ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΓΙΓΑΝΤΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΘΕΑΤΡΟΥ ΕΙΣ ΘΕΑΤΡΟΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΕΧΝΗΣ ΕΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑΝ ΤΕΧΝΗΣ
Πολιτιστικά και εκπαιδευτικά Ιδρύματα, αίθουσες Τέχνης και Θέατρα, Μουσεία και Σχολές σπεύδουν να μας φιλοξενήσουν!!!
Η ανάδειξη νέων λογοτεχνών και καλλιτεχνών (όπως η φοιτήτρια αρχιτεκτονικής Ε.Μ.Π. Ειρήνη Αντωνάκη) είναι ένας από τους κύριους σκοπούς μας.
Η αποψινή δράση (Παρασκευή 17/3/2023) θα λάβει χώρα στο ΘΕΑΤΡΟ ΠΡΟΒΑ (μετά την παράσταση που αρχίζει στις 9μμ)
Η μεθαυριανή δράση (Κυριακή 19/3/2023) που θα γινόταν στο ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ αναβάλλεται λόγω κορωνοϊού. Θα ενημερωθείτε σχετικά για την καινούργια ημερομηνία.
Σπεύστε να ανταλλάξουμε απόψεις και να επηρεάσουμε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. θετικά, δημιουργικά, για το Κοινό Καλό επ’ ωφελεία όλων…
Σας εύχομαι κάθε τι Καλό κ’ Αγαθό.
Με μεράκι, κέφι, γνώση και αυτοθυσία,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Αλυσιδωτό ποίημα
Ο Κύκλος Ποιητών συνεχίζοντας τις εκδηλώσεις του τον Μάρτιο Μήνα Ποίησης, διοργάνωσε την Τετάρτη, 15 Μαρτίου, 5 με 8 μμ, στο βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση, παρουσίασε το «Αλυσιδωτό Ποίημα», μια πρωτότυπη δράση συλλογικής συγγραφής ποιήματος-αλυσίδα με θέμα «Γράφοντας για την Ελπίδα», αποτελούμενου από διαδοχικές στροφές και στίχους.
Το ποίημα απαγγέλθηκε από τους συμμετέχοντες / τις συμμετέχουσες.
Υπεύθυνος ο Κωνσταντίνος Μπούρας.
Η πειραματική αυτή εκδήλωση ήταν απόλυτα επιτυχημένη χάρη στην αθρόα και ενθουσιώδη συμμετοχή είκοσι επτά (27) ποιητών και ποιητριών.
Μετά την ολοκλήρωση της διαδραστικής ζύμωσης το αποτέλεσμα θα δημοσιευθεί…
Έπεται μακρά συνέχεια…
Ο ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΙΗΤΩΝ ΠΑΝΤΑ ΠΡΩΤΟΠΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΠΕΡΙΡΡΕΟΥΣΑ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ.
Αλυσιδωτό ποίημα
Ο Κύκλος Ποιητών συνεχίζει τις εκδηλώσεις του τον Μάρτιο Μήνα Ποίησης, την Τετάρτη, 15 Μαρτίου, 5 με 8 μμ, στο βιβλιοπωλείο Μωβ Σκίουρος, Πλατεία Καρύτση, με το «Αλυσιδωτό Ποίημα», μια πρωτότυπη δράση συλλογικής συγγραφής ποιήματος-αλυσίδα με θέμα «Γράφοντας για την Ελπίδα», αποτελούμενου από διαδοχικές στροφές και στίχους. Το ποίημα θα απαγγελθεί από τους συμμετέχοντες / τις συμμετέχουσες. Υπεύθυνος ο Κωνσταντίνος Μπούρας.
Η εισήγησή μου στην ημερίδα γαλλοφωνίας
στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023, 6μμ.
Ημερίδα με θέμα:
«Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
Στο πλαίσιο των θεατρικών παραστάσεων του εμβληματικού μονολόγου του Ιακ. Καμπανέλλη,
«Αυτός και το παντελόνι του» που ερμηνεύει στη γαλλική γλώσσα ο Γάλλος ηθοποιός Antonio Labati
και με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του συγγραφέα, το Θέατρο της Ημέρας,
διοργανώνει ημερίδα με θέμα: «Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
ΓΑΛΛΟΦΩΝΙΑ εισήγηση 2 Μαρτίου 2023 ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ
Θα συμμετέχουν ως ομιλητές οι:
Δημήτρης Φίλιας, Καθηγητής λογοτεχνικής μετάφρασης Ιονίου Πανεπιστημίου με θέμα: «H εκδοτική σειρά “Γαλλόφωνη Λογοτεχνία”»,
Παναγιώτα Γ. Σαράφη, εκπαιδευτικός, μεταφράστρια, ερευνήτρια, εκδότρια (Εκδ. Λιοτρίβι), υποψήφια διδάκτωρ τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας Ιονίου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Γαλλοφωνία και πολυπολιτισμικότητα»,
Δρ. Ανδρομάχη Μοντζολή, σκηνοθέτις, θεατρολόγος, σκηνογράφος, παιδαγωγός θέατρου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου της Ημέρας με θέμα: «Το γαλλικό ρεπερτόριο στο Θέατρο της Ημέρας».
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην ελληνική γλώσσα, την Πέμπτη 2 Μαρτίου και ώρα 18:00
στην ΜΠΛΕ ΣΚΗΝΗ του θεάτρου με είσοδο ελεύθερη
στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ στην οδό Φρυνίχου 14 γίνονται ακόμη θαύματα!!! Ο Κάρολος Κουν θα κοιτάζει από ψηλά ικανοποιημένος…
Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ τού Αλμπέρ Καμύ, σε πρωτότυπη, αριστουργηματική, απρόβλεπτη σκηνοθεσία τού Γιάννη Χουβαρδά, σε μετάφραση και αλησμόνητη ερμηνεία από την Μαριάννα Κάλμπαρη.
Μια παράσταση που θα μπορούσε να υπογράψει ο Ράϊνερ Βέρνερ Φασσμπίντερ.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Επιτέλους, κάτι κινείται μετά την αναγκαστική καραντίνα. Το ελατήριο συμπιέστηκε τόσο πολύ που βιώνουμε μία εκπληκτική και απροσδόκητη έκρηξη δημιουργικότητας σε όλους τους καλλιτεχνικούς τομείς. Οι παραστατικές τέχνες ειδικά, μετά από τόση εσωστρέφεια και συνεπαγομένη μελέτη (αφού ο ελεύθερος χρόνος πολλαπλασιάστηκε απείρως κι όποιος/όποια ήθελε να προβεί σε επισταμένη έρευνα πάνω στο αντικείμενό του διέθετε περισσότερα ηλεκτρονικά μέσα και μάθαινε τη χρήση καινοφανών πλατφορμών)…
Έτσι, Λογοτεχνία και Τέχνη παρακολουθούν ασθμαίνοντας τις αλλαγές των εποχών. Η δραματουργία όμως διακρίνεται από μια λογική χρονοκαθυστέρηση, αφού ένα καλό θεατρικό έργο χρειάζεται δύο με τρία χρόνια για να λαξευτεί. Βεβαίως, πολλοί (συμπεριλαμβανομένου εμού στα «Θεατρικά τής Καραντίνας») βρήκανε χρόνο να τελειοποιήσουν παλαιότερα σχεδιάσματα ή να ολοκληρώσουν ημιτελείς συγγραφικές απόπειρες.
Ούτως ή άλλως όμως, η απειλή τού επικείμενου θανάτου ενεργοποίησε ζωτικά αντανακλαστικά και επέφερε σημαντικές θετικές γεφυρώσεις, όχι μόνον σε κοινωνικό/συλλογικό αλλά και σε ατομικό/νευρωνικό/ψυχοσωματικό επίπεδο.
Η θεατρική γλώσσα εμπλουτίστηκε με άλλες αισθητικές που επιτρέπουν την διαφορετικότητα στη μορφή και στο περιεχόμενο δίνοντας αφ’ ενός περισσότερη σημασία στον γλωσσικό κώδικα (αναπόφευκτη συνέπεια τής λεκτικής εξ αποστάσεως επικοινωνία) και μετατοπίζοντας την παγκοσμιοποιημένη «σωματική έκφραση» σε λεπταίσθητες αποχρώσεις των παραγλωσσικών κωδίκων, υπεράνω πολιτισμών και εθνοτήτων, αφού το Διαδίκτυο και η κοινή αγγλική γλώσσα επέφεραν ομογενοποιήσεις που σε άλλες εποχές θα χρειάζονταν πολλές δεκαετίες για να επιτευχθούν.
Εδώ σε τρία χρόνια ο Homo Sapiens μετατράπηκε σε Homo Internaticus και μάθαμε όλοι/όλες να πληκτρολογούμε γοργότερα κι απ’ ό,τι μιλάμε. Αυτή η αμφίπλευρη επικοινωνία προκάλεσε και μια άλλη παράπλευρη ωφέλεια: την ανάγκη τής ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, στοιχείο οιονεί δημοκρατικό.
Είχα γράψει πολύ πριν τον κορωνοϊό ότι «το θέατρο τού μέλλοντος θα πρέπει να γίνει διαδραστικό, εάν θέλει να συνεχίσει να υπάρχει». Απόπειρες είχαν γίνει και στο παρελθόν, όμως τώρα ακόμα και η εκπαίδευση των ενηλίκων έχει γίνει τελείως διαδραστική.
Η δραματουργία αργεί να εξελιχθεί και κείμενα κλασικά, ανέγγιχτα από τον Χρόνο, μας δίνουν τον απαραίτητο καμβά προκειμένου να αυτοσχεδιάσουμε.
Επιστρέψαμε ελικοειδώς εκατό χρόνια πριν, στις αρχές τού προηγούμενου αιώνα κι ανακαλύπτουμε τον Ούγκο Μπέττι, τον Καμύ και άλλους αναζητητές τής Αλήθειας.
Το «καλογραμμένο έργο» προσφέρει μια σίγουρη βάση, αφού κουραστήκαμε από τις μετανεωτερικές παραξενιές και τις εξεζητημένες διανοουμενίστικες δήθεν πρωτοπορίες…
Επιστρέφουμε στην ανάγκη της στρωμένης (γραμμικής) παραδοσιακής αφήγησης.
Η «Παρεξήγηση» έχει στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ, αστυνομικού μυθιστορήματος, νουάρ φιλμ… Έχει πλοκή κλασική, παρόμοια με του «Οιδίποδα Τυράννου» και η μεγάλη ανατροπή τού τέλους είναι κυριολεκτικά καθηλωτική, τραγική.
Δεν είναι τυχαίο που ανεβαίνει συχνά τα τελευταία χρόνια.
Στέρεα, «αντισεισμική» θα έλεγα δομή, απαραίτητη προϋπόθεση για απολαυστικό χτίσιμο.
Η αισθητική ηδονή τού θεατή δεν μπορεί να περνάει μέσα από ανυπόφορους δαιδάλους και δυσεπίλυτους γρίφους με άπειρες κβαντικές απολήξεις.
Το θέατρο είναι σχολείο, ψυχαγωγία, διασκέδασις, δραματοθεραπεία, συλλογική απόπειρα αυτογνωσίας, εξορκισμός των τεράτων του Πανανθρώπινου Ασυνειδήτου.
Εάν περιπλακεί αφάνταστα χάνει όλες τις πρωταρχικές λειτουργικότητές του και καθίσταται ανεδαφικό, αναποτελεσματικό, ατελέσφορο…
Απόλαυσα έκπληκτος το πασίγνωστο κείμενο σε μια παρακμιακή, σχεδόν BDSM αισθητικής, εκδοχή του.
Αγγίζοντας την αισθητική τελειότητα (συνώνυμη τής αρμονικής συνέπειας) αυτή η παράσταση είχε το στυλιζάρισμα εκείνο που αρμόζει στις σύγχρονες ερμηνείες τού αρχαίου δράματος, είχε στοιχεία από τον Μπρεχτ, τον Φασμπίντερ, τον Ντοστογιέφσκι, τον Γκόρκι…
Ο Καμύ διείδε μέσα από την ανθρώπινη ψυχή, το τέρας, την σκιά της κερδοσκοπίας, το κτήνος τής υστεροβουλίας, την εθελοτυφλία τού ατομικού συμφέροντος εις βάρος τού συλλογικού.
Ο φασισμός γεννιέται κάθε φορά που ένας άνθρωπος ή μια ομάδα προτάσσει το εγώ ή το εγρηγορός της έναντι κάθε άλλου ανθρώπινου συναισθήματος.
Το συνανήκειν απαιτεί ωριμότητα και το ανθρώπινο είδος στην τέταρτη ρομποτική βιομηχανική επανάσταση φαίνεται σαν να οπισθοχωρεί ακόμα και πριν τον περίφημο «άνθρωπο των σπηλαίων».
Ακόμα και οι λεγόμενοι «πρωτόγονοι» ζούσαν σε αρμονία με την Φύση.
«Πόλις εστί νόμω» (από το ρήμα «νέμω»).
Χωρίς αυτά το Χάος και η επιταχυνόμενη Εντροπία θα μας αφανίσουν.
Στην αριστουργηματική αυτή παράσταση τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ η πολύπειρη κι ευρηματική πάντα ερμηνεύτρια Μαριάννα Κάλμπαρη έπιασε τον ρυθμό βασιζόμενη σε μια απλή συνιστώσα τής σύγχρονης ζωής: στην ΚΟΥΡΑΣΗ, ως επακόλουθο τού κατακλυσμού τού ταλαιπώρου ανθρωπίνου όντος από τόσα εισερχόμενα ενεργοπληροφοριακά σήματα που δεν μπορεί να τα επεξεργαστεί και να τα απορροφήσει.
Σε έναν τελείως υλιστικό πολιτισμό, που θεοποιεί μόνον το χρηματικό κέρδος οι άνθρωποι γίνονται νούμερα και δυστυχούν ακόμα κι όταν οι αριθμοί ευημερούν. Πόσω μάλλον όταν τα μεγάλα χρηματιστήρια τού κόσμου κάνουν βουτιά.
Το Έρεβος, το Άγνωστο, το μη Επιστητόν (μη ελέγξιμο, μη διαχειρίσιμο) τρομοκρατούν τον άνθρωπο κι ενεργοποιούν ατομοκεντρικά κι εγωκεντρικά ένστικτα επιβίωσης εις βάρος όλων των άλλων («όποιος δεν είναι φίλος και σύμμαχος θεωρείται αυτόχρημα εχθρός»).
Αυτό ακριβώς γίνεται και σε αυτό το «αστικό δράμα». Ο γιος έχει ξεκόψει από την οικογένεια. Τους έχει παρατήσει κι έχει φύγει. Κι αντί να βρει το θάρρος να επανέλθει ευθαρσώς και να ζητήσει συγγνώμη αποδεχόμενος τις συνέπειες των επιλογών του ως ώριμος άνδρας, εκείνος κάνει το ίδιο λάθος με τον Πενθέα: μεταμφιέζεται σε ξένο, γίνεται ανεύθυνο «παιδί» και πάει να κατασκοπεύσει τη μάνα του.
Φυσικά, η καταστροφή είναι βεβαία. Λέει η χαροκαμένη φόνισσα μετά την αποκάλυψη του ειδεχθούς εγκλήματος (που συντελείται και εξ αιτίας τής δολοφονικής σιωπής τού υπηρέτη/δούλου, συνεργού, ηθικού αυτουργού): «ήξερα πως κάποτε θα γινόταν κάτι τέτοιο!!!». Αυτή της η ρήσις έχει κάτι από την μπρεχτική «Μάνα κουράγιο», από την «Εκάβη» στη Θράκη, από την καβαφική αυτεπίγνωση.
Είναι τραγική γιατί είναι παράλογη. Δεν ακολουθεί κανένα λογικό ανθρώπινο σύστημα.
Τις ιστορίες που γράφει η ζωή τις ξεχωρίζεις από την έλλειψη γεωμετρικής συμμετρίας. Ο αλγόριθμος τού σύμπαντος μάς διαφεύγει.
Η «παρεξήγηση» είναι προπατορική, αρχετυπική. Τα πρόσωπα δεν υπάρχουν καθ’ εαυτά. Είναι μάσκες, φορείς ενός ιού που δεν το δημιούργησαν και δεν ευθύνονται για την μετάδοσή του. Ο «Κατασκευαστής», ο Γκοντό που δεν έρχεται να τους σώσει, η Ιδέα ενός ηγέτη, η ανάγκη ενός υπερήρωα… Αυτό υποφώσκει κάτω από κάθε Τέχνη και Λογοτεχνία. Η ελπίδα για το υπερβατικό, το υπέρλογο, το άρρητο, το μυστηριώδες και μυστηριακό…
Τέλεια εκδοχή τού έργου που αγαπήθηκε όσο λίγα άλλα και ανεβαίνει συνεχώς εδώ κι έναν αιώνα.
Όλοι/όλες/όλα υπέροχα. Και οι επί σκηνής μουσικής και η γιγαντιαία κατσαρίδα που θυμίζει τα χαρακτικά τού Νταλί και το σκηνικό και οι φωτισμοί, αλλά κυρίως τα κοστούμια, τόσο εφαρμοστά, τόσο μα τόσο ταιριαστά στους ψυχισμούς των ταλαιπωρημένων αντιηρώων που σέρνουν τα βήματά τους από την γέννηση έως το θάνατο τσαλαβουτώντας στο σκοτάδι τής λασπωμένης Άγνοιας.
Ο άνθρωπος μόνον όταν αναζητά την χιμαιρική Γνώση εξαγιάζεται και διεκδικεί την Ελευθερία του. Πληρώνοντας βέβαια το τίμημα. Πάντα κάτι πρέπει να θυσιάσεις προκειμένου να αποπλεύσουν τα πλοία από την Αυλίδα. Κι ο Αναζητητής τής Αλήθειας θυσιάζει την γαλήνη τών αδαών…
Φαντασμαγορική παράσταση. Μην την χάσετε!!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info από το Δελτίο Τύπου:
H ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ
του Αλμπέρ Καμύ
Σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ- Φρυνίχου 14, Πλάκα
3 Φεβρουαρίου – 9 Απριλίου 2023
«Εάν ο άνθρωπος θέλει να αναγνωρίζεται, πρέπει απλά να λέει ποιος είναι. Αν σιωπά ή ψεύδεται, πεθαίνει μόνος και το σύμπαν γύρω του βουλιάζει στη δυστυχία. Αν, αντιθέτως, μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας, χωρίς αμφιβολία και πάλι θα πεθάνει, αλλά αφού θα έχει βοηθήσει τους άλλους και τον εαυτό του να ζήσουν».
Αλμπέρ Καμύ, με αφορμή την “Παρεξήγηση”
Η «Παρεξήγηση», γράφτηκε από τον κορυφαίο Γάλλο νομπελίστα συγγραφέα και φιλόσοφο Αλμπέρ Καμύ το 1944. Πρόκειται για ένα έργο δομημένο κατά τους Αριστοτελικούς κανόνες της τραγωδίας, που οι ρίζες της πλοκής του εντοπίζονται τόσο στην κλασική όσο και στην Βιβλική παράδοση.
Ένας γιος επιστρέφει μετά από 20 χρόνια οικειοθελούς εξορίας στην Αφρική στην πατρίδα του, κάπου στην κεντρική Ευρώπη, για να βρει ξανά τη μητέρα και την αδερφή του. Έρχεται με τη νεαρή γυναίκα του, αποφασίζοντας να μην ανακοινώσει εξ αρχής την πραγματική του ταυτότητα. Απόφαση μοιραία, γιατί οι δύο γυναίκες, που διατηρούν ένα μοναχικό πανδοχείο, ληστεύουν και δολοφονούν τους καλεσμένους τους προσπαθώντας να επιβιώσουν αλλά και με την ελπίδα να αφήσουν πίσω τον τόπο τους και να εγκατασταθούν κάπου «μπροστά στη θάλασσα», σε μια χώρα όπου «ο ήλιος καταβροχθίζει τα πάντα”.
Ο Καμύ αποδίδει την έμπνευσή του σε μια είδηση που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ηχώ του Αλγερίου το 1935. Βρίσκουμε ήδη στο μυθιστόρημά του “Ο Ξένος” την νύξη σε αυτό το γεγονός: “Μεταξύ του αχυρένιου στρώματός μου και της σανίδας του κρεβατιού, είχα βρει ένα παλιό άρθρο από μια εφημερίδα… αφορούσε μια πραγματική είδηση… αλλά και τη βιβλική παραβολή του άσωτου γιου που τον σκότωσε η οικογένειά του.”
Ο Γιάννης Χουβαρδάς, μετά τους επιτυχημένους «Παλιούς καιρούς» του Πίντερ (Υπόγειο 2018-19) επιστρέφει στο Θέατρο Τέχνης με αυτό το σπουδαίο έργο-μελέτη πάνω στη σύγκρουση του ανθρώπου με το μοιραίο, που ελάχιστα έχουμε δει στην ελληνική σκηνή.
Το θέματα που αναδεικνύει το κείμενο είναι τόσο επίκαιρα σήμερα -την εποχή της διαθλασμένης επικοινωνίας και της παραμορφωμένης πληροφόρησης- όσο ποτέ: τα συναισθήματα του εγκλωβισμού και της απομόνωσης μέσα σε έναν απρόσωπο, ψηφιακό κόσμο, ο πόθος για μια αληθινή ζωή που βρίσκεται κάπου αλλού, η αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό, το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σ’ ένα αδιάφορο σύμπαν, η αδυναμία επικοινωνίας ανάμεσα στους πιο κοντινούς μεταξύ τους ανθρώπους -τα μέλη μιας οικογένειας- που φτάνει εδώ στην απόλυτα τραγική της συνέπεια, τον θάνατο.
Ο Γιάννης Χουβαρδάς, υπό τους ήχους της μουσικής που ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής ο Blaine L. Reininger, χτίζει μια άκρως μυστηριώδη, μεταφυσική σχεδόν ατμόσφαιρα, με βασικό άξονα την σαρκαστική ατάκα της κόρης προς την σύζυγο του γιου:
«Αν θέλετε να ξέρετε, υπήρξε κάποια παρεξήγηση. Όσο άμαθη κι αν είστε στη ζωή, αντιλαμβάνεστε ότι αυτά συμβαίνουν»
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Albert Camus (1913-1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1957. Διάσημα μυθιστορήματά του : Ο Ξένος (1942), Η Πανούκλα (1947), Η πτώση (1956) καθώς και τα φιλοσοφικά δοκίμια: Ο Μύθος του Σίσυφου (1942) και Ο επαναστάτης (1951).
Θεμελιώδης στη φιλοσοφική σκέψη του, είναι η έννοια του Παραλόγου, που αναπτύσσεται ιδιαίτερα στο Ο Μύθος του Σίσυφου. Ο Καμύ ορίζει το Παράλογο ως τη ματαιότητα μιας αναζήτησης νοήματος σε ένα ακατανόητο σύμπαν χωρίς Θεό ή άλλο νόημα και μας καλεί να αγκαλιάσουμε τον παραλογισμό της ανθρώπινης ύπαρξης αναλαμβάνοντας τον σκοπό της δημιουργίας αξίας και νοήματος. Οι προσπάθειες και η ανθεκτικότητα –και όχι η αυτοκτονία και η απελπισία– είναι οι κατάλληλες απαντήσεις.
Ο Καμύ πέθανε πρόωρα σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα καθ’οδόν προς το Παρίσι, αφήνοντας ημιτελές το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα “Ο Πρώτος Άνθρωπος”. Παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα πολιτιστικά είδωλα της Γαλλίας και ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους συγγραφείς και διανοητές.
Συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία: Γιάννης Χουβαρδάς
Μετάφραση: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Ιωάννα Τσάμη
Μουσική: Blaine L. Reininger
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα
Οργάνωση Παραγωγής: Ηρώ Λέφα
Ειδικές Κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος
Σύμβουλος κίνησης: Μαρκέλλα Μανωλιάδη
Βοηθοί σκηνοθέτη: Χαρίκλεια Πετράκη, Νεφέλη Βλαχοπαναγιώτη
Βοηθός Σκηνογράφου: Άννα Μπίζα
Βοηθός Ενδυματολόγου: Βασιλική Σουρρή
Βοηθός Φωτίστριας: Ιφιγένεια Γιαννιού
Περούκα: Χρόνης Τζήμος
Trailer / Teaser Videos: Διαμαντής Καραναστάσης
Βιντεοσκόπηση: Ξένια Τσιλοχρήστου, Αλέξανδρος Ζήλος
Φωτογραφίες: Ελευθερία Νικολαΐδου
Μια συμπαραγωγή της Malentendu productions, του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν και της Panik Theater Productions.
Με την ευγενική υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου
και την επικοινωνιακή υποστήριξη του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας.
Παίζουν (αλφαβητικά):
Μαριάννα Κάλμπαρη
Φλομαρία Παπαδάκη
Αναστάσης Ροϊλός
Πηνελόπη Τσιλίκα
Και ο Blaine L. Reininger
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
3 Φεβρουαρίου-9 Απριλίου 2023
Τετάρτη και Κυριακή 19.00,
Πέμπτη και Παρασκευή 20.30,
Σάββατο 21.00.
Τιμές εισιτηρίων
Τετάρτη-Πέμπτη-Παρασκευή : 18 ευρώ, 15 ευρώ μειωμένο
Σάββατο-Κυριακή: 20 ευρώ, 16 ευρώ μειωμένο
Ατέλεια: 5 ευρώ
Ομαδικές κρατήσεις: 15 ευρώ
Ηλεκτρονική προπώληση:
Η ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ | Εισιτήρια online! | Viva.gr
Τηλεφωνικές κρατήσεις: 210-3228706, Δευτέρα-Παρασκευή 10-1μμ
210-3222464,Καθημερινά 5-10μμ
Ώρες ταμείου: Καθημερινά 5-10μμ
τα πλέον πρόσφατα βιβλία (από το 2018 και μετά)
(κατ’ αύξοντα αριθμό):
- Στην Ιαπωνία εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 2018 στα πλαίσια τού: Western-Eastern Poets in Sympathy: Poetic Dialogue / Συμπαθούντες Ποιητές Ανατολής-Δύσης: Ποιητικός Διάλογος, η δίγλωσση ποιητική συλλογή (αγγλικά-ιαπωνικά) Duet of Enlightenment / Δυάδα Φώτισης, από τους: Konstantinos Bouras & Maki Starfield / Κωνσταντίνος Μπούρας και Μάκι Στάρφηλντ, εκδοτικός οίκος JUNPA, Τόκυο 2018.
- Η ΔεκατετρΑλογία της Δημιουργικής Συγγνώμης, θεατρικά έργα, εκδόσεις Όταν, Αθήνα 2019.
- Έρωτας για την Ελευθερία / MIŁOŚĆ DO WOLNOŚCI, ποίηση σε μετάφραση Παβέου Κρούπκα, δίγλωσση έκδοση (ελληνικά-πολωνικά), Πόζναν 2019.
- Duet of Enlightenment / Δυάδα Φώτισης, και σε πορτογαλλική μετάφραση από την Fernanda Miranda, εκδοτικός οίκος JUNPA, Τόκυο 2019.
https://www.amazon.com/Kindle-Store/s?rh=n%3A133140011%2Cp_27%3AKonstantino+Bouras+e+Maki+Starfield
37α. Και σε ιταλική μετάφραση: https://www.amazon.com/Duetto-Illuminato-Italian-Konstantinos-Starfield-ebook/dp/B0881X3DZN
37β. Και σε ισπανική μετάφραση: https://www.amazon.co.uk/iluminaci%C3%B3n-Spanish-starfield-Konstantinos-Bouras-ebook/dp/B084Q8SGRB
37γ. Και σε γαλλική μετάφραση: https://www.casadellibro.com/ebook-duo-dillumination-ebook/9781667446189/13341651
- Μελλοντική Ελευθερία (με τον Βαγγέλη Χρόνη), εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2020, με σχέδια του Αλέκου Φασιανού και επίμετρο του Θανάση Νιάρχου.
- Ποιήματα της Κρίσης (2008-2018) (ανθολόγηση-επιμέλεια-εισαγωγή-επίμετρο), εκδόσεις Ιωλκός, Αθήνα 2020.
- Ατλαντίς. Μυθ-Ιστορία, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2020.
137 ΦΑΟΣ – ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ ΑΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ (Το ημερολόγιο τής μοναχικής πολυκοσμίας: Τα ποιήματα μιάς ά-Φθονης λιτότητας), εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2021.
- Τα θεατρικά τής Καραντίνας, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2022.
- Vienticinco Oraciones, trad. José Antonio Moreno Jurado, Padilla Libros Editores y Libreros, Σεβίλλη, Ισπανία 2022.
- Sous la constellation d’Hécate, σε μετάφραση τού ίδιου του συγγραφέα, Editions L’Harmattan, Παρίσι 2023.
Κι έπεται συνέχεια…
Τώρα και στην Wikipedia…
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΙΑΝΟΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ
καθώς και τον εξαιρετικό φωτογράφο, ζωγράφο, εικαστικό ποιητή ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΒΟΥΡΗ για τις υπέροχες καλλιτεχνικές φωτογραφίες…
Photos by Antonis Kavouris under the following free licence: Creative Commons BY-SA 4.0 (Attribution-ShareAlike 4.0 International) – https://creativecommons.org/
Υπόχρεως δια βίου,
Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων
Ο Οιδίποδας είναι πάντα επίκαιρος
στην αγωνιώδη προσπάθεια τού Ανθρώπου για την πολυπόθητη Αυτογνωσία.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
“Η Αλήθεια θα σας λυτρώσει» (Βίβλος).
Το Φως, το Απολλώνιον Φάος, η ενεργοπληροφοριακή Ελευθερία, η πρόσβαση στο Άγνωστο, η επιστημοποίηση τού Άρρητου, η διόραση τού Αόρατου… ο βαθύτερος πόθος τής πανανθρώπινης ψυχής για ανεξαρτησία, που μόνον μέσα από την Αυτογνωσία επιτυγχάνεται.
Ο Οιδίπους Τύραννος αυτοκαταστρέφεται σαν την νυχτοπεταλούδα στους παλαιούς γλόμπους πυρακτώσεως που κοσμούσαν τις ξύλινες κολώνες τής Δ.Ε.Η.
Δεν μπορεί να αντισταθεί στην Αποκάλυψη. Βαρέθηκε να κρύβεται, κουράστηκε να είναι κυνηγημένος, θέλει να ριζώσει, δεν αντέχει άλλη εξορία. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ, ΜΕΤΑ ΜΑΝΙΑΣ, ΣΑΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ, ΣΑΝ ΤΟΞΙΚΟΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ Φ Ω Σ!!!
Ματαίως, η γυναίκα και μάνα του Ιοκάστη προσπαθεί να τον αποτρέψει, να μην πάει πιο βαθιά στα αρίφνητα σκοτάδια τού Συλλογικού Ασυνείδητου. Εκείνος πια δεν βλέπει, είναι τυφλός πριν να τυφλωθεί και βγάζει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΞΑΝΑΔΕΙ το ΦΩΣ ΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΝ.
Αυτή η επιμονή μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς ψυχαναλυτικούς λόγους, όμως τα δραματικά πρόσωπα τού Μύθου είναι σύμβολα, δεν είναι άτομα καθημερινά.
Πρώτη ένσταση.
Δεύτερη ένσταση: προσωποποιούνται εδώ συμπαντικές Δυνάμεις που υπερβαίνουν την ανθρώπινη κατάσταση.
Η Ύβρις είναι άραγε προνόμιο των αμαθών και ημιμαθών δοκησισόφων ανθρώπων, ή μήπως επεκτείνεται στο βασίλειο των κατωτέρων «θεοτήτων»;
Οι πολλαπλές αστοχίες, ατέλειες, «αμαρτίες», μήπως αποκαλύπτουν έναν κόσμο εν εξελίξει, προϊόν τής Τύχης και της Ανάγκης;
Μήπως ο αρχικός προκαθορισμός δεν ισχύει εν τέλει απολύτως; Μήπως δεν ισχύει καθόλου; Μα τότε πώς επαληθεύονται οι ενοράσεις τού τυφλού μάντη;
Είμαστε τέκνα τής Ανάγκης, ή προτιμάμε να επινοούμε τον εαυτό μας;
Πόσοι ξεφεύγουμε από την πεπατημένοι;
Σε τι ποσοστό τού πληθυσμού τής Γης αντιστοιχούν οι πρωτοπόροι;
Τι υποδοχή τούς περιμένει άραγε από τους κοινούς θνητούς;
Υπάρχει «αριστεία» στο Σύμπαν; Στην γη πάντως υπάρχει. Κι αλλού είναι επιδοτούμενη κι αλλού ανεπιθύμητη.
Ο Οιδίποδας λύνει το απλό κατά τα άλλα αίνιγμα τής Σφίγγας γιατί είναι ο μόνος που τολμάει να την κοιτάξει κατάματα, είναι ο μόνος που δεν τρελαίνεται ακούγοντας το στριγκό τραγούδι της. Ή μήπως τρελάθηκε; Είναι τρελός αυτός που επιμένει να αγνοεί το συμφέρον του διψασμένος και πεινασμένος για Αλήθεια;
Ο ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ: ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΕΡΟ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΕ ΤΑ ΌΡΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΆΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ: ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟ ΣΑΝ ΣΦΑΧΤΑΡΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΥΦΕΡΟΥΣ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΜΕΝΟΥΣ ΣΦΙΧΤΑ. ΑΦΟΡΗΤΟΣ ΠΟΝΟΣ!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί κάποιοι ιερείς παρερμήνευσαν τους χρησμούς τού Φοίβου Απόλλωνα; Ή μήπως φταίει ο ίδιος ο θεός που διασκεδάζει με τα προβλέψιμα παθήματα των ανθρώπων;
Η ΑΘΗΝΑ στον ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ αθωώνει τον μητροκτόνο Ορέστη, με το σόφισμα πως είναι άμοιρος ευθυνών, αφού ο Απόλλωνας είχε προβλέψει το αμάρτημά του πριν εκείνος αποφασίσει να το διαπράξει.
Τι συμπλέκονται εδώ; Ποιοι συγκρούονται ακριβώς;
Αντιθετικές δυνάμεις στο Σύμπαν, χωρίς τον συνδυασμό των οποίων δεν θα υπήρχε κίνηση και δράση;
Προσωποποιημένες έννοιες για καθαρά διδακτικούς σκοπούς.
Και τότε ποιος μας δίνει το δικαίωμα να τους ψυχαναλύουμε τους τραγικούς ήρωες;
Η Μήδεια και η παιδοκτόνος των δελτίων ειδήσεων δεν έχουν τίποτα κοινό. Όταν η Θέτιδα βράζει ζωντανό τον μοναχογιό της Αχιλλέα δεν έχει την πρόθεση να τον σκοτώσει όπως νομίζει ο κοντόθωρος Πηλέας (πηλός, χωμάτινος) αλλά να τον καταστήσει αθάνατο!!!
Μήπως και η Μήδεια ανεβαίνει με τα αθάνατα αιθερικά σώματα των σφαγμένων παιδιών της στο άρμα τού παππού της τού Ήλιου και αναλαμβάνεται σε ουράνια πεδία;
Μήπως κι ο Ηρακλής μαινόμενος δεν αφήνει τις σάρκες του να λιώσουν στην νεκρική πυρά προκειμένου να ανέβει αθάνατος στον Όλυμπο και να παρακαθήσει μετά των θεών;
Τι κρύβεται εδώ; Τι χάσαμε; Ο πολιτισμός μας δεν εξελίσσεται με γραμμές μονοσήμαντες αλλά διατρέχει αρίφνητες κβαντικές έλικες που τέμνονται σε ένα (τουλάχιστον) χωροχρονικό σημείο.
Ο Οιδίποδας βγάζει τα μάτια του ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ, γιατί θέλει να εκδικηθεί αυτοτιμωρούμενος. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Αφού ΌΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΈΝΑ, ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ…
Παράσταση δωματίου η συγκεκριμένη που παρακολούθησα χθες στο «Θέατρο Από Μηχανής» (πρεμιέρα: 21/2/2023).
Επικεντρώθηκε στο βλέμμα και στην συγκρατημένη φωνητική – σωματική έκφραση.
Μόνο η Μάνια Παπαδημητρίου ως Τειρεσίας αλλά και ως Ιοκάστη έπαιξε με το πρόσωπο (και το σώμα) ΣΑΝ ΜΑΣΚΑ, σαν ΤΟΤΕΜ, σαν ΤΑΜΠΟΥ…
Οι άλλοι όλοι λειτούργησαν (νομίμως) με την κινηματογραφική γλώσσα, ενώ και ο τηλεοπτικός κώδικας δεν τους προσπέρασε, αφού πολλές δεν δρούσαν όταν ο αφηγηματικός φακός δεν εστίαζε πάνω τους.
Καλά όλα και μπαρόκ φωτισμένα.
Ιδιοφυή τα κοστούμια που σχεδίασε η ιδιοφυέστατη ΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ. Αφαιρετικός ο σκηνικός διάκοσμος, συμπληρωνόταν από τους φωτισμούς.
Θα ήθελα να δω την συγκεκριμένη απόπειρα ερμηνείας τού αρχαίου δράματος σε έναν τεράστιο ανοικτό χώρο, υπό το φως τού Ηλίου που πάει να δύσει (η παράσταση να αρχίζει ακριβώς μιάμιση ώρα πριν από το ηλιοβασίλεμα, στο αρχαίο θέατρο τού Άργους, στην ακρόπολη Λάρισα, στο Παλαμήδι, στο Μπούρτζι…).
Σπουδαία προσπάθεια. Αξίζει τα θερμά χειροκροτήματα τού κατενθουσιασμένου κοινού.
Το ηχητικό τοπίο θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με επί σκηνής παραδοσιακούς μουσικούς…
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
«Οιδίπους Τύραννος»
σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου |
Πρεμιέρα 21/2 στο Από Μηχανής Θέατρο
Μετά τη μεγάλη επιτυχία της παράστασης «Αμερικάνικος Βούβαλος» του Μάμετ, ο Θανάσης Σαράντος αναμετράται με το συγκλονιστικό έργο του αρχαίου ελληνικού δράματος, επιχειρώντας να φωτίσει τις αναλογίες του με το σήμερα.
«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και ερμηνεία του ομώνυμου ρόλου, Θανάσης Σαράντος
Την Ιοκάστη και τον Τειρεσία ερμηνεύει η Μάνια Παπαδημητρίου
Από 21 Φεβρουαρίου, στο Από Μηχανής Θέατρο
Για 15 μόνο παραστάσεις
Προπώληση: https://bit.ly/3RkLrGH
Πού: Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Αθήνα, Τ.Κ: 104 36, τηλ.: 210 5232097
Πότε: Από 21 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 έως και τις 25 Απριλίου (δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις 10, 11, 17 και 18 Απριλίου λόγω Πάσχα)
Εισιτήρια: 18 € κανονικό, 14 € μειωμένο (φοιτητές, άνω των 65 ετών), 12 € (ανέργων, ομαδικό) και 10 € (ατέλειες)
Προπώληση: VIVA.GR
Προσφορά προπώλησης για όλες τις παραστάσεις έως και 21/2 στα 14 € και 10 € (μειωμένο)
Διάρκεια: 100’
Η παράσταση πραγματοποιείται με την με την ευγενική υποστήριξη του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ημερίδα γαλλοφωνίας στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023, 6μμ.
Ημερίδα με θέμα:
«Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
Στο πλαίσιο των θεατρικών παραστάσεων του εμβληματικού μονολόγου του Ιακ. Καμπανέλλη,
«Αυτός και το παντελόνι του» που ερμηνεύει στη γαλλική γλώσσα ο Γάλλος ηθοποιός Antonio Labati
και με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του συγγραφέα, το Θέατρο της Ημέρας,
διοργανώνει ημερίδα με θέμα: «Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
Την εκδήλωση συντονίζει ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός, που θα μιλήσει επίσης για «Το μεταφρασμένο γαλλόφωνο θεατρικό έργο στις Αθηναϊκές σκηνές τα τελευταία χρόνια (2020-2023)».
Θα συμμετέχουν ως ομιλητές οι:
Δημήτρης Φίλιας, Καθηγητής λογοτεχνικής μετάφρασης Ιονίου Πανεπιστημίου με θέμα: «H εκδοτική σειρά “Γαλλόφωνη Λογοτεχνία”»,
Παναγιώτα Γ. Σαράφη, εκπαιδευτικός, μεταφράστρια, ερευνήτρια, εκδότρια (Εκδ. Λιοτρίβι), υποψήφια διδάκτωρ τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας Ιονίου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Γαλλοφωνία και πολυπολιτισμικότητα»,
Δρ. Ανδρομάχη Μοντζολή, σκηνοθέτις, θεατρολόγος, σκηνογράφος, παιδαγωγός θέατρου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου της Ημέρας με θέμα: «Το γαλλικό ρεπερτόριο στο Θέατρο της Ημέρας».
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην ελληνική γλώσσα, την Πέμπτη 2 Μαρτίου και ώρα 18:00
στην ΜΠΛΕ ΣΚΗΝΗ του θεάτρου με είσοδο ελεύθερη
Δημήτρης Παπαδημητρίου, ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης ανάμεσά μας.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Γνωρίζω τον μουσουργό Δημήτρη Παπαδημητρίου από την Θεατρική Ομάδα τού Πανεπιστημίου Αθηνών, όταν συνόδευε ζωντανά στο πιάνο εμάς τους φοιτητές στις ακαδημαϊκές μας παραστάσεις κλασικών και γνωστών έργων (τού ελληνικού κυρίως ρεπερτορίου, αλλά όχι μόνον).
Με τη σεμνότητα τού τεχνίτη ερμήνευε ο ίδιος τις συνθέσεις του σε 13 μουσικά όργανα!!!
Μα πάνω απ’ όλα ήταν το ήθος και η ματιά του: γεμάτη σοβαρότητα και μια απροσδιόριστη θλίψη για τα ανθρώπινα.
Με την συστολή που με διακατείχε (καθώς και μία αδιόρατη κλίση προς την αγοραφοβία) τού μιλούσα πάντα στον πληθυντικό.
Χθες βρέθηκα στον υπόγειο, χαμηλοτάβανο, φιλόξενο χώρο τού θεάτρου με την επωνυμία «Μικρό Παλλάς».
Εκεί ανακάλυψα έκπληκτος την χιουμοριστική πλευρά τού μεγάλου συνθέτη (και της συζύγου του, τής εκπληκτικής ΒΕΡΟΝΙΚΑΣ ΔΑΒΑΚΗ, καθώς και όλων των εξαίρετων καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε αυτό το συνεπτυγμένο μουσικό σύνολο). Ακόμα κι όταν έσπασε μία χορδή από ένα μπουζούκι (τόσο διονυσιακή ήταν η ευωχία), αυτοσαρκάστηκαν και συνέχισαν ακάθεκτοι παρασέρνοντας το κοινό σε παραληρήματα βακχικής ευωχίας.
Τραγουδήσαμε όλοι μαζί στο τέλος (λίγο-πολύ αρμονικά), όμως πέρα από το αποτέλεσμα, το ζητούμενο ήταν (και παραμένει) η διάδρασις, η συμμετοχή, η συνεργατικότητα, η συμβατότητα, η αυτοταπείνωσις προκειμένου να μας προσεγγίσει ο Άλλος…
Συνειδητοποίησα επίσης χθες (Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου τού σωτηρίου έτους 2023) πως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ο μόνος, ο πρώτος, ο υποδειγματικός σύγχρονος συνθέτης που μελοποιεί συστηματικά την νεοελληνική ποίηση τού καιρού μας. Μετά τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, έρχεται ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, που ζει ποιητικά, σκέφτεται ποιητικά, δρα με ποιητικό τρόπο.
Ποιητικός ο βίος και η πολιτεία του, αρμονικός με τον έσω κόσμο, εκείνον που δεν φτάνουν τα σκοτάδια να αλώσουν, εκεί όπου επικρατεί το άπλετον Φάος των ραψωδών, των μυστών, των ιερουργών…
«Ο Μότσαρτ γελούσε, ο Σαλιέρι όχι», από την ποιητική μου συλλογή 137 Φάος. ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ α-ΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ
.
Μα πάνω απ’ όλα είναι Άνθρωπος, λαϊκός στην αριστοκρατικότητά του, ευπροσήγορος, διδακτικός αλλά όχι επιδεικτικός, παιδαγωγός εκπαιδευτής αλλά ποτέ αφ’ υψηλού.
Μέσα σε εκείνον τον σχεδόν σπιτικό χώρο γνώρισα για πρώτη φορά σε αναγεννησιακό φωτισμό έναν καλλιτέχνη και δημιουργό που θαυμάζω από το 1979!!!
Ας τον ανακαλύψουμε όλοι, στην πραγματική του διάσταση, γιατί η άλλη, η αρμονική είναι ήδη εγγεγραμμένη στα υψίσυχνα αιθερικά πεδία.
Ας αφουγκραστούμε τούς Μεγάλους Διδασκάλους όσο περπατούν ανάμεσά μας, σεμνά και ταπεινά, ανθρώπινα, όπως τους αρμόζει.
Μάθημα ήθους η χθεσινή βραδιά, την κρατώ βαθιά στην ψυχή μου σαν φυλαχτό (όπως τότε που παίζαμε στην Ίριδα για να αλλάξουμε τον κόσμο – με την βεβαιότητα πως θα τα καταφέρουμε – πράξαμε πολλά από τότε…).
Έμπλεος δέους,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.ticketservices.gr/event/dimitris-papadimitriou-kostas-makedonas-gkremistis/?lang=el
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ 2022-23
ΚΥΚΛΟΣ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ – ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ
ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ
Πρώτη παρουσίαση νέων λαϊκών τραγουδιών
40 ΧΡΟΝΙΑ «ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ» + ΑΡΚΕΤΕΣ «ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ»
Τραγούδια που γίναν ανέλπιστα επιτυχίες και
Τραγούδια που γίναν ανέλπιστα αποτυχίες
Ερμηνεύουν: ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΔΑΒΑΚΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ
ΜΙΚΡΟ ΠΑΛΛΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2023
21:15
Λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου τους «Ο Γκρεμιστής» ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και ο Κώστας Μακεδόνας παρουσιάζουν στο αθηναϊκό κοινό τα οκτώ τραγούδια που τον απαρτίζουν. Θα ακουστούν για πρώτη φορά εν σώματι τα τραγούδια που, επί τρία συναπτά έτη επεξεργάσθηκαν μαζί ώστε να είναι μια μουσική ανθολογία μόνο εξαιρετικών αισθημάτων και σημαντικών νοημάτων.
Ο τίτλος έρχεται απ’ ευθείας από το μνημειώδες ποίημα του Κωστή Παλαμά. Ένα ποίημα-οργισμένη ελεγεία, το απόλυτα ιδεολογικό υπόβαθρο για την κοινωνική Επαναστατικότητα. Δίπλα τους ένα συγκλονιστικό τραγούδι αγάπης και μεταφυσικής σύνδεσης του ενήλικου παιδιού με την μητέρα του: «Η Στοργή Σου με Προσμένει» του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
Ωστόσο την μερίδα του λέοντος έχει ο Μάνος Ελευθερίου με μερικά από τα υπέροχα στιχουργήματα-παρακαταθήκη που άφησε στον Δημήτρη Παπαδημητρίου με την εντολή να τα παρουσιάσει σταδιακά και αρκετά χρόνια «αργότερα». «Ο Μεγάλος», «Μια Νύχτα που’ χα Κρίση», «Με το Μαχαίρι στο Λαιμό», «Τρείς Νύχτες νήστεψα νερό (και δέκα τ ‘όνομά σου)». Τέλος «Οι Σταθμάρχες», τραγούδι «παραγγελία» από τον ίδιο τον Μάνο Ελευθερίου στον Δημήτρη Παπαδημητρίου, για τον αφιερωματικό του δίσκο.
Για τον δίσκο αυτό ο συνθέτης του λέει: «Μια οκτάδα Λαϊκών Τραγουδιών, έτσι όπως αξίζει να τα εννοεί κανείς: Από το ατόφιο αισθητικό ύφος έως το μεγάλο, ανεπιτήδευτο συναίσθημα. Από το θυμόσοφο χιούμορ έως την επαναστατική δίψα. Αυτήν που μόνο ποιητές σαν τον Παλαμά μπορούν να οραματισθούν και μόνο οι λαοί, σαν τους Έλληνες, μπορούν να πραγματώσουν. Και όλα με την ερμηνεία του Κώστα Μακεδόνα. Ενός μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή, έτσι όπως αξίζει να εννοούμε τις έννοιες μεγάλος και λαϊκός. »
Για το δεύτερο μέρος της συναυλίας ο συνθέτης σημειώνει: «Τα καινούργια τραγούδια πάντα έρχονται σαν κομμάτια ενός μεγάλου ψηφιδωτού που συμπληρώνει σιγά σιγά η ζωή ενός συνθέτη. Οι νέες ψηφίδες μιας μεγάλης τοιχογραφίας που συμπληρώνεται στη συνείδηση του κόσμου που τον ακούει. Δεν έχουν νόημα οι νέες ψηφίδες αν δεν τοποθετηθούν σωστά στην τοιχογραφία αυτή. Έτσι λοιπόν, τα τραγούδια του Γκρεμιστή μπαίνουν στο σωστό περιβάλλον τους δίπλα σε πολλά άλλα τραγούδια – κολώνες αυτής της τοιχογραφίας. Και ο Κώστας Μακεδόνας προστίθεται σε σπουδαίες φωνές που στηρίζουν τη μυθολογία του συνθέτη όπως ο Γιώργος Φλωράκης και η Βερόνικα Δαβάκη.»
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, Το Σκάκι, Παράπονο, Σ’ αγαπώ, είναι μερικά μόνο από τα αγαπημένα της βραδιάς που παραμένουν έως σήμερα σημείο αναφοράς στην νέα έντεχνη και λαϊκή μουσική. Καρποί μιας πολύχρονης δημιουργικής πορείας που κατατάσσουν τον Δημήτρη Παπαδημητρίου στους αγαπημένους συνθέτες του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού.
Μουσικοί:
Αχιλλέας Γουάστωρ – πιάνο
Κορίνα Βουγιούκα – κιθάρα
Γιώργος Καραγιάννης – μπουζούκι
Αποστόλης Μαργαζής – μπουζούκι
Μιχάλης Βρέττας – βιολί
Μερκούριος Κάραλης – κλαρινέτο
Τάσος Μυσιρλής – τσέλο
Δημήτρης Σίντος – κοντραμπάσο
Ντίνος Χατζηιορδάνου – ακορντεόν
Δημήτρης Κοντός – κρουστά
Ενορχήστρωση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας, Γιώργος Φλωράκης, Βερόνικα Δαβάκη
Ώρα έναρξης: 21:15
Τιμές εισιτηρίων: 30 € VIP | 15 € A’ Ζώνη | 10 € Β Ζώνη | 8 € μειωμένο [φοιτητικό, ΑμεΑ, 65+]
Προπώληση: Ticketservices.gr
Μικρό Παλλάς, Αμερικής 2 (City Link), τηλ: 2103210025
Χορηγοί επικοινωνίας για Το Ελληνικό Σχέδιο:
ΕΡΤ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΜΕΛΩΔΙΑ, OGDOO.GR
