Τώρα και στην Wikipedia…
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΔΙΑΝΟΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΦΑΡΣΑΡΗ
καθώς και τον εξαιρετικό φωτογράφο, ζωγράφο, εικαστικό ποιητή ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΒΟΥΡΗ για τις υπέροχες καλλιτεχνικές φωτογραφίες…
Photos by Antonis Kavouris under the following free licence: Creative Commons BY-SA 4.0 (Attribution-ShareAlike 4.0 International) – https://creativecommons.org/
Υπόχρεως δια βίου,
Κωνσταντίνος Μπούρας ευγνώμων
Ο Οιδίποδας είναι πάντα επίκαιρος
στην αγωνιώδη προσπάθεια τού Ανθρώπου για την πολυπόθητη Αυτογνωσία.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
“Η Αλήθεια θα σας λυτρώσει» (Βίβλος).
Το Φως, το Απολλώνιον Φάος, η ενεργοπληροφοριακή Ελευθερία, η πρόσβαση στο Άγνωστο, η επιστημοποίηση τού Άρρητου, η διόραση τού Αόρατου… ο βαθύτερος πόθος τής πανανθρώπινης ψυχής για ανεξαρτησία, που μόνον μέσα από την Αυτογνωσία επιτυγχάνεται.
Ο Οιδίπους Τύραννος αυτοκαταστρέφεται σαν την νυχτοπεταλούδα στους παλαιούς γλόμπους πυρακτώσεως που κοσμούσαν τις ξύλινες κολώνες τής Δ.Ε.Η.
Δεν μπορεί να αντισταθεί στην Αποκάλυψη. Βαρέθηκε να κρύβεται, κουράστηκε να είναι κυνηγημένος, θέλει να ριζώσει, δεν αντέχει άλλη εξορία. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ, ΜΕΤΑ ΜΑΝΙΑΣ, ΣΑΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ, ΣΑΝ ΤΟΞΙΚΟΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ Φ Ω Σ!!!
Ματαίως, η γυναίκα και μάνα του Ιοκάστη προσπαθεί να τον αποτρέψει, να μην πάει πιο βαθιά στα αρίφνητα σκοτάδια τού Συλλογικού Ασυνείδητου. Εκείνος πια δεν βλέπει, είναι τυφλός πριν να τυφλωθεί και βγάζει τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΞΑΝΑΔΕΙ το ΦΩΣ ΤΟ ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΟΝ.
Αυτή η επιμονή μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς ψυχαναλυτικούς λόγους, όμως τα δραματικά πρόσωπα τού Μύθου είναι σύμβολα, δεν είναι άτομα καθημερινά.
Πρώτη ένσταση.
Δεύτερη ένσταση: προσωποποιούνται εδώ συμπαντικές Δυνάμεις που υπερβαίνουν την ανθρώπινη κατάσταση.
Η Ύβρις είναι άραγε προνόμιο των αμαθών και ημιμαθών δοκησισόφων ανθρώπων, ή μήπως επεκτείνεται στο βασίλειο των κατωτέρων «θεοτήτων»;
Οι πολλαπλές αστοχίες, ατέλειες, «αμαρτίες», μήπως αποκαλύπτουν έναν κόσμο εν εξελίξει, προϊόν τής Τύχης και της Ανάγκης;
Μήπως ο αρχικός προκαθορισμός δεν ισχύει εν τέλει απολύτως; Μήπως δεν ισχύει καθόλου; Μα τότε πώς επαληθεύονται οι ενοράσεις τού τυφλού μάντη;
Είμαστε τέκνα τής Ανάγκης, ή προτιμάμε να επινοούμε τον εαυτό μας;
Πόσοι ξεφεύγουμε από την πεπατημένοι;
Σε τι ποσοστό τού πληθυσμού τής Γης αντιστοιχούν οι πρωτοπόροι;
Τι υποδοχή τούς περιμένει άραγε από τους κοινούς θνητούς;
Υπάρχει «αριστεία» στο Σύμπαν; Στην γη πάντως υπάρχει. Κι αλλού είναι επιδοτούμενη κι αλλού ανεπιθύμητη.
Ο Οιδίποδας λύνει το απλό κατά τα άλλα αίνιγμα τής Σφίγγας γιατί είναι ο μόνος που τολμάει να την κοιτάξει κατάματα, είναι ο μόνος που δεν τρελαίνεται ακούγοντας το στριγκό τραγούδι της. Ή μήπως τρελάθηκε; Είναι τρελός αυτός που επιμένει να αγνοεί το συμφέρον του διψασμένος και πεινασμένος για Αλήθεια;
Ο ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ: ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΣΕΙ ΜΑΝΑ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΕΤΑΞΑΝ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΜΩΡΟ ΣΤΟΝ ΤΡΟΜΕΡΟ ΚΙΘΑΙΡΩΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΕ ΤΑ ΌΡΝΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΆΓΡΙΑ ΘΗΡΙΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ: ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟ ΣΑΝ ΣΦΑΧΤΑΡΙ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ ΤΟΥ ΧΑΣΑΠΗ, ΜΕ ΤΟΥΣ ΤΡΥΦΕΡΟΥΣ ΑΣΤΡΑΓΑΛΟΥΣ ΤΟΥ ΔΕΜΕΝΟΥΣ ΣΦΙΧΤΑ. ΑΦΟΡΗΤΟΣ ΠΟΝΟΣ!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΕΠΑΦΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.
Κι όλα αυτά γιατί; Γιατί κάποιοι ιερείς παρερμήνευσαν τους χρησμούς τού Φοίβου Απόλλωνα; Ή μήπως φταίει ο ίδιος ο θεός που διασκεδάζει με τα προβλέψιμα παθήματα των ανθρώπων;
Η ΑΘΗΝΑ στον ΆΡΕΙΟ ΠΑΓΟ αθωώνει τον μητροκτόνο Ορέστη, με το σόφισμα πως είναι άμοιρος ευθυνών, αφού ο Απόλλωνας είχε προβλέψει το αμάρτημά του πριν εκείνος αποφασίσει να το διαπράξει.
Τι συμπλέκονται εδώ; Ποιοι συγκρούονται ακριβώς;
Αντιθετικές δυνάμεις στο Σύμπαν, χωρίς τον συνδυασμό των οποίων δεν θα υπήρχε κίνηση και δράση;
Προσωποποιημένες έννοιες για καθαρά διδακτικούς σκοπούς.
Και τότε ποιος μας δίνει το δικαίωμα να τους ψυχαναλύουμε τους τραγικούς ήρωες;
Η Μήδεια και η παιδοκτόνος των δελτίων ειδήσεων δεν έχουν τίποτα κοινό. Όταν η Θέτιδα βράζει ζωντανό τον μοναχογιό της Αχιλλέα δεν έχει την πρόθεση να τον σκοτώσει όπως νομίζει ο κοντόθωρος Πηλέας (πηλός, χωμάτινος) αλλά να τον καταστήσει αθάνατο!!!
Μήπως και η Μήδεια ανεβαίνει με τα αθάνατα αιθερικά σώματα των σφαγμένων παιδιών της στο άρμα τού παππού της τού Ήλιου και αναλαμβάνεται σε ουράνια πεδία;
Μήπως κι ο Ηρακλής μαινόμενος δεν αφήνει τις σάρκες του να λιώσουν στην νεκρική πυρά προκειμένου να ανέβει αθάνατος στον Όλυμπο και να παρακαθήσει μετά των θεών;
Τι κρύβεται εδώ; Τι χάσαμε; Ο πολιτισμός μας δεν εξελίσσεται με γραμμές μονοσήμαντες αλλά διατρέχει αρίφνητες κβαντικές έλικες που τέμνονται σε ένα (τουλάχιστον) χωροχρονικό σημείο.
Ο Οιδίποδας βγάζει τα μάτια του ΣΥΜΒΟΛΙΚΑ, γιατί θέλει να εκδικηθεί αυτοτιμωρούμενος. Και πώς αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Αφού ΌΛΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΈΝΑ, ΣΤΑΓΟΝΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ…
Παράσταση δωματίου η συγκεκριμένη που παρακολούθησα χθες στο «Θέατρο Από Μηχανής» (πρεμιέρα: 21/2/2023).
Επικεντρώθηκε στο βλέμμα και στην συγκρατημένη φωνητική – σωματική έκφραση.
Μόνο η Μάνια Παπαδημητρίου ως Τειρεσίας αλλά και ως Ιοκάστη έπαιξε με το πρόσωπο (και το σώμα) ΣΑΝ ΜΑΣΚΑ, σαν ΤΟΤΕΜ, σαν ΤΑΜΠΟΥ…
Οι άλλοι όλοι λειτούργησαν (νομίμως) με την κινηματογραφική γλώσσα, ενώ και ο τηλεοπτικός κώδικας δεν τους προσπέρασε, αφού πολλές δεν δρούσαν όταν ο αφηγηματικός φακός δεν εστίαζε πάνω τους.
Καλά όλα και μπαρόκ φωτισμένα.
Ιδιοφυή τα κοστούμια που σχεδίασε η ιδιοφυέστατη ΑΣΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ. Αφαιρετικός ο σκηνικός διάκοσμος, συμπληρωνόταν από τους φωτισμούς.
Θα ήθελα να δω την συγκεκριμένη απόπειρα ερμηνείας τού αρχαίου δράματος σε έναν τεράστιο ανοικτό χώρο, υπό το φως τού Ηλίου που πάει να δύσει (η παράσταση να αρχίζει ακριβώς μιάμιση ώρα πριν από το ηλιοβασίλεμα, στο αρχαίο θέατρο τού Άργους, στην ακρόπολη Λάρισα, στο Παλαμήδι, στο Μπούρτζι…).
Σπουδαία προσπάθεια. Αξίζει τα θερμά χειροκροτήματα τού κατενθουσιασμένου κοινού.
Το ηχητικό τοπίο θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με επί σκηνής παραδοσιακούς μουσικούς…
ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
«Οιδίπους Τύραννος»
σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου |
Πρεμιέρα 21/2 στο Από Μηχανής Θέατρο
Μετά τη μεγάλη επιτυχία της παράστασης «Αμερικάνικος Βούβαλος» του Μάμετ, ο Θανάσης Σαράντος αναμετράται με το συγκλονιστικό έργο του αρχαίου ελληνικού δράματος, επιχειρώντας να φωτίσει τις αναλογίες του με το σήμερα.
«Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή
Σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και ερμηνεία του ομώνυμου ρόλου, Θανάσης Σαράντος
Την Ιοκάστη και τον Τειρεσία ερμηνεύει η Μάνια Παπαδημητρίου
Από 21 Φεβρουαρίου, στο Από Μηχανής Θέατρο
Για 15 μόνο παραστάσεις
Προπώληση: https://bit.ly/3RkLrGH
Πού: Από Μηχανής Θέατρο, Ακαδήμου 13, Αθήνα, Τ.Κ: 104 36, τηλ.: 210 5232097
Πότε: Από 21 Φεβρουαρίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 έως και τις 25 Απριλίου (δεν θα πραγματοποιηθούν παραστάσεις 10, 11, 17 και 18 Απριλίου λόγω Πάσχα)
Εισιτήρια: 18 € κανονικό, 14 € μειωμένο (φοιτητές, άνω των 65 ετών), 12 € (ανέργων, ομαδικό) και 10 € (ατέλειες)
Προπώληση: VIVA.GR
Προσφορά προπώλησης για όλες τις παραστάσεις έως και 21/2 στα 14 € και 10 € (μειωμένο)
Διάρκεια: 100’
Η παράσταση πραγματοποιείται με την με την ευγενική υποστήριξη του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ Φ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ
ημερίδα γαλλοφωνίας στο ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023, 6μμ.
Ημερίδα με θέμα:
«Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
Στο πλαίσιο των θεατρικών παραστάσεων του εμβληματικού μονολόγου του Ιακ. Καμπανέλλη,
«Αυτός και το παντελόνι του» που ερμηνεύει στη γαλλική γλώσσα ο Γάλλος ηθοποιός Antonio Labati
και με την ευκαιρία των 100 χρόνων από τη γέννηση του συγγραφέα, το Θέατρο της Ημέρας,
διοργανώνει ημερίδα με θέμα: «Γαλλοφωνία & θέατρο στην Ελλάδα του ΧΧΙ αι.»
Την εκδήλωση συντονίζει ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός, που θα μιλήσει επίσης για «Το μεταφρασμένο γαλλόφωνο θεατρικό έργο στις Αθηναϊκές σκηνές τα τελευταία χρόνια (2020-2023)».
Θα συμμετέχουν ως ομιλητές οι:
Δημήτρης Φίλιας, Καθηγητής λογοτεχνικής μετάφρασης Ιονίου Πανεπιστημίου με θέμα: «H εκδοτική σειρά “Γαλλόφωνη Λογοτεχνία”»,
Παναγιώτα Γ. Σαράφη, εκπαιδευτικός, μεταφράστρια, ερευνήτρια, εκδότρια (Εκδ. Λιοτρίβι), υποψήφια διδάκτωρ τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας Ιονίου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Γαλλοφωνία και πολυπολιτισμικότητα»,
Δρ. Ανδρομάχη Μοντζολή, σκηνοθέτις, θεατρολόγος, σκηνογράφος, παιδαγωγός θέατρου, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Θεάτρου της Ημέρας με θέμα: «Το γαλλικό ρεπερτόριο στο Θέατρο της Ημέρας».
Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην ελληνική γλώσσα, την Πέμπτη 2 Μαρτίου και ώρα 18:00
στην ΜΠΛΕ ΣΚΗΝΗ του θεάτρου με είσοδο ελεύθερη
Δημήτρης Παπαδημητρίου, ένας ιδιοφυής καλλιτέχνης ανάμεσά μας.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Γνωρίζω τον μουσουργό Δημήτρη Παπαδημητρίου από την Θεατρική Ομάδα τού Πανεπιστημίου Αθηνών, όταν συνόδευε ζωντανά στο πιάνο εμάς τους φοιτητές στις ακαδημαϊκές μας παραστάσεις κλασικών και γνωστών έργων (τού ελληνικού κυρίως ρεπερτορίου, αλλά όχι μόνον).
Με τη σεμνότητα τού τεχνίτη ερμήνευε ο ίδιος τις συνθέσεις του σε 13 μουσικά όργανα!!!
Μα πάνω απ’ όλα ήταν το ήθος και η ματιά του: γεμάτη σοβαρότητα και μια απροσδιόριστη θλίψη για τα ανθρώπινα.
Με την συστολή που με διακατείχε (καθώς και μία αδιόρατη κλίση προς την αγοραφοβία) τού μιλούσα πάντα στον πληθυντικό.
Χθες βρέθηκα στον υπόγειο, χαμηλοτάβανο, φιλόξενο χώρο τού θεάτρου με την επωνυμία «Μικρό Παλλάς».
Εκεί ανακάλυψα έκπληκτος την χιουμοριστική πλευρά τού μεγάλου συνθέτη (και της συζύγου του, τής εκπληκτικής ΒΕΡΟΝΙΚΑΣ ΔΑΒΑΚΗ, καθώς και όλων των εξαίρετων καλλιτεχνών που συμμετείχαν σε αυτό το συνεπτυγμένο μουσικό σύνολο). Ακόμα κι όταν έσπασε μία χορδή από ένα μπουζούκι (τόσο διονυσιακή ήταν η ευωχία), αυτοσαρκάστηκαν και συνέχισαν ακάθεκτοι παρασέρνοντας το κοινό σε παραληρήματα βακχικής ευωχίας.
Τραγουδήσαμε όλοι μαζί στο τέλος (λίγο-πολύ αρμονικά), όμως πέρα από το αποτέλεσμα, το ζητούμενο ήταν (και παραμένει) η διάδρασις, η συμμετοχή, η συνεργατικότητα, η συμβατότητα, η αυτοταπείνωσις προκειμένου να μας προσεγγίσει ο Άλλος…
Συνειδητοποίησα επίσης χθες (Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου τού σωτηρίου έτους 2023) πως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου είναι ο μόνος, ο πρώτος, ο υποδειγματικός σύγχρονος συνθέτης που μελοποιεί συστηματικά την νεοελληνική ποίηση τού καιρού μας. Μετά τον Θεοδωράκη, τον Χατζιδάκι, τον Μαρκόπουλο, τον Ξαρχάκο, έρχεται ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, που ζει ποιητικά, σκέφτεται ποιητικά, δρα με ποιητικό τρόπο.
Ποιητικός ο βίος και η πολιτεία του, αρμονικός με τον έσω κόσμο, εκείνον που δεν φτάνουν τα σκοτάδια να αλώσουν, εκεί όπου επικρατεί το άπλετον Φάος των ραψωδών, των μυστών, των ιερουργών…
«Ο Μότσαρτ γελούσε, ο Σαλιέρι όχι», από την ποιητική μου συλλογή 137 Φάος. ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ α-ΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ
.
Μα πάνω απ’ όλα είναι Άνθρωπος, λαϊκός στην αριστοκρατικότητά του, ευπροσήγορος, διδακτικός αλλά όχι επιδεικτικός, παιδαγωγός εκπαιδευτής αλλά ποτέ αφ’ υψηλού.
Μέσα σε εκείνον τον σχεδόν σπιτικό χώρο γνώρισα για πρώτη φορά σε αναγεννησιακό φωτισμό έναν καλλιτέχνη και δημιουργό που θαυμάζω από το 1979!!!
Ας τον ανακαλύψουμε όλοι, στην πραγματική του διάσταση, γιατί η άλλη, η αρμονική είναι ήδη εγγεγραμμένη στα υψίσυχνα αιθερικά πεδία.
Ας αφουγκραστούμε τούς Μεγάλους Διδασκάλους όσο περπατούν ανάμεσά μας, σεμνά και ταπεινά, ανθρώπινα, όπως τους αρμόζει.
Μάθημα ήθους η χθεσινή βραδιά, την κρατώ βαθιά στην ψυχή μου σαν φυλαχτό (όπως τότε που παίζαμε στην Ίριδα για να αλλάξουμε τον κόσμο – με την βεβαιότητα πως θα τα καταφέρουμε – πράξαμε πολλά από τότε…).
Έμπλεος δέους,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.ticketservices.gr/event/dimitris-papadimitriou-kostas-makedonas-gkremistis/?lang=el
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ 2022-23
ΚΥΚΛΟΣ: ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ – ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΑΣ
ΓΚΡΕΜΙΣΤΗΣ
Πρώτη παρουσίαση νέων λαϊκών τραγουδιών
40 ΧΡΟΝΙΑ «ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ» + ΑΡΚΕΤΕΣ «ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ»
Τραγούδια που γίναν ανέλπιστα επιτυχίες και
Τραγούδια που γίναν ανέλπιστα αποτυχίες
Ερμηνεύουν: ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΔΑΒΑΚΗ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ
ΜΙΚΡΟ ΠΑΛΛΑΣ
ΔΕΥΤΕΡΑ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2023
21:15
Λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του δίσκου τους «Ο Γκρεμιστής» ο Δημήτρης Παπαδημητρίου και ο Κώστας Μακεδόνας παρουσιάζουν στο αθηναϊκό κοινό τα οκτώ τραγούδια που τον απαρτίζουν. Θα ακουστούν για πρώτη φορά εν σώματι τα τραγούδια που, επί τρία συναπτά έτη επεξεργάσθηκαν μαζί ώστε να είναι μια μουσική ανθολογία μόνο εξαιρετικών αισθημάτων και σημαντικών νοημάτων.
Ο τίτλος έρχεται απ’ ευθείας από το μνημειώδες ποίημα του Κωστή Παλαμά. Ένα ποίημα-οργισμένη ελεγεία, το απόλυτα ιδεολογικό υπόβαθρο για την κοινωνική Επαναστατικότητα. Δίπλα τους ένα συγκλονιστικό τραγούδι αγάπης και μεταφυσικής σύνδεσης του ενήλικου παιδιού με την μητέρα του: «Η Στοργή Σου με Προσμένει» του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη.
Ωστόσο την μερίδα του λέοντος έχει ο Μάνος Ελευθερίου με μερικά από τα υπέροχα στιχουργήματα-παρακαταθήκη που άφησε στον Δημήτρη Παπαδημητρίου με την εντολή να τα παρουσιάσει σταδιακά και αρκετά χρόνια «αργότερα». «Ο Μεγάλος», «Μια Νύχτα που’ χα Κρίση», «Με το Μαχαίρι στο Λαιμό», «Τρείς Νύχτες νήστεψα νερό (και δέκα τ ‘όνομά σου)». Τέλος «Οι Σταθμάρχες», τραγούδι «παραγγελία» από τον ίδιο τον Μάνο Ελευθερίου στον Δημήτρη Παπαδημητρίου, για τον αφιερωματικό του δίσκο.
Για τον δίσκο αυτό ο συνθέτης του λέει: «Μια οκτάδα Λαϊκών Τραγουδιών, έτσι όπως αξίζει να τα εννοεί κανείς: Από το ατόφιο αισθητικό ύφος έως το μεγάλο, ανεπιτήδευτο συναίσθημα. Από το θυμόσοφο χιούμορ έως την επαναστατική δίψα. Αυτήν που μόνο ποιητές σαν τον Παλαμά μπορούν να οραματισθούν και μόνο οι λαοί, σαν τους Έλληνες, μπορούν να πραγματώσουν. Και όλα με την ερμηνεία του Κώστα Μακεδόνα. Ενός μεγάλου λαϊκού τραγουδιστή, έτσι όπως αξίζει να εννοούμε τις έννοιες μεγάλος και λαϊκός. »
Για το δεύτερο μέρος της συναυλίας ο συνθέτης σημειώνει: «Τα καινούργια τραγούδια πάντα έρχονται σαν κομμάτια ενός μεγάλου ψηφιδωτού που συμπληρώνει σιγά σιγά η ζωή ενός συνθέτη. Οι νέες ψηφίδες μιας μεγάλης τοιχογραφίας που συμπληρώνεται στη συνείδηση του κόσμου που τον ακούει. Δεν έχουν νόημα οι νέες ψηφίδες αν δεν τοποθετηθούν σωστά στην τοιχογραφία αυτή. Έτσι λοιπόν, τα τραγούδια του Γκρεμιστή μπαίνουν στο σωστό περιβάλλον τους δίπλα σε πολλά άλλα τραγούδια – κολώνες αυτής της τοιχογραφίας. Και ο Κώστας Μακεδόνας προστίθεται σε σπουδαίες φωνές που στηρίζουν τη μυθολογία του συνθέτη όπως ο Γιώργος Φλωράκης και η Βερόνικα Δαβάκη.»
Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, Το Σκάκι, Παράπονο, Σ’ αγαπώ, είναι μερικά μόνο από τα αγαπημένα της βραδιάς που παραμένουν έως σήμερα σημείο αναφοράς στην νέα έντεχνη και λαϊκή μουσική. Καρποί μιας πολύχρονης δημιουργικής πορείας που κατατάσσουν τον Δημήτρη Παπαδημητρίου στους αγαπημένους συνθέτες του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού.
Μουσικοί:
Αχιλλέας Γουάστωρ – πιάνο
Κορίνα Βουγιούκα – κιθάρα
Γιώργος Καραγιάννης – μπουζούκι
Αποστόλης Μαργαζής – μπουζούκι
Μιχάλης Βρέττας – βιολί
Μερκούριος Κάραλης – κλαρινέτο
Τάσος Μυσιρλής – τσέλο
Δημήτρης Σίντος – κοντραμπάσο
Ντίνος Χατζηιορδάνου – ακορντεόν
Δημήτρης Κοντός – κρουστά
Ενορχήστρωση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Τραγούδι: Κώστας Μακεδόνας, Γιώργος Φλωράκης, Βερόνικα Δαβάκη
Ώρα έναρξης: 21:15
Τιμές εισιτηρίων: 30 € VIP | 15 € A’ Ζώνη | 10 € Β Ζώνη | 8 € μειωμένο [φοιτητικό, ΑμεΑ, 65+]
Προπώληση: Ticketservices.gr
Μικρό Παλλάς, Αμερικής 2 (City Link), τηλ: 2103210025
Χορηγοί επικοινωνίας για Το Ελληνικό Σχέδιο:
ΕΡΤ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΤΡΙΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΜΕΛΩΔΙΑ, OGDOO.GR
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΜΑΣ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΚΤΗΡΙΟ 016 / ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ 2 ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (μετρό ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ), 6-8ΜΜ
ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ
ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΧΩΡΟ
ΝΑ ΓΙΟΡΤΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΙΔΕΩΝ
ΟΞΥΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΚΕΨΗ,
ΑΣΚΟΥΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ,
ΔΟΚΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΌΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΜΑΣ…
ΣΗΜΕΡΑ Η ΝΕΑΡΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΣΣΑ ΕΙΡΗΝΗ ΑΝΤΩΝΑΚΗ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΈΡΓΟ ΤΗΣ.
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΕΛΕΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΗΜΜΕΝΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΈΤΣΙ ΏΣΤΕ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΌΛΟ ΤΟ ΔΙΩΡΟ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΓΙΑ ΓΟΝΙΜΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΨΕΩΝ.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ:
ΏΣΤΕ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ ΌΛΟ ΤΟ ΔΙΩΡΟ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΓΙΑ ΓΟΝΙΜΗ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΨΕΩΝ.
Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ:
σας περιμένω!!!!!!!
ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΜΑΡΤΙΟ ΜΗΝΑ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ.
σας ευχαριστώ.
με σεβασμό, εκτίμηση, αναγνώριση και αλληλεγγύη,
κωνσταντίνος μπούρας ταπεινός…
Νοσταλγική αναπόληση Ινδικού Κινηματογράφου τής δεκαετίας 1960.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Ποτέ δεν φανταζόμουνα την όχι τόσο μακρινή δεκαετία τού 1960 ότι η Ελλάδα που έβλεπα με τα πλινθόχτιστα σπίτια που τα επιβουλευόταν ο Εγκέλαδος υπήρχαν και από την άλλη μεριά τού κόσμου, κάπου εκεί στα ανατολικά.
«Φτώχεια και των γονέων…», ο πόνος των ανθρώπων και των ζώων, αγώνας για την επιβίωση, μάχη για ζωή κι εκείνος ο καημός στα μάτια τα πετούμενα, τα υγρά μάτια, για την χαμένη Παράδεισο που κατέγραψαν κάποτε ανεξίτηλα τα κύτταρά μας, τα κύτταρα τής Ανθρωπότητας που πάλευε πάντοτε ανάμεσα στο όνειρο και στην Ανάγκη.
Ως φιλότεχνος κι εγώ, φανατικός κινηματογραφόφιλος πήγα την περασμένη Παρασκευή 17 Φεβρουαρίου στον πάντα ποιοτικό κινηματογράφο «Λαΐς» να παρακολουθήσω μία φετούλα από το «Πέρασμα στην Ινδία με την ματιά του Σατγιαζίτ Ρέι» (Από 16 έως 20 Φεβρουαρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος).
Έβγαλα λοιπόν διπλό εισιτήριο και είδα τις δύο αριστουργηματικές ταινίες τής ημέρας:
19:00 | Η μοναχική σύζυγος – THE LONELY WIFE (CHARULATA, 117’)
Προλόγισε ο συνονόματός μου κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Μπούρας που παραλλήλισε τον Σατγιαζίτ Ρέι με τον Αντονιόνι εκείνης της εποχής. Όντως το σενάριο αυτό περισσότερο «ανθρωποκεντρικό-ατομοκεντρικό», όπως ο Δυτικός φιλελευθερισμός επιτάσσει. Σαν αστυνομικό-ψυχολογικό θρίλερ αυτή η ταινία, τελειώνει αμφίσημα. Η τελική χειραψία συμφιλίωσης μένει μετέωρη και μετασχηματίζεται σε σκανδιναβικό δράμα (αντάξιο τού Μπέργκμαν, τού Στρίντμπεργκ, αλλά και του Ίψεν βεβαίως).
Η αποικιοκρατούμενη Ινδία «μολύνθηκε» από τον δυτικό τρόπο σκέψης και διαχείρισης τού εγώ, καθυπόταξης τής επιθυμίας (μελοδραματικός ο τρόπος) και τής τελικής υποκριτικής επικρατήσεως των κοινωνικών συμβάσεων προκειμένου να διασφαλιστεί η ειρήνη και η ευδαιμονία τού συνόλου. Για το Κοινό Καλό όλων, απατώντες και απατημένοι σφίγγουν τα δόντια και διαιωνίζουν το ψέμα, που όμως δεν κρατάει για πολύ, αφού τα σεισμικά ρήγματα δίνουν κάποια στιγμή σεισμούς και τα ενεργά ηφαίστεια πάντα εκρήγνυνται (για άλλους θεαματικά και για άλλους καταστροφικά).
Αυτό το έργο βλέπεται ακόμα και σήμερα προκαλώντας την αισθητική ηδονή που τού αναλογεί (και μάς επιτρέπεται).
Εκείνο όμως που είναι ανυπόφορο για την Δυτική μεσοαστική αισθητική (αλλά όχι και για την ηθική μας) είναι η ταινία που είδα στις 21:30 | Το τραγούδι του δρόμου – SONG OF THE LITTLE ROAD (PATHER PANCHALI, 126’). Προλόγισε αρκετά εκτεταμένα ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους Δημήτρης Σπύρου.
Οι «Άθλιοι» του Ουγκώ θα ωχριούσαν μπροστά στην απόλυτη ένδεια των νοικοκύρηδων που βρίσκονται κυριολεκτικά στο έλεος των πέντε στοιχείων τής Φύσης. Η φοβερή σκηνή που το σπίτι καταρρέει πάνω στο κρεβατάκι τής νεαράς ετοιμοθάνατης με την μάνα της και με τον ελεφαντόμορφο θεό Γκανέσα να της παραστέκουν, ενώ ο μικρούλης αδελφός της κοιμάται παραδίπλα χωρίς να φαίνεται να νοιάζεται για το κολλητικό τής αρρώστιας που τής προκαλεί τόσον υψηλό και ανυποχώρητο πυρετό. Άνθρωποι, σκυλιά και γατιά, γέροι παρατημένοι, εξοβελισμένοι από την οικογενειακή εστία, να ζητιανεύουν μέχρι θανάτου (και μετά: ανατριχιαστική η εικόνα τής ξεδοντιασμένης νεκρής που πέθανε σε στάση επαιτείας)…
Η φρίκη είναι τόσο έντονη κι ανυποχώρητη που δεν υπάρχουν περιθώρια για χαρμολύπη. Ο/η θεατής δεν συνηθίζει με τίποτα τόση μιζέρια. Εξάλλου το τέλος είναι ασχημότερο τού αρχικού παρελθόντος και η οιμωγή βγαίνει από τα σπλάχνα τής γης, είναι συλλογική και διαπερνά όλα τα πέπλα, όλες τις μάσκες τής κοινωνικής υποκρισίας μας.
Όσο υπάρχει ακόμα κι ένας άνθρωπος που ζει κανείς δεν δικαιούται να έχει μερίδιο στη γαλήνη, στην αθωότητα, στην υψιπέτεια δίχως να παλέψει ενεργά για την Ισότητα, την Δικαιοσύνη, την Ισονομία και την Ελευθερία όλων των όντων πάνω στην πανέμορφη γαλαζοπράσινη γη μας.
ΠΡΕΠΕΙ πού και πού ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΜΕ ΠΡΟΣΟΧΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΗ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ τέτοια καλλιτεχνήματα που μας επαναφέρουν στην ανθρωπινότητα τής κατάστασής μας.
Αθάνατος ο Σατγιαζίτ Ρέι, ελιξίριο κατά τής ματαιοδοξίας, αντίδοτο σε μωροφιλοδοξίες παντός τύπου.
Χαμηλώστε, παιδιά μου, προκειμένου να ψηλώσουμε όλοι μαζί – σαν έμβια όντα – στα Ιμαλάια να φτάσουμε των πλέον ευτοπικών οραματισμών μας.
Όλες/όλοι/όλα μαζί, γιατί αλλιώς δεν έχει αξία κανένα προνόμιο, κανένας παράδεισος ιδιωτικός.
Εκπληκτική η μουσική ποιητική αθάνατη παρουσία τού Νομπελίστα μεγαλοφυή και φωτισμένου Ανθρώπου Rabindranath Tagore.
Το Νόμπελ μόνον τότε αξίζει όταν ο δικαιούχος του αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων και μεταμορφώνει τον χωροχρόνο γύρω του επί τα βελτίω…
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος και η Ταινιοθήκη της Θεσσαλονίκης του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης παρουσιάζουν ένα αφιέρωμα στον κορυφαίο Ινδό δημιουργό Σατγιαζίτ Ρέι. Στο πλαίσιο του αφιερώματος, με τίτλο «Πέρασμα στην Ινδία με την ματιά του Σατγιαζίτ Ρέι», που θα παρουσιαστεί στις 16-20 Φεβρουαρίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος, θα προβληθούν 9 μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας του -ανάμεσά τους και η σπουδαία Τριλογία του Απού.
Oι ταινίες θα παιχτούν σε αποκατεστημένες κόπιες, με ελληνικούς και αγγλικούς υπότιτλους. Το αφιέρωμα θα παρουσιαστεί ταυτόχρονα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Τις προβολές στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος προλογίζουν κριτικοί κινηματογράφου, δημοσιογράφοι και σκηνοθέτες.
ΣΑΤΓΙΑΖΙΤ ΡΕΪ. ΓΙΑΤΙ Ο ΙΝΔΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟ ΜΠΟΛΙΓΟΥΝΤ
Η Ταινιοθήκη τιμά έναν από τους σπουδαιότερους κινηματογραφικούς δημιουργούς της Ινδίας, τον Σατγιαζίτ Ρέι (1921- 1992), που επηρέασε βαθιά με το πλούσιο έργο του το παγκόσμιο σινεμά, καθώς και γενιές και γενιές κινηματογραφιστών. Πέρυσι, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του, το 12ο ΦΠΚΑ πραγματοποίησε ένα πρώτο μικρό αφιέρωμα στο έργο του.
Ο Ρέι γεννήθηκε στην Καλκούτα κι έμεινε από πολύ νωρίς ορφανός από πατέρα. Μαθήτευσε στις καλές τέχνες πλάι στον μεγάλο στοχαστή Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, ενώ εργάστηκε ως επιτυχημένος γραφίστας και καλλιτεχνικός διευθυντής στη διαφήμιση. Το 1947 ίδρυσε την Κινηματογραφική Λέσχη της Καλκούτας και, σε ένα εξάμηνο ταξίδι στην Ευρώπη, κατάφερε να δει 100 ταινίες. Το 1949 η γνωριμία και η συνεργασία του με τον Ζαν Ρενουάρ, ο οποίος ταξιδεύει στην Ινδία για τα γυρίσματα της ταινίας του Το ποτάμι, επηρεάζει σημαντικά τον Ρέι και τον ωθεί να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο. Όταν δύο χρόνια αργότερα, το 1951, σε ένα ταξίδι του στην Αγγλία βλέπει τον Κλέφτη των ποδηλάτων του Βιτόριο Ντε Σίκα, η απόφασή του να κάνει σινεμά οριστικοποιείται.
Η επιρροή του ιταλικού νεορεαλισμού είναι εμφανής στις πρώτες του ταινίες, στην επονομαζόμενη “Τριλογία του Απού”, μία από τις μνημειώδεις τριλογίες στην ιστορία του κινηματογράφου.
Ύστερα από αρκετές δυσκολίες στην υλοποίηση της πρώτης του ταινίας με την οποία έκανε το ντεμπούτο του, Το τραγούδι του δρόμου (1955), ο Ρέι έδειξε ότι ο ινδικός κινηματογράφος δεν είναι μόνο το Μπόλιγουντ. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, του μικρού Απού, παρουσίασε με έναν ευαίσθητο τρόπο τη σκληρή όψη της πραγματικότητας της Βεγγάλης. Η δεύτερη ταινία της τριλογίας, Ο ανίκητος (1956), αφορά την ενηλικίωση του Απού, έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία και παρά τη λιτή φόρμα της έχει μεγάλο συναισθηματικό βάθος. Υπό την επιρροή μεγάλων δημιουργών, όπως ο Ζαν Ρενουάρ που έγινε επιστήθιος φίλος του, στην τρίτη του ταινία, Ο κόσμος του Απού (1959), για τον ώριμο πλέον άντρα, ο Ρέι θα συνδυάσει τη νεορεαλιστική ευαισθησία με κάποιες φορμαλιστικές αναζητήσεις. Αξίζει να σημειωθεί ότι και στις τρεις ταινίες η μουσική είναι του Ραβί Σανκάρ.
Μέχρι τον θάνατό του, το 1992, o Ρέι σκηνοθέτησε συνολικά 36 ταινίες. Ο κινηματογράφος του είναι κυρίως ρεαλιστικός και λιτός στη φόρμα του, αλλά και βαθιά ανθρωπιστικός. Ο Ρέι κινείται ανάμεσα στην παράδοση και στον εκσυγχρονισμό της Ινδίας, ενώ θίγει ζητήματα όπως η θέση της γυναίκας, η αποικιοκρατία και οι άκαμπτες δομές της ινδικής κοινωνίας.
Στο πολυποίκιλο και ετερόμορφο έργο του Ρέι υπάρχει πάντα διακριτή μια βαθύτατη ουμανιστική φλέβα, σταθερή επιρροή του ιταλικού νεορεαλισμού. Στις ταινίες του, που κινούνται ανάμεσα στην παράδοση και στον μοντερνισμό, στην παρακμή της φεουδαρχίας και την ανάδυση μιας φιλόδοξης αστικής τάξης, συνυπάρχουν με εντυπωσιακή αρμονία και απαράμιλλο στυλ, οι ινδουιστικές θρησκευτικές παραδόσεις και η πλούσια ινδική μυθολογία με τον κοινωνικό προβληματισμό και το κριτικό βλέμμα απέναντι στην αποικιοκρατία και τις άκαμπτες δομές της ινδικής κοινωνίας. Το έργο του Ρέι, μεγαλεπήβολο και αυθεντικό, χωρίς να βγάζει ποτέ από το στόχαστρο τα υπαρξιακά δεινά και τα ανθρώπινα πάθη, είναι ένα σημείο συνάντησης της δυτικής ουμανιστικής παράδοσης και της εσωτερικότητας της Ανατολής.
Ο Satyajit Ray ήταν κάτι περισσότερο από σκηνοθέτης. Υπήρξε ο ορισμός της λέξης “auteur”.
Από τη συγγραφή του σεναρίου και την κινηματογράφηση των πλάνων ως τη σύνθεση της μουσικής και το σχεδιασμό των αφισών, οι 36 “χειροποίητες” ταινίες της φιλμογραφίας του ήταν αποτέλεσμα της προσωπικής ολιστικής του προσέγγισης ως δημιουργός.
Και το όραμά του επιβραβεύτηκε: Ένας Χρυσός Λέοντας στη Βενετία, μία Χρυσή και δύο Αργυρές Άρκτοι στη Μπερλινάλε, δύο ειδικά βραβεία στις Κάννες, 36 νίκες στα Εθνικά Βραβεία της Ινδίας, και πολλές ακόμη διεθνείς διακρίσεις, με αποκορύφωμα ένα τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της προσφοράς του στον κινηματογράφο το 1992.
Με τα λόγια του ιάπωνα δημιουργού Ακίρα Κουροσάβα: “Αν δεν έχεις δει το σινεμά του Ρέι, είναι σαν να υπάρχεις στον κόσμο χωρίς να έχεις δει τον ήλιο ή το φεγγάρι”.
Όπως επισημαίνει η Μαρία Κομνηνού, πρόεδρος της Ταινιοθήκης της Ελλάδος «ο Σατγιαζίτ Ρέι, είναι ο ανανεωτής του Ινδικού κινηματογράφου και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινηματογράφου του δημιουργού με παγκόσμια απήχηση. Ως την δεκαετία του ‘50 στον Ινδικό κινηματογράφο κυριαρχούν μελοδράματα γυρισμένα στα στούντιο και απολύτως τυποποιημένα. Ο Ρεί φέρνει μια επανάσταση βγάζοντας την μηχανή στο δρόμο και αφομοιώνει τα διδάγματα του Ρενουάρ και του Ιταλικού νεορεαλισμού σε μια αποκαλυπτική αναπαράσταση της υπαίθρου που φέρνει το θεατή αντιμέτωπο με τα μεγάλα ζητήματα της μοίρας και των κοινωνικών αντιθέσεων αλλά και αναδείχνει την ποίηση των μικρών πραγμάτων με ένα παρθένο βλέμμα που ανανεώνει την κινηματογραφική γραφή. Η έλλειψη μέσων και οι δυσκολίες στα γυρίσματα, στην Τριλογία του Απού, πυροδότησαν την εφευρετικότητα του σκηνοθέτη και ανέδειξαν ένα μοναδικό στυλ και ένα καινοτόμο τρόπο έκφρασης. Εξίσου σημαντικές είναι και οι ταινίες που παρακολουθούν τις αντιφάσεις της ζωής στα μεγάλα αστικά κέντρα γιατί το πολύπλευρο ταλέντο του Ρέι δημιουργεί υποδειγματικά σενάρια για όλες τις πτυχές της ζωής στην σύγχρονη Ινδία».
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΠΕΜΠΤΗ 16/2
20:00 | Η μεγάλη πόλη – THE BIG CITY (MAHANAGAR, 129’)
Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 17/2
19:00 | Η μοναχική σύζυγος – THE LONELY WIFE (CHARULATA, 117’)
Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Μπούρας
21:30 | Το τραγούδι του δρόμου – SONG OF THE LITTLE ROAD (PATHER PANCHALI, 126’)
Προλογίζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους Δημήτρης Σπύρου
ΣΑΒΒΑΤΟ 18/2
19:00 | Ο Άγιος – THE HOLY MAN (MAHAPURUSH, 65’)
21:00 | Ο ανίκητος THE UNVANQUISHED (APARAJITO, 110’)
Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Άκης Καπράνος
ΚΥΡΙΑΚΗ 19/2
19:00 | Ο δειλός – THE COWARD (KAPURUSH, 74’)
21:00 | Ο κόσμος του Απού – THE WORLD OF APU (APU SANSAR, 106’)
Προλογίζει η σκηνοθέτης Κατερίνα Πατρώνη
ΔΕΥΤΕΡΑ 20/2
19:00 | Ο Ήρωας – THE HERO (NAYAK, 117’)
Προλογίζει η δημοσιογράφος Βένα Γεωργακοπούλου
21:30 | Ο Θεός ελέφαντας – THE ELEPHANT GOD (JOI BABA FELUNATH, 112’)
Προλογίζει ο δημοσιογράφος Χρήστος Παρίδης
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Γενική είσοδος: 5€
Κάρτα προβολών: 5 ταινίες/12€Ηλεκτρονική προπώληση: https://tickets.tainiothiki.gr/
http://www.tainiothiki.gr/el/tainies/1619-charulata
Προβολή την Παρασκευή 17/02 στις 19:00
Η ταινία είναι βασισμένη σε διήγημα του Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, του πρώτου μη Ευρωπαίου συγγραφέα που τιμήθηκε με Νόμπελ λογοτεχνίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Τσαρουλάτα, μια γυναίκα με πολύ εκλεπτυσμένο γούστο και μεγάλη αγάπη για την λογοτεχνία, περνάει πολλές ώρες μόνη της όσο ο σύζυγός της, Μπουπάτι, αφιερώνει όλο του τον χρόνο στη νεοϊδρυθείσα εφημερίδα του. Ο Μπουπάτι ζητάει από τον συγγραφέα ξάδελφό του να κρατάει καθημερινά παρέα στην Τσαρουλάτα και να την παρακινήσει να γράψει μία ιστορία για να ξεδιπλώσει το συγγραφικό της ταλέντο. Οι δυο τους περνάνε πολλές ώρες μαζί και μοιραία ένα ισχυρό συναίσθημα γεννιέται μεταξύ τους. Η μοναχική σύζυγος αποτελεί μία από τις σημαντικότερες ταινίες του ινδικού σινεμά, η οποία προσεγγίζει με διακριτικότητα τη ζωή της γυναίκας στην Ινδία, περιγράφει συγκινητικά και με διεισδυτική ακρίβεια τις αντικρουόμενες απόψεις, συμπεριφορές και ανάγκες που συνθέτουν την αποικιοκρατούμενη Ινδία του ύστερου 19ου αιώνα.
Προλογίζει ο κριτικός κινηματογράφου Δημήτρης Μπούρας
http://www.tainiothiki.gr/el/tainies/1615-pather-panchali
Προβολή την Παρασκευή 17/2 στις 21:30
Στο ντεμπούτο του, o Σατγιατζίτ Ρέι διασκεύασε το ομώνυμο βιβλίο του Μπιμπχουτιμπχουσάν Μπαντοπανχιάι, του οποίου το εξώφυλλο είχε σχεδιάσει παλιότερα. Η ταινία, μέσα από τα μάτια του μικρού Απού, αφηγείται την ιστορία μια φτωχής οικογένειας στην Βεγκάλη που παλεύει για τον επιούσιο. Ο πατέρας του είναι βραχμάνος ιερέας και, αν και καλλιτεχνικά ταλαντούχος, αναγκάζεται να βγάζει τα προς το ζην εισπράττοντας ενοίκια. Μαζί με τον Απού γνωρίζουμε τις γυναίκες που θα τον καθορίσουν, την αδερφή του, την μητέρα του και την θεία του. Με έναν τρόπο εμπνευσμένο από την εικόνα του παιδιού στον ιταλικό νεορεαλισμό, πρόκειται για μια νατουραλιστική αλλά και ποιητική ταινία που έκανε μεγάλη επιτυχία και εισήγαγε τον Ρέι στο πάνθεον των κινηματογραφικών δημιουργών.
Προλογίζει ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους Δημήτρης Σπύρου.
Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης καθηλωτικός στη σουρεαλιστική ιλαροτραγωδία Ο Τσέχωφ κι Εγώ
που ανεβαίνει κάθε Πέμπτη στις 8:00μμ στο πάντα ατμοσφαιρικό, νεανικό, αλλοδιαστασιακό Θέατρο Παραμυθίας.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασιολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Άντον Τσέχωφ και Θεοδόσης Πελεγρίνης συναντώνται σε ένα ευφυώς τεχνουργημένο θέαμα βασισμένο στο διαχρονικό μονόλογο “Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού” καθώς και σε μια πρωτότυπη αλληγορία που συνέγραψε το σύγχρονος από σκηνής φιλόσοφος με τίτλο “Η σταφίδα” [και εννοεί, βεβαίως, την κορινθιακή].
Το αποτέλεσμα αυτής τής δραματουργικής σύνθεσης είναι αξιοθαύμαστο, πρώτον γιατί δίνει ένα ιστορικό βάθος στην θεματολογία των αταίριαστων συζύγων (θέμα τόσο συνηθισμένο στην κωμωδία) όσο και στην κατάσταση ομηρίας των πνευματικών ανθρώπων, που βιώνουν την πλήρη ένδεια, την απόλυτη εξαθλίωση και τον κίνδυνο τής γελοιοποίησης από τους καλοθελητές βολεμένους συγχρόνους τους.
Το θέμα των «ματαιοκαμάτων» [έτσι το βαφτίζω – δικής μου κοπής ο νεολογισμός] έχει δύο (τουλάχιστον) όψεις:
- Η θετική πλευρά (π.χ. ο κοσμοκαλόγερος Παπαδιαμάντης που αναγνωρίζεται μετά θάνατον)
- Η αρνητική πλευρά (π.χ. ο Ορόντ στον μολιερικό «Μισάνθρωπο», που ματαίως πάσχει να πείσει – με πλαγίους τρόπους – τους συγχρόνους του περί τού ταλάντου και των λογοτεχνικών του επιδόσεων).
Στον μονόλογο «Οι βλαβερές συνέπειες τού καπνού», που έγραψε ο ιδιοφυής παρατηρητής τής ζωής τών άλλων, αλλά και του εαυτού του, ο ιατροφιλόσοφος Άντον Τσέχωφ, αναδύεται κι αναδεικνύεται μία «φέτα ζωής» (όπως λέγαμε στον Νατουραλισμό), που επαληθεύει την φιλοσοφική ενατένιση τής ζωής ως τραγικωμωδίας, όχι όμως και βαρύγδουπης «Θείας Κωμωδίας». Αυτή η ανάλαφρη μορφή τού (αντί-)υπαρξισμού (προγενεστέρα τούτου) είναι περισσότερο στωική παρά επικούρεια.
Ως προς αυτό συνδέονται και συνδυάζονται δύο συγγραφείς και δύο κείμενα που τους χωρίζει ένας αιώνας, αλλά μοιάζουν τόσο τωρινά που φαίνονται αλλοδιαστασιακά: πρόκειται για την ίδια φιλάνθρωπη, φιλόστοργη αντιμετώπιση της ζωής στον πλανήτη Γη [στο προβιομηχανικό χωροχρονικό πλαίσιο].
Οι εποχές αλλάζουν, τα φιλοσοφικά ρεύματα όμως παραμένουν ίδια. Το ανθρώπινο είδος δεν εξελίσσεται τόσο γρήγορα όσο η σκέψη τών οραματιστών πρωτοπόρων ερευνητών, εφευρετών και ευεργετών του.
Αυτή η χρονοκαθυστέρηση προκαλεί μία ιλαροτραγική διαταραχή στο χωροδικτύωμα τής Παγκόσμιας Συλλογικής Συνειδητότητας, αφού δύο αντίθετες δυνάμεις συγκρούονται.
Η πρόοδος και η συντηρητικότητα, η τόλμη και η δειλία, το θάρρος και η επανάπαυση… είναι μερικά μόνο από τα συστατικά που διαμορφώνουν την ανθρώπινη κατάσταση. Σε κάθε εποχή παίρνουν άλλη μορφή και άλλες τάσεις δημιουργούνται στην πομφόλυγα τού «φαίνεσθαι», το «είναι» όμως είναι διαυγές και διαρκές, ελάχιστα εξελισσόμενο, μοιάζει τόσο στατικό στην μεσοπρόθεσμη δυναμικότητά του που θυμίζει το βάδισμα επί τόπου…
Σε αυτή την ιδιοφυή σύνθεση κειμένων, το γεφύρωμα ενός αιώνα και δύο πολιτισμών επιτυγχάνεται με αυστηρά λογοτεχνικά και σκηνικά μέσα (π.χ. τα άδεια χαρτόκουτα, το παλιομοδίτικο ομοίωμα ιπποτικού ξίφους, το επίσημο ένδυμα, που θα μπορούσε να φορεθεί ακόμα και σήμερα σε ειδικές περιστάσεις, ο κινησιολογικός κώδικας τού λαϊκού αυτοσχεδιαστικού θεάτρου – όπως είναι η κοντινή μας Commedia dell’Arte – αλλά και μια διαρκής σουρεαλιστική φυγή πέρα από την σχολαστική εμμονή στην «λογοτεχνικότητα»)…
Αυτή η επί σκηνής συνύφανση αλλοτρίων αλλά ομοιογενών στοιχείων προϋποθέτει και αποδεικνύει συγκεκριμένη (κατασταλαγμένη) φιλοσοφική θεώρηση των πάντων, με ειδική στόχευση στην ανθρώπινη συνθήκη…
Από αυτή την άποψη πέτυχε απόλυτα να κατακτήσει το κοινό.
Επιπλέον η λελογισμένη ταχύτητα τού ρυθμού (με τις κυματοειδείς συναρτήσεις που ακολουθούσαν τις εξάρσεις και τις υφέσεις τής ψυχολογικής διαθέσεως τού κυρίως ομιλούντος), σε συνδυασμό με την αντιστικτική παρουσία τής διαχρονικής, συμβολοποιημένης, αγαλματώδους συζύγου, προσέθεσαν μία ποικιλία εκπεμπομένων σημάτων από τους πολλαπλούς γλωσσικούς και παραγλωσσικούς κώδικες που συναντώνται επί σκηνής έτσι ώστε το εσωτερικό χρονικό απείκασμα [στην ψυχοσωματική-διανοητική δομή τού επαρκούς θεατή] τείνει προς το συμπεπυκνωμένον κι ετούτο είναι ένα τρανό επίτευγμα για μια επαγγελματική παραγωγή κατόπιν πολυμήνων, επιπόνων κι επιμόνων (ως φαίνεται) προβών προκειμένου να επιτευχθεί το καλογυαλισμένο αυτό αισθητικό αποτέλεσμα.
Συνδημιουργώντας λοιπόν ένα σύνθετο δραματικό έργο η από σκηνής ποίηση διαχέεται στο περιβάλλον και διαπιδύει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα δίκην εμβολίου κατά τής υλιστικής αντιπνευματικής πραγματικότητας που μας καθηλώνει σε προπολιτισμικά στάδια, έρμαια των ενστίκτων και αντιδρώντας βάσει ανεξέλεγκτων βιοχημικών εντολών τού ερπετοειδούς εγκεφάλου.
Η Ανθρωπότητα βρίσκεται σήμερα σε ένα ιδιαίτερα σημαντικό και κρίσιμο κβαντικό σταυροδρόμι πολλαπλών επιλογών, σε ένα μεταίχμιο μεταξύ ποιοτικού άλματος προς μια καινούργια Αναγέννηση κι ενός αυτοκαταστροφικού ολισθήματος σε έναν τεχνοκρατικό Μεσαίωνα, απείρως δυσμενεστέρου τού προηγούμενου.
Η Τέταρτη Ρομποτική Βιομηχανική Επανάσταση και οι κβαντικοί ηλεκτρονικοί υπολογιστές που ήδη δοκιμάζονται στην ταχίστη επεξεργασία δεδομένων χωρίς την δέσμευση τής απόστασης (χάρη στην λεγόμενη «κβαντική διεμπλοκή»).
Αυτή η τεχνολογική καινοτομία θα προκαλέσει «πυρηνικές» εξελικτικές αντιδράσεις σε όλους τους τομείς τής καθημερινής αλλά και τής πνευματικής ζωής με απρόβλεπτες επιπτώσεις όχι μόνον στη Λογοτεχνία και στην Τέχνη αλλά και στην ίδια την επιβίωση τού ανθρωπίνου είδους.
Εξ αυτού του σκεπτικού ορμώμενος, κρίνω αυτή την άψογη παράσταση ως άκρως σημαδιακό επίτευγμα στον αγώνα τού στραγγαλιζόμενου πνευματικού ανθρώπου να επιβιώσει, να ορθώσει το ανάστημά του και να επηρεάσει ευεργετικά την περιρρέουσα ατμόσφαιρα γύρω του.
Εξαιρετική σκηνοθέτις η πολύπειρη, πολυτάλαντη και πολυσυλλεκτική θεατράνθρωπος Αλμπέρτα Τσοπανάκη. Ποιεί ήθος και ατμόσφαιρα παραμυθιού, εκπάγλου αγνότητος σε ό,τι κι αν καταπιαστεί, είτε συγγράφοντας είτε όχι.
Καφκικά τα σκηνικά που φιλοτέχνησε η Πάολα Γερολυμάτου συλλέγοντας ανακυκλώσιμα υλικά από χάρτινες συσκευασίες, δίνοντας έτσι ένα σαφές επείγον οικολογικό μήνυμα για την αειφόρο ανάπτυξη.
Διαχρονικά αλλά και άκρως χιουμοριστικά τα κοστούμια με τα οποία έντυσε τους δύο ηθοποιούς-αυτουργούς η Μάγδα Καλορίτη.
Στον ποιητικό σουρεαλισμό συνέτεινε τα μάλα ο σχεδιασμός φωτισμού από τον Μιχάλη Ομουρτζάνη.
Καθοριστικής, παραπληρωματικής κι όχι μόνον συμπληρωματικής αξίας το Video Art και η σύνολη μουσική επιμέλεια δια χειρός και νοός Διονύση Λυκιαρδόπουλου.
Παραμυθένια και η φωτογράφιση: ο Αντώνης Στελιανέσης δίνει μια υπερτοπική αξία στα τεκταινόμενα όπου εστιάζει.
Βοηθός σκηνοθέτη: ο Λύσανδρος Βασιλακόπουλος
Παίζουν με μοναδικό, αριστοτεχνικό, πρωτότυπο, στυλιζαρισμένο και αληθοφανώς ρεαλιστικό τρόπο σε σουρεαλιστικό κείμενο, που συνδυάζει το τραγικό με το κωμικό και την κοινωνική σάτιρα με την προσωπική ειρωνεία: ο αείποτε εξελισσόμενος και ανήσυχος καλλιτεχνικώς και συγγραφικώς Θεοδόσης Πελεγρίνης, και η εκπληκτική στην αγαλματένια πλαστικότητά της σε έναν αρκετά δύσκολο κεντρικό και διόλου συμπληρωματικό ρόλο η Ειρήνη Βασιλάκη.
Ο επαγγελματισμός είναι ορθός μόνον όταν συνοδεύεται από ερωτική μέθεξη και σκηνική εκπλήρωση. Ο συνήθης διονυσιακός τεχνίτης αξιοποιεί τον ενδιάθετο ναρκισσισμό του, ο ψαγμένος θεατράνθρωπος όμως μελετά, σπουδάζει, μορφώνεται, εξελίσσεται, κατακτώντας κάθε φορά κι άλλα ορόσημα. Παράδειγμα προς μίμησιν οι ερμηνευτές σε αυτή την αξιομνημόνευτη παραγωγή που πρέπει να διαδοθεί και να πάει παντού για το Καλό Όλων.
Μετά Λόγου επί-Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Δελτίο τύπου
Ο Τσέχωφ κι Εγώ
Άντον Τσέχωφ – Θεοδόσης Πελεγρίνης
“Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού” ⦁ “Η σταφίδα”
Σουρεαλιστική ιλαροτραγωδία
Κάθε Πέμπτη στις 8:00μμ στο Θέατρο Παραμυθίας
Το έργο «Ο Τσέχωφ κι εγώ» έρχεται να μας υπενθυμίσει την κακοποίηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο,
ένα παμπάλαιο φαινόμενο που εξακολουθεί να υφίσταται ακέραιο στις μέρες μας
«Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού», από τα δημοφιλέστερα μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ, καθώς και το νέο αλληγορικό θεατρικό έργο του Θεοδόση Πελεγρίνη «Η σταφίδα», έρχονται να αλληλοσυμπληρωθούν σε μια σουρεαλιστική παράσταση με τίτλο «Ο ΤΣΕΧΩΦ ΚΙ ΕΓΩ». Μια παράσταση με πρωτότυπη ματιά, ανάλαφρη και παράδοξη.
Παράλληλα προς την κακοποίηση της γυναίκας, που έχει, δικαίως, καταστεί κυρίαρχο ζήτημα της κοινωνίας μας, υφίσταται η κακοποίηση του άνδρα, η οποία δεν έχει αντιμετωπιστεί ίσως με την ανάλογη ευαισθησία. Στο έργο «Ο Τσέχωφ κι εγώ» διεκτραγωδούνται κατά τρόπον ευτράπελο, ως επί το πολύ, τα βάσανα που υφίσταται ο ήρωάς του από την ασύστολη εκμετάλλευση της συζύγου του. Όσο κι αν υποφέρει αυτός από την ιταμή συμπεριφορά της συζύγου του, παρόλα αυτά παραμένει πιστός σύντροφός της. Εξακολουθεί να την αγαπά, προκαλώντας έτσι την συμπάθεια που συνοδεύει έναν τραγικό ήρωα. Η κακοποίηση, καθώς δεν περιορίζεται στην γυναίκα μόνο ή στον άνδρα μόνο, είναι ένα στίγμα πάνω στον άνθρωπο στην ολότητά του. Την κακοποίηση του ανθρώπου από τον άνθρωπο, ένα παμπάλαιο φαινόμενο που εξακολουθεί να υφίσταται ακέραιο στις μέρες μας, έρχεται να μας υπενθυμίσει το έργο «Ο Τσέχωφ κι εγώ».
Ο έξοχος Ρώσος πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχωφ πρωτοδημοσίευσε το μονόπρακτο «Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» το 1886. Το έργο αναθεωρήθηκε από τον συγγραφέα το 1902 (δύο χρόνια πριν από τον θάνατό του) και είναι πιο γνωστό στη β’ εκδοχή του.
Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, ομότιμος καθηγητής Φιλοσοφίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ, έχει συγγράψει, μεταξύ άλλων, θεατρικά έργα που αναφέρονται στη ζωή και τη δράση κορυφαίων φιλοσόφων (Θαλής, Ηράκλειτος, Πλάτων, Αριστοτέλης, Μάρκος Αυρήλιος, Ντεκάρτ, Καντ, Σοπενχάουερ, Νίτσε, Βίτγκενσταϊν), τα οποία ανέβηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (2006-2012) υπό τον γενικό τίτλο «Η φιλοσοφία στη σκηνή». Τα θεατρικά του έργα «Αυτογραφία», «Ένα τριήμερο στην εξοχή», «Ιουλιανός», «Τρύπιο βαρέλι» και «Φθορά, φορά, φθορά», στα οποία συνέπραξε ως ηθοποιός, έχουν ανέβει σε σκηνές των Αθηνών, της ελληνικής περιφέρειας και του εξωτερικού.
Ταυτότητα της παράστασης:
Ο Τσέχωφ κι Εγώ
Σουρεαλιστική ιλαροτραγωδία
«Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού» του Άντον Τσέχωφ, «Η σταφίδα» του Θεοδόση Πελεγρίνη
Σκηνοθεσία: Αλμπέρτα Τσοπανάκη
Σκηνικά: Πάολα Γερολυμάτου
Κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη
Σχεδιασμός φωτισμού: Μιχάλης Ομουρτζάνης
Video Art – Μουσική επιμέλεια: Διονύσης Λυκιαρδόπουλος
Φωτογράφιση: Αντώνης Στελιανέσης
Βοηθός σκηνοθέτη: Λύσανδρος Βασιλακόπουλος
Παίζουν: Θεοδόσης Πελεγρίνης, Ειρήνη Βασιλάκη
Παραγωγή: Θεατροσκόπιο
Info
Παραστάσεις: κάθε Πέμπτη στις 20:00
Πρεμιέρα: Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2022 (έως 6/4/2023)
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Εισιτήρια: 12 €, 8 € (φοιτητικό, ανέργων ΑΜΕΑ)
Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27 και Μυκάλης, Κεραμεικός
Στάση μετρό Κεραμεικός
Ευγνωμοσύνη για την πάναγνη συνοδοιπορία μας
Ήταν τόσο συγκινητική η χθεσινή σας ενεργός συμμετοχή
στην ακάματη διαδραστική ποιητική μας συνοδοιπορία
στο κατάμεστο ΊΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ,
που έκλαψα λυτρωτικά
και κατάλαβα για πρώτη φορά ίσως
πως άξιζαν τόσες πληγές και τόσα τραύματα
που δέχομαι από “συναδέλφους” καλοθελητές (να μία λέξη που δεν μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα – όπως και το φιλότιμο, το οποίο εμείς διαθέτουμε σε υπερεπάρκεια).
θα συνεχίσουμε όλες και όλοι μαζί στον απαρέγκλιτο πνευματικό μας δρόμο προκειμένου να επιδράσουμε ευνοϊκά στην “περιρρέουσα ατμόσφαιρα” για το Κοινό Καλό κ’ Αγαθό…
δεν βρίσκω άλλα λόγια να πω… Ο πανδαμάτωρ Χρόνος, η Νέμεσις, η Θέμις και το συμπαντικό άγραφο Δίκαιο θα συμπληρώσουν τα υπόλοιπα…
σας αφιερώνω την επόμενη συλλογή μου που βρίσκεται σε διαδικασία συμφωνικής συνθέσεως…
ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ.
ο καιρός δεν μας πτοεί. αφού αντέξαμε το δηλητήριο κάποιων δήθεν ομοτέχνων, μιθριδατισμός…
Ιδού και η σημερινή εισήγησή μου:
ΑΠΟΨΕ ΔΕΥΤΕΡΑ 6 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, 6-8μμ επιμένουμε ποιητικά στο ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ – με την Ιουλίτα Ηλιοπούλου στο Café Merlin
…ο ήλιος λιώνει τα χιόνια κι η Ποίηση τη σκληρότητα στις καρδιές των ανθρώπων. Ο φονικός σεισμός στην Τουρκία και στη Συρία μάς επαναφέρει στην ανθρώπινη κλίμακα. Ας είμαστε αλληλέγγυοι με το είδος μας και με την Φύση.
Σας περιμένω απόψε στις 6μμ στο Ίδρυμα Θεοχαράκη. Διαλέξτε ποιήματά μου κι ελάτε να τα απαγγείλετε.
Τα στοιχεία τής Φύσης από την “Τρικυμία” τού Σαίξπηρ και μετά σέβονται τα αγαθοποιά πνεύματα…
https://thf.gr/el/events/apogeymata-poiisis-sto-cafe-merlin-konstantinos-mpoyras/
γράφουμε για να σταματήσει η πρωταρχική κραυγή εντός μας…
γράφουμε για να σταματήσει η πρωταρχική κραυγή εντός μας…
γράφουμε για να κοπάσει ο πόνος ο αρχετυπικός
γράφουμε κοπιάζοντας και το ποίημα πόνημα αποκαλείται
γράφουμε πεισμώνοντας και το ποίημα πήμα επικαλείται…
https://thf.gr/el/events/apogeymata-poiisis-sto-cafe-merlin-konstantinos-mpoyras/
Απογεύματα ποίησης στο Café Merlin | Κωνσταντίνος Μπούρας
Ημερομηνία/Ώρα
06/02/2023
18:00 – 20:00
Συναντήσεις με σύγχρονους ποιητές
Ποιητές διαβάζουν ποιήματα τους και συνομιλούν με το κοινό, την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα
6 Φεβρουαρίου 2023: Κωνσταντίνος Μπούρας
Café Merlin
Δευτέρα, 18:00
Είσοδος ελεύθερη
Θεοφάνεια 2023
Η διπλωμένη φιγούρα
Πάνω από τον ματωμένο σκύλο…
Κανείς άλλος νεκρός.
Θυσιάστηκε
Λίγα βήματα μακριά από
Τον Άγιο Σώστη.
*
Εκείνη η μουσική στα κύτταρα
Πότε λες να κοπάσει;
Σαν ακρογιαλιά με φωτιές
Που καίγαμε τα αναθήματά μας
Τω Αγνώστω Θεώ
Τω γνωστώ έρωτι
Που δεν μας αρκούσε
Γιατί δεν γέμιζε
Την αγκαλιά μας.
Τι ωφελεί κι αν θρηνώ
Είκοσι οκτώ πρωτοχρονιές τώρα;
Είκοσι οκτώ Θεοφάνεια.
πενθώ για τις πληγές
Που σου χάρισα.
Τις δικές μου τις έχει επουλώσει
Ο Χρόνος και η Πίστη
Που μου δίδαξε ένας σκύλος
Αρχαίος ελληνικός ποιμενικός,
Ο ίδιος που με είχε κατασπαράξει
Σε μια άλλη ζωή, από –
Τεφρωμένη.
*
Κάθε φορά που σαμάνος αιμοδιψής ξυπνάει
Κλείνομαι στη σπηλιά τού Κύκλωπα,
Με τον Οδυσσέα δένομαι
Στο ίδιο κατάρτι…
*
Υστερόγραφο:
…χάρηκα τόσο που σε άκουσα
γιατί η φωνή έχει τόσα ημιτόνια
όσες η ψυχή χορδές…
*
«..έρως δηύτε μ’ ο λυσιμελής δόνει, γλυκύπικρον αμάχανον όρπετον…» (Σαπφώ).
Μέσα στην κυτταρική έκσταση που προκαλεί η υψίσυχνη αυτή κυματοειδής φουσκοδεντριά υφίσταται, μεθίσταται, ενίσταται, εξίσταται και ανίσταται η μεγαλύτερη λυρική ποιήτρια όλων των αιώνων, η μόνη που διασώζεται ακόμα και μέσα από σπαράγματα, γιατί είναι η πυθαγόρεια Μουσική και ο συμπαντικός Ρυθμός
που την κατέχει, την συνέχει. Εκείνη αντέχει – ως φαίνεται – κάθε μετανεωτερικής αναπλάσεως, μεταπλάσεως…
*
(η τελευταία σελίδα ας μείνει κενή, εις μνήμην τών ωρών
Που ζήσαμε χώρια από τον εαυτό μας,
Χώρια από τους άλλους εαυτούς
Εν τούτοις…
Μπορεί να έφυγα, είμαι όμως ακόμη εδώ και σας βλέπω)
Επόμενες Ημερομηνίες:
6 Μαρτίου 2023: Έφη Κατσουρού-Βασίλης Παπαβασιλείου
3 Απριλίου 2023: Αντώνης Φωστιέρης
8 Μαΐου 2023: Κώστας Κουτσουρέλης
12 Ιουνίου 2023: Στάθης Κουσούνης
Επιμέλεια κύκλου: Ιουλίτα Ηλιοπούλου
