ΧΡΗΣΤΟΥ ΝΑΟΥΜ, «Σάλπιγγα του αγγέλου», θεατρικό έργο με δραματική κορύφωση και αξιοσημείωτες δραματουργικές αρετές.
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Έχω την τύχη κι απολαμβάνω το προνόμιο να διαβάζω τα κείμενα του Χρήστου Ναούμ πολύ πριν δοθούν στο κοινό κι αποπλεύσουν για να κατακτήσουν τον κόσμο. Ως θεατρικός κριτικός, αναγνώστης κι επιμελητής κειμένων, διαβάζω κάθε χρόνο ουκ ολίγα πεζά κι ακόμα περισσότερα θεατρικά έργα. Οι περισσότεροι συγγραφείς με δραματικές αξιώσεις δεν γνωρίζουν πώς δομείται ένα «καλοφτιαγμένο» θεατρικό έργο, έχουν ασαφείς ή εναλλάξιμους «χαρακτήρες» που δεν γίνονται όμως πρόσωπα, καταστρατηγούν κάθε απαίτηση εξέλιξης των dramatis personae και πατώντας σε μια δήθεν ελευθεριότητα μετά-μεταμοντέρνου τύπου χαρίζουν στον εαυτό τους την πολυτέλεια του ακαταλόγιστου. Κι όλα αυτά στο όνομα της πρωτοτυπίας, του πειραματισμού και λοιπά. Έτσι όπως πάτησαν στον μοντερνισμό, στην αποδόμηση και στην ασυναρτησία του «ελεύθερου» (λεγόμενου) στίχου και παρέδωσαν στο Χρόνο και στη δημοσιότητα άναρχα κι αδόμητα παραληρηματικού τύπου στιχουργήματα, χωρίς καμία μουσικότητα, γνώση της ελληνικής γλώσσας (ως εργαλείου και δομικού στοιχείου εκ των ουκ άνευ), έτσι επιδίδονται και στη συγγραφή «θεατρικών έργων» που δεν παίζονται κι όταν «ανεβαίνουν» κατεβαίνουν γρήγορα γιατί προκαλούν πονοκέφαλο ή σύγχυση και την επόμενη μέρα δεν θυμάσαι ούτε τι έχεις δει ούτε πώς ούτε από ποιόν, ούτε καν τον τίτλο ή το όνομα του (ή της) επιδόξου συγγραφέως. Έλεος! Σημεία των καιρών. Μέσα από αυτή τη «σούπα», μέσα από την Κρίση και το πολιτισμικό νεφέλωμα στο οποίο κολυμπάμε όλοι εκόντες-άκοντες, θα βγει το πραγματικά νέο και καινοτόμο, όπως μέσα από τη Νύκτα γεννιέται το Ορφικόν Ωόν. Ας μην απογοητευόμαστε. Ζούμε εποχές παρακμής, μεταβατικές εποχές εκπτώσεων, ξεπουλήματος των πολιτισμικών αγαθών όσο-όσο, τα κάθε λογής «ασημικά» θυσιάζονται στο βωμό της επιβίωσης, που όμως Ζωή δεν είναι.
Αυτή όμως δεν είναι η περίπτωση του Χρήστου Ναούμ. Δεν είναι συγγραφέας του σωρού. Δεν μιμείται κανέναν. Δεν μετα-μεταμοντερνίζει. Ο λόγος του δεν είναι ακατάληπτος. Η τεχνική του αδιόρατη. Ξέρει να κρύβειθ καλά τις «ραφές» του τεχνουργήματός του. Σαν γνήσιος χειρουργός δερματολόγος-αφροδισιολόγος ξέρει να απαλύνει τις αντιαισθητικές πτυχές και να αφαιρεί τους σπίλους που προσβάλλουν την Αρμονία. Μοιάζει παλιομοδίτης, σε όλα του: θεματολογία, υφολογία, αισθητική, μορφολογία, χαρακτηρολογία, ρυθμολογία…
Στο καινούργιο του δραματικό επίτευγμα με τον άκρως συμβολικό τίτλο «Σάλπιγγα του αγγέλου» (που παραπέμπει σε ένα καθόλου αγγελικό σαρκοβόρον άνθος), ο βασικός του ήρωας, ο τριαντάρης Τόνυ, ψάχνει εναγωνίως «αγάπες και λουλούδια», αν κι έχει διαλέξει τον δύσβατο δρόμο του ομοερωτικού, κι ο προσωρινός σύντροφός του (και κυνικός δικηγόρος) Σίμος δεν φαίνεται να συμμερίζεται τον ρομαντισμό του. Αντιθέτως, πρεσβεύει το άκρως επικούρειον κι ελληνικότατον «ό,τι φάμε ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο….». Όσο για τον πατέρα του άτυχου κι ευαίσθητου νεαρού, άσ’ τα να πάνε. Η λαϊκούρα, η χυδαιότητα, η απαισιότητα (δεν υπάρχει τέτοια λέξη, τη φτιάχνω γιατί του ταιριάζει γάντι), όλα τα ελαττώματα της κουτοπόνηρης μικροαστικής τάξης στο έπακρον. Φτάνει στη μέγιστη εξαθλίωση να αρπάξει την «αρραβωνιαστικιά» του γιου του, κάνοντάς του όμως καλό, γιατί έτσι την ξεφορτώνονται και οι δύο. Ένας σύγχρονος Λάιος, απότομος κι αυταρχικός, που έχει συνηθίσει να προηγείται πάντα και να είναι ο μόνος κόκορας στο κοτέτσι. Δίπλα του, η κωμικοτραγική Ιοκάστη που αγγίζει τα όρια του μελοδραματικού, η Μάννα που δεν κωλώνει πουθενά προκειμένου να χαρίσει στο γιο της την ευτυχία και να τον δει να γαληνεύει. Δεν θα σας προδώσω την ιστορία, γιατί είναι όντως πρωτότυπη και με άκρως γαργαλιστικές λεπτομέρειες… Όμως θα επισημάνω το crescendo των τελευταίων σκηνών: αριστουργηματικό! Δεξιοτεχνία, χωρίς άλλο. Δεν τρέφω ουδεμία επιφύλαξη για το ταλέντο και την λογοτεχνική δεινότητα του Χρήστου Ναούμ. Απόδειξη η σκηνή του τέλους, που θα σοκάρει τους πάντες, όσο καλά κι αν κρύψει ο σκηνοθέτης ή οι ηθοποιοί (με τα σώματά τους) τα γεννητούρια της Μάνας και …Γιαγιάς επί σκηνής!!! Μάλιστα. Από τις πιο δυνατές, προκλητικές κι αποσβολωτικές καταστάσεις που έχει το ελληνικό μας θέατρο! Δεν υπερβάλλω. Διαβάστε το, ή όταν το δείτε επί σκηνής, θα καταλάβετε τι εννοώ.
Για την ώρα, σιωπώ. Ουδέν έτερον να προσθέσω έχω. Μένω ενεός κι ευτυχής, που είμαι από τους πρώτους που προσέγγισε αυτό το πόνημα.
Όσο για τον χαρακτήρα του κεντρικού ήρωα: ναι, είναι σα να ταξίδεψε με τη «μηχανή του Χρόνου» από τη δεκαετία του 1980 και να προσγειώθηκε στην Αθήνα της Κρίσης του 2015 χωρίς να έχει περάσει από πάνω του ούτε μια μέρα. Μιλάει και σκέφτεται σαν έφηβος της μεταπολίτευσης, όταν μετά τη Χούντα ανθούσε μεν η σεξουαλική ελευθεριότητα, αλλά οι νέοι είχαν ακόμα οράματα, ιδεολογίες, φιλοδοξίες πνευματικές, διατηρούσαν μια ηθική υπόσταση κατά το μάλλον ή ήττον ηθική. Δεν υπονοώ τίποτα για το γενικό ξεχαρβάλωμα, την ισοπέδωση κι απαξίωση των πάντων που βιώνουμε τώρα (θέλοντας και μη) στη εποχή του Χάους! Και βέβαια, το Χάος αναδομείται κάποια στιγμή κι ανακρυσταλλώνεται με νεοπαγή τρόπο, υπακούοντας σε άλλη κάθε φορά μαθηματική Εξίσωση, όμως μέχρι τότε έχουμε πολλά ακόμα να δούμε, να ακούσουμε και να διαβάσουμε. Κι η «Σάλπιγγα Αγγέλου» του Χρήστου Ναούμ είναι από τα πλέον ενδιαφέροντα πνευματικά επιτεύγματα της πολυθρύλητης Κρίσης, που θα εμπνέει, ως φαίνεται, για δεκαετίες μετά… αν επιβιώσουμε (που το ελπίζω και το εύχομαι από καρδιάς, για όλους μας… για όλον τον κόσμο, ειδικά για τους καλούς κ’ αγαθούς ανθρώπους, τους αναξιοπαθούντες, τα θύματα αυτής της λαίλαπας, της μάστιγας, της ανωτέρας και κατωτέρας Βίας – αμήν! Γέγονε!!!).
Κωνσταντίνος Μπούρας
"A.F.R.A.ID" για το ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΈΡΓΩΝ ΤΡΟΜΟΥ στο θέατρο Παραμυθίας
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ένα ενδιαφέρον ψυχολογικό θρίλερ της Κωνσταντίνας Δήμου, που παραπέμπει στο διεθνές σουξέ «Η μέθοδος Γκρόνχολμ» ερμηνευμένο τέλεια από άξιους ηθοποιούς και σκηνοθετημένο με μπρίο και ευθυβολία, λιτότητα και χάρη, ατμοσφαιρικούς φωτισμούς και μελετημένες δραματικές εντάσεις, που κορυφώνονται σταδιακά έως το τελικό κρεσέντο. Σπάνια βλέπω τόσο καλομελετημένες και καλολαδωμένες σκηνικές μηχανές. Οφείλω να επισημάνω ότι η παράσταση εντάσσεται στο «Φεστιβάλ Έργων Τρόμου», που διοργανώνει η δραστήρια κι εκπληκτική θεατράνθρωπος Αλμπέρτα Τσοπανάκη στο «Θέατρο Παραμυθίας», ένας θεσμός που υποσκελίζει κατά πολύ τις δήθεν πρωτοποριακές και πειραματικές πολυδάπανες προσπάθειες κρατικών φορέων. Η ιδιωτική πρωτοβουλία σε όλο της το μεγαλείο. Σκεφτείτε ότι ο Κάρολος Κουν μόνος του ίδρυσε σχολή, διαμόρφωσε δύο γενιές θεατρανθρώπων, ανέδειξε συγγραφείς-σκηνοθέτες-μουσικούς-σκηνογράφους-πρωταγωνιστές κι άφησε πίσω του βαριά παρακαταθήκη ότι μόνο μέσα από το ταλέντο, τη δουλειά και την Ελευθερία το ταλέντο ανθίζει, καρπίζει και γονιμοποιεί το σκληρό και στείρο ενίοτε πολιτισμικό μας έδαφος με το πλούσιο υπόβαθρο και το σκληρό διαγ(κ)ωνισμό, φθόνου και μικροπρεπείας ένεκα.
Ως μέλος της κριτικής επιτροπής του Φεστιβάλ Έργων Τρόμου στο «Θέατρο Παραμυθίας», βαθμολογώ την παράσταση “A.f.r.a.id.” με άριστα δέκα.
Οφείλω να επισημάνω και να εξάρω την ερμηνεία του μεγάλου ηθοποιού Άκη Σιδέρη (αγνώριστος στο ρόλο του αμερικάνου ελληνικής καταγωγής), ο οποίος δοκιμάζεται σε άνισους κι αν-οίκειους ρόλους, ωριμάζει πολύ γρήγορα κι εγγράφει υποθήκες για πρωταγωνιστικούς ρόλους υψηλού βεληνεκούς. Η γκάμα του διατρέχει όλο το φάσμα (από την τραγωδία έως την φαρσοκωμωδία) κι είναι ιδιαίτερα κινηματογραφικός. Ας τον ανακαλύψουν οι σκηνοθέτες κινηματογράφου και τότε θα γίνει διεθνώς γνωστός.
Ο Παναγιώτης Κατσίκης είναι ένας ιδιαίτερος ηθοποιός, ετεροβαρής, με μεγάλο εκτόπισμα, ειδικός σε ρόλους «σκληρού», αλλά όχι μόνον. Τον έχω δει σε ιψενικούς ρόλους, σε ρόλους γκέι, σε ρόλους στρέιτ, άλλοτε γυμνό κι άλλοτε ντυμένο (ουδεμία διαφορά – η σοβαρότητα του προσώπου υπερισχύει). Υπόσχεται πολλά ως θεατρική μονάδα. Σε ρόλους φαρσοκωμωδίας θα ήταν τέλειος, τον βοηθάει και το «ελληνικό»-μεσογειακό στεατοπυγικό-πυκνόσωμο physique του. Θυμίζει τους αξέχαστους ηθοποιούς του παλιού αξέχαστου ελληνικού ασπρόμαυρου κινηματογράφου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παίρνει αυτοσχεδιαστικές ελευθερίες. Είναι, αντίθετα, σεμνός κι ευπειθής, υπάκουος στα κελεύσματα του σκηνοθέτη. Της σκηνοθέτιδος, στη συγκεκριμένη περίσταση. Η Έφφη Αλεξάνδρου πήρε το κείμενο της Κωνσταντίνας Δήμου και το αξιοποίησε, ανέδειξε τις δραματουργικές αρετές του, φώτισε τις «ραφές», υποστήλωσε τις δομές του, δημιούργησε μια οργιαστική ένταση προς την τελική κορύφωση, έπαιξε με τα κλισέ και τα στερεότυπα του είδους, τα σχολίασε, τα ειρωνεύτηκε (αλλά δεν τα σάρκασε). Υποβλητικοί αλλά και απομυθοποιητικοί οι φωτισμοί της Ήρας Δράκου. Απολύτως ρεαλιστικά, αληθοφανή και «κινηματογραφικά» τα κοστούμια της Ηλέκτρας Μαρματάκη.
Άφησα τελευταίες τις δύο γυναίκες ηθοποιούς γιατί με κατέπληξαν ευχάριστα με την απόδοσή τους. Εξωστρεφής (ορθώς) η Μαρία Τζιβάνη ως εκτιμήτρια έργων Τέχνης, αγοραφοβικώς αυτιστική η Χριστίνα Παχή στο ρόλο της «πετυχημένης» ψυχολόγου. Εύγε τους! Τίποτα καλύτερο δεν μπορεί να περιμένει κανείς από επαγγελματικές ερμηνείες με απαιτήσεις ποιότητας, εσωτερικότητας και χωρίς να θολώνουν τα εξωτερικά περιγράμματα, που είναι εντελώς απαραίτητα σε αυτό το σχηματικό εν πολλοίς είδος του ψυχολογικού θρίλερ.
Απολύτως ταιριαστή με την αισθητική της παράστασης η μίξη ήχου – μουσική επιμέλεια: Δημήτρης Μπέλλος, Δημήτρης Καρασούλος.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
ΟΙ 7 ΚΛΑΙΟΥΣΕΣ στο φεστιβάλ έργων τρόμου στο Θέατρο Παραμυθίας
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τελικά, αυτό που δεν κάνουν τα κρατικά θέατρα, το κάνει η αγκομαχούσα ιδιωτική πρωτοβουλία. Την ίδια μέρα, και συγκεκριμένα το προηγούμενο Σάββατο, 16/5/2015 είδα δύο πειραματικές-πρωτοποριακές παραστάσεις: μία στην «ΑΝΟΙΧΤΗ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ» του Εθνικού μας Θεάτρου (για την οποία ντρέπομαι και να γράψω) και μία στο «Φεστιβάλ Έργων Τρόμου» που διοργανώνει η καταπληκτική, μοναδική, η χαρισματική κι ανεπανάληπτη, η γενναία Αλμπέρτα Τσομπανάκη στο «Θέατρο Παραμυθίας». Γι’ αυτήν την off-off Εθνικού (!@#$%^&***-βρισιές ακατονόμαστες) παράσταση θα γράψω, γιατί γέλασα με την ψυχή μου, προβληματίστηκα, θαύμασα τον δεκαπεντασύλλαβο (α-λα Μποστ), την αισθητική της παράστασης, τα καταπληκτικά σκηνικά και κοστούμια, και, ως κριτής του Ιδιωτικού αυτού φεστιβάλ που θα γίνει θεσμός, τη βαθμολόγησα με άριστα δέκα.
«Οι 7 Κλαίουσες» είναι σπονδυλωτό έργο βασισμένο σε επτά διαδοχικούς και ουχί παραλλήλους μονολόγους, επτά «χαροκαμμένων» φονισσών που και εύθυμες χήρες θα γίνουν και που μας απολογούνται επί του φοβερού βήματος της σκηνής για το έγκλημά τους, αφού δολοφόνησαν με ειδεχθή τρόπο τα αρσενικά που τις καταπίεζαν έως ασφυξίας. Βαθύς μισογυνισμός, που απαλύνεται όμως από το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό, ερμηνείες στις παρυφές ενός αυθόρμητου, αυτοσχεδιαστικού παρορμητισμού, συλλογικό όραμα και συνεργατική αισθητική, «θεατρική κολλεκτίβα» θα ονόμαζα αυτό το προφανώς συνεταιριστικό σχήμα των ομού εμπνεομένων και ομοθυμαδόν εκτεθειμένων θεατρανθρώπων που κομίζουν γλαύκα εις Αθήνας και διαμορφώνουν αργά, αλλά σταθερά το θολό ακόμα μεταμοντέρνο θεατρικό μας τοπίο.
Αντίθετα, τα κρατικά κι επιχορηγούμενα θέατρά μας έχουν γίνει άντρα επιδέξιων τρωκτικών, δοκησισόφων, ανενδοίαστων τυχοδιωκτών που τρυγάνε τις δημόσιες δαπάνες χωρίς αιδώ και με κριτήρια αυστηρώς και μόνον παρεΐστικα και ουχί αξιολογικά. Αλλιώς δεν εξηγούνται τα σημεία και τέρατα που βλέπουμε όλο από τους ίδιους και τους ίδιους υπ-ανθρώπους της υποκουλτούρας και του κουλτουριάρικου-δυσνόητου διανοουμενισμού, που όσο πιο ακαταλαβίστικος είναι τόσο πιο μόδα γίνεται.
Γι’ αυτό κι εγώ, ως κριτικός, επέλεξα να μιλάω για τους ταλαντούχους νέους κι αδικτύωτους (ακόμα) ανθρώπους, που έχουν κάτι καινούργιο να πουν κι έρχονται ειλικρινώς κι εντίμως να συνεισφέρουν τον θεατρικόν οβολόν τους στην περιρρέουσα πολιτιστική ζωή. Συνήθως, χάνονται πικραμένοι μετά από δύο ή τρεις φιλότιμες προσπάθειες. Κι άλλοτε πάλι όχι, αν είναι πείσμονες και χαλκέντεροι, αποφασισμένοι μέχρι θανάτου και γενναίοι, όπως η Αλμπέρτα Τσομπανάκη, που τους περιθάλπει και τους δίνει στέγη, γη, ύδωρ και βήμα έκφρασης. Εύγε της. Και ντροπή σ’ αυτούς που συνεργούν στις μετριότητες και στα φληναφήματα που βλέπουν το φως της ράμπας των κρατικών κι επιχορηγούμενων σκηνών μας… Ας μην εκφραστώ περαιτέρω, γιατί θα αρχίσω να βρίζω και δεν ταιριάζει με το χαρακτήρα, το ήθος και τη διαγωγή μου. Βρε ουστ! (!@#$%^&***-βρισιές ακατονόμαστες). Ουφ! Τα είπα και ξεθύμανα. Θα επανέλθω!
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Ταυτότητα παράστασης
Αρχική ιδέα: Όλγα Κωστάκη
Κείμενο: μανταΜίτσες
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μούτσης
Μουσική: Γιάννης Οικονόμου
Κοστούμια: Κική Μήλιου
Σκηνογραφία: David Negrin
Κίνηση: Χριστίνα Φωτεινάκη
Φωτογραφία/Video: Didi
Γραφιστική Επιμέλεια: Σπύρος Δαπέργολας
ΕΜΠΟΡΙΚΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ: νυφικά ΝΑΝΤΙΝΑ, βεστιάριο COSTUMIER
Παραγωγή: A PRIORI www.a-priori.gr
Οι 7 κλαίουσες είναι:
Στέλλα Γεωργουλέα, Αναστασία Δημοπούλου, Κατερίνα Κωνσταντέλλου, Μαγδαληνή Παλιούρα, Έμμη Χάλαρη, Άντρη Χατζηχριστοδούλου, Μελίτα Ψυχογυιοπούλου
Χώρος: Θέατρο Παραμυθίας
Παραμυθίας 27, Μεταξουργείο
Παραστάσεις: 16 Μαΐου στις 20:00 & 17 Μαΐου στις 23:00
Διάρκεια: 70’
Εισιτήρια: €7
Πληροφορίες – Κρατήσεις: 210 3457904 & 6939 498289
http://theatroparamithias.blogspot.com
http://www.paramithias-theater.gr/phestibal-10/
ΠΙΝΤΕΡ επί το μεσογειακώς εξωστρεφέστερον!
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο πολυμήχανος πρύτανης Θεοδόσης Πελεγρίνης δρέπει δάφνας δραματουργού με αξιώσεις στο θέατρο 1 του υπέροχου Ιδρύματος Κακογιάννη. Ποτέ δεν διαβάζω για τα έργα που θα δω, ούτε καν το όνομα του συγγραφέα. Ήξερα όμως – στην προκειμένη παράσταση – ότι σκηνοθετεί ο πληθωρικός, ο χιουμορίστας, ο μοναδικός κι ανεπανάληπτος παρατηρητής της νεοελληνικής μας πραγματικότητας, ο άριστος νεοέλληνας θεατρικός συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης. Πήγα λοιπόν με περισσό ενδιαφέρον, συνάντησα τους ποιητές Γιώργο Χρονά και Θανάση Νιάρχο, συνομιλήσαμε πριν και μετά το επίμαχο θέαμα και ιδού η ετυμηγορία μου, ως θεατρολόγου και κριτικού:
Πρώτον, το κείμενο, αυστηρώς μεσογειακόν με εξωστρεφείς εκτονώσεις του θυμικού, διανθιζόταν από πιντερικές παύσεις, φιλοσοφικές επιδιώξεις και ρασιοναλιστική διαχείριση της καθημερινότητας ως τέλματος και βάλτου, μέσα στο οποίο χάνεται η ουσία, λιώνει η ταυτότητα των δραματικών προσώπων, γίνεται μια περίεργη αντιμετάθεση προσωπικοτήτων και ονείρων μεταξύ των δύο ανδρών που τους συνδέει παιδική φιλία (ο ένας υλοποιεί τα οράματα και τις επιδιώξεις του άλλου), κι έρχονται (λίγο πριν ή λίγο μετά τη σύνταξη) με το φόβο της άνοιας και του θανάτου να αγκιστρωθούν στη Μνήμη, στο αναμάσημα του παρελθόντος. Ο ένας λειτουργεί ως μάρτυρας του άλλου, με την πρωτεϊκή γυναίκα που μοιράστηκαν και οι δύο στα νιάτα τους σε ρόλο ώριμης Ιοκάστης να αποφεύγει τις παγίδες της Ιστορίας, χωρίς βεβαίως να την αρνείται. Οι δύο γυναίκες (σύζυγος και σύντροφος υπό αναχώρησιν) είναι τα πλέον πρακτικά, λογικά, συγκροτημένα πρόσωπα του δράματος. Ξέρουν να επιβιώνουν κι έχουν αποφασίσει να τους «θάψουν» τους καλούς τους. Υπερισχύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Ενδιαφέρον κείμενο. Παρέπεμπε στον «Ένα μήνα στην εξοχή του Τουρκένιεφ», στον Τσέχωφ, στο «Με δύναμη από την Κηφισιά» των Κεχαΐδη-Χαβιαρά, και – βεβαίως – στο νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ. Καλό ως συγγραφικό εγχείρημα. Χρειαζόταν όμως το ψαλίδι έμπειρου δραματουργού για να συντομευθεί κατά τριάντα λεπτά της ώρας, τουλάχιστον.
Η σκηνοθεσία είχε αργό «σκανδιναβικό» ρυθμό. Σωστό, από μία άποψη. Αφομοιώνεται ο λόγος. Δεν πάει καμία ατάκα, καμία συλλαβή χαμένη. Όταν οι θεατρικοί συγγραφείς καλούνται ή αναλαμβάνουν να σκηνοθετήσουν, εφαρμόζουν (εκόντες άκοντες) το «εν αρχή ην ο Λόγος». Ορθόν, όταν ομιλώμεν για το σύγχρονο γαλλικό θέατρο, λίγο αδόκιμο όμως όταν πρόκειται για νευρικούς μεσογειακούς θεατές μετά τα πρόθυρα της νευρικής Κρίσης. Ο Γιώργος Μανιώτης είναι έμπειρος θεατράνθρωπος κι απέσπασε το καλύτερο από τους ηθοποιούς και τον συγγραφέα στον διπλό ρόλο δημιουργού-ερμηνευτή. Οι φωτισμοί υποβλητικοί. Η ονειρική δεύτερη πράξη με την οικοδέσποινα ντυμένη και καλυμμένη από κόκκινο αραχνο-ύφαντο τούλι, να περιφέρεται ως ευριπίδεια Άλκηστη μετά την άνοδό της από τα σκοτάδια του Κάτω Κόσμου, χρειαζόταν μια βαθύτερη κι εκτενέστερη σκηνή με εξώστες ίσως (σαιξπηρικού τύπου) για να αναπτυχθεί στο χρόνο. Όταν οι μεσήλικες αναθυμούνται την εποχή που ο ένας πήγαινε στο Στρατό κι ο άλλος πηδούσε τη γκόμενα του νεοσύλλεκτου για να μην τη χάσει και του την πάρει κανένας ξένος, ακούμε τις ηχογραφημένες φωνές τους από μεγαφώνου με δύο προβολείς-«κανονάκια» στραμένους κατά πάνω τους. Όμως, οι δύο ηχογραφημένες φωνές κινούνται σε παραπλήσιο τόνο, το διαφορετικό ηχόχρωμα των φωνών των δύο ηθοποιών έχει απαλειφθεί, με αποτέλεσμα ο θεατής να μπερδεύεται ποιος μιλάει κάθε φορά και να εντείνει τις συνδημιουργικές ικανότητες αντίληψης που διαθέτει. Καλό ως λογική άσκηση, δύσκολο όμως από πλευράς θεατρικής. Προτείνω να αναβοσβήνουν οι προβολείς και να φωτίζεται ο επί σκηνής βωβός ηθοποιός κάθε φορά που η δική του φωνή ακούγεται από μεγαφώνου. Κατά τα άλλα, εκτός από αυτή τη μικρή βελτίωση που προτείνω, τα βρήκα όλα ταιριαστά. Ο σκηνοθέτης, ως θεατρικός συγγραφέας ο ίδιος, σεβάστηκε το κείμενο, ο Πελεγρίνης ερμήνευσε έναν από τους δύο άντρες πρωταγωνιστές με μέτρο, ανάσες, παύσεις και ρυθμό. Όλοι οι ηθοποιοί υπηρέτησαν πιστά το σκηνοθετικό και συγγραφικό όραμα. Τα σκηνικά λιτά, απολύτως λειτουργικά – τα απαραίτητα μόνον, ακόμα μια παράπλευρη απώλεια της οικονομικής Κρίσης που βιώνουμε, ίσως – οι φωτισμοί ατμοσφαιρικοί και σκληροί όταν έπρεπε. Γενικά, μια παράσταση που αξίζει να δει κανείς. Κάτι νέο γεννιέται στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο, ακόμα και με τη συνέργεια του παλαιού, που όμως παλιό δεν είναι.
Και οι τέσσερις ηθοποιοί κι ωσεί ηθοποιοί υπέροχοι. Εξαιρετική Διανομή:
Αθηνά Παππά
Θεοδόσης Πελεγρίνης
Γιάννης Στεφόπουλος
Έλενα Αγγελοπούλου.
Πάντα τέτοια και σ’ ανώτερα! Αυτό το έργο έχει τη δυναμική να ανέβει σε πολλές σκηνές, χειμερινές και θερινές, εντός κι εκτός Ελλάδος.
Παρατηρώ με αγωνία κι ενδιαφέρον άπαντες τους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας μας να εκφράζονται με φρενιτικό τρόπο στις πολυάριθμες σκηνές, εντός και εκτός των τειχών τού πάλαι ποτέ κλεινού μας άστεος και σκέφτομαι ότι όταν κάποτε κι αυτή η Κρίση τελειώσει, θα είμαστε πλουσιότεροι πνευματικώς κι εξελιγμένοι – ελπίζω – προς τα άνω, προς το Ανέσπερον Φως που διώχνει κάθε Φόβο και σκοτάδι, εντός κι εκτός.
Χαίρομαι τους πανεπιστημιακούς που δεν επαναπαύονται στις δάφνες τους, που δέχονται να τσαλακώσουν τη στολή εργασίας τους, να βγουν έξω από το ρόλο και το καβούκι τους και να δράσουν κοινωνικώς και πολιτιστικώς. Θαυμάζω τους συγγραφείς που σκηνοθετούν, τους ποιητές που ζωγραφίζουν, τους δημοσίους υπαλλήλους που συνθέτουν, τους συνταξιούχους που φωτογραφίζουν, τους μαθητές που συμμετέχουν σε σχολικές παραστάσεις, τους φοιτητές που γυρίζουν ταινιάκια ή βιντεάκια και τα ανεβάζουν στο διαδίκτυο. Είμαστε ζωντανοί!!! «Ποτέ δεν θα πεθάνουμε κουφάλα νεκροθάφτη». «Αμ, πως!», που θα έλεγε κι ο αλησμόνητος Χατζηχρήστος.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info από τον επίσημο ηλεκτρονικό τόπο του Ιδρύματος Κακογιάννη
http://www.mcf.gr/el/calendar/?ev=ena_triimero_stin_exohi_mazi_theodosis_pelegrinis
Από Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015 έως Τρίτη, 26 Μαΐου 2015
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00
«Ένα τριήμερο στην Εξοχή μαζί»
του Θεοδόση Πελεγρίνη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Μανιώτης
Μια εσωτερική κωμωδία με σκοτεινές αποχρώσεις.
Δύο ζευγάρια βρίσκονται μετά από πολλά χρόνια, στην εξοχή.
Λύνουν παλιούς λογαριασμούς, χωρίς να καταφέρουν τελικά να ξεφύγουν από τις συντεταγμένες μιας τέλεια ρυθμισμένης ζωής.
Μάχονται, αντιδικούν, διεκδικούν, επιδιώκουν να αναστήσουν τα πάθη των χαμένων ερώτων τους.
Παρά τους σπασμούς τις κραυγές και τους ψίθυρους, οποιαδήποτε κίνηση ελευθερίας ενταφιάζεται μέσα σε μια ρουτίνα που τους εξασφαλίζει την συνέχεια μιας παρηγορητικής συνύπαρξης. (Γ.Μ)
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Γιώργος Μανιώτης
Διανομή:
Αθηνά Παππά
Θεοδόσης Πελεγρίνης
Γιάννης Στεφόπουλος
Έλενα Αγγελοπούλου
Φωτογραφίες: Βαγγέλλης Ρασσιάς
Πληροφορίες
Δευτέρα 27 Απριλίου έως Τρίτη 26 Μαΐου 2015
Κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21:00
«Ένα τριήμερο στην Εξοχή μαζί»
του Θεοδόση Πελεγρίνη
Σκηνοθεσία: Γιώργος Μανιώτης
Αίθουσα: Αίθουσα 1, ισογείου
Τιμές εισιτηρίων: 12€, κανονικό
8€, Μαθητικό /Φοιτητικό / Νεανικό (έως 26 χρονών)/ Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ) & Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ) & Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού/ Κάτοχοι Κάρτας Club IFA (Γαλλικού Ινστιτούτου) / Κάτοχοι Κάρτας ΙΤΙ (ΕΚΔΙΘ) / Κάτοχοι Κάρτας Οδοντιατρικού Συλλόγου Αθηνών/ ΟΛΜΕ / ΟΙΕΛΕ / ΑμΕΑ / Άνω των 65
Η Μπρούσκου στα χνάρια της Κιτσοπούλου στο Θέατρο Τέχνης
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Από τον «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα σε κατακρεούργηση Λένας Κιτσοπούλου κι από το νέο έργο της Κιτσοπούλου που προηγήθηκε στο «Θέατρο Τέχνης» της Οδού Φρυνίχου, φαίνεται να επηρεάστηκε σφόδρα η κατά τα άλλα δομημένη στον θεατρικό διονυσιακό ρυθμό της Άντζελα Μπρούσκου. Γράφοντας για το πρόσφατο (αλλά ουχί τελευταίο, βεβαίως) έργο της Λένας Κιτσοπούλου με τον σχοινοτενή κι εκνευριστικό (όπως και η παράσταση) τίτλο «Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις», το χαρακτήρισα «θέατρο της α-νοησίας» [δικός μου ο εισηχθείς νεολογισμός – παρακαλώ να μου κατοχυρωθεί το copyright]. Η μεταμοντέρνα – κατά Κιτσοπούλου – εκδοχή του «θεάτρου του παράλογου» μας παραδίδει (αμάσητη σχεδόν και αχώνευτη… βεβαίως) τη μπουρδολογία της καθημερινότητος, σα να είμαστε ωτακουστές στο φωταγωγό ή στο διπλανό κάθισμα του μετρό. Η «πραγματικότητα», η «καθημερινότητα», η Κρίση, η ανία, η άνοια, τα φληναφήματα, το υπαρξιακό κενό είναι πρώτης τάξεως θέματα για θεατρική αναπαράσταση-ανάλυση-παρατήρηση-απομυθοποίηση-αναμυθοποίηση-εξαγωγή κοινωνιολογικών ή ψυχολογικών ή άλλων συμπερασμάτων. Όμως το θέατρο είναι κοινωνική τέχνη, δεν είναι παρεΐστικη εκτόνωση. Πρέπει να υπάρχει ένας καμβάς, ένα κείμενο, ένα σενάριο, πάνω στο οποίο αυτοσχεδιάζουν οι ηθοποιοί. Στην περίπτωση της Κιτσοπούλου, όταν επρόκειτο για το Λόρκα κάτι πάει κι έρχεται [τρόπος του λέγειν!], όταν πρόκειται όμως για το δικό της ανοησιούργημα, εκεί έχουμε απλώς δραματικές εκρήξεις ενέργειας χωρίς κανένα νόημα. Η Άντζελα Μπρούσκου φαίνεται ότι επηρεάστηκε τα μάλα από την τεχνική (για να μην πω «σχολή») της Κιτσοπούλου [ακόμα κι αν δεν έχει δει τη δουλειά της, σίγουρα επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα επαγωγικώς] και παίρνοντας «ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΑΙΜΑ» του Παντελή Πρεβελάκη ως πρωτογενές υλικό παράστασης, το αναδομεί με τρόπο κατεδαφιστικά απομυθοποιητικό.
Η παρενδυσία, το bullying, το φαλλοκρατικό πρότυπο του ανδρισμού, η ψυχοπαθολογία και η αιμομειξία της ελληνικής επαρχίας είναι ένα πολύ ενδιαφέρον δραματικό υπόστρωμα για τη δημιουργία μιας ενδιαφέρουσας παράστασης. Η ΆΝΤΖΕΛΑ ΜΠΡΟΥΣΚΟΥ είναι ταλαντούχα, είναι μοναδική, έχει όραμα, και τα κατάφερε ακόμα κι ως ακούσια (;) μιμητής τής πληθωρικά εξαπλούμενης – ως ιός μεταδοτικός – Λένας Κιτσοπούλου. Ως κριτικός κι επαρκής θεατής, της συνιστώ να επανέλθει σε περισσότερο κλασικές και λογοκρατούμενες θεατρικές φόρμες, γιατί το …άλλο «μόδα είναι και θα περάσει». Το κλασικό είναι διαρκές και το δομημένο δεν καταρρίπτεται. Οι διάφοροι –ισμοί που άνθησαν στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα άφησαν πίσω τους σκόνη και κουρνιαχτό, εκτός ίσως από τον υπερ-ρεαλισμό που είναι γενεσιουργός αιτία και δομικό συστατικό της Τέχνης, εκ των ουκ άνευ. Εν κατακλείδι, δείτε την πρώτη σκηνοθεσία της Μπρούσκου στο «Θέατρο Τέχνης» ως «έργο εν εξελίξει»… Όλοι οι ηθοποιοί (Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Διαμαντής Καραναστάσης, Παρθενόπη Μπουζούρη, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος) απολύτως ταιριαστοί στις σκηνοθετικές οδηγίες, υπηρέτησαν χωρίς ατομικές εξάρσεις κι υπερ-προβολές το όραμα μιας από τις πιο σημαντικές σκηνοθέτιδες που έχουμε σήμερα: της Άντζελας Μπρούσκου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Info:
Από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του Θεάτρου Τέχνης:
http://www.theatro-technis.gr/triti-periodos/
ΤΟ ΤΡΕΛΟ ΑΙΜΑ, Παντελή Πρεβελάκη
Στον κόσμο του Πρεβελάκη οι ήρωες ασφυκτιούν μέσα στην κλειστή ζωή μιας οργανωμένης κοινωνίας που καταδυναστεύει τα μέλη της. Σιωπή και μυστικά. Απαγορεύσεις. Μέσα από το προστατευμένο κουκούλι της οικογένειας ξεσπούν βίαια πάθη, δράματα ζηλοτυπίας, μίση, βεντέτες. Σώματα που φλέγονται. Η αμαρτία και η ενοχή.Ακυρωμένες ζωές.Ακραίες ερωτικές φαντασιώσεις, αιμομιξίες, φονικά, μοιχοί, αυτόχειρες. Στον αντίποδα η αυτοθυσία, η αγάπη για τον θεό, η συγχώρεση, η σωτηρία της ψυχής, η φιλοπατρία. Σκηνικό το ελληνικό τοπίο, η επαρχία, το χωριό, μαντριά, σκοτεινά πηγάδια, ξερολιθιές. Τα μοτίβα επαναλαμβάνονται μέχρι αυτή τη στιγμή που μιλάμε και ο μεγάλος εσταυρωμένος, ο έρωτας, μαχαιρώνεται τώρα μπροστά σε ανοιχτές τηλεοράσεις.
Η Άντζελα Μπρούσκου, σκηνοθετεί για πρώτη φορά στο θέατρο όπου μαθήτευσε, ένα τολμηρό και βαθιά «ελληνικό» κείμενο.
Σκηνοθεσία: Άντζελα Μπρούσκου
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Παίζουν (αλφαβητικά): Κωνσταντίνα Αγγελοπούλου, Διαμαντής Καραναστάσης, Παρθενόπη Μπουζούρη, Βασίλης Παπαγεωργίου, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος.
Πέμπτη 23 Απριλίου – Τέταρτη 10 Ιουνίου 2015
Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Πέμπτη-Παρασκευή-Σάββατο 9.00 μ.μ., Κυριακή 8.00 μ.μ.
Διάρκεια παράστασης: 100′
Το νέο έργο της Λένας Κιτσοπούλου Τίτλος παράστασης:
Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις.
Η παράσταση επαναλαμβάνεται από την Δεύτερα 27 Απριλίου έως και Τρίτη 12 Μαΐου.
Λίγα λόγια για το έργο
Στην ουσία πρόκειται για ένα έργο για τη ματαιότητα. Ένα κείμενο πολύ καθημερινό, που δεν έχει τίποτα φιλοσοφικό. Δεν έχει τίποτα ουσιώδες – είναι μαζεμένες όλες οι ανούσιες κουβέντες που κάνουμε στον καναπέ μας (με τις οποίες πωρωνόμαστε κιόλας), από συνταγές μαγειρικής μέχρι τις ειδήσεις της τηλεόρασης. Αυτό, που μιλάμε στο τηλέφωνο χωρίς να λέμε τίποτα. Ένα πράγμα τόσο καθημερινό, τόσο οικείο σε όλους, που όμως μέσα από την εμμονική του δομή καταντάει άρρωστο. Ένα κείμενο βασισμένο σε τόσο κλισέ κουβέντες, που κατά τη διάρκεια των διαλόγων οι θεατές θέλουν να μπουν μέσα και να συμμετέχουν με τη γνώμη τους, να διαφωνήσουν, να συμφωνήσουν, να επαινέσουν ή να αρπαχτούν. Μια βαρεμάρα, μια ματαιότητα, μια σήψη, που οχυρώνεται πίσω από ανώδυνες κουβέντες. Για να περάσει η ώρα. Για να ξεχαστούμε. Για να μην νιώσουμε ένοχοι που η ζωή μας δεν μας ικανοποιεί. Ένα έργο για την εποχή μας, για το «τώρα», που πια δεν έχουν τα πράγματα νόημα, που πια δεν περιμένουμε και πολλές εκπλήξεις. Τόσο ζωντανό, που αν το πάρει κάποιος να το παίξει σε έναν χρόνο θα μπορούσε σε σημεία να λέει άλλα λόγια. Φυσικά, υπάρχουν σκηνοθετικές εγκοπές, παραλληρήματα κειμενικά, κατά τα οποία παρεμβάλλονται κάποια πράγματα πολύ τραγικά, ή τραγικά κωμικά ,δράσεις ή σιωπές απόγνωσης, κάποια ξεσπάσματα των ηρώων πολύ τρελά- αλλά στο πλαίσιο πάλι μιας τρέλας πολύ κλισέ, σαν να προσπαθούμε μέσα από κλισέ και γελοίες αφορμές να τσακωθούμε, να τα σπάσουμε, μόνο και μόνο για να μην βγει αυτό το κοιμισμένο τέρας από μέσα μας, που δεν είναι άλλο από τον βαθύ πόνο της ύπαρξής μας. Παθαίνουμε αμόκ και καταλαμβανόμαστε από οργή, σε μια ύστατη προσπάθεια να δραπετεύσουμε από τους ίδιους μας τους εαυτούς.
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλοου
Σκηνικά – Κοστούμια: Ναταλία Λάτση
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική επιμέλεια: ο Θίασος
Α’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Άννα Νικολάου
Β’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Χρήστος Χριστόπουλος
Γ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Ιωάννα Μαυρέα
Δ’ Βοηθός Σκηνοθέτη: Τζένια Κονταράτου
Φωτογραφίες: Μυρτώ Αποστολίδου
Παίζουν: Γιάννης Κότσιφας, Λένα Κιτσοπούλου κ.ά.
"Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο" στο 2ο Γυμνάσιο Βούλας
ΣΧΟΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΥΨΗΛΩΝ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΩΝ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Θεατρική ομάδα του 2ου Γυμνασίου Βούλας και αποφοίτων, έστησε μια διασκεδαστική παράσταση με ρυθμό, ζωντανή μουσική με τη σχολική χορωδία που δρέπει δάφνες διεθνώς και παρουσίασε με ξεκαρδιστικό τρόπο το πασίγνωστο κινηματογραφικό σουξέ όλων των εποχών “Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο”, την Κυριακή 26 Απριλίου, ώρα 8:30, στο αμφιθέατρο του 2ου Γυμνασίου Βούλας (Προόδου και Λ. Βουλιαγμένης).
Δουλειά συνόλου, με ομόνοια, τεχνογνωσία, επαρκείς εμψυχωτές, άριστους διοργανωτές και τους αποφοίτους σε ρόλους πρωταγωνιστικούς. Θαυμάζω ιδιαίτερα την αυτοθυσία του γυμνασιάρχη Γιαννακόπουλου, της σκηνοθέτιδος Φραγκεδάκη Δέσποινας (συνταξιούχου καθηγήτριας των καλλιτεχνικών), της διευθύντριας ορχήστρας Σιαφλά Πέρσας και όλων των παιδιών (που με συμπαραστάτες τους γονείς τους) μας έδωσαν ένα ψυχαγωγικό θέαμα που σπανίως απολαμβάνεις στις επαγγελματικές σκηνές, αφού εδώ υπήρχε και αθωότητα και χάρη και κέφι και μπρίο και μεράκι, αλλά προπαντός η εκχειλίζουσα ορμή της νιότης που συμπαρέσυρε και τους πλέον βαρύθυμους. Μία χαρακτηριστική εφαρμογή της λαϊκής φράσης «θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι» (με την καλή την έννοια). Ανυπομονώ να δω και τη «Λυσιστράτη» που θα ανεβάσουν αυτά τα τρομερά παιδιά με τη δασκάλα τους.
Θαύμασα ιδιαίτερα την υποκριτική ορισμένων παιδιών-ταλέντων, που υποδύθηκαν τους ρόλους τους με απόλυτη φυσικότητα και αληθοφάνεια. Μία από αυτές τις ταλαντούχες υπάρξεις είναι και η βαφτισιμιά μου Ειρήνη Αντωνάκη και είμαι ιδιαίτερα περήφανος για την πνευματικότητα το χιούμορ και την ευπλασία αυτής της υπό εξέλιξιν φωτεινής προσωπικότητας. Στη φωτογραφία με τον ιδιαίτερα εκφραστικό Θοδωρή Μιστιλόγλου.
Στην Ελλάδα της Κρίσης, που μόνον πολιτισμό μπορούμε να δημιουργούμε, αυτή η ομάδα είναι ένα καλό παράδειγμα για γονείς, εκπαιδευτικούς, καλλιτέχνες και μαθητές. Μακάρι να τους μιμηθούν κι άλλοι.
Φιλικά κι ενθαρρυντικά,
Κωνσταντίνος Μπούρας
"Φτυστός ο μακαρίτης", ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΠΟΥ ΣΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΜΙΑ ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αντίθετα από πολλούς «διανοούμενους» και «ψευτοκουλτουριάρηδες», δεν αρνούμαι το λαϊκό θέατρο και τις καταβολές του στο αρχαίο δράμα, μέσα από τη μακραίωνη παράδοση του μεσογειακού τρόπου ψυχαγωγίας, αυτοσαρκασμούς, παιδαγωγικής ειρωνείας, δημοκρατικού καυτηριασμού των κακώς κειμένων. Αυτοκρατορίες έπεσαν, βάρβαροι ήλθαν και απήλθαν, οι λαοί όμως της χερσονήσου του Αίμου, η λαοί που «βρέχονται» από τη Μεσόγειο, απαξάπαντες, διατήρησαν αμείωτο το πικρό χιούμορ τους, απέφυγαν την κατάθλιψη, τη μελαγχολία και την πεισιθάνατη σοβαροφάνεια με μια εκρηκτική-οργιαστική εκτόνωση της καταπιεσμένης ενέργειας της Kundalini, που φωλιάζει δίκην τρομακτικού ερπετού στη σπονδυλική μας στήλη. Από τα πανάρχαια γονιμολατρικά δρώμενα, τα ορφικά, τα ελευσίνια, τα καβείρια, από τον διθύραμβο και τα καρναβαλικά αυτοσχέδια θεάματα γεννήθηκε το αρχαίο δράμα, που μεταλαμπαδεύτηκε στο ρωμαϊκό θέατρο κι από εκεί στην commedia dell’arte, στον Πλαύτο, στον Τερέντιο, στον Μολιέρο, στον Γκολντόνι, στο Λόπε ντε Βέγκα, στο Σκαρίμπα, στον Ντάριο Φο.
Οι ασπρόμαυρες ταινίες του Φίνου συνεχίζουν αυτή τη μακραίωνη παράδοση. Η επανειλημμένη τηλεοπτική προβολή τους διαμόρφωσε και διαμορφώνει διαρκώς καινούργιους συνεχιστές. Η βραβευμένη Πένυ Φυλακτάκη, ο Χρήστος Ναούμ και πολλοί άλλοι βυθίζουν τις συγγραφικές τους ρίζες σε αυτόν τον βαθύ και πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα.
Γι’ αυτό κι εγώ, χωρίς ίχνος σοβαροφάνειας και συμπλέγματος δήθεν ανωτερότητος, σπεύδω να γελάσω και να διασκεδάσω με αυτά τα θεάματα. Από «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» που απόλαυσα σε παράσταση του 2ου Γυμνασίου Βούλας, μέχρι «Τα αυγά της στρουθοκαμήλου» στο θέατρο «Εξ αρχής» και το «Φτυστός ο μακαρίτης» στο θέατρο «Ζίνα», ανιχνεύω τον ίδιο μίτο της Αριάδνης, που μας βγάζει έξω από τα ερέβη του συλλογικού μας ασυνείδητου σε καιρούς Κρίσης. Γιατί και οι ασπρόμαυρες κλασικές ελληνικές ταινίες σε εποχές κρίσης, φτώχειας, μιζέριας, εθνικού διχασμού και πολλαπλών αδιεξόδων, άνθισαν και ψυχαγώγησαν το καταταλαιπωρημένο κοινό τους.
Απολαυστική η φαρσο-κωμωδία της Πένυς Φυλακτάκη «ΦΤΥΣΤΟΣ Ο ΜΑΚΑΡΙΤΗΣ!», στο θέατρο «ΖΙΝΑ» (για λίγες μόνο παραστάσεις) σε σκηνοθεσία Δημήτρη Σακατζή και πρωταγωνιστές τους Βασίλη Κανελλόπουλο, Αγγελική Αρναούτογλου, Κυριάκο Δανιηλίδη, Άννα Γεννησαριώτου, Μάρα Γαβριηλίδου, Όλγα Κουτσού και Αλέξανδρο Καλτζίδη.
Με σαφείς αιχμές στην οικογενειοκρατία και στα «πολιτικά τζάκια», ως υπεύθυνα για το σύγχρονο οικονομικό και πολιτισμικό μας αδιέξοδο, με τη χώρα μας να βάλλεται πανταχόθεν κι ο λαός μας να κατασυκοφαντείται διεθνώς, η Πένυ Φυλακτάκη πλάθει ένα γκροτέσκο σύμπαν με ψέματα, λαθραίες ή εκούσιες υιοθεσίες και σκοτεινές οικονομικές συναλλαγές με γνώμονα το στενό ατομικό-ιδιοτελές συμφέρον και εις βάρος του Κοινού Καλού. Μια θεατρική οικογένεια μπάσταρδων (μεταφορικά) και νόθων (κοινωνικά), ανθελλήνων όμως πέρα για πέρα, ταλαιπωρεί με τα χρέη και τις υπεκφυγές της το ελληνικό Κράτος, που προσωποποιείται από τον απόλυτα φιλεύσπλαχνο και ανθρώπινο υπάλληλο της Εφορίας!!! Πολύ καλό θεατρικό εύρημα και αντιστροφή του κλισέ που αναμασάμε όλοι… Οι δημόσιοι υπάλληλοι όχι ως άσπλαχνοι εχθροί, αλλά ως εκπρόσωποι του ουμανισμού και των ανθρωπιστικών αξιών, συμπάσχουν με τον φορολογούμενο και δείχνουν έλεος και οίκτο, ακόμα κι εκεί που δεν θα έπρεπε. Και μόνον γι’ αυτό το εύρημα θα άξιζε το έργο της Φυλακτάκη. Δείτε το όπου κι αν παιχτεί στο μέλλον. Και θα παιχτεί συχνά. Προτείνω να γυριστεί σε ταινία ή τηλεταινία. Χορηγοί ακούτε;
Συντελεστές:
Συγγραφέας: Πένυ Φυλακτάκη
Σκηνοθεσία: Δημήτρης Σακατζής
Βοηθ. Σκηνοθέτη: Πηνελόπη Χριστοπούλου, Νατάσσα Αστρεινίδη
Σκηνικά- Κοστούμια: Μαρίνα Γκούμλα
Βοηθός σκηνογράφου: Τριανταφυλλένια Οικονόμου
Μουσική: Stringless
Φωτισμοί/ Κατασκευή σκηνικών: Αντώνης Ζαβουδάκης, Μάκης Μαριάδης, Τάκης Αγαθαγγελίδης
Γραφιστική επιμέλεια έντυπου υλικού: Βασίλης Παπαδόπουλος, Άννα Καζάκη
Βιολιστής στη στέγη του Badminton
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Μιχάλης Αδάμ επέτυχε εκεί που άλλοι Έλληνες θεατρικοί παραγωγοί δεν θα τολμούσαν ούτε να κοιτάξουν. Πήρε έναν χώρο αχανή και με ποικίλα προβλήματα ακουστικής και οργανώνει θεάματα που δεν πέφτει καρφίτσα. Μακάρι και οι άλλες εγκαταλελειμμένες κι ερειπωμένες ολυμπιακές εγκαταστάσεις μας να εύρισκαν κάποια μόνιμη πολιτιστική χρήση. Όταν έχουμε αυτά τα μεγαθήρια δεν χρειάζεται να δημοπρατούμε και να σχεδιάζουμε άλλους χώρους ποικίλων εκδηλώσεων. Φτάνει να συντηρήσουμε και να αξιοποιήσουμε με ορθολογικό τρόπο (αλλά και με φαντασία) τις υπάρχουσες. Είναι γνωστόν ότι είμαστε ένα αυτοκαταστροφικό έθνος (αλλά σίγουρα όχι και «ανάδελφον» στον παραλογισμό). Γι’ αυτό πρέπει να ενισχύσουμε το «επιχειρείν», την ιδιωτική πρωτοβουλία, γιατί χάρη σ’ αυτήν και μόνον έχουμε να επιδείξουμε διαχρονικά έργα Λόγου και Τέχνης, καθώς και επιτεύγματα ασύλληπτης έντασης. Ο κρατισμός δεν λειτούργησε ποτέ στην Ελλάδα γιατί προσκρούει στο αρχετυπικό μίσος του πολίτη προς την κεντρική Εξουσία (κατάλοιπο ίσως της μακραίωνης οθωμανικής κατάκτησης, ή ευθύνεται εκείνο το αν-αρχικό, ξερόλικο ενεργειακό γονίδιο, το ιχώρ; Δεν ξέρω).
Εκείνο όμως που γνωρίζω καλώς, ως θεατρολόγος, διπλ. Μηχανολόγος μηχανικός Ε.Μ.Π. (1985) και διατελέσας υπεύθυνος των εκδηλώσεων στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (1997-1998) είναι ότι επιχειρηματίες σαν τον Μιχάλη και τη Vanessa Αδάμ θα έπρεπε να λαμβάνουν τουλάχιστον μιαν εύφημον μνείαν από την πολιτεία. Στο πρόγραμμα του Θεάτρου Badminton είδα ότι ανεβαίνει μια παράσταση αφιερωμένη στα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και η Ηλέκτρα του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Σπύρου Α. Ευαγγελάτου και μετάφραση Κ. Χ. Μύρη.
Χθες παρακολούθησα τον «Βιολιστή στη Στέγη» με ένα μπουκέτο από τους καλύτερους επαγγελματίες του είδους, με προεξάρχοντες τον Γρηγόρη Βαλτινό και τη Ρένια Λουϊζίδου, σε σκηνοθεσία Rob Ruggiero, ενώ το κείμενο απέδωσε στα ελληνικά ο Πάνος Αμαραντίδης και τους στίχους ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος.
Ψυχαγωγικό θέαμα υψηλών καλλιτεχνικών και τεχνικών προδιαγραφών, με ταιριαστή διανομή, από την οποία ξεχώρισα τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Σωτήρη Τσόγκα στο ρόλο του Ραββίνου και τον Τάσο Κωστή στο ρόλο του ενωμοτάρχη. Στους ρόλους που ο ηθοποιός καλεί να κάνει ένα πέρασμα, να πει λιγοστές ατάκες και να συμμετάσχει σε σκηνές πλήθους, εκεί φαίνεται η μαεστρία, η εμπειρία και τα κότσια του θεατρανθρώπου. Και μάλιστα όταν η απόσταση της σκηνής από τον θεατή της …γαλαρίας είναι πολύ μεγάλη, ε, τότε, όπως και στο αρχαίο θέατρο, μόνον οι ηθοποιοί μεγάλου βεληνεκούς κι εκτοπίσματος μπορούν να αναδράσουν με την πλατεία, τα θεωρεία ή το κοίλον.
Οι άλλοι ηθοποιοί ή χάθηκαν στη σχηματικότητα, ή – αντιθέτως – επαφιέμενοι στην ηχητική ευκολία της «ψείρας», έπαιξαν κινηματογραφικά σα να περιμένουν κάποια αόρατη κάμερα να κάνει γκρο-πλαν.
Αλήθεια, μια ιδέα και πρόταση: Γιατί δεν κρύβουν μερικές κάμερες στο σκηνικό και στα «φώτα της ράμπας», που να δείχνουν σε γιγαντοοθόνες λεπτομέρειες της σκηνικής δράσης; Κοστίζει ελάχιστα κι εξυπηρετεί τους θεατές με προβλήματα όρασης, αλλά και τους …τεμπέληδες. Άλλως πως, το μακρινό πλάνο που περιλαμβάνει όλη τη σκηνή, μέρος των θεατών και άσχετα με το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα οπτικά ερεθίσματα οδηγούν σε μια υπνωτική κατάσταση τον εγκέφαλο του σύγχρονου θεατή, που έχει μάθει να κατακλύζεται από εικόνες. Αυτό βεβαίως λειτουργεί υπέρ του ήχου και του Λόγου, όμως το μιούζικαλ είναι κυρίως οπτικοποίηση χορευτικών κινήσεων, που όσο κι αν τις ανοίξεις ή τις πλατύνεις, το μόνο που κερδίζεις είναι να τους αφαιρέσεις μεγάλο μέρος της αληθοφανούς συμβατικότητάς τους. Βεβαίως το μουσικό θέατρο δεν έχει μεγάλη σχέση με τον ρεαλισμό, όμως μια κάποια ταύτιση του κοινού με τον ηθοποιό απαιτείται προκειμένου να επιτευχθεί η ελάχιστη βάση της «ενσυναίσθησης», αναγκαίας και ικανής συνθήκης για την διαδραστική, συνδημιουργική επικοινωνία καλλιτεχνών-θεατών.
Μια ιδέα έριξα. Αλλά ας τη δει σοβαρά ο έμπειρος και πανέξυπνος επιχειρηματίας.
Οφείλω εύφημον μνείαν σε όλους τους άξιους συντελεστές: στον Αλέξιο Πρίφτη (μουσική διδασκαλία και διεύθυνση ορχήστρας), στον πάντα αποτελεσματικό και διακριτικά μπαρόκ (κι άλλοτε αφαιρετικό) Γιώργο Πάτσα, στη Σοφία Σπυράτου στην επιμέλεια της χορογραφίας, στην Ελευθερία Ντεκώ στο σχεδιασμό των φωτισμών, στον Curtis Schroeger στη θεατρική προσαρμογή της χορογραφίας και στον Matt Grounds στον σχεδιασμό του ήχου.
Κωνσταντίνος Μπούρας
www.konstantinosbouras.gr
Πληροφορίες από το επίσημο site του θεάτρου Badminton:
http://stage.abcd.gr/show/violistis-sti-stegi/
Το μιούζικαλ που άλλαξε την ιστορία του Broadway,
σε μία νέα μεγάλη παραγωγή
Θέατρο Badminton
από 17 Απριλίου 2015
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
5 – 14 Ιουνίου 2015
Το Θέατρο Badminton γιορτάζει την Χρυσή Επέτειο ενός από τα πιο αγαπημένα μιούζικαλ όλων των εποχών, 50 χρόνια μετά την πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη. Ο Βιολιστής στη Στέγη ανεβαίνει, με μια μεγάλη παραγωγή στο Θέατρο Badminton, σε σκηνοθεσία του βραβευμένου Αμερικανού σκηνοθέτη Rob Ruggiero, ο οποίος το καλοκαίρι του 2014 σκηνοθέτησε τον «Βιολιστή» στο γνωστό ως «Σπίτι του αμερικανικού μιούζικαλ» Goodspead Opera House και πήρε διθυραμβικές κριτικές. Στον κεντρικό ρόλο του Τεβιέ ο Γρηγόρης Βαλτινός, ο οποίος μ’ αυτή την αφορμή, επιστρέφει σ’ έναν από τους πιο αγαπητούς ρόλους της πλούσιας διαδρομής του.
Ο Βιολιστής στη Στέγη ήταν το πρώτο μιούζικαλ στην ιστορία του Broadway που ξεπέρασε τις 3000 συνεχείς παραστάσεις. Με 3.242 για την ακρίβεια παραστάσεις ήταν για πολλά χρόνια το μακροβιότερο μιούζικαλ του Broadway. Τη μουσική έχει συνθέσει ο Jerry Bock, τους στίχους ο Sheldon Harnick και το κείμενο ο Joseph Stein, βασισμένο σε ιστορίες του συγγραφέα Sholem Aleichem (1859-1916). Το μιούζικαλ απέσπασε 9 βραβεία «Tony» από 10 υποψηφιότητες, μεταξύ των οποίων της Σκηνοθεσίας και της Χορογραφίας του σπουδαίου Jerome Robbins. Το 1971 ο «Βιολιστής» έγινε ταινία και κέρδισε οκτώ υποψηφιότητες Όσκαρ, με πρωταγωνιστή τον Chaim Topol, αντί για τον Zero Mostel που το είχε κάνει επιτυχία στο Broadway.
Η οικεία, σε εμάς τους Έλληνες, ιστορία του φιλόσοφου – γαλατά Τεβιέ με τις πέντε κόρες, την λαχτάρα για ζωή, την αγάπη για την οικογένεια και τους συγχωριανούς, τον ξεριζωμό και τη μετανάστευση, την πίστη στις παραδόσεις και την αναπόφευκτη σύγκρουση ανάμεσα στην παράδοση και την αλλαγή, την πίστη και την πραγματικότητα, πλέκουν τον καμβά της ιστορίας του μιούζικαλ, με μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια των τελευταίων 50 χρόνων: «If I Were a Rich Man», «Sunrise, Sunset», «Tradition», «Matchmaker».
Ο Τεβιέ – Γρηγόρης Βαλτινός γνωρίζει καλύτερα από καθέναν τον ρόλο, καθώς τον ερμήνευσε για πρώτη φορά το 1997 στο θέατρο Αθήναιον υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κώστα Τσιάνου, σε μια από τις πιο δημοφιλείς ελληνικές παραγωγές των τελευταίων είκοσι ετών. Ο καλλιτεχνικός και εισπρακτικός θρίαμβος του Βιολιστή με τον Γρηγόρη Βαλτινό ήταν τέτοιος, που η παράσταση επαναλήφθηκε το 2005, σε μια μεγάλη περιοδεία κι ένα κατάμεστο Ηρώδειο.
Ένα από τα δημοφιλέστερα μιούζικαλ όλων των εποχών, ο Βιολιστής στη στέγη, ανεβαίνει για πρώτη φορά στη σκηνή του Badminton. Η θρυλική παράσταση των δέκα βραβείων Tony, που εδώ και πενήντα χρόνια παρουσιάζεται με αμείωτη επιτυχία σ’ όλον τον κόσμο, αποτελεί μια ακόμη μεγάλη παραγωγή του Badminton με έντονη την ελληνοαμερικανική συνεργασία. Εκτός από τον σκηνοθέτη Rob Ruggiero, τη χορογραφία του Jerome Robbins αναπαράγει ο Parker Esse, τη μουσική διδασκαλία και διεύθυνση της 20μελούς ζωντανής ορχήστρας έχει αναλάβει ο Αλέξιος Πρίφτης και τα σκηνικά και τα κοστούμια ο Γιώργος Πάτσας. Μαζί με τον Γρηγόρη Βαλτινό, η Ρένια Λουϊζίδου, ο Μέμος Μπεγνής, ο Μιχάλης Μαρίνος, η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, η Μαριάννα Πολυχρονίδη, ο Ιβάν Σβιτάιλο και 30 ακόμη ηθοποιοί και χορευτές.
Ο Βιολιστής στη Στέγη, μετά το Badminton, θα ανέβει στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης από τις 5 έως τις 14 Ιουνίου.
Η ιστορία του «Βιολιστή»
Ο Βιολιστής στη στέγη είναι μια συγκινητική, αστεία μα πάνω απ’ όλα βαθιά αισιόδοξη ιστορία γύρω από το αιώνιο δίλημμα μεταξύ παράδοσης και αλλαγής.
Με αφετηρία το διήγημα «Οι κόρες του Τεβιέ» του συγγραφέα Sholem Aleichem, ο Βιολιστής στη στέγη μάς μεταφέρει στη Ρωσία του 1905, στο χωριό Ανατέβκα. Το μιούζικαλ αφηγείται την περιπέτεια του Τεβιέ, ενός φτωχού Εβραίου γαλατά. Η καθημερινότητα του Τεβιέ, ο οποίος ζει ευτυχισμένος τηρώντας πιστά τις εβραϊκές παραδόσεις, διαταράσσεται όταν η κόρη του αρνείται να τον υπακούσει, ζητώντας του να την αφήσει να παντρευτεί έναν φτωχό νέο αντί για το μεσήλικα χασάπη, τον οποίον εκείνος της προξενεύει. Επιπλέον, ο δοκιμασμένος επί αιώνες τρόπος ζωής τού γαλατά και των χωρικών απειλείται από τις ριζικές κοινωνικές αλλαγές και τους διωγμούς των Εβραίων στη Ρωσία.
Η ιστορία του Βιολιστή στη στέγη, πλημμυρισμένη από χιούμορ και καλοσύνη, θέτει τα οικουμενικά ζητήματα της παράδοσης έναντι της αλλαγής, της πίστης έναντι της πραγματικότητας, της ελευθερίας έναντι της υποταγής. Το ταξίδι αυτογνωσίας του Τεβιέ, της οικογένειάς του και των χωρικών συνοδεύεται από πασίγνωστες και αγαπημένες μελωδίες, όπως τα «If I were a rich man» και «Matchmaker», αλλά και αξεπέραστες χορογραφίες που έχουν αφήσει εποχή, όπως ο απολαυστικός «Χορός των μπουκαλιών».
Ο Βιολιστής στη στέγη: το εμβληματικό μιούζικαλ των ρεκόρ
Ο Βιολιστής στη στέγη έκανε την πρεμιέρα του στο Broadway το 1964, σε μουσική του Jerry Bock, στίχους του Sheldon Harnick και σκηνοθεσία-χορογραφία του Jerome Robbins, και αναδείχθηκε σε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών, κερδίζοντας εννέα Tony και σημειώνοντας ρεκόρ παραστάσεων: ο Βιολιστής στη στέγη υπήρξε το πρώτο έργο στην ιστορία του Broadway που ξεπέρασε τις 3000 παραστάσεις και σύντομα έγινε το μακροβιότερο μιούζικαλ όλων των εποχών (ρεκόρ που διατήρησε για 10 χρόνια, όταν ξεπεράστηκε από το Grease). Το έργο επανήλθε με τεράστια επιτυχία στο Broadway το 1976, το 1990 και το2004, ενώ πολλές παραγωγές ανέβηκαν στο Λονδίνο, σε θέατρα των ΗΠΑ και σε όλον τον κόσμο. Πολύ γνωστή παραμένει και η κινηματογραφική διασκευή του το 1971 από τον Norman Jewison, η οποία τιμήθηκε με τρία Όσκαρ ενώ ήταν υποψήφια συνολικά για οκτώ.
Το ανέβασμα του «Βιολιστή» στη σκηνή του
Goodspeed Opera House με σκηνοθέτη τον Rob Ruggiero
Ο Βιολιστής στη Στέγη έρχεται στο Θέατρο Badminton λίγους μήνες μετά από μια πολύ επιτυχημένη παράσταση που ανέβηκε το καλοκαίρι του 2014 σε ένα πολύ σημαντικό στην ιστορία των μιούζικαλ χώρο, το Goodspeed Opera House στο Κοννέκτικατ. Η παράσταση ανέβηκε στη σκηνή του Goodspeed Opera House τον Ιούνιο του 2014, σε σκηνοθεσία του αμερικανού σκηνοθέτη Rob Ruggiero, ενθουσιάζοντας τους θεατές και αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές: οι New York Times επαίνεσαν την παράσταση ως «μια άψογη και τρυφερή αναβίωση του Βιολιστή […] μια θριαμβευτική παραγωγή, που περιβάλλει με σεβασμό το έργο και ταυτόχρονα καταφέρνει να είναι απολύτως πρωτότυπη».
Για την παράσταση της Goodspeed Musicals, ο σκηνοθέτης RobRuggiero επέλεξε να προσεγγίσει το κλασικό μιούζικαλ δίνοντας έμφαση στο στοιχείο της οικογένειας, και εστιάζοντας κυρίως στον ευαίσθητο και ανασφαλή χαρακτήρα του Τεβιέ και στις σχέσεις με τις κόρες του.
Η παραγωγή ανεβαίνει στο Badminton και πάλι σε σκηνοθεσία του Ruggiero και βασίζεται στο πρόσφατο ανέβασμα στο Goodspeed, ωστόσο είναι δουλεμένη εκ νέου, προσαρμοσμένη στις μεγαλύτερες δυνατό
τητες που παρέχει η σκηνή του Badminton, ένω βέβαια όλο το έργο – πρόζα και τραγούδια– εκτελείται στα ελληνικά από έναν πολυπληθή θίασο.
Ο Βιολιστής στη Στέγη του Badminton φέρει, επίσης, την υπογραφή του Parker Esse, ο οποίος επιμελείται την αναπαραγωγή της διάσημης αυθεντικής χορογραφίας του Jerome Robbins και συμμετείχε στην ίδια δημιουργική ομάδα του Goodspeed Opera House, που κατέπληξε το απαιτητικό κοινό του.
Goodspeed Opera House, το «σπίτι» του αμερικάνικου μιούζικαλ
Το Goodspeed Opera Houseείναι μια από τις σημαντικότερες αμερικανικές σκηνές, που είναι αφιερωμένες αποκλειστικά στο μιούζικαλ. Για την πολύτιμη προσφορά του, ο οργανισμός του Goodspeed έχει τιμηθεί με δύο ειδικά βραβεία Tony – ένα το 1980 για την εξαιρετική του συμβολή στο αμερικανικό μιούζικαλ και ένα το 1995 για το υψηλό καλλιτεχνικό του επίπεδο ως περιφερειακού θεάτρου.
Η Goodspeed Musicals ιδρύθηκε το 1963 στο East Haddam του Κονέκτικατ με σκοπό να ανακαλύψει και να επανασυστήσει στο κοινό άγνωστα μιούζικαλ, που παρά την αξία τους δεν είχαν αναγνωριστεί όσο τους άξιζε. Στην πορεία, ο οργανισμός επεκτάθηκε και σε πιο σύγχρονα έργα, πολλά από τα οποία έκαναν την πρεμιέρα τους στη σκηνή του. Από τη σκηνή της Goodspeed παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά ορισμένα από τα πιο διάσημα μιούζικαλ όλων των εποχών, όπως τα Annie, Man of La Mancha και Shenandoah, τα οποία στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στο Broadway και σ’ όλον τον κόσμο. Σήμερα, η Goodspeed ανεβάζει ετησίως έξι πρωτότυπα ή διασκευασμένα μιούζικαλ, δίνοντας περισσότερες από 400 παραστάσεις κάθε σεζόν. Ταυτόχρονα, διατηρεί τη δεύτερη μεγαλύτερη βιβλιοθήκη στις ΗΠΑ με αντικείμενο το μιούζικαλ, ενώ ενισχύει την έρευνα γύρω από το μουσικό θέατρο. Δίκαια, λοιπόν, το Goodspeed αποκαλείται «το σπίτι του αμερικανικού μιούζικαλ».
Συντελεστές
Σκηνοθεσία: Rob Ruggiero
Απόδοση Κειμένου: Πάνος Αμαραντίδης
Απόδοση Στίχων: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική Διδασκαλία & Διεύθυνση Ορχήστρας: Αλέξιος Πρίφτης
Σκηνικά & Κοστούμια: Γιώργος Πάτσας
Θεατρική Προσαρμογή Χορογραφίας: Curtis Schroeger
Resident Director – Επιμέλεια Χορογραφίας: Σοφία Σπυράτου
Σχεδιασμός Ήχου: Matt Grounds
Σχεδιασμός Φωτισμού: Ελευθερία Ντεκώ
Παραγωγοί: Μιχάλης & Vanessa Αδάμ
Διανομή με σειρά εμφάνισης
Βιολιστής: Max Chucker
Τέβιε ο γαλατάς: Γρηγόρης Βαλτινός
Γκόλντε η γυναίκα του Τέβιε: Ρένια Λουϊζίδου
Αβραάμ ο βιβλιοπώλης: Κώστας Βελέντζας
Νάχουμ ο ζητιάνος: Στάθης Νικολαϊδης
Λάζαρ Γούλφ ο χασάπης: Γιάννης Αναστασάκης
Μέντελ ο γιός του Ραββίνου: Δημήτρης Γαλάνης
Ραββίνος: Σωτήρης Τσόγκας
Σπρίντζε κόρη του Τέβιε: Στεφανία Χούγια
Χόντελ κόρη του Τέβιε: Μαριάννα Πολυχρονίδη
Μπίλκε κόρη του Τέβιε: Άννα- Μαρία Κόρνια / Δανάη Βασιλοπούλου
Τζάϊτελ κόρη του Τέβιε: Ιωάννα Τριανταφυλλίδου
Χάβα κόρη του Τέβιε: Μαρίνα Σάττι
Γέντε η προξενήτρα: Στέλλα Γκίκα
Μότελ ο ράφτης: Μιχάλης Μαρίνος
Μόρντχα ο ταβερνιάρης: Γιώργος Χαλεπλής
Πέρτσικ ο φοιτητής επαναστάτης : Μέμος Μπεγνής
Φιέτκα ο Ρώσος: Ιβάν Σβιτάιλο
Ρώσος τραγουδιστής: Μπάμπης Αλεξανδρόπουλος
Ενωμοτάρχης: Τάσος Κωστής
Γιαγιά Τζάϊτελ & Σάντελ η μητέρα του Μότελ : Μαρία Γράμψα
Φρούμα Σάρα το φάντασμα της γυναίκας του Λάζαρ Γούλφ: Ελένη Καρακάση
Γιάσελ ο καπελάς: Βασίλης Λέμπερος
Σάσα ο φίλος του Φιέτκα: Λάμπρος Κτεναβός
Γυναίκα του ταβερνιάρη: Ζηνοβία Πουλή
Χωρικοί & Ρώσοι (με αλφαβητική σειρά)
Νώντας Δαμόπουλος
Μαριλού Κατσαφάδου
Αλέξανδρος Λασκαράτος
Tadeu Liesenfeld
Πάνος Μαλικούρτης
Εύα Μιχελιδάκη
Γιώργος Πελαγίας / Γιάννης Στέφος
Πάνος Πολίτης
Johannes Von Tepl – “Ο Θάνατος και ο Αγρότης”
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Ρούλα Πατεράκη είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο για το Ελληνικό Θέατρο. Δασκάλα υποκριτικής, ηθοποιός, σκηνοθέτις, δραματουργός και τώρα συγγραφέας. Παίρνοντας ένα μάλλον συνηθισμένο για την εποχή του και αδιάφορο για τη σύγχρονη αισθητική αναζήτηση προαναγεννησιακό κείμενο (από το μακρινό εκείνο 1400 μ.Χ.) επιτυγχάνει να συγγράψει ένα απόλυτα σύγχρονο έργο, που θέτει φιλοσοφικά και αισθητικά ζητήματα, απολύτως επίκαιρα και διαχρονικά. Ο θάνατος και η αδικία των πρόωρα χαμένων αγαπημένων μας συναντώνται με την παράνοια, την ψύχωση, την διπολική διαταραχή σε ένα σκηνικό παλιομοδίτικου φρενοκομείου, όπου οι τρόφιμοι – συμπεριλαμβανομένης της νοσοκόμου και του φευγάτου «μουσικού» – αυτοσχεδιάζουν πάνω στο κείμενο του Johannes von Tepl «Ο Θάνατος και ο Αγρότης» (μια από τις συνηθισμένες ημιδραματικές «μυθιστορίες» του Μεσαίωνα, όπου ένας άντρας καταριέται τον Χάροντα γιατί του πήρε τη νεαρά σύζυγο). Αυτή η μάλλον μονότονη κι επίπεδη βάση, δίδει στην έμπειρη δραματουργό, σκηνοθέτιδα και ηθοποιό, ένα απολύτως ελατό και όλκιμο «υλικό παράστασης», κατάλληλο για τη μετά το μεταμοντέρνο έμπνευσή της. Η απόλυτη σωματικότητα με τον αποστασιοποιημένα εκφερόμενο ποιητικό λόγο, τα υψηλά νοήματα και υπαρξιακά αδιέξοδα σε συνδυασμό με τον απολύτως «ψυχρό» («γαλατάδικο» το λέμε αυτό στην αργκό του θεάτρου) λευκό φωτισμό με λάμπες φθορίου από την οροφή, δίνουν στην παράσταση του ατμοσφαιρικού «θεάτρου δωματίου» πάνω από τη “live” μουσική σκηνή “Faust” μια ιδιότυπη αισθητική, κάπου μεταξύ του Άχρονου τελετουργικού δράματος και της αστικής εικονοκλασίας. Εξηγούμαι. Ο Αλέκος Συσσοβίτης, σε έναν ρόλο που αξίζει βραβείο ερμηνείας, υποδύεται με βιαιότητα τον χυδαίο αγρότη που αίρεται σε ύψη μυθικά και κονταροχτυπιέται με έννοιες όπως ο Θάνατος, και το Δαιμονικό, καταριέται και σέρνει καταγής τον φτωχοδαίμονα της Σήψης και του Θανάτου, που υποδύεται η Ρούλα Πατεράκη, σε μια έκρηξη σκηνικής ενέργειας, που μπορεί να καθηλώσει και τον πλέον απαιτητικό θεατή. Αυτό το δίδυμο, που είχαμε δει πριν από δεκαπέντε χρόνια στη σκηνική μεταφορά της «Κυρίας με τας Καμελίας» από τον Πέτρο Ζούλια στο «Θέατρο Χώρα», έρχεται τώρα, ώριμο και κατασταλαγμένο, να δώσει ένα καταπληκτικό συγκρουσιακό υπόδειγμα υψίστης δραματικότητας κι ατσαλάκωτης αισθητικής. Αυτή η στραπατσαρισμένη κλασικότητα (συχωρέστε μου τους νεολογισμούς, αλλά η γλώσσα της θεατρικής κριτικής έχει τόσο φθαρεί που τείνει να τυποποιηθεί) δίνει στην εποχή του Χάους, της Αταξίας και της Κρίσης θεσμών και αξιών μια ανάστροφη απαίτηση της Τάξεως, μια νοσταλγία για τον εφησυχασμό της καταλαγιασμένης αδρανείας. Τέτοιες δουλειές ενισχύουν την αντίσταση στον αναντίρρητο θερμοδυναμικό νόμο της εντροπίας. Κι αυτό είναι ακριβώς το Νόημα του έργου. Ο Θάνατος ως Λυτρωτής, όχι από την Κοιλάδα των δακρύων, αλλά από τον βάλτο του υπερπληθυσμού των εμβίων όντων. Καθόλου ρομαντικό, ελάχιστα «μεταφυσικό», απολύτως ψυχρό και «επιστημονικώς» λογικόν. Η χαμένη κόρη ως «παράπλευρη απώλεια» ενός τυφλού μηχανισμού, μήτε αγγελικού μήτε σατανικού, αλλά «δαιμονικού». Εδώ ας θυμηθούμε τον εύστοχο στίχο του οξυδερκούς Σεφέρη: «τι είναι θεός τι μη θεός και τι το ανάμεσό τους;». Η θεατροποιημένη περσόνα του ψυχοπομπού δεν έχει τίποτα από τις σαιξπηρικές Μοίρες ή από τα αλλοδιαστασιακά όντα του αρχαίου δράματος. Προσιδιάζει μάλλον στους φτωχοδιαβόλους της «Τρικυμίας», που υποτάσσει ο Πρόσπερος με το μαγικό ραβδί του, μέχρι να παραιτηθεί από την άσκηση αυτής της γητευτικής τέχνης.
Όμως εκτός από τους δύο λαμπρούς πρωταγωνιστές αυτού του «σκοτεινού» δράματος, οι δύο έκλαμπροι δευτεραγωνιστές, η «σκανδιναβική» Τασία Σοφιανίδου και ο πρωτεϊκός Νίκος Μαυράκης (τι ηθοποιός! Τον είχα δει και στον «Πελοποννησιακό Πόλεμο» της Πατεράκη)… Οι δύο αυτοί τίμιοι και πιστοί εργάτες του θεάτρου, είναι άξιοι συνεχιστές των τεχνιτών του Διονύσου. Μπράβο τους. Σεμνοί κι αποτελεσματικοί μέχρι τέλους.
Τα σκηνικά και τα κοστούμια της έμπειρης και υπεραπασχολούμενης Εύας Νάθενα, δίνουν στον ούτως ή άλλως ιδιότυπο χώρο ένα ειδικό βάρος που δεν θα φανταζόμουν ποτέ ότι μπορεί να έχει. Άθλος.
Βοηθός σκηνοθέτη, αποτελεσματική και τελέσφορη η Κυβέλη Δραγούμη, με το υπέροχο σκυλάκι της που ποζάρει χαριτωμένα και καθόλου συγκαταβατικά, ως απαιτητική σταρ, κάθε μέρα και με άλλο «κοστούμι» (εκτός παραστάσεως – εξηγούμαι, αλλά έχει γίνει η μασκώτ του θεάτρου).
Το πρωτότυπο κείμενο μετέφρασε ο Αντώνης Πέρης.
Η Ρούλα Πατεράκη είναι μεγάλη και δημιουργική, καινοτόμος κι απομυθοποιητική, δομημένη και εικονοκλάστις, λάτρης της αποδόμησης αλλά εργάτρια της Τάξης. Δεν τα συναντάς όλ’ αυτά συχνά σε έναν και μόνον άνθρωπο.
Ανυπομονώ να δω το δεύτερο μέρος του «Πελοποννησιακού» της Πολέμου, στο Μεγάλο Θέατρο της Επιδαύρου αυτή τη φορά. Θα το γεμίσει ασφυκτικά. Ο κόσμος διψάει για το αυθεντικό, γιατί κουράστηκε με το δήθεν. Αγαπήστε την για να αντέξει. Τέτοιους ανθρώπους τους εκτιμάς μόλις τους χάνεις. Όπως έγινε και με τον αείμνηστο Λευτέρη Βογιατζή.
Κωνσταντίνος Μπούρας
Πληροφορίες για την παράσταση από το Δελτίο Τύπου:
Ένα προαναγεννησιακό κείμενο βγαλμένο από την καρδιά του 1400 μ.Χ., πραγματεύεται με λυρισμό και χιούμορ τη βαθιά αντιπαλότητα μεταξύ ανθρώπου και θανάτου. Η σχέση μεταξύ ανθρώπου και θνησιμότητας, είναι κάτι που έχει απασχολήσει την τέχνη με διάφορους και ποικίλους τρόπους. Το κείμενο «O Θάνατος και ο Αγρότης» του Johannes von Tepl είναι ένα τέτοιο έργο που καταπιάνεται με την αναμέτρηση ενός Αγρότη με τον Θάνατο αναδεικνύοντας την πάλη αυτή σε ένα μοντέρνο «κάδρο» από όπου απουσιάζει ο Θεός. Το έργο θα ανέβει από 17 Απριλίου στο Faust, για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία Ρούλας Πατεράκη. Μετάφραση: Αντώνης Πέρης. Παίζουν ο Αλέκος Συσσοβίτης και η Ρούλα Πατεράκη.
Info:
Πρεμιέρα – Παρασκευή 17 Απριλίου 2015
Johannes Von Tepl – “Ο Θάνατος και ο Αγρότης”
Μαύρο Ακαθόριστο Θεατρικό Είδος
Παίζουν: Ρούλα Πατεράκη – Αλέκος Συσσοβίτης
Δραματουργία/ Σκηνοθεσία: Ρούλα Πατεράκη
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κυβέλη Δραγούμη
Συμμετέχουν: Τασία Σοφιανίδου, Νίκος Μαυράκης
Μετάφραση: Αντώνης Πέρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Εύα Νάθενα
Παρασκευή & Σάββατο: 21.00 Κυριακή 20.00
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ και 10 μειωμένο (για φοιτητές και άνεργους)
FAUST Bar-Theatre-Arts
Πληροφορίες και κρατήσεις στο: 2103234095
Προπώληση: www.viva.gr (τηλ. 11876), Public, Παπασωτηρίου, ΙΑΝΟΣ, Seven Spots, RELOAD, Media Market
Ο διάβολος φλερτάρει με τους Κορύβαντες
Από τον θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το «σκοτεινό» στο θέατρο είναι σαν το «μαύρο» στη ζωγραφική. Ειδικά, α συνδυάζεται με το «κόκκινο» του πάθους και την ασφυκτική, μανιακή χαρά της ζωής, όπου τα τρία κάτω «τσάκρα» παίρνουν φωτιά και εκρήγνυνται ηφαιστειακώς κι όποιον πάρει ο Χάρος. Η Kundalini, η ιερά ενέργεια της σπονδυλικής στήλης, που όταν εγερθεί κάνει τον άνθρωπο ή άγγελο ή δαίμονα, κανέναν όμως δεν αφήνει αδιάφορο ή ανεπηρέαστο είναι το ζητούμενο στην πανάρχαια τέχνη του Διονύσου. Άλλως πως έχουμε ομιλούντα πτώματα και ξεχαρβαλωμένες κεφαλές από κούκλες που έχουν ήδη σπάσει.
Συνήθως στα μικρά off-off-Kolonaki θεατράκια, ειδικά εκείνα που λειτουργούν με ελεύθερη είσοδο κι εθελοντική εισφορά στον κουμπαρά του θιάσου, είναι πολλές φορές πόλοι του αυθεντικού, του πρωτότυπου, του ανεπιτήδευτου. Ε, βέβαια, εκεί δεν χτυπάει κόκκινο η ματαιοδοξία και η μωροφιλοδοξία του καθενός, εκεί δεν υπάρχει μαρκίζα, τίτλοι αρχής και τίτλοι τέλους. Εκεί είναι η μυσταγωγία και η συναλλαγή ψυχής με το κοινό.
Στην αιρετική κι ενδιαφέρουσα παράσταση «Διάβολος» στο θέατρο «Κορύβαντες» (συμβολική η επιλογή της ονομασίας; δεν νομίζω) είδα μία τριάδα θεατών (τρεις χαριέστατες ηλικιωμένες κυρίες – ειδικά η μία, η παχουλή) να λειτουργούν αθέλητα ως βωβά πρόσωπα του δράματος, αφού οι καρέκλες τους ήταν τοποθετημένες κυριολεκτικά μέσα στο σκηνικό. Δεν ξέρω αν τις διάλεξαν αθέλητα, γιατί ταξιθέτης κι αρίθμηση θέσεων δεν υπήρχε, όμως ανακάλυψα για πολλοστή φορά – ως θεατρολόγος κι επαρκής θεατής – ότι το τυχαίο δίνει στο θέατρο την ανεπανάληπτη μαγεία, κάτι που ο κινηματογράφος δεν θα φτάσει ποτέ. Και γι’ αυτό δεν κατάφερε να υποσκελίσει την αρχαιοτέρα τέχνη, πριν ίσως (ή παράλληλα με) την πορνεία.
Στο έργο τώρα. Μια πανέξυπνη συρραφή κειμένων από τρεις μεγάλους του εικοστού αιώνα. Δεν φαινόντουσαν οι ραφές, ούτε η συγκολλητική μαγιά των ψηφίδων. Όλα ήταν ρέοντα, «φυσικά» στην υπερβατικότητά τους κι άκρως δραματικά. Ο Ιβάν Ιβάνοβιτς κατεβαίνει στον Άδη, δέχεται ασυνήθιστη υποδοχή, αρνείται να συμβιβαστεί με την απώλεια της πολύτιμης (;) ζωής του, «ιατρικό λάθος» διαγιγνώσκει και στο τέλος γίνεται εθελοντής σε ένα ανατριχιαστικό πείραμα του κυρίου της Κολάσεως.
“Επίσκεψη στη χώρα των νεκρών” του Φ. Κάφκα, “Μπαμπόκ” του Φ. Ντοστογιέφσκι και “O Διάβολος” του Μ. Γκόρκι. Αυτά είναι τα κείμενα πάνω στα οποία βασίζεται αυτή η σκηνική επινόηση. Δεν θα σας αποκαλύψω το «κλου», μπορούμε όμως να προβληματιστούμε πάνω στο βασικό φιλοσοφικό ζήτημα που θέτει η παράσταση; Θα υπήρχε ο άνθρωπος ως πολιτισμένο έλλογο ον, χωρίς αυτό που λέμε «Το Κακό»; Χωρίς τις φιλοδοξίες, τις υπερηφάνιες, τις ψιλοαπάτες, χωρίς τα εκούσια κι ακούσια πλημμελήματα, χωρίς την ανάγκη του να διακριθεί και να ξεχωρίσει, να εξουσιάσει τους άλλους και να υποτάξει τους αδύναμους, θα υπήρχε αυτό που λέμε σήμερα «πολιτισμός»; Μήπως το Κακό είναι ο απόλυτος εκπαιδευτής μας σε αυτό το πανεπιστήμιο που λέγεται Γη και είναι μόνο για ριψοκίνδυνες αποστολές; Αυτό δεν είναι και το Μυστικό του «Φάουστ» που σώζεται με τον «Από Μηχανής Θεό», που τον αθωώνει επειδή «αγάπησε» και βάζει τον εκπαιδευτή Μεφιστοφελή στη θέση του; Αυτό δεν είναι και το υπόβαθρο της παραβολής του Ασώτου Υιού; Αυτό δε λέει κι ο Όμηρος στην «Οδύσσεια»; Η επιστροφή του παμπόνηρου, απατεώνα και φιλόδοξου Οδυσσέα, περνάει από πολλά εμπόδια – τιμωρίες για τα κρίματά του; – για να φτάσει πια «γέρος στο νησί, πλούσιος μ’ όσα κέρδισε στο δρόμο, μην προσδοκώντας πλούτη να του δώσει η Ιθάκη»; Χωρίς τον φιλόδοξο Αγαμέμνονα που ήταν έτοιμος να θυσιάσει την αθώα, παρθένα κόρη του, Ιφιγένεια, θα γινόταν αυτός ο εκδικητικός-επεκτατικός πόλεμος; Αν ο Μενέλαος επιδιδόταν σε (αναχρονιστική) χριστιανική ή βουδιστική συχώρεση, αν έλεγε «άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» κι αν χάριζε τη ζωηρούλα σύζυγο στο νεαρό εραστής της που ήταν και βοσκός, ενώ ο άλλος βασίλευε στην εύφορη κοιλάδα του Ευρώτα, τότε πού θα ήταν το δράμα; Πού θα εύρισκαν όλοι αυτοί ευκαιρίες για ηρωισμούς; Πώς θα ξεφορτωνόταν η γη τον υπερπληθυσμό της; Πώς θα γινόντουσαν σοφότεροι και πλουσιότεροι οι εναπομείναντες; Αυτή η κιμαδομηχανή του Πολέμου, έρχεται σε αγαστή σύμπνοια με τη «μαύρη τρύπα» του Χρόνου, που ανακυκλώνει τη βαριά και ράθυμη ύλη για να αποδώσει υψίσυχνα κύματα κι ακτινοβολίες. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό, οι μεγάλοι διανοητές, ακούνε τη «μουσική των σφαιρών», αντιλαμβάνονται τα «Παγκόσμια Ρεύματα» κι αναλίσκονται σε μια αυτοπυρπόληση, όπου το μέγιστο μέρος των δυνατοτήτων και των «ταλέντων» τους αποδίδονται σε πνευματικό έργο άϋλο, που ερωτοτροπεί με την «αθανασία». Όμως αυτός δεν είναι ο αυτοσκοπός τους. Απλώς μετασχηματίζουν την ενέργεια σε κάτι περισσότερο υποφερτό, σε κάτι υψηλότερο, μόνο και μόνο γιατί είναι αφόρητο το άχθος του κενού μιας ζωής χωρίς νόημα.
Αυτά τα φιλοσοφικά που μου ενέπνευσε αυτή η παράσταση. Δεν είναι λίγο για μια ώρα σκηνικής δράσης. Τουναντίον.
Οι συντελεστές:
Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Αντρέας Θεοχάρης
Ο Διάβολος: Αντρέας Θεοχάρης
Ιβάν Ιβάνοβιτς: Μαρίνος Μαρούλης
Κορίτσι: Κλαίρη Γιαννικάκη
Όλοι αξιοθαύμαστοι, σφιχτοδεμένοι σα γροθιά. Πέρα από το μέγεθος των ρόλων (εδώ δεν μετράει το …μέγεθος) αλλά η ουσία, έδωσαν τον βέλτιστο εαυτό τους στην υπηρεσία των λιγοστών «πιστών» που κατέβηκαν τα λιγοστά σκαλιά του ατμοσφαιρικού υπογείου. Η μία από τις τρεις ηλικιωμένες που «έπαιζαν» αν και κοινό, ακούστηκε ν’ αναφωνεί: «Καλά κατεβήκαμε! Τώρα πώς ανεβαίνουνε αυτή τη σκάλα;». Μην τρομάζετε. Δεν ήταν τόσο δύσκολο, τελικά.
Κωνσταντίνος Μπούρας
info: από το επίσημο site της ομάδας
http://theatrokoryvantes.blogspot.gr/
Το Θέατρο Κορύβαντες θα παρουσιάσει για τρεις μόνο παραστάσεις την κωμωδία Ο Διάβολος βασισμένη στα διηγήματα: “Επίσκεψη στη χώρα των νεκρών” του Φ. Κάφκα, “Μπαμπόκ” του Φ. Ντοστογιέφσκι και “O Διάβολος” του Μ. Γκόρκι.
Σε ένα φανταστικό κόσμο που αποκαλείται η Κόλαση και οι κάτοικοί του είναι οι νεκροί, υπάρχει ένα πλάσμα χωρίς φύλο και ηλικία που αποκαλείται ο Διάβολος. Ο Διάβολος υποδέχεται τους άρτι αφιχθέντες νεκρούς, τραγουδά, χορεύει, βγάζει διαγγέλματα, απογράφει και κυρίως διοργανώνει θεατρικές παραστάσεις στην κεντρική πλατεία της Κόλασης. Η παράσταση που παρακολουθούμε μέσα στην παράσταση λέγεται η Ιστορία του φιλήδονου Ιβάν Ιβάνοβιτς και η πλήξη του Διαβόλου την ημέρα των Θεοφανείων με πρωταγωνιστές τον ίδιο τον Ιβάν Ιβάνοβιτς και τον Διάβολο αυτοπροσώπως.
Η παράσταση κινείται ανάμεσα στον ονειρικό κόσμο του Κάφκα, την καυστική σάτιρα του Ντοστογιέφσκι και την λεπτή ειρωνεία του Γκόρκι για το ανθρώπινο είδος που οι περίφημες ηθικές αξίες του δεν είναι παρά φιλάρεσκη υποκρισία.
“Αν αφαιρέσεις από τους ανθρώπους τα πάθη και τις φιλοδοξίες τους, αυτό που τελικά μένει είναι το τίποτα”, είναι το μοτίβο του Διαβόλου.
Σκηνοθεσία – Σκηνικά: Αντρέας Θεοχάρης
Ο Διάβολος: Αντρέας Θεοχάρης
Ιβάν Ιβάνοβιτς: Μαρίνος Μαρούλης
Κορίτσι: Κλαίρη Γιαννικάκη
Παρασκευή 17, Σάββατο 18 και Κυριακή 19 Απριλίου
ώρα 21:00
Μυλλέρου 78, Μεταξουργείο
Τηλέφωνο: 2155404045 – 6977930787
email: koryvantes@gmail.com
Στάση μετρό: Μεταξουργείο
Διάρκεια παράστασης: 70 λεπτά
http://theatrokoryvantes.blogspot.gr/
