θεατρικό – ποιητικό έργο σε μονολογική βάση για performance:
- ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ (Θέσπις-Αισχύλος-Σοφοκλής-Ευριπίδης), με αιχμή τού δόρατος τον δοκιμασμένο στη σκηνή μονόλογο “Ο θάνατος τού Ευριπίδη”
- Η σύγχρονη “Ασκητική” με τίτλο: Προορατικός ασκητής στυλίτης (πρώτο ανέβασμα σε δική μου ερμηνεία και σκηνοθεσία στον Χώρο Πολιτισμού ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ τις τέσσερις Τετάρτες τού μηνός Οκτωβρίου 2024 κι έπεται μακρά συνέχεια)….
- Αριστοτέλης και μεταφυσική… (σε διαδικασία ανεβάσματος)
- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ 1821 (σε ειδική επετειακή εκδήλωση τού Δήμου Βύρωνα, στις 24 Μαρτίου 2024, με την Ηρώ Μουκίου και τον Νίκο Ξανθούλη)
- ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΤΡΑΓΩΔΙΑ…
και έπεται συνέχεια,
Θεού θέλοντος και …καιρών επιτρεπόντων.
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας ευ-Γνώμων…
ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΝΟΝΙΚΑ η διαδραστική μας performance ΑΥΡΙΟ…
την τελευταία Τετάρτη τού μηνός Φεβρουαρίου 2024, 7μιση μ.μ. στον ΧΩΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Παρουσιάζει στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Τού Χώρου Πολιτισμού ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
(οδός Σατωβριάνδου 36, Αθήνα 104 32
τηλέφωνο: 21 0524 2211)
Τη σύγχρονη «Ασκητική»
(στα βήματα τού Μεγάλου Δασκάλου, ηρωικού πρωτοπόρου στο ελευθέρως ερευνάν Νίκου Καζαντζάκη)
με τίτλο
«Προορατικός ασκητής στυλίτης. Δαιμόνων βήμα αγγέλων αναψυχή – Αγγέλων βήμα δαιμόνων ανακωχή…»
Την τελευταία Τετάρτη τού μηνός Φεβρουαρίου (28/2/2024).
Συνδημιουργική η έκτακτη συμμετοχή τής ΜΑΡΙΕΤΤΑΣ ΠΕΠΕΛΑΣΗ στο πιάνο προσδίδει στην όλη πνευματική εμπειρία μία άλλη διάσταση μεταξύ ρομαντισμού και νεοπλατωνισμού με πυθαγόρειες προεκτάσεις.
Επίσης, απόλυτα συνδημιουργική η συμμετοχή τής φίλης συγγραφέως Κατερίνας Ζαχαριάδου στην συνεκφώνηση τού Mantra Bouras.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟ, ΤΟΝ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΒΡΟΥΒΑ ΚΑΙ ΌΛΗ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ BOOKIA ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΝΕΤΟΣΚΟΠΗΣΗ:
https://www.youtube.com/watch?v=6TEIneIFLrE
https://www.facebook.com/bookia.gr/videos/1429487177651253
Σημείωση:
[με ελεύθερη είσοδο θεατών-ακροατών, ώρα προσέλευσης στις 19.30, έναρξη παρουσίασης στις 20.00 και διάρκεια εκδήλωσης μία ώρα].
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΡΑΤΗΣΗ με την μοναδική προϋπόθεση οι θεατές/ακροατές να έχουν καταλάβει τις θέσεις τους στον ημιόροφο τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ το αργότερο μέχρι τις 19:45.
Μία “Ασκητική” για τον εικοστό πρώτο αιώνα:
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Παρουσιάζει στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Τού Χώρου Πολιτισμού ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
(οδός Σατωβριάνδου 36, Αθήνα 104 32
τηλέφωνο: 21 0524 2211)
Τη σύγχρονη «Ασκητική»
(στα βήματα τού Μεγάλου Δασκάλου, ηρωικού πρωτοπόρου στο ελευθέρως ερευνάν Νίκου Καζαντζάκη)
με τίτλο
«Προορατικός ασκητής στυλίτης. Δαιμόνων βήμα αγγέλων αναψυχή – Αγγέλων βήμα δαιμόνων ανακωχή…»
Τις υπόλοιπες 2 Τετάρτες του Φεβρουαρίου (21 και 28/2/2024).
Συνδημιουργική η έκτακτη συμμετοχή τής ΜΑΡΙΕΤΤΑΣ ΠΕΠΕΛΑΣΗ στο πιάνο προσδίδει στην όλη πνευματική εμπειρία μία άλλη διάσταση μεταξύ ρομαντισμού και νεοπλατωνισμού με πυθαγόρειες προεκτάσεις.
[με ελεύθερη είσοδο θεατών-ακροατών, ώρα προσέλευσης στις 19.30, έναρξη παρουσίασης στις 20.00 και διάρκεια εκδήλωσης μία ώρα].
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΡΑΤΗΣΗ με την μοναδική προϋπόθεση οι θεατές/ακροατές να έχουν καταλάβει τις θέσεις τους στον ημιόροφο τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ το αργότερο μέχρι τις 19:45.
Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΣΚΗΤΙΚΗ μου για άλλες 3 Τετάρτες του Φεβρουαρίου (14, 21 και 28/2/2024) στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ τού πολυχώρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Παρουσιάζει στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Τού πολυχώρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
(οδός Σατωβριάνδου 36, Αθήνα 104 32
τηλέφωνο: 21 0524 2211)
Τη σύγχρονη «Ασκητική»
(στα βήματα τού Μεγάλου Δασκάλου, ηρωικού πρωτοπόρου στο ελευθέρως ερευνάν Νίκου Καζαντζάκη)
με τίτλο
«Προορατικός ασκητής στυλίτης. Δαιμόνων βήμα αγγέλων αναψυχή – Αγγέλων βήμα δαιμόνων ανακωχή…»
Τις υπόλοιπες 3 Τετάρτες του Φεβρουαρίου (14, 21 και 28/2/2024)
[με ελεύθερη είσοδο θεατών-ακροατών, ώρα προσέλευσης στις 19.30, έναρξη παρουσίασης στις 20.00 και διάρκεια εκδήλωσης μία ώρα].
ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΡΑΤΗΣΗ με την μοναδική προϋπόθεση οι θεατές/ακροατές να έχουν καταλάβει τις θέσεις τους στον ημιόροφο τού ΘΕΑΤΡΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ το αργότερο μέχρι τις 19:45,
Εισήγησή μου στην ΗΜΕΡΙΔΑ τού ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ
με ΘΕΜΑ: Το αρχαίο δράμα ως ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ (από το «περί ύψους» του Λογγίνου μέχρι την σημερινή πεζολογική ελευθεριότητα), την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 10.00-15.00.
Από το κλασικό φιλοκαλούμεν / φιλοσοφούμεν στην μετανεωτερική αυθαιρεσία, το αρχαίο δράμα παραποιείται / μεταποιείται κατά βούλησιν με την εκπεφρασμένη απαίτηση κάποιων αυτόκλητων δήθεν δημιουργών, δήθεν θεωρητικολογούντων, δήθεν γενικώς… να πάψει κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικού λόγου, με το αντιδημοκρατικό σόφισμα ότι η Κριτική συνιστά απόπειρα ελέγχου τού καλλιτεχνικού προϊόντος ή και της ερμηνευτικής/μεταφραστικής διαδικασίας εν γένει, ενόσω λογοκρισία συνιστά κάθε έλλειψη σεβασμού / γνώσης / μελέτης-έρευνας / έντιμου, ειλικρινούς, καλοπροαίρετου πειραματισμού απέναντι σε διαχρονικά ποιητικά έργα που αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά ολόκληρης τής Ανθρωπότητας πέρα από συντεχνιακά, συγκυριακά συμφέροντα και πρόσκαιρες συσσωματώσεις/συμμαχίες.
Στην εποχή τής καλώς εννοουμένης Παγκοσμιοποιήσεως, η άμεση ψηφιακή δημοκρατία τού Διαδικτύου είναι και λειτουργεί ως διπλούς πέλεκυς: μπορεί να επιτρέπει την ελεύθερη πρόσβαση στην Πληροφορία, που είναι βασική προϋπόθεση για την Γνώση, ικανή και αναγκαία συνθήκη όμως για την αξιολόγηση/αξιοποίηση των δυνατοτήτων που μας παρέχει αφειδώς η Κοινωνία τής Πληροφορίας, είναι η Κριτική Σκέψη και Ικανότητα Διακρίσεως, που διαφοροποιεί τα νοήμονα όντα από τα λοιπά θηλαστικά.
Ήδη από τον εικοστό αιώνα, πολλοί πρόθυμοι διανοητές επεσήμαναν εγκαίρως τούς κινδύνους τής άκρας καταναλωτικής μανίας μιας «Κοινωνίας της Αφθονίας» που κατασπαταλούσε χωρίς αιδώ τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, λες και δεν υπήρχε «αύριο», με μία αυτοκαταστροφική μανία που κανένα είδος πάνω στη Γη δεν έχει (μέχρι τώρα) επιδείξει.’
Αυτή η βακχική μανία υπερκατανάλωσης μάς απομάκρυνε από το «μέτρον άριστον» πάνω στο οποίο είχε στηθεί η αρχαία τραγωδία. Η έννοια τής Ύβρεως, η τρομακτική θεότης τής Νεμέσεως, έχει εκπέσει πλέον σήμερα σε μια ευμετάβλητη πολιτική ορθότητα, ενόσω η Θέμις δεν έχει πλέον σχέση με την Δικαιοσύνη και η Θεία Δίκη κατήντησε απλή απονομή…
Η Ποίηση ήταν κάποτε/άλλοτε/στους Κλασικούς Χρόνους ενιαία κι αδιαίρετη. Συν-περιελάμβανε: την Ρητορεία, την Φιλοσοφία, την Επιστήμη, την Λαογραφία, την Γεωγραφία, την Πολιτική Αγωγή, τα Νομικά, τα Φυσικά, τα «μετά τα Φυσικά», την Θρησκειολογία, την Διατροφολογία, τον Αθλητισμό, την Παιδαγωγική, την Πολιτική… μα πάνω απ’ όλα, το ΘΕΑΤΡΟ.
Δεν εννοείτο θεατρικός συγγραφέας εάν δεν ήτο ΠΟΙΗΤΗΣ! Ο όρος «πεζογράφος» δεν είχε επινοηθεί ακόμη, γιατί δεν είχε επισκιάσει ο Μεσαίωνας τον Πανανθρώπινο Πολιτισμό. Εκεί, στους «Σκοτεινούς Χρόνους», όπου κάποιοι απεφάσισαν κι απεφάνθησαν ότι (συν τοις άλλοις) η γη είναι, λέει, επίπεδη… εκεί κάπου χάσαμε και την αληθή, ενιαία, ολιστική δραματική ποίηση, που χωρίστηκε σε τραγούδι και σε πεζολογία.
Η επικράτηση τής Επιστήμης έναντι κάθε Θρησκείας, ήταν μεν μία από τις επιτεύξεις τού Διαφωτισμού, είχε όμως και παράπλευρες απώλειες: δαιμονοποιήθηκε, ποινικοποιήθηκε, ψυχιατρίσθηκε κάθε ποιητική σχέση με το Άρρητο, με το Άφατο, το ΆΓΝΩΣΤΟ, το Αόρατο… που είναι άλλωστε και ο βασικός ορισμός κάθε ποιητικής λειτουργίας.
Η σημερινή δυσλειτουργία οδηγεί ΚΑΙ στην δραματουργική δυσπραγία, η «καθαρή» Ποίηση είναι για τους διανοούμενους κι ουδεμία απήχηση έχει σε αυτό που λέμε «λαός». Το δήθεν πρωτοποριακό/αποδομητικό/μετανεωτερικό θέατρο επιδίδεται κυρίως σε υβριστικά συμπιλήματα (δίκην «ζάπινγκ») και η δοκησισοφία υπερέβη ακόμη και τους σοφιστές τού πέμπτου π.Χ. αιώνα, που κάθε άλλο παρά αληθείς, γνήσιοι, καλοπροαίρετοι Φιλόσοφοι ήταν.
Σήμερα που μερικές/μερικοί/μερικά διατείνονται ανερυθριάστως πως «ΌΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ», πως όλοι είμαστε καλλιτέχνες, πως ο κάθε ένας είναι Ποιητής, απλώς και μόνον όταν ομιλεί ή γράφει… σήμερα που χάσαμε και τον μπούσουλα και το μέτρο και τον σκοπό, δεν υπάρχει παρά μόνον η Λογική, ο Ορθός Λόγος που μπορεί να μας βοηθήσει έξω από το ανήλιαγο, μουχλιασμένο πολιτισμικό τούνελ όπου βρεθήκαμε εκόντες-άκοντες (σε όλα τα γένη, τα φύλα, τις πτώσεις, τις επιπτώσεις…).
ΕΡΕΥΝΑ, ΜΕΛΕΤΗ, ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΣΙΑ, ΓΕΥΣΙΓΝΩΣΙΑ, ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ, ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ, ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΣΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΒΑΣΗ, ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ, ΑΝΟΜΟΙΟΓΕΝΕΤΙΚΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΤΡΟΠΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΆΛΛΟΥ, ΤΟΥ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ, ΤΟΥ ΑΝΤΙΘΕΤΟΥ (συμπεριλαμβανομένων των νεοκλασικιστών, των νεοπλατωνικών, των ελληνιστών)… αυτές είναι μερικές λέξεις-κλειδιά για την πολυπόθητη κι αναμενόμενη Αναγέννηση τού άμεσου μέλλοντος. Κακά τα ψέματα, ο Τεχνολογικός Μεσαίωνας, με την πρόφαση της απελευθέρωσης τού ανθρώπινου είδους από κάθε σκλαβιά, το βύθισε ακόμα βαθύτερα στην κινούμενη άμμο τής σύγχυσης, τής Άγνοιας, της πνευματικής Πενίας, της ηθικής φτώχειας… Δεν είναι τυχαίο που οι οθόνες σήμερα θεοποιούν τους κατά συρροήν εγκληματίες, είδωλα μιας χρήσεως, παραδείγματα προς μίμησιν (ενώ κάποτε οι «τερατείες» είχαν παιδαγωγική σκοπιμότητα και λειτουργούσαν ως παραδείγματα προς αποφυγήν).
Το Αρχαίο Δράμα βασίστηκε στον Ρυθμό, στα Αρχέτυπα, στην Ποίηση, στον Ορθό Λόγο, στην προτυποποίηση μέτρων και σταθμών, χωρίς τα οποία ουδείς θεσμός δύναται να θεμελιωθεί και να μακροημερεύσει.
Εάν θέλουμε να μην ντρεπόμαστε κάθε φορά που «αναβιώνει» στα αρχαία θέατρα (και ωδεία) το αρχαίο δράμα, θα πρέπει να συζητήσουμε, να συνομιλήσουμε, να «συναντηθούμε» με τα αρχαία κείμενα και μεταξύ μας. Είναι πολιτιστική κληρονομιά τής Ανθρωπότητας. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να συληθούν, να κατασπαραχθούν, να διαμελιστούν, να γίνουν «προφάσεις εν αμαρτίαις».
Αυτό που προτείνω είναι απλό: ΓΡΑΨΤΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ «ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ» και «ΚΩΜΩΔΙΕΣ». Εμπνευστείτε από την Μυθολογία, όπως ακριβώς έκαναν και οι μεγάλοι κλασικοί: οι τρεις τραγικοί κι ο Θέσπις «ετράφησαν με ψίχουλα από το τραπέζι τού Ομήρου», ο ίδιος ο Όμηρος ακολουθεί μια μακραίωνη προφορική παράδοση, όπως το δημοτικό τραγούδι εξάλλου (στις περίφημες «παραλογές»),
Εμπνευστείτε αλλά μην ανασκολοπίζετε, αναδομείτε αλλά μην γκρεμίζετε, αποδομείτε αλλά με καθαρά δημιουργικούς σκοπούς. Κι ας μην λησμονούμε την περίφημη ρήση τού Αριστοτέλη: «Ηθική κι Αισθητική είναι ένα και το αυτό»!!!
Αμφισβητώντας τις επί σκηνής αισθητικές σας βαρβαρότητες, μήπως έχουμε κάθε δικαίωμα να αμφισβητήσουμε και τις ηθικές σας προθέσεις, αγαπητοί/αγαπητές/αγαπητά μετανεωτερικά όντα; Η χρηματοθηρία, ο ωχαδερφισμός, η υποτίμηση τού κοινού, η δοκησισοφία, «η μισή ντροπή δική σας κι η υπόλοιπη δική μας»… οδήγησαν σε μια τέτοια θεατρική παρακμή που προσομοιάζει σε ρωμαϊκή αρένα των υστέρων χρόνων. Είμαστε μήπως καθυστερημένοι ως προς τους τάχιστους τεχνολογικούς εξελικτικούς ρυθμούς; Μήπως η τόση γνώση μάς οδήγησε σε αλαζονεία; Μήπως πρέπει να ξαναβρούμε το μέτρο των προσώπων και των πραγμάτων; Μήπως κινδυνεύουμε να απανθρωποποιηθούμε και να γίνουμε δικαίως λεία για τις μηχανές; Μήπως γίνουμε «βροτοί» κυριολεκτικώς; Μήπως η «Δαιμόνια Μηχανή» τού φωτισμένου κι εμπνευσμένου Κοκτώ ήταν απλώς μια ανώδυνη παραβολή; Μήπως οι δυστοπίες που μας περιέγραψαν οι εκάστοτε προορατικοί ήταν απλώς ένα διακριτικό κουδουνάκι κινδύνου;
Δεν είμαι υπέρ ουδεμίας καταστροφολογίας. Ως δημιουργικώς αισιόδοξο άτομο, απλώς επισημαίνω. Ας παλέψουμε όλες/όλοι/όλα μαζί για την Αναγέννηση τού Πανανθρώπινου Πολιτισμού. Κι αυτό αρκεί για μια ζωή, πλήρη.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ, Δρ μεταφρασεολογίας-ποιητής-θεατρολόγος-κριτικός…
Το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2024, 13:00, η ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ στον ΠΑΡΝΑΣΣΟ… θα μας μιλήσει για τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία της στον ευριπίδειο ΊΩΝΑ.
Το ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ που διοργανώνεται από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ
με Διευθυντή τον Καθηγητή Δρα ΦΙΛΙΠΠΟ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟ και συντονιστή-εισηγητή τον Δρα Κωνσταντίνο Μπούρα θα φιλοξενήσει
το Σάββατο 10 Φεβρουαρίου 2024, 13:00, την ΛΥΔΙΑ ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ,
που έχει σκηνοθετήσει τον «Ίωνα» του Ευριπίδη και έχει υποδυθεί την Κρέουσα
σε εκείνη την μνημειώδη παράσταση τού Εθνικού Θεάτρου. Θα προβληθούν αποσπάσματα.
http://www.nt-archive.gr/playMaterial.aspx?playID=208
Ελεύθερη είσοδος. Για όσους/όσες παρακολουθούν τακτικά το Θεατρικό Εργαστήριο με θέμα «Τα υβριδικά δράματα τού Ευριπίδη» Θα δοθεί πιστοποιητικό συμμετοχής.
Μελλοντικοί προσκεκλημένοι μας: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΒΕΡΟΝΙΚΑ ΔΑΒΑΚΗ, ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΑΚΗ-ΖΩΡΑ κ.ά. (ο κατάλογος παραμένει ανοικτός).
Προετοιμάζεται παράσταση τού υβριδικού δράματος “Ίων” τού Ευριπίδη σε μετάφραση και σκηνοθεσία από τον ποιητή, θεατρολόγο, μεταφρασεολόγο και κριτικό Δρα Κωνσταντίνο Μπούρα.
Η παράσταση αυτή προγραμματίζεται για την κεντρική αίθουσα τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ “Παρνασσός” περί τα τέλη Μαΐου 2024.
Η όλη εκδήλωση καλύπτεται από live streaming.
Ευχαριστώ τον ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΑΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ, ΣΤΙΧΩΝ ΚΑΙ ΑΠΑΓΓΕΛΙΑΣ μου…
https://www.youtube.com/watch?v=WsaaOPBoUxk
https://www.youtube.com/watch?v=TCrPDoFKKbE
Θέα από την Σαρωνίδα.
Φωτογραφίες που έβγαλα με το κινητό μου.
Στίχοι που έγραψα επί τόπου…
Απαγγέλω και ο φίλος διεθνής σκηνοθέτης ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΑΝΤΟΣ συνθέτει ένα ψηφιακό καλλιτέχνημα.
Τον ευγνωμονώ…
Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΕΞΟΙΚΕΙΩΝΕΙ ΤΟΥΣ ΘΕΑΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΟΙΗΣΗ, ΤΟΥΣ ΜΥΕΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ…
Η σύγχρονη “Ασκητική” μου στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ τού πολυχώρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ τις 4 Τετάρτες του Φεβρουαρίου με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Παρουσιάζει στη ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
Τού πολυχώρου ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ
(οδός Σατωβριάνδου 36, Αθήνα 104 32
τηλέφωνο: 21 0524 2211)
Τη σύγχρονη «Ασκητική»
(στα βήματα τού Μεγάλου Δασκάλου, ηρωικού πρωτοπόρου στο ελευθέρως ερευνάν Νίκου Καζαντζάκη)
με τίτλο
«Προορατικός ασκητής στυλίτης. Δαιμόνων βήμα αγγέλων αναψυχή – Αγγέλων βήμα δαιμόνων ανακωχή…»
Τις 4 Τετάρτες του Φεβρουαρίου (7, 14, 21 και 28/2/2024)
[με ελεύθερη είσοδο θεατών-ακροατών, ώρα προσέλευσης στις 19.30, έναρξη παρουσίασης στις 20.00 και διάρκεια εκδήλωσης μία ώρα].
ΗΜΕΡΙΔΑ στο ΙΔΡΥΜΑ ΘΕΟΧΑΡΑΚΗ την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 10.00-15.00
http://την Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου 10.00-15.00.
με ΘΕΜΑ: Το αρχαίο δράμα ως ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ (από το «περί ύψους» του Λογγίνου μέχρι την σημερινή πεζολογική ελευθεριότητα)
ΕΙΣΗΓΗΤΕΣ (σε αλφαβητική σειρά επωνύμου):
ΠΟΠΗ ΑΡΩΝΙΑΔΑ, ποιήτρια, πεζογράφος, κριτικός, «Ποίηση, κορυφαία έκφραση πολιτισμού».
ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ, Δρ Φιλολογίας, κριτικός λογοτεχνίας, συγγραφέας
«Ναρθηκοφόροι μέν πολλοί Βάκχοι δέ τε παῦροι. Σκέψεις και προβληματισμοί με αφορμή τις παραστάσεις αρχαίου δράματος.
- Ο μύθος της Επιδαύρου και ο ρόλος της
- Οι προσδοκίες του επισκέπτη/θεατή
- Παραδείγματα
- Προτάσεις.».
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΖΑΧΑΡΙΑΔΟΥ, ποιήτρια-πεζογράφος, Το “Περί ύψους του Λογγίνου και η σύγχρονη πεζολογική, άρρυθμη ποίηση”.
ΑΝΔΡΕΑΣ Χ, ΖΟΥΛΑΣ, μεταφραστής-συγγραφέας “Αρχαίο Δράμα: Υψηλή Ποίηση ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ”.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ, Δρ μεταφρασεολογίας-ποιητής-θεατρολόγος-κριτικός, «Από το κλασικό φιλοκαλούμεν / φιλοσοφούμεν στην μετανεωτερική αυθαιρεσία, το αρχαίο δράμα παραποιείται / μεταποιείται κατά βούλησιν με την εκπεφρασμένη απαίτηση κάποιων αυτόκλητων δήθεν δημιουργών, δήθεν θεωρητικολογούντων, δήθεν γενικώς… να πάψει κάθε ελεύθερη έκφραση κριτικού λόγου, με το αντιδημοκρατικό σόφισμα ότι η Κριτική συνιστά απόπειρα ελέγχου τού καλλιτεχνικού προϊόντος ή και της ερμηνευτικής/μεταφραστικής διαδικασίας εν γένει, ενόσω λογοκρισία συνιστά κάθε έλλειψη σεβασμού / γνώσης / μελέτης-έρευνας / έντιμου, ειλικρινούς, καλοπροαίρετου πειραματισμού απέναντι σε διαχρονικά ποιητικά έργα που αποτελούν πολιτιστική κληρονομιά ολόκληρης τής Ανθρωπότητας πέρα από συντεχνιακά, συγκυριακά συμφέροντα και πρόσκαιρες συσσωματώσεις/συμμαχίες.»
ΛΕΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΕΝΑΚΗΣ, κριτικός-συγγραφέας, «Η ποίηση της Ορέστειας του Αισχύλου και κάποια μεταφραστικά προβλήματα».
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΡΟΥΣΚΑΣ, ποιητής, «Περί ύψους αντι-λήψεις πέριξ χρόνου».
ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, «Για τη μετάφραση της αρχαίας τραγωδίας»
ΔΗΜΗΤΡΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, ποιήτρια, “Ιππόλυτος – Μήδεια – Τρωάδες: η συντριβή του νεαρού σώματος”.
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΗΣ, θεατρικός συγγραφέας – δραματουργός – σκηνοθέτης, «Εμπνεόμενους από το αρχαίο δράμα».
Χαιρετισμό απευθύνει ο Φώτης Παπαθανασίου.
Η ομιλία μου στην Τιμητική Εκδήλωση για τον ομότιμο και επίτιμο καθηγητή του ΕΚΠΑ Βάλτερ Πούχνερ
Βάλτερ Πούχνερ, Ποιητής Ακαδημαϊκού Ήθους, Πνευματικός Διδάσκαλος διεθνούς βεληνεκούς και παγκόσμιας εμβέλειας.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Επιστήμονες εγνωσμένου κύρους, ερευνητές, μελετητές, δοκιμιογράφοι, συγγραφείς ενδέχεται να είναι καλοί και ως διδάσκαλοι.
Ακαδημαϊκοί Δάσκαλοι συχνά-πυκνά είναι και διακεκριμένοι επιστήμονες.
Ελάχιστοι / ελάχιστες όμως αφήνουν εποχή, χαράζουν καινούργιους δρόμους, ανοίγουν μονοπάτια, υποδεικνύουν μεθόδους, παρέχουν αφειδώς εργαλεία διαπραγματεύσεως εξειδικευμένων ή διεπιστημονικών αντικειμένων.
Ο όρος «αναγεννησιακός άνθρωπος» θεωρήθηκε υποτιμητικός, εάν όχι κι απευκταίος στην Πρώτη, στη Δεύτερη και στην Τρίτη Βιομηχανική Επανάσταση.
Σήμερα όμως που η Ρομποτική και η Κβαντομηχανική εξασφαλίζουν τάχιστη διαχείριση/μετάδοση πληροφοριών, η περαιτέρω εξάσκηση τής Κριτικής Σκέψης κι η Διεπιστημονική πολυγνωσία είναι από τα desiderata τής μετανεωτερικής εποχής.
Ο Ποιητής Βάλτερ Πούχνερ είναι και Καθηγητής. Κι όχι ανάστροφα, κατά την ταπεινή μου επαγγελματική γνώμη, ως κριτικού Λογοτεχνίας και Θεάτρου. Γιατί η νοησιαρχική ταξινόμηση και η κριτική αξιολόγηση κάθε πειραματικού δεδομένου που προέρχεται από εμβριθή έρευνα-μελέτη ΔΕΝ ακυρώνει την ποιητική υπερβατικότητα. Η «συνεργασία» αριστερού και δεξιού ημισφαιρίου τού εγκεφάλου είναι τόσο σπάνια που αποτελεί ένδειξη ιδιοφυίας/μεγαλοφυίας. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη (AI) δεν έχει βεβαίως τους περιορισμούς τής ανθρώπινης φυσιολογίας. Επομένως, άνθρωποι όπως ο πολυγράφος Ποιητής και δι-επιστήμων Βάλτερ Πούχνερ είναι ο υποδειγματικός κι ενδεδειγμένος Δάσκαλος τόσο για τον εικοστό όσο και για τον εικοστό πρώτο αιώνα. Γιατί δείχνει το δρόμο προς την νέα εποχή των συνδημιουργικών επιστημόνων, που συνεργάζονται, που είναι συμβατοί, που είναι ανοικτοί στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Ο νεορομαντικός μύθος τής απομονωμένης «μισάνθρωπης» παραγνωρισμένης μεγαλοφυίας δεν ισχύει πλέον. Ο πνευματικός άνθρωπος επιδρά κι επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Δεν είναι «αυθεντία» (που παραπέμπει στο «αφέντης»). Είναι ίσος μεταξύ ίσων, ΠΡΟΕΔΡΕΥΕΙ σε ένα διαρκές “brainstorming”, καταγράφει δίκαια, συν-αξιολογεί και δίνει κατευθύνσεις βασιζόμενος/η στη γνώση και στην εμπειρία του/της. Η τεχνογνωσία είναι απαραίτητη τόσο στον επιστήμονα όσο και στον πραγματογνώμονα/εμπειροτέχνη. Ο συντονισμός / η διεύθυνση / η εμψύχωση / η ενδυνάμωση προϋποθέτουν αποδοχή/παραδοχή. Το προσήκον σέβας κερδίζεται, κατακτάται, αξιολογείται, αποτιμάται διαρκώς.
Ο ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ κέρδισε και κερδίζει τους φοιτητές / σπουδαστές του που παραμένουν εσαεί «μαθητές» Του.
Αυτή είναι η προσωπική μου γνώμη κι εμπειρία, που επιθυμώ να μοιραστώ μαζί σας: όταν εισήχθην το 1990 με κατατακτήριες στο νεοσύστατο τότε ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ, εργαζόμενος ταυτόχρονα (από το 1985) ως διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός Ε.Μ.Π. (integrated master), ανακάλυψα ένα καινούργιο σύμπαν (πέρα από το θεατρικό, που το γνώριζα από παιδί, ως ερασιτέχνης ηθοποιός). ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ ΓΝΩΣΗ που επεκτείνεται στην Λαογραφία, στη Σημειολογία, στην Ιστορία, στη Θεωρία Λογοτεχνίας και Θεάτρου, στην Θεατρολογία αυτή καθ’ εαυτή…
ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ, που ήταν πάντα η κύρια ιδιότητα, το κύριο μέλημα και η δια βίου φροντίδα που φωτίζει τη ζωή και τον δημόσιο βίο μου.
Τότε, δεν ήξερα πως ο Καθηγητής Βάλτερ Πούχνερ γράφει ΚΑΙ ποιήματα. Ήταν όμως ποιητικός ο τρόπος που δίδασκε. Ήταν ποιητικό το «είναι» και το «φαίνεσθαί» του. ΥΠΗΡΧΕ ΜΕ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ.
Όταν βγήκε στη σύνταξη, τότε δημοσίευσε τα ποιητικά, μη επιστημονικά γραπτά του (πολλά από τα εκδοθέντα μελετήματά του είχα την τύχη να επιμεληθώ). Βιβλία που κοσμούν τη βιβλιοθήκη, τη δική μου και πολλών άλλων, εάν κρίνω από τον αύξοντα αριθμό και από την πληθώρα των εκδοτικών οίκων.
Ο ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ είναι κύριος εκπρόσωπος τού ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ. Τα παντοειδή του γραπτά διαπνέονται από ουμανιστικά ιδεώδη. Η φυσική του παρουσία (από την πανεπιστημιακή έδρα κι από τις στρογγυλές τράπεζες, από τα «πάνελ» παρουσιάσεων όπου συμμετέχει) συμπληρώνει αυτή τη φιλάνθρωπη, ζεστή, οικεία, φιλική προσωπογραφία.
Δεν αγιογραφώ ομιλώντας για τον Καθηγητή και Δάσκαλό μας, για τον Ποιητή και για τον Πνευματικό Άνθρωπο.
Ο ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΟΥΣ, ΜΕΤΑΙΧΜΙΑΚΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟ ΒΑΘΟΣ, ΤΟ ΎΦΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΉΘΟΣ ΤΟΥ.
Τού εύχομαι μακροημέρευση, συνώνυμη (γι’ αυτόν) της αέναης δημιουργικότητας. Η παραγωγικότητά του είναι απλώς συνεπακόλουθη τής ολόψυχης συγγραφικής του πρόθεσης να ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ, να ΦΩΤΙΣΤΕΙ, να μεταλαμπαδεύσει τις ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ και ΔΕΞΙΟΤΗΤΕΣ που διαθέτει και τον χαρακτηρίζουν.
Ο Βάλτερ Πούχνερ εξασκείται σε καθημερινή βάση στην ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ. Δεν γράφει για τον εαυτό του. Γράφει με πλέρια, ακέραια, ολάκερη την πνευματική-νοητική-ψυχοσωματική του ύπαρξη / οντότητα / ολότητα. Η ένωση με το Όλον, η νοσταλγία του για το ΆΠΑΝ είναι σταθερό leit motiv τής ποιητικής του.
ΟΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Ο ΑΠΩΤΕΡΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ (σε πολύχρονη, μακροπρόθεσμη προοπτική).
Ο Βάλτερ Πούχνερ είναι ένας ΟΛΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ που άνοιξε δρόμους στη νεοελληνική και παγκόσμια Θεατρολογία. Ως Ποιητής ομιλεί για εκείνα που η Επιστήμη δεν έχει ΑΚΟΜΗ αποδείξει. Ας θυμηθούμε, εξάλλου, την περίφημη ρήση τού Sigmund Freud: «κάθε φορά που έφτανα κάπου, είχε ήδη περάσει ένας Ποιητής»!!!
Ο Βάλτερ Πούχνερ είναι πρωτίστως ΠΟΙΗΤΗΣ. Τιμή μας και χαρά που μας ΔΙΔΑΣΚΕΙ αενάως. ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ, ΤΑ ΆΡΙΣΤΑ.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
https://www.youtube.com/watch?v=S2Dk6N_Jpg8
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Οι απόφοιτοι τιμούν τον δάσκαλο
Τιμητική εκδήλωση για τον ομότιμο και επίτιμο καθηγητή του ΕΚΠΑ Βάλτερ Πούχνερ
Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2024
Μεγάλη Αίθουσα Τελετών Κεντρικού Πανεπιστημίου
Το Δίκτυο Αποφοίτων του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ οργανώνει τιμητική εκδήλωση για τον ομότιμο και επίτιμο καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ σε ειδική τελετή, τη Δευτέρα 29 Ιανουαρίου 2024 και ώρα 18.00 στη Μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Κεντρικού Πανεπιστημίου.
Οι απόφοιτοι αποδίδουν την οφειλόμενη τιμή στον δάσκαλο Βάλτερ Πούχνερ που γαλούχησε ολόκληρες γενιές νέων θεατρολόγων στο πανεπιστήμιο και τον κορυφαίο ερευνητή για το τεράστιο σε έκταση και ποιότητα έργο του στην επιστήμη του θεάτρου. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει προσφώνηση από τον Πρύτανη του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Γεράσιμο Σιάσο, χαιρετισμούς από το μέλος Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, καθηγητή Αχιλλέα Χαλδαιάκη, από τον αναπληρωτή Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, αν. καθηγητή Γρηγόριο Ιωαννίδη Πρόεδρο του Δικτύου Αποφοίτων του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, π. Πρόεδρο του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, καθηγητή Ιωσήφ Βιβιλάκη.
Για το πολύπλευρο επιστημονικό, ερευνητικό και ποιητικό έργο του Βάλτερ Πούχνερ θα μιλήσουν:
Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, Ακαδημαϊκός, Οµότιµος καθηγητής Γλωσσολογίας του ΕΚΠΑ, επίτιµος καθηγητής του Πανεπιστηµίου του Βουκουρεστίου και επίτιµος διδάκτορας του Δηµοκριτείου Πανεπιστηµίου Θράκης.
Μανώλης Βαρβούνης, Καθηγητής Λαογραφίας του Τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Γωγώ Βαρζελιώτη, αν. καθηγήτρια Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Ευανθία Στιβανάκη, π. καθηγήτρια Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών
Για τον δάσκαλο Βάλτερ Πούχνερ θα μιλήσουν οι απόφοιτοι του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ:
Γιάννης Κουρμπάνης, ηθοποιός-θεατρολόγος.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος, κριτικός.
Θεόδωρος Ξάνθος, Αντιπρύτανης Διεθνοποίησης και Εξωστρέφειας, Καθηγητής Φυσιολογίας και Παθολογικής Φυσιολογίας Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής.
Ακολουθεί η απονομή τιμής και στον καθηγητή Βάλτερ Πούχνερ.
Μετά την αντιφώνηση του τιμωμένου, η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί με το μουσικό μέρος. Ο Δημήτρης Μικιός, ηθοποιός-σκηνοθέτης και επιμορφωτής θεάτρου στο ΚΕΘΕΑ, προπτυχιακός φοιτητής στο ΤΘΣ και η Αγγελική Νταλιάνη, μουσικός-προπτυχιακή φοιτήτρια του ΤΘΣ, με την υποστήριξη των ηθοποιών Ντίνου Ποντικόπουλου και Άννας Ψαρρά, ερμηνεύουν χορικά από την Ορέστεια του Αισχύλου σε μουσική σύνθεση του Λάκη Καραλή και τραγούδια από το θέατρο.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ
Ο Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1947. Σπούδασε Επιστήμη του Θεάτρου (Θεατρολογία) στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης και το 1972 απέκτησε τον τίτλο του Διδάκτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, με μια εργασία για το Νεοελληνικό Θέατρο Σκιών. Το 1977 ανακηρύχθηκε Υφηγητής, στο ίδιο Πανεπιστήμιο, με μια Διατριβή για την Γέννηση του Θεάτρου στον Ελληνικό Λαϊκό Πολιτισμό. Από το 1975, οπότε νυμφεύτηκε την μετέπειτα Καθηγήτρια Παιδιατρικής-Νεογνολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Αριάδνη Μαλαμίτση, εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Ελλάδα, όπου εισήγαγε για πρώτη φορά την επιστήμη της Θεατρολογίας ως ξεχωριστό πανεπιστημιακό μάθημα.
Δίδαξε επί δώδεκα χρόνια Ιστορία Θεάτρου στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και διετέλεσε στο χρονικό διάστημα 1987-1989 πρόεδρος του Τμήματος Φιλολογίας. Από το 1989 διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αρχή στο Τμήμα Φιλολογίας και από το 1991 στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, το οποίο οργάνωσε εξ αρχής και του οποίου διατέλεσε για περισσότερο από δύο δεκαετίες Πρόεδρος ή Αντιπρόεδρος. Παράλληλα εξακολουθούσε να διδάσκει Θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης από το 1977 ως το 2006. Έχει μετακληθεί πάρα πολλές φορές ως Επισκέπτης Καθηγητής σε Ευρωπαϊκά και Αμερικανικά Πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων Harvard, Oxford, Cambridge, NY City University, Freie Universität Berlin, Hamburg, Sorbonne-Paris, München, Freiburg, Amsterdam, Göttingen, Bern, Sapienza Roma, Tor Vergata Roma, Princeton, California State University, London κ.α. Το 1985/86 ήταν για τρία εξάμηνα διορισμένος Καθηγητής της Ευρωπαϊκής Εθνολογίας στο Πανεπιστήμιο του Graz της Αυστρίας, το 1988 για ένα εξάμηνο στο ίδιο γνωστικό αντικείμενο στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ενώ το 1996 υπηρέτησε ως καθηγητής στο Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών επίσης στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης.
Το 1994 εξελέγη Αντεπιστέλλον Μέλος της Αυστριακής Ακαδημίας Επιστημών. Τα έτη 1996-7, 1999-2000, 2003-4 διετέλεσε Γενικός Συντονιστής Κριτικών Επιτροπών για τα Διεθνή Θεατρικά Βραβεία του Ιδρύματος Ωνάση. Το 1996 βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Το 2001 παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Αυστρίας με την ανώτατη διάκριση του «Αυστριακού Σταυρού Τιμής για την Επιστήμη και την Τέχνη». Το 2002 ονομάστηκε «Senior Fellow of the Onassis Foundation in America». Το 2002 εκλέχτηκε Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρείας, αξίωμα που κατέχει έως σήμερα. Αφυπηρέτησε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ως Ομότιμος Καθηγητής το 2014. Το 2018 ανακηρύχθηκε Επίτιμος Καθηγητής του ΕΚΠΑ για την προβολή των ελληνικών σπουδών στο εξωτερικό.
Είναι από το 1995 κύριος εκδότης (editor-in-chief) του θεατρολογικού περιοδικού Παράβασις, του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, διευθυντής της «Θεατρικής Βιβλιοθήκης» του Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη, από το 2002 διευθυντής της σειράς «Text and Documents of the Early Modern Greek Theatre» της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι μέλος πολλών editorial boards επιστημονικών περιοδικών στην Ελλάδα και την αλλοδαπή, καθώς και μόνιμος βιβλιοκριτής σε μια σειρά επιστημονικών περιοδικών για την Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 125 βιβλία (100 στα ελληνικά, 25 στα γερμανικά και αγγλικά) και περίπου 500 μελετήματα στα ελληνικά, γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά σε 228 επιστημονικά περιοδικά για θέματα της ιστορίας του ελληνικού και βαλκανικού θεάτρου, της συγκριτικής λαογραφίας, των βυζαντινών και νεοελληνικών σπουδών εν γένει, καθώς και της θεωρίας του θεάτρου και του δράματος. Δημοσίευσε πάνω από 1000 βιβλιοκρισίες και βιβλιοπαρουσιάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει πραγματοποποιήσει περισσότερες από 200 ανακοινώσεις (στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά) σε διεθνή και ελληνικά συνέδρια κι έχει δώσει περισσότερες από 200 διαλέξεις ή σειρές διαλέξεων σε διάφορες γλώσσες.
Η λογοτεχνική του παραγωγή συμπεριλαμβάνει πάνω από 25 αυτοτελείς εκδόσεις ποιημάτων, πεζογραφημάτων, λογοτεχνικής κριτικής και δοκιμίων. Έχει δημοσιεύσει κειμένα του σε λογοτεχνικά περιοδικά, ηλεκτρονικά και μη. Για την λογοτεχνική του βιβλιογραφία βλ. το αφιερωματικό τεύχος του περιοδικού Θέματα Λογοτεχνίας 66 (2021) για το συνολικό ποιητικό του έργο.
