετ’ απολλωνείου διονυσιασμού,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
H ΠΟΛΗ
της Λούλας Αναγνωστάκη
στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από 5 Μαΐου
Ο Ένκε Φεζολλάρι μετά την επιτυχημένη σκηνοθεσία του στην Παρέλαση και η Βάνα Πεφάνη μετά το Διαμάντια και Μπλούζ που έπαιξε δίπλα στις Τζένη Καρέζη και Ζωή Λάσκαρη, επιστρέφουν στην σημαντική Λούλα Αναγνωστάκη και στο εμβληματικό έργο της Πόλη, από την τριλογία της Πόλης.
Σκηνοθετικό σημείωμα
Η Πόλη.
Οι πόλεις, άλλοτε φρούρια και τώρα φυλακές, μνήμες, τόποι ερημωμένοι, τόποι μαρτυρίου και λύτρωσης. Η Ελισάβετ και ο Κίμων εγκαθίστανται σε μια πόλη που η Ελισάβετ ισχυρίζεται ότι γεννήθηκε, εκεί σε ένα διαμέρισμα ζουν και κάθε βράδυ καλούν έναν επισκέπτη.Τα παιχνίδια μνήμης και η παγίδα που στήνει το ζευγάρι στον καλεσμένο έχει το ίδιο μοτίβο, οριακά παιχνίδια υπαρξιακά και βίαια σαν ωρολογιακή βόμβα στα χέρια των προσώπων. Ένας αλληλοσπαραγμός και μια υπόσχεση ευτυχίας και διαφυγής από την πραγματικότητα αποτυπώνεται στο μονόπρακτο που παρακολουθεί ο Θεατής. Διαταραγμένες σχέσεις, η εισβολή του έξω κόσμου στο ήδη κλειστό νοσηρό τραυματισμένο κόσμο των Ηρώων, η αδυναμία επικοινωνίας και η διαστρέβλωση των σχέσεων είναι τα συστατικά που συνθέτουν το περιβάλλον που δρουν τα πρόσωπα του έργου.
Τα τραύματα του πολέμου, του Εμφυλίου, ο φόβος για την επανάληψη των οδυνηρών γεγονότων που βίωσαν οι πρωταγωνιστές του έργου και το παρόν μιας Πόλης πουν δεν έχουν θέση δημιουργεί και τους ωθεί σε επικίνδυνα παιχνίδια αναζήτησης ταυτότητας και μιας σύνδεσης παρελθόντος και μέλλοντος.Η πόλη νοσεί, τα ιερά και τα όσια έχουν καταρρεύσει, στις σύγχρονες Πόλεις τα βλέμματα είναι αποστασιοποιημένα, οι κάτοικοι στερημένοι , αποσιωπούν, φόβος και απόγνωση , η βία έχει ποτίσει τους κατοίκους, η Πόλη όχι μόνο θα σ ακολουθεί που λέει ο Καβάφης αλλά θα τραφεί από τη σάρκα σου, θα εισβάλλει και θα σε μετατρέψει σε Τέρας. Πώς να νικήσεις την μοναξιά σου, το υπαρξιακό κενό, πως να αφήσεις την κραυγή σου σε ένα κόσμο αποστειρωμένο, σε έναν κόσμο που ο ”Θεός” λείπει; Οι Πόλεις δεν φλέγονται στο τέλος του έργου όπως σημειώνει η Λούλα, γιατί έχουν ήδη καεί .. και εμείς στις στάχτες της, εναπομείναντες μιας δυστοπίας που μας συμπεριλαμβάνει ως τους αποτυχημένους αυτής της ζωής να πορευόμαστε σε μια κοιλάδα απολεσθέντων στιγμών ευτυχίας και ονείρων, αναζητώντας την αθωότητα σε ένα ήδη καμένο Κόσμο χωρίς επιστροφή.
Απρίλιος 2022,
ΈνκεΦεζολλάρι
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Ο Κίμων και η Ελισάβετ στο διαμέρισμα ή, αν θέλετε, Εμείς σε κατάσταση Άμυνας. Η πόλη έξω από το διαμέρισμα ή, με άλλα λόγια, οι Άλλοι στην Επίθεση. Όσο ο διάλογος του ζευγαριού προχωρά αποσπασματικός, ελλειπτικός, αγωνιώδης, ένας διάχυτος φόβος ρευστοποιεί τα όρια και το «Τέρας», που μαίνεται απέξω, δεν είναι πια διακριτό, δεν εντοπίζεται και δεν ελέγχεται.
Εντός, κάθε υποψία επικοινωνίας πνίγεται στην αμφισβήτηση, την εχθρότητα, τον εκφοβισμό. Οι σχέσεις συνύπαρξης με τον Φίλο κι ακόμα πιο βαθιά με τον Εαυτό, προκύπτουν βίαιες, στρεβλές, αδύνατες. Μόνη ελπίδα κι εχέγγυο ψυχικής ισορροπίας είναι να επαληθευτεί ο Άλλος στο πρόσωπο του επισκέπτη Φωτογράφου. Όμως ο Άλλος δεν είναι παρά μια εκ των έσω αφήγηση, μια ύπαρξη διαμεσολαβημένη από τον τρόμο του ζευγαριού κι ο φοβισμένος Φωτογράφος δεν δύναται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες ενός Αντιπάλου.
Κι ωστόσο η κατάσταση είναι εμπόλεμη. Γιατί πώς αλλιώς να δικαιολογηθεί η συστηματική βία που εφαρμόζεται από το κάθε πρόσωπο της παράστασης προς όλους τους άλλους με τη μορφή είτε της επίθεσης είτε της άμυνας; Πώς αλλιώς μπορεί να εκληφθεί, μέσα από τα τρικ του Φωτογράφου, η εμπορευματοποίηση του πολέμου και η εξοικείωση με τα αποτελέσματά του; Πώς αλλιώς μπορεί να επαληθευτεί το στήσιμο ενός παιχνιδιού-παγίδα που συνθλίβει αδιακρίτως όλους τους παίκτες του;
Η Λούλα Αναγνωστάκη έχει πει: «Δεν ανήκω στους δημιουργούς που ακολουθώντας μια διαλεκτική διαδικασία συνθέτουν ένα έργο με ανάγλυφα αίτια και αιτιατά. Εγώ βλέπω μόνο το αποτέλεσμα». Ένα αποτέλεσμα, ωστόσο, που όχι μόνο μας αφορά, αλλά μας εμπεριέχει.
Σκηνοθεσία:ΈνκεΦεζολλάρι
Σκηνικά: Γιώργος Λυντζέρης
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου
Δραματολόγος: Ναταλί Μηνιώτη
Ειδική σύμβουλος : Βίκυ Μαντέλη
Φωτογράφος: Γιώτα Εφραιμίδου
Επιμέλεια κομμώσεων: Κων/νος Σαββάκης
Επικοινωνία και προβολή παράστασης : Νταίζη Λεμπέση | τηλέφωνο 6908502631 | email daisylempesi@hotmail.gr |
Παίζουν οι ηθοποιοί
Κίμων: Βασίλης Αφεντούλης
Ελισάβετ: Βάνα Πεφάνη
Φωτογράφος (διπλή διανομή):Δημήτρης Μπούρας και ΈνκεΦεζολλάρι
ΗΜΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ : Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.30
Μέχρι τέλος Μαίου.
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος 12 ευρώ , Μειωμένο 10 ευρώ , ΣΕΗ . Θεατρολόγοι, ΟΑΕΔ 6 ευρώ
Προπώληση εισιτηρίων :
- Στα ταμεία του Ιδρύματος ( 210 3418550 ) μόνο για ηλεκτρονική πληρωμή
- Στο εκδοτήριο εισιτηρίων Ticket services, Πανεπιστημίου 39 Αθήνα, www.ticketservices.gr, η τηλεφωνική και η online αγορά περιλαμβάνει χρέωση υπηρεσίας 0,50 ευρώ ανα εισιτήριο, https://www.ticketservices.gr/event/mcf–poli/
- Ε-TICKET Τα εισιτήρια που λαμβάνονται ηλεκτρονικά , λαμβάνονται σε μορφή PDF και είτεω εκτυπώνονται , είτε αποθηκεύονται σε κινητό τηλέφωνο , ώστε την ημέρα της παράστασης η προσέλευση να γίνεται απευθείας, χωρίς να χρειάζεται η παραλαβή τους από το ταμείο.
το αυριανό μου μάθημα στο Κ.Ε.ΔI.ΒΙ.Μ. Ε.Κ.Π.Α. eClass
Σύγχρονες μεθοδολογίες και νέες προσεγγίσεις στη θεατρολογία. Εργαλεία και εφαρμογές.
αύριο Σάββατο 30 Απριλίου (09-11.00) ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΕΡΓΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΟΜΕΝΩΝ συναδέλφων ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΩΝ θα μιλήσω με θέμα «Η θεατρική κριτική σήμερα».
Κάποιες κατ’ αρχήν σκέψεις ως αφορμή συζητήσεως:
Ομιλίες για την ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΗΜΕΡΑ στο ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ δημοσιευμένες στον επίσημο Διαδικτυακό μου τόπο:
- Η θεατρική κριτική σήμερα
Η κριτική σήμερα επηρεάζεται σημαντικά από τις σύγχρονες θεωρίες Αφήγησης, που αναπτύχθηκαν ραγδαία κυρίως από το 2000 και μετά. Σε συνδυασμό με την Γλωσσολογία, την Μεταφρασεολογία, την Ιστορία τής Τέχνης και την γενικότερη περιρρέουσα ατμόσφαιρα στα χρόνια της Μετανεωτερικότητας, το κριτικό δοκίμιο γνώρισε ιδιαίτερη άνθηση αλλά και συμπίεση ταυτόχρονα λόγω της εξειδικευμένης ορολογίας που προαπαιτεί η γνώση και η ενασχόληση με διάφορους επιστημονικούς κλάδους. Αντίθετα, το Διαδίκτυο με τις διαδραστικές δυνατότητες που προσφέρει δημοκρατικά και χωρίς διακρίσεις σε όλους τους χρήστες του ώθησε την εκλαϊκευμένη κριτική σε μια άτυπη, διαρκή κι αθεσμοθέτητη ηλεκτρονική ψηφοφορία μανιχαϊστικού τύπου, ναι/όχι, like/dislike. Αυτό είχε αμφίρροπες συνέπειες. Πρώτον, οι μη διαθέτοντες εξειδικευμένες γνώσεις αναπτύσσουν κριτικές δεξιότητες, χρήσιμες εν γένει στην άσκηση των πολιτικών, κοινωνικών, οικογενειακών και ατομικών δικαιωμάτων (και καθηκόντων, βεβαίως). Δεύτερον, οι κατέχοντες συγχρόνων αισθητικών, επιστημονικών και ιδεολογικών θεωριών, μέσα από το Διαδίκτυο διαθέτουν και μεγαλύτερη/ταχύτερη πρόσβαση στην Πληροφορία αλλά και στις ανταποκρίσεις των άλλων σε διάφορα ομοειδή καλλιτεχνικά γεγονότα. Η αναλογία εφαρμόζεται και εδώ, όταν αίρονται τα γλωσσικά και πολιτισμικά εθνικά όρια και απαιτείται ιδιαίτερη διανοητική ευελιξία καθώς και επαυξημένη συναισθηματική νοημοσύνη (eq), που ασκείται καθημερινά μέσα από την ενσυναίσθηση προκειμένου να διασφαλιστούν τα ιδεώδη τού Διαφωτισμού και να αποφευχθούν αθέλητα ολισθήματα καθημερινού φασισμού ως προς την πολιτική ορθότητα. Η κριτική σήμερα εξελίσσεται σε κάτι ευρύτερο, γεγικότερο, διαδραστικότερο αλλά και απαιτητικότερο, όπως κάθε δημοκρατική ευθύνη (δικαίωμα και καθήκον). Θα πρέπει να διδάσκεται η κριτική σε όλα τα σεμινάρια αυτογνωσίας/αυτοβελτίωσης γιατί ο καλύτερος τρόπος να διακρίνεις τις όποιες δυσλειτουργίες ή παθογένειες στην ίδια σου την συμπεριφορά είναι η αντανάκλαση στον θεατρικό καθρέφτη που αποπροσωποποιεί το άτομο και του δίνει την γενικότερη κοινωνική προοπτική μέσα στην οποία εντάσσεται είτε το θέλει είτε όχι. Είμαστε όλοι δέσμιοι τής γενιάς, της εποχής, της λεγομένης «περιρρέουσας ατμόσφαιρας», όμως μπορούμε να υπερβούμε όλα τα εμπόδια στην επικοινωνία μας με τον κόσμο χάρη στην ΦΙΛΟΤΗΤΑ, στην ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ και στην καθημερινή άσκηση των κοινωνικών μας δεξιοτήτων μέσα από την ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ, δεδομένου ότι οι άλλοι είμαστε εμείς κι αυτό που μας ενοχλεί πάνω τους είναι απλώς και μόνον μία ιδιότητα, ένα χαρακτηριστικό, ένα ιδίωμα ή μία δυσλειτουργία που αποδεικνύει μερική ή καθολική ασυμβατότητα του εαυτού μας με το περιβάλλον. Ο υπαρξιστής Ζαν-Πωλ Σαρτρ στην «Ναυτία» του αποφαίνεται: «Η Κόλαση είναι οι άλλοι». Αν σκεφτούμε όμως πως εν τέλει «οι άλλοι είμαστε εμείς», συνεπάγεται λογικά πως «η Κόλαση είμαστε εμείς». Ο μεγάλος δραματουργός Αύγουστος Στρίντμπεργκ, ο σκανδιναβός ανάλογος τού Ευριπίδη (στη μετάβαση από την αρχαία τραγωδία στο αστικό δράμα τού εικοστού αιώνα) διέγνωσε στο νεκροκρέβατό του την τραγικωμική ανθρώπινη συνθήκη ανακράζοντας: «Δεν υπάρχει τίποτα το προσωπικό». Η αποθέωση τού ατόμου από την Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση έως την σημερινή Ρομποτική Τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση προκάλεσε πολλές κοινωνικές παρενέργειες, όπως ο εγωκεντρισμός, η φιλαυτία, ο σολιψισμός ως φιλοσοφικό κίνημα και καθημερινή πρακτική. Οι μεταβατικοί, μεταιχμιακοί καιροί που διάγουμε επιτάσσουν επειγόντως μέσα από την θεατρική κριτική και την θεατρική ανάδραση-ανατροφοδότηση να γνωρίσουμε επειγόντως τον εαυτό μας ως ενιαίο και αδιαίρετο Ανθρώπινο Είδος. Σκοπός τής σύγχρονης θεατρικής πράξης είναι η αυτογνωσία, αυτοβελτίωση, εξέλιξη της Παγκόσμιας Πανανθρώπινης Συλλογικής Συνειδητότητας προς μια καινούργια Αναγέννηση, αποφεύγοντας τα σκοτάδια του Μεσαίωνα που μας απειλεί μέσα από την κλιματική αλλαγή και την σοβαρή αλλά όχι ανεπανόρθωτη διατάραξη των πανάρχαιων οικολογικών ισορροπιών.
Η θεατρική κριτική συναιρεί και προαπαιτεί όλες τις τέχνες, τις γλώσσες, τις γνώσεις και τις επιστήμες. Απαιτεί ακόμα και την διαίσθησή μας.
Η σύγχρονη θεατρική κριτική είναι τέχνη με προϋποθέσεις διεπιστημονικότητας. Θυμίζει τον Φάουστ τού Γκαίτε, χωρίς τον Μεφιστοφελή, ελπίζω και εύχομαι…
- ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ: ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ
Επειδή είναι σχεδόν ανύπαρκτη η ελληνική αλλά και ξένη βιβλιογραφία η σχετική με την κριτική θεάτρου, θα ήθελα εδώ να καταθέσω μερικές σκέψεις εν περιλήψει.
Υπάρχει διαφορά μεταξύ πλήρους (εκτενούς) θεατρικής κριτικής (άνω των 100 λέξεων) και κριτικού σημειώματος (από 400-500 λέξεις).
Συνήθως όμως, στην παραδοσιακή τυπογραφία και στα έντυπα μέσα μαζικής ενημέρωσης δημοσιεύονταν κριτικά άρθρα, τα οποία ενδεχομένως κυκλοφορούσαν αργότερα και σε μορφή βιβλίου, ως συλλογή. Σήμερα, με την ευκολία της άμεσης επικοινωνίας και ανάδρασης (feedback) χάρη στο Διαδίκτυο, έχουν δημιουργηθεί πολλά ενδιάμεσα υβρίδια.
Όμως παρ’ όλα αυτά μπορούμε να συναγάγουμε ορισμένους κανόνες και να επιχειρήσουμε να θέσουμε κάποια όρια.
Βασικός σκελετός ενός κριτικού άρθρου που προορίζεται να δημοσιευτεί σε έντυπο ή (και) ηλεκτρονικό μέσο μαζικής ενημέρωσης:
- Πρόλογος-εισαγωγή-έκθεση: ξεκινάμε με το συγκεκριμένο δραματικό κείμενο και την προϊστορία του (προγενέστερες ερμηνείες-μεταφράσεις, πρόσληψή του από το κοινό – ειδικότερα στη χώρα μας).
- Εγγενείς δυσκολίες που παρουσιάζει αυτό το κείμενο σε μια ενδεχόμενη απόπειρα δραματοποίησης.
- Επιλογές του δραματουργού στην συγκεκριμένη παράσταση (το ίδιο ισχύει για τον διασκευαστή-μεταφραστή).
- Σκηνοθετικές επιλογές όπως φαίνονται από τις προγραμματικές δηλώσεις (συνεντεύξεις, κείμενα στο πρόγραμμα, Δελτία Τύπου και λοιπά…)
- “Όψις” της συγκεκριμένης παραστάσεως (κατά την “Ποιητική” του Αριστοτέλη. ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Μουσική-ρυθμός του συνόλου του παραστασιακού γεγονότος. ΗΧΗΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ.
- Χορογραφία-κινησιολογία-σπαθογραφίες (εφ’ όσον υπάρχουν). Εδώ αναλύεται διεξοδικά η σωματική έκφραση ακόμα κι όταν δεν μιλάμε για physical theater. Η δυσκολία είναι να μεταδοθεί στον αναγνώστη της κριτικής που δεν έχει δει την παράσταση μία “παρτιτούρα” της κίνησης ηθοποιών και χορευτών μέσα στο εικαστικό και ηχητικό τοπίο.
- Κριτική ανάλυση κι αισθητικές επισημάνσεις στις ερμηνείες των ηθοποιών (ως συνόλου κι ενός εκάστου εξ αυτών – εφ’ όσον είναι δυνατόν).
- Συνολική κριτική της παράστασης.
- Συμπέρασμα – προτροπές, συμβουλές προς τον σκηνοθέτη και όλους τους συντελεστές. Αν το έργο είναι πρωτότυπο κι ο συγγραφέας του ενεργός, μπορούν να δοθούν από τον έμπειρο κριτικό κατευθυντήριες συμβουλές και προς τον δραματικό ποιητή-λογοτέχνη. Αν το έργο είναι μεταφρασμένο, διασκευασμένο ή δραματουργημένο από αφήγημα που δεν προοριζόταν εξαρχής να ανεβεί στο θέατρο, οι συμβουλές-προτροπές-επισημάνσεις απευθύνονται από τον έμπειρο και έγκυρο κριτικό προς την ομάδα ή τα άτομα που απαρτίζουν την δραματουργική-μεταφραστική ομάδα και υπογράφουν (ατομικά ή συλλογικά) την σκηνοθεσία. Το τελευταίο αυτό μέρος είναι το σημαντικότερο απ’ όλα γιατί καταδεικνύει το επάγγελμα του κριτικού ως ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ που επηρεάζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και καθορίζει ενδεχομένως τις κατευθύνσεις που θα πάρει η δραματική παραγωγή στο μέλλον. Οι μεγάλοι κριτικοί θεάτρου, λογοτεχνίας και Τέχνης επηρεάζουν την εποχή τους σε βαθμό ασύλληπτο, που δεν μπορεί να καθοριστεί με επιστημονικά κριτήρια.
Εν κατακλείδι, η θεατρική κριτική σήμερα είναι και επιστήμη και τέχνη. Προϋποθέτει ευρύτητα γνώσεων και τριβή με όλα τα πολιτιστικά φαινόμενα και τις κοινωνικές εκδηλώσεις του ανθρώπου. Ακόμα και η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια, υποφώσκει στο υπό-κείμενο (“sub-text” ή “sous-texte”) των μεγάλων δραματικών έργων (Ευριπίδης, Τσέχωφ, Μπρεχτ κ.ά.)
Αγαπητοί, συν-κριτικοί, ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!! Κι ο Χρόνος θα δείξει το μέγεθος της ευστοχίας ή της αστοχίας μας. Ο Χρόνος, ο μόνος κριτής. Εμείς απλώς λειτουργούμε ως “ηθμοί” (κοινώς φίλτρα) που διϋλίζουμε το τώρα και παγιώνουμε κάποιες μορφές με την αισθητική που διαθέτουμε κι αναγνωρίζει η εποχή μας.
Το αν προπορευόμαστε ή προηγούμαστε από την εποχή και από τους άλλους συγχρόνους μας είναι ένα ειδικό θέμα, που θα αναπτύξουμε σε επόμενο σημείωμά μας.
- Κι ένα παράδειγμα εφαρμοσμένης κριτικής δημοσιευμένο στον επίσημο διαδικτυακό μου τόπο https://konstantinosbouras.gr/%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%88%ce%b7-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-performance-installation-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bb/
ΕΚΛΕΙΨΗ μια performance installation της Αγγελικής Παπούλια και του Χρήστου Πασσαλή στο ΘΕΑΤΡΟ ΣΦΕΝΔΟΝΗ. Η απόλυτη πρωτοτυπία. Η απόλυτη πρωτοπορία.
Οι σπουδαγμένοι θεατράνθρωποι προηγούνται τής εποχής τους, εκλαμβάνουν διαφορετικά τα εκπεμπόμενα σήματα, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα επηρεάζουν δίχως να καταβάλλονται. Και το μεράκι αποστάζεται εξ αρχής ως ακριβό νάμα, μάννα εξ ουρανού για τις άνυδρες ψυχές των πανικοβεβλημένων συμπολιτών μας.
Οι άνθρωποι παραληρούν, αλλόφρονες, καταιγισμένοι, παραπληροφορημένοι, παραγκωνισμένοι, εξαθλιωμένοι, εξαρτημένοι, τρομοκρατημένοι από το Άγνωστο που κάθε Αλλαγή επιφέρει.
Και κάνουν αυτό που ήξεραν από τα σπήλαια κι ακόμα πριν: κουρνιάζουν στην φωλίτσα τους (αν υπάρχει – αν έχουν την ευλογία να ανήκουν κάπου, να αποτελούν γρανάζι μιας μηχανής) δυο-δυο, τρεις-τρεις και συναλλάσσονται μεταλασσόμενοι αντανακλώντας το είναι στην πομφόλυγα τού φαίνεσθαι ιριδισμοί.
Είναι άκρως προκλητική η μεταβατική και μεταιχμιακή εποχή μας: παράγει νοητική και συναισθηματική ενέργεια εκ του μηδενός, εκ του μη όντος, ποινικοποιώντας κι ενοχοποιώντας την όποια σωματικότητα. Στεγανά παντού. Προκαταλήψεις και δεισιδαιμονίες μεσαιωνικές. Απαγορεύσεις και πολιτικές ορθότητες που μυρίζουν φασισμό. Απολύμανση, απομόνωση, απανθρωποποίηση. Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς οι καλλιτέχνες; Λειτουργούμε σαν καθρέφτες, σαν παραμορφωτικά κάτοπτρα, υπερβάλλοντας και μεγαλοστομώντας, υπερέχοντας και ταπεινωνόμενοι διαρκώς υπό την μπότα τού κατακτητή νοησιαρχούντος. Κι η ανοησία πάει σύννεφο. Όχι μόνον στον χώρο τής Λογοτεχνίας και στης Τέχνης, αλλά και μέσα στις οικογένειες, στις διαπροσωπικές σχέσεις, τις προσωπικές, τις σεξουαλικές (που πόρρω απέχουν από του να είναι και ερωτικές). Τσιτάτα, τσιτάτα παντού, λογύδρια, αναμοχλεύσεις, κοινοτοπίες; Και η Κριτική; Μερικά λάϊκ στο Διαδίκτυο κι αυτό είναι όλο.
Υπάρχει κριτική Σκέψη σήμερα; Χλωμό το βλέπω. Κάτι η οικονομική κρίση («προς ένα φτωχό θέατρο», αλλά όχι με την έννοια που το θεωρούσε ο Γκροτόφσκι), απολυμασμένη ανθρωποκτονία (τείχη, τείχη παντού, αλλά όχι όπως τα εννοούσε ο Καβάφης, κυριολεκτικά), δαιμονοποιήσεις (απόρριψη τού διαφορετικού όσο κι αν κοπτόμεθα υπέρ της όποιας ετερότητας), γίναμε ξένοι προς εαυτούς και αλλήλους (ακριβώς όπως το εννοούσε ο Καμύ), γίναμε ματαιόδοξοι (όπως όλοι οι δυστυχισμένοι), γίναμε θεατές και θεώμενοι στην τηλεοπτική ρωμαϊκή αρένα… Να συνεχίσω κι άλλο;
Όχι, δεν χρειάζεται. Καιρός είναι τώρα να σιωπούμε διαλογιζόμενοι / διαλογιζόμενες. Να υπερβούμε τα φύλα δια της καταχρήσεως των αισθητηρίων οργάνων μας. Να αισθανθούμε την Φύση πριν την αποθηκεύσουμε σε ηλεκτρονικά μεγαπίξελ. Να συναισθανθούμε την χαρμολύπη των άλλων. ΝΑ ΑΣΚΗΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ. Μετά η Κριτική θα έρθει αναγκαστικά. Ως ανάγκη διαχωρισμού και μη απολύτου ταυτίσεως με το Άλλο. Το Παράδοξο τού Diderot στην υποκριτική: όσο αποστασιοποιημένος είσαι τόσο αληθοφανέστερα συναισθάνεσαι και συμμετέχεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Όμως εμείς δεν έχουμε επιτύχει ακόμη μήτε γάμου κοινωνίαν με τον ίδιο τον εαυτό μας. Η απόλυτη αλλοτρίωση: να διαχωρίζεις τα κομμάτια σου, να αλλάζεις ρόλους, όμως να χάνεις κάτω από τα προσωπεία το αληθινό πρόσωπό σου.
Τι μένει; Η Αλήθεια. Η Πληροφορία. Το Φως που θα μας λυτρώσει. Και τότε θα ανακαλύψουμε την ομορφιά και την κρυμμένη Αρμονία τού Κόσμου, εκείνην που αισθάνονται οι ερωτευμένοι, οι ποιητές, οι δι(α)λογιζόμενοι, οι προσευχόμενοι στην Αρχή των Πάντων, που είναι πάντα θηλυκή, δοτική, υπέροχη.
Η Αγγελική Παπούλια είναι απόφοιτος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού ΕΚΠΑ. Ήμασταν μαζί στο πρώτο εκείνο θρυλικό έτος του 1990 κι ήμασταν οι πρώτοι απόφοιτοι (μαζί με τον Καθηγητή και Πρόεδρο τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών ΙΩΣΗΦ ΒΙΒΙΛΑΚΗ, την αριστούχο διδάκτορα ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΕΜΕΣΤΙΧΑ, την ηθοποιό ΜΙΝΑ ΧΕΙΜΩΝΑ, την ΦΛΩΡΑ ΜΠΑΜΠΙΝΙΩΤΗ και πολλούς άλλους και άλλες).
Η θητεία της στο θέατρο (ελληνικό και ξένο, εδώ και στην Λουκέρνη τής Ελβετίας) δείχνει μια επιμονή (στα όρια τής εμμονής) για την ποιότητα. Είναι ενημερωμένη και ψυχανεμισμένη για τα νεότερα επί των καλλιτεχνικών εξελίξεων που δεν είναι άμοιρες των τεχνολογικών. Ο υλιστικός πολιτισμός μας που επέβαλε την άκρα εξειδίκευση από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση και μετά καταρρέει τώρα κάτω από το βάρος τής αντιπνευματικότητάς του. Οι τριγμοί ακούγονται καθαρά από τις πολεμικές μηχανές που δουλεύουν στο φουλ. Αμέσως όμως μετά, στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση που θα είναι ρομποτική, οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές θα ανοίξουν το εύρος τής κοινωνούμενης πληροφορίας, θα αυξήσουν την ταχύτητα επεξεργασίας των δεδομένων, οι ίδιοι οι άνθρωποι θα γίνουν data (αν δεν έχουμε ήδη γίνει), όμως… για τον λογοτέχνη, για τον καλλιτέχνη, για τον κριτικό, για τον φιλόσοφο αυτό είναι μια πρόκληση/πρόσκληση: να κερδίσουμε το στοίχημα ως Ανθρωπότητα και να προβούμε όλοι μαζί σε εκείνο το «ποιοτικό άλμα» που οραματιζόταν ο Δανός φιλόσοφος τής Αγωνίας, ο Σόρεν Κίρκεγκααρντ.
Στην συγκεκριμένη «παράσταση» που λειτουργεί και σαν installation και σαν performance και σαν θέατρο σκιών (αγαπημένος του χώρος το θέατρο Σφενδόνη), αλλά – κυρίως – ως τηλεοπτική παραίσθηση, διακωμώδηση των ρηάλιτυ-σώου, όπου τα ώου και τα αχ-βαχ είναι στην ημερησία διάταξη, μαζί με κραυγές πιθηκοειδών από άγνωστη ζούγκλα τροπικίζουσα, οι τρεις δρώντες-επιδρώντες στους σιωπηλούς θεατές που είναι φυλακισμένοι κι αυτοί έξω από το φωτισμένο κουτί τού ανατριχιαστικού σκηνικού, δημιουργούν μία εξ αντιθέτου απεικόνιση-αναπαράσταση τού κόσμου των ζωντανών από την τέταρτη διάσταση των νεκρών. Όλα είναι ωραία «και μεγάλα φωτισμένα», αλλά όχι όπως θα το εννοούσε ο Μεγάλος Αλεξανδρινός Ποιητής. Εδώ παρακολουθούμε τρία ινδικά χοιρίδια εγκλωβισμένα (κλονισμένα και κλωνοποιημένα) σε έναν δοκιμαστικό σωλήνα-κλουβί, όπου κάποιος προβαίνει σε έναν απροσδιόριστο πείραμα παρακολουθώντας και καταγράφοντας τις αντιδράσεις τους.
Η θολότητα που επιφέρει το πλαστικό διαχωριστικό λειτουργεί σαν μάσκα, σαν προσωπείο επιβάλλοντας την αποπροσωποποίηση. Nothing personal. Ούτε καν το σεξ. Μια αθώα εκτόνωση-απόλαυση, όπως το παγωτό, και με λιγότερα λιπαρά – ενδεχομένως. Όλα είναι light και ταυτόχρονα μπαρόκ, ανατριχιαστικά, επώδυνα, δυσοίωνα, μεσαιωνικά. Μόνον οι πυρές όπου (θα) καίγονται οι μάγισσες ελλείπουν.
Το κοινό φεύγει μαγκωμένο. Κανένα χειροκρότημα. Καμία επαφή ηθοποιών-κοινού. Σαν παραίσθηση. Σαν εφιάλτης. Σαν αυτό-ύπνωση. Σαν δουλειά μετά την καθημερινή βιοποριστική εργασία. Σαν διασκέδαση χωρίς ψυχαγωγία. Σαν μύηση δίχως μυστήριο.
Απομυθοποιήσαμε και αποδομήσαμε τα πάντα. Τώρα μένει να αναδομήσουμε το μέλλον μας με ξεσκλίδια, σκουπίδια, κουρέλια και άλλα ανακυκλώσιμα υλικά, όπως τα συναισθήματα. Ναι, μην σας φαίνεται παράξενο: τα παλιωμένα συναισθήματα, τα αδικημένα και παραπεταμένα είναι ανακυκλώσιμα και κάποτε θα πάρουν την εκδίκησή τους, όταν τα ξαναφορέσουμε.
ΤΟ ΠΙΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΈΧΩ ΔΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΛΗΜΑΝ-ΜΠΡΑΔΕΡΣ (στην πραγματική Οικονομία εννοώ, όχι στο θέατρο).
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! ΘΕΑΤΡΟ ΜΕ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ, ΣΤΟΧΕΥΣΕΙΣ ΚΙ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ.
Ο homo interneticus είναι ήδη εδώ, τα δάχτυλά του θα μακρύνουν, η γλώσσα του θα ατροφήσει, το σώμα του θα γεράσει νεάζον κι όλοι εμείς θα ήμαστε θεατές στο ίδιο έργο που είχαν ονειρευτεί κάποιοι πρωτοπόροι πριν το οραματιστούν οι στυγνοί ή ιδεολόγοι υλο-ποιητές του.
Και σε άλλα με υγεία! Ίδωμεν. Η χαρά τού ελληνικού τοπίου, ο ήλιος όπως κατεβαίνει από τον Υμηττό, η χιονισμένη Πάρνηθα, το ξεχερσωμένο Αιγάλεω μάς δίνουν άλλη αισιοδοξία σχηματίζοντας ένα σκηνικό σχεδόν νοητικό, τής έβδομης διάστασης, όπου εμφιλοχωρεί ο πλατωνικός κόσμος των Ιδεών.
Αγγελική Παπούλια και Χρήστο Πασσαλή, σας βγάζω το καπέλο για την σύλληψη αυτής της πρωτότυπης ιδέας και για την ιδιοφυή σκηνοθεσία.
Μυρτώ Κοντονή, όσο κι αν δεν φαινόσουνα καθαρά μέσα από το υποφωτισμένο σκηνικό, σε εικάζω και σε χειροκροτώ ισοτίμως με τους δύο άλλους εναργείς υπό-κριτές.
Μα κυρίως τα εύγε, τα μπράβο και τα ζήτω ανήκουν στους αφανείς καλλιτέχνες αυτού τού σκηνικού θαύματος: Σχεδιασμός φωτισμών: Γιώργος Καρβέλας. Επιμέλεια σκηνικών: Θάλεια Μέλισσα. Ενδυματολογική επιμέλεια: Βασιλεία Ροζάνα. Φροντιστήριο: Κομνηνός Κουσιέρας. Εκτέλεση Παραγωγής: LeFou productions (Σεραφείμ Ράδης, Βάσια Ατταριάν). Συμπαραγωγή: Vega Lyra & Constantly Productions.
Τα θαύματα δεν υλοποιούνται από μόνα τους. Έχουν και την αφανή πλευρά τους.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
“Take me home”, συμβολικά αλλά και κυριολεκτικά!!!
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Διαβάζουμε από το ενημερωτικό ηλεκτρονικό μήνυμα που μας έστειλε η Χρύσα Ματσαγκάνη:
“Take me home”, το πρώτο ροκ μιούζικαλ που δημιουργήθηκε για την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα παρουσιάστηκε την Τετάρτη 27 Απριλίου στο Μέγαρο Μουσικής στην Αίθουσα Τριάντη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα, μουσική Ανδρέα Κουρέτα με τον Κώστα Αρζόγλου στον πρωταγωνιστικό ρόλο και ένα μεγάλο καστ ηθοποιών και χορευτών σε χορογραφίες του Θοδωρή Πανά.
Η παράσταση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του πολιτιστικού κινήματος “Athena take me home”, με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Αττικής.
Βασισμένο στο κόμικ “Παππού θα μας πεις μια ιστορία” του Μανώλη Μουμαλίδη, στόχος είναι η διάδοση και η γνώση της ιστορίας της κλοπής των γλυπτών του Παρθενώνα.
Έξυπνη ιδέα, ανάλογη με την καλλιέργεια τού Φιλελληνισμού στις απαρχές τής Ελληνικής Επανάστασης του 1821. Τότε το αρχαίον ελληνικόν Πνεύμα λειτούργησε ως προπάτορας τού Διαφωτισμού και σήμερα οικειοποιούμεθα ένα μάλλον αγγλοσαξωνικό παραστασιακό είδος για να πείσουμε τους βρετανούς ψηφοφόρους να πιέσουν τις κυβερνήσεις τους για την πολυπόθητη επιστροφή των κλεμμένων μαρμάρων του Παρθενώνα στην μητρίδα τους, εκεί που ανήκουν: στο Νέο Μουσείο τής Ακρόπολης που συγκεντρώνει κάθε χρόνο χιλιάδες επισκεπτών.
Η Περιφέρεια Αττικής παίρνει τώρα την σκυτάλη και στηρίζει ένα διεθνές μουσικο-θεατρικό γεγονός, που θα έστεκε επάξια σε οιαδήποτε σκηνή τού κόσμου (με τους ανάλογους υπέρτιτλους).
Ευπρόσωπο το αποτέλεσμα. Άξιοι καλλιτέχνες, επαρκείς ηθοποιοί, αξιοθαύμαστοι χορευτές, καταπληκτικές φωνές (με ελάχιστες εξαιρέσεις επικάλυψης των τραγουδιστών από την ζωντανή ορχήστρα).
Μια παραγωγή που πρέπει να πάει παντού για το καλό όλων προκειμένου να αποκατασταθεί μια αδικία και να ιαθεί το τρωθέν διεθνές αίσθημα περί Δικαίου.
Ο Κώστας Αρζόγλου κράτησε με ηρωισμό τον ρόλο τού «αρχαίου» (γενικώς) αφηγητή-παραμυθά.
Κοστούμια έξυπνα σχεδιασμένα να φέρουν την «πατίνα» του χρόνου σαν μαυρισμένα από το καυσαέριο μάρμαρα.
Η μουσική ανάλογη του είδους.
Εξαιρετικό το κόμικ.
Παρόμοιες πρωτοβουλίες πρέπει να πολλαπλασιαστούν και να ενισχυθούν, όχι μόνο για την συνήθη τόνωση τής σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, αλλά γιατί ο Πολιτισμός και ο Τουρισμός είναι οι μόνες βαριές βιομηχανίες μας.
Η Αρχαιότητα είναι περιουσία και κληρονομία μας, όχι μόνον όσον αφορά τα μάρμαρα, αλλά με αφορμή αυτά ξαναγυρνάμε στα αθάνατα κείμενα μεγάλων μορφών τής Παγκόσμιας Φιλοσοφίας και Ποίησης. Οι τωρινοί διανοητές τής Εσπερίας στον Πλάτωνα και στον Αριστοτέλη επανέρχονται διαρκώς, με τους προσωκρατικούς να επιμένουν εμφατικά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες σε μια θριαμβευτική επάνοδο.
Οι υψηλές πνευματικές επιτεύξεις είναι σαν τα αείποτε χιονισμένα βουνά που χάνονται στα σύννεφα. Ό,τι και να κάνεις δεν μπορείς να τα αγνοήσεις και σίγουρα δεν γίνεται να τα υπερβείς.
Είμαστε τυχεροί γιατί σε αυτή την γλώσσα, σε αυτά τα μήκη και πλάτη τής γης ιδρύθηκε και άκμασε ένας μεγάλος πολιτισμός, που ακόμα θάλλει σαν Φάρος μεταλαμπαδεύοντας τα ανθρωποκεντρικά και ανθρωπομετρικά ιδανικά της Ελευθερίας, της Ισότητας, της Ισονομίας, της Δικαιοσύνης, της αδελφοσύνης όλων των λαών απανταχού της γης….
Ειδικά χάριν των κοινωφελών σκοπών αυτής της παραγωγής δεν θα επιμείνω σε μικροδιορθώσεις τεχνικής φύσεως. Είμαι όμως στη διάθεση των επαρκών καλλιτεχνών να τους τις επισημάνω κατ’ ιδίαν.
Ας μείνουμε στο Κοινό Καλό που υπηρετούμε όλες και όλοι υπερβαίνοντας τα «εγώ» μας χάριν του «εμείς». Κι αυτό το «εμείς» συμπεριλαμβάνει ολάκερη την Ανθρωπότητα.
Η Κριτική είναι εδώ με ευγένεια, διάκριση, ανθρωπισμό, πιστή στα ιδεώδη τού Διαφωτισμού, υπεραμυνομένη τής ελευθερίας τού Λόγου, έτοιμη να παλέψει «υπέρ αδυνάμου». Ας υπερβούμε επιτέλους τον πανάρχαιο Φθόνο που μας χαρακτηρίζει και μας εξορίζει από τον πνευματικό Όλυμπο που δικαιούμαστε. Ας λάμψουμε πιότερο κι από τα κλεμμένα μάρμαρα με το ιερό Πνεύμα που τα εμψυχώνει.
Τα Ελγίνεια είναι η ψυχή τού τόπου μας και η ντροπή τού Ηνωμένου Βασιλείου. Ας αρνηθούμε εμπράκτως το κτηνώδες «δίκαιο τού ισχυροτέρου» που προκάλεσε πολλούς πολέμους και έσυρε πολλούς ανθρώπους στην αιχμαλωσία, στην δυστυχία, στην μαρτυρική εξόντωση.
Φίλοι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ιταλοί, Ισπανοί και Γερμανοί, ενώστε όλες και όλοι τις φωνές σας προκειμένου να επανέλθουμε στην Παγκόσμια Ειρήνη που δικαιούμεθα.
Μετά Λόγου Γνώσεως, Θλίψεως Περισσής, Πόνου ανυπερβλήτου,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
https://konstantinosbouras.gr
info από το Δελτίο Τύπου:
“TAKE ME HOME”
ΡΟΚ ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΙΣΣΟΒΑΣ
ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ
-Αίθουσα Τριάντη-
27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2022
Η θεατρική παράσταση “Take me Home” είναι το πρώτο ΡΟΚ Μιούζικαλ που δημιουργήθηκε για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα και βασίζεται στο κόμικ “Παππού, θα μου πεις μια ιστορία;” του Μανώλη Μουμαλίδη, σκοπός του οποίου είναι η διάδοση και η γνώση της ιστορίας της κλοπής των γλυπτών της Ακρόπολης, με πρωτοβουλία του κινήματος Athena Take me Home.
Είναι μια μυθοπλασία, εμπνευσμένη από τα αληθινά γεγονότα της λεηλασίας των μνημείων της Ακρόπολης, που διέπραξε ο Τόμας Μπρούς, κόμης του Έλγιν, στις αρχές του 19 ου αιώνα.
Ο ήρωας μας ακολουθεί τον αδίστακτο και ασυνείδητο Άγγλο. Με την ηρωική του δράση, την ιστορική του συνείδηση, τα ευγενικά του ιδεώδη, ταυτίζεται με το όραμά του, προσωποποιεί τα αγάλματα, συνομιλεί με την Καρυάτιδα, και βάζει σκοπό της ζωής του, την επιστροφή των μνημείων ανεκτίμητης αξίας, πίσω στην Αθήνα. Το θεατρικό έργο, περιγράφει με παραστατικότητα, το μεγαλύτερο έγκλημα τέχνης, την αρχαιοκαπηλία, το αίσχος της λεηλασίας και επιδιώκει μέσα από τους διαλόγους, να ξυπνήσει συνειδήσεις, να αναμοχλεύσει ενοχές, να συγκινήσει καρδιές…
Το κίνημα Athena Take me Home
To Athena Take me Home αποτελεί ένα όραμα του Οίκου Μόδας Τρανούλη για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στη γενέτειρα τους. Ο Οίκος Μόδας Τρανούλη, με πολυετή, επιτυχημένη κι έντονα ενεργή δράση δημιουργικότητας εμπνεύστηκε το κίνημα Athena Take me Home, μια φωνή διαμαρτυρίας, που μέσω της Μόδας, ανδρώνεται κι εκδηλώνεται ως κραυγή ενάντια σε μια τραγική κλοπή που πραγματοποιήθηκε σε βάρος ενός ιδιαίτερα Λαμπερού Πολιτισμού, εκείνου της Αρχαίας Ελλάδας.
Η ιδέα του κινήματος ανήκει στον Θεόδωρο Τρανούλη μέσα από τη συναναστροφή του με τη Μελίνα Μερκούρη, τον Ζυλ Ντασέν καθώς και με τον σκηνοθέτη Γιάννη Διαμαντόπουλο, οραματιστές της ιδέας της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στην Ελλάδα.
Το 2018 στη Σλοβενία ο Οίκος Μόδας Τρανούλη απέσπασε την πρώτη θέση ανάμεσα σε 18 χώρες, στην κατηγορία Fashion Design Award Winners , για την αρχαιοελληνική κολεξιόν Athena by Tranoulis.
Η Αθηνά Τρανούλη για τον σκοπό αυτόν βραβεύτηκε ως Πρόεδρος του κινήματος από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης και άλλη μια βράβευση ήρθε από τον Όμιλο Εξάλειπτρον.
Το 2019 ο Οίκος Μόδας Τρανούλη φιλοξενήθηκε στο Ολλανδικό τηλεοπτικό κανάλι BNNVARA, στο ντοκιμαντέρ του με θέμα την Αρχαία Ελλάδα. Τα γυρίσματα έγιναν στον αρχαιολογικό χώρο της στοάς του Αττάλου.
Μεγάλη διάκριση και το 2021 για το κίνημα, καθώς η Αθηνά Τρανούλη συμμετείχε στα βραβεία ‘’International Elite Woman 2021’’ στον Καναδά, με τον τίτλο Co-Chair και το βίντεο από την εκδήλωση του Ζαππείου έπαιξε πρώτο και θεωρήθηκε το καλύτερο πανευρωπαϊκά.
Η έναρξη του κινήματος έγινε στο πλαίσιο της συμμετοχής του Οίκου Τρανούλη του “Balkan Fashion Week”, που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνιο στη Σόφια και συγκεκριμένα στα εντυπωσιακά στούντιο του Xόλυγουντ, παρουσία διεθνών Μέσων, όπως των Vogue, Elle, Grazia, LA Fashion, Fashion TV.
Η πρώτη κίνηση διαμαρτυρίας έγινε στο Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου, όπου η Αθηνά Τρανούλη, συνοδευόμενη από την Πρόεδρο των Ολυμπιονικών,Βούλα Κοζομπόλη και την αντιπρόεδρο Εύη Μωραιτίδου φωτογραφήθηκαν με συνοδεία πλήθο υς Ελλήνων οι οποίοι κρατούσαν το βιβλίο Take Me Home κι οι φωτογραφίες έγιναν viral.
Το πρώτο μουσικοθεατρικό δρώμενο του κινήματος πραγματοποιήθηκε στο Ζάππειο Μέγαρο υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μιχάλη Κοκκίνη με τη συμμετοχή 200 χορευτών.
Συντελεστές
Κείμενο: Τάνια Χαροκόπου – Δημήτρης Μαλισσόβας
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μαλισσόβας
Μουσική-Στίχοι-Μουσική Διεύθυνση: Ανδρέας Κουρέτας
Χορογραφία: Θοδωρής Πανάς
Σκηνογραφία: Τέλης Καρανάνος
Κοστούμια: Tranoulis Haute Couture
Φωτογραφίες: Κώστας Πρόφης
Trailer: Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου
3D Mapping: Βαγγέλης Τσαρούμης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Ελένη Γιουφή, Παναγιώτα Δρόσου
Styling: Λένα Χιωτέλη
Επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη
Οργάνωση Παραγωγής: Χρυσάνθη Γεωργαντίδου
Παραγωγή: Entertain.gr
Διανομή
Κώστας Αρζόγλου, Δημήτρης Μαζιώτης, Πάνος Παταγιάννης, Ραφαήλ Κριτούλης, Ελίνα Γιαννάκη, Γιώργος Ψάλτου, Ρενάτα Καπετανάκη, Βασίλης Μπατσακούτσας, Μαρία Παπαδοπούλου, Κωνσταντίνος Τσουμπάρης, Ρεβέκκα Γιαννάκη, Γιώργος Μαντάς, Κωνσταντίνος Κρομμύδας.
Παίζουν οι μουσικοί
Ανδρέας Κουρέτας: μουσική διεύθυνση – πιάνο, Αντώνης Βλάχος: ηλεκτρική κιθάρα, Ηλίας Σαμαρτζής: τύμπανα, Λουκάς Γιαννακίτσας: κόντρα μπάσο-ηλεκτρικό μπάσο.
Χορεύουν
Θοδωρής Πανάς, Κωνσταντίνος Μακρυπίδης, Δημήτρης Dwave Καραγιώργος, Κωνσταντίνος Κατσούδας, Περικλής Πετράκης, Κωνσταντίνα Κωνσταντίνου, Ελένη Δήμου, Χριστίνα Μπίτου, Ανδριάννα Στεργιούλη, Εύα Γαλάνη.
Η μίξη των προηχογραφημένων tracks της παράστασης έγινε από τον Γιώργο Παπαδόπουλο στα studios του Abbey Road Institute στο Λονδίνο.
Η παράσταση πραγματοποιείται με την συνδιοργάνωση και τη στήριξη της Περιφέρειας Αττικής
Εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΊΔΡΥΜΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ…
…ΜΕ ΈΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΝΤΟΠΡΟΣΩΠΕΥΤΙΚΟΤΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΟΥ:
https://www.openbook.gr/to-sympan/
από τις 21 Μαρτίου 2ο21…
Παγκόσμια ποιητική συμφωνία για την ειρήνη στον κόσμο…
https://www.syndicjournal.us/syndic-no-49-putin-such-evil-on-earth-cover/
Syndic Literary Magazine #49
ευχαριστώ πολύ τον διεθνή ποιητή και καθηγητή Συγκριτικής Φιλολογίας Dr William Wollak
