Το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου στο θέατρο Τέχνης της Φρυνίχου.
ΘΑ ΤΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΚΚΑΛΑ ΤΟΥ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ. Ή μήπως όχι;
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Θέατρο της α-νοησίας. Και ξεκινάμε από τα βασικά (από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου Τέχνης http://www.theatro-technis.gr/to-neo-ergo-tis-lenas-kitsopoulou/):
Τίτλος παράστασης:
Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις.
Λίγα λόγια για το έργο
Στην ουσία πρόκειται για ένα έργο για τη ματαιότητα. Ένα κείμενο πολύ καθημερινό, που δεν έχει τίποτα φιλοσοφικό. Δεν έχει τίποτα ουσιώδες – είναι μαζεμένες όλες οι ανούσιες κουβέντες που κάνουμε στον καναπέ μας (με τις οποίες πωρωνόμαστε κιόλας), από συνταγές μαγειρικής μέχρι τις ειδήσεις της τηλεόρασης. Αυτό, που μιλάμε στο τηλέφωνο χωρίς να λέμε τίποτα. Ένα πράγμα τόσο καθημερινό, τόσο οικείο σε όλους, που όμως μέσα από την εμμονική του δομή καταντάει άρρωστο. Ένα κείμενο βασισμένο σε τόσο κλισέ κουβέντες, που κατά τη διάρκεια των διαλόγων οι θεατές θέλουν να μπουν μέσα και να συμμετέχουν με τη γνώμη τους, να διαφωνήσουν, να συμφωνήσουν, να επαινέσουν ή να αρπαχτούν. Μια βαρεμάρα, μια ματαιότητα, μια σήψη, που οχυρώνεται πίσω από ανώδυνες κουβέντες. Για να περάσει η ώρα. Για να ξεχαστούμε. Για να μην νιώσουμε ένοχοι που η ζωή μας δεν μας ικανοποιεί. Ένα έργο για την εποχή μας, για το «τώρα», που πια δεν έχουν τα πράγματα νόημα, που πια δεν περιμένουμε και πολλές εκπλήξεις. Τόσο ζωντανό, που αν το πάρει κάποιος να το παίξει σε έναν χρόνο θα μπορούσε σε σημεία να λέει άλλα λόγια. Φυσικά, υπάρχουν σκηνοθετικές εγκοπές, παραλληρήματα κειμενικά, κατά τα οποία παρεμβάλλονται κάποια πράγματα πολύ τραγικά, ή τραγικά κωμικά ,δράσεις ή σιωπές απόγνωσης, κάποια ξεσπάσματα των ηρώων πολύ τρελά- αλλά στο πλαίσιο πάλι μιας τρέλας πολύ κλισέ, σαν να προσπαθούμε μέσα από κλισέ και γελοίες αφορμές να τσακωθούμε, να τα σπάσουμε, μόνο και μόνο για να μην βγει αυτό το κοιμισμένο τέρας από μέσα μας, που δεν είναι άλλο από τον βαθύ πόνο της ύπαρξής μας. Παθαίνουμε αμόκ και καταλαμβανόμαστε από οργή, σε μια ύστατη προσπάθεια να δραπετεύσουμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Κι αφού ακούσαμε την επίσημη εκδοχή, ας διαβάσουμε και τη δική μου άποψη: Κάθε φορά που βλέπω παράσταση με υπογραφή Κιτσ-οπούλου αγανακτώ, διαμαρτύρομαι, επαναστατώ, όμως για λίγες ώρες μετά βλέπω διαφορετικά την πραγματικότητα γύρω μου, στο μετρό στους παμβρώμικους δρόμους, στα μαγαζιά, στις ταβέρνες, στους σινεμάδες. ΚΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΆΣΧΗΜΗ, ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΜΕΝΗ, ΧΩΡΙΣ ΊΧΝΟΣ ΜΑΓΕΙΑΣ, ΑΝΥΠΟΦΟΡΗ, ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ. Φαντάζομαι ότι έτσι θα βλέπουν τον κόσμο οι ναρκομανείς σε σύνδρομο στέρησης. Από περιγραφές έχω αντιληφθεί ότι πρέπει να τους φαίνεται ο κόσμος όλος σαν μια απέραντη χωματερή, σκουπιδότοπος χωρίς νόημα. Έτσι είναι και το συναισθηματικό τοπίο των αντιηρώων της Κιτσοπούλου. Ρημαγμένο, καθημαγμένο, ξευτιλισμένο. Εκρήγνυνται χωρίς λόγο (ή μάλλον για οργανικούς βιο-χημικούς λόγους, σβήνουν και ξανα-«φιλιώνουν» πάλι αναιτιολόγητα και διάγουν μια ζωή παράλογη, στρυφνή, στυγνή, χυδαία και ανούσια). Αλίμονο αν βλέπαμε τα πράγματα (μόνον) έτσι. Δεν ζούμε βεβαίως σε έναν παράδεισο. Όμως πρέπει κάθε μέρα να εργαζόμαστε και να δημιουργούμε ένα καλύτερο αύριο, ειδικά όταν το τώρα δεν καλύπτει τις απαιτήσεις της ψυχής μας. Ίσως η ομοιοπαθητική μαγεία της Κιτσοπούλου να οδηγεί στον εμετό που καθαίρει το παραχορτασμένο με τοξικά και χημείες στομάχι μας. Μπορεί η καλή αυτή θεατράνθρωπος (τώρα κι ως πρόσωπο θεατρικό αυτούσιο, αυτεξούσιο κι αμίμητο) να είναι μια μεγάλη ιέρεια της Διονυσιακής Τέχνης. Μπορεί να λειτουργεί ως εμετικό ή καθαρτικό, δεν ξέρω. Φαντάζομαι όμως ότι ολίγοι θα ζηλέψουν τη δόξα, πολλοί όμως θα μιμηθούν την εισπρακτική επιτυχία της. Τι να πω; Σημεία των καιρών!
Εκπληκτικός ο κινησιολογικός αυτοσχεδιασμός του παρτεναίρ της, Γιάννη Κότσιφα. Αυτός τουλάχιστον ΕΙΝΑΙ ηθοποιός! Με …
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλοου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ναταλία Λάτση
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική επιμέλεια: ο Θίασος
Α’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Νικολάου
Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρήστος Χριστόπουλος
Γ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μαυρέα
Δ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζένια Κονταράτου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν: Γιάννης Κότσιφας, Λένα Κιτσοπούλου κ.ά.
Πρεμιέρα Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015
13 Φεβρουαρίου – 6 Απριλίου
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Παρασκευή 9.15 μ.μ., Σάββατο-Κυριακή 9.30 μ.μ., Δευτέρα 8.00 μ.μ. / Διάρκεια: 80΄
Δευτέρα: Γενική είσοδος 10 ευρώ
Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Φρυνίχου
Φρυνίχου 14, Πλάκα
Τηλέφωνα ταμείου: 2103222464 και 2103236732
Καθημερινά 10:00-13:00 και 17:00-22:00
Effect της Lucy Prebble από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 8 Μαρτίου στο Σύγχρονο Θέατρο (Ευμολπιδών 45, Γκάζι, τηλ. 2103464380)
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο εφιάλτης της παράνομης, αντιδεοντολογικής κι ανήθικης χρήσης του ανθρώπινου σώματος ως πεδίο βολής χημικών ουσιών πάσης φύσεως (με ή χωρίς τη συναίνεση των ανύποπτων θυμάτων). Κανείς δεν γνωρίζει τις παρενέργειες της επέμβασης στις λεπτές ισορροπίες του λεπτού ανθρωπίνου εργαλείου (και ειδικά του εγκεφάλου). Ας θυμηθούμε την καταπληκτική σαιξπηρική φράση δια στόματος Άμλετ: «Εσύ δεν ξέρεις να παίξεις ένα έγχορδο όργανο κι επιμένεις να νομίζεις ότι μπορείς να παίξεις μ’ εμένα;». Έτσι είναι φίλοι μου. Όσοι έχουν συγγενείς, χρονίως πάσχοντες, που φυτοζωούν αιχμάλωτοι στο βωμό της κερδοσκοπίας πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών που δεν ορρωδούν προ ουδενός (μπρρρρρ!), όσοι βλέπουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια να καταρρακώνεται στο βωμό του κέρδους, όσοι παρακολουθούν αμήχανοι το σύγχρονα μεσαιωνικό κυνήγι μαγισσών εναντίον κάθε εναλλακτικού τρόπου αυτοθεραπείας, κατά της πανάρχαιας χρήσης των βοτάνων, εναντίον καθενός που απειλεί την διάτρητη εικονική πραγματικότητα μέσα στην οποία μας φυλάκισαν για να μην ζούμε, ας πάνε να δούνε την παράσταση «Effect». Θα χάσουν πάσαν ιδέαν για τη σύγχρονη ιατρική και φαρμακολογία. Θα ορκιστούν να μην ξαναβάλουν στο στόμα τους παρά μόνον χαμομήλι και τσάι του βουνού.
Η ζωή, ο έρωτας κι ο θάνατος είναι καλά όταν είναι ωραία κι είναι ωραία όταν είναι ελεύθερα κι είναι ελεύθερα μόνον όταν ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να λέει «όχι» και να μην αφήνεται να οδηγηθεί ως πρόβατο επί σφαγήν στο βωμό ξένων συμφερόντων. Η ζωή άνευ όρων δεν είναι αξία αφ’ εαυτής, παρά μόνον για αυτούς που την πιστεύουν (κι αυτό είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους σε αυτόν τον πλανήτη ελεύθερης επιλογής που ζούμε εκόντες-άκοντες). Όμως η μαζική κουλτούρα της βαριάς βιομηχανίας αλκοόλ-καπνού-ψυχοφαρμάκων, όπως αναπαράγεται από την καθεστηκυία ιδεολογία και τα παρα-προϊόντα του (οινο-)νεύματος οδήγησε σε έναν βαρύ ακρωτηριασμό του ανθρωπίνου είδους. Θέλουμε χάπια για να κοιμηθούμε, χάπια για να ξυπνήσουμε, χάπια για να ερωτευτούμε, χάπια για να μην πεθάνουμε, χάπια για να μην απελπιστούμε. Έλεος! Κι οι παρενέργειες; Τις βλέπουμε κάθε μέρα γύρω μας. Είναι όλοι σαλταρισμένοι. Τους λες καλημέρα και σε βρίζουν. Η φαρμακοποιός της γειτονιάς μου εξομολογήθηκε ότι είμαι ο μόνος της πελάτης που εκτός από μουρουνέλαιο δεν αγοράζει τίποτ’ άλλο!!! Δεν ξέρω πώς πρέπει να το πάρω αυτό. Μάλλον καλά.
Ο άνθρωπος, ως πείραμα, ως μηχανή παραγωγής επιθυμητών-ανεπιθύμητων αντιδράσεων, ο άνθρωπος ως ινδικό χοιρίδιο, ο άνθρωπος ως σκουπίδι αναμόχλευσης τοξικών αποβλήτων…
Δείτε αυτή την παράσταση. Όσο κι αν η συγγραφέας Lucy Prebble προσπαθεί να απαλύνει την «ιδεολογία» των μεγαλοστελεχών, των μάνατζερ που ούτε τον εαυτό τους δεν μπορούν να διαχειριστούν, η φρικιαστική πραγματικότητα των ψυχοτρόπων ουσιών αναδύεται ανάγλυφα στην ψυχή του θεατή.
Είναι τόσο καθηλωτική η παράσταση που δεν προσέχεις επιμέρους ερμηνείες, σκηνικές λεπτομέρειες, κοστούμια, φωτισμούς. Είναι όλοι μια γροθιά. Στο στομάχι των ασυνείδητων. Εις όφελος του θεατή.
Μην το χάσετε. Και μην πάρετε πριν υπογλώσσια ή φάρμακα για το έλκος. Αρκούν τα χωνευτικά ελληνικά νερά και το …χαμομήλι!
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θεάτρου
http://www.sixronotheatro.gr/article/12/Effect%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20Lucy%20Pebble
Effect
Τομογραφία του έρωτα
της Lucy Prebble από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.Πάτρας
Το έργο της Lucy Prebble, “Effect -Τομογραφία του έρωτα ” ένα συγκινητικό, αστείο και απρόσμενα ανθρώπινο επιστημονικό θρίλερ στο σύγχρονο θέατρο από τις 12 Φεβρουαρίου έως τις 8 Μαρτίου, Πέμπτη, Παρασκεύη, Κυριακή στις 21.15 και Σάββατο στις 18.00 και 21.15.
Η ιστορία
…όλη αυτή η ιστορία, ο ένας εγκέφαλος να παρατηρεί τον άλλον, σαν μια κάμερα να προσπαθεί να φωτογραφίσει τον εαυτό της.
Ο εγκέφαλος είναι το πιο σημαντικό ανθρώπινο όργανο. Παρόλο που ζυγίζει το 2% του βάρους του σώματος, καταναλώνει το 20% της παραγόμενης ενέργειας. Το ποσοστό της ενέργειας του εγκεφάλου που καταναλώνει ο έρωτας δεν έχει μετρηθεί ακόμη.
«- Νιώθω…
– Νιώθω…»
Δύο νέοι συμφωνούν να πάρουν μέρος σε μια δοκιμή για ένα νέο φάρμακο.
«- Μια χαρά μπορώ να καταλάβω τη διαφορά ανάμεσα στο ποιος είμΆ εγώ και στην παρενέργεια μιας ουσίας.
– Μην το πάρεις προσωπικά, όμως ούτε με σφαίρες δε μπορείς.»
Ενώ οι γιατροί μπορούν να παρατηρήσουν με κάθε λεπτομέρεια τις χημικές αντιδράσεις στο μυαλό των ερωτευμένων, δεν ξέρουν τι τις προκαλεί:
«- Ας υποθέσουμε πως την έχουν προκαλέσει τα φάρμακα. Και λοιπόν Είναι αυτό που είναι. Το γιατί δεν έχει σημασία.
– Έχει τεράστια σημασία. Είναι το μόνο που έχει σημασία.»
Η δοκιμή τινάζεται στον αέρα. Κι οι γιατροί, αναγκάζονται νΆ αναθεωρήσουν τα όρια ανάμεσα στην τρέλα και την υγεία, τον άνθρωπο και τη χημεία, τον έρωτα και την αγάπη…
H Lucy Prebble, θεωρείται μία από τις πιο δυναμικές σύγχρονες φωνές του αγγλικού θεάτρου.
Συντελεστές:
Μετάφραση σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Αρβανιτάκης
Βίντεο-Σκηνογραφία: Στάθης Μήτσιος
Επιστημονικός σύμβουλος: Μενέλαος Καρατζάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Παρασκευή Λυπημένου
Αφίσα: Στάθης Μήτσιος
Φωτογραφία αφίσας: Μαριλένα Γρίσπου
Παίζουν :
Αντώνης Καρυστινός
Άννα Μάσχα
Καλλιόπη Παναγιωτίδου
Μάνος Στεφανάκης
Μία Κασσάνδρα που ευαγγελίζεται τον ελεύθερο έρωτα
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στο θέατρο «Θησείον», ο Ανδρέας Εμπειρίκος ξαναζεί μέσα από την σκηνική αναβίωση του κρυμμένου του έργου «Μέγας Ανατολικός». Ευαγγελίζεται τον απόλυτο, αδιάκριτο, απροσχημάτιστο, ανυπόκριτο Έρωτα. Στο «Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων» (τι Καφκικά Οργουελικός τίτλος!) της Κυψέλης, ο Δημήτρης Δημητριάδης ζει αυτή τη φορά μέσα από την Κασσάνδρα του κι ευαγγελίζεται την αγά-μ-η στη θέση της αγάπης. Δύο ποιητές, κοινός σκοπός. Η απελευθέρωση από κάθε ενοχή, από κάθε μεταφυσικό ή υλικό χρέος, της εθελούσιας, εκούσιας, ανθρώπινης πράξης επικοινωνίας σωμάτων και ψυχών. Η Κρίστα Βολφ στη δική της «Κασσάνδρα» είχε δώσει μια μάλλον μελοδραματική εκδοχή της μυθολογικής προφήτισσας. Ο Δημήτρης Δημητριάδης ελληνοποιεί την αγγελοκρουσμένη πριγκίπισσα της Τρωάδος. Την κάνει να συναινεί στον θείο έρωτα με σαρκικό τρόπο. Γίνεται η ερωμένη του Απόλλωνα. Τέρμα τα δεν και τα όχι. Τώρα μόνο ναι. Κατάφαση στη ζωή, σε όλο της το μεγαλείο. Στο τώρα, που εμπεριέχει το μηδέν και το άπειρο, μέσα στο ανθρώπινο κορμί, ναό της ψυχής, που το τιμούν ακόμα κι οι αθάνατοι, σύμφωνα με τον Μεγάλο Αλεξανδρινό Καβάφη, αφού τους φαντάζεται να κατεβαίνουν ως Ντόριαν Γκρέι (αλλά χωρίς τη φθορά του Χρόνου, χωρίς το σαράκι της ενοχής) στη «συνοικία που λατρεύεται η ηδονή».
Φλύαρο το κείμενο του Δημητριάδη. Επεξηγηματικό, παραθετικό, επαναλαμβανόμενο. Χωρίς τη λεκτική οικονομία του Μπέκετ στο «Τέλος του Παιχνιδιού» και στο “Oh, les beaux jours!”.
Η Χρύσα Καψούλη με το εύπλαστο κι ευλύγιστο σώμα της υποστήριξε μέχρι αυτοθυσίας το φιλολογίζον κείμενο. Παραπέμποντας στο θέατρο Νο, αλλά και στις δόκιμες τεχνικές ερμηνείας της αρχαίας τραγωδίας, συνεπικουρούμενη από τους φωτισμούς και το ιδιαίτερα ευφάνταστο κοστούμι, περιπλανόμενη στην αρχή ως εξωγήινη στους δρόμους της Κυψέλης μέσω του βίντεο-αρτ έγινε μια εμβληματική φιγούρα που υποκαθιστούσε ευκρινώς το λυμφατικό έργο, που χώλαινε από παντού. Πολύ ενδιαφέρουσα η παράσταση. Καλή και προκλητική η ιδέα. Τροφή για σκέψη. Σοκ στους θεατές. Δεν ήξεραν δεν ρώταγαν; Μην το δείτε αν πάσχετε από καρδιαγγειακά προβλήματα ή από οξεία στραβολαιμίτιδα υποκριτικής σεμνοτυφίας. Το θέατρο δεν είναι εκκλησία. Είναι σχολείο, που διαμορφώνει την περιρρέουσα φιλοσοφική ατμόσφαιρα του σήμερα και τις αισθητικές ή ιδεολογικές νόρμες του αύριο. Γι’ αυτό δεν επιτρέπεται κανενός είδους λογοκρισία. Δεν θα είχαν σωθεί πολλά από τα αρχαία κείμενα, αλλιώς…
Μία παρατήρηση: ο γυμνός Απόλλωνας το τέλους (Μορφέας Παπουτσάκης), θα έπρεπε να είναι αλειμμένος με χρυσόσκονη για να αποφεύγεται η απότομη προσγείωση στο υλικό.
Παράσταση αιρετική κι ενδιαφέρουσα. Θα ήθελα να τη δω και σε άλλους, ανοιχτούς χώρους, στο Μοναστηράκι, ως θέατρο του δρόμου, ή στη Μικρά Επίδαυρο, ως ατραξιόν για νουνεχείς και τουρίστες.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
κείμενο: Δημήτρης Δημητριάδης | σκηνοθεσία , ερμηνεία: Χρύσα Καψούλη | μουσική σύνθεση: Μιχάλης Δέλτα | κοστούμι, visual design: Αντώνης Βολανάκης | σχεδιασμός φωτισμών: Βαλεντίνα Ταμιωλάκη | βίντεο: Μύρνα Τσάπα | θεατρολόγος, βοηθός σκηνοθέτη: Ζωή Μαντά | διεύθυνση παραγωγής: Γιάννης Γκουντάρας | παραγωγή: DameBlanche| επικοινωνία: Αντώνης Κοκολάκης
Η Χρύσα Καψούλη παρουσιάζει τον «Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» του Δημήτρη Δημητριάδη: μια «spoken word performance» βασισμένη σ’ ένα μονόπρακτο βαθιά ανθρώπινο, που ανατρέπει τον μύθο της Κασσάνδρας, ταξιδεύοντας το πρόσωπό της στο σήμερα.
Η Κασσάνδρα του Δημήτρη Δημητριάδη είναι ένα πρόσωπο που δεν ευαγγελίζεται καταστροφές. Αντιθέτως. Ευαγγελίζεται την επικράτηση του έρωτα και την επερχόμενη αυτοκρατορία του πόθου. Το έργο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην 3η Συνάντηση νέων δημιουργών που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της XIV Διεθνούς συνάντησης αρχαίου δράματος στο Υπαίθριο Θέατρο (2η Σκηνή) των Δελφών (10/7/2009) και στα 44α Δημήτρια Θεσσαλονίκης (16-18/10/2009).
Στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, το έργο ανεβαίνει για πρώτη φορά στην πλήρη του μορφή.
Info
Aπό 7 Φεβρουαρίου μέχρι 8 Μαρτίου 2015.
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.00 στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων
Γενική είσοδος: 10 ευρώ, φοιτητικό: 8 ευρώ, κάρτα ανεργίας, κάρτα ΣΕΗ: 5 ευρώ
«Ο κύριος Τιμόθεος και το χαμένο πετράδι της γνώσης»
στην Αθηναΐδα: χάρμα οφθαλμών, ώτων, νοός και λοιπών δι-αισθήσεων
από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Επιτέλους, ένα παιδικό που δεν αναμασάει αποξηραμένα μοτίβα του παρελθόντος, δεν είναι χαζοχαρούμενο, δεν κολακεύει τον θεατή…
Το θέατρο σκιών κατάγεται από το μακραίωνο ασιατικό θέατρο σκιών που είχε κυρίως μυθολογική-θεολογική στόχευση. Μέσω της οθωμανικής ανατολής έφτασε ως εμάς και εξελληνίστηκε με το τουρκικό όνομα Καραγκιόζ-ης (μαυρομάτης). Είναι όμως από τους πιο αυθεντικούς θεατρικούς κώδικες με αδιάπτωτη συνέχει μέσα στους αιώνες.
Πριν από είκοσι χρόνια διασκεύασα για καραγκιοζοπαίχτη και ηθοποιούς την ημιτελώς σωζόμενη κωμωδία του Μενάνδρου «Περικειρομένη» και τον μπρεχτικό «Κύκλο με την κιμωλία», με την προοπτική να αποτελέσουν το πρωτογενές υλικό για παιδικές κι εφηβικές παραστάσεις. Μέχρι τώρα έχει ανεβεί μόνον «Ο Κύκλος με την Κιμωλία» σε σχολική-νεανική παράσταση του Πειραιά σε σκηνοθεσία Μάνος Χατζηγεωργίου. Οι εκδόσεις Φαρφουλάς εξέδωσαν και τα δύο κείμενα σε τόμο με τον τίτλο «Διασκευάζοντας μετ’ ευτελείας».
Με αυτό το ιστορικό κι αυτή την προ-ϋπηρεσία (θα έλεγα) πήγα στην Αθηναΐδα να δω την παιδική παράσταση με τον άκρως ελκυστικό τίτλο «Ο κύριος Τιμόθεος και το χαμένο πετράδι της γνώσης». Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι ένα μεγάλος μέρος του σκηνικού και των σκηνικών αντικειμένων ήταν πίσω από τη λευκή οθόνη του βάθους της σκηνής, δίκην «μπερντέ». Η δεύτερη ακόμα πιο ευχάριστη έκπληξη ήταν οι διεθνών προδιαγραφών χορογραφία-κινησιολογία που δίδαξε τους καλούς ηθοποιούς ο Σίμων Πάτροκλος. Τι ταλέντο! Και πόσω χαμηλών τόνων! Εις αναζήτησιν της ποιότητος, μακριά από ματαιοδοξίες παντός είδους. Η Τρίτη έκπληξη ήταν το κείμενο που υπογράφει ο σκηνοθέτης κι εμπνευστής της παράστασης: Στέφανος Κοσμίδης. Πλήρες νοημάτων και συνυποδηλώσεων, διδακτικό χωρίς ρητορισμούς και ψυχαγωγικό χωρίς φανφαρονισμούς. Το απόλυτο παιδικό θέατρο, που θα διαπλάσει νέες γενιές με γνώμονα το σεβασμό στη Φύση και στο Περιβάλλον, την αναζήτηση της Γνώσης, την Ελευθερία, την Ισότητα, τη Δικαιοσύνη, την Εργασία, την Τιμιότητα, τη Χρηστοήθεια, το Κάλλος, τη Σοφία… Κι όλα αυτά χωρίς μεμψιμοιρίες κι απελπιστικές καταφυγές στο Επέκεινα αλλά μέσα από την Ισχύ του νέου ανθρώπου που επιθυμεί να ζήσει σε έναν καλύτερο κόσμο. Η τέταρτη έκπληξη ήταν οι ίδιοι οι ηθοποιοί: άψογοι, επαγγελματίες, ψυχαγωγοί. Και να το διασκεδάζουν κι οι ίδιοι από πάνω. Παύλος Εμμανουηλίδης, Ρόζα Κυρίου, Κωνσταντίνα Λαδοπούλου, Τάκης Παρασκευόπουλος.
Κάθισα πίσω για να παρακολουθήσω τις αντιδράσεις των παιδιών. Συμμετείχαν. Σηκώνονταν για να μιμηθούν ή για να συμπληρώσουν τις δράσεις των ηθοποιών (ειδικά μερικές κινήσεις σε αργό ρυθμό). Τέλειο! Όταν ένας άνθρωπος, επαγγελματίας του θεάτρου που βλέπει τουλάχιστον μία παράσταση την ημέρα από το 1977 εκστασιάζεται, τότε το θέαμα αξίζει!
Η μουσική θαρρετή και διακριτική συνάμα. Νίκος Δρογώσης ο υπεύθυνος.
Όμως ιδιαίτερη μνεία πρέπει να δοθεί στο σκηνικό και στα κοστούμια της Μαρίας Καραθάνου, ενώ η Εύας Πρωτοσύγγελου έφτιαξε με papercuts (χαρτόνια από κούτες) τις υπέροχες φιγούρες του θεάτρου σκιών.
Εύγε και πάλι εύγε! Κάτι καλό γίνεται στη φιλόξενη Αθηναΐδα. Και θα συνεχιστεί με αμείωτο ρυθμό!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
http://www.piop.gr/el/News/Athinaida_Theatriki-Parastasi.aspx
«Ο κύριος Τιμόθεος και το χαμένο πετράδι της γνώσης»
στην Αθηναΐδα
Παιδική θεατρική παράσταση από το ΠΙΟΠ
Από αυτή την Κυριακή, 30 Νοεμβρίου και κάθε Κυριακή στις 11:30, στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Αθηναΐς», ο κύριος Τιμόθεος κερνά καραμέλες… σοφίας τους μικρούς θεατρόφιλους. Και όχι μόνον. Τους μιλά για το θάρρος, την αυτοεκτίμηση, τη γνώση αλλά και πως κατατρόπωσε τον βασιλιά της χώρας του, τον Διάσημο Κακοποιό. Όλα αυτά και πολλά ακόμη συμβαίνουν στη διάρκεια της παιδικής θεατρικής παράστασης «Ο κύριος Τιμόθεος και το χαμένο πετράδι της γνώσης», που παρουσιάζει το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ), σε συνεργασία με την εταιρεία παραγωγής Texnis.
Η παράσταση μιμείται τον τρόπο που παίζουν τα παιδιά αλλά και τον τρόπο που δημιουργούν με την φαντασία τους. Βασίζεται σε γνωστές και άγνωστες παροιμίες και μέσα από αυτή, οι μικροί θεατές συμμετέχουν στην εξέλιξη του παραμυθένιου ταξιδιού ανακαλύπτοντας τη δύναμη που κρύβουν οι παροιμίες.
Τo ΠΙΟΠ, δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στη διάσωση της προφορικής παράδοσης του τόπου ως στοιχείου της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, επιχειρεί να συνδέσει την προφορική σοφία του λαού και ειδικότερα τις παροιμίες, με τη θεματική των μουσείων του, προσφέροντας σε μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ένα ακόμα εργαλείο για να γνωρίσουν καλύτερα το παρελθόν του τόπου μας.
Συντελεστές:
Συγγραφή/ Σκηνοθεσία: Στέφανος Κοσμίδης
Σκηνικά/Κοστούμια: Μαρία Καραθάνου σε συνεργασία με την Εύα Πρωτοσύγγελου στα papercuts
Μουσική: Νίκος Δρογώσης
Χορογραφίες: Σίμων Πάτροκλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Εύα Πρωτοσύγγελου
Παίζουν: Παύλος Εμμανουηλίδης, Ρόζα Κυρίου, Κωνσταντίνα Λαδοπούλου, Τάκης Παρασκευόπουλος
Πρεμιέρα: 30 Νοεμβρίου 2014
Tιμή εισιτηρίου : 5 ευρώ
Για σχολεία, καθημερινές μετά από συνεννόηση, στο:
τηλ. 210 9345 378 – 210 9340038 Fax: 210 9340839
e-mail: info@texnis.com
Τιμή εισιτηρίου για σχολικές παραστάσεις: 4 ευρώ
«Οι Ρόζενκραντζ και Γκίλντενστερν είναι νεκροί» του Τομ Στόπαρντ στο Θέατρο Επί Κολωνώ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Μελέτη θανάτου, όχι του οποιουδήποτε θανάτου, αλλά του συνειδητού όντος που ζει κάθε λεπτό με αυτή την αγωνία: της ανυπαρξίας, του κενού, της ματαιότητας των πάντων, της λοξοδρόμησης σε άλλες διαστάσεις…
Ο Τσέχικης καταγωγής Τομ Στόπαρντ τρέφεται με τα ψίχουλα από το τραπέζι του Σαίξπηρ, όπως οι αρχαίοι έλληνες τραγικοί από το τραπέζι του Ομήρου. Ο συγγραφέας των αθάνατων σαιξπηρικών έργων, όποιος κι αν ήταν αυτός, ήξερε καλά την τραγελαφική ανθρώπινη κατάσταση, γνώριζε εις βάθος τα κουτσουρεμένα κολοβά ανθρώπινα όντα, που κλεισμένα σε διπολική φυλακή παλγιοδρομούν μεταξύ ενστίκτου αυτοσυντήρησης κι ενστίκτου καταστροφής. Ο έρωτας κι ο θάνατος είναι οι δύο πόλοι, ανάμεσα στους οποίους κινείται η ζωή μας. Όλα τα άλλα είναι βιοπορισμός, κάλυψη των αναγκών του θηλαστικού που φιλοξενεί το υπερβατικό πνεύμα μας. Είμαστε όλοι άγγελοι (;) σε κορμιά πιθήκων. Αυτή και μόνη η ζωτικής φύσεως αντίθεση είναι αρκετή για να ορίσει την διπολική διαταραχή του είδους μας που κινείται μεταξύ ουρανού και κολάσεως.
Ο Ρόζενγκρατς κι ο Γκίλντενστερν είναι δύο ελλάσσονα πρόσωπα στην τραγωδία «Άμλετ». Περνάνε από τη σκηνή, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι από το μεγάλο θέατρο του Κόσμου: τροφή για τα κανόνια, κρέας για την κιμαδομηχανή… Βόδια γεννιούνται, λουκάνικα πεθαίνουν. «Βροτοί»: η αρχαία λέξις είναι ιδιαίτερα περιγραφική. Σημαίνει αναλώσιμοι, τροφή (για ποιους;), ανύπαρκτοι, ανυπόσταται, ασήμαντοι, αδιόρατοι… Ούτε καν γραφικοί, μήτε τρελοί. Η τρέλα απαιτεί κάποιου είδους μεγαλείο. Κάθε βασιλιάς έχει τον τρελό του, κάθε τρελός τον βασιλιά του. Όμως οι άλλοι; Ο λαός; Ο όχλος;
Ο Στόπαρντ μιλάει σε ένα άλλο επίπεδο κάτω από το κείμενό του για την απελπιστική θέση της μάζας στη σκακιέρα των ισχυρών του κόσμου. Οι δυνατοί διασκεδάζουν, οι αδύναμοι πάσχουν. Οι ισχυροί αποφασίζουν και δρουν, οι ανήμποροι υφίστανται τις επιπτώσεις των επιλογών των άλλων. Η Ιστορία του εικοστού αιώνα είναι γεμάτη από θηριωδίες αυτών που έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι. Τα εκατομμύρια πτώματα των αδικοχαμένων είναι απλώς ένας αριθμός, μια λεπτομέρεια στη μυλόπετρα του Χρόνου.
Η «Ομάδα εν Δράσει» στο «Θέατρο επί Κολωνώ» κατάφερε να τονίσει ακριβώς το υπο-κείμενο του έργου. Το μήνυμα «Όλος ο κόσμος μια σκηνή θεάτρου» βρήκε την πρακτική εφαρμογή της. Οι θεατρίνοι υποκλίνονται σε ένα άλλο κοινό αόρατο – μιάς άλλης διάστασης, ίσως – ενώ οι ερασιτέχνες παίρνουν τη ζωή τους κυριολεκτικά κι αδυνατούν να νιώσουν την ευελιξία του χιούμορ ενός μελλοθανάτου που δεν έχει τίποτα πλέον να χάσει εκτός από τον σαρκασμό του.
Εκπληκτικός ο Γεράσιμος Γεννατάς στο ρόλο του τραγικού κλόουν Γκίλντενστερν (ενοχή το όνομά του), περισσότερο ελαστικός στην κωμικότητά του ο Γιώργος Παπαπαύλου ως Ρόζενγκρατς. Ο Θίασος των αμλετικών θεατρίνων ευτυχής στην ευωχία του. Αλλάζει ρόλους, δρα, αντιδρά, πληρώνει τα επίχειρα των επιλογών του και ξεχνά. Ναι, λησμονεί τις προγενέστερες πράξεις του, αθώος, δεν επικεντρώνεται στο παρελθόν. Μόνο το παρόν υπάρχει. Και το μέλλον αβέβαιο σε μια Κρίση γεμάτη πτώματα. Πόσο σύγχρονα είναι αυτά τα έργα. Πάντα επίκαιρα. Όσο δεν εξελίσσεται το ανθρώπινο είδος. Παρασύρομαι πάλι, και θα λησμονήσω τα ονόματα των τριών καλών ηθοποιών: Θοδωρής Σκυφτούλης, Άννα Ελεφάντη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης.
Ιδιαίτερη μνεία στο διευρυμένο στους χώρους υποδοχής, απολύτως ταιριαστό με το πνεύμα του συγγραφέα σκηνικό, που υπογράφει η Δήμητρα Λιάκουρα, υπεύθυνη και για τα κοστούμια.
Εξαιρετικά υποβλητικοί οι φωτισμοί της Χριστίνας Θανάσουλα.
Μία παράσταση που αξίζει να δει και να ξαναδεί κανείς για την πυκνότητα των νοημάτων της.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
Πληροφορίες για την παράσταση από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο της Ομάδας Εν Δράσει: http://www.epikolono.gr/theatre-pages/theatro_2015_Rozencr-Gildenst.htm
Μετά την επιτυχία της πρώτης παραγωγής «Γράμματα αγάπης στον Στάλιν» του Χουάν Μαγιόργκα, που συνεχίζεται στο Επί Κολωνώ, η εταιρεία θεάτρου «Εν Δράσει» θα ανεβάσει από13 Ιανουαρίου 2015 και για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, το αριστούργημα του σπουδαίου βρετανού θεατρικού συγγραφέα Τομ Στόπαρντ «Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί», στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου Επί Κολωνώ. Πρόκειται για την παράλογη, κωμικοτραγική ιστορία των δυο νεαρών αυλικών του Σαιξπηρικού Άμλετ
Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν, με τα αστεία ονόματα και τις αθώες φάτσες, είναι οι φίλοι και συμφοιτητές του Άμλετ. Ζουν στην αυλή του Κλαύδιου, του πατριού και θείου του Άμλετ, που σφετερίζεται τον θρόνο της Δανίας. Ο Κλαύδιος τους καλεί να συνοδέψουν τον Άμλετ στην Αγγλία και να μεταφέρουν μαζί τους ένα κλειστό γράμμα, με το οποίο απαιτείται η άμεση εκτέλεση του. Ο Άμλετ αντικαθιστά το γράμμα με ένα νέο ζητώντας από τον Άγγλο Βασιλιά να εκτελεστούν εκείνοι. Μέρες μετά, ο πρέσβης από την Αγγλία καταφτάνει στο παλάτι για να ανακοινώσει: Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί.
| Λίγα λόγια για έργοΠρωταγωνιστές στο έργο του Τομ Στόπαρντ είναι ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν. Συμβατικοί και παραγκωνισμένοι μέσα στο Σαιξπηρικό δράμα, οι ήρωες αυτοί έρχονται πρώτη φορά στο προσκήνιο και μας καλούν να παρακολουθήσουμε τα πάθη του νεαρού Άμλετ μέσα από τα δικά τους μάτια. Με σύντομες εμφανίσεις των μεγάλων χαρακτήρων του έργου και προσπαθώντας να ενώσουν αδέξια τα θραύσματα από τις σκηνές του πρωτοτύπου, οι δύο πρωταγωνιστές μπορεί να βρίσκονται σε σύγχυση για την ακριβή πρόοδο των γεγονότων, αλλά δε το βάζουν κάτω.Μόνοι τους προσπαθούν να κατανοήσουν τις αιτίες των πραγμάτων και να υπάρξουν σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το τυχαίο, η ίντριγκα και το αίμα. Απέναντι στην παντοδυναμία του παλατιού εκείνοι επιστρατεύουν το παιχνίδι, το χιούμορ, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, την τέχνη και τελικά την ίδια την υποκριτική, καταστρώνοντας -μες στην παράξενη περιπέτειά τους- ένα νέο θέατρο εν θεάτρω με τη βοήθεια ενός περιπλανώμενου θιάσου. |
| Η παράλογη αυτή υπαρξιακή κωμωδία του Τομ Στόπαρντ, αποτελεί ένα ταξίδι ενηλικίωσης. Πρωτοπαίχτηκε στο Fringe Festival του Εδιμβούργου το 1966 και έκτοτε αποτελεί μια από τις κλασικότερες κωμωδίες της σύγχρονης δραματουργίας. Βραβευμένος με Όσκαρ Σεναρίου για την ταινία «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» και με τη σπουδαία διάκριση «PEN/Pinter», o Sir Τομ Στόπαρντ με την τσεχική καταγωγή, θεωρείται ο μεγαλύτερος σύγχρονος βρετανός θεατρικός συγγραφέας, μετά τον Πίντερ. |
| Βασικοί Συντελεστές | ||
| Μετάφραση: Σκηνοθεσία: Επιμέλ. μετάφρασης-Δρα/ργική επεξ: Σκηνικά/Κοστούμια: Φωτισμοί: Μουσική: Επιμέλεια Κίνησης: Video trailer: Μουσική trailer: Aυτοσχεδιασμός φλικόρνο: Eνορχήστρωση θέματος για συμφωνική ορχήστρα: Mastering: Φωτογραφίες: Μακιγιάζ/Κομμώσεις: Αφίσα: |
Ηλίας Ακριβόπουλος Δημήτρης Μυλωνάς Δημήτρης Μυλωνάς, Άννα Ελεφάντη Δήμητρα Λιάκουρα Χριστίνα Θανάσουλα Παύλος Κατσιβέλης Θάλεια Δήτσα Νίκος Παπαγγελής Λάμπρος Πηγούνης Γιώργος ΛυκούδηςΚώστας Βισβίνης Pierre Romeo Hasapogiannis Πάνος Μιχαήλ Λένια Saw Παναγιώτης Βωβός |
|
| Διανομή | ||
| Γκίλντενστερν: Ρόζενκραντζ: Θίασος: |
Γεράσιμος Γεννάτας Γιώργος Παπαπαύλου Θοδωρής Σκυφτούλης Άννα Ελεφάντη Σπύρος Χατζηαγγελάκης |
|
| Πρώτη παράσταση: Ημέρες & ώρες παραστάσεων:Τιμές εισιτηρίων:Διάρκεια: Χώρος: |
Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2015 Κυριακή, Δευτέρα, τρίτη 9:15μμΚανονικό: 15,00€ Φοιτητικό/Ανέργων: 10,00€ 105 λεπτά Κεντρική Σκηνή |
|
Ο ποιητής-προφήτης Εμπειρίκος ξαναζωντανεύει στο θέατρο «Θησείον»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Είναι περίεργο, αλλά όσες παραστάσεις βλέπω στο θέατρο «Θησείον», απ’ όσες θεατρικές ομάδες κι αν προέρχονται, διαπνέονται από έναν συγκεκριμένο κινησιολογικό και αισθητικό κώδικα, σα να ανήκουν σε μιαν άτυπη «σχολή». Ίσως ο βιολόγος Μιχαήλ Μαρμαρινός και η «βιο-ενεργειακή» του μέθοδος (που τη μοιράστηκε με τη Ρούλα Πατεράκη και με άλλους συγχρόνους του που συνεργάστηκε κι διεπλάκη) να συγκροτεί έναν άλλον υποκριτικό κώδικα στο τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, που θα καθορίσει ίσως τα θεατρικά μας πράγματα μέχρι και το πρώτο τέταρτο του εικοστού πρώτου αιώνα. Θέμα προς διερεύνησιν. Εγώ, ως επαρκής θεατής, απλώς το θέτω. Ίσως κι ο ίδιος ο «εργοστασιακός»-αποθηκευτικός χώρος του «Θεάτρου Θησείον» να παραπέμπει και να υποβάλλει-επιβάλλει άλλες σκηνοθετικές και χωροτακτικές πρακτικές.
Η παράσταση του θεατροποιημένου «Μεγάλου Ανατολικού» του ποιητή-προφήτη Ανδρέα Εμπειρίκου στο αυτολογοκριμένο, τολμηρό και μεταθανατίως εκδοθέν έργο του, άρχισε με επανάληψη των αρχικών φράσεων πριν καν μπουν οι θεατές στην αίθουσα. Ανέβα-κατέβα τα σκαλιά, η χρήση των παρασκηνίων, των καμαρινιών και του χώρου υποδοχής από τους δύο ηθοποιούς, προετοίμαζε το κοινό για μια ιεροτελεστία απροσδιορίστου θρησκείας. Τελικά όταν καθίσαμε στις αντικριστές σειρές (χώρια οι άντρες από τις γυναίκες, όπως στην λειτουργία), καταλάβαμε πού το πήγαινε το πνεύμα του ποιητή δια χειρός και σωμάτων θεατρίνων. Στον ευαγγελισμό μιας Νέας Εποχής Ελευθερίας με μόνον αναγνωρισμένον θεόν τον Ίμερον, τον Ορφικό Έρωτα, την αρχαία ελληνική Φιλότητα, την Προσωκρατική άποψη της ζωής μακράν της κοιλάδας των παθών, την Επικούρεια αντίληψη «απολαμβάνω, άρα υπάρχω». Αυτή η κατ’ αρχήν ελληνική στάση ζωής – σε αντίθεση με τις απαγορεύσεις και τις ενοχοποιήσεις των μονοθεϊστικών θρησκειών που επεκράτησαν, με ένα λούστρο μεγαλοαστικής ελευθεριότητας, αλλά και με την παιδική αθωότητα του αρχετυπικού δράματος, οδήγησε στη σύνθεση μιας άκρως ενδιαφέρουσας παράστασης, με αισθητική αρτιότητα, Leit-motiv κι αξιοσημείωτη ρυθμικότητα.
Οπωσδήποτε, μία νέα αφορμή για να ξανασκύψουμε στο έργο του ποιητή. Κι, ευτυχώς, στη χώρα μας είχαμε κι έχουμε σημαντικούς νόες, που δεν βρίσκουν πάντα το δρόμο να εκφραστούν. Τα εγώ και το υπερεγώ είναι τόσο ισχυρά σε αυτή την προνομιούχα χώρα. Ίσως για αυτό βιώνουμε διαρκώς μια μακραίωνη πολιτισμική Κρίση. Κρίση εγωισμών, συντεχνιών, φατριών και μικροσυμφερόντων που δεν αφήνουν το αυθεντικό να λάμψει. Όμως κάτι αλλάζει στον ορίζοντα. Ίδωμεν.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες για την παράσταση:
ΘΗΣΕΙΟΝ, Ένα θέατρο για τις τέχνες
Τουρναβίτου 7, Ψυρρή
«Ο Μέγας Ανατολικός
ερωτογραφία εν πλώ»
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 21.00
Μόνο για 8 παραστάσεις έως 26.2
«Ο Μέγας Ανατολικός», η παράσταση-έκπληξη που εντυπωσίασε κοινό και κριτικούς, μετά τον επιτυχημένο της κύκλο στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, επιστρέφει από 4 Φεβρουαρίου και μόνο για 8 παραστάσεις στο Θέατρο Θησείον
Ένα ζευγάρι αποφασίζει να ταξιδέψει με τον Μεγάλο Ανατολικό. Από το Λίβερπουλ στη Νέα Υόρκη. Συναντά τα πρόσωπα του μυθιστορήματος. Που διερωτώνται. Που ερωτώνται. Που ερωτεύονται. Η επανάσταση, οι ενοχές, οι απαγορεύσεις. Όλα ηδονικά. Στη θάλασσα, όλα ξεκινούν απ’ την αρχή. Δεν υπάρχουν κανόνες, θρησκείες, παρελθόν, μέλλον. Υπάρχει μόνο η αχανής μπλε επιφάνεια. Και ο Μέγας Ανατολικός είναι ο τρόπος να την προσεγγίσεις. Να καταλάβεις το μέγεθός της. Στην ένωση τους. Η θάλασσα και ο Μέγας Ανατολικός. Η γυναίκα και ο άνδρας. Ο Παν. Ο έρως.
Σύνθεση Κειμένων, Δραματουργική επεξεργασία, Σκηνοθεσία, Σκηνογραφία & Κοστούμια:
Μπάμπης Γαλιατσάτος & Κατερίνα Μαούτσου
Βοηθός σκηνοθέτη: Έμη Πανουργιά
Φωτισμοί: Αποστόλης Τσατσάκος
Ηχογραφήσεις – Επιμέλεια Ηχογραφημένων: Γιωργής Τσουρής
Φωτογραφίες: DorianIdrizi, Άννα Μερτζάνη
Ερμηνεία: Μπάμπης Γαλιατσάτος & Κατερίνα Μαούτσου
ακούγονται οι φωνές των: Ελένης Βεργέτη, Λευτέρη Γαλιατσάτου, Ακύλλα Καραζήση, Θεανώς Μεταξά, Ηρώς Μπέζου, Έμης Πανουργιά, Άλκηστης Πουλοπούλου, Μαρίας Σκουλά, Γιωργή Τσουρή, Νικόλα Χανακούλα
Προπώληση – Πληροφορίες Θεάτρου:
Ticket Services: Πανεπιστημίου 39 (εντός Στοάς Πεσμαζόγλου)
Τηλεφωνική αγορά: 210 7234567
Online: www.ticketservices.gr
SITE: www.lykofos.org
FACEBOOK: www.facebook.com/lykofostheater
TWITTER: http://twitter.com/lykofostheater
Υπεύθυνος Επικοινωνίας Παράστασης: Άρης Ασπρούλης – arisas84@yahoo.gr / 69.34.58.16.24.
Ένας Ερωτόκριτος σύγχρονος και μελοδραματικός στο «Φούρνο»
Ένας Ερωτόκριτος σύγχρονος και μελοδραματικός στο «Φούρνο»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Στα χρόνια της Κρίσης ο σκληρά δοκιμαζόμενος ελληνικός λαός γυρίζει στις ρίζες του για να αναβαπτιστεί στα γλωσσικά νάματα της ορθόδοξης ελληνικής-μεσογειακής σκέψης για τη Ζωή, τον Έρωτα, το Θάνατο, την Ανδρεία, την Αυτοθυσία, τη Γενναιότητα, την υπέρβαση του Εγώ για το Κοινό Καλό. Ο Ερωτόκριτος είναι μνημειώδες έργο: ένα μελόδραμα με happy-end, σαν τις τραγικωμωδίες του Ευριπίδη που τελειώνουν με το παραμυθένιο μοτίβο «και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Αντίθετα από τη «Ερωφίλη» του Χορτάτση, όπου η άσπλαχνη πατρική καρδιά προσομοιάζει στον Σοφόκλειο «Κρέοντα», εδώ τα πράγματα είναι περισσότερον αληθοφανή. Ναι, βεβαίως κι υπάρχει αντι-οιδιπόδειο σύμπλεγμα της μοναχοκόρης με τον πατέρα-αφέντη. Μόνο που εδώ πρυτανεύει η Λογική και το συμφέρον της χώρας. Αυτή η πόλις-κράτος που μας κυνηγάει από την Αρχαιότητα και μας κάνει άλλοτε στενά τοπικιστές και κοντόφθαλμους κι άλλοτε πανέλληνες υπερβαίνοντες τα όριά μας προκειμένου να αντιμετωπίσουμε την έξωθεν απειλή. Μαζί με τον Παπαδιαμάντη και τον Βιζυηνό, ο Βιτσέντζος Κορνάρος, έχει αναδειχθεί διαχρονικός δραματικός ποιητής της ελληνικής λαλιάς.
Πήγα κουρασμένος, μετά από μία μέρα σκληρού βιοπορισμού στο θέατρο «Φούρνος» κι αναγάλλιασε η καρδιά μου. Σωστή διανομή, ταμπλώ-βιβάν, ζωντανή μουσική και συμπαθείς μουσικοί που παίζουν αφαιρετικά σπάζοντας τον μελοδραματικό κώδικα. Ουδείς ξεχώριζε. Ήταν όλοι αρμοστοί σαν τα δάχτυλα σε σφιγμένη γροθιά. Δείτε το. Κι ακούστε το. Μια παράσταση που θα ακουστεί, παρά τις όποιες τεχνικές της αδυναμίες και ιδιαιτερότητες (κυρίως ως προς την ανομοιογένεια των υποκριτικών κωδίκων, αφού οι ηθοποιοί προέρχονται από διαφορετικές σχολές, έχουν τεμνόμενες πορείς στον χώρο του θεάματος και δεν υπάρχει ενιαία εκφορά του λόγου – όμως κι αυτό ακόμα έχει τη σημασία σου στη μετά το μεταμοντέρνο εποχή μας, όπου όλα αντιμετωπίζονται ως «υλικό» για μετα-αναγνώσεις).
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες για την παράσταση:
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Μενέλαος Τζαβέλλας
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνος Σερεπίσος
Θεατρική προσαρμογή: Τζένη Κουκίδου
Κινησιολογία: Κωνσταντίνος Μενούνος
Θεατρικά κοστούμια: Μάνος Καρράς
Σύμβουλος Παράστασης: Όλγα Μουργελά
Σχεδιαστής φωτισμών: Μενέλαος Τζαβέλλας
Κρητική Λύρα: Γιώργος Σαμπαριώτης
Ηθοποιοί: Νέλλη Γκίνη, Σίσσυ Καπετάνου, Κώστας Τραφαλής και Κωνσταντίνος Τσιομίδης, Κωνσταντίνος Τζέμος, Σταύρος Μαρκάλας
Φούρνος
Μαυρομιχάλη 168,Εξάρχεια
Τηλ : 2106460748
Παραστάσεις : Mέχρι : 9/4/2015
Πληροφορίες : Πέμ. Απόγ.: Πέμ. 6.15 μ.μ. Βραδ.:
Τιμη : € 12, 8, 5.
«Βρώμικα Κόλπα» με τη Μαρία Αλιφέρη στο “Studio Κυψέλης»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Μαρία Αλιφέρη επιστρέφει στα φώτα της ράμπας με ένα αγγλοσαξωνικής νοητικής υπερδιέγερσης έργο για λάτρεις του νουάρ και όχι μόνο. Καταπληκτικό το σκηνικό στο ατμοσφαιρικό “Studio Κυψέλης”. Σκηνικά-Κοστούμια: Δέσποινα Βολίδη. Παρακολουθούμε τη δράση ως ηδονοβλεψίες πίσω από το τζάμι του απέναντι ουρανοξύστη. Η έλλειψη κουρτινών αντικαθιστά τον «τέταρτο» ανοικτό τοίχο στη σκηνή «ιταλικού τύπου», ενώ το μαύρο τούλι που υποδηλώνει το τζάμι δίνει μια ονειρική αχλύ στα πρόσωπα απαλύνοντας τις σκληρές γραμμές τους, χωρίς να έχει η σκηνοθεσία ουδέν το ρομαντικόν. Τρεις άνθρωποι τρώνε τα σωθικά τους στη γκαρσονιέρα ενός ιδιόκτητου ουρανοξύστη. Ο ζιγκολό με το Οιδιπόδειο, ο τζογαδόρος σεκιουριτάς πρώην κατάδικος και η ώριμη κυρία που καταναλώνει νεαρούς εμπλέκονται σε ένα ψυχολογικό θρίλερ φόβου, ανασφάλειας, ενοχών, τάσεων φυγής και υπαρξιακού κενού. Από τα πιο καλοφτιαγμένα έργα του είδους, κρατάει τον θεατή στην «τσίτα» μέχρι και λίγο πριν το τέλος. Εκεί χάνεται το νήμα, αφού όλα έχουν αποκαλυφθεί κι είναι όλα αναμενόμενα. Οι εκπλήξεις του τέλους είναι πολύ ισχνές σε σχέση με το κρεσέντο που προηγήθηκε. Η ίντριγκα τελειώνει πρόωρα και ο ρυθμός της αξιοσημείωτης παράστασης «κατακάθεται» στο παρά πέντε. Παρ’ όλα αυτά είναι επιτυχία, γιατί ο θεατής αποκαθαίρεται, αγωνιά, συμπάσχει, ξεχνάει τα ασφυκτικά προβλήματά του… Αυτό δεν είναι και το λειτούργημα των θεατρανθρώπων; Αυτός δεν είναι ο σκοπός του θεάτρου;
Άξιοι όλοι οι συντελεστές, με προεξάρχουσα την απαστράπτουσα, την ώριμη κάτοχο των εκφραστικών της μέσων, Μαρία Αλιφέρη. Αυτή η εκφραστική γυναίκα που εκπέμπει καλοσύνη από χιλιόμετρα, εκλήθηκε να ερμηνεύσει έναν κόντρα-ρόλο με όλη τη σκηνική πείρα και τη δεξιότητα που τη διακρίνει. Τα κατάφερε με το παραπάνω. Βεβαίως, την προτιμώ στις σκηνές που σπάει την ατσάλινη πανοπλία του αδίστακτου προσώπου που υποδύεται και τότε αχνοφαίνεται η ανθρώπινη πλευρά του πληγωμένου ζώου, που μπορεί να κόψει ακόμα και το πόδι του για να λυτρωθεί από την παγίδα που του στήσανε.
Οι ηθοποιοί Χρήστος Λιακόπουλος κι Απόστολος Κρίτσας κράτησαν με ευσυνειδησία τους ρόλους τους, έχοντας πλήρη έγνοια του ρυθμού και του περιορισμένου χώρου που αναγκάστηκαν να κινηθούν λειτουργικά με τα ογκώδη για το σκηνικό (και σε σύγκριση με την πρωταγωνίστρια) σώματά τους. Αυτή η αντίθεση υπογραμμίστηκε ακόμα περισσότερο από τους κατακόρυφους φωτισμούς που μεγεθύνουν τους όγκους. Σωστή διανομή. Από τις βέλτιστες. Ήταν κι οι δυο τους υπέροχοι, διακριτικοί κι άψογοι.
Διακριτική η μουσική που συνέθεσε κι ενορχήστρωσε ο πολυτάλαντος Γιάννης Φίλιας, ο οποίος έγραψε και το τραγούδι της έναρξης.
Σύμβουλος παράστασης-στίχοι τραγουδιών: Μαριάννα Τόλη. Στο πιάνο και στο τραγούδι ζωντανά επί σκηνής ο Σωτήρης Αντωνίου.
Απολύτως ρέουσα η μετάφραση που υπογράφει η Κωνσταντίνα Ρίτσου.
Ο Γιώργος Λιβανός είναι ένας σημαντικός σκηνοθέτης με πείρα ηθοποιού. Κατέχει από ρυθμολογία, εικαστική λειτουργικότητα, μουσικό υποτονισμό, λειτουργική διανομή. Σκηνοθεσία-φωτισμοί: Γιώργος Λιβανός
Όμως η έκπληξη, η πρωταρχική είναι του συγγραφέα David Foley. Πρωτοπαιγμένος στην Ελλάδα, είμαι σίγουρος ότι θα βρει πολλούς ερμηνευτές. Ο άνθρωπος ξέρει να γράφει «καλοφτιαγμένα έργα» (κατά Σκριμπ). Χωρίς να είναι μεγαλοφυία, γνωρίζει τον σκηνικό κώδικα και τον εκμεταλλεύεται στο έπακρο.
Στο «Studio Κυψέλης» βλέπουμε πάντα ενδιαφέρουσες παραστάσεις. Και το κοινό επικροτεί κι επιστρέφει, ξανά και ξανά.
Κωνσταντίνος Μπούρας
INFO:
Χώρος: Θέατρο Studio Κυψέλης, Κυψέλης και Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη
ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΑΟΥΜ «Τα αυγά της στρουθοκαμήλου» στο θέατρο «Εξ Αρχής»
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το τυπωμένο έργο των λογοτεχνών είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Συγγραφέας είσαι, δεν γίνεσαι. Είναι ο τρόπος που κοιτάς τα πράγματα κι η ιδιαιτερότητα που εκπέμπεις. Το οράν και το οράσθαι. Το είναι και ουχί το έχειν και κατέχειν. Τα βραβεία κι οι τιμητικές διακρίσεις είναι απλές κοινωνικές εκδηλώσεις όπως οι γάμοι και τα βαφτίσια. Όμως ο συγγραφέας τρέφεται στη μοναξιά και στη σιωπή. Καλλιεργεί τον πόθο μέσα του και βιώνει την ηδονή της ύπαρξης μέσα στο απειροελάχιστο κλάσμα του δευτερολέπτου που ο δημιουργικός πυρετός κατεβαίνει ως κεραυνός και ταράσσει τα μέλη. Η δραματικότητα που εκπέμπουν ελάσσονες και μείζονες συγγραφείς είναι σύμφυτη με το έργο τους, είναι το αποτύπωμά τους στον κόσμο της ύλης. Και το χιούμορ είναι η σηματωρός του συγγραφικού ταλέντου. Είχα την τύχη να γνωρίσω πολλούς συγγραφείς από κοντά: τον Αντώνη Σαμαράκη που με συμβούλευε στα εφηβικά μου πετάγματα και προσπαθούσε να με αποτρέψει από την ποίηση (εις μάτην), τον Βασίλη Ζιώγα, τον Γιάννη Πάνου (ομιλώ μόνο για τους μεταστάντες)… Όλοι είχαν χιούμορ, ακόμα κι όταν έδειχναν σοβαροί. Όλοι είχαν συνείδηση της ανθρώπινης κωμωδίας. Η σοβαροφάνεια είναι για τους μέτριους. Η βραβειοθηρεία για τους ανεπαρκείς. Η ματαιοδοξία για τους ματαιοκάματους. Το αυθεντικό ταλέντο παλινωδεί μεταξύ δράματος και κωμωδίας. Όλα τ’ άλλα είναι τεχνητά κι αφύσικα, παροδικά κι αναλώσιμα.
Ένας από τους συγγραφείς που με τιμούν με τη φιλία τους είναι και ο Χρήστος Ναούμ, διακεκριμένος δερματολόγος-αφροδισιολόγος και γνώστης της ανθρώπινης ψυχής, από κέφι και μεράκι. Είναι επίσης ένας ταλαντούχος πεζογράφος με δύο ήδη ευπώλητα μυθιστορήματα στο ενεργητικό του: πρώτα ήρθαν οι σουρεαλιστικές αλλά ουδέποτε γελοιογραφούμενες φιγούρες των αλλόκοτων όντων, που μοιάζουν εν τούτοις περιέργως πώς αληθοφανείς από το τσιφορικό και ταχτσικό «Αχ αυτές οι βασίλισσες». Ακολούθησαν οι απολύτως ρεαλιστικές αλλά όχι λιγότερο απογειωμένες υπάρξεις που στοιχειώνουν το ερεβώδες «Γιαρντίμ. Οι φλόγες της Ανατολής». Και τώρα, όπως ορθώς είχα προβλέψει, το συγγραφικό εκκρεμές γύρισε πάλι στην κωμωδία. Μακριά από την κωμωδία χαρακτήρων και καταστάσεων, πέρα από το μπουλβάρ και τα εύπεπτα θεατρογραφήματα που αναδίδουν μυρωδιά τηλεοπτικής σειράς, ο καλός συγγραφέας βυθίζει το νυστέρι του στην παθολογία της νεοελληνικής μικροαστικής τάξης. Μιας τάξης γνωστής για τους ανίερους συμβιβασμούς και τον ανήθικο κομφορμισμό της. «Τα καλά και συμφέροντα…», αυτός θα μπορούσε να είναι ο υπότιτλος αυτού του θεατρικού, όπου πρωταγωνιστούν τρία τέρατα, τρία εξαμβλώματα θα έλεγα «της διπλανής πόρτας»: η ευνουχιστική μάνα που καταλαβαίνει μόνο όσα θέλει, ο αμφιφυλόφιλος γιος που έχει ένα πρόβλημα ταυτότητας (μπορεί και δύο …προβλήματα) και η βιασμένη κόρη που το ρίχνει στη θρησκοληψία και φθονεί τον αδελφό της μέχρι εγκλήματος. Όχι, δεν γίνονται φονικά σ’ αυτό το έργο. Μόνο παρ’ ολίγον …γάμοι, που αποσοβούνται την τελευταία στιγμή πριν ανοίξει ένα ακόμα κακορίζικο σπιτικό θεμελιωμένο στα ψέματα, πριν ανάψει μια ακόμα πυρκαγιά που θα πυρπολεί τις αθώες ψυχές των άμοιρων απογόνων για γενεές δεκατέσσερις.
Μαύρη κωμωδία; Γέλιο με δαγκωμένα χείλη; Ένα δάκρυ που πάει να κυλήσει και μετατρέπεται σε σαρκασμό; Ο γιατρός Χρήστος Ναούμ είναι πολύ ευαίσθητος για να μην εκπίπτει στο μελό και πολύ ρεαλιστής για να μη χρειάζεται να γίνει κυνικός. Η γνωστή φιλανθρωπία του, η αμέριστη συμπαράσταση στη ζωή (σε όλες της τις εκφάνσεις), η αθώωση εν τέλει όλων των έμβιων όντων που κάνουν ό,τι μπορούν σε αυτόν τον δύσκολο αλλά πανέμορφο πλανήτη αυτή την κρίσιμη στιγμή, τον οδηγούν κι εδώ με ασφάλεια στη συγγραφική «Ιθάκη» του: στο τέλος όλοι είναι ικανοποιημένοι κι ό,τι καταλάβουν …κατάλαβαν. Ό,τι δεν θέλουν να κατανοήσουν, να γνωρίσουν ή να πιστέψουν παραμένει στη σφαίρα του ιδεατού. Κανείς δεν ζορίζει κανέναν για τίποτα. «Αφού η ζωή είναι τόσο σύντομη και μόνο μια κακία μένει, γιατί βιαζόμαστε να κάνουμε τόσο ντόρο με την αδιάφορη ύπαρξή μας;». Αυτό φαίνεται να λέει κάτω από τις γραμμές του ευχάριστου αυτού κειμένου ο δόκιμος (και θεατρικός) συγγραφέας. Χιούμορ, συχώρεση και καλή καρδιά. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα, η κεντρική ιδέα και η αδιασάλευτη αισθητική θέση του Χρήστου Ναούμ.
Κι ήγγικεν η ώρα να δούμε το τυπωμένο έργο στο θέατρο. Η ιδέα πήρε σάρκα και οστά στο ατμοσφαιρικό θεατράκι «Εξ Αρχής» απέναντι από το μαγειρείο του Μπαρμπαγιάννη στα Εξάρχεια. Απόλαυση. Καθαρή κι αμιγής. Ψυχαγωγία και διασκέδαση. Απλότητα και ταπεινότητα. Ρεαλιστικότητα και σουρεαλισμός. Νατουραλισμός κι απογείωση. Η σκληρότητα της καθημερινότητας δίνει μια άλλη ποιητικότητα στους αληθοφανέστατους χαρακτήρες κι η πειστικότητα των διαλόγων θυμίζει τις παλιές καλές ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου, ή τους «νούτικους» ηθοποιούς της Αθηναϊκής Επιθεώρησης να αυτοσχεδιάζουν κατά το δοκούν. Μόνο που οι τρεις καλοί ηθοποιοί έκαναν εξαντλητικές πρόβες και παρέμειναν απολύτως πιστοί στο πρωτότυπο: Ελένη Τσακάλου (θεϊκή – θύμιζε την Δέσποινα Στυλιανοπούλου σε αυθορμητισμό και λαϊκή αγνότητα), Βασίλης Μαστρογιάννης (το παιδί της διπλανής πόρτας με τα όχι καλά κρυμμένα μυστικά, τόσο συνηθισμένος που μοιάζει εξωπραγματικός) και η Νάντια Μεχάνι (σε ρόλο κακοποιημένου παιδιού που ντύνεται δόκιμη καλόγρια για να τραβήξει την προσοχή κι όταν εξομολογείται το δράμα της αναζητεί νέο βασανιστήριο για να καλύψει το υπαρξιακό της κενό και να αυτοθυματοποιηθεί για άλλη μια φορά).
Ο υπόγειος χώρος, λιλιπούτειος, καλοστημένος, ρεαλιστικά ασφυκτικός, φέρνει κοντά ηθοποιούς και θεατές, το παραμικρό γίνεται αντιληπτό, δεν υπάρχουν όρια, το γέλιο εκρηκτικό και η χαρά αλώβητη από την Κρίση: η χαρά της ύπαρξης, η ηδονή του αναπνέειν, του υπάρχειν, του ερωτεύεσθαι. Από τις σπάνιες φορές που βγαίνοντας από το θέατρο αναθεωρώ την καθημερινή κατήφεια. Τίποτα δεν είναι μοιραίο εφ’ όσον υπάρχει ο θάνατος, τίποτα δεν είναι αφόρητο σε σύγκριση με την αιωνία σιωπή. Γελάτε, κραυγάστε, θυμώστε, φιλιώστε, εκτονωθείτε, αγαπήστε, γιατί χανόμαστε! Αυτό μοιάζει να είναι το μήνυμα του Χρήστου Ναούμ και των καλών, άξιων συντελεστών αυτής της παράστασης που θα διαδοθεί και θα αγαπηθεί από κοινό και κριτικούς. Το καλό επιβάλλεται αυτομάτως. Το κακό πρέπει να επιδοθεί σε ίντριγκες. Ευτυχώς, ο Χρήστος Ναούμ επαφίεται μόνο στο ταλέντο του.
Άξιοι όλοι οι ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Σκηνοθεσία, Μουσική επιμέλεια: Ντίνος Σπυρόπουλος
Σκηνικό, Κοστούμια: Κοσμάς Πανωρίδης
Φωτισμοί: JohnMackenzie
Βοηθός Σκηνοθέτη: Αιμιλιανός Λήτος
Ερμηνεύουν: Ελένη Τσακάλου, Βασίλης Μαστρογιάννης, Νάντια Μεχάνι.
Από τις λίγες παραστάσεις που θα ήθελα να ξαναδώ πολλές φορές, κάθε βράδυ, για να έχω ευτυχισμένον και γαλήνιον ύπνο.
Κωνσταντίνος Μπούρας
«Εγώ η Μάρθα Φρόϋντ» με την εξπρεσσιονιστική Γιούλη Ζήκου
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τελικά, τα ιστορικά πρόσωπα κερδίζουν την «αιωνιότητα» όταν γίνουν μύθος στο συλλογικό συνειδητό ή α-συνείδητο. Ο Φρόϋντ, ο Αϊνστάιν, το ζεύγος Φλέμινγκ, ο Καραθεοδωρής, ο Γιουνγκ (για να μείνουμε στον αυστηρό κι αποστειρωμένο κόσμο των Επιστημών κι όχι στον ξε ορισμού ξεσαλωμένο κόσμο της Τέχνης…) όλοι αυτοί τροφοδοτούν διαρκώς την ανθρώπινη σκέψη με το κουτσομπολίστικο ενίοτε μέρος του βίου και της πολιτείας τους. Η Μάρθα Φρόϋντ ήταν μέχρι τώρα στη σκιά του μεγαλοφυούς συζύγου της. Χάρη όμως στην Φωτεινή Τσαλίκογλου και στο ομώνυμο πόνημά της έγινε αφορμή για προβολή ερωτικών αρχετύπων, ορμεφύτων, προκατασκευασμένων ιδεών και προκαταλήψεων. Η κάθε εποχή (κι ο κάθε «ερμηνευτής») βλέπει το παρελθόν μέσα από τις δικές του ανάγκες και στερήσεις. Έτσι όλες οι γυναίκες δεν είναι αγίες κι όλες οι σύζυγοι δεν είναι πιστές. Το αντίθετο θα ήταν σκάνδαλο για την ελευθέρια ηθική μας που τροφοδοτεί τον κόσμο του ελευθέρου εμπορίου. Αλίμονο σ’ όποιον ξεφεύγει. Η Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ δεν ανέχεται την αγέρωχη αγνότητα του ασυμβίβαστου Ιωάννη. Το τίμημα: ο θάνατος, αλλά όχι ο όποιος-όποιος θάνατος, μαρτυρικός, παραδειγματικός, αποκρουστικός, παραδειγματικός… Οι ανθρωποθυσίες κι οι κανιβαλισμοί στην σύγχρονη δυτική κοινωνία μας, είτε πρόκειται για την αδικοχαμένη Νταϊάνα, είτε για τα θύματα τρομοκρατικών ενεργειών ή για την παραδειγματική εκτέλεση και τιμωρία τρομοκρατών ή αντιφρονούντων, επιβεβαιώνουν τη δυσανεξία του ανθρωπίνου είδους για το διαφορετικό, την καχυποψία απέναντι στο ξένο, τον φόβο των εισβολέων στην «αγία» οικογένεια. Ο Φρόϋντ καινοτόμησε, γιατί έφερε το βαθύ υποσυνείδητο στο πιάτο της μικροαστικής και μεσοαστικής κοινωνίας. Η μεγαλοαστική και η ιθύνουσα τάξη δεν είχε ποτέ τέτοια προβλήματα. Τα ταμπού και τα φετίχ ισχύουν για τις κατώτερες, καταδυναστευόμενες, εκμεταλλευόμενες κι εκμεταλλεύσιμες τάξεις. Οι ισχυροί έχουν δικαίωμα στην «αμαρτία», αφού ταυτίζονται με το επίγειο Δίκαιο. Η φράση του Γάλλου βασιλιά «το κράτος είμαι εγώ» παραπέμπει στη Βία που υφίσταται ο φωτοδότης και ζωοδότης Προμηθέας. Αν και προσωπικά προτιμώ την αποκρυφιστική, μεταφυσική σκέψη του Γιουνγκ, ο Φρόϋντ ήταν για τις λαϊκές μάζες ανάλογος του Μαρξ, του Ρεμπώ, του Πικάσο. Έδωσε φωνή στο άρρητο και τόπο στο αχώρητο.
Η Γιούλη Ζήκου είναι μια καταπληκτική εύπλαστη μαχητική «ευάγωγος» ηθοποιός. Ερεύνησε τον βίο και την πολιτεία του ζεύγους Φρόϋντ, παρακινούμενη από το βιβλίο της Φωτεινής Τσαλίκογλου «Εγώ η Μάρθα Φρόϋντ» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, έφτιαξε ένα σφιχτοδεμένο δραματικό κείμενο, αποφεύγοντας με δεξιοτεχνία τον μονόλογο, στήνοντας σκιές και είδωλα επί σκηνής, συνδιαλεγόμενη με τον εαυτό της και το Άχρονο, έγινε εταίρα κι Έτερον, ταυτόν και Άλλον, στο τέλος όμως δικαιώθηκε από το χειροκρότημα.
Δύσκολο το εγχείρημά της. Σχεδόν αδύνατον. Η κυρία Φρόϋντ έζησε στο περιθώριο της ζωής του διάσημου συζύγου της. Ήταν το απόλυτο μηδέν από το οποίο αναπηδάει το πρωταρχικόν Ωόν της Δημιουργίας. Έζησε και δεν έζησε. Γι’ αυτό είναι τώρα σημαντικό που αναβιώνει επί σκηνής, έστω κι ως αλλότρια φωνή μέσα από ένα προσωπείο που φέρει το όνομα και – ίσως – τα χαρακτηριστικά της.
Μία παράσταση που αξίζει να παρακολουθήσετε, να μελετήσετε, να σχολιάσετε.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες για την παράσταση:
Συντελεστές
Θεατρική Διασκευή – Σκηνοθεσία: Γιούλη Ζήκου
Σκηνικά- Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά
Πρωταγωνιστούν:
Γιούλη Ζήκου: (Μάρθα Φρόυντ)
Πέτρος Αποστολόπουλος: (Σίγκμουντ Φρόυντ)
Γιάννης Ζαραφωνίτης: Σεργκέι- Γιόζεφ Μπρόυερ- Γιατρός- Οιδίποδας
Μύρια Δημητροπούλου: Άννα Φρόυντ- Λου Σαλομέ
Φωνές:
Φαίη Κοκκινοπούλου: Λου Σαλομέ – Ηθοποιός
Ηλιάνα Παναγιωτούνη: Αμαλία Φρόυντ –Μίνα Μπέρνεϋς
Πέτρος Αποστολόπουλος: Πατέρας Μάρθας Φρόυντ – Γυναίκα άρρωστη
Γιάννης Μόρτζος: Αυτοκράτορας
Πρόγραμμα Παραστάσεων
Πέμπτη – Παρασκευή- Σάββατο 21.30, Κυριακή 19.30
Τιμές εισιτηρίων:
Πέμπτη και Κυριακή: 10€
Παρασκευή και Σάββατο: 15€
Διάρκεια: 1 ώρα και 35 λεπτά
