Σύγχρονες «ΔΟΥΛΕΣ» του Ζενέ από το Εθνικό

Posted by grafei on 10:07 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Γράφει ο θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας

Ξεκινώντας από το περιγραφικό, μπαρόκ σκηνικό της Άσης Δημητρουλοπούλου, που πρωταγωνιστεί στην παράσταση, ευθύς πριν καν σβήσουν τα φώτα πλατείας, απόλαυσα το κλασικό πλέον κείμενο του Ζαν Ζενέ με τη στέρεα δραματουργική δομή και το διαχρονικό συγκρουσιακό ενδιαφέρον. Πέρα κι από την «πάλη των τάξεων», όπου υπάρχει καταφανής ανισότητα κι αναπτύσσονται – ως εκ τούτου – σχέσεις δουλείας, είναι φυσικό να αναδύεται το μίσος το δολοφονικό εκεί που θα έπρεπε να πρυτανεύει η αρμονία και η Αγάπη. Ίσως η περιπέτεια του ανθρώπου πάνω στη γη, να είναι μια διαρκώς επαπειλούμενη ισορροπία που δυναμιτίζεται από τη «διαφορά δυναμικού» ως εκ της ανισότητος των όντων, που – όπως και τα δάχτυλα του χεριού – διακρίνονται από δεξιότητες και ικανότητες που τα διαφοροποιούν από τη μάζα, τον περίφημο «μέσο όρο», που είναι απλώς και μόνον μια μαθηματική-στατική επινόηση (καμπύλη του Gauss) και δεν συναντάται ποτέ στην πραγματικότητα. Όπως και δεν συναντάται η «Κοινή Λογική» (ειδικά σε περιόδους Κρίσης). Ο Ζαν-Ζενέ απορριγμένος από την κοινωνία σε ορφανοτροφεία-αναμορφωτήρια-φυλακές, μικροπαραβατικός και θρησκευτικά λυρικός, απογειωμένος ρεαλιστής και δραματικός εις το έπακρον, παρατηρεί, συνδέει, αποδομεί κι αποκαλύπτει τις κοινωνικές συμβάσεις για να τονίσει το έρεβος της ανικανοποίητης ανθρώπινης ψυχής, που όλο και παλεύει για μια θέση στον ήλιο κι όλο ο ίσκιος την καταπλακώνει.

          Αυτό το αριστοτεχνικό «θέατρο εν θεάτρω», με τις δούλες να υποδύονται εναλλάξ την Κυρία και να βγάζουν τα εσώψυχά τους σε μια παγανιστική σχεδόν τελετουργία αναδόμησης του καθημερινού σε υπερβατικό δράμα, κατατάσσει τον πεζογράφο και ποιητή Ζαν Ζενέ στους μεγάλους δραματουργούς του εικοστού αιώνα. Όπως και το «Μπαλκόνι» του, μια διαχρονική παραβολή για την Εξουσία του ανθρώπου πάνω στον άνθρωπο, στέκει – σαν το «Σαλό» του Παζολίνι – μνημείο απανθρωπιάς και όνειδος για τους πολιτισμούς που θα έρθουν και θα μας ξεχάσουν. Θα θυμούνται μόνο τις θηριωδίες μας κι από αυτές τις πλέον αποτρόπαιες θα τις χαράξουν εις το διηνεκές κατατάσσοντάς τες στο χώρο του γελοίου. Ναι, καλά διαβάσατε. Αυτό που χάνουν συνήθως οι ερμηνευτές των έργων του Ζενέ είναι το χιούμορ, το στοιχείο του κωμικού, η ματαιότητα και η εναλλαξιμότητα των ρόλων. Δεν πρόκειται για κανενός είδους μεταφυσική, για καμία μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση. Για τον κυνικό, ρεαλιστή Ζενέ τα όντα ζούνε μόνο μια φορά και η στιγμή είναι ανεπανάληπτη. Παρ’ όλα αυτά παραπέμπει και στα μυθιστορήματά του και στα θεατρικά του έργα στην κυκλικότητα του Χρόνου κατά τους προσωκρατικούς κι αρέσκεται να ορέγεται «αθάνατες» ηδονές, που είναι επιλήψιμα ωραίες και ποθητές ακριβώς επειδή είναι πρόσκαιρες και «παράνομες».

          Στην παράσταση του Εθνικού μας Θεάτρου, τονίστηκε το κείμενο, ακόμα και η τελευταία του συλλαβή, με θρησκευτική σχεδόν ευλάβεια. Αποφεύχθηκαν οι χυδαιότητες και οι πολιτικοκοινωνικές συγκρούσεις. Όλο το δράμα κινήθηκε στο χώρο της ψυχοπαθολογικής θρησκοληψίας, με τις απονενοημένες δούλες να χορεύουν σαν αναστενάρισσες πάνω σε ροδοπέταλα κρατώντας ορθόδοξες χριστιανικές εικόνες!!! Φαίνεται ότι αποκτήσαμε μεγάλη ανεκτικότητα ως κοινωνία που κανένας δεν διαμαρτύρεται. Κανένα «θεατρικό σκάνδαλο» δεν είναι εφικτό, γιατί όλη μας η πραγματικότητα είναι ένα τεράστιο Σκάνδαλο, ένα μωσαϊκο απαρτισμένο από μικρές ή μεγάλες, εξομολογημένες ή ανομολόγητες παραβάσεις, εκούσιές τε και ακούσιες.

          Όταν «ιατρίζεις» αναφερόμενες σε δράσεις και επιλογές ανθρώπων, τότε τους αφαιρείς το δίκιο τους, τα μεταφέρεις στο χώρο του γραφικού και τα παρατηρείς εκ του ασφαλούς ως περιθωριακά φαινόμενα. Όμως δεν είναι έτσι. «Ουδείς εκών κακός». Η ανέμελη Κυρία με τον ανάλαφρο τρόπο ζωής και την επιπολαιότητα των επιφανειακών όντων, που ούτε καν δυνάστες δεν μπορούν να γίνουν, αφού σκοτώνουν το χρόνο τους και κατασπαταλούν τη ζωή τους στο συρμό της Μόδας, είναι παρ’ όλ’ αυτά η αιτία της βαθιάς καταπίεσης των αδελφών που την υπηρετούν. Άλλως πως, η εσωτερικευμένη ενοχή των δύστυχων αυτών όντων και η καταπιεσμένη μανία στο βωμό ενός Υπερεγώ εξοντωτικού, θα εύρισκε την απαραίτητη εκτόνωση στο γέλιο και στη χαρά της ζωής. Από αυτή την άποψη, η Λένα Παπαληγούρα ήταν πολύ πιο σωστά ενταγμένη στο Ζενεϊκό σύμπαν, ενώ οι δύο άλλες ηθοποιοί, ακολουθώντας τη διδασκαλία του σκηνοθέτη Μπρους Μάγιερς, ξεπήδησαν θαρρείς από μια αισχύλεια τραγωδία, κρατώντας διαρκώς το τραγικό προσωπείο και τον τόνο που ο αριστοτελικός έλεος και φόβος απαιτεί και ορίζει. Μόνο που καμία κάθαρση δεν επιτυγχάνεται στο τέλος. Ο θεατής φεύγει περισσότερο φορτωμένος απ’ ό,τι ήρθε. Όσο κι αν το μπαρόκ σκηνικό τον «διασκεδάζει» οπτικά και μεταφέρει τα τεκταινόμενα στο χώρο του ονειρικού. Εφιαλτικό το αποτέλεσμα, συνειδητό και προγραμματικό – θα έλεγα – εις αναζήτησιν της επανατελετουργοποίησης (reritualisation). Και η Μαρία Κίτσου και η Ραφίκα Σαουίς ήταν άψογες. Ας τις προσέξουν οι σκηνοθέτες αρχαίων δραμάτων. Καταπληκτικά όπως πάντα τα κοστούμια της Ντένης Βαχλιώτη και υποβλητικοί οι φωτισμοί της Εβίνας Βασιλακοπούλου, όσο κι αν στην αρχή και στο τέλος τυφλώνουν τους θεατές με τους χολυγιουντιανούς γλόμπους που στοχεύουν τις ίριδες των ματιών τους. Αδιόρατη η μουσική του Coti K. Μελετημένη η επιμέλεια κίνησης από τον Φοίβο Παπαδόπουλο.

          Δραματουργική συνεργασία και βοηθός σκηνοθέτη ο Αλέξανδρος Βαμβούκος.

          Η μετάφραση που εκπόνησε ο Οδυσσέας Ελύτης μακριά από το Ζενεϊκό πρότυπο, προδίδει αδυναμία ταύτισης με το παραβατικό σύμπαν του Γάλλου αιρετικού συγγραφέα. Όμως ο λόγος του Έλληνα νομπελίστα ποιητή υπηρετήθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τι κρίμα μόνο που δεν ήταν Ζενέ!

          Η απόδοση μεγάλων λογοτεχνικών έργων προϋποθέτει αν όχι αισθητική ταύτιση, τουλάχιστον πρόσκαιρη συμπόρευση των συν-δημιουργών με την επίτευξη μιας κάποιας «αναλογίας». Όσο για τον λαϊκό θρησκευτική μυστικισμό της Μεσογείου, ναι, έχει κάποια στοιχεία από τον μυστικισμό κι αποκρυφισμό του Δυτικού Μεσαίωνα, αυτό όμως που τον διαφοροποιεί είναι η έλλειψη Ιεράς Εξετάσεως. Σκεφτείτε το!

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Εθνικού Θεάτρου

http://www.n-t.gr/el/news/?nid=1585

«Οι δούλες» του Ζαν Ζενέ

Από τις 6 Μαρτίου στο Μικρό REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού»

Το  θεατρικό έργο – σταθμός του Ζαν Ζενέ, εμπνευσμένο από την αληθινή ιστορία των αδελφών Papin που γοήτευσε το συγγραφέα θα παρουσιάσει το Εθνικό Θέατρο στο Μικρό REX – Σκηνή «Κατίνα Παξινού», από τις 6 Μαρτίου, σε σκηνοθεσία του Bruce Myers, του παγκοσμίου ακτινοβολίας συγγραφέα, ηθοποιού, σκηνοθέτη, διανοητή και στενού συνεργάτη του Peter Brook για περισσότερο από τριάντα χρόνια.

«Οι δούλες» είναι το έργο που βασίστηκε στο «έγκλημα του αιώνα στη Γαλλία» στην παράξενη περίπτωση των αδελφών Christine και και Léa Papin που είναι ξεχωριστή όχι μόνο για τη συγκλονιστική βία της, αλλά επειδή και οι δράστες και τα θύματα ήταν γυναίκες. Το 1933 όταν ο λαός της Γαλλίας είχε διχασμένες απόψεις για την εκδίκηση των δύο κοριτσιών της εργατικής τάξης κατά των αφεντικών τους ο γάλλος συγγραφέας και δραματουργός Ζαν Ζενέ, έκανε λόγο για «παράδειγμα ταξικού πολέμου».

Υπόθεση
Προσπαθώντας να αποδράσουν από την καταπίεση που αισθάνονται στο πλούσιο μεγαλοαστικό  σπίτι της Κυρίας τους, δύο υπηρέτριες, οι αδερφές Κλαιρ και Σολάνζ, παίζουν καθημερινά ένα παιχνίδι αλλαγής ταυτότητας: η Κλαιρ υποδύεται την Κυρία τους και η Σολάνζ παριστάνει την Κλαιρ. Αυτή τη φορά, το τελετουργικό αυτό παιχνίδι γίνεται ακόμη πιο ερεθιστικό, καθώς οι δύο αδελφές πιστεύουν πως ήρθε η ώρα να απαλλαγούν από το ζυγό της Κυρίας τους, αφού, μετά από ψεύτικες καταγγελίες τους, ο σύζυγος της Κυρίας είναι στη φυλακή και εκείνη μένει ανυπεράσπιστη. Έτσι, αποφασίζουν να τη δηλητηριάσουν. Όμως οι προσδοκίες τους διαψεύδονται. Μαθαίνουν πως ο Κύριος έχει αφεθεί ελεύθερος και, καθώς βρίσκονται σε πανικό, αποκαλύπτουν άθελά τους το νέο στην Κυρία, που φεύγει για να τον συναντήσει. Οι δύο κοπέλες μένουν μόνες τους και επιστρέφουν ξανά στο παιχνίδι τους. Μόνο που αυτή τη φορά το τέλος θα είναι επώδυνο.

Ταυτότητα παράστασης
Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης
Σκηνοθεσία: Μπρους Μάγιερς
Δραματουργική συνεργασία –
Βοηθός σκηνοθέτης: Αλέξανδρος Βαμβούκος
Σκηνικά:  Άση Δημητρολοπούλου
Κοστούμια: Ντένη Βαχλιώτη
Φωτισμοί:  Εβίνα Βασιλακοπούλου
Μουσική: Coti K.
Επιμέλεια κίνησης: Φοίβος Παπαδόπουλος

Διανομή
Κλαίρη: Μαρία Κίτσου
Σολάνζ: Ραφίκα Σαουίς
Κυρία: Λένα Παπαληγούρα

Φωτογραφίες παράστασης: Πάτροκλος Σκαφίδας

Εθνικό Θέατρο-Μικρό REX Σκηνή «Κατίνα Παξινού», Πανεπιστημίου 48, τηλ. 210.3305074, 210.3301881, 210.7234567 (μέσω πιστωτικής κάρτας) στοhttp://www.ticketservices.gr/ και στο www.n-t.gr

Σημείωση: λόγω εναλλασσόμενου ρεπερτορίου με την παράσταση «Ευτυχισμένες  μέρες» του Σάμουελ Μπέκετ, το πρόγραμμα παραστάσεων για τις «Δούλες» διαμορφώνεται ως εξής:

Τετάρτη (22/4, 6/5, 20/5) 18:00 και 21:00
Πέμπτη (23/4, 7/5, 21/5) στις 21:00
Παρασκευή (3/4, 17/4, 15/5) στις 21:00
Σάββατο (4/4, 18/4, 2/5, 16/5) 18:00 και 21:00
Κυριακή (5/4, 19/4, 3/5, 17/5) στις 19:00

Tιμές εισιτηρίων: 15Euro, 10Euro (φοιτητικό)
Τετάρτη απογευματινή και Πέμπτη 13Euro ενιαία τιμή

https://www.facebook.com/EthnikoTheatro

 

«Closer» του Μάρμπελ, στο 104

Posted by grafei on 10:18 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ

 
Το έργο «Closer» του Μάρμπερ είναι ένα δυνατό, σκληρό και ρεαλιστικό έργο, που ανατέμνει την σχέση σύγχρονων ζευγαριών. Εξετάζει την συνεύρεση ανάμεσα στο αρσενικό και θηλυκό. Την αιώνια αναζήτηση ισορροπίας κι αγάπης στο ζευγάρι, που απεγνωσμένα προσπαθεί να αντέξει την καθημερινότητα και την πλήξη, που δημιουργείται τόσο από τους ίδιους, όσο κι από το περιβάλλον. Το σεξ θεωρείται σανίδα σωτηρίας, η οποία τελικά αναμετριέται με τα κύματα της βαριεστιμάρας και στο τέλος καταλήγει να βυθίζεται στο πέλαγος της γκρίζας διάθεσης. Άδικα, οι ήρωες κονταροχτυπιούνται, ανταγωνίζονται, παλεύουν να εξουσιάσουν αλλά και να υποταγούν στην Σχέση. Η σχέση δημιουργείται βήμα, το βήμα. Κτίζεται πάνω στις διαφωνίες, που πρέπει με κάποιο τρόπο να βρουν χώρο να σταθούν. Αλλά και πάνω στις συμφωνίες για μια ντόμπρα και υγιή επικοινωνία. Το έργο είναι σκληρό και μιλάει με κυνισμό. Ίσως, αυτός ο τρόπος να κάνει τα πράγματα οφθαλμοφανή. Όμως, τα ξεντύνει από αδιάφορα κι ανόητα σχήματα. Οι άνθρωποι ζουν κάπως έτσι. Πληκτικά. Οφείλουν λοιπόν να βρουν τρόπους και καταφύγια, που θα ζεστάνουν και θα ομορφύνουν τις γκρίζες και χυδαίες ζωές τους. Στο κάτω- κάτω της γραφής, οι πολλοί άνθρωποι, που μεσολαβούν στις σχέσεις, μόνο αδιέξοδα και μπελάδες φέρνουν.
Τα πρόσωπα του έργου κινούνται βαριά, δύσκολα, πετρωμένα και μόνο στο τέλος αντιλαμβάνονται, ότι μέσω της φαντασίας, θα ζωγραφίσουν τις νέες τους σχέσεις και θα ονειρευτούν πάλι: Μια νέα αρχή.
Σταθερή η σκηνοθεσία του Ισωήφ Βαρδάκη, μέσα στα αγγλο-σαξωνικά όρια, διυλίζει την σχέση και εστιάζει στα προβλήματα της.
Εξαιρετικοί όλοι οι ηθοποιό της SQUARE THEATER COMPANY , που απαρτίζεται από τους ηθοποιούς Ιωάννα Σταυροπούλου, Δάφνη Μανούσου, Γιάννη Λασπιά και Αργύρη Θανάσουλα. Πρόκειται για μια θεατρική Εταρεία, αστική μη κερδοσκοπική, που ιδρύθηκε τον Ιανουάριο του 2011. Έκτατε, παρουσιάζει έργα και φόρμες από το παγκόσμιο δραματολόγιο δοκιμάζοντας τεχνικές, εκτός των στενών ορίων της πεπατημένης. Μπράβο. Να συνεχίσουν την αξιόλογη προσπάθεια τους, ώστε οι θεατές να απολαμβάνουν έργα με ουσία και ενδιαφέρον.

Πληροφορίες από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του θέατρου:

http://www.104.gr/closer/

 

 

 

 

 

 

 

Στα άρματα στ’ άρματα εμπρός στον Αγώνα!!! «Ο Ληστής» του Δημήτρη Ν. Μανιάτη στο Ίδρυμα Κακογιάννη, με τον Πασχάλη Τσαρούχα σε σκηνοθεσία Σταμάτη Κραουνάκη.

Posted by grafei on 10:10 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Θα ξεκινήσω από το τέλος. Βγαίνοντας και σιγοκουβεντιάζοντας με τον ποιητή Γιώργο Χρονά στρίψαμε δεξιά και είδαμε δυο νέα παιδιά να τρώνε πάνω στο παρτέρι που είναι θαμμένος ο Μιχάλης Κακογιάννης. Συγκινήθηκα θανατερά, γιατί σκέφτηκα ότι αυτή είναι η μόνη αθανασία που μας είναι εφικτή: πρώτα το έργο, όσο ζούμε, και μετά μία στέγη για να μπαίνουν οι καλλιτέχνες και να δημιουργούν κι επάνω από το μέτρο γης που κερδίζουμε άμα τη αναχωρήσει μας από τον μάταιο τούτο κόσμο, τα παιδιά να παίζουν, να γελάν, να τραγουδάνε και να τρώνε τα αγαθά της γης ως κόλλυβα, ως σπονδή στους φευγάτους. Θυμάμαι όταν πήγα στο Μεξικό και γιορτάζανε τη μέρα των νεκρών, πώς έτρωγαν και τραγουδούσαν και διασκέδαζαν πάνω στις βάρκες που περιέπλεαν τον δικό τους «Αχέροντα». Αυτή είναι η ελληνική, πελασγική στάση ζωής, που νοθεύτηκε από μεταφυσικές και μονοθεϊστικές εμμονές, οι οποίες υποδούλωσαν το ανθρώπινο είδος σε μια άχαρη «Κοιλάδα των δακρύων».

Στην παράσταση τώρα. Ο Σταμάτης Κραουνάκης ως σκηνοθέτης και συνθέτης έχει την αίσθηση του ρυθμού, βασίζεται στους ήχους, χωρίς να περιφρονεί τις εικόνες, συνθέτοντας ένα θέαμα «ορατοριακό» αλλά ουχί στατικό. Ίσως θα έπρεπε να ξανοιχτεί σε πιο βαθιά διανοουμενίστικα νερά, χωρίς να γίνει, βεβαίως, κουλτουριάρης, γιατί τότε θα έχανε το χιούμορ, αλλά και τον προσανατολισμό του. Πήξαμε στους δήθεν και στους δοκησίσοφους. Οι ζωντανοί καλλιτέχνες και δημιουργοί κινούνται στον αντίποδα αυτής της σοβαροφάνειας του «πολιτικώς ορθού». Ευτυχώς.

Ο Πασχάλης Τσαρούχας είναι ένας ηθοποιός στη γραμμή του αξέχαστου Χρήστου Τσάγκα. Μακριά από την «στημένη» φωνή ενός Μάνου Κατράκη, έρχεται να προσδώσει σωματικότητα στον «Ληστή» που ερμηνεύει με άκρα φωνητικότητα. Εύγε του. Δύσκολο το εγχείρημα.

Γιατί το έργο του Δημήτρη Ν. Μανιάτη, διακρίνεται από μια διαχρονική χρήση της ελληνικής γλώσσας, πολλές φορές διανθισμένης με επιστημονισμούς και λόγιες εκφράσεις που δεν θα ταίριαζαν στο στόμα ενός «κλέφτη κι αρματωλού» του δέκατου ένατου αιώνα. Αυτή όμως η ελεύθερη, μη αληθοφανής χρήση του γλωσσικού κώδικα, είναι σαφώς «μεταμοντέρνα» και θεμιτή, αφού όλα αντιμετωπίζονται ως «υλικό παράστασης» και θεραπεύουν την υψηλή Τέχνη του Διονύσου μακριά από νατουραλισμούς, ρεαλισμούς και παρωχημένες κατασκευές του ανθρώπινου μυαλού.

Στο σύνολό της μια ευπώλητη ποιοτική παράσταση που δεν μπορεί να την προσπεράσει εύκολα κανείς, γιατί θέτει στο υπο-κείμενο πολλά σύγχρονα προβλήματα Εξουσίας κι Ελευθερίας. Ο «φυσικός άνθρωπος» του Ρουσώ βρίσκει στον συγκεκριμένη «Ληστή» τον ιδανικό εκπρόσωπό του, ίσως. Όσο κι αν διαφωνούσε ο μεγάλος Διαφωτιστής με ορισμένες ακραίες πολιτικές απόψεις, στάσεις και πρακτικές του δραματικού αυτού αντι-ήρωος.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 Πληροφορίες από τον επίσημο Διαδικτυακό τόπο του Ιδρύματος Κακογιάννη http://www.mcf.gr/el/whats_on/?ev=o_listis_toi_dimitri_maniati_se_skinothesia_stamatis_kraoinakis_me_ton_pashali_tsaroiha

 Από Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου έως Πέμπτη 2 Απριλίου 2015

κάθε Πέμπτη στις 21:00

 

«Ο Ληστής»

 

του Δημήτρη Μανιάτη 

Σκηνοθεσία: Σταμάτης Κραουνάκης

 

Με τον Πασχάλη Τσαρούχα

 

Δεν ξέρουμε ποιος είναι. Ο θρυλικός Γιαγκούλας; Ο Νταβέλης; Ένας από τα τρομερά αδέλφια Ρέντζου, ο Θωμάς Γκαντάρας; Ο ληστής με τις γλαδιόλες; Ο Παλαιοκώστας; Ένα πρόσωπο που εμπεριέχει όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ή τίποτε από όλα αυτά, παρά ένας τρελός που παραληρεί για μια ζωή, που φαντάστηκε πως έγινε κάπως έτσι;

 

Σε ένα ακαθόριστο χρονικά τοπίο, ο ληστής της παράστασης δεν είναι μόνο ένα παραβατικό -σύμφωνα με τις ισχύουσες δομές- πρόσωπο. Είναι ένας αντιφατικός, πολύσημος άνθρωπος με αγροτικό στακάτο λόγο, πάθη, ζήλιες, μίση, αγάπη. Μια φλεγόμενη φιγούρα που διηγείται τη δική της ιστορία, τη δική της εκδοχή της Ιστορίας, ένας αρνητής της τάξης που επικηρύχθηκε από τον κόσμο επειδή διατύπωσε το δικό του.

 

Με ένα παραληρηματικό φλας μπακ οι εικόνες μιας ακραίας ζωής στην ύπαιθρο και στα όρη, παρατάσσονται μπροστά μας από την αφήγηση του κοινωνικού ληστή. Και κάπου μέσα στις μάχες, τα καρτέρια, τις ψαλμωδίες ληστρικών τραγουδιών ακαπέλα από τον ίδιο, τις συμπλοκές, τις διαπραγματεύσεις, δεσπόζει η εικόνα της ερωμένης. Της γυναίκας που αγάπησε, του έδινε κουράγιο η ίδια της η ύπαρξη και δεν πρόλαβε ούτε να της το πει. Μέχρι τον τελικό λυτρωμό.

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Κείμενο: Δημήτρης Ν. Μανιάτης

Διδασκαλία: Σταμάτης Κραουνάκης

Κοστούμια- Προβολές: Βασίλης Παπατσαρούχας

Βοηθός Σκηνοθέτη/Οργάνωση Παραγωγής: Μαίρη Καλδάρα

Τεχνικός φωτισμών: Νίκος Συρίγος

Μακιγιάζ: Γιάννης Παμούκης

Φωτογραφίες: Γιάννης Πρίφτης

Προβολή+Επικοινωνία: Δέσποινα Κραουνάκη

 

Ερμηνεία: Πασχάλης Τσαρούχας

 

Απόσπασμα του Δημήτριου Παπαρρηγόπουλου 

από τις «Σκέψεις ενός Ληστού» μελοποίησε

ο Σταμάτης Κραουνάκης

 

Ευχαριστούμε τον κ. Γιώργο Ζιάκα για την πολύτιμη βοήθειά του

Ευχαριστούμε το ατελιέ της κ. Παναγιώτα Τζομπανάκη

 

Από Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου έως Πέμπτη 2 Απριλίου 2015
κάθε Πέμπτη στις 21:00
«Ο Ληστής»
του Δημήτρη Μανιάτη Σκηνοθεσία: Σταμάτης Κραουνάκης
Με τον Πασχάλη Τσαρούχα
Αίθουσα: Black Box
Διάρκεια: 70΄
Τιμή εισιτηρίου: 12€ κανονικό, 10€ μειωμένο

Η «σκοτεινή» πλευρά των γνωστών μεγάλων Ρώσων συγγραφέων στο «Αγγέλων Βήμα».

Posted by grafei on 09:49 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Σε εποχές κοσμοϊστορικών αλλαγών, σε εποχές κρίσιμες, μεταβατικές και μεταιχμιακές, το Σκότος, η «σκοτεινή και μαύρη Ύλη», η ορφική Νυξ είναι αυτή που ανακατεύεται με το Φως για να γεννήσει το Νέο, το Καινοφανές, το Καινούργιο. Οι «μεγάλοι» Ρώσοι λογοτέχνες, στα όρια Ασίας κι Ανατολής, σε εποχές δύσκολες, αποτύπωσαν στο χαρτί το ίχνος της διαμαρτυρίας τους για το πώς θα έπρεπε να είναι η ανθρώπινη κατάσταση σε σχέση με αυτό που βίωσαν ως «πραγματικότητα». Ανάλογα με την οπτική του γωνία ο καθένας και τη συγγραφική ιδιοσυγκρασία του, εκπόνησε ένα έργο «σκοτεινό-ερεβώδες» ή «μισοσκότεινο». Η απόλυτη φωταύγεια απαγορεύεται στη σημαντική λογοτεχνία. Γιατί χωρίς φωτοσκίαση δεν φαίνεται το «αντικείμενο» της αφήγησης. Χωρίς αθέατες πλευρές το δραματικό πρόσωπο είναι επίπεδο, μονοδιάστατο και κραυγαλέο. «Σε κοίταζα με όλο το φως και το σκοτάδι που έχω», λέει ο ….ποιητής. Τι μεγάλη αλήθεια! Στη διπολική φυλακή που ζούμε, κινούμαστε φυλακισμένη ανάμεσα στον «θετικό» πόλο και στον «αρνητικό», ανάμεσα στην αυτοθυσία και στον εγωισμό, ανάμεσα στο συλλογικό και στο ατομικό. Η λογοτεχνία και – ειδικά το θέατρο – δεν είναι ατομική ενασχόληση, ακόμα κι όταν είναι μοναχική. Κι ο Ευριπίδης χωνότανε στη θαλασσινή σπηλιά της Σαλαμίνας για να εμπνευστεί και να γράψει, όμως «απευθυνότανε» βουβά στο συλλογικό συνειδητό ή ασυνείδητο της ανθρωπότητας, πολύ πέρα (όπως αποδείχτηκε) από το χωροχρονικό πλαίσιο που συνέγραψε. Γυρίζουμε πάντα στους «κλασικούς». Αναζητούμε την «Αλήθεια», τουτέστιν αναλογίες που θα μας βοηθήσουν να λύσουμε τον γρίφο της δικής μας κρίσιμης εποχής.

Είναι περίεργο το πώς αυτά τα διαχρονικά κείμενα είναι καταφύγιο και απήνεμο λιμάνι για τις τρικυμίες της ψυχής!

 

Αυτό φάνηκε στο αναλόγιο που απόλαυσα στο «Αγγέλων Βήμα» με τον μακρύ αλλά απολύτως περιγραφικό των προθέσεων και των στοχεύσεων της ομάδας τίτλο: «Έγκλημα και Τιμωρία: Η νουάρ πλευρά των μεγάλων Ρώσων Συγγραφέων : Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Αντόν Τσέχωφ , Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι και Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ».

Υπεύθυνος για το πολυδιάστατο αυτό πόνημα ο ταλαντούχος ηθοποιός και θεατράνθρωπος Γιάννης Λασπιάς, με τέσσερις πρωτεϊκούς και σεβαστικούς ηθοποιούς, αλλά και με μία πιανίστα: Αργύρης Θανάσουλας, Γιώργος Κοψιδάς, Δάφνη Μανούσου, Στέλλα Μπούρου. Στο πιάνο η Ειρήνη Τηνιακού.

 

Ακούστηκαν αποσπάσματα από τα έργα:

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Έγκλημα και Τιμωρία

Το υπόγειο

Αντόν Τσέχωφ

Ο Θείος Βάνιας

Ο Γλάρος

Η Αρκούδα

Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού

Το Κύκνειο Άσμα

Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα

Η Καρδιά ενός Σκύλου

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι,

Σύννεφο με Παντελόνια

Ο Κοριός

 

Κι όλα αυτά με αθόρυβη μετάβαση από το ένα στο άλλο, «φυσιολογικά», «καθημερινά», σαν μια παρέα αστών της προεπαναστατικής Ρωσίας που βρέθηκε χαμένη στον «υπαρκτό σοσιαλισμό».

 

Τέλειο! Αναλογίες, παραλληλισμοί, ιστορική ανατομία, επισημάνσεις, υπογραμμίσεις… Καθείς βρίσκει στο θέαμα αυτό που του ταιριάζει. Και φεύγει προβληματισμένος για το σήμερα, για το αύριο, ενώ το «τώρα» φεύγει ανεπιστρεπτί, με μια «εικόνα» φευγαλέα αλλά «μισο-φώτεινη» από τη «ημι-σκοτεινή» αυτή παράσταση.

 

Ο λάκκος της αμαρτίας του Γιώργου Μανιώτη στο ΘΕΑΤΡΟ ΧΩΡΑ

Posted by grafei on 11:20 in Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Ένα έργο με καταφανή την πατίνα του χρόνου από το 1979 που πρωτοανέβηκε μετά πολλών επαίνων. Από τότε έχει κυλίσει πολύ νερό στο ποτάμι του Χρόνου κι όπως έγραψε ο «προσωκρατικός» Ηράκλειτος, «δεν βάζεις ποτέ δυο φορές τα πόδια σου στο ίδιο ποτάμι», και γιατί το νερό που κυλάει σήμερα δεν είναι ίδιο με το χθεσινό εκείνο και γιατί τα πόδια σου, τα κύτταρά σου έχουν πεθάνει, μετασχηματισθεί, ανα-γεννηθεί, κουρνιάσει στο βάλτο των απωθημένων επιθυμιών μας.

Ο Γιώργος Μανιώτης είναι ένας σημαντικός ρεαλιστής θεατρικός συγγραφέας, από τους λίγους της Μεταπολίτευσης που έριξε μια τίμια, τολμηρή κι ενδελεχή ματιά στα δρώμενα και στα κατακάθια της ανθούσας μικροαστικής τάξης, που ετοιμαζόταν να δρέψει δάφνες, να εξαργυρώσει περγαμηνές δημοκρατικότητας και να βιώσει το δικό της ψευδαισθητικό όνειρο Αφθονίας. Αφθονίας όχι μόνον χρημάτων, αλλά κι αισθημάτων και καλλιτεχνικών, ερωτικών, γαστριμαργικών, κοινωνικών, «πολιτιστικών» εκδηλώσεων. Κάθε αλώνι κι ένα θέατρο, κάθε μάντρα καταφύγιο «παρανόμων» εραστών, κάθε λιμάνι και γιορτή.

Βεβαίως, όταν τα βλέπουμε αυτά από μακριά, μία γενιά μετά, μπορούμε να τα δούμε απογυμνωμένα, απομυθοποιημένα, ενδεχομένως και γελοία. Η σημερινή γενιά των εικοσάρηδων είναι μάλλον α-σεξουαλική, ιντερνετική, virtual, οι ηδονές της αντιγράφουν τις προκατασκευασμένες ιδέες και τα πρότυπα του Δυτικού λεγόμενου πολιτισμού μας. Η γενιά των εικοσάρηδων είναι safe ή bdsm (με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα του Bullying ανυπεράσπιστων από το οικογενειακό και στενό κοινωνικό περιβάλλον εφήβων και μετ-εφήβων). Οι έφηβοι που βίωσαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου επιδόθηκαν σε μια «καθυστερημένη» σεξουαλική επανάσταση, που οδήγησε σε μια πρωτόγνωρη άνθιση των Γραμμάτων και των Τεχνών, διαφοροποίησε σημαντικά τις δομές της ελληνικής κοινωνίας και μετέτρεψε τον κοινωνικό ιστό σε υφαντό της Πηνελόπης που την ημέρα τον φτιάχνανε και τη νύχτα τον ξηλώνανε (κάτι σαν το γεφύρι της Άρτας…). Αυτή η οπισθοδρομική, μεσαιωνική, συντηρητική, υποκριτική πλευρά της ελληνικής κοινωνίας με τους «ταλιμπάν» της «Ορθοδοξίας» (θρησκευτικού, εθνικού και οικογενειακού τύπου), με την κεκαλυμμένη αιμομειξία και την περιθωριοποίηση κάθε «διαφορετικού» που απειλεί την έννομη τάξη και τις συνήθεις ψευδαισθήσεις μας, εικονοποιεί και δραματοποιεί ο Γιώργος Μανιώτης με αριστουργηματικό τρόπο, με οξυδέρκεια, και ιδεολογική τολμηρότητα στο έργο με τον ειρωνικό παραπειστικό τίτλο «Ο λάκκος της αμαρτίας» (για να κολακεύσει και να υποσκάψει τις κατεστημένες αξίες και ιδέες). Η ανάγκη του ανθρώπου να χαρεί, τον έρωτα, το σώμα του, την επικοινωνία με τους άλλους, την ανταλλαγή υγρών κι αισθημάτων, με την βαθιά εκείνη υπαρξιακή απαίτηση της ευτυχίας, που – σύμφωνα με τον Ελύτη – είναι πανανθρώπινο δικαίωμα κι όχι απαίτηση συνδικαλιστική, λάμπει σε αυτό το θεατρικό «διαμάντι» με την καθαρότητα των ηθών και την κοινωνική κριτική σε επίπεδο αριστοφανικής σάτιρας.

Βεβαίως, η πατίνα του Χρόνου είναι βαριά πάνω στα έργα Τέχνης, όταν βασίζονται στην συγχρονικότητα και στην παρατήρηση της στιγμής. Όταν βαλσαμώνεις πεταλούδες και τις καρφιτσώνεις στο άλμπουμ δεν περιμένεις και να πετάξουνε. Οι σύγχρονοι νέοι που δεν πετροβολούν τις τραβεστί (οι περισσότεροι), θα γελούσαν με τα σκηνικά καμώματα των πατεράδων τους, όπως απεικονίζονται – ως γενιά – στον «Λάκκο της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη. Ορθώς ο σκηνοθέτης Πέτρος Φιλιππίδης τόνισε την κωμικά μουσικοχορευτική πλευρά του θεάματος που έβαλε πλώρη στο θέατρο Χώρα του Εθνικού μας Θεάτρου για να παίζεται για πολλά χρόνια. Το μιούζικαλ είναι η κατάλληλη μορφή για να αντικρίσεις χωρίς να πετρώσεις το κατακάθι του συλλογικού μας α-συνείδητου, εκεί που φωλιάζουν οι Μέδουσες, οι οχιές, οι ανακόντες και τα άλλα μυθικά τέρατα.

Όλοι οι συντελεστές ήταν υπέροχοι. Θα εξάρω τη μουσική του εξαίρετου ταλαντούχου Δημήτρη Παπαδημητρίου, που πιάνει πάντα τον σφυγμό της πραγματικότητας, χωρίς να ορρωδεί σε τεχνητές διακρίσεις μεταξύ «ποιοτικού» και «καλλιτεχνικού». Όταν μελοποιεί στίχους του Γιώργου Χρονά είναι σα να ζει στην εποχή και στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα της Καβαφικής Αλεξάνδρειας, που τόσο λατρεύει, ως φαίνεται από το έργο του. Οι στίχοι των τραγουδιών της παράστασης είναι του Γιάννη Γούνα. Εύγε τους. Ελληνικό μιούζικαλ υψηλών προδιαγραφών.

Τα σκηνικά του Γιώργου Γαβαλά παραήταν φορτωμένα, θα μπορούσαν να είναι περισσότερο αφαιρετικά, «ψηφιακά» και υποβλητικά για να συνάδουν με τα σημερινά γούστα του κοινού. Οδήγησε τον πολύ έμπειρο Λευτέρη Παυλόπουλο σε αμήχανους φωτισμούς. Σουρεαλιστικά τα κοστούμια του Μετζικώφ προσέθεσαν μιαν άλλη (απρόσμενη) γελοιοποίηση του περιθωριακού, τονίζοντας τη διαφορετικότητά του. Θα μπορούσαν να είναι λιγότερο ρετρό και περισσότερο διαχρονικά, όπως είναι το κείμενο.

Όλοι οι ηθοποιοί ήταν υπέροχοι. Θα ξεχωρίσω όμως τον Μάνο Βακούση, που έχει κατακτήσει την σχηματικότητα και το στυλιζάρισμα των μπρεχτικών ηθοποιών, τον αειθαλλή και συμπαθέστατο, τον ανθρώπινο κι εκφραστικό Γιάννη Βογιατζή, τον «κουνικό» Γιάννη Δεγαΐτη στο ρόλο του Παπά, τον εξαίρετο Παναγιώτη Μπουγιούρη ως Γωγώ (πρώην Γιώργος, ο υδραυλικός), την Αλεξάνδρα Παντελάκη ως μαυροντυμένη μάνα. 

Όμως όλοι τους ήταν υπέροχοι, υπάκουοι και πιστοί στα κελεύσματα του σκηνοθέτη και στο πνεύμα του έργου, ενός έργου που αποτελεί ορόσημο στο νεοελληνικό θέατρο, χωρίς να διεκδικεί θρόνους, θώκους, «πατριαρχικά» αξιώματα, αλλά με την αξίωση του αυθεντικά αληθινού.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Πληροφορίες από το επίσημο site του Εθνικού:

http://www.n-t.gr/el/events/olakostisamartias/

Ακροβατώντας στα όρια της κοινωνικής ανοχής, εξόριστες από τον κόσμο του «κανονικού» και του επιτρεπτού, οι τραβεστί που ζουν στον τεράστιο χωμάτινο λάκκο που θυμίζει εγκαταλελειμμένο ορυχείο, αφηγούνται τις ιστορίες που τις οδήγησαν στην «αμαρτωλή» και επικίνδυνη ζωή τους. Η προκλητική τους εμφάνιση, και η αντισυμβατική τους συμπεριφορά προκαλούν την ηθική της κοινωνίας η οποία νιώθει να απειλείται. Οι περίοικοι επιστρατεύονται εναντίον τους, οι τοπικές εκκλησιαστικές και πολιτικές αρχές προσπαθούν να συνετίσουν την ομάδα των τραβεστί και να την εντάξουν στους κόλπους της, ενώ τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επιχειρούν να απαλύνουν τις αντιθέσεις, επιβάλλοντας τους ένα πιο εξευγενισμένο και αισθητικά αποδεκτό τρόπο ζωής.

Μεταξύ πρώτου και δεύτερου μέρους, διάλειμμα 10΄.

Πρώτη παράσταση: 27/03/2015

• ΣκηνοθεσίαΠέτρος Φιλιππίδης
• ΣκηνικάΓιώργος Γαβαλάς
• ΚοστούμιαΓιάννης Μετζικώφ
• ΜουσικήΔημήτρης Παπαδημητρίου
• Στίχοι τραγουδιώνΓιάννης Γούνας
• Μουσική διδασκαλίαΜελίνα Παιονίδου
• Κινησιολογία/χορογραφίεςΕλπίδα Νίνου – Θανάσης Γιαννακόπουλος
• Μουσική επιμέλειαΙάκωβος Δρόσος
• Βοηθός σκηνοθέτηΧριστίνα Σπατιώτη
• Βοηθός σκηνογράφουΜιχάλης Σαπλαούρας
• Καλλιτεχνική επιμέλειαΜαρένα Καδιγιαννοπούλου

Διανομή:

• Ακαδημαϊκός, ΤόληςΜάνος Βακούσης
• ΠατέραςΓιάννης Βογιατζής
• Φοιτητής, Φωτογράφος, κυνηγόςΑνδρέας Βούλγαρης
• ΕλληνοαμερικάνοςΓιώργος Γιαννακάκος
• Ζιζή, ΤεχνικόςΌλγα Γκάτζιου
• ΕρασμίαΠυγμαλίων Δαδακαρίδης
• ΠαπάςΓιάννης Δεγαΐτης
• ΤζοάναΒασίλης Ευταξόπουλος
• ΧουχούΓεωργία Καλλέργη
• ΚίρκηΦαίδων Καστρής
• ΚυνηγόςΗρακλής Κωστάκης
• ΓωγώΠαναγιώτης Μπουγιούρης
• ΑραβωνιαστικιάΜαρίνα Μυρτάλη
• ΑρχικυνηγόςΧρήστος Νίνης
• Πολιτικός παρατηρητήςΘέμης Πάνου
• ΜητέραΑλεξάνδρα Παντελάκη
• ΆρηςΚρις Ραντάνοφ
• ΚάρμενΒασίλης Ρίσβας
• Μαέστρος, ΚυνηγόςΛευτέρης Σκανδάλης
• ΡούλαΧρήστος Σπανός
• Άντρας με το ξύλινο πέος, ΑστυνόμοςΝίκος Τουρνάκης
• Νέος, ΓιοςΣόλων Τσούνης
• ΚυνηγόςΑλέξανδρος Χούντας
• ΦωνέςΑνδρέας Βούλγαρης, Ηρακλής Κωστάκης,Κρις Ραντάνοφ, Λευτέρης Σκανδάλης, Αλέξανδρος Χούντας
• Ζωντανή εκτέλεση πιάνουΠάνος Λουμάκης, Τζώρτζης Τσιρόπουλος

 

Η φαινομενολογία της σεξομανούς ματιάς, καταθλίψεως εγκώμιον

Posted by grafei on 10:31 in Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Η αποτυχία του Δυτικού Πολιτισμού βρίσκεται στον αντίποδα του αραβικού, όπως εξελίχθηκε τα τελευταία χρόνια. Στη μία περίπτωση έχουμε την άκρατη ελευθεριότητα (μετά τη δεκαετία του 1960), ελευθεριότητα που κακώς ταυτίζεται με την Ελευθερία, η οποία όχι μόνον δεν οδηγεί στην απελευθέρωση του ανθρώπινου είδους, αλλά τη βυθίζει – προσωρινώς – σε ακόμα μεγαλύτερη κατάθλιψη. Και λέω «προσωρινώς», γιατί όταν φας πολλά κεράσια βαρυστομαχιάζεις, ξερνάς, …. Και στο τέλος (;) ανακαλύπτουν ότι (όπως απεφάνθη ο Φρόϋντ) «όλα τα αιτήματα των ανθρώπων είναι αιτήματα αγάπης». Μόνο που τότε μπορεί να είναι πολύ αργά, όχι μόνον γιατί μπορεί να μας έχει προλάβει ο θάνατος, το aids, ο καρκίνος του έρωτα, η βαριά ψυχασθένεια, ή απλώς η απελπισία και η παραίτηση. Δεν λέω ότι πρέπει να ξαναγυρίσουμε στη μπούργκα και στην απαγόρευση των προγαμιαίων σχέσεων, όμως αυτή η «αμερικάνικη» καταναλωτικότητα της «Κοινωνίας της Αφθονίας», όπως επεκτάθηκε και στην ικανοποίηση των σωματικών αναγκών πισωγύρισε τον Άνθρωπο στα σπήλαια, όπου φυσικά ισχύει το περίφημο «δίκαιο του ισχυροτέρου», όχι με την επίδειξη προϊστορικού ροπάλου (όχι πάντα), αλλά με τη χρήση της συναισθηματικής ή άλλης ευφυΐας, που δίνει το πλεονέκτημα στους «πυκνόσωμους» ψυχοσωματικούς τύπους, σύμφωνα με μια καθεστηκυία κατάταξη. Η προσαρμοστικότητα, η ευγλωττία, η διπλωματία, η (κουτο-)πονηριά, η αδίστακτη φύση του αναρριχώμενου γυμνοσάλιαγκα που είναι έτοιμος να «πατήσει επί πτωμάτων», προκειμένου να περάσει οπωσδήποτε και «πάση θυσία» το «δικό του», να θριαμβεύσει το «εγώ» του πάνω στους άλλους, εν τέλει να εξουσιάσει τη ζωή, το σώμα, τις ορμές, τις ανάγκες κι (ενίοτε) τον θάνατό τους, εικονοποιήθηκε έξοχα από τον Patrick Marber στο βαρύ κι ασήκωτα ρεαλιστικό θεατρικό του έργο “Closer”, ειδικά στο ρόλο του γιατρού, του «χειρούργου» ή «χειρουργού» (αν προτιμάτε), που κοίταζε επί ώρες τον πρωκτό μίας άτυχης στριπτηζέζ λες κι έψαχνε – μετά το διαζύγιό του – απάντηση στα μεγάλα μυστήρια του κόσμου και στα υπαρξιακά αδιέξοδα του ανθρώπου. Και μήπως αυτό δεν ψάχνουμε στην υπερκατανάλωση σεξ; Όχι βεβαίως, την αγάπη, την τρυφερότητα και τη συμφιλίωση με τον εαυτό μας και τους άλλους. Όχι. Αναζητούμε τη φυγή από τον πλανήτη γη, από το πρόσκαιρο, φθαρτό κι αρρωστιάρικο σώμα μας, από την κακομοιριά της αγωνίας μας για τον επερχόμενο θάνατο και τον αφανισμό, την εξόντωση του «εγώ», που κακώς ταυτίσαμε με την ύπαρξή μας. Αυτό φαίνεται ακόμα καλύτερα στον «Λάκκο της αμαρτίας» του Γιώργου Μανιώτη, που – παρά την πατίνα του Χρόνου (πρωτοπαίχτηκε το 1979) – απηχεί ακριβώς αυτή την κραυγαλέα υπαρξιακή αγωνία του όντος απέναντι στον Χρόνο, με την απαίτηση της Χαράς, αφού η ευτυχία είναι ανέφικτη.

            Στην παράσταση του «Θεάτρου 104», επί της οδού Ευμολπιδών 104 στον Κεραμεικό, τρομάξαμε μέχρι θανάτου από το έρεβος της ανθρώπινης ψυχής. Αν είστε ένα κλικ πριν την αυτοκτονία, μην το δείτε. Αντενδείκνυται. H Square Thatre Company ήταν εκπληκτική, δεμένη ομάδα κι άψογα συντονισμένη. Οι ηθοποιοί έκαναν θαύματα, υπερέβησαν εαυτούς, πάσχισαν κι έπασχαν επί σκηνής. Μια παρατήρηση: σύμφωνα με το παράδοξο του Diderot χρειάζονται «ανάσες», αποστασιοποίηση, τεχνική, δεξιοτεχνία εναλλαγής συναισθημάτων, για να αποφορτιστεί ο εγκέφαλος και το θυμικό του θεατή. Το ρόλο που έπαιζαν τα χορικά στο αρχαίο δράμα και τα ιντερμέδια στο μεσαιωνικό, οι σύγχρονοι θεατρικοί συγγραφείς τον αναθέτουν σιωπηρά στους ηθοποιούς που καλούνται να αυτοσχεδιάσουν και να συμπληρώσουν με την μιμική και παντομιμική τους τις δραματουργικές αδυναμίες του κειμένου.

            Αργύρης Θανάσουλας (καταπληκτικός ηθοποιός – εκφραστικός και γλαφυρός, ανθρώπινος κι αλθοφανής), Γιάννης Λασπιάς (εσωστρεφής, διακριτικά ρεαλιστικός, χαμηλών τόνων, με κινηματογραφικές εκλάμψεις γκρο-πλαν), Δάφνη Μανούσου και Ιωάννα Σταυροπούλου τέλειες στην περιγραφή του εσωτερικού κι εξωτερικού χώρου με πλήρη κυριαρχία των εκφραστικών τους μέσων. Άξιοι όλοι τους.

            Σκηνοθέτης «αγγλοσαξωνικού τύπου» ο Ιωσήφ Βαρδάκης. Μετάφραση του Θωμά Μοσχόπουλου. Μουσική από τον χιουμορίστα Λόλεκ, απάλυνε ορθώς το συναισθηματικό τοπίο. Αφαιρετικά τα σκηνικά. Απολύτως αληθοφανή και πειστικά για την εποχή τα κοστούμια. Φωτισμοί υποβλητικοί από τον σκηνοθέτη.

            Σε αυτό το «Θέατρο 104» βλέπω συνήθως «στενάχωρα» έργα από εκπληκτικούς συντελεστές που με ψυχαγωγούν «ομοιοπαθητικώ τω τρόπω».

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Πληροφορίες από τον επίσημο Διαδικτυακό τόπο του θέατρου 104:

http://www.104.gr/closer/

Closer

Παραστάσεις:

Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή στις 21.15
από το Σάββατο 14 Μαρτίου και για λίγες μόνο παραστάσεις
Τιμή εισιτηρίου γενική είσοδος 12 ευρώ – φοιτητικό/ανέργων 10 ευρώ
Διάρκεια παράστασης: 110’ χωρίς διάλειμμα

«Η αγάπη και το σεξ είναι σαν την πολιτική. Δεν έχει σημασία το τί λες ή τί εννοείς αλλά το τί κάνεις.Οι πράξεις είναι εκείνες που μετράνε…»
Patrick Marber

Το Closer είναι ένα έργο σκληρό και τρυφερό μαζί όπως και οι ήρωες του οι οποίοι θέλουν απεγνωσμένα ν’αγαπήσουν και ν’ αγαπηθούν αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.

H υπόθεση εξελίσσεται στο Λονδίνο κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και αναφέρεται στην τυχαία και συμπτωματική γνωριμία τεσσάρων αγνώστων οι οποίοι μέσα σε διάστημα τεσσάρων ετών καταφέρνουν να εμπλακούν σ’ ένα ανελέητο ερωτικό παιχνίδι απ’ όπου κανείς δε βγαίνει αλώβητος.
Ο Νταν γνωρίζει τη νεαρή Aλις που μόλις έχει έρθει από τη Νέα Υόρκη. Ο έρωτας είναι αμοιβαίος και κεραυνοβόλος. Μερικούς μήνες αργότερα ο Νταν θα γνωρίσει την Aννα, φωτογράφο στο επάγγελμα, την οποία φλερτάρει ανοιχτά. Χρησιμοποιώντας το όνομα “Aννα” σε κάποιο chat room του Ιντερνέτ, ο Νταν κλείνει ραντεβού με τον Λάρι, έναν άγνωστό του γιατρό. Η Aννα θα συναντηθεί τυχαία με τον Λάρι. Αρέσουν ο ένας στον άλλον, κάνουν σχέση, παντρεύονται. Έπειτα από καιρό θα προκύψουν υποψίες ότι η Aννα έχει ερωτικές επαφές με τον Νταν.
Όταν οι τέσσερις αυτοί χαρακτήρες αρχίζουν να επιζητούν την αλήθεια οι σχέσεις τους οδηγούνται στη φθορά και οι ίδιοι μένουν γυμνοί και ευάλωτοι χωρίς προσωπεία και πανοπλίες.
Ο Ιωσήφ Βαρδάκης υπογράφει τη νέα του σκηνοθετική δουλειά και συνεργάζεται με τη Square Theatre Company στο θεατρικό ανέβασμα του “CLOSER”, του διάσημου έργου του Βρετανού θεατρικού συγγραφέα Patrick Marber σε μετάφραση Θωμά Μοσχόπουλου.
Το Closer είναι από τα πιο γνωστά έργα του σύγχρονου δραματουργικού ρεπερτορίου.
Έχει ανέβει τρεις φορές στην Ελλάδα.Ο Θωμάς Μοσχόπουλος το σκηνοθέτησε πρώτος στην θέατρο Αμόρε ως “Τόσο Κοντά”. Ο ίδιος υπόγραψε και τη μετάφραση. Ακολούθησε ο Σταμάτης Φασουλής, ο οποίος επέλεξε τον τίτλο “Εξ Επαφής” και αργότερα ο Γιώργος Κιμούλης . Επίσης μεταφέρθηκε και στη μεγάλη οθόνη, διασκευασμένο σε σενάριο από τον ίδιο και με καστ που περιελάμβανε δυο Βρετανούς και δυο Αμερικανίδες ηθοποιούς:Τζούλια Ρόμπερτς, Τζούντ Λο, Κλάιβ Όουεν και Νάταλι Πόρτμαν. Η ταινία γνώρισε μεγάλη εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία!

 

Θεατρικό Αναλόγιο αφιερωμένο στη νουάρ πλευρά Ρώσσων συγγραφέων. Στο Αγγέλων Βήμα.

Posted by grafei on 10:26 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Γράφει ο Χρήστος Ναούμ

 

Συνηθίζεται από επαγγελματίες της θεατρικής Τέχνης να αναδεικνύουν πτυχές του έργου γνωστών συγγραφέων, χωρίς να είναι δυνατή μια παράσταση. Ετσι, με κάποιο τρόπο φέρνουν σε επαφή κείμενα, γνωστά ή όχι, με το κοινό. Στην συγκεκριμένη παράσταση, ο σκηνοθέτης όρισε γνωστά κείμενα Ρώσσων συγγραφέων, να αποδοθούν όσο πιο άρτια γίνεται. Οι ηθοποιοί κατάφεραν κατά την διάρκεια της παράστασης να εμβολίσουν συναισθήματα, που αφορούν μύχιες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής. Από ακραίες καταστάσεις, όπως ο φόνος της γριάς τοκογλύφισσας, ή ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Πάντως, παρά το δύσκολο της συρραφής και της σύμπτυξης των εννοιών, ο σκηνοθέτης κατάφερε να μεταγγίσει σπουδαίες στιγμές της σκοτεινής πλευράς των επιλεγμένων συγγραφέων. Τα κείμενα που αποδόθηκαν : Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Έγκλημα και τιμωρία, Υπόγειο, Άντον Τσέχωφ, Ο θείoς Βάνιας, ο Γλάρος, η Αρκούδα, Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού, το Κύκνειο άσμα, Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Σύννεφο με παντελόνια  και Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ κι η Μαργαρίτα, Η καρδιά ενός σκύλου. Ολοι οι ηθοποιοί έδωσαν εξαιρετικές εμφανίσεις. Ερμήνευσαν οι : Αργύρης Θανάσουλας, Γιώργος Κοψιδάς, Δάφνη Μανούσου, Στέλλα Μπούρου. Στο πιάνο η Ειρήνη Τηνιακού. Σκηνοθεσία-σύνθεση κειμένων: Γιάννης Λασπιάς

Μιχαήλ Δουκάκης, ΨΥΧΑΓΩΓΟΣ στο θέατρο ELIART

Posted by grafei on 10:04 in Διάφορα, Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Οι νευροεπιστήμες του εγκεφάλου σε εκλαϊκευμένη, θεατρική-σεμιναριακή εκδοχή με διαδραστική συμμετοχή του κοινού και αυτοσχεδιαστικές ικανότητες του «νούτικου» ηθοποιού (όπως λέγαμε στην παλιά καλή ελληνική αθηναϊκή επιθεώρηση). Το «Βρίζοντας το κοινό» του Πέτερ Χάντκε συνυποδηλώνεται στη βάση αυτής της πρωτότυπης δουλειάς της ομάδας «μεταμόρφωσις» (www.metamorfosis.gr).

 

Φαίνεται ότι μέσα στην Κρίση γυρίζουμε όλοι μέσα μας για να ψάξουμε τις αιτίες των αντι-δράσεών μας, για να αποστασιοποιηθούμε και να αποκοπούμε ενίοτε από τη σκληρή κι αβίωτη πραγματικότητα. Να αντιστρέψουμε την προβολή και να επανακαθορίσουμε τη σχέση αιτίου-αιτιατού.

Αυτό βέβαια παλιά ήταν υπόθεση των ψυχολόγων, των ψυχιάτρων, των ψυχοθεραπευτών. Τώρα όμως που κατάντησε αυτός ο μικρός γαλαζοπράσινος πλανήτης ένα απέραντο φρενοκομείο, τι να σου πρωτοκάνουν οι ειδικοί; Ακόμα κι όταν συνεπικουρούνται από τους εναλλακτικούς λεγόμενους θεραπευτές, ανάγκη είναι να ξαναγυρίσουμε στην εκπαιδευτική λειτουργία του θεάτρου ως Σχολείο. Από το Ασιατικό θέατρο σκιών που ήταν μέσο μεταλαμπάδευσης και διαιώνισης της κυρίαρχης μυθολογίας-κουλτούρας, έως τις γονιμολατρικές οργιαστικές καρναβαλικές τελετές που εξασφάλιζαν με ομοιοπαθητικό τρόπο την ευγονία ανθρώπων, ζώων και φυτών και μέχρι το απαράμιλλο αρχαίο ελληνικό θέατρο, ένα είναι το ζητούμενο του θεατή: να καθαρθεί από τα έσωθεν δαιμόνια, να γνωρίσει τον εαυτό του και να επανακαθορίσει τη στάση του στον κόσμο.

 

Ο Μιχαήλ Δουκάκης είναι τόσον ταλαντούχος που θυμίζει τον Αρτώ, των Γκωγκέν, τον Βερλαίν, τον Ρεμπώ. Είναι ποιητικός κι αυθεντικός. Υπάρχει και είναι. Δύσκολος συνδυασμός για τα μίζερα νεοελληνικά μας πράγματα. Σχεδόν ανεπίτρεπτος. Ξεχωρίζει κεφάλι κόβει κεφάλι. Από την κλασική Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.

 

Αυτό που κάνει είναι μοναδικό. Υπάρχει πάνω στη σκηνή και δεν υπάρχει. Είναι ο εαυτός του αλλά και δεν είναι. Μεταμορφώνεται στο άλλο, χωρίς να εγκαταλείπει το εγώ, αυτοτσαλακώνεται και τσαλακώνει. Τελικά, μένει μια βία από το «θέατρο της σκληρότητας» του Αρτώ που έχει όμως τη δική της ψυχοθεραπευτική, αυτογνωσιακή, λυτρωτική, ψυχαγωγική της λειτουργικότητα.

 

Ο Μιχαήλ Δουκάκης είναι ψυχ-αγωγός με την αρχαία έννοια του όρου. Όπως οι ιερείς στα νεκυιομαντεία, όπως οι τελεστές στα μυστήρια, όπως οι μεγάλοι τεχνίτες του Διονύσου.

 

Όσο για την συγκεκριμένη παράσταση που παρακολούθησα ήταν περισσότερο μακρά από τις χρονικές αντοχές μου. Βεβαίως λειτουργούσε η διαδραστικότητα κοινού-τελεστού, όμως όταν ένα αυτοσχεδιαστικό θέαμα υπερβαίνει τις τρεις ώρες, ξεχειλώνει. Κουράζει. Όχι όλους βεβαίως. Μερικοί θα ήθελαν να μείνουν εκεί και να αντιδρούν μέχρι την επόμενη παράσταση. Όμως εκεί έγκειται η διάκριση του αυτοσχεδιάζοντος ηθοποιού να εξασφαλίσει ρυθμό, να αρπάξει την ομάδα από τα μαλλιά και το λαιμό, να επιβάλλει τους δικούς του όρους σε αυτό το δύσκολο και άνισο εξ ορισμού παιχνίδι.

 

Μετά τη «Μέθοδο Γκρόνχολμ», ίσως ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω δει στο θέατρο για την αυτοβελτίωση του θεατή.

 

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

 

 

Έντα Γκάμπλερ απαστράπτουσα και λιτή στο θεάτρο Σημείο

Posted by grafei on 10:10 in Θέατρο, Λογοτεχνία, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 Αυτό που διαφοροποιεί την Έντα Γκάμπλερ από τις άλλες δραματικές ηρωίδες είναι η πιστολιά στο τέλος. Η Μήδεια αποδρά, η Φαίδρα όχι, η Ιοκάστη όχι, όμως αναγκάζονται σε αποχώρηση. Μόνον η Αντιγόνη κατεβαίνει οικειοθελώς στον Άδη, αλλά ζωντανή. Θα πεθάνει ίσως από ασιτία – απροσδιόριστο. Η ιψενική ηρωίδα πεθαίνει εκεί ακριβώς που θα άρχιζε η κωμωδία, η ανθρώπινη κωμωδία του ιψενικού τριγώνου, των συμβατικών αστικών γάμων, των αμοιβαίων υποχωρήσεων και συμβιβασμών, της λαθραίας ανθρώπινης επιβίωσης, του «μισή ντροπή δική μου και μισή δική σου»… Η Έντα Γκάμπλερ δεν παίζεται, γιατί δεν είναι πλάσμα του κόσμου τούτου. Είναι ονειρική, είναι αντισυμβατική, είναι τέλεια σαν «αθάνατη θεά» που κατέβηκε κατά λάθος ή από περιέργεια στον κόσμο μας. Η Έντα Γκάμπλερ είναι ασυμβίβαστη γιατί δεν δέχεται ούτε θεό ούτε δαίμονα, γιατί βιάζεται να πάει σε ένα σύμπαν που θα είναι αυτή ο θεός εκεί. Δεν αυτοκτονεί. Δοξάζει τη Ζωή και την Ελευθερία, το Αυτεξούσιο και την Ανεξαρτησία. Είναι μόνη, τραγικά μόνη, σαν θεός πάνω στο σταυρό. Είναι αρχετυπική. Το σίγουρο όμως είναι ότι δεν είναι ρεαλιστική. Πώς παίζεται αυτός ο ρόλος; Δεν παίζεται, παρά μόνον με αφαίρεση στυλιζάρισμα, απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών μέσων, σιγή και σιωπή, απόσταση από μανιέρες, ευκολίες, συμβατικούς θεατρικούς κώδικες. Η Έντα Γκάμπλερ ή υπάρχει επί σκηνής ή καλόν είναι να ακούμε τα λόγια της από τον δημόσιο ντελάλη, όπως θα έλεγε ο Άμλετ.

Όταν υποδύθηκε η Ρούλα Πατεράκη την Έντα Γκάμπλερ γνώρισε επιτυχία γιατί ταίριαξε ο ψυχισμός της ηθοποιού με το εσωτερικό πεδίο του μυθικού προσώπου κι εκεί έγινε μια περίεργη αλχημεία ταύτισης και διαφοροποίησης που έδωσε μια ανάγλυφη προοπτική στο κείμενο.

Στην παράσταση του θεάτρου «Σημείο» σε σκηνοθεσία του χορογράφου Κωνσταντίνου Ρήγου η καλή ηθοποιός Δήμητρα Ματσούκα υπερβαίνει τον εαυτό της, πόρρω όμως απέχει από το νεραϊδικό Έντα Γκάμπλερ. Όπως και στον «Πέερ Γκυντ» και στο «Ρόσμερσχολμ», η βαριά σκανδιναβική παράδοση της αφήγησης εκείνες τις μακριές ατέλειωτες νύχτες του χειμώνα, γίνεται με κλειστά μάτια, δίπλα στη φωτιά. Δεν υπάρχει οπτική επαφή με τον ραψωδό, αρκεί το παραμύθιασμα της φωνής του. Η Έντα Γκάμπλερ ακούγεται, δεν βλέπεται. Όχι γιατί είναι ακριβοθώρητη, αλλά γιατί είναι αλλοδιαστασιακό ον. Ορθώς ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Ρήγος την τοποθετεί πίσω από μαύρα τούλια. Είναι σκοτεινή, σαν τον Θάνατο, σαν την Αστάρτη, τη Νέμεση και τη Μοίρα. Είναι πολεμοχαρής κι αιμοσταγής. Κι αφού ο πολιτισμός δεν της επιτρέπει να ανοιχτεί και να εκτονώσει τα δολοφονικά ένστικτά της, τα στρέφει κατά του εαυτού της. Αυτοκαταστρέφεται γιατί ΔΕΝ ζει, με τους δικούς της όρους, δηλαδή άνευ όρων και ορίων. Χωρίς αιδώ, χωρίς χαλινό, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αμαζόνα. Αυτή είναι η Έντα Γκάμπλερ.

Η παράσταση του θεάτρου «Σημείο» ήταν αριστουργηματική, γιατί αποτελούσε νόμιμη και σεμνή ανάγνωση του ιψενικού μυθιστορήματος.  Ευτυχώς, ο Κωνσταντίνος Ρήγος, κρατήθηκε για πρώτη φορά μακριά από το αγαπημένο του κιτς και την παρώδησή του. Όλα ήταν άψογα και μεσογειακώς σκανδιναβικά. Οι δύο πολιτισμοί συγκοινωνούν μέσω της Υπερβορείας από την οποία κατέρχεται (ή ανέρχεται;) ο Απόλλωνας.

Λίγο ακόμα πιο ανέκφραστη κι ακίνητη η πρωταγωνίστρια, χωρίς σχολιασμούς με τα μάτια και τη μιμική του προσώπου, χωρίς καθόλου περιττούς ακκισμούς και θα αγγίξουμε το υποδειγματικό.

Δεν το περίμενα. Το εύγε ανήκει σε όλους, στην παραγωγή της People, αλλά κυρίως στην Ιωάννα Μακρή και στο Νίκο Διαμαντή, με την υψηλή αισθητική και οι δύο, που μόνον επιτυχίες στεγάζουν και φιλοξενούν στον θεατρικό ναό τους.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

Το έργο-αίνιγμα του Ερρίκου Ίψεν, Έντα Γκάμπλερ, ανεβάζει από τις 6 Μαρτίου στο Θέατρο Σημείο, ο Κωνσταντίνος Ρήγος. 

Η  Έντα Γκάμπλερ είναι ανέτοιμη να «υποστεί» τη ζωή που η ίδια επέβαλε στον εαυτό της λέγοντας «ναι» στον γάμο με τον ακαδημαϊκό Γιέργκεν Τέσμαν. Λίγες, μόνο, ώρες μετά την επιστροφή τους από το γαμήλιο ταξίδι, η Έντα έχει την ευκαιρία να διασκεδάσει την πλήξη της παίζοντας με τις τύχες των ανθρώπων γύρω της. Τα περιθώρια στενεύουν, ωστόσο, και για την ίδια, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τις μεγαλύτερες φοβίες της. Η τραγική κατάληξη φαντάζει ως μόνη επιλογή…

Εξάμβλωμα της φαντασίας, τέρας, παρανοϊκή, ατομίστρια, άτεγκτη, ζηλιάρα, οραματίστρια, φεμινίστρια, ιδεαλίστρια, θύμα των περιστάσεων…, είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που έχουν χρησιμοποιήσει οι κριτικοί για να περιγράψουν την αμφιλεγόμενη ηρωίδα του Ίψεν. Από την πρώτη παρουσίασή του το 1891 μέχρι σήμερα, το έργο έχει επισύρει την αποδοκιμασία και την εκτίμηση, τον αποτροπιασμό και τον θαυμασμό, χωρίς ποτέ να αφήσει περιθώρια για εύκολες απαντήσεις.

Σκηνοθεσία – Σκηνικό: Κωνσταντίνος Ρήγος

Μετάφραση: Έρι Κύργια

Συνεργάτης Σκηνογράφος: Μαίρη Τσαγκάρη

Κοστούμια: Γιώργος Σεγρεδάκης

Φωτισμοί: Χρήστος Τζιόγκας

Βοηθός σκηνοθέτη: Άγγελος Παναγόπουλος, Έλενα Σκουλά

Διεύθυνση προβών: Άγγελος Παναγόπουλος

Ειδικά Εφέ: Μιχάλης Σαμιώτης

 

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): 

Κατερίνα Διδασκάλου (Γιουλάνε Τέσμαν), Ακύλλας Καραζήσης (Δικαστής Μπρακ), Δήμητρα Ματσούκα (Έντα Τέσμαν), Μαριέττα Σγουρδαίου (Μπέρτε), Γιάννης Στάνκογλου (Άιλερτ Λέβμποργκ), Βασιλική Τρουφάκου (Τέα Έλβστεντ), Γιάννης Τσεμπερλίδης (Γιέργκεν Τέσμαν)

 

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:

Τετάρτη, Κυριακή  – 19:00

Πέμπτη, Παρασκευή – 21:00

Σάββατο – 18:00 & 21:00

 

Τιμή εισιτηρίου:

18 ευρώ – Κανονικό

15 ευρώ – Μαθητικό / Νεανικό (έως 22 ετών) / Φοιτητικό / Ανέργων / Πολυτέκνων / ΑμΕΑ / Άνω των 65 ετών

 

Προπώληση:

Viva.gr, τηλ. 11876 και σε όλα τα καταστήματα PUBLIC, ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, SEVEN SPOTS, IANOS, RELOAD.

 

Θέατρο Σημείο – Χαριλάου Τρικούπη 4, Καλλιθέα (πίσω από το Πάντειο)

 

Πληροφορίες: 211 80 000 80

 

 

ΝΟΣΤΙΜΗ ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ PERFORMANCE του Δημήτρη Κοροβέση στη Gallery Marneri

Posted by grafei on 12:36 in Διάφορα, Εικαστικά, Θέατρο, Χωρίς κατηγορία | 0 comments

 

Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ως συγγραφέας του ψυχαγωγικού, εκπαιδευτικού και διαφωτιστικού πονήματος «Αρχαίο Φαγοπότι», εκτίμηση ιδιαίτερα την γευστικότατη performance του Δημήτρη Κοροβέση στα πλαίσια της έκθεσης έργων του στη Gallery Marneri. «Νύχτες νόστιμες» ο τίτλος και τα μεζεκλίκια μετά ήταν το ίδιο αξιολάτρευτα κι αποδεκτά με την παράσταση πριν. Το λέω αυτό γιατί σε πολλές παρουσιάσεις βιβλίων, ημιθεατρικές, παραθεατρικές και θεατρικές ακόμα εκδηλώσεις εκτιμάς περισσότερο το …μπουφέ από τα …δρώμενα. Τηρώ σιγήν ιχθύος για τα περαιτέρω…

 

Θα ξεκινήσω από τον αξιολάτρευτο μουσικό, μίμο, παντόμιμο και ταλαντούχο κωμικό Μιχάλη Καλπάκη. Γέμισε το κενό ανάμεσα στις πυκνές λέξεις που συνέγραψε κι εκφώνησε ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης με όλα τα παραγλωσσικά σημεία που μπορεί κανείς να επινοήσει. Έπαιξε μουσική με τα κουζινικά σκεύη, αυτοσχεδίασε, αυτοσαρκάστηκε και ειρωνεύτηκε, επικοινώνησε με τον παρτεναίρ του και το κοινό, διονυσιάστηκε και μας οδήγησε όλους σε ευωχία. Από την άλλη ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης παρέπεμπε συνειδητά στο κουκλοθέατρο, αφού είχε στήσει – δίκην τοτέμ μια ανάγλυφη κορνίζα με μαχαιροπήρουνα. Κινήθηκε άλλοτε σαν εγγαστρίμυθος κι άλλοτε σαν τραγική κούκλα με κωμικές αποχρώσεις. Πολύ ενδιαφέρων συνδυασμός, απολύτως κατάλληλος για τα έργα του λεγομένου «θεάτρου του παραλόγου». Αν εξαιρέσεις την ερασιτεχνική ορθοφωνία του, θα μπορούσε αυτή η παράσταση να ανεβεί σε πολλούς και ποικίλους χώρους με ιδιαίτερη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία. Μια ιδέα ρίχνω…

Από τα πλέον πρωτότυπα και διασκεδαστικά θεάματα που είδα αυτή την περίοδο.

Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

info από το www.athinorama.gr:

Ο εικαστικός Δημήτρης Κοροβέσης και ο μουσικός Μιχάλης Κλαπάκης ενώνουν μπλέκουν τις φαντασίες τους στην πρωτότυπη performance «Νύχτες νόστιμες». Τι θα μαγειρέψουν άραγε στη Gallery Marneri; Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν την παράσταση τους ως «μια σαλάτα μουσικής, εξομολογήσεων, φρούτων, εικόνων, χιούμορ και παραπλανήσεων που θα την μοιραστούν με τους καλεσμένους τους, μαζί με λευκό κρασί και συνοδευτικά εδέσματα». Τα κείμενα γράφτηκαν από τον Δημήτρη Κοροβέση και το σκηνικό (έργο του ιδίου) θα πλαισιώνεται από τα έργα του, τα οποία άλλωστε αποτέλεσαν και την αφορμή της παράστασης και η Ελένη Γεωργοπούλου σκηνοθετεί μαζί με τον δραματολόγο Νίκο Φλέσσα. Ο στόχος είναι το κοινό σκηνικό τραπέζι, που στήνουν να αποτελέσει μια τελετουργία επικοινωνίας. (Πρεμιέρα: 28/2 ).