Γιατί υπάρχει σύγχρονη, επίκαιρη, σημαντική, επιδραστική νεοελληνική δραματουργία και σκηνική πραγμάτωση αξιόλογη…
Η Άννα Βαγενά και οι συνεργάτες της σας προσκαλούν στην παράσταση του έργου «Το βεραμάν φόρεμα»,
το Σάββατο 30 Μαρτίου στις 20:00, στο Θέατρο Μεταξουργείο
(Ακαδήμου 14 & Κεραμεικού, Μεταξουργείο)
Πριν από την παράσταση θα γίνει παρουσίαση του ομώνυμου διηγήματος της Άννας Βαγενά. Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής-θεατρολόγος-
Το βιβλίο και η παράσταση είναι αφιερωμένα στη δημοσιογράφο και συγγραφέα Σοφία Αδαμίδου και σε όλους όσους φύγαν μόνοι στον κορωνοϊο.
Η παρουσία σας θα μας δώσει μεγάλη χαρά
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την παράσταση μπορείτε να επισκεφτείτε
το site του θέατρου www.metaxourgeiotheatre.gr
ΔΥΟ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ 2024: στον ΙΑΝΟ και στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον από το PEN Greece
https://www.youtube.com/watch?v=JDKy5mrX4Q4
Κάντε Subscribe εδώ: https://bit.ly/IanosSub Για 15η χρονιά, στην «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης» η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και περισσότεροι από 100 άνθρωποι του πνεύματος (ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, συνθέτες, τραγουδιστές ,δημοσιογράφοι κλπ), διοργανώνουν το μεγάλο «Αφιέρωμα στην Ποίηση». Μια αφιερωματική βραδιά στον ΙΑΝΟ, την Πέμπτη 21 Μαρτίου στις 18:00 – 23.00 Η φετινή χρονιά είναι αφιερωμένη στον Ποιητή Μιχάλη Γκανά. Ένθετη συμμετοχή του Ogdoo Music Group (Αφιερωμένη στον ποιητή Μήτσο Παπανικολάου) Ο καθένας επιλέγει και απαγγέλει το ποίημα που αγαπά, ενώ παράλληλα στη σκηνή του ΙΑΝΟΥ θα ερμηνευθούν τραγούδια μελοποιημένης ποίησης. Την εκδήλωση συντονίζει και παρουσιάζει ο δημοσιογράφος Νίκος Θρασυβούλου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Αθήνας, Σταδίου 24 και θα προβάλλεται ζωντανά στο κανάλι Youtube και στη σελίδα Facebook του ΙΑΝΟΥ. Βρείτε τον ΙΑΝΟ online: – Website: https://bit.ly/IanosGR – Facebook: https://bit.ly/IanosFB – Instagram: https://bit.ly/IanosIG – Twitter: https://bit.ly/IanosTW #IANOS
Ποίηση, video-art, Γεώργιος Κ. Τάντος, ένας σημαντικός σύγχρονος εικαστικός σκηνοθέτης που συνδημιουργεί ποιητικώς…
χωρίς την ανακάλυψη τού Γουτεμβέργιου θα ήμασταν φτωχοί…
χωρίς την ελεύθερη διάχυση της Λογοτεχνίας στο Διαδίκτυο θα ήμασταν περιορισμένοι…
χωρίς τον σκηνοθέτη Γεώργιο Κ. Τάντο θα ήμουνα αμήχανος στην καθημερινή ποιητικότητα μιας ζωής αφιερωμένης στο πνεύμα…
τον ευγνωμονώ εκ βάθους καρδίας για την συνδημιουργική αξιοποίηση στιγμών, φωτογραφιών, ποιημάτων, πονημάτων, πημάτων μου…
κι έπεται συνέχεια….
https://www.youtube.com/watch?v=TCrPDoFKKbE
Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας 2024.
Τιμώμενο πρόσωπο από την Π.Ε.Λ.: η Δρ. Ανθούλα Δανιήλ
με εκδήλωση στην Αίθουσα Διδασκαλίας Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου “οι Φίλοι της Μουσικής”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στις 5 Μαρτίου 2024, ώρα 18:00, με είσοδο ελεύθερη.
Γυναίκα ίσον δοτικότητα
Γυναίκα ίση με δικαιοσύνη
Γυναίκα ίσως δεομένη
Γυναίκα μηδέποτε δεδομένη
Γυναίκα πόντους διαπεραινομένη
Γυναίκα πόνους διαλείπουσα
Γυναίκα τόνους διατείνουσα
Γυναίκας οσφύες δρυοκολαπτών
Γυναίκας ισχύος δεοντολογιών…
Γυναίκα ίσον δεκτικότητα
Γυναίκα ίσως διατείνουσα
Γυναίκα ίση με διακειμένη…
Γυναίκας αντίδοτον δοκησισοφίας.
Ονειρεύομαι συχνά έναν κόσμο μόνον με γυναίκες.
Τα θηλυκά είναι γενναιόδωρα, δεκτικά, θελκτικά,
σαγηνευτικά, μαγικά όντα.
Από τους άντρες χορτάσαμε βία, πολέμους, παραβάσεις εξουσίας,
υπερβάσεις ορίων, καταχρήσεις εξουσίας, μωροφιλοδοξίες,
δοκησισοφίες…
Από τις γυναίκες ποτέ δεν πλήξαμε. Ανία ποτέ δεν συναντάς
όπου συχνάζουν πολλά μηδέποτε αυταρχικά αρσενικά όντα.
Η άνοια είναι προνόμιο των ξεχασμένων από τη ζωή,
των αποξενωμένων από το σώμα τους.
Η γυναίκα ζει πάντα μέσα στο σώμα της.
Ο άντρας πάντα έξω κοιτάει, γυρνάει, τηράει…
Την τήρηση των νόμων όμως μόνον τα θηλυκά
την εξασφαλίζουν. Γιατί εκείνα γνωρίζουν τα όρια
εξ ενστίκτου, εκ πείρας, εκ ναυαγοσωστικής εμπειρίας.
Φυγόδικα, φυγόπονα, φωνακλάδικα αρσενικά υποκλιθείτε
στην άπειρη καμπυλότητα
που κρύβει τα μυστικά τού σύμπαντος κόσμου.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Η ΚΟΠΗ ΠΙΤΑΣ τής TODAY FREE PRESS όπου γράφω στη στήλη ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΑΝΕΣΤΗ ΓΕΡΟΝΙΚΟΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΚΙ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΚΩΣΤΑ ΛΑΣΚΑΡΑΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ την Δευτέρα 11/3/2024, 12μμ στην παλαιά ΛΥΡΙΚΗ
Δελτίο Τύπου
ΑΠΟΝΟΜΗ ΒΡΑΒΕΙΩΝ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» ΚΑΙ
ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2022/23
Τη Δευτέρα 11 Μαρτίου 2024, στις 12.00 στο Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας» θα πραγματοποιηθεί η Τελετή Απονομής των Βραβείων «Κάρολος Κουν» και των Βραβείων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής 2022/23, η οποία διοργανώνεται από τον Οργανισμό Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων (ΟΠΑΝΔΑ) και την Ένωση Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Ο θεσμός, που φέτος συμπληρώνονται 28 χρόνια από τη γέννησή του, αποτελεί προϊόν συνεργασίας του Δήμου Αθηναίων και της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών, ενός από τα παλαιότερα με συνεχή λειτουργία πνευματικά σωματεία της χώρας (έτος ιδρύσεως 1928), και έχει σκοπό την αμερόληπτη ανάδειξη και στήριξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας αλλά και της επιστημονικής της τεκμηρίωσης.
Η διοργάνωση συμβάλλει στη διατήρηση της πολιτιστικής φυσιογνωμίας της πρωτεύουσας και, μέσω ειδικών κατηγοριών τιμητικών διακρίσεων, στην τόνωση της πνευματικής ζωής στην περιφέρεια και στη διεθνή προβολή της ελληνικής δημιουργίας.
Την Κριτική Επιτροπή Θεάτρου 2022/23 απαρτίζουν οι θεατρικοί κριτικοί: Λέανδρος Πολενάκης (πρόεδρος), Κώστας Ζήσης, Μαρία Μαρή, Νίκος Μπατσικανής και Κωνσταντίνος Μπούρας, ενώ την Κριτική Επιτροπή Μουσικής οι μουσικοί κριτικοί: Κυριάκος Λουκάκος (πρόεδρος), Αθανάσιος Βαβλίδας, Δημήτριος Κιουσόπουλος, Θάνος Μαντζάνας και Θωμάς Ταμβάκος. Την παρουσίαση της εκδηλώσεως θα κάνει η τιμηθείσα με Έπαινο (2020/21) για την ερμηνεία της στον «Φιλάργυρο» της Ελισάβετ Μαρτινέγκου, ηθοποιός Δανάη Καλαχώρα.
Το σύμβολο των Βραβείων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής είναι επίχρυσο ακριβές αντίγραφο στεφάνου ελληνιστικής εποχής, που ανακαλύφθηκε σε βασιλικό τάφο της Αττικής και φυλάσσεται στο Μουσείο Μπενάκη, ενώ αυτό των βραβείων «Κάρολος Κουν» είναι αντίγραφο του «Ηλίου» που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Διαμαντής Διαμαντόπουλος για τις ανάγκες της σκηνοθεσίας της τραγωδίας «Άλκηστις» του Ευριπίδη – του πρώτου αρχαίου δράματος που σκηνοθέτησε ο Κάρολος Κουν.
Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας»:
Ακαδημίας 59, Τ. 210 3642540
ΠΙΝΑΚΑΣ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΓΙΑ ΒΡΑΒΕΥΣΗ
ΒΡΑΒΕΙΑ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» 2022/23
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑΣ
Δημήτρης Καρατζιάς για την «Elizadeth»
Θανάσης Σαράντος για τον Οιδίποδα Τύραννο
Ελένη Σκότη για τον «Γάμο»
Δημήτρης Τάρλοου για τα «Δόξα κοινή» και «Νυχιάνγκ»
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΗΘΟΠΟΙΟΥ ΣΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΓΟ
Βερόνικα Δαβάκη για τη «Μαρίκα Νίνου»
Μαρία Ζορμπά για τη «Λάσπη»
Τζώνης Θεοδωρίδης για τον «Φονιά»
Δήμητρα Κολλά για την «Elizadeth»
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ» ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ
Νεφέλη Μαϊστράλη για το έργο της «Αριστερόχειρες»
Μάνια Παπαδημητρίου για το έργο της «Σμύρνη, Μανίτσα μου!»
Θανάσης Σάλτας για το έργο του «Η Σμύρνη κάποτε
Γιωργής Τσουρής για το έργο του «170 τετραγωνικά»
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΘΕΑΤΡΟΥ 2022/23
ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΑΡΧΑΙΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ
Δημήτρης Καταλειφός για τον Οιδίποδα επί Κολωνώ
Λένα Παπαληγούρα για την «Ηλέκτρα»
ΒΡΑΒΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Η ιστορία «ενός Θρύλου»: η Ελένη Ουράνη και η θεατρική κριτική της Βαρβάρας Γεωργοπούλου (εκδόσεις Ι. Σιδέρης)
Ο Ποιητής και ο Τύραννος. Η αναμέτρηση του Φρήντριχ Χαίλντερλιν με τον Σοφοκλή του Συμεών Σταμπουλού (έκδοση Συλλόγου προς διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΥ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟΥ
Χρήστος Θεοδωρίδης για το «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου»
Μάριος Ιορδάνου & Σοφία Καζαντζιάν για «Το στρίψιμο της βίδας»
Μάνος Καρατζογιάννης για το «Όταν μεγαλώσω, θα γίνω Νάνα Μούσχουρη»
Κωνσταντίνος Κυριακού για το «Ay, Carmela!»
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΝΕΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Βαλέρια Δημητριάδου για το έργο της «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον»
Τάσος Λέκκας για την ερμηνεία του στο «Η νύχτα των μυστικών»
ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ 2022/23
ΜΕΓΑΛΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΥΣΙΚΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Η Μουσική Δωματίου του Γιάννη Α. Παπαϊωάννου ώς το 1965 της Ξένιας Θεοδωρίδου (εκδόσεις Παπαγρηγορίου-Νάκας)
Ιστορία της Μουσικής στη Νεώτερη Ελλάδα (Α’ τόμος) επιμέλεια Χάρη Ξανθουδάκη, Πάνου Βλαγκόπουλου, Κώστα Καρδάμη, Στέλλας Κουρμπανά (έκδοση του Ωδείου Αθηνών)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ
ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ
Galan Trio Kinesis (NEUMA RECORDS)
Bridges (BIS)
Ek-stasis: Dionysus, Nymphs and Satyrs (DIVINE ART)
Κωνσταντίνος Ι. Σφακιανάκης (SUBWAYS)
ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΝΕΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Νεφέλη Κωτσέλη για τη «Μήδεια» του Κερουμπίνι
Έκτορας Ταρτανής για συναυλία του με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
*Επισημαίνουμε ότι οι κατηγορίες βραβείων στις οποίες δεν αναφέρονται υποψήφιοι είχαν μόνο ένα/μία υποψήφιο/α.
Ομιλία μου στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ την Τετάρτη 6 Μαρτίου 6μμ στην αίθουσα «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»
Στο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΤΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΜΑΡΤΙΟ
Θα δοθεί από τον Δρα Κωνσταντίνο Μπούρα διάλεξη την Τετάρτη 6 Μαρτίου 6μμ στην αίθουσα «ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»
διάλεξη με θέμα: «Ο Αριστοφάνης, ο Μένανδρος, ο Πλαύτος, ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι, ο Σαίξπηρ, ο Μολιέρος και η κωμωδία παρεξηγήσεων».
=================================================================================================================
Ο Αριστοφάνης, ο Μένανδρος, ο Πλαύτος, ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι, ο Σαίξπηρ, ο Μολιέρος και η κωμωδία παρεξηγήσεων.
Ομιλία τού Δρα Κωνσταντίνου Μπούρα στο ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ τού ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» (Μάρτιος 2024).
Στις κρίσιμες μεταβατικές εποχές όταν περνάμε αργά, βασανιστικά, όχι χωρίς παράπλευρες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και εις βάρος των εκάστοτε οικολογικών ισορροπιών (πόλεμοι, κοινωνικές αναταραχές-ανακατατάξεις συμπίπτουν συχνά με απότομες κλιματικές μεταβολές, βλέπε τις πληγές των Φαραώ ή άλλα κοσμογονικά γεγονότα που επηρέασαν τις επικίνδυνες ισορροπίες ενός πλανήτη σε ασταθή, ρευστή «εν εξελίξει» κατάσταση) ο πολιτισμός υφίσταται «μεταλλάξεις», μεταπτώσεις, εκπτώσεις, αδιέξοδα, χρεοκοπίες (σοβαρότερες των οικονομικών) με αποτέλεσμα η όποια «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» να μολύνεται από τοξικά απόβλητα, καλλιτεχνικά και λογοτεχνικά σκουπίδια, απορρίμματα που πωλούνται πανάκριβα («φύκια για μεταξωτές κορδέλες»)…
Πλέον πρόσφατο παράδειγμα (από τις αρχές τού προηγούμενου αιώνα) οι μελλοντολογικές αναφορές στο θεατρικό και αφηγηματικό έργο τού μεγάλου δραματουργού ΆΝΤΟΝ ΤΣΕΧΩΦ, οι ποιητικές των ΚΑΒΑΦΗ, ΠΕΣΣΟΑ, ΡΕΜΠΩ, οι ζωγραφικές «αιρέσεις» των ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ, ΓΚΩΓΚΕΝ, ΠΙΚΑΣΣΟ, οι θεατρικές καινοτομίες των ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ, ΜΠΡΕΧΤ, ΑΡΤΩ, η προσανατολισμένη στο λούμπεν προλεταριάτο μυθοπλασία των ΖΕΝΕ, ΤΑΧΤΣΗ, ΧΡΟΝΑ)… όλα αυτά και πολλά άλλα καταδεικνύουν περίτρανα και με απόλυτο μαθηματικό τρόπο, που επαληθεύεται στατιστικώς, πως «όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά».
Στο τέλος κάθε ξεχωριστής, διακριτικής πολιτισμικής φάσης τα όποια πολιτιστικά φαινόμενα παλινδρομούν ανάμεσα στο συν άπειρον (αυτό που λέμε «πνεύμα») και στο μείον άπειρον (αυτό που λέμε «ύλη» – εξ ου και ο υλιστικός πολιτισμός).
Συνήθως, όταν οι παλαιοί θεοί αποσύρονται και πριν προλάβουν να καθίσουν στα στασίδια, στους θρόνους, στους θώκους οι καινούργιοι ιεράρχες, για ένα διάστημα ο μόνος θεός είναι το ΧΡΗΜΑ που εξασφαλίζει την ΕΠΙΒΙΩΣΗ.
Ούτως ή άλλως, ο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ στην μεγάλης κλίμακος διαχρονία του είναι καρπός της ανάγκης «θεραπείας» δύο πρωταρχικών φόβων: της Ζωής (με κύρια έκφανσή της τον Έρωτα) και του Θανάτου.
Ένας μεγάλος φιλόσοφος τού εικοστού αιώνα που επέδειξε το πρωτοφανές θράσος να αρνηθεί το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, μέσα από την θεωρητική του προσέγγιση, που και «υπαρξισμός» αποκαλείται, κατέδειξε το κενό νοήματος που καλείται να καλύψει η ατομική ύπαρξη προκειμένου να μην αυτοκτονήσει.
Το ίδιο περίπου λέει (σε διάφορες παραλλαγές) η καινούργια «θρησκεία» της ψυχανάλυσης.
Το αρχαίο δράμα επιβιώνει εδώ και 2.500 χρόνια, παρά τους βιασμούς, τις παρερμηνείες, τις παρεξηγήσεις, τις αλχημείες, τις καπηλείες, τις βεβηλώσεις, τις τυμβωρυχίες, τις εκμεταλλεύσεις που υπέστη, ίσως γιατί στην δημοκρατική Αθήνα του «χρυσού» 5ου Αιώνα, λίγο πριν καταρρεύσει το αρχαιοελληνικό και παγκόσμιο «θαύμα» ως αποτέλεσμα ενός εμφύλιου Πελοποννησιακού Πολέμου, εκεί, τότε, τέθηκαν προβλήματα που απασχόλησαν πρώτη φορά τους ιθύνοντες νους και δόθηκαν λύσεις τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Ας μην αυταπατώμεθα, δεν έχουμε εξελιχθεί έκτοτε, παρά τις τέσσερις διαδοχικές βιομηχανικές-τεχνολογικές επαναστάσεις, η ψυχοσωματική μας δομή κινείται ακόμη σε προκλασικά πρότυπα. Ακόμα κι ο «άνθρωπος των σπηλαίων» ενυπάρχει στις κοινωνικές μας εκδηλώσεις και ρυθμίζει πολλές από τις μη συνειδητές επιλογές μας.
Το θέατρο είναι η κατεξοχήν πολυσύνθετη Τέχνη, αφού συνθέτει, συνδυάζει, χρησιμοποιεί όλες τις άλλες (της Επιστήμης συμπεριλαμβανομένης).
Η διαφορά είναι πως η εξειδίκευση που επέβαλε η Πρώτη και Δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση κατακερμάτισε την ενιαία αναζήτηση της συμπαντικής Γνώσης σε κλάδους όπως: Ποίηση, Επιστήμη, Φιλοσοφία… και τα λοιπά και τα λοιπά.
Το περιδεές, το έντρομο σύγχρονο ον απέχει τόσο πολύ πλέον από το πλατωνικό «όντως ον» που και η πρώτη βροχούλα, η πρώτη χιονόπτωση, ο πρώτος καύσων… μπορεί να το πανικοβάλλει τόσο δραστικά που να ενεργοποιήσει σκοτεινά ένστικτα αυτοκαταστροφής.
Οι αρχαίοι διέθεταν ένα σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με εμάς: πατούσαν ακόμη στη γη, ήσαν γειωμένοι, δεν είχαν αποκοπεί από τη Φύση, αντιλαμβάνονταν τον πλανήτη ως ζωντανό οργανισμό, με τον οποίο διαδρούσαν ανταλλάσσοντας ενέργειες… τον αποκαλούσαν ΓΑΙΑ, ΡΕΑ, ΜΑΙΑ, ΑΦΑΙΑ…
Εμείς σήμερα δεν πιστεύουμε σε τίποτα, μήτε σε θεούς μήτε σε δαίμονες…
Εγκαταλείψαμε κάθε προοπτική που επεκτείνεται πέρα από το Ορατό, από το Απτό, από το Επιστητό με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνουμε πια την ΠΟΙΗΣΗ (της οποίας αντικείμενο είναι ακριβώς το ΑΟΡΑΤΟ, το ΆΦΑΤΟ, το ΆΡΡΗΤΟ…).
Χωρίς ποίηση όμως δεν νοείται το αρχαίο δράμα. Άνευ Ποιήσεως θλιβερός ο βίος εστί.
Γίναμε άτομα και χάσαμε την ενότητά μας με το Άπαν.
Πολλά δυστυχισμένα, νευρωτικά «εγώ» δεν συναπαρτίζουν το «εμείς».
Όσο κι αν περάσαμε από τον Καιάδα στην «συμπερίληψη» και στην θεωρητική (ή θεσμοθετημένη) αποδοχή τού διαφορετικού, του άλλου, του «ξένου»… είμαστε τόσο τραγικά μόνοι που καμία άλλη νοήμων οντότητα δεν θα ήθελε να βρεθεί στη θέση μας.
Αυτά όλα όμως ξεκίνησαν πολύ παλιά. Πολύ πριν την γνωστή σε εμάς ως «ιστορική» εποχή. Ας περιοριστούμε όμως στα κατά το μάλλον ή ήττον γνωστά, αποδείξιμα, ελέγξιμα, διαχειρίσιμα από την συμβατική επιστήμη μας.
Από την εποχή των σοφιστών, που άνθισαν παράλληλα με την παρακμή τής έννοιας «κλασικό» και με την αποσαθρωμένη σήψη τού κοινωνικού ιστού τού πάλαι ποτέ «Κλεινού Ιοστεφούς Άστεως» εμφανίστηκαν φιλόσοφοι, ποιητές, μουσικοί, εικαστικοί… που επηρέασαν τους επόμενους 25 αιώνες ακριβώς γιατί είχαν το προνόμιο να παρατηρήσουν τις όποιες αλλαγές-διαφοροποιήσεις-μεταβολές εν τη γενέσει τους κι είχαν μέτρο σύγκρισης με μια άλλη (λίγο-πολύ εξιδανικευμένης εποχής αξιοζήλευτων ισορροπιών). Είναι αλήθεια πως ανάμεσα σε δύο πολιτισμικές τρικυμίες επικρατούν βραχύβιες νηνεμίες όπου ο Άνθρωπος νιώθει ασφαλής, οι Τέχνες και τα Γράμματα ανθίζουν, η προστιθέμενη αξία τής γνώσης, η επιβράβευση τής όποιας «αριστείας» είναι επιθυμητή, επικροτείται και επιβραβεύεται από την άρχουσα-κυρίαρχη-προνομιούχα τάξη, που διαμορφώνει και διαμορφώνεται (από) το πλαίσιο τού συγχρονικού «συστήματος».
Μην ξεχνάμε ότι το λεγόμενο «Ελισαβετιανό θέατρο» άνθισε όσο ζούσε η Ελισάβετ η Πρώτη και παρήκμασε απότομα μετά τον θάνατό της. Χωρίς του Μεδίκους δεν θα είχαμε Αναγέννηση. Χωρίς τούς βυζαντινούς λογίους που εγκατέλειψαν την αλωμένη Κωνσταντινούπολη δεν θα έφτανε η κοινή ελληνική γλώσσα και κάποια από τα αρχαία συγγράμματα στη Μεσαιωνική Δύση. Χωρίς τους φωτισμένους Άραβες, μεγάλο μέρος των συγγραμμάτων τού Αριστοτέλη και της αρχαίας Ιεράς Γεωμετρίας θα είχαν χαθεί για πάντα…
Βεβαίως, η ατομική πρωτοβουλία, ή αλλιώς η «κρίσιμη μάζα» (όπως θα λέγαμε στη Χημεία) αντιστοιχεί στην ελάχιστη εκείνη μειοψηφία των αφυπνισμένων πρωτοπόρων που εξασφαλίζουν το πολυπόθητο «ποιοτικό άλμα» (κατά τον Δανό χριστιανό φιλόσοφο Σόρεν Κίρκεγκααρντ που διερεύνησε επισταμένως την «Έννοια τής Αγωνίας»).
Και για να πάμε στον θεατρικό χώρο τώρα, το αρχαίο δράμα επηρέασε και επηρεάζει παντοιοτρόπως το σύγχρονο πολιτιστικό μας γίγνεσθαι (σε όλα τα επίπεδα ανάμεσα στο κατά Λογγίνον «υψηλό» και στην ταπεινή, ευπώλητη, μιας χρήσεως, καταναλώσιμη, τετριμμένη-trivial Παραλογοτεχνία, Παρα-τέχνη, Παραψυχολογία…).
Χωρίς τον Ευριπίδη αφ’ ενός και τον Αριστοφάνη αφ’ ετέρου δεν θα ξέραμε τίποτα για την λαϊκή απήχηση των θεωριών τού Σωκράτη.
Χωρίς τον Μένανδρο δεν θα υπήρχε η Commedia Dell’Arte. Χωρίς αυτό το τυποποιημένο λαϊκό θέατρο δεν θα υπήρχε ο Γκολντόνι, ο Μολιέρος, ο Λόπε ντε Βέγκα, ο Σαίξπηρ… Χωρίς τον Πλαύτο και τον Τερέντιο, που εμπνεύστηκαν από τον Μένανδρο και τους συν αυτώ δεν θα υπήρχαν οι σύγχρονες σαπουνόπερες, τα μελοδραματικά κινηματογραφικά έργα, ένα μεγάλο μέρος τής σύγχρονης κωμωδιογραφίας. Χωρίς το ανατολίτικης κοπής κι εμπνεύσεως θέατρο σκιών και το κουκλοθέατρο, που επέδρασαν με σημαντικό τρόπο στις τελετουργικές μυθολογικές αναπαραστάσεις των μυστηριών δεν θα υπήρχαν τα comics, τα emoji, πολλά video–art, digital–art, video–clip και άλλες μορφές έμμεσης ή άμεσης διαφήμισης προϊόντων και υπηρεσιών, ιδεών, στάσεων και συμπεριφορών για ευρεία λαϊκή κατανάλωση μέσω της ενδιάθετης μιμητικής διαδικασίας (από την οποία παράγεται κι η απαιτητική υψηλού ανθρωπιστικού τύπου «ενσυναίσθηση» – η οποία στα αγγλικά ταυτίζεται με την «εμπάθεια»).
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΘΕΝΟΓΕΝΕΣΗ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ κι όποιος την απαιτεί, την διαλαλεί, την διατυμπανίζει είναι οπαδός τού Γερμανικού Ρομαντισμού (που μαζί με τον επίσης Γερμανικό ΕΞΠΡΕΣΙΟΝΙΣΜΟ) παρερμήνευσαν τόσο το αρχαίο δράμα ώστε να καταντήσει πρόσφορο ακόμα και σε φασιστική-ναζιστική προπαγάνδα.
Η «ανωτερότητα» εκείνων των μεγάλων πνευμάτων δεν ήταν «κυτταρική» μήτε «θεία» μήτε «εξωγήινη»: ήταν κυρίως ΓΛΩΣΣΙΚΗ, ΘΕΣΜΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ… Είχαν τον προνόμιο να απολαμβάνουν ισότιμα την πλήρη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΈΚΦΡΑΣΗΣ σε έναν επικοινωνιακό κώδικα τόσο ανοικτό που εμπλουτιζόταν κάθε φορά που ερχόταν σε συνδημιουργική επαφή με το «ξένο», με το «αλλότριο». Εκείνο το παρεξηγημένο «πας μη Έλλην βάρβαρος» είχε σχέση περισσότερο με τις δυνατότητες τού εύπλαστου πανάρχαιου γλωσσικού κώδικα παρά με εθνικιστικές παντοκρατορικές παγκοσμιοποιητικές βλέψεις. Όσον κι αν θεοποιήθηκε, εξιδανικεύτηκε, ανακηρύχθηκε «Μέγας» ο Αλέξανδρος η αλήθεια ίσως είναι περισσότερο «πεζή»: ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΚΙΝΕΖΟΦΩΝΟΙ ΚΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΟΙ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΙΟ ΝΑ «ΚΕΝΤΑΝΕ» ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΊΔΙΟ ΑΡΧΑΙΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΚΑΜΒΑ.
Απόδειξη της ανεξιθρησκείας και της δημοκρατικής Ισότητας των αρχαίων Ελλήνων είναι πως πρόσβαση στα ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ είχαν όλα τα άτομα ανεξαρτήτως εθνότητας ή κοινωνικής τάξεως, ΦΤΑΝΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΣΑΝ, ΝΑ ΟΜΙΛΟΥΣΑΝ, ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΟΥΣΑΝ ΕΠΑΡΚΩΣ με και στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ!!!
Βεβαίως, οι εποχές άλλαξαν, τα συστήματα διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, τα λατινικά που χρησιμοποίησαν το αλφάβητο τής Κύμης-Ερέτριας (σημερινής Εύβοιας) έγιναν επίσημη γλώσσα, παρήκμασαν κι αυτά, έδωσαν εν μέρει τη θέση τους στην αγγλική γλώσσα, ενόσω η ελληνιστική κοινή είναι η γλώσσα στην οποία διάλεξαν οι τότε Ιεράρχες να μεταφραστεί η «Αγία Γραφή». Σήμερα ζούμε μία αλλόκοτη κυριαρχία των παραγλωσσικών κωδίκων, τής γλώσσας τού σώματος, το “physical theater” ελαχιστοποιεί τις ανώτερες πνευματικές ανάγκες τού Ανθρώπου στα κατώτερα «βασικά» του ένστικτα, η βιομηχανία τού θεάματος καταλήφθηκε (ουχί εξ απήνης) από ηρωοποιημένους κατά συρροήν δολοφόνους, όμως το «καλό» θέατρο ΉΤΑΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΟΙΗΤΙΚΟ!!! Και μόνον αυτό διασώθηκε από την περιοδική ανακύκλωση τού αδέκαστου Χρόνου (ο μόνος αλάθητος Κριτής, η «δαιμόνια μηχανή» κατά Κοκτώ, η Νέμεσις, στην οποία υποτάχθηκαν ακόμα κι οι εξαφανισμένοι, πάλαι ποτέ ενδοξότατοι Ολύμπιοι θεοί)…
Ο Αριστοφάνης, ο Μένανδρος, ο Πλαύτος, ο Τερέντιος, ο Γκολντόνι, ο Σαίξπηρ, ο Μολιέρος και η κωμωδία παρεξηγήσεων, επιβιώνουν ακόμη, από τα «εξ αμάξης» που άκουγαν οι νεοφώτιστοι στα Ελευσίνια Μυστήρια έως τις σημερινές γονιμολατρικές κοινωνικές εκδηλώσεις, όσες ενστερνίζεται η σημερινή Βιομηχανία τού Θεάματος.
Οι σύγχρονες «Πολιτιστικές Βιομηχανίες» αξιοποιώντας τον Τουρισμό, την όποια ευμάρεια προκύπτει από τις φαινομενικές συναλλαγματικές διαφορές, ή περιοδικές ανισομέρειες βιοτικού επιπέδου μεταξύ πληθυσμών, η εργασιακή-οικονομική-ερωτική-πολιτισμική κινητικότητα συμβάλλει στην επανακαθιέρωση πολιτιστικών μορφών, ειδών, επιτευγμάτων που είχαν αποδειχθεί κάποτε λειτουργικά, αποτελεσματικά στην επίτευξη τής όποιας πρόσκαιρης κοινωνικής ειρήνης (αφού «Πατήρ πάντων Πόλεμος», σύμφωνα με τον Ηράκλειτο)… φαίνεται λοιπόν πως η Θεωρία κι η πρακτική εφαρμογή τής Πολιτιστικής Διαχείρισης εμπλέκει ως προς την διεπιστημονικότητά της την Επικοινωνιολογία, την Κοινωνιολογία, την Γλωσσολογία, την Μεταφρασεολογία.
Τελικά, όλα είναι θέμα «μετάφρασης»: Ο Αριστοφάνης μεταφράζει (διακωμωδώντας τον) τον Ευριπίδη, που μεταφράζει τον Σωκράτη, που συνεχίζει το έργο των λεγομένων «Προσωκρατικών Φιλοσόφων» (αμφισβητιών – σε γενικές γραμμές – τού Δωδεκαθέου, που δεν έγινε ποτέ «επίσημη» θρησκεία – επί ποινή αποκλεισμού – των Ελλήνων ή μη-Ελλήνων)… Ο Μένανδρος «μεταφράζει» τον Αριστοφάνη, ο Πλαύτος και Τερέντιος τον Μένανδρο… Ο Σενέκας μεταφράζει τον Ευριπίδη…
Κι αν απορούμε πώς απέκτησε την όποια αρχαιογνωσία του ο Σαίξπηρ, η απάντηση είναι στον «Άμλετ»: μια ενδοκειμενική μελέτη τού μπουλουκιού των πλανόδιων επαγγελματιών θεατρίνων (πρόκειται σαφώς για «οικογενειακή βιοτεχνία») αναδεικνύει την ξεχασμένη σημασία τής ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ, πολύ πριν τον Γουτεμβέργιο.
Οι πλανόδιοι μίμοι, παντόμιμοι, μιμάδες, ακροβάτες, ζογκλέρ-joculatores, οι τσιρκολάνοι clown, οι τρελοί με τα κρεμασμένα κουδούνια, οι εταίρες με τις ανάγλυφες σόλες που άφηναν αποτυπωμένο στην άμμο το «ακολούθει μοι», οι «καλλιτέχνες» του βυζαντινού Ιπποδρόμου, της Ρωμαϊκής Αρένας, των θρησκευτικών αναπαραστάσεων, των καρναβαλικών δρώμενων, οι συμμετέχοντες κι οι συμμετέχουσες σε πανάρχαια γονιμολατρικά δρώμενα που επιβιώνουν κατά τόπους από την εποχή τής θρυλούμενης Μητριαρχίας… όλοι/όλες/όλα αυτά είναι ψηφίδες σε ένα τεράστιο μωσαϊκό, το οποίο ζούμε πολύ λίγο για να το διατρέξουμε έστω και με τοι βλέμμα.
Το μόνο που κάνουμε εμείς εδώ, που επιλέγουμε να πράξουμε, είναι να προσθέσουμε τον δικό μας κόκκο άμμου σε μια συμπαντική θαλασσογραφία που μας υπερβαίνει. Ηρωικό το έργο που έχουμε αναλάβει, στο χώρο τού ιερού.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός.
η φιλτάτη Διδάκτωρ Φιλολογίας ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ τιμάται από την ΠΕΛ την Τρίτη 5/3/2024, 6μμ στο ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
φιτλΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, ΣΕ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΤΙΜΑΕΙ ΤΗΝ ΘΗΛΥΚΟΤΗΤΑ ΣΕ ΌΛΟ ΤΗΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ:
Την ερχομένη Τρίτη 5 Μαρτίου 2024, ώρα 6μμ, η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, θα τιμήσει την Έφορο Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών κυρία Ανθούλα Δανιήλ, σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης “Λίλιαν Βουδούρη” στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
=======================================================================================================================
Ανθούλα Δανιήλ
«Χωρίς το φίδι
Ο Παράδεισος θα ήταν
Ένα ιδιαίτερα πληκτικό μέρος».
Κι εσύ τρέφεσαι
Μόνο με μήλα,
Σαν την Εύα.
Χωρίς αυτήν
Δεν θα είχαμε γνωριστεί,
Δεν θα είχαμε συναντηθεί,
Δεν θα γράφαμε καν ποιήματα
πονήματα
πήματα…
Τών Πάντων ο Ποιητής
Δεν θα μάς είχε εκχωρήσει
Βουλήσεως ελευθερία
Κι επιλογής αμφί-
βολία.
Ποιητικό δοκίμιο με φιλοσοφικές απολήξεις
Αφιερωμένο στην Ανθούλα Δανιήλ
Μα κι ο θνητός Οιδίπους
Από τη γενιά τών σπαρμένων
Δοντιών του Δράκοντα
Τί χείριστον έσφαλλεν
Από τον Νεφεληγερέτην Δίαν
Που εσκότωσεν τον πατέραν του
Κρόνον
Κι εκοιμήθη με τη μητέραν του
Γαίαν
Γεννοβολώντας μία σειρά τέκνων
Που αυξήθηκαν και πληθύνθηκαν
Και κατεκυρίευσαν
Αυτήν την περιοχήν
Τού Γαλαξία;
Κι ο Χρόνος από τότε να μετράει ήρχισεν.
*
Devas: οι γραμμές
Τών βουνών
Και λόφων οι διχάλες
Ίχνη γλυπτικής
Μαρτυρούν
Ουρανίου
*
Κι οι Θόλοι
επτά
Γιγάντιοι συσσωρευτές
Αιθέρος
ιαματικού
θεραπευτηρίου
θεάτρου…
Επίδαυρος, Δήλος, Δελφοί, Δωδώνη,
Αθήνας αρχαία αγορά,
Σαμοθράκη, Ολυμπία…
*
Ψηφίδες ενός μωσαϊκού
Χαμένου στα βάθη τής Ιστορίας
Κι ό,τι μυθολογία λέμε σήμερα
Ιχνογραφία ιερογλυφικού αγνώστου…
Τα ψήγματα ποιος θα συνθέσει;
Τα ρανίσματα ποιος θα μαγνητίσει;
Τον αρχέγονο ρυθμό ποιος θ’ αναψηλαφήσει;
Παγκόσμιον ποιος θα τον καταστήσει;
Βραχύς ο βίος
Κι ο θάνατος γοργός.
Ξοδέψαμε τη ζωή μας
Σε ασχολίες άχαρες, ανούσιες,
Ατελέσφορες επιχειρήσεις…
Τον Καιρό σκοτώνεις
Αφού τον Χρόνο
Να ιχνηλατήσεις αδυνατείς.
Ας γινότανε η ζωή
Ξανά βίος κι όχι βιός,
Το δε «γέλας»
Σιτηρούν ανοξείδωτον.
*
Κάποτε φτάνεις σ’ ένα τείχος,
Στης Λογικής τα σύνορα προσκρούεις
Και στη Λήθη αφήνεσαι.
Μετ’ ου πολύ
Την Αλήθεια νοσταλγείς.
Μα είναι πλέον αργά.
Ποτέ. Πότε;
*
Κι αν ξαναερχόμουνα
Ποιητής θα γενόμουνα.
Μόνο που ζούμε μια φορά
Μ’ ετούτη τη μορφή
Στο άχαρο μα στεγανό
Καβούκι μιας χελώνας
Στενάχωρης.
*
Κι ο τρισώματος Γηρυόνης
Τρεις φορές λαβώθηκε,
Τρις απέθανεν,
Τρεις φορές εδιπλώθηκε
Στο λασπωμένο σεντόνι
Τής Γης.
ΓΑΙΑ-ΘΕΜΙΣ-ΤΙΤΑΝΙΔΑ ΦΟΙΒΗ-
ΦΟΙΒΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ
(από τη Δήλο στην Αθήνα κι από
Εκεί βρήκε μόνιμη κατοικία στους
Δελφούς). Ευμενίδες,
Εσείς δεν μου κάνετε
Για να εκδικηθώ
Το αποτρόπαιο
Το προμητορικό το φονικό.
Ερινύες, τέκνα τής Νυκτός,
Του Σκότους πυγολαμπίδες,
Εις την αγκάλην υμών
Το ρεύμα τού πυρός
Υπερταχεία απελευθέρωσις,
Φρικτός τοκετός.
Δέχομαι. Αποδέχομαι. Υποδέχομαι
Ήλιον ευεργετικόν, νεότευκτον…
Κι ας είναι μόνος. Ορφανός.
Από δύο μανάδες κι από δύο
Πατεράδες έρμος,
Έρμος κι ορφανός. Δεν σε χωράει
Η ζωή σου. Το ξέρω. Το νιώθω.
Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ έτσι είμαι.
Νοσταλγώ το Φως, από το Φάος
Μεθυσμένος.
Και το Σκότος ουδόλως με τρομάσσει.
Μόνον όποιος έπλευσε με μαύρα πανιά
Συνειδητώς και σκοπίμως
Στην τριήρη τού Θησέα, μόνο εκείνος
Ένιωσεν επ’ ολίγον
Τη γαλήνη τού πατροκτόνου Δία,
Του Οιδίποδα, τού Θησέα.
Υπάρχουν πολλοί δρόμοι
Να ξεφορτώνεται κανείς
Το άδικο κάθε τυραννίας.
*
Γιατί υπάρχει μία (τουλάχιστον)
Αρμονία
Που μπορούμε να την προσεγγίσουμε,
Να την μεταδώσουμε
Ενσωματώνοντάς την.
Ποιητής,
Τίποτα λιγότερο
Δεν θα γινόμουνα,
Ακόμα κι αν έσκαβα με τα νύχια
Τους ορυζώνες τής Ανατολής,
Τους χρυσοφόρους ποταμούς τής Δύσης,
Τού Αχέροντα τα λασπερά χωράφια,
Ακόμα κι αν αφουγκραζόμουνα
Τα στοιχεία ή τους προγόνους
Στο ερυθρόδερμο ηλιοβασίλεμα…
*
Αισθητική ευωχία
Και το πνεύμα
Χαμηλώνει κάποτε
Να συσσωματωθεί
Καταδέχεται.
*
Είμαι ένα σαλιγκάρι
Που βγήκε από το καβούκι του.
Το άφησε πίσω για να το
Τσακίσουν νυσταγμένες νταλίκες
Κι ορφανά αρπακτικά.
Είμαι ένα μαλάκιο
Που βλέπει το σπίτι του
Να το παρασύρουν οι ανέμοι
Στα βράχια τα θαλασσινά…
Ψαροκόκκαλα πηγμένα
Στην προηγούμενη ηφαιστειακή
Καταστροφή…
Είμαι ένας αβόλευτος,
Ασύμβατος, αχώνευτος…
Αλυσίδας δαχτυλίδι
Δεν άνθεξα.
Τώρα παραπονιέμαι
Για τη βροχή, για τ’ αγιάζι
Και για την ηλιολουσία ακόμα
Δυσανασχετώ. Μα δεν θα ’πρεπε.
Μεγάλη είν’ η ελευθερία
Να περπατάς γυμνός.
Σάλιαγκας όμως ποτέ
Δεν ήμουν.
Αετός
Χορτοφάγος.
Τη χλωροφύλλη εντύθηκα
Να μην μ’ εντοπίσουν
Οι όμοιοί μου
Και στον Καύκασο
Μ’ αλυσοδέσουν
Με τον Προμηθέα
Που ήθελε, λέει, ο σαλός
Τους ανθρώπους με θεούς
Να εξομοιώσει.
*
Η μοναξιά τραγουδάει
Ή κι αλυχτάει.
Οι πεσμένοι από τα
Παντελόνια τών περαστικών
Κρεμιώνται
Κι ο πνιγμένος
Από τα μαλλιά του
Πιάνεται.
*
Η μόνη θρησκεία:
Τής ειρήνης,
Τής αγάπης,
Τής κατανόησης,
Τής γαλήνης,
Τής συχ-χώρεσης
Τών πάντων.
*
Χθες βράδυ λέει
Ονειρεύτηκα
Πως βγήκα σε μιάν
Άλλη διάσταση,
Παράλληλη
Κι έπαιζα ένα παράξενο
Μουσικό όργανο, σαν τη
Λύρα τού Απόλλωνα
Μα σε καβούκι θαλάσσιας
Χελώνας κάτι λεπτές
Χορδές από φωτιά
Έκρουα… τα δάχτυλά μου
Έλιωναν κι έφευγαν
Μαζί με τις νότες
Που ήταν υπερβολικά
Οξύτονες γι’ ανθρώπινο αυτί.
Κι έπειτα έγινα, λέει, τζίτζικας
Στον ξύλινο τοίχο τού θεάτρου
Κι ενοχλούσα τον κιθαρωδό.
Ααα, ξέχασα να σας πω,
Λησμόνησα πως όλο αυτό
Μέσα σε ένα δέντρο χρυσό
Που μεγάλωνε
Μ’ ιλιγγιώδη ταχύτητα
Εξελισσόταν….
Φαντάστηκα χθες πώς ήμουνα,
Λέει, άνθρωπος, ποιητής
Κι έγραφα κάτι περίεργα
Σημάδια σ’ οθόνες λευκές
Που τις έσβηνε αμέσως
Η πλημμυρίδα τού Φωτός
Που και Χρόνος εδώ, εκεί…
Αποκαλείται.
*
Ξερριζώνοντας τούς άλλους
Από τη σκέψη μου
Τούς αφαιρώ το δικαίωμα
Να κατοικούν στο νοητικό σύμπαν
Που δημιουργώ καθημερινώς
Με την επιμονή
Μεταξοσκώληκος τινός,
Όμως δεν μπορώ να τους
Αφαιρέσω το δικαίωμα
Να διασταυρώνονται
Οι τροχιές τους με τη δική μου
Στην καθημερινότητα.
Και τι γίνεται τότε, εάν κάποιοι
Εξ αυτών δεν θέλουν
Ή δεν μπορούν
Να υπακούσουν
Εις τον Κώδικαν Οδικής Κυκλο-
Φορίας; Ε, τότε ο σολιψισμός
Και οι κβαντικές θεωρήσεις
Δεν αρκούν. Ή μήπως αρκούν
Να σε βγάλουν ζωντανό
Από μια σύγκρουση;
Όχι, Ζαν-Πωλ, «η Κόλαση
Δεν είναι οι άλλοι».
Γίνονται όμως συχνά-πυκνά
Το μάθημα και το εφαλτήριό μας.
Άνευ εχθρών ουδέν ειμί.
Κι οι ανταγωνιστές με εξ-
Αναγκάσανε σε καλύτερες
Επιδόσεις. Χωρίς αυτούς
Θα ήμουνα ακόμα στο χωριό μου
Και θα μάζευα ελιές
Που δεν βγάζουν κάθε χρονιά
Λάδι. Ενώ εκείνοι που «μού έβγαλαν
Το λάδι» ζουν και βασιλεύουν
Χάρη στις άοκνες ευλογίες μου
Και στις ευχές που τους στέλνω
Να μακροημερεύσουν,
Αντίχαρη για το καλό,
Το μεγάλο καλό που μού έκαναν:
Να μέ μισήσουν.
Ευεργεσία. Ανεκτίμητη.
Και μετά σού λένε για τον Έρωτα…
από το βιβλίο 137 Φάος. ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ α-ΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ.
Το ημερολόγιο τής μοναχικής πολυκοσμίας:
Τα ποιήματα μιάς ά-Φθονης λιτότητας, Αθήνα 2022, εκδόσεις Νίκας.
Ανθούλα Δανιήλ
Αφθονίας κάλλιστον
Μέλος
Στο δρολάπι τής ζωής
Ποιήσεως έφορος
Αμαλθείας αειφόρος.
Το όνειρο και το θαύμα
Στον κήπο σου ανθίζει.
Άνοιξη κάθε μέρα.
*
Φανατικοί για ποίηση
Στην Ανθούλα Δανιήλ
…ο ήλιος λιώνει τα χιόνια κι η Ποίηση τη σκληρότητα στις καρδιές των ανθρώπων. Ο φονικός σεισμός στην Τουρκία και στη Συρία μάς επαναφέρει στην ανθρώπινη κλίμακα. Ας είμαστε αλληλέγγυοι με το είδος μας και με την Φύση.
Τα πέντε στοιχεία από την “Τρικυμία” τού Σαίξπηρ και μετά σέβονται τα αγαθοποιά πνεύματα…
Φανατικοί για ποίηση ελάτε.
Θανατικοί τού Φθόνου αποστρέψτε το πρόσωπό σας αφ’ ημών.
Μέσα στής αποδοχής σου το λιοπύρι ολοκληρώνεται το ποιητικό μου τάλαντο και θάλλει.
Κι αν το παρελθόν μας ήταν η λειψυδρία
Κι αν μάς κούρασε τού κόσμου ο κοπετός
Κι αν πλημμυρίσανε τα πνευμόνια μας από των ηφαιστείων την αηδία
Κι αν η λάβα τις αισθήσεις μας αποκάρωσε ολονυχτίς,
Μόνο με εσένα ολοκληρώνεται η ποιητική μου φύσις,
Πόθε τού Κατακλυσμού αξημέρωτε.
Την Ατλαντίδα προτιμώ, την Σαχάρα την έχω διασχίσει
Ολημερίς κι ολονυχτίς
Πενήντα και δύο μέρες με καμήλα
Από την Ουαρζαζάτ έως το Τιμπουκτού.
Ας μην μου διαφυλάξει η Μοίρα μου η μαύρη
Τέτοιο ταξίδι άλλο…
Αν και, ήταν μεγάλα τα αστέρια στο στερέωμα,
Σαν πορτοκάλια ώριμα
Λίγο πριν πέσουν.
Έτσι εξέπεσεν ο έρωτάς σου
Κι εμαράθηκε.
Είχε σαπίσει όμως προ πολλού.
Μύριζε μούχλα.
Από το υπό έκδοσιν βιβλίο Το στερνοπούλι. (ποιήματα του αποχαιρετισμού), Αθήνα 2024, εκδόσεις Νίκας.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
η πρώτη από μια σειρά διαδραστικών performance σε όλον τον κόσμο…
η ποίηση ξαναβρίσκει το κοινό της μέσω τού σωματοποιημένου ΡΥΘΜΟΥ και του αδομένου μέλους.
….αγγελικές καλημέρες, ευχές, ευλογίες. Ευχαριστώ ιδιαίτερα την πνευματική συνοδοιπόρο ΚΥΡΙΑ ΜΑΡΙΕΤΤΑ ΔΕΝΔΡΙΝΟΥ-ΠΕΠΕΛΑΣΗ για τη ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ στον ΧΩΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ. Ευγνωμονώ την ΟΙΚΟΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΔΑΛΑΜΑΓΚΑ για την ευγενική φιλοξενία. Σας ασπάζομαι όλες και όλους που πλαισιώσατε αυτό το απαρόμοιαστο θέαμα. Το κείμενο θα αργήσει να εκδοθεί γιατί είναι η πρώτη από μια σειρά διαδραστικών performance που θα δοθούν σε όλον τον κόσμο. Και σε άλλα με υγεία!!!
