Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

Ο λάκκος της αμαρτίας του Γιώργου Μανιώτη στο ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ

Posted by grafei on 11:20 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα έργο με καταφανή την πατίνα του χρόνου από το 1979 που πρωτοανέβηκε μετά πολλών επαίνων. Από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στο ποτάμι του Χρόνου κι όπως έγραψε ο «προσωκρατικός» Ηράκλειτος, «δεν βάζεις ποτέ δυο φορές τα πόδια σου στο ίδιο ποτάμι», και γιατί το νερό που κυλάει σήμερα δεν είναι ίδιο με το χθεσινό εκείνο και γιατί τα πόδια σου, τα κύτταρά σου έχουν πεθάνει, μετασχηματισθεί, ανα-γεννηθεί, κουρνιάσει στο βάλτο των απωθημένων επιθυμιών μας.

Ο Γιώργος Μανιώτης είναι ένας σημαντικός ρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας, από τους λίγους της Μεταπολίτευσης που έριξε μια τίμια, τολμηρή κι ενδελεχή ματιά στα δρώμενα και στα κατακάθια της ανθούσας μικροαστικής τάξης, που ετοιμαζόταν να δρέψει δάφνες, να εξαργυρώσει περγαμηνές δημοκρατικότητας και να βιώσει το δικό της ψευδαισθητικό όνειρο Αφθονίας. Αφθονίας όχι μόνον χρημάτων, αλλά κι αισθημάτων και καλλιτεχνικών, ερωτικών, γαστριμαργικών, κοινωνικών, «πολιτιστικών» εκδηλώσεων. Κάθε αλώνι κι ένα θέατρο, κάθε μάντρα καταφύγιο «παρανόμων» εραστών, κάθε λιμάνι και γιορτή.

Βεβαίως, όταν τα βλέπουμε αυτά από μακριά, μία γενιά μετά, μπορούμε να τα δούμε απογυμνωμένα, απομυθοποιημένα, ενδεχομένως και γελοία. Η σημερινή γενιά των εικοσάρηδων είναι μάλλον α-σεξουαλική, ιντερνετική, virtual, οι ηδονές της αντιγράφουν τις προκατασκευασμένες ιδέες και τα πρότυπα του Δυτικού λεγόμενου πολιτισμού μας. Η γενιά των εικοσάρηδων είναι safe ή bdsm (με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα του Bullying ανυπεράσπιστων από το οικογενειακό και στενό κοινωνικό περιβάλλον εφήβων και μετ-εφήβων). Οι έφηβοι που βίωσαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου επιδόθηκαν σε μια «καθυστερημένη» σεξουαλική επανάσταση, που οδήγησε σε μια πρωτόγνωρη άνθιση των Γραμμάτων και των Τεχνών, διαφοροποίησε σημαντικά τις δομές της ελληνικής κοινωνίας και μετέτρεψε τον κοινωνικό ιστό σε υφαντό της Πηνελόπης που την ημέρα τον φτιάχνανε και τη νύχτα τον ξηλώνανε (κάτι σαν το γεφύρι της Άρτας…). Αυτή η οπισθοδρομική, μεσαιωνική, συντηρητική, υποκριτική πλευρά της ελληνικής κοινωνίας με τους «ταλιμπάν» της «Ορθοδοξίας» (θρησκευτικού, εθνικού και οικογενειακού τύπου), με την κεκαλυμμένη αιμομειξία και την περιθωριοποίηση κάθε «διαφορετικού» που απειλεί την έννομη τάξη και τις συνήθεις ψευδαισθήσεις μας, εικονοποιεί και δραματοποιεί ο Γιώργος Μανιώτης με αριστουργηματικό τρόπο, με οξυδέρκεια, και ιδεολογική τολμηρότητα στο έργο με τον ειρωνικό παραπειστικό τίτλο «Ο λάκκος της αμαρτίας» (για να κολακεύσει και να υποσκάψει τις κατεστημένες αξίες και ιδέες). Η ανάγκη του ανθρώπου να χαρεί, τον έρωτα, το σώμα του, την επικοινωνία με τους άλλους, την ανταλλαγή υγρών κι αισθημάτων, με την βαθιά εκείνη υπαρξιακή απαίτηση της ευτυχίας, που – σύμφωνα με τον Ελύτη – είναι πανανθρώπινο δικαίωμα κι όχι απαίτηση συνδικαλιστική, λάμπει σε αυτό το θεατρικό «διαμάντι» με την καθαρότητα των ηθών και την κοινωνική κριτική σε επίπεδο αριστοφανικής σάτιρας.

Βεβαίως, η πατίνα του Χρόνου είναι βαριά πάνω στα έργα Τέχνης, όταν βασίζονται στην συγχρονικότητα και στην παρατήρηση της στιγμής. Όταν βαλσαμώνεις πεταλούδες και τις καρφιτσώνεις στο άλμπουμ δεν περιμένεις και να πετάξουνε. Οι σύγχρονοι νέοι που δεν πετροβολούν τις τραβεστί (οι περισσότεροι), θα γελούσαν με τα σκηνικά καμώματα των πατεράδων τους, όπως απεικονίζονται – ως γενιά – στον «Λάκκο της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη. Ορθώς ο σκηνοθέτης Πέτρος Φιλιππίδης τόνισε την κωμικά μουσικοχορευτική πλευρά του θεάματος που έβαλε πλώρη στο θέατρο Χώρα του Εθνικού μας Θεάτρου για να παίζεται για πολλά χρόνια. Το μιούζικαλ είναι η κατάλληλη μορφή για να αντικρίσεις χωρίς να πετρώσεις το κατακάθι του συλλογικού μας α-συνείδητου, εκεί που φωλιάζουν οι Μέδουσες, οι οχιές, οι ανακόντες και τα άλλα μυθικά τέρατα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Όλοι οι συντελεστές ήταν υπέροχοι. Θα εξάρω τη μουσική του εξαίρετου ταλαντούχου Δημήτρη Παπαδημητρίου, που πιάνει πάντα τον σφυγμό της πραγματικότητας, χωρίς να ορρωδεί σε τεχνητές διακρίσεις μεταξύ «ποιοτικού» και «καλλιτεχνικού». Όταν μελοποιεί στίχους του Γιώργου Χρονά είναι σα να ζει στην εποχή και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Καβαφικής Αλεξάνδρειας, που τόσο λατρεύει, ως φαίνεται από το έργο του. Οι στίχοι των τραγουδιών της παράστασης είναι του Γιάννη Γούνα. Εύγε τους. Ελληνικό μιούζικαλ υψηλών προδιαγραφών.

Τα σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά παραήταν φορτωμένα, θα μπορούσαν να είναι περισσότερο αφαιρετικά, «ψηφιακά» και υποβλητικά για να συνάδουν με τα σημερινά γούστα του κοινού. Οδήγησε τον πολύ έμπειρο Λευτέρη Παυλόπουλο σε αμήχανους φωτισμούς. Σουρεαλιστικά τα κοστούμια του Μετζικώφ προσέθεσαν μιαν άλλη (απρόσμενη) γελοιοποίηση του περιθωριακού, τονίζοντας τη διαφορετικότητά του. Θα μπορούσαν να είναι λιγότερο ρετρό και περισσότερο διαχρονικά, όπως είναι το κείμενο.

giannhsbogiatzis

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Θα ξεχωρίσω όμως τον Μάνο Βακούση, που έχει κατακτήσει την σχηματικότητα και το στυλιζάρισμα των μπρεχτικών ηθοποιών, τον αειθαλλή και συμπαθέστατο, τον ανθρώπινο κι εκφραστικό Γιάννη Βογιατζή, τον «κουνικό» Γιάννη Δεγαΐτη στο ρόλο του Παπά, τον εξαίρετο Παναγιώτη Μπουγιούρη ως Γωγώ (πρώην Γιώργος, ο υδραυλικός), την Αλεξάνδρα Παντελάκη ως μαυροντυμένη μάνα. αλεξάνδραπαντελάκη

Όμως όλοι τους ήταν υπέροχοι, υπάκουοι και πιστοί στα κελεύσματα του σκηνοθέτη και στο πνεύμα του έργου, ενός έργου που αποτελεί ορόσημο στο νεοελληνικό θέατρο, χωρίς να διεκδικεί θρόνους, θώκους, «πατριαρχικά» αξιώματα, αλλά με την αξίωση του αυθεντικά αληθινού.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Πληροφορίες από το επίσημο site του Εθνικού:

http://www.n-t.gr/el/events/olakostisamartias/

Ακροβατώντας στα όρια της κοινωνικής ανοχής, εξόριστες από τον κόσμο του «κανονικού» και του επιτρεπτού, οι τραβεστί που ζουν στον τεράστιο χωμάτινο λάκκο που θυμίζει εγκαταλελειμμένο ορυχείο, αφηγούνται τις ιστορίες που τις οδήγησαν στην «αμαρτωλή» και επικίνδυνη ζωή τους. Η προκλητική τους εμφάνιση, και η αντισυμβατική τους συμπεριφορά προκαλούν την ηθική της κοινωνίας η οποία νιώθει να απειλείται. Οι περίοικοι επιστρατεύονται εναντίον τους, οι τοπικές εκκλησιαστικές και πολιτικές αρχές προσπαθούν να συνετίσουν την ομάδα των τραβεστί και να την εντάξουν στους κόλπους της, ενώ τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επιχειρούν να απαλύνουν τις αντιθέσεις, επιβάλλοντας τους ένα πιο εξευγενισμένο και αισθητικά αποδεκτό τρόπο ζωής.

Μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους, διάλειμμα 10΄.

Πρώτη παράσταση: 27/03/2015

  • ΣκηνοθεσίαΠέτρος Φιλιππίδης
  • ΣκηνικάΓιώργος Γαβαλάς
  • ΚοστούμιαΓιάννης Μετζικώφ
  • ΜουσικήΔημήτρης Παπαδημητρίου
  • Στίχοι τραγουδιώνΓιάννης Γούνας
  • Μουσική διδασκαλίαΜελίνα Παιονίδου
  • Κινησιολογία/χορογραφίεςΕλπίδα Νίνου – Θανάσης Γιαννακόπουλος
  • Μουσική επιμέλειαΙάκωβος Δρόσος
  • Βοηθός σκηνοθέτηΧριστίνα Σπατιώτη
  • Βοηθός σκηνογράφουΜιχάλης Σαπλαούρας
  • Καλλιτεχνική επιμέλειαΜαρένα Καδιγιαννοπούλου
Διανομή:
  • Ακαδημαϊκός, ΤόληςΜάνος Βακούσης
  • ΠατέραςΓιάννης Βογιατζής
  • Φοιτητής, Φωτογράφος, κυνηγόςΑνδρέας Βούλγαρης
  • ΕλληνοαμερικάνοςΓιώργος Γιαννακάκος
  • Ζιζή, ΤεχνικόςΌλγα Γκάτζιου
  • ΕρασμίαΠυγμαλίων Δαδακαρίδης
  • ΠαπάςΓιάννης Δεγαΐτης
  • ΤζοάναΒασίλης Ευταξόπουλος
  • ΧουχούΓεωργία Καλλέργη
  • ΚίρκηΦαίδων Καστρής
  • ΚυνηγόςΗρακλής Κωστάκης
  • ΓωγώΠαναγιώτης Μπουγιούρης
  • ΑραβωνιαστικιάΜαρίνα Μυρτάλη
  • ΑρχικυνηγόςΧρήστος Νίνης
  • Πολιτικός παρατηρητήςΘέμης Πάνου
  • ΜητέραΑλεξάνδρα Παντελάκη
  • ΆρηςΚρις Ραντάνοφ
  • ΚάρμενΒασίλης Ρίσβας
  • Μαέστρος, ΚυνηγόςΛευτέρης Σκανδάλης
  • ΡούλαΧρήστος Σπανός
  • Άντρας με το ξύλινο πέος, ΑστυνόμοςΝίκος Τουρνάκης
  • Νέος, ΓιοςΣόλων Τσούνης
  • ΚυνηγόςΑλέξανδρος Χούντας
  • ΦωνέςΑνδρέας Βούλγαρης, Ηρακλής Κωστάκης,Κρις Ραντάνοφ, Λευτέρης Σκανδάλης, Αλέξανδρος Χούντας
  • Ζωντανή εκτέλεση πιάνουΠάνος Λουμάκης, Τζώρτζης Τσιρόπουλος

 

Η φαινομενολογία της σεξομανούς ματιάς, καταθλίψεως εγκώμιον

Posted by grafei on 10:31 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

CLOSER03lowsite

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η αποτυχία του Δυτικού Πολιτισμού βρίσκεται στον αντίποδα του αραβικού, όπως εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια. Στη μία περίπτωση έχουμε την άκρατη ελευθεριότητα (μετά τη δεκαετία του 1960), ελευθεριότητα που κακώς ταυτίζεται με την Ελευθερία, η οποία όχι μόνον δεν οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπινου είδους, αλλά τη βυθίζει – προσωρινώς – σε ακόμα μεγαλύτερη κατάθλιψη. Και λέω «προσωρινώς», γιατί όταν φας πολλά κεράσια βαρυστομαχιάζεις, ξερνάς, …. Και στο τέλος (;) ανακαλύπτουν ότι (όπως απεφάνθη ο Φρόϋντ) «όλα τα αιτήματα των ανθρώπων είναι αιτήματα αγάπης». Μόνο που τότε μπορεί να είναι πολύ αργά, όχι μόνον γιατί μπορεί να μας έχει προλάβει ο θάνατος, το aids, ο καρκίνος του έρωτα, η βαριά ψυχασθένεια, ή απλώς η απελπισία και η παραίτηση. Δεν λέω ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε στη μπούργκα και στην απαγόρευση των προγαμιαίων σχέσεων, όμως αυτή η «αμερικάνικη» καταναλωτικότητα της «Κοινωνίας της Αφθονίας», όπως επεκτάθηκε και στην ικανοποίηση των σωματικών αναγκών πισωγύρισε τον Άνθρωπο στα σπήλαια, όπου φυσικά ισχύει το περίφημο «δίκαιο του ισχυροτέρου», όχι με την επίδειξη προϊστορικού ροπάλου (όχι πάντα), αλλά με τη χρήση της συναισθηματικής ή άλλης ευφυΐας, που δίνει το πλεονέκτημα στους «πυκνόσωμους» ψυχοσωματικούς τύπους, σύμφωνα με μια καθεστηκυία κατάταξη. Η προσαρμοστικότητα, η ευγλωττία, η διπλωματία, η (κουτο-)πονηριά, η αδίστακτη φύση του αναρριχώμενου γυμνοσάλιαγκα που είναι έτοιμος να «πατήσει επί πτωμάτων», προκειμένου να περάσει οπωσδήποτε και «πάση θυσία» το «δικό του», να θριαμβεύσει το «εγώ» του πάνω στους άλλους, εν τέλει να εξουσιάσει τη ζωή, το σώμα, τις ορμές, τις ανάγκες κι (ενίοτε) τον θάνατό τους, εικονοποιήθηκε έξοχα από τον Patrick Marber στο βαρύ κι ασήκωτα ρεαλιστικό θεατρικό του έργο “Closer”, ειδικά στο ρόλο του γιατρού, του «χειρούργου» ή «χειρουργού» (αν προτιμάτε), που κοίταζε επί ώρες τον πρωκτό μίας άτυχης στριπτηζέζ λες κι έψαχνε – μετά το διαζύγιό του – απάντηση στα μεγάλα μυστήρια του κόσμου και στα υπαρξιακά αδιέξοδα του ανθρώπου. Και μήπως αυτό δεν ψάχνουμε στην υπερκατανάλωση σεξ; Όχι βεβαίως, την αγάπη, την τρυφερότητα και τη συμφιλίωση με τον εαυτό μας και τους άλλους. Όχι. Αναζητούμε τη φυγή από τον πλανήτη γη, από το πρόσκαιρο, φθαρτό κι αρρωστιάρικο σώμα μας, από την κακομοιριά της αγωνίας μας για τον επερχόμενο θάνατο και τον αφανισμό, την εξόντωση του «εγώ», που κακώς ταυτίσαμε με την ύπαρξή μας. Αυτό φαίνεται ακόμα καλύτερα στον «Λάκκο της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη, που – παρά την πατίνα του Χρόνου (πρωτοπαίχτηκε το 1979) – απηχεί ακριβώς αυτή την κραυγαλέα υπαρξιακή αγωνία του όντος απέναντι στον Χρόνο, με την απαίτηση της Χαράς, αφού η ευτυχία είναι ανέφικτη.

            Στην παράσταση του «Θεάτρου 104», επί της οδού Ευμολπιδών 104 στον Κεραμεικό, τρομάξαμε μέχρι θανάτου από το έρεβος της ανθρώπινης ψυχής. Αν είστε ένα κλικ πριν την αυτοκτονία, μην το δείτε. Αντενδείκνυται. H Square Thatre Company ήταν εκπληκτική, δεμένη ομάδα κι άψογα συντονισμένη. Οι ηθοποιοί έκαναν θαύματα, υπερέβησαν εαυτούς, πάσχισαν κι έπασχαν επί σκηνής. Μια παρατήρηση: σύμφωνα με το παράδοξο του Diderot χρειάζονται «ανάσες», αποστασιοποίηση, τεχνική, δεξιοτεχνία εναλλαγής συναισθημάτων, για να αποφορτιστεί ο εγκέφαλος και το θυμικό του θεατή. Το ρόλο που έπαιζαν τα χορικά στο αρχαίο δράμα και τα ιντερμέδια στο μεσαιωνικό, οι σύγχρονοι θεατρικοί συγγραφείς τον αναθέτουν σιωπηρά στους ηθοποιούς που καλούνται να αυτοσχεδιάσουν και να συμπληρώσουν με την μιμική και παντομιμική τους τις δραματουργικές αδυναμίες του κειμένου.

            Αργύρης Θανάσουλας (καταπληκτικός ηθοποιός – εκφραστικός και γλαφυρός, ανθρώπινος κι αλθοφανής), Γιάννης Λασπιάς (εσωστρεφής, διακριτικά ρεαλιστικός, χαμηλών τόνων, με κινηματογραφικές εκλάμψεις γκρο-πλαν), Δάφνη Μανούσου και Ιωάννα Σταυροπούλου τέλειες στην περιγραφή του εσωτερικού κι εξωτερικού χώρου με πλήρη κυριαρχία των εκφραστικών τους μέσων. Άξιοι όλοι τους.

            Σκηνοθέτης «αγγλοσαξωνικού τύπου» ο Ιωσήφ Βαρδάκης. Μετάφραση του Θωμά Μοσχόπουλου. Μουσική από τον χιουμορίστα Λόλεκ, απάλυνε ορθώς το συναισθηματικό τοπίο. Αφαιρετικά τα σκηνικά. Απολύτως αληθοφανή και πειστικά για την εποχή τα κοστούμια. Φωτισμοί υποβλητικοί από τον σκηνοθέτη.

            Σε αυτό το «Θέατρο 104» βλέπω συνήθως «στενάχωρα» έργα από εκπληκτικούς συντελεστές που με ψυχαγωγούν «ομοιοπαθητικώ τω τρόπω».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Πληροφορίες από τον επίσημο Διαδικτυακό τόπο του θέατρου 104:

http://www.104.gr/closer/

Closer

Παραστάσεις:

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21.15
από το Σάββατο 14 Μαρτίου και για λίγες μόνο παραστάσεις
Τιμή εισιτηρίου γενική είσοδος 12 ευρώ – φοιτητικό/ανέργων 10 ευρώ
Διάρκεια παράστασης: 110’ χωρίς διάλειμμα

«Η αγάπη και το σεξ είναι σαν την πολιτική. Δεν έχει σημασία το τί λες ή τί εννοείς αλλά το τί κάνεις.Οι πράξεις είναι εκείνες που μετράνε…»
Patrick Marber

Το Closer είναι ένα έργο σκληρό και τρυφερό μαζί όπως και οι ήρωες του οι οποίοι θέλουν απεγνωσμένα ν’αγαπήσουν και ν’ αγαπηθούν αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.

H υπόθεση εξελίσσεται στο Λονδίνο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και αναφέρεται στην τυχαία και συμπτωματική γνωριμία τεσσάρων αγνώστων οι οποίοι μέσα σε διάστημα τεσσάρων ετών καταφέρνουν να εμπλακούν σ’ ένα ανελέητο ερωτικό παιχνίδι απ’ όπου κανείς δε βγαίνει αλώβητος.
Ο Νταν γνωρίζει τη νεαρή Aλις που μόλις έχει έρθει από τη Νέα Υόρκη. Ο έρωτας είναι αμοιβαίος και κεραυνοβόλος. Μερικούς μήνες αργότερα ο Νταν θα γνωρίσει την Aννα, φωτογράφο στο επάγγελμα, την οποία φλερτάρει ανοιχτά. Χρησιμοποιώντας το όνομα “Aννα” σε κάποιο chat room του Ιντερνέτ, ο Νταν κλείνει ραντεβού με τον Λάρι, έναν άγνωστό του γιατρό. Η Aννα θα συναντηθεί τυχαία με τον Λάρι. Αρέσουν ο ένας στον άλλον, κάνουν σχέση, παντρεύονται. Έπειτα από καιρό θα προκύψουν υποψίες ότι η Aννα έχει ερωτικές επαφές με τον Νταν.
Όταν οι τέσσερις αυτοί χαρακτήρες αρχίζουν να επιζητούν την αλήθεια οι σχέσεις τους οδηγούνται στη φθορά και οι ίδιοι μένουν γυμνοί και ευάλωτοι χωρίς προσωπεία και πανοπλίες.
Ο Ιωσήφ Βαρδάκης υπογράφει τη νέα του σκηνοθετική δουλειά και συνεργάζεται με τη Square Theatre Company στο θεατρικό ανέβασμα του “CLOSER”, του διάσημου έργου του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Patrick Marber σε μετάφραση Θωμά Μοσχόπουλου.
Το Closer είναι από τα πιο γνωστά έργα του σύγχρονου δραματουργικού ρεπερτορίου.
Έχει ανέβει τρεις φορές στην Ελλάδα.Ο Θωμάς Μοσχόπουλος το σκηνοθέτησε πρώτος στην θέατρο Αμόρε ως “Τόσο Κοντά”. Ο ίδιος υπόγραψε και τη μετάφραση. Ακολούθησε ο Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος επέλεξε τον τίτλο “Εξ Επαφής” και αργότερα ο Γιώργος Κιμούλης . Επίσης μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη, διασκευασμένο σε σενάριο από τον ίδιο και με καστ που περιελάμβανε δυο Βρετανούς και δυο Αμερικανίδες ηθοποιούς:Τζούλια Ρόμπερτς, Τζούντ Λο, Κλάιβ Όουεν και Νάταλι Πόρτμαν. Η ταινία γνώρισε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία!

 

Θεατρικό Αναλόγιο αφιερωμένο στη νουάρ πλευρά Ρώσσων συγγραφέων. Στο Αγγέλων Βήμα.

Posted by grafei on 10:26 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

ΑΓΓΕΛΩΝΒΗΜΑρώσοισυγγραφείς

 

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ

 

Συνηθίζεται από επαγγελματίες της θεατρικής Τέχνης να αναδεικνύουν πτυχές του έργου γνωστών συγγραφέων, χωρίς να είναι δυνατή μια παράσταση. Ετσι, με κάποιο τρόπο φέρνουν σε επαφή κείμενα, γνωστά ή όχι, με το κοινό. Στην συγκεκριμένη παράσταση, ο σκηνοθέτης όρισε γνωστά κείμενα Ρώσσων συγγραφέων, να αποδοθούν όσο πιο άρτια γίνεται. Οι ηθοποιοί κατάφεραν κατά την διάρκεια της παράστασης να εμβολίσουν συναισθήματα, που αφορούν μύχιες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Από ακραίες καταστάσεις, όπως ο φόνος της γριάς τοκογλύφισσας, ή ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Πάντως, παρά το δύσκολο της συρραφής και της σύμπτυξης των εννοιών, ο σκηνοθέτης κατάφερε να μεταγγίσει σπουδαίες στιγμές της σκοτεινής πλευράς των επιλεγμένων συγγραφέων. Τα κείμενα που αποδόθηκαν : Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Έγκλημα και τιμωρία, Υπόγειο, Άντον Τσέχωφ, Ο θείoς Βάνιας, ο Γλάρος, η Αρκούδα, Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού, το Κύκνειο άσμα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Σύννεφο με παντελόνια  και Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα, Η καρδιά ενός σκύλου. Ολοι οι ηθοποιοί έδωσαν εξαιρετικές εμφανίσεις. Ερμήνευσαν οι : Αργύρης Θανάσουλας, Γιώργος Κοψιδάς, Δάφνη Μανούσου, Στέλλα Μπούρου. Στο πιάνο η Ειρήνη Τηνιακού. Σκηνοθεσία-σύνθεση κειμένων: Γιάννης Λασπιάς

ρώσοισυγγραφείςΑΓΓΕΛΩΝΒΗΜΑ1

Μιχαήλ Δουκάκης, ΨΥΧΑΓΩΓΟΣ στο θέατρο ELIART

Posted by grafei on 10:04 in Διάφορα, Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

PSYXAGWGOS---PHOTO_1

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Οι νευροεπιστήμες του εγκεφάλου σε εκλαϊκευμένη, θεατρική-σεμιναριακή εκδοχή με διαδραστική συμμετοχή του κοινού και αυτοσχεδιαστικές ικανότητες του «νούτικου» ηθοποιού (όπως λέγαμε στην παλιά καλή ελληνική αθηναϊκή επιθεώρηση). Το «Βρίζοντας το κοινό» του Πέτερ Χάντκε συνυποδηλώνεται στη βάση αυτής της πρωτότυπης δουλειάς της ομάδας «μεταμόρφωσις» (www.metamorfosis.gr).

 

Φαίνεται ότι μέσα στην Κρίση γυρίζουμε όλοι μέσα μας για να ψάξουμε τις αιτίες των αντι-δράσεών μας, για να αποστασιοποιηθούμε και να αποκοπούμε ενίοτε από τη σκληρή κι αβίωτη πραγματικότητα. Να αντιστρέψουμε την προβολή και να επανακαθορίσουμε τη σχέση αιτίου-αιτιατού.

PSYXAGWGOS---PHOTO_2

Αυτό βέβαια παλιά ήταν υπόθεση των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων, των ψυχοθεραπευτών. Τώρα όμως που κατάντησε αυτός ο μικρός γαλαζοπράσινος πλανήτης ένα απέραντο φρενοκομείο, τι να σου πρωτοκάνουν οι ειδικοί; Ακόμα κι όταν συνεπικουρούνται από τους εναλλακτικούς λεγόμενους θεραπευτές, ανάγκη είναι να ξαναγυρίσουμε στην εκπαιδευτική λειτουργία του θεάτρου ως Σχολείο. Από το Ασιατικό θέατρο σκιών που ήταν μέσο μεταλαμπάδευσης και διαιώνισης της κυρίαρχης μυθολογίας-κουλτούρας, έως τις γονιμολατρικές οργιαστικές καρναβαλικές τελετές που εξασφάλιζαν με ομοιοπαθητικό τρόπο την ευγονία ανθρώπων, ζώων και φυτών και μέχρι το απαράμιλλο αρχαίο ελληνικό θέατρο, ένα είναι το ζητούμενο του θεατή: να καθαρθεί από τα έσωθεν δαιμόνια, να γνωρίσει τον εαυτό του και να επανακαθορίσει τη στάση του στον κόσμο.

 

Ο Μιχαήλ Δουκάκης είναι τόσον ταλαντούχος που θυμίζει τον Αρτώ, των Γκωγκέν, τον Βερλαίν, τον Ρεμπώ. Είναι ποιητικός κι αυθεντικός. Υπάρχει και είναι. Δύσκολος συνδυασμός για τα μίζερα νεοελληνικά μας πράγματα. Σχεδόν ανεπίτρεπτος. Ξεχωρίζει κεφάλι κόβει κεφάλι. Από την κλασική Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

 

Αυτό που κάνει είναι μοναδικό. Υπάρχει πάνω στη σκηνή και δεν υπάρχει. Είναι ο εαυτός του αλλά και δεν είναι. Μεταμορφώνεται στο άλλο, χωρίς να εγκαταλείπει το εγώ, αυτοτσαλακώνεται και τσαλακώνει. Τελικά, μένει μια βία από το «θέατρο της σκληρότητας» του Αρτώ που έχει όμως τη δική της ψυχοθεραπευτική, αυτογνωσιακή, λυτρωτική, ψυχαγωγική της λειτουργικότητα.

 

Ο Μιχαήλ Δουκάκης είναι ψυχ-αγωγός με την αρχαία έννοια του όρου. Όπως οι ιερείς στα νεκυιομαντεία, όπως οι τελεστές στα μυστήρια, όπως οι μεγάλοι τεχνίτες του Διονύσου.

 

Όσο για την συγκεκριμένη παράσταση που παρακολούθησα ήταν περισσότερο μακρά από τις χρονικές αντοχές μου. Βεβαίως λειτουργούσε η διαδραστικότητα κοινού-τελεστού, όμως όταν ένα αυτοσχεδιαστικό θέαμα υπερβαίνει τις τρεις ώρες, ξεχειλώνει. Κουράζει. Όχι όλους βεβαίως. Μερικοί θα ήθελαν να μείνουν εκεί και να αντιδρούν μέχρι την επόμενη παράσταση. Όμως εκεί έγκειται η διάκριση του αυτοσχεδιάζοντος ηθοποιού να εξασφαλίσει ρυθμό, να αρπάξει την ομάδα από τα μαλλιά και το λαιμό, να επιβάλλει τους δικούς του όρους σε αυτό το δύσκολο και άνισο εξ ορισμού παιχνίδι.

 

Μετά τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ», ίσως ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω δει στο θέατρο για την αυτοβελτίωση του θεατή.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Έντα Γκάμπλερ απαστράπτουσα και λιτή στο θεάτρο Σημείο

Posted by grafei on 10:10 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

 ΈΝΤΑΓΚΑΜΠΛΕΡ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 Αυτό που διαφοροποιεί την Έντα Γκάμπλερ από τις άλλες δραματικές ηρωίδες είναι η πιστολιά στο τέλος. Η Μήδεια αποδρά, η Φαίδρα όχι, η Ιοκάστη όχι, όμως αναγκάζονται σε αποχώρηση. Μόνον η Αντιγόνη κατεβαίνει οικειοθελώς στον Άδη, αλλά ζωντανή. Θα πεθάνει ίσως από ασιτία – απροσδιόριστο. Η ιψενική ηρωίδα πεθαίνει εκεί ακριβώς που θα άρχιζε η κωμωδία, η ανθρώπινη κωμωδία του ιψενικού τριγώνου, των συμβατικών αστικών γάμων, των αμοιβαίων υποχωρήσεων και συμβιβασμών, της λαθραίας ανθρώπινης επιβίωσης, του «μισή ντροπή δική μου και μισή δική σου»… Η Έντα Γκάμπλερ δεν παίζεται, γιατί δεν είναι πλάσμα του κόσμου τούτου. Είναι ονειρική, είναι αντισυμβατική, είναι τέλεια σαν «αθάνατη θεά» που κατέβηκε κατά λάθος ή από περιέργεια στον κόσμο μας. Η Έντα Γκάμπλερ είναι ασυμβίβαστη γιατί δεν δέχεται ούτε θεό ούτε δαίμονα, γιατί βιάζεται να πάει σε ένα σύμπαν που θα είναι αυτή ο θεός εκεί. Δεν αυτοκτονεί. Δοξάζει τη Ζωή και την Ελευθερία, το Αυτεξούσιο και την Ανεξαρτησία. Είναι μόνη, τραγικά μόνη, σαν θεός πάνω στο σταυρό. Είναι αρχετυπική. Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν είναι ρεαλιστική. Πώς παίζεται αυτός ο ρόλος; Δεν παίζεται, παρά μόνον με αφαίρεση στυλιζάρισμα, απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων, σιγή και σιωπή, απόσταση από μανιέρες, ευκολίες, συμβατικούς θεατρικούς κώδικες. Η Έντα Γκάμπλερ ή υπάρχει επί σκηνής ή καλόν είναι να ακούμε τα λόγια της από τον δημόσιο ντελάλη, όπως θα έλεγε ο Άμλετ.

Όταν υποδύθηκε η Ρούλα Πατεράκη την Έντα Γκάμπλερ γνώρισε επιτυχία γιατί ταίριαξε ο ψυχισμός της ηθοποιού με το εσωτερικό πεδίο του μυθικού προσώπου κι εκεί έγινε μια περίεργη αλχημεία ταύτισης και διαφοροποίησης που έδωσε μια ανάγλυφη προοπτική στο κείμενο.

Στην παράσταση του θεάτρου «Σημείο» σε σκηνοθεσία του χορογράφου Κωνσταντίνου Ρήγου η καλή ηθοποιός Δήμητρα Ματσούκα υπερβαίνει τον εαυτό της, πόρρω όμως απέχει από το νεραϊδικό Έντα Γκάμπλερ. Όπως και στον «Πέερ Γκυντ» και στο «Ρόσμερσχολμ», η βαριά σκανδιναβική παράδοση της αφήγησης εκείνες τις μακριές ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα, γίνεται με κλειστά μάτια, δίπλα στη φωτιά. Δεν υπάρχει οπτική επαφή με τον ραψωδό, αρκεί το παραμύθιασμα της φωνής του. Η Έντα Γκάμπλερ ακούγεται, δεν βλέπεται. Όχι γιατί είναι ακριβοθώρητη, αλλά γιατί είναι αλλοδιαστασιακό ον. Ορθώς ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ρήγος την τοποθετεί πίσω από μαύρα τούλια. Είναι σκοτεινή, σαν τον Θάνατο, σαν την Αστάρτη, τη Νέμεση και τη Μοίρα. Είναι πολεμοχαρής κι αιμοσταγής. Κι αφού ο πολιτισμός δεν της επιτρέπει να ανοιχτεί και να εκτονώσει τα δολοφονικά ένστικτά της, τα στρέφει κατά του εαυτού της. Αυτοκαταστρέφεται γιατί ΔΕΝ ζει, με τους δικούς της όρους, δηλαδή άνευ όρων και ορίων. Χωρίς αιδώ, χωρίς χαλινό, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αμαζόνα. Αυτή είναι η Έντα Γκάμπλερ.

Η παράσταση του θεάτρου «Σημείο» ήταν αριστουργηματική, γιατί αποτελούσε νόμιμη και σεμνή ανάγνωση του ιψενικού μυθιστορήματος.  Ευτυχώς, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, κρατήθηκε για πρώτη φορά μακριά από το αγαπημένο του κιτς και την παρώδησή του. Όλα ήταν άψογα και μεσογειακώς σκανδιναβικά. Οι δύο πολιτισμοί συγκοινωνούν μέσω της Υπερβορείας από την οποία κατέρχεται (ή ανέρχεται;) ο Απόλλωνας.

Λίγο ακόμα πιο ανέκφραστη κι ακίνητη η πρωταγωνίστρια, χωρίς σχολιασμούς με τα μάτια και τη μιμική του προσώπου, χωρίς καθόλου περιττούς ακκισμούς και θα αγγίξουμε το υποδειγματικό.

Δεν το περίμενα. Το εύγε ανήκει σε όλους, στην παραγωγή της People, αλλά κυρίως στην Ιωάννα Μακρή και στο Νίκο Διαμαντή, με την υψηλή αισθητική και οι δύο, που μόνον επιτυχίες στεγάζουν και φιλοξενούν στον θεατρικό ναό τους.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

Το έργο-αίνιγμα του Ερρίκου Ίψεν, Έντα Γκάμπλερ, ανεβάζει από τις 6 Μαρτίου στο Θέατρο Σημείο, ο Κωνσταντίνος Ρήγος. 

Η  Έντα Γκάμπλερ είναι ανέτοιμη να «υποστεί» τη ζωή που η ίδια επέβαλε στον εαυτό της λέγοντας «ναι» στον γάμο με τον ακαδημαϊκό Γιέργκεν Τέσμαν. Λίγες, μόνο, ώρες μετά την επιστροφή τους από το γαμήλιο ταξίδι, η Έντα έχει την ευκαιρία να διασκεδάσει την πλήξη της παίζοντας με τις τύχες των ανθρώπων γύρω της. Τα περιθώρια στενεύουν, ωστόσο, και για την ίδια, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες φοβίες της. Η τραγική κατάληξη φαντάζει ως μόνη επιλογή…

Εξάμβλωμα της φαντασίας, τέρας, παρανοϊκή, ατομίστρια, άτεγκτη, ζηλιάρα, οραματίστρια, φεμινίστρια, ιδεαλίστρια, θύμα των περιστάσεων…, είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που έχουν χρησιμοποιήσει οι κριτικοί για να περιγράψουν την αμφιλεγόμενη ηρωίδα του Ίψεν. Από την πρώτη παρουσίασή του το 1891 μέχρι σήμερα, το έργο έχει επισύρει την αποδοκιμασία και την εκτίμηση, τον αποτροπιασμό και τον θαυμασμό, χωρίς ποτέ να αφήσει περιθώρια για εύκολες απαντήσεις.

Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Κωνσταντίνος Ρήγος

Μετάφραση: Έρι Κύργια

Συνεργάτης Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης

Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας

Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος, Έλενα Σκουλά

Διεύθυνση προβών: Άγγελος Παναγόπουλος

Ειδικά Εφέ: Μιχάλης Σαμιώτης

 

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): 

Κατερίνα Διδασκάλου (Γιουλάνε Τέσμαν), Ακύλλας Καραζήσης (Δικαστής Μπρακ), Δήμητρα Ματσούκα (Έντα Τέσμαν), Μαριέττα Σγουρδαίου (Μπέρτε), Γιάννης Στάνκογλου (Άιλερτ Λέβμποργκ), Βασιλική Τρουφάκου (Τέα Έλβστεντ), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Γιέργκεν Τέσμαν)

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη, Κυριακή  – 19:00

Πέμπτη, Παρασκευή – 21:00

Σάββατο – 18:00 & 21:00

 

Τιμή εισιτηρίου:

18 ευρώ – Κανονικό

15 ευρώ – Μαθητικό / Νεανικό (έως 22 ετών) / Φοιτητικό / Ανέργων / Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Άνω των 65 ετών

 

Προπώληση:

Viva.gr, τηλ. 11876 και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC, ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, SEVEN SPOTS, IANOS, RELOAD.

 

Θέατρο Σημείο – Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα (πίσω από το Πάντειο)

 

Πληροφορίες: 211 80 000 80

 

 

ΝΟΣΤΙΜΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ PERFORMANCE του Δημήτρη Κοροβέση στη Gallery Marneri

Posted by grafei on 12:36 in Διάφορα, Εικαστικά, Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

marneriΝΥΧΤΕΣΝΟΣΤΙΜΕΣ

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ως συγγραφέας του ψυχαγωγικού, εκπαιδευτικού και διαφωτιστικού πονήματος «Αρχαίο Φαγοπότι», εκτίμηση ιδιαίτερα την γευστικότατη performance του Δημήτρη Κοροβέση στα πλαίσια της έκθεσης έργων του στη Gallery Marneri. «Νύχτες νόστιμες» ο τίτλος και τα μεζεκλίκια μετά ήταν το ίδιο αξιολάτρευτα κι αποδεκτά με την παράσταση πριν. Το λέω αυτό γιατί σε πολλές παρουσιάσεις βιβλίων, ημιθεατρικές, παραθεατρικές και θεατρικές ακόμα εκδηλώσεις εκτιμάς περισσότερο το …μπουφέ από τα …δρώμενα. Τηρώ σιγήν ιχθύος για τα περαιτέρω…

 

Θα ξεκινήσω από τον αξιολάτρευτο μουσικό, μίμο, παντόμιμο και ταλαντούχο κωμικό Μιχάλη Καλπάκη. Γέμισε το κενό ανάμεσα στις πυκνές λέξεις που συνέγραψε κι εκφώνησε ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης με όλα τα παραγλωσσικά σημεία που μπορεί κανείς να επινοήσει. Έπαιξε μουσική με τα κουζινικά σκεύη, αυτοσχεδίασε, αυτοσαρκάστηκε και ειρωνεύτηκε, επικοινώνησε με τον παρτεναίρ του και το κοινό, διονυσιάστηκε και μας οδήγησε όλους σε ευωχία. Από την άλλη ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης παρέπεμπε συνειδητά στο κουκλοθέατρο, αφού είχε στήσει – δίκην τοτέμ μια ανάγλυφη κορνίζα με μαχαιροπήρουνα. Κινήθηκε άλλοτε σαν εγγαστρίμυθος κι άλλοτε σαν τραγική κούκλα με κωμικές αποχρώσεις. Πολύ ενδιαφέρων συνδυασμός, απολύτως κατάλληλος για τα έργα του λεγομένου «θεάτρου του παραλόγου». Αν εξαιρέσεις την ερασιτεχνική ορθοφωνία του, θα μπορούσε αυτή η παράσταση να ανεβεί σε πολλούς και ποικίλους χώρους με ιδιαίτερη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Μια ιδέα ρίχνω…

Από τα πλέον πρωτότυπα και διασκεδαστικά θεάματα που είδα αυτή την περίοδο.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από το www.athinorama.gr:

Ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης και ο μουσικός Μιχάλης Κλαπάκης ενώνουν μπλέκουν τις φαντασίες τους στην πρωτότυπη performance «Νύχτες νόστιμες». Τι θα μαγειρέψουν άραγε στη Gallery Marneri; Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν την παράσταση τους ως «μια σαλάτα μουσικής, εξομολογήσεων, φρούτων, εικόνων, χιούμορ και παραπλανήσεων που θα την μοιραστούν με τους καλεσμένους τους, μαζί με λευκό κρασί και συνοδευτικά εδέσματα». Τα κείμενα γράφτηκαν από τον Δημήτρη Κοροβέση και το σκηνικό (έργο του ιδίου) θα πλαισιώνεται από τα έργα του, τα οποία άλλωστε αποτέλεσαν και την αφορμή της παράστασης και η Ελένη Γεωργοπούλου σκηνοθετεί μαζί με τον δραματολόγο Νίκο Φλέσσα. Ο στόχος είναι το κοινό σκηνικό τραπέζι, που στήνουν να αποτελέσει μια τελετουργία επικοινωνίας. (Πρεμιέρα: 28/2 ).

Ένα σύγχρονο «Νησί των Σκλάβων» στο Υπόγειο του «Θεάτρου Τέχνης»  

Posted by grafei on 12:14 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 sklavoi3

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Οι σχέσεις εξουσιαστών-εξουσιαζόμενων από την ανθρωπιστική πλευρά των ιδεωδών που ενέπνευσαν τον Γαλλικό Διαφωτισμό και οδήγησαν στη Γαλλική Επανάσταση, είναι το αντικείμενο αυτού του παράδοξου έργου του Μαριβώ, με τον καθόλα σαφή τίτλο «Το νησί των σκλάβων». Όπως και στην «Τρικυμία» του Σαίξπηρ, η απόδοση δικαιοσύνης εναπόκειται σε έναν κόσμο «ανάποδα», όπου το Άγραφο Δίκαιο, αυτό που επικαλείται η Σοφόκλεια Αντιγόνη υπερισχύει και κατισχύει παντός ανθρωπίνου νόμου.

Η Μαριάννα Κάλμπαρη ως σκηνοθέτης της παράστασης στο πάντα ατμοσφαιρικό και μυθικό «υπόγειο» του Θεάτρου Τέχνης, έδωσε αυτή τη σαιξπηρική διάσταση της Νέμεσης, τόνισε τις μεταφυσικές πλευρές του απλού κατά τα άλλα κειμένου, που βασίζεται σε μια παρα-μυθική σύμβαση ανατροπής της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων, όπου με καρναβαλικό τρόπο οι δούλοι γίνονται αφέντες κι οι αφέντες δούλοι για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, προκειμένου να υποστούν την καρμική ανταπόδοση των αμαρτιών-αστοχιών τους, να μετανοήσουν και να αναθεωρήσουν τη σκληρή συμπεριφορά και στάση τους απέναντι στους ανθρώπους που βρίσκονται στην ανάγκη τους. Αλλά και οι δούλοι δοκιμάζονται με το να γίνουν αφέντες: αν επιδείξουν την ίδια σκληρότητα τιμωρούνται και ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης πέφτει βαρύς επί της κεφαλής των.

Και η Θιβετιανή και η Αιγυπτιακή «Βίβλος των νεκρών» δίνουν μεγάλη σημασία στο «Καθαρτήριο» από το οποίο περνά η ψυχή μετά τον θάνατο του φυσικού σώματος. Το υποκείμενο υφίσταται τα αποτελέσματα και τις επιπτώσεις των ενεργειών και των επιλογών τους. Δράση και αντίδραση. Αίτιον και αιτιατόν. Τω πάθει μάθος.

Αυτή η βασικά χριστιανική αλλά και βουδιστική στάση ζωής, που απέχει αρκετά από την ινδουιστική, τη μουσουλμανική και άλλες, διαπνέει τον Γαλλικό Διαφωτισμό που έβαλε τις βάσεις για τη σημερινή δημοκρατική ένωση των εθνών και των λαών της Ευρώπης.

Γι’ αυτό είναι ιδιαίτερα επίκαιρο αυτό το έργο: γιατί πρέπει να βάλουν όλοι νερό στο κρασί τους. Και οι ισχυροί και οι αδύναμοι. Το «δίκαιο του ισχυροτέρου» έβλαψε πάντα τους δυνατούς. Κι ας λέει ό,τι θέλει ο Δαρβίνος. Το ένστικτο της επιβίωσης, η ανάγκη του ανθρώπου για ελευθερία και αξιοπρέπεια είναι δυνατότερη απ’ όλες τις συμβάσεις. Τη δύναμη του απελπισμένου δεν θα τη βιώσουν ποτέ οι βολεμένοι. Παρά μόνον αν βρεθούν στη θέση τους. Κι αυτό ακριβώς είναι το τέχνασμα του Μαριβώ. Γυρίζει τον κόσμο ανάποδα. Τα αγγούρια κυνηγάνε το μανάβη και στο τέλος, αφού πρόκειται περί μαύρης κωμωδίας, όλα επανέρχονται στην αρχική τάξη αλλά με βελτιωμένους χαρακτήρες και αποδεκτές συμπεριφορές. Μακάρι να ισχύσει το ίδιο και στη σφοδρή πολιτισμική κρίση που βιώνουμε τώρα όλοι, εκόντες-άκοντες.

Όσο για την παράσταση, άψογη, στο πνεύμα του Θεάτρου Τέχνης, με τον γνωστό στυλιζαρισμένο υποκριτικό κώδικα που δίδαξε ο μέγιστος Κάρολος Κουν.

Το σκηνικό υπέροχο, τα κοστούμια καρναβαλικώς λειτουργικά, υπερτόνισαν τη θεατρική χαρά του παιχνιδιού. Τι άλλο μπορεί να θέλει ο σύγχρονος θεατής;

Μην το χάσετε!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info:

Το Νησί των Σκλάβων

«Το νησί των σκλάβων» του Μαριβώ, το ανάλαφρο και ταυτόχρονα σκοτεινό έργο του κλασικού Γάλλου συγγραφέα, που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1725 και σήμερα μοιάζει πιό επίκαιρο από ποτέ, ανεβαίνει από τις 31 Ιανουαρίου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της νέας Καλλιτεχνικής Διευθύντριας Μαριάννας Κάλμπαρη.

Δύο αριστοκράτες και οι υπηρέτες τους, ναυαγούν σ΄ένα νησί που κατοικείται από εξεγερμένους σκλάβους της Αθήνας. Στον παράξενο αυτό τόπο, τα αφεντικά υποχρεώνονται ν΄ανταλλάξουν ρούχα και ρόλους με τους σκλάβους τους και να τους υπηρετούν μέχρι να «νιώσουν τι σημαίνει πόνος»προκειμένου να πάρουν ένα ισχυρό μάθημα δικαιοσύνης και ανθρωπιάς. Το παιχνίδι των ρόλων ανάμεσα σε αφεντικά και σκλάβους, γρήγορα μετατρέπεται σε ένα επικίνδυνο και αποκαλυπτικά βίαιο παιχνίδι εξουσίας, εκδίκησης και έρωτα. ‘Ομως ποιά είναι τα όρια σε ένα τέτοιο παιχνίδι; Και αν εύκολα μαθαίνει κανείς τι σημαίνει σκλαβιά, πόσο εύκολο είναι να μάθει κανείς τι σημαίνει ελευθερία;

Η παράσταση ανεβαίνει με τη συνεργασία του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδας, το οποίο  στηρίζει τη δεύτερη περίοδο της σεζόν του Υπογείου, αφιερωμένη στους Γάλλους συγγραφείς.

Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη

Σκηνικά – Κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης

Μουσική Επιμέλεια: Νέστορας Κοψιδάς

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Χορογραφία: Μαρίζα Τσίγκα

Βοηθοί σκηνοθέτη: Θεοδώρα Καπράλου, Ιωάννα Μπιτούνη

Video Trailer: Διαμαντής Καραναστάσης

Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου

 

Παίζουν: Νίκος Αλεξίου, Βίκυ Βολιώτη, Ιωάννα Παππά, Αινείας Τσαμάτης, Κωνσταντίνος Ευστρατίου.

 

Πρεμιέρα Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015

 

Σάββατο 31 Ιανουαρίου – Κυριακή 5 Απριλίου 2015

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο 9.15 μμ

Κυριακή 8.00μμ

Πέμπτη: Γενική Είσοδος 10€

 

 

Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν – Υπόγειο

Πεσμαζόγλου 5 Αθήνα

Τηλέφωνο ταμείου: 2103228706

Καθημερινά 10:00-13:00 και 17:00-22:00

 

Αρτώ & Βαν Γκογκ avec un pistolet: ο Ιωάννης Παπαζήσης ιερουργεί στο θέατρο Σημείο  

Posted by grafei on 12:58 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Που γίνεται ολοένα καταφύγιο τραυματισμένων θεατών αναζητώντων ποιότητα και θαλπωρή

 αρτωΘΕΑΤΡΟΣΗΜΕΙΟ

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Από τότε που είδα στο Μουσείο Βαν Γκογκ στο Άμστερνταμ την παράλληλη έκθεση Γκωγκέν-Βαν Γκογκ με τα έργα που είχαν φιλοτεχνήσει οι δύο εκκεντρικοί φωστήρες την περίοδο που μοιράζονταν το ίδιο στούντιο στην Αρλ, και βλέποντας τα χρυσάνθεμα πλάι-πλάι, απέκτησα τη βάσιμη πεποίθηση ότι ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΔΥΟ ΆΝΤΡΕΣ ΈΤΡΕΦΑΝ ΜΙΑ ΒΑΘΙΑ ΕΡΩΤΙΚΗ ΈΛΞΗ-ΆΠΩΣΗ-ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟ-ΜΙΣΟΣ-ΑΓΑΠΗ-ΦΙΛΟΤΗΤΑ-ΝΕΙΚΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ!!! Μάλιστα. Δεν κόβεις το αυτί σου γιατί σε εγκαταλείπει ο συνεταίρος και συγκάτοικός σου για να μετακομίσει αλλού. Και καλά να το …κόψεις (έλεος, τι γράφω, σοβαρός άνθρωπος!) αλλά να το στείλεις και με κούριερ σε μία πόρνη, ε, αυτό πάει πολύ! Εξηγούμαι. Στις πόρνες πήγαινε ο μάλλον αρειμάνιος, τρελαμένος από την τεστοστερόνη Πωλ Γκωγκέν. Με πόρνες συγκατοίκησε μετέπειτα στην Ταϊτή κι αργότερα στις Νήσους Μαρκησίες της Πολυνησίας, κόλλησε σύφιλη, τρελάθηκε και έκαψε την καλοζωγραφισμένη από αυτόν τον αναρχικό παρία καλύβα τους, όπου ζούσαν όλοι μαζί σε κοινόβιο. Ο Βαν Γκογκ πάλι, ως ενοχοποιημένος χριστιανός βοηθός ιεροκήρυκα για παμφτώχους, είχε σπιτώσει και περιέθαλπε μία άτυχη πόρνη, έτσι που η μάννα του η ίδια να του απονείμει την ύψιστη βρισιά του «νοσοκόμου της πουτάνας»!!! Κι έως εδώ, πάλι όλα καλά. Είναι σαφές όμως ότι η μαζοχιστική προσωπικότητα η προσκολλούμενη σε ισχυρότερες προσωπικότητες ήταν αυτή του Βαν Γκογκ και όχι του Γκωγκέν. Ο επιβήτωρ Γκωγκέν, ο σεξομανής, ο εκρηκτικός, ταιριάζει περισσότερο ως ψυχοσύνθεση με τον Πικάσο, που έπασχε από πριαπισμό, όπως λέει ο Ιόλας στα απομνημονεύματά του. Κι επανερχόμεθα στο θέμα μας. Γιατί ο Γκωγκέν εγκαταλείπει τον Βαν Γκογκ και γιατί εκείνος κόβει το αυτί του και το ταχυδρομεί σε μια πόρνη; Μήπως υποδηλώνει τη διεκδίκηση την ερωτική του Γκωγκέν από την γυναίκα που τον μοιράζεται μαζί της; Λέω τώρα. Αυτή η υπόθεση δεν έχει υποστηριχθεί μέχρι αυτή τη στιγμή, εξ όσων γνωρίζω. Ας την ψάξουν οι ειδικοί και είμαι σίγουρος ότι κάτι θα βρουν. Έστω και μόνον «ισχυρές ενδείξεις», όπως λέμε στη νομική ορολογία.

 ΑΡΤΩ2

Όλες αυτές οι σκέψεις ενισχύθηκαν από την καταπληκτική παράσταση «Αρτώ & Βαν Γκογκ avec un pistolet» με τον Ιωάννη Παπαζήση να ιερουργεί στο θέατρο Σημείο. Τι ηθοποιός! Μετρημένος, εκφραστικός, αυτοελεγχόμενος, διαρκής, διαυγής, με σβησμένο το εγώ του, χωρίς καμία διάθεση αυτοπροβολής! Σπάνιο, εξαιρετικά σπάνιο στους μονολόγους που βλέπουμε στις αθηναϊκές σκηνές.

 ΑΡΤΩ3

Ο Αρτώ, μετά από εννέα χρόνια εγκλεισμού σε ψυχιατρική κλινική και 51 ηλεκτροσόκ, επανεμφανίζεται στο Παρίσι του 1947 με μια διάλεξη «Βαν Γκογκ, ο Αυτόχειρας της Κοινωνίας», όπου χρησιμοποιεί τον μυθικό ζωγράφο ως περσόνα και μιλάει για τη δική του περιθωριοποίηση από τους «νουνεχείς» και για τη μοίρα που επιφυλάσσουν οι μικροαστοί στις μεγαλοφυίες! Στη διάλεξη χρησιμοποιεί ως υλικό 406 μουντζουρωμένα τετράδια που τα κουβαλάει πάντα μαζί του. Βεβαίως η καλή παριζιάνικη κοινωνία σπεύδει να στριμωχθεί για να μπορεί να σχολιάσει μετά τα λεγόμενα του «τρελού». Όμως, στην Ελλάδα λέμε «από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια». Ανάμεσα όμως στους φιλοπερίεργους είναι ο Μπρετόν, ο Ζιντ, ο Καμύ, ο Λακάν, κατά του οποίου ο Αρτώ στρέφεται μάλλον επιθετικά και περιφρονητικά, απαξιώνοντας την ψυχιατρική επιστήμη της εποχής του.

ΑΡΤΩ4

Η αναπαράσταση αυτής της ιστορικής διάλεξης ευτύχησε να έχει τίμιους, μελετηρούς και συνεπείς με το όραμά τους συντελεστές:

 Κείμενο – Σκηνοθεσία: Ιόλη Ανδρεάδη

Σκηνογραφία – Κοστούμι: Δήμητρα Λιάκουρα

Μουσική – Ηχοτοπίο: Ερατώ Α. Κρεμμύδα

Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Βοηθός Σκηνοθέτη: Κώστας Μητράκας

Μακιγιάζ: Λένια Saw

Video Trailer: Μιχαήλ Μαυρομούστακος

Αφίσα: Κώστας Τσακαλάκης

Φωτογραφίες: Πάνος Μιχαήλ

 

Η Ιόλη Ανδρεάδη είναι σημαντική νέα σκηνοθέτις με όραμα, εργατικότητα, προσήλωση στο έργο και στον βίο των συγγραφέων που επιλέγει. Μπράβο της.

Η ερμηνεία του Ιωάννη Παπαζήση είναι για βραβείο. Ακόμα κι αν δεν του δοθεί (το πιθανότερο – παραείναι σεμνός κι «αόρατος» για κάτι τέτοιο) του αρκεί η επιβράβευση του κοινού, αμέσως μετά… την εξαντλητική του αναφορά σε ιερά τέρατα. Φαντάζομαι ότι θα κάνει μέρες ή ώρες να συνέλθει από τη δίνη της κοσμικής ενέργειας στην οποία έχει περιπέσει.

Ήταν όλα υπέροχα, διδακτικά, απόκοσμα και τόσο καθημερινά.

Μην το χάσετε!

 

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Info

Θέατρο Σημείο
Χαριλάου Τρικούπη 4 (πίσω από το Πάντειο)
Καλλιθέα / τηλ. 210 92 29 579

Παραστάσεις έως 5.4
Σάββατο 21.00 & Κυριακή 19.00
Είσοδος 12 ευρώ & 8 ευρώ μειωμένο / Διάρκεια 60 λεπτά

 

Η Λένα Πλάτωνος στο Ρυθμός Stage με τον «Ιερό Πόνο» του ποιητή Γιώργου Χρονά.

Posted by grafei on 11:30 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Μουσική, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Μαζί της ο Παντελής Θεοχαρίδης και η ανιψιά της Μαρίκα Παπάζογλου
Guest: Δήμητρα Γαλάνη.
Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου
λεναΠΛΑΤΩΝΟΣιερόςπόνος

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Εθισμένος στα θεάματα, με ή χωρίς άρτον, αυτή τη φορά η ποικιλία τυριών και τα πολύσπορα κριτσίνια ήταν υπέροχα… εθισμένος λοιπόν στο καλό θέατρο, εκτίμησα δεόντως τη μουσική συναυλία-δρώμενο που έδωσε η Λένα Πλάτωνος με το συγκρότημα και τους καλεσμένους της στον άρτιο τεχνικά και ταξιθετικά χώρο του Ρυθμός Stage.

H Λένα Πλάτωνος είναι μια μαγική προσωπικότητα. Σα νεράιδα του παλιού καλού καιρού που αποσπάστηκε από το άρμα του Ποσειδώνα και της Αμφιτρίτης, εκείνο που το σέρνουν ιππόκαμποι, μετοίκησε για μερικές επίμοχθες δεκαετίες στον δικό μας σκληρό χρόνο για να μας ψυχαγωγήσει και για να μας μεταδώσει την δροσιά ενός κόσμου άλλου, λεπτοφυέστερου, διαρκέστερου, αγνότερου από τη δική μας Τρίτη διάσταση. Ακούγοντας τη φωνή, παρατηρώντας πώς στηρίζει το κεφάλι της πάνω στον άτλαντα σπόνδυλο, βλέποντας το φως να χρυσίζει στα μεταξένια της μαλλιά, βυθιζόμενος στις μελωδίες της σαν σε όνειρο τρυφηλό, νιώθω κι εγώ σαν άνθρωπος κι όχι σαν σκλάβος της Ανάγκης στις μυλόπετρες της Τύχης… Ναι, η Λένα Πλάτωνος είναι σημαντική συνθέτις, γιατί είναι διαφορετικοί, είναι αλλιώτικη από τους άλλους, τους κοινούς θνητούς καριερίστες. Η Λένα Πλάτωνος απέχει της χυδαιότητος των ημερών μας. Αν δεν ήταν ο ποιητής Γιώργος Χρονάς, που τη λάτρεψε, τη στήριξε και την επανέφερε στα φώτα του προσκηνίου, θα είχε αποσυρθεί εκείνη για πάντα στην πάμφωτη σιωπή της. Μόνο που κι η σιωπή της Λένας Πλάτωνος είναι ποίηση και τέχνη υψηλή. Γιατί θέλει δύναμη ψυχής κι αισθητική για να ακούς τη σιγαλιά και να υπάρχεις, ως μετέωρο δίχως σκιά. Και οι σκιές δεν εμφιλοχωρούν στην ύπαρξη της Λένας Πλάτωνος, παρά μόνον ως φάσματα της τρομαγμένης πανανθρώπινης ψυχής, που δεν έχει ξεφύγει ακόμα από τη σκοτεινάγρα των σπηλαίων, αν και φιλοτεχνεί κατά διαστήματα Αναγεννήσεις, πριν ξαναρίξει τα φωτισμένα παιδιά της στις πυρές του Μεσαίωνα.

γιώργος_χρονάς.png

Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς, δικαίως τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη. Είναι αυθεντικός, είναι λαϊκός κι αριστοκράτης ταυτόχρονα, διακριτικός και εστέτ, απλός στους τρόπους και πολύπλοκος στις χειρονομίες… ΕΙΝΑΙ. Με την έννοια του υπάρχειν αυτοβούλως κι αυτοδικαίως κάτω από το Φως του Ήλιου του Άχωρου. Οι στίχοι του υμνούν τους απλούς ανθρώπους, αυτούς που λέμε λούμπεν, παρίες, περιθωριοποιημένους, αποτυχημένους ως προς το επίσημο σύστημα αξιών μας… Είναι τόσο μεγαλόψυχος πνευματικώς, που τους αναβιβάζει (ως άλλος Καβάφης) σε ύψη αισθητικώς δυσθεώρητα, επειδή πόνεσαν πολύ, βασανίστηκαν, τιμωρήθηκαν, σταυρώθηκαν, διαπομπεύτηκαν, αυτομαστιγώθηκαν και τώρα δικαιούνται επί τέλους την βασιλεία της Γης, για μέσου της Τέχνης. Αυτή η κοσμική δικαιοσύνη, χαρίζει στην Τέχνη την Ποιητική του Χρονά τελετουργικά στοιχεία, τα οποία η Λένα Πλάτωνος οξυδερκώς διέκρινε κι αξιοποίησε μουσικώς και σκηνικώς.

Μαζί της ο Παντελής Θεοχαρίδης και η ανιψιά της Μαρίκα Παπάζογλου, εγγονή του συνθέτη και πιανίστα Γεωργίου Πλάτωνος. Υπέροχοι και οι δυο τους. Χαμηλόφωνος ο ένας, πληθωρικώς θεατρική η άλλη, όμως αμφότεροι απογειωμένοι από τα κοινά άχθη της καθημερινότητας.

Στο πιάνο ο συνθέτης Σπύρος Μάνεσης, που άνοιξε και τη βραδιά ερμηνεύοντας μόνος του ”9 πορτραίτα της Λένας”, δηλαδή 9 αντίστοιχες τζαζ προσεγγίσεις του σε συνθέσεις της Πλάτωνος. Κα-τα-πλη-κτι-κός. Πρέπει να αγαπάς πολύ τη μουσική ενός άλλου για να την μεταβολίζεις, να την ενορχηστρώνεις στο μυαλό και στην ψυχή σου με μοναδικό τρόπο και να αφήνεις τα γενναιόδωρα χέρια σου να κυλάνε πάνω στα υπάκουα πλήκτρα που χαίρονται κι εκείνα γιατί γίνονται όργανα αισθητικής ηδονής.

Πλήκτρα – programming: Στέργιος Τσιρλιάγκος.

Όμως, η αποκορύφωση της ακουστικής και όχι μόνον ευωχίας ήταν με την αισθαντική φωνή και τη ζεστή, ανθρώπινη παρουσία της Δήμητρας Γαλάνη, που τίμησε δεόντως τη φίλη της Λένα Πλάτωνος και τον φίλο της Γιώργο Χρονά με την αγάπη της ταπεινοφροσύνης της. Πρέπει να είναι κανείς πολύ γεμάτος απ’ όλα, πολύ γεμάτος από την ύπαρξη, ώστε να μπορεί να πετάει σα σταυραετός πάνω από πεδιάδες, κοιλάδες, φαράγγια και καταρράκτες του συλλογικού συνειδητού. Αυτή τη γυναίκα τη λατρεύω από παιδί, γιατί δεν κατέχει από ψέματα, είναι αυθεντική, γυμνή στα βλέμματα και στους προβολείς, διάφανη. Μόνον οι τελείως «φτασμένοι» κι ακομπλεξάριστοι άνθρωποι, οι χορτάτοι απ’ όλα, που δε ζητούν τίποτα από κανέναν και κυρίως δεν διψούν για αναγνώριση, μόνον αυτοί θα κληρονομήσουν την βασιλεία της γης, αφού είναι πλούσιοι εσωτερικώς…

Δεν θα πω τίποτ’ άλλο για τη βραδιά, για να μη σας κάνω να ζηλέψετε. Όμως αναζητείστε την επόμενη. Μια τέτοια εμπειρία αρκεί για το οξυγόνο μιας ολόκληρης χρονιάς.

Μετά λόγου γνώσεως,

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ, «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο» στο Studio Κυψέλης σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού.

Posted by grafei on 10:42 in Θέατρο, Κινηματογράφος, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Pazolinitopmovie

Παζολίνι, σαράντα χρόνια μετά την αναγκαστική σιωπή του. Ο Γιάννης Σολδάτος μιλάει εκ μέρους του σε ένα έργο εικονοκλαστικό και προκλητικό, από ιδεολογική κυρίως πλευρά

PazoliniPhoto02

Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας

 

Οι μύθοι αναβιώνουν πάντα μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο. Είναι σαν τον νερό των ωκεανών: εξατμίζεται, ταξιδεύει με τα σύννεφα, κάνει το γύρο της γης – όσο προλάβει – και μετά πέφτει στη γη ή στη θάλασσα, ως βροχή, χαλάζι, χιόνι, αποθηκεύεται στον υδροφόρο ορίζοντα και βγαίνει στην επιφάνεια ως ρυάκι, ποτάμι, καταρράκτης σε ανύποπτα σημεία εκβάλλεται για να χυθεί στην πλατιά γκρίζα θάλασσα. Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, όπως και η Κάλλας, ιερά τέρατα της Τέχνης του εικοστού αιώνα, γίνανε φορείς μιας Γνώσης που τους υπερέβαινε, μιας Γνώσης αρχαίας, βυθισμένης στα ζωικά ένστικτα της προαιώνιας ανθρώπινης φυλής. Το Ιερό και το Ά-λογο, το ταπεινόν και υψηλόν, το ζωώδες και το αγγελικό συμπλέκονται δημιουργικά στο παρασυμπαθητικό σύστημα του ανθρώπου, που ανεβαίνει συμπλεκόμενο τη σπονδυλική στήλη σε δύο ρεύματα (ανιόν και κατιόν – η γνωστή κουνταλίνι – τα φίδια στο κηρύκειο του Ερμή…). Στο Μουσείο Ανατολίτικης Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο είδα ένα άγαλμα του Βούδα μετά τη φώτιση. Ήταν σοκαριστικό! Επτά κόμπρες ανέβαιναν στη ραχοκοκκαλιά του και πετούσαν τα ανοιγμένα τους κεφάλια στο φωτοστέφανό του. Μία για κάθε τσάκρα (ενεργειακό τροχό που μεταλαμπαδεύει κοσμική ενέργεια – οργόνη – στο υλικό μας σώμα. Ουδείς μπορεί να φωτιστεί, να χρησιμοποιήσει το 100% του εγκεφάλου και της ψυχοσωματικής του δομής χωρίς την αγαστή, την ελεγχόμενη, την καθαγιασμένη από την Αγάπη έκρηξη της κουνταλίνι εντός του. Ασώματες κεφαλές δεν μπορούν να αγαπούν γιατί μισούν τον εαυτό τους και θεωρούν το σώμα τους ρυπαρόν. Το σώμα όμως είναι ο ναός της ψυχής, καθαγιάζεται από την παρουσία του Πνεύματος εντός του και λειτουργεί ως φορέας της αυτό-κινήτου ψυχής, σύμφωνα με τον Πλάτωνα. Η τραγικότητα του Δυτικού Πολιτισμού μας – τουλάχιστον μέχρι σήμερα – είναι η ρασιοναλιστική απαγόρευση των φυσικών ενστίκτων, ως ταραχοποιά κι επικίνδυνα για την Τάξι. Το μόνο που επιτυγχάνεται είναι η δυστυχία του ατόμου και η διαστροφή των υγιών ροπών του, σε σαδομαζοχιστικές ακρότητες, σαν αυτές που εικονοποίησε ο Πιερ Πάολο Παζολίνι στην προκλητική του ταινία «Σαλό». Το μήνυμα εκεί είναι καθαρό. Αγαπηθείτε γιατί αλλιώς χανόμαστε. Ερωτευθείτε χωρίς συμφέρον και υπολογισμό, γιατί μόνον έτσι θα λυτρωθείτε. Αποτινάξτε πεπαλαιωμένες μεσαιωνικές συμβάσεις και βαδίστε ελεύθεροι προς την Ισότητα, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία. Μην επιτρέπετε σε δυνάστες να κατέχουν το σώμα και την ψυχή σας. Ελευθερία ή Θάνατος! Κι ο Θάνατος τον περίμενε στα μάτια ενός ταλαίπωρου βιασμένου ορφανού, που τον είδε σαν εκπρόσωπο της τάξης των εξουσιαστών και τον εκδικήθηκε, για να δηλώσει μετά από χρόνια φυλακής ότι «τον αγαπάει». Αυτό το «σκότωσε γιατί τον αγαπούσε» είναι τόσο γελοίο και παιδιάστικο. Σα να στραγγαλίζεις ένα αηδόνι για να το κάνεις να τραγουδήσει! Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, ο Κώστας Ταχτσής, ο Μένης Κουμανταρέας πλήρωσαν στην πράξη την ελευθεριάζουσα άποψή τους για τη λατρεία του  λαϊκού στην πιο βίαια, ακαλλιέργητη κι απολίτιστη μορφή του. Όταν παίζεις με τη φωτιά καίγεσαι. Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αναζήτησε την αγάπη στους υπονόμους των σφαγείων («Η χρονιά με τα δεκατρία φεγγάρια»). Ο ποιητής Γιώργος Χρονάς στο ποίημά του όπου συναντιούνται η Μαρία Κάλλας με τον Πιερ Πάολο Παζολίνι βάζει τον μεγάλο κινηματογραφιστή να ζητάει να του φέρουν ένα ανάξιο άτομο για να το υπηρετήσει. Τι μεγάλος στίχος! Πόσο αληθινός. Υπήρχε ένας Ολυμπιονίκης, ο Τζωρτζ Λουγκάνις, που είχε σαρώσει όλα τα χρυσά μετάλλια κολύμβησης, πέθανε όμως από aids και στα ειλικρινή και τίμια απομνημονεύματά του καταδίδει τον «δεσμό» του, έναν ανάξιο, κομπλεξικό, χωρίς ίχνος αυτογνωσίας, επικίνδυνο λούμπεν άνθρωπο. O Ζαν Ζενέ μεγάλωσε στα ορφανοτροφεία, στα αναμορφωτήρια στις φυλακές. Όνειρό του ήταν να σφαχθεί από ένα λαϊκό τεκνό. Πέθανε «άδοξα» από καρκίνο σε ένα φτηνό ξενοδοχείο. Το ίδιο κι ο Τεννεσσή Ουίλλιαμς. Πνίγηκε από το φελλό μιας μποτίλιας γεμάτης φτηνό αλκοόλ. “Each man kills the thing he loves” (από τον «Καυγατζή» των Ζενέ-Φασσμπίντερ). «Ο καθένας διαλέγει τον δικό του θάνατο κι αυτό το παιχνίδι είναι η Ζωή» (γράφει ο Νομπελίστας Γιώργος Σεφέρης). Οφείλουμε αγάπη πρωτίστως στον εαυτό μας. Μόνον τότε μπορούμε να αγαπήσουμε τον πλησίον μας «ως σεαυτόν». Και η  Κάλλας και ο Παζολίνι πλήρωσαν την ανιδιοτελή, την ανυπέρβλητη αγάπη τους για τους Άλλους, ταπεινοί, απελπισμένοι, συνειδητοποιώντας το μάταιο της ύπαρξης έφυγαν «νωρίς», γιατί πρόλαβαν κι αυτοπραγματώθηκαν.

Ο Γιάννης Σολδάτος είναι ένας αναγεννησιακός άνθρωπος, πολύπλευρος, πολυτάλαντος, πολύφερνος. Έπιασε το νόημα της Παζολινικής ιδιαιτερότητας χωρίς τις αντίστοιχες προσλαμβάνουσες. Έγινε ως ηθοποιός η προσωπίδα μέσα από την οποία ομίλησε η φωνή του μεγάλου εκλιπόντος. Ως καλός γνώστης του κινηματογράφου διάβασε τις ταινίες του Παζολίνι, με τη δική του επτανησιακή θεώρηση του Ά-λογου κι εμπλούτισε το συλλογικό μας συνειδητό με την ελληνική λαλιά ενός πανανθρώπινου μύθου. Άθλος, συγγραφικός και λογοτεχνικός. Η τόλμη του δεν προκαλεί, η ιδεολογική θρασύτητά του είναι απολύτως συμβατή με το πνεύμα των Καιρών, την εποχή της Κρίσης, όπου όλες οι αξίες αναθεωρούνται και μια καινούργια Χρυσή Εποχή γλυκοχαράζει πάνω από το Χάος και τα σαστισμένα κεφάλια των ανθρώπων. Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ένας καρα-στρέιτ άνθρωπος (πιο πολύ δεν γίνεται) διαβάζει τίμια το έργο και τη σκέψη ενός ακραία αυτοκαταστροφικού  ομοφυλόφιλου. Αυτή η δημοκρατία των φύλων και των ερωτικών πεποιθήσεων βρίσκει σύμφωνη την πλειονότητα των σκεπτομένων ανθρώπων (με ελάχιστες σκοτεινές εξαιρέσεις). Ο καθημερινός φασισμός πηγάζει από το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζουμε τον Θεό στους άλλους και δεν αντέχουμε την αντανάκλασή μας στα μάτια του συνανθρώπου μας. Μας ενοχλεί μόνο αυτό που δεν μπορούμε να αντέξουμε μέσα μας, αυτό που η αυτογνωσία μας έχει παραχώσει σαν γάτα, έχει αγνοήσει σαν στρουθοκάμηλος.

 

Ο Γιάννης Σολδάτος επιτυγχάνει έναν άθλο, όπου όλες οι Τέχνες συναντιώται: Λόγος – εικόνα – μουσική – χορός – σώμα. Ναι, το σώμα είναι τέχνη αφ’ εαυτής. Και το γίγνεσθαι όταν κατακτά το ευ ζην γίνεται σοφία.

 

Με βάση τον αυτοσχεδιασμό της πρόβας, ένα έργο εν εξελίξει με σαφή δομή και ξεκάθαρες προθέσεις. Αυτό είναι το θεατρικό έργο του Γιάννη Σολδάτου «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο» στο Studio Κυψέλης σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού.

 

Ένα δίωρο θέαμα γροθιά στο στομάχι των «τα φαιά φορούντων» για να θυμηθούμε τον Καβάφη.

 

Ο Γιώργος Λιβανός έχει αναπτύξει μια ειδικότητα στο αισθητικό θεατρικό γυμνό, ξεγυμνώνοντας ταυτόχρονα τις ψυχές των ηθοποιών του. Ήταν όλοι ταιριαστοί στη διανομή. Άψογοι. Κάποιοι περισσότερο ελεύθεροι σωματικώς, κάποιοι λιγότερο. Όμως ηθοποιός σημαίνει φως. Όταν εγκάλεσαν την αρχαία εταίρα Φρύνη στο δικαστήριο, αυτοί έπεισε τους άντρες δικαστές να την αθωώσουν πετώντας τα ρούχα της (κι όχι βγαίνοντας έξω από τα ρούχα της). Εκείνοι αναγνώρισαν την αρμονία του Κάλλους ενός σώματος που χρησίμευσε ως πρότυπο για το άγαλμα της θεάς Αφροδίτης και την άφησαν ελεύθερη. Οι δικές μας κοινωνίες είναι περισσότερον υποκριτικές. Ξεχνούν το Κάλλος, εις όφελος – νομίζουν – της Ισχύος. Όμως Σοφία χωρίς Αρμονία δεν είναι εφικτή. Για την ακρίβεια, πρόκειται για σχήμα οξύμωρον. Η Εξουσία χωρίς Δημοκρατία και Αγάπη είναι απάνθρωπη και τυραννική.

 

Δεν θα ξεχωρίσω κανέναν από τους ηθοποιούς, γιατί αυτού του είδους τα θεάματα είναι εύθραυστα και προϋποθέτουν ευγενή σύμπνοια, χωρίς άμιλλες. Η ενέργεια που μεταδίδεται από σκηνής στο θεατή είναι τρομακτικά συμπαγής και κάθε προσπάθεια αυτοπροβολής θα την διέστρεφε σε ένα προ πολλού νεκρό αστικό θέατρο. Γι’ αυτό προσοχή. Το εγγρηγορός της ομάδας είναι ένα και μοναδικό. Διασφαλίστε το όλοι! Ο θεατής έρχεται για να δει την ουσία του έργου και της προσωπικότητας του Παζολίνι και δεν πρέπει να θαμπωθεί από κατά τόπους λάμψεις. Ευτυχώς, όλα τα «παιδιά» ήταν υπέροχα, σεμνά και υπάκουα στα κελεύσματα σκηνοθέτη, συγγραφέα, χορογράφου, μουσικού, σκηνογράφου κι ενδυματολόγου. Μια κάποια σεμνοτυφία καλόν είναι να απαλειφθεί γιατί και γυμνό και ντυμένο δεν γίνεται. Η Κλασική Αρχαιότητα μας δείχνει το μέτρο, το ανθρώπινο. Ό,τι είναι φυσικό είναι αγνό και όμορφο. Αλλιώς δεν θα το έπλαθε ο Πάνσοφος Δημιουργός μας. Περισσότερη τόλμη λοιπόν κι αγνότητα, προθέσεων, σκέψεων κι εκφράσεων.

 

ΈΝΑ ΘΕΑΜΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ.

 

Ο Γιάννης Σολδάτος παραμένει για δεκαετίες έκπληξη. Σαν παιδί που ανακαλύπτει τον κόσμο κι εξελίσσεται. Ας τον ανακαλύψουμε κι εμείς. Το αξίζει και το δικαιούται!

 

Ο Παζολίνι πλήρωσε με τη ζωή του αυτό το κήρυγμα. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα χρειαστούμε άλλους. Το ανθρώπινο είδος έχει γίνει πολλές φορές φονιάς τρώγοντας τις ίδιες του τις σάρκες και τα παιδιά του. Αρκεί! Ας πάρουμε τα μαθήματά μας με τον κόσμιο, πνευματικό τρόπο. Όχι άλλο αίμα, βία κι αδικία, συνάνθρωποί μου!

 Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Πληροφορίες για την παράσταση:

Oι ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ γιορτάζουν τα δέκα χρόνια τους στο θεατρικό μας γίγνεσθαι με μια νέα υποσχόμενη παραγωγή. Παράλληλα με τα ΒΡΩΜΙΚΑ ΚΟΛΠΑ και το LEONARDO’S RING ξεκινούν στο STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ οι παραστάσεις την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου για το έργο του Γιάννη Σολδάτου ” ΟΤΑΝ Ο ΠΑΖΟΛΙΝΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ” σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού και κινηματογράφιση Γιάννη Σολδάτου.

Πρόκειται για ένα φιλόδοξο εγχείρημα , που προετοιμάζεται 6 μήνες. Αφετηρία αποτέλεσε, ένα καινούριο θεατρικό , με αφορμή τα σαράντα χρόνια από το θάνατο του μεγάλου σύγχρονου δημιουργού, που ο Γιάννης Σολδάτος έγραψε για το Γιώργο Λιβανό και τη συγκεκριμένη ομάδα ηθοποιών, που διαλέχτηκε μετά από ακρόαση και που η γραφή του, ολοκληρώθηκε στη διάρκεια των προβών.
Η βασική ιδέα. Ένας σκηνοθέτης στην Ελλάδα του σήμερα, αποφασίζει να ασχοληθεί με το έργο του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Συνθέτει μια ομάδα καλλιτεχνών και μαζί δοκιμάζουν να αναπαραστήσουν, τις πιο γνωστές σκηνές από ταινίες του δημιουργού. Λεπτό με λεπτό ταυτίζονται με το αυθεντικό έργο του καλλιτέχνη και με ένα άλμα στο χωροχρόνο βρίσκονται 50 χρόνια πριν στα πλατό που γυρίζονταν οι ταινίες του. ΟΙ πρωταγωνιστές του Παζολίνι, οι προσεγγίσεις που δοκίμασε και τον χαρακτήρισαν, πληροφορίες για τον ίδιο και τον τρόπο που πειραματίστηκε με το φακό , τον άνθρωπο, το σώμα και την φιλοσοφία και πάνω απ΄ όλα η σχέση του με τη Μαρία Κάλλας, όπως ξεπηδά από τις επιστολές που αντάλλαξαν και συνεντεύξεις εποχής, δημιουργούν ένα σκληρό κείμενο , τολμηρό και απαιτητικό, το οποίο επιχειρεί να σκιαγραφήσει το μύθο ενός σύγχρονου κολασμένου.
Πώς ο Παζολίνι, που αποτύπωσε όσο κανείς στο σύγχρονο κινηματογράφο το ρεαλισμό και το πάθος μαζί τον έρωτα και τις εναγώνιες υπαρξιακές αναζητήσεις, σχηματοποιείται μέσα από την επαφή του με ανθρώπους , σκηνές από ταινίες του και τον αιφνίδιο θάνατο του, που όχι μόνο δεν τον άφησε στη λήθη , αλλά τον πέρασε στους δημιουργούς που σφράγισαν με την ιδεολογία του και την τοποθέτηση τους την Σύγχρονη Έβδομη Τέχνη, θα το μάθουμε 25 Φλεβάρη.
Ο Πιερ Πάολο, Η Κάλλας, ο Σέρτζιο, ο Φάμπιο, η Μαρκέλλα, η Συλβάννα Μαγκάνο, και δεκάδες ακόμα ήρωες θα σας περιμένουν να σας παρασύρουν μαζί με σκηνές από το ΔΕΚΑΗΜΕΡΟ, το ΘΕΩΡΗΜΑ, τη ΜΗΔΕΙΑ, τον ΟΙΔΙΠΟΔΑ, τις ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ, τη ΜΑΜΑ ΡΟΜΑ, το ΣΑΛΟ, τους ΘΡΥΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΥ, το ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, δεμένες με όπερα και ιταλικές καλτσονέττες του ’60, που εκτελούνται ζωντανά με συνοδεία από πιάνο και κιθάρα.
Μια εικονοκλαστική παράσταση με κινηματογραφική δόμηση, ερωτισμό και πάθος , τιμή στα 40 χρόνια από το θάνατο του Παζολίνι.

Σκηνοθεσία – φωτισμοί Γιώργος Λιβανός
Κείμενο – κινηγματογράφιση Γιάννης Σολδάτος
Σύμβουλος Βασίλης Μπουζιώτης
στίχοι Μαριάννα Τόλη
Χορογραφία Σίμωνας Πάτροκλος
Σκηνικό – κοστούμια Γιοβάννα Πρασσίνου
Δραματουργική ανάλυση Γιάννης Ζέρβας
Μουσικοί αυτοσχεδιασμοί- διδασκαλία Νίκη Γκουντούμη
Βοηθοί σκηνοθέτη Βασίλης Θεοδώρου – Έλενα Μιχαλάκη
Βοηθοί σκηνογράφου Απόστολος Κρίτσας – Διονύσης Κατερέλλος
Βοηθός ενδυματολόγου Βάνια Αλεξάντροβα
Φωτογραφίες Ήρα Σαραντάκη -Δευκαλίων Βελερεφώντης -Απόστολος Κρίτσας

Πρωταγωνιστούν Γιώργος Λιβανός, Γιώτα Φωτοπούλου, Βερόνικα Ηλιοπούλου, Παναγιώτης Κατσίκης , Νίκος Χαλατζίδης, Έλενα Μιχαλάκη, Μάγδα Φράγκου, Έρη Παπαγαλάνη, Γιάννος Τριανταφύλλου, Κέλλυ Καιμάκη, Λίλη Τέγου, Βασίλης Θεοδώρου και ο Αγησίλαος Σιούνας
στο πιάνο ζωντανά η Νίκη Γκουντούμη

ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ

Διάρκεια παράστασης 120′ χωρίς διάλειμμα

ΗΜΕΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ
ΤΕΤΑΡΤΗ και ΠΕΜΠΤΗ 21.15
STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ Σπετσοπούλας 9 , από Κυψέλης 51
Τηλέφωνο – πληροφορίες κρατήσεις 210 8819571
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
15 ευρώ με ποτό
10 ανέργων

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας