Ομιλία στο ΚΕΝΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΘΕΑΤΡΟΥ σήμερα Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2019

«Θέατρο και ποίηση: δύο συγκοινωνούντα δοχεία που έχουν αποκοπεί στις μέρες μας. Μουσική και ποίηση: δύο ξένοι στην ίδια τέχνη. Ποίηση και χορός: το ανήκουστο διαζύγιο».

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Το κοινό στοιχείο του θεατρικού και ποιητικού κώδικα είναι η αν-οικείωση, η ξεχωριστή κι ασυνήθιστη, υπερβατική και μη καθημερινή χρήση των σημείων έτσι ώστε να παραχθούν καινούργια σημαίνοντα.
Ακόμα κι αν είναι δύσκολο ακόμα να ορίσουμε επακριβώς τι είναι θεατρικότητα και τι είναι ποιητικότητα, αφού κινητοποιούνται στη συνδημιουργική παραγωγή του αισθητικού προϊόντος άδηλες περιοχές του ανθρωπίνου εγκεφάλου και δη του δεξιού ημισφαιρίου του (για τους δεξιόχειρες) κι η ψυχοσωματική ολότητα εκ-στασιάζεται με τρόπους που παράγεται μια ηδονή πρωτόγνωρη κάθε φορά και οπωσδήποτε διακριτή από τις συνήθεις υλικές απολαύσεις. Εξ ου και το επίθετο «υψηλή» για την ποίηση (δραματική ή μη).
Βεβαίως υπάρχει μη δραματική ποίηση, η λυρική, η στοχαστική-φιλοσοφική, η ελεγειακή, η στρατευμένη-πολεμική, η προπαγανδιστική και πολλά άλλα υπό-είδη. Όμως η δραματική ποίηση είναι η υψηλοτέρα και δυσχερεστέρα, πολυπλοκοτέρα και τεχνικοτέρα μορφή της, αφού εκεί συναίρονται, συνδυάζονται και συναντώνται πολλοί επί μέρους κώδικας συνθέτοντας ένα τέχνημα που μήτε με το υφαντό της Πηνελόπης δεν θα μπορούσε να συγκριθεί σε διαπλεξιμότητα. [επίτηδες χρησιμοποιώ νεολογισμούς προκειμένου να αρθρώσω έναν ποιητικό-δοκιμιακό λόγο].
Υπάρχει όμως θέατρο δίχως ποίηση; Φυσικά. Το «θέατρο της εικόνας», η παντομίμα, η ψυχαγωγική τέχνη μίμων και μιμάδων, joculatores και σαλτιμπάγκων, ζογκλέρ και τσιρκολάνων… ατταβιστικοί τρόποι προσελκύσεως του ενδιαφέροντος του κοινού δια της διεγέρσεως των τριών κατωτέρων ενεργειακών του κέντρων (κοινώς «τσάκρα»). Όμως όταν πρόκειται να ανέβουμε πάνω από το «ηλιακό πλέγμα» και να κινητοποιήσουμε τα συναισθήματα του κοινού αποδέκτη μας, τότε χρειάζεται κάτι παραπάνω από ατταβισμό. Απαιτούντα τουλάχιστον τα μελοδραματικά ή υψιπετή «κινήματα της ψυχής» για να θυμηθούμε τον μεγάλο μυσταγωγό Διονύσιο Σολωμό. Εκεί τα πράγματα γίνονται δυσχερέστερα κι απαιτητικότερα από μια απλή αναπαράσταση πράξεως ατελούς και αληθοφανούς (;). Εκεί πρέπει – σύμφωνα με τον ορισμό του Αριστοτέλη στην «Ποιητική» – να επιτευχθεί δια νομίμων ή καινοφανών εκφραστικών μέσων «μίμησις πράξεως μεγάλης και τελείας». Ακόμα και στην περίφημη «αποστασιοποίηση» του Μπρεχτ, υπάρχει η εξ αντιθέτου απαίτηση μιας κάποιας αναλογίας με πραγματικά-ιστορικά ή φαντασιακά-παραβολικά γεγονότα με πυκνούς συμβολισμούς και (ευθείες ή πλάγιες) παραπομπές σε στοιχεία της καθημερινότητας (πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής)…
Ο Σαίξπηρ στον «Άμλετ» διδάσκοντας τους πλανόδιους θεατρίνους την αυτοσχέδια «Ποντικοπαγίδα» που στήνει εις βάρος του φιλόδοξου και σκοτεινού θείου και της ορκοπάτισσας μητέρας του, ο μέγιστος ελισαβετιανός δραματουργός και ποιητής μας δίνει ένα σημαντικό μάθημα τεχνουργικής και ποιητικής. Εκεί είναι σαφές πως ο άντρας μιμείται την γυναίκα που ξεπατικώνει την ζωντανή βασίλισσα. Θέατρο εν θεάτρω. Διπλό κάτοπτρο. Ενισχυμένη θεατρική σύμβαση επί το μαθηματικώς περιπλοκότερον. Εκεί όμως φαίνεται και η δομή, η «συνταγή», το μυστικό μιας πλήρους θεατρικής δράσεως ενώπιον επαρκών θεατών. Εκεί θεατρικότητα και ποιητικότητα είναι αλληλένδετες κι αδιαίρετες. Όπως είναι στο αρχαίο ελληνικό δράμα (τραγωδία και κωμωδία), στον Μολιέρο, στον Λόπε ντε Βέγκα…
Γιατί όμως σήμερα τα χωρίσαμε; Στη μετανεωτερική εποχή μας έχουμε χάσει τον μπούσουλα. Η αποδόμηση μας χτύπησε κατακέφαλα έτσι ώστε να θεωρούμε δραματικό υλικό το ο,τιδήποτε, να «στήνουμε θέατρα και να τα χαλούμε» ανερμάτιστα κι αθεμελίωτα, να χτίζουμε πάνω στην άμμο, να χρησιμοποιούμε λογοτεχνικά ή δημοσιογραφικά κείμενα ως «λιμπρέτο» ή «σενάριο» ή «προφάσεις εν αμαρτίαις».
Μα τι συνέβη ακριβώς; Χάσαμε το γούστο μας; Το κέφι της; Την ορθοκρισία μας; Βυθιστήκαμε στον παραλογισμό; Μας ρούφηξε το χάος της μαύρης πολιτισμικής τρύπας; Η παγκοσμιοποίηση ισοπέδωσε τα πάντα δημιουργώντας μία αλλόκοτη σούπα που όλα έχουν θέση και τίποτα δεν χωράει τελικά; Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα;
Το αρχαίο θέατρο είχε και χορό και μουσική και σκηνικά και κοστούμια και ζωγραφισμένα σκηνικά και γλυπτό διάκοσμο κι αρχιτεκτονημένο σκηνικό οικοδόμημα και υποκριτική και μελωδία και… και… υψηλή ποίηση εν τέλει, που διαβάζεται αυτοτελώς και διασώθηκε μέσα στους αιώνες.
Από μια λανθασμένη (;) ή μήπως ορθή παρ-ανάγνωση του βιβλίου του Βιτρούβιου «Περί Αρχιτεκτονικής» (“De Architectura”) δημιουργήθηκε το καινοφανές (;) λυρικό θέατρο (κοινώς «όπερα») στο Teatro Olympico της Vicenza. Σε αυτό το είδος οι καλλιτέχνες τραγουδούν, χορεύουν, συνομιλούν (recitativi – στιχομυθίες) κι αναπαριστάνουν ένα ολόκληρο κάθε φορά μυθικό σύμπαν χωρίς καμία απαίτηση αληθοφάνειας (vraisemblance), ρεαλισμού, νατουραλισμού ή ηθογραφίας. Σε αυτό το παρωχημένο είδος έδωσε στα μέσα του εικοστού αιώνα η Ελληνίδα καλλιτέχνις Μαρία Καλογεροπούλου το δραματικό, τελετουργικό, ποιητικό και θεατρικό στοιχείο που είχε απολεσθεί στην παρηκμασμένη στατική χρήση της όπερας ως σκηνικής υλοποιήσεως.
Μα τι ακριβώς έκανε η Κάλλας; Εκτός από τις φωνητικές της επιδόσεις, κινήθηκε, εκφράστηκε με το σώμα της, υποκρίθηκε τις ηρωίδες που εκλήθη να ερμηνεύσει και χωρίς να ξέρει ή να έχει διδαχτεί το σύστημα του Στανισλάβσκι, χωρίς να υπακούει στο «παράδοξο του Diderot» ζούσε επί σκηνής, υπήρχε, δρούσε, ταυτιζόταν, έπασχε, σταυρωνόταν κι ανασταινόταν κάθε φορά, υπερέβαινε τα όριά της σα να ήταν πράξη ζωής και θανάτου η σκηνική της παρουσίας, σα να τραγουδούσε για πρώτη και τελευταία φορά στο απέραντο θέατρο του Κόσμου, πέρα από τον συνήθη χωροχρόνο, με ακροατές υλοποιημένους ανθρώπους κι αόρατα πνεύματα… Εξ ου κι η μεγαλοσύνη της, το απαράμιλλο μεγαλείο της. Καμία δεν θα τραγουδήσει μετά από αυτήν έτσι, καμία δεν θα παίξει, δεν θα υποδυθεί, δεν θα υπάρξει επί σκηνής με ολάκερη, ατόφια ψυχοσωματική της ενότητα. Αυτό είναι αγαπητοί μου θέατρο. Με όλη τη σημασία του όρου. Όχι ένα φτωχό είδωλο της ζωής, όχι μια διαθλασμένη, παραθλασμένη, παραμορφωμένη ή παραμορφωτική, ψευδαισθητική ή παραισθητική «πραγματικότητα». Το θέατρο, το αληθινό θέατρο δεν είναι παρακμιακό πολιτισμικό είδος. Δεν θα λήξει ποτέ. Δεν θα πεθάνει. Περνάει βεβαίως κρίση. Ειδικά σήμερα. Αν και όχι τη μεγαλύτερη από καταβολής κόσμου. Από τον φόβο των κυρίαρχων μηχανών γυρίσαμε πάλι στον πρωτογονισμό, στην εσωστρεφή αυτοκαταστροφική μανία. Δεν υπάρχουν σήμερα μεγάλοι θεατρικοί συγγραφείς; Ή μήπως υπάρχουν και τους αγνοούμε; Μήπως λανθάνουν; Κι αν ναι, τις πταίει; Γιατί αναγκαζόμαστε να δραματοποιούμε πεζογραφικά ή άλλα κείμενα που δεν γράφτηκαν για το θέατρο; Τι είναι ετούτο το κενό; «Αμηχανία ψάλτου βηξ»; Μακριά από κάθε υπόνοια συνωμοσιολογικού σεναρίου, πήξαμε στις κινηματογραφικές (κυρίως) και τηλεοπτικές αναπαραστάσεις «κατά συρροήν δολοφόνων» (“serial killers” ελληνιστί). Βία κι αίμα υπήρχε ως απαίτηση του κοινού και …του ταμείου και στην ελισαβετιανή και στη ρωμαϊκή αλλά όχι και στην αρχαία ελληνική εποχή. Τι ακριβώς συμβαίνει σήμερα; Ο θεός Σίβα, ο καταστροφέας της ινδουϊστικής θείας Τριάδος, έχει – ως φαίνεται αναλάβει εργολαβικά τη δουλειά να κατεδαφίσει το γνωστό σύμπαν προκειμένου ο έτερος θεός-αναδημιουργός να το ανά-στήσει εκ βάθρων. Ωραία. Έχουμε λοιπόν το προνόμιο – όπως λέει ρητά η αρχαία κινέζικη παροιμία – «να ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς». Μα τότε τι ακριβώς κάνουμε; Ποιος ο ρόλος μας; Να επικροτούμε και να θεωρητικοποιούμε πάσης φύσεως αμηχανίες, αδυναμίες, αναπηρίες, ανημπόριες και παθολογίες; Ποιος είναι ο ρόλος μας ως πνευματικών ανθρώπων; Απορία.
Και για να γυρίσω στο θέμα μου: «Θέατρο και ποίηση: δύο συγκοινωνούντα δοχεία που έχουν αποκοπεί στις μέρες μας. Μουσική και ποίηση: δύο ξένοι στην ίδια τέχνη. Ποίηση και χορός: το ανήκουστο διαζύγιο». Πώς είναι δυνατόν να ξεχωρίζουμε τα αδιαίρετα και να διακρίνουμε τα αδιευκρίνιστα; Φτάσαμε τόσο πολύ βαθιά λοιπόν στην αυτοψυχανάλυσή μας ως είδος που το μόνο που απομένει είναι να αυτοκαταστραφούμε; Κι αν δεν θέλουμε; Αν κάποιοι από εμάς αντιστέκονται; Τίνι τρόπω θα βγούμε από τη στενωπό; Πώς θα ξαναδούμε φως στο βάθος της σκοτεινής και μουχλιασμένης σήραγγος, όπου ούτε τα άγρια θηρία δεν θα έμπαιναν ποτέ και κανείς δεν θα μπορούσε να τα ξεγελάσει;
Δια της ποιήσεως. Με την ποίηση, για την ποίηση, από την ποίηση, παρά τη ποιήσει, περί την ποίησιν… Όταν, με όλες τις αγαθές προθέσεις, η Ποίηση είναι για εμάς – πάλι – κάτι το υψηλόν κι έχει δικαιωματική, κληρονομική θέση – εξ ορισμού – στην θεατρική μας πρακτική, όποια κι αν είναι.
Χωρίς την ποίηση, η σκηνική πράξη τείνει προς τη βαρβαρότητα. Τα ρωμαϊκά ήθη και έθιμα, οι παροχές των κρατούντων σε «άρτον και θεάματα» οδήγησαν μια ολόκληρη αυτοκρατορία σε παρακμή, διαφθορά, σήψη και κατάρρευση εν τέλει.
Όμως «ουκ επ’ άρτον ζήσεται (μόνον) άνθρωπος». Η Ποίηση, η ποίηση θα μας σώσει. Όταν είναι συνώνυμη της Αλήθειας, του Κάλλους και της Αρμονίας, της συμπαντικής, της παγκόσμιας, της αρχετυπικής, της προαιωνίου… Κι υπάρχουν οι μαθηματικές σταθερές στα «στερεά» του Πλάτωνα-Πυθαγόρα, όπως τα διδάχτηκαν και τα άκουσαν από τους Αιγύπτιους-ατλάντιους ιερείς στο Λούξορ. Μόνο που πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά για να τα βρεις, μέσα στο ανθρώπινο σώμα και να στήσεις «ευήκοον ους» στους ήχους που φτάνουν από μακριά, στη «μουσική των σφαιρών» που κατονομάζει ο Σαίξπηρ… την μυστική εκείνη μελωδία που μόνον οι τρελοί, οι ερωτευμένοι και ποιητές ψυχανεμίζονται. Όλοι οι άλλοι, χρειαζόμαστε πυθίες, προφήτες και σωτήρες.
Το θέατρο είναι μια καλή αρχή για να ξαναγεννηθούμε ως αυτοτελή κι αυτάρκη, ελεύθερα και υγιή, δημοκρατικά και ψυχοπονιάρικα, αλληλέγγυα και δίκαια ανθρώπινα όντα. Το θέατρο όταν ξανασμίξει με την ποίηση, τη μουσική, το χορό, το ρυθμό εν τέλει. Τον ρυθμό τον συμπαντικό κι ανθρώπινο. Τον ρυθμό τον γήινο και ηλιακό. Τον ρυθμό τον γαλαξιακό και… ακόμα πέρα. Εκεί που δεν πάει, δεν φτάνει και δεν αντέχει η ανθρώπινη λογική.
Αυτό το μυστήριο είναι η βάση και το κοινό στοιχείο μεταξύ Θεάτρου και Ποιήσεως (όταν γράφονται και εκφέρονται με δέος, με άκρα ευλάβεια κι ανείπωτο σεβασμό – πάντα με Θήτα και με Πι κεφαλαίο)…
Διατελώ ταπεινός,

Δρ. Κωνσταντίνος Β. Μπούρας
info:
KΕΝΤΡΟ ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
Υπό τη διεύθυνση της κ. Μαρίκας Θωμαδάκη,
Καθηγήτριας Θεωρίας και Σημειολογίας του Θεάτρου,
τ. Κοσμήτορος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ.
Την Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2019
θα πραγματοποιηθεί διάλεξη με καλεσμένο ομιλητή
τον κ. Κωνσταντίνο Μπούρα,
συγγραφέα, ποιητή και κριτικό θεάτρου,
με θέμα:
«Θέατρο και ποίηση: δύο συγκοινωνούντα δοχεία που έχουν αποκοπεί στις μέρες μας. Μουσική και ποίηση: δύο ξένοι στην ίδια τέχνη. Ποίηση και χορός: το ανήκουστο διαζύγιο».
Διεύθυνση: Ναυαρίνου 13Α,
Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών,
1ος όροφος
ώρα: 18.00-21.00
Είσοδος ελεύθερη
ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ, διάλεξή μου στην ΟΙΚΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΥΛΟΥ, στα Πατήσια, οδός Θεοτοκοπούλου 34

Aύριο, Πέμπτη 7 Νοεμβρίου και ώρα 7:30μμ, θα πραγματοποιηθεί το 4ο σεμινάριο της σειράς Επιμορφωτικών Σεμιναρίων Θεατρικής Παιδείας, που έχει οργανώσει η Ένωσις Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών στην Οικία Θεοτοκοπούλου του Δήμου Αθηναίων, με εισηγητή τον αντιπρόεδρο κ. Μπούρα και θέμα: “Θέατρο και Ποίηση”.
Σας περιμένω με χαρά σε αυτόν τον εμβληματικό χώρο.

Φιλικά,
Δρ. Κωνσταντίνος Β. Μπούρας
FERNANDO ARRABAL the giant!!!

Με τον μέγιστο θεατρικό συγγραφέα του εικοστού και του εικοστού πρώτου αιώνα ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΑΡΡΑΜΠΑΛ χθες 3/11/2019 στο θέατρο ΔΙΕΛΕΥΣΙΣ (Λέσβου 15) στην αριστουργηματική παράσταση του έργου του “Γράμμα Αγάπης”

σε μετάφραση Νεκτάριου-Γεώργιου Κωνσταντινίδη, σκηνοθεσία Χρυσάνθης Κορνηλίου, με την εκπληκτική ΧΑΡΙΤΑ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ και τον Γιάννη Κωσταρά στη φωνή του γιου. Κάθε Κυριακή 18:30 και κάθε Δευτέρα 20:30. Μην το χάσετε!!!!!!!!!!!

Μοναδική απόλαυση, αλησμόνητες στιγμές. Η Αθήνα μας η θεατρική είναι παγκόσμια…
ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΩΝΙΚΟΥ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ
3η ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΠΟΖΝΑΝ ΤΗΣ ΠΟΛΩΝΙΑΣ
Ανταπόκριση από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Με αθηναϊκό ψιλόβροχο πάνω στους φοίνικες και στα πανύψηλα κυπαρίσσια του Ινστιτούτου Παστέρ, ακούγοντας Billie Holliday “Lady sings the blues”, κάθησα να γράψω τις νοσταλγικές μου αναμνήσεις για την Πολωνία.
Επέστρεψα χαράματα Δευτέρας, 28ης Οκτωβρίου 2019, από το Πόζναν με Lufthansa μέσω Μονάχου. Κατάκοπος αλλά τρισευτυχισμένος για τρεις λόγους:
Α. Συμμετείχα στο 3rd International Poetic Conference in Poznań, που έγινε για τρίτη φορά στις υπέροχες πόλεις Poznan – Kalisz– Russów, από 23 έως και 26 Οκτωβρίου 2019. Ευγνωμονώ την ακούραστη οργανωτική επιτροπή για τη φιλοξενία και την ανάδειξη της παγκόσμιας ποίησης. Επικεφαλής του III IPC Board η κορυφαία ποιήτρια κι εμβληματική μορφή η Danuta Bartosz – Conference curator (επιμελήτρια του 3ου Διεθνούς Ποιητικού Συνεδρίου).

Πήγαμε σε σχολεία, στο δημαρχείο, στο Πανεπιστήμιο, σε χώρους πολιτισμού και υψηλής ανάτασης, διαβάσαμε ποίηση στη γλώσσα μας και την ακούσαμε μεταφρασμένη στην εύρυθμη πολωνική γλώσσα. Ο πολιτισμός δεν περιοριζόταν μόνο στους χώρους των εκδηλώσεων, αλλά και στην καθαριότητα των δρόμων, στην ευταξία των κήπων, στην άγραφη τρυφηλότητα των τοίχων (δίχως graffiti), στην ευγένεια των Πολωνών, στην ασφάλεια, στην καλοσύνη των περαστικών, στην ανιδιοτέλεια των ενοίκων της φοιτητικής εστίας (ένας μάλιστα έδωσε στην όχι και τόσο έκπληκτη υπάλληλο της υποδοχής ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ που βρήκε στο ασανσέρ – σε ποια χώρα γίνεται αυτό;). Λάτρεψα για άλλη μια φορά τους φίλους ποιητές, τον Lam από το Βιετνάμ που ήξερε να τραγουδάει την ποίησή του με έναν τρόπο συγκλονιστικό τόσο που με ώθησε να τον αποκαλώ «καναρίνι», την χαλκιδιώτισσα Μαρία Μιστριώτη, τον Άρη Χατζηνικολάου,

εξέχοντα ποιητή και μουσικό (διδάκτορα Μουσικολογίας) και φυσικά τα δύο μέλη του Κύκλου Ποιητών που ταξίδευαν μαζί μου: την εξαιρετική ποιήτρια Πόπη Αρωνιάδα και τον ειδικό στην απαιτητική τέχνη των χαϊκού Χάρη Μελιτά (που τον ανακήρυξα σε «ειδικό χαϊκολόγο» με άκρα τρυφερότητα). Εκεί γνώρισα νέους φίλους, σημαντικούς ποιητές από όλον τον κόσμο: την Καθηγήτρια Anna Santoliquido από την Ιταλία,

τον Marius Celaru από τη Ρουμανία, την ουκρανή Antonia Tsvid, την Πολωνίδα εικαστικό Malarstwo Lucyna Ruszkiewsky, την παγκόσμια Λιθουανή δημοσιογράφο και ποιήτρια Leokadia Komaiszko, που με εξέπληξε με την πολυγλωσσία, την ευγένεια και την ανωτερότητά της.

Ένα εκλεκτό πνεύμα… Άφησα τελευταίον τον λατρεμένο μου καθηγητή Αγγλικής και Συγκριτικής Φιλολογίας στο New Jersey, τον εκπληκτικό ποιητή, φωτογράφο, ακροατή και ΆΝΘΡΩΠΟ William Stefan Wolak που λατρεύει την Ελλάδα, έχει συνεργαστεί κι αυτός σε ποιητικό ντουέτο με την αγαπημένη μου γιαπωνέζα Maki Starfield…

Βιβλία τους μου χάρισαν οι: PIOTR CHRZCZONOWICZ, PAWEL WLADYSTAW PLOCIENNICZAK, ROZA LAKATOSZ και πολλοί άλλοι επιφανείς ποιητές από την Πολωνία κι απ’ όλον τον κόσμο που εύχομαι να τους ξαναδώ γρήγορα προσκεκλημένους σε ένα ελληνικό λογοτεχνικό φεστιβάλ ή να τους επισκεφτώ στη χώρα τους.

Β. Ο δεύτερος λόγος της χαράς, της τιμής και της συγκίνησης που μου χάρισε αυτή η διεθνής λογοτεχνική διοργάνωση είναι το μετάλλιο ΝΙΚΟΥ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

που δέχτηκα σε ειδική εκδήλωση προς τιμήν του μεγάλου ελληνοπολωνού ποιητή, όπου βραβεύτηκε και η ΕΛΕΝΗ, ο θηλυκός τροβαδούρος, που είχε μελοποιήσει και τραγούδησε στίχους του, εκτός από τις αγαπημένες ελληνικές επιτυχίες των Μάνου Χατζηδάκι και Μίκη Θεοδωράκη. Την όλη εορταστική τελετή (X TRIBUTE TO NIKOS CHADZINIKOLAU – GALA) παρουσίασε η εξέχουσα δημοσιογράφος Joanna Divina,

έπαιξαν μουσική και τραγούδησαν μαζί μας οι: ELENI, Ares Chadzinikolau, Amelia Wawrzyniak και το ωραιότερο βραβείο της ζωής μου απένειμε η εγγονή του Νίκου και της Έλας Χατζηνικολάου και κόρη του Άρη Χατζηνικολάου Άρτεμις

(έχει και μια αδελφή με επίσης αρχαιοελληνικό όνομα: την Αφροδίτη).
Γ. Ο τρίτος λόγος που ένιωσα περίφημα είναι γιατί στα σχολεία, στις στρατιωτικές ακαδημίες, στην αγορά, στο ξενοδοχείο, στο λεωφορείο, στο αεροδρόμιο Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ, ΑΞΙΟΣΕΒΑΣΤΟ ΟΝ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ… κι άλλα πολλά, που δεν αισθάνεται κανείς σε άλλες περιοχές του πλανήτη, μήτε καν στη γενέτειρά του ενίοτε…

Ελπίζω να ξαναπάω του χρόνου για να αποτίσω φόρο τιμής στην ΕΙΡΗΝΗ, στην ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, στη ΦΙΛΙΑ, στην ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΤΑ, στην ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, στη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΑ, στην ΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, στην ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ… στην Αγάπη εν τέλει που και ΦΙΛΟΤΗΤΑ ονομάζεται στα αρχαία ελληνικά.
Εύχομαι να νιώθουμε και στην πατρίδα μας όλο και συχνότερα κάπως έτσι…
Δρ. Κωνσταντίνος Β. Μπούρας
Σας παραθέτουμε το ηλεκτρονικό μήνυμα που δεχτήκαμε από την αγαπημένη μας Danuta Bartosz για να εκτιμήσετε την οργανωτικότητα, την απλότητα, τον σεβασμό και το συναδελφικό πνεύμα:
Info:
Dear Poets & Friends
It is our pleasure and honour, on behalf of the III IPC Board, to invite you to participate at the 3rd International Poetic Conference in Poznań. It will take place for its 3th time in Poznan – Kalisz– Russów, in Poland, 23-26 October, 2019.
The organization of the Festival will cover the cost of your stay during the festival and will provide transportation from and to Poznan airport, but generally are unable to meet the travel expenses of the participants.
In case you accept our invitation, please fill out the attached Participation Form and
return it as soon, as is possible, with other materials including:
- Short bio-bibliographical note (5 lines);
- 1-3 poems in the original language translated into Polish & English (no longer than
24 lines – including the title, any epigraph, and stanza breaks), to be published in the
our antologies and at the web-site of the Conference.
- 10-20 aforisms translated into Polish & English, will be published in the book “POtyczki
aforystów”.
- Please, bring some book with you, which we will highlight at the exhibition during the
conference.
We have also a Symposium on the thema of literature. Maybe you would like to write
few words about the literature (in English or Polish) – please suggest a topic yourself. The thema
of the symposium is going to be disquised later on, for which You will receive more information
in the conference program. If you wish to participate in the symposium, please send us your
speach (in English or Polish) not later than September 20th/ 2019.
Please send information about your arrival and departure, as soon as you make your
booking.
For further information regarding our Festival, please feel free to contact us.
Looking forward to hearing from you soon,
Sincerely,
Danuta Bartosz – Conference curator
Το τρίτο διεθνές λογοτεχνικό μου βραβείο
Το πρώτο ήταν στη Γαλλία το 1999-2000: ήρθα πρώτος σε παγκόσμιο διαγωνισμό γαλλόφωνης ποίησης και μου απονεμήθηκε το βραβείο του πολιτιστικού οργανισμού CEPAL, καθώς και το βραβείο της PREFECTURE DE MOSSELLE. Η τελετή έγινε σε καθεδρικό ναό της Αλσατίας.

Το δεύτερο διεθνές λογοτεχνικό βραβείο ήταν το 2015/2016 στην Ιταλία: το περίφημο Premio Nosside, αντίστοιχο του δικού μας Βραβείου Καβάφη.

Το τρίτο διεθνές λογοτεχνικό τρόπαιο είναι στην Πολωνία το 2019, τιμήθηκα με το ΒΡΑΒΕΙΟ ΝΙΚΟΣ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ για την δίγλωσση ποιητική μου συλλογή ΈΡΩΤΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, σε μετάφραση και πρόλογο του Καθηγητή ΠΑΒΕΟΥ ΚΡΟΥΠΚΑ, με επίμετρο του Καθηγητή ΒΑΛΤΕΡ ΠΟΥΧΝΕΡ, τυπωμένο κι επιμελημένο από τις εκδόσεις Poeticon.

Στην Ελλάδα έχω μέχρι στιγμής τιμηθεί από το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1994/1995 όταν διακρίθηκα σε πανελλήνιο διαγωνισμό δοκιμίου για την ποίηση του Ανδρέα Κάλβου.

Έκτοτε, δεν ήμουν ποτέ ούτε στην τελευταία σειρά των short lists των ντόπιων λογοτεχνικών βραβείων. Ελλάδα γιατί;
Κριτική θεάτρου από την διακεκριμένη Δρ. ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ
τιμή μου!!! την ευχαριστώ από καρδιάς. ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ να είσαι πάντα γερή και δυνατή.
https://diastixo.gr/allestexnes/theatro/12900-olh-h-tragvdia
Καθισμένοι οι θεατές σε σχήμα Π, περιβάλλουν την τετραγωνισμένη και όχι κυκλική, ως είθισται για τα του αρχαίου δράματος δρώμενα, ορχήστρα και με αγωνία, περιέργεια, αδημονία αναμένουν να διαπιστώσεουν ιδίοις όμμασιν πώς θα χωρέσει Όλη η τραγωδία σε μία ώρα. Δηλαδή όλες οι τραγωδίες σε μία ώρα. Ο υπότιτλος –θεατρικό αυτοσχεδιαστικό διαδραστικό έργο για δύο ηθοποιούς ανεξαρτήτως φύλου– δίνει μια μικρή πληροφορία.
Η παράσταση είναι εν εξελίξει, work in progress, προετοιμασία. Ωστόσο, ενώ εμείς, οι θεατές, μπαίνουμε στα ενδότερα του θεάτρου, μία ευειδής και καλλιπάρηος, μοντέρνα τραγουδίστρια με ενδύματα οργίλης, τρόπον τινά, νεολαίας, κρατάει μικρόφωνο και άδει. Καλλικέλαδος, επίσης. Μα, μπήκαμε σε λάθος έργο; Όχι! Ο συγγραφέας Κωνσταντίνος Μπούρας είναι εκεί και βλέπει και ακούει και ξέρει. Η τραγουδίστρια αφήνει το τραγούδι και γίνεται ηθοποιός, ενώ μία ακόμα, παρεμφερούς εμφανίσεως, βγαίνει στη σκηνή για να σηκώσουν και οι δύο μαζί της τραγωδίας τον λόγο τον λαμπρό.
Το σκηνικό τετράγωνο, όπως είπαμε, με ένα γραφείο στην άκρη, όπου διάφορα σύνεργα της δουλειάς περιμένουν την ώρα τους να χρησιμοποιηθούν (το κηρύκειο του Ερμή, λόγου χάρη, ένα μπαστούνι, χάρακας, δείκτης και άλλα), ένα σταντ πιο πέρα με κρεμασμένα ρούχα, ανάλογα με τη μεταμφίεση που λαμβάνει χώρα επί σκηνής, κι ένα βουβό γυναικείο πρόσωπο, με την πλάτη στο κοινό στο βάθος. Είναι ο χρόνος που μετράει τον χρόνο και θα σημάνει το τέλος, όταν έρθει η ώρα.
Ο Μπούρας όμως ξέρει όλες τις συντεταγμένες του αρχαίου δράματος και το παίζει στα δάχτυλα.
Οι δύο ηθοποιοί αρχίζουν με κέφι, με μπρίο, με δύναμη, με κινητικότητα, με έμφαση στα σημεία, με ενάργεια, με κατακτημένο καλά το είδος που καλούνται να υπηρετήσουν.
Παραθέτω την εισαγωγή, ενδεικτικά εμπλουτισμένη με πολλά και συχνά δηκτικά και επιδεικτικά σχόλια που δεν φείδεται ποτέ ο Μπούρας. Βεβαίως, πρέπει να αλλάξουμε το γένος. Δεν είναι άντρες επί σκηνής, αλλά γυναίκες:
Α: Βασικά, τώρα, θα μπορούσα να παίξω όλη την τραγωδία μόνος μου…
Β: Μα ποιος είσαι; Η Μαρίζα Φάμπρι σα Διόνυσος στις Βάκχες του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Τζόρτζιο Στρέλερ;
Α: Δεν ξέρω ποιοι είναι αυτοί. Τι κάθεσαι τώρα και μου τσαμπουνάς;
Β: Είσαι και αγράμματος και αμόρφωτος και αδιάβαστος.
Α: Κοίτα, αγράμματο δεν θα μπορούσες να με πεις. Τρία διδακτορικά θεατρολογίας έχω.
Β: Χμ, έτσι όπως τα δίνουνε τα διδακτορικά… Φάμπρικα. Μαφία και καμόρα, παιδί μου. Μαφία και καμόρα.
Α: Ναι, αλλά εγώ, αν και είσαι τελείως εκτός ακαδημαϊκού κατεστημένου, θα δεχτώ να παίξω μαζί σου, γιατί: πρώτον, είσαι καλό παιδί, και, δεύτερον, τα είχαμε κάποτε…
Β: Ποιος τα είχε; Τι είχε; Τι είχαμε, θέλω να πω; Βλέπεις οράματα; Φαντασιώσεις, κυρίες και κύριοι. Δεν ξέρει τι λέει. Βρε, μήπως άρχισες να παίζεις; Από ποιο έργο είν’ αυτό; Από ποιο δράμα; Τραγωδία είναι; Αυτοσχεδιασμός ή διάδραση με το κοινό, που είναι και της μόδας;
Α: Feedback, ανόητε. Και μετά θέλεις να προκόψεις στο χώρο του θεάτρου, να σου γράφουν και καλές κριτικές, να πάρεις και επιχορηγήσεις παχυλές…
Β: Παχουλές.
Α: Παχουλές είναι οι αγελάδες κι εσύ που φέρνεις προς τα εκεί.
Β: …
Α: Καλά, καλά, συγγνώμη. Σου ζητώ να με συγχωρήσεις. Δεν ήταν σωστός ο τρόπος μου αυτός. Εξάλλου σήμερα δεν είναι «Όλη η κωμωδία σε μία ώρα».
Β: Αυτό είναι αύριο.
Α: Αν και δυσλεκτικός, ορθώς ωμίλησας.
Β: Ποιος είναι δυσλεκτικός; Εγώ είμαι, ρε; Εμένα η μάνα μου ήταν δασκάλα κι ο πατέρας μου φιλόλογος. Η χούντα τον έκανε και λυκειάρχη.
Α: Ποια χούντα; Τόσο μεγάλος είσαι;
Β: Ποια χούντα; Ποια χούντα; Πάντα μία χούντα είναι. Από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Α: Γενικεύσεις. Γενικεύεις και δεν είναι καλό για τη δουλειά μας. Θα κάνεις εχθρούς κι ακόμα δεν αρχίσαμε!
Β: Εννοούσα, εννοώ…
Α: Άσ’ το καλύτερα, γιατί θα ξημερωθούμε. Πάμε. Εμπρός! Δουλειά!
Β: Ξεκινάμε από την Κλυταιμήστρα. Εγώ θα είμαι η Κλυταιμήστρα κι εσύ η Κασσάνδρα.
Α: Μμμ. Θέλεις να παίξεις και την Κλυταιμνήστρα κι ούτε το όνομά της δεν μπορείς να πεις.
Β: Γι’ αυτό ακριβώς! Ενώ το Κασσάντρα το λέω φαρσί.
Α: Κασσάνδρα. Όχι Κασσάντρα.
Έτσι, μας έβαλε στο κλίμα, στο εργαστήριο, στην πρόβα, στα σχόλια. Και ποιος είναι ο Στρέλερ και ποια η Φάμπρι; Ο ανήσυχος θεατής θα ανατρέξει και θα βρει τον ταλαντούχο Ιταλό σκηνοθέτη που παίζει τον εαυτό του, που έπαιξε Καμί και Σαίξπηρ και έστησε θέατρα σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης. Με τρία θεατρολογικά πτυχία ο Μπούρας μάς υποδεικνύει τα πρότυπά του, τους δασκάλους του, τις ιδέες του για το θέατρο του πρωτοποριακού παρόντος και του μέλλοντος.
Όμως, ακόμα δεν λύθηκε η απορία. Πώς σε μία ώρα όλη η τραγωδία;
Παρακολουθώντας τη λαχανιασμένη ανάσα των δύο ηθοποιών που κάνουν πρόβα πάνω στις γνωστές τραγωδίες, εστιάζοντας όμως στα σημεία αιχμής, εκείνα που παραμένουν μυστηριώδη και αφορούν π.χ. τον Αισχύλο και την εξορία του στη Γέλα της Σικελίας και τον περίεργο θάνατό του· αετός, λένε, άφησε χελώνα από ψηλά που έσκασε πάνω στη φαλάκρα του, για τα μυστικά των Ελευσινίων που δεν έπρεπε να μαρτυρήσει… Για τα σκυλιά που «έφαγαν» τον Ευριπίδη στην αυλή του Αρχέλαου, για την ερωτική ηδονή που γνώρισε ο Τειρεσίας «μάντης κακών, δίφυλος, παραδόπιστος, διμούτσουνος και λάτρης των γήινων ηδονών» και πλήρωσε με τα μάτια του αυτό που μαρτύρησε. Για τον παρενδεδυμένο Πενθέα, που παρασύρθηκε από τις μαινάδες «στις χαράδρες του Κιθαιρώνα», όπου «η μαυροδάφνη ρέει αίμα κοκκινόμαυρο ποτίζοντας κουμαριές και σκίνα…» (η τελευταία φράση δίνει πάσα στον Μάνο Χατζιδάκι, όπου ο ίδιος τραγουδά Όρνιθες του Αριστοφάνη). Για τη Μήδεια, την αποκάλυψη ότι τα παιδιά της θα ζωντανέψουν στον Όλυμπο, για το όνειρο του έρωτα που στη γη πάντα θα αποτυγχάνει και για την απάντηση στον θυμωμένο Ιάσονα: «Αχάριστε κι ανεύθυνε, σαν όλα τα αρσενικά της Ιστορίας, που νόμιζαν πως όλος ο κόσμος κρέμεται από τα αχαμνά τους. Ένα τίποτα είστε! Τόσο μικροί και τρισάθλιοι, τόσο παραπονιάρηδες όταν σας βρει το κακό». Θα μας μιλήσει ακόμα για τον Ηρακλή και τον Νέσσο, για τον Φιλοκτήτη, τον Οδυσσέα και τον Νεοπτόλεμο, για τα φυτά και για τα βότανα που καταπραΰνουν τον πόνο και ηρεμούν την τρέλα, για τον τρελαμένο Αίαντα και τη δύστυχη Τέκμησσα. Θα παίξει και Κύκλωπα του Ευριπίδη, τον βοσκό, και για τον Οδυσσέα, που ήταν ο «Κύριος Κανένας, ο Μίστερ Τίποτα, ο Ουδείς» και ούτις και βροτός-φαγώσιμος.
Για «βαρύ πυροβολικό» θα μας παρουσιάσει Οιδίποδα, «Οιδίπους τύραννος και Οιδίπους επί Κολωνώ. Σε ενιαία συντόμευση. Θυμάμαι τον συχωρεμένο τον Μινωτή που έπαιζε και ξαναέπαιζε αυτόν το ρόλο στην Επίδαυρο, μέχρι που ακούγαμε δυνατότερα τον… υποβολέα, ελπίζοντας ότι θα πεθάνει επί σκηνής και θα αναληφθεί πάνω από τις κερκίδες του αργολικού θεάτρου που έχτισε ο σοφός αρχιτέκτων Πολύκλειτος». Και οπωσδήποτε θα μας πει τι είπε ο Στανισλάφσκι, τι είναι το παράδοξο του Ντιντερό (ή Ντιντ’ρό, το e άφωνο, όπως μας επισημαίνει).
Όλη η τραγωδία σε μία ώρα, με εστίαση στα σημεία της κάθε τραγωδίας, τα άλλα είναι γνωστά, «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια», τα αφημένα στο ημίφως έχουν τη χάρη, τα οποία ο δήθεν αποστασιοποιημένος ηθοποιός θα αποδώσει όντας απέξω και από τον χρόνο και από τον χώρο και από την αίσθηση… Ο Μπούρας όμως ξέρει όλες τις συντεταγμένες του αρχαίου δράματος και το παίζει στα δάχτυλα.
Παίχτηκε στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν, στον οδό Φρυνίχου, την Κυριακή 22/9, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Αναλόγιο 2019.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Αντώνης Morgan Κωνσταντουδάκης
Ηθοποιοί: Λίνα Φούντογλου και Μαρία Στεφανίδου
Συμμετοχή: Κατιάννα Γκαραβέλλα (η παρέμβαση) / Ιωάννης Βουδούρης (μουσικός)
Οργάνωση και βοηθός σκηνοθεσίας: Μαρίνα Σημαντιράκη
Για τον αγαπημένο μου τραγικό
Euripides – Athlet / Ευριπίδης – Αθλητής
Euripides – Athlet? / Ευριπίδης – Αθλητής;
Agon – Agony / Αγών – Αγωνία
(Dramatic) Agon – (Existential) Agony.
(Corporal) Fight – (Internal) Conflict.
(Everyday) Struggle – (Athletic) life.
The enemy is always inside.
His parents, long before Euripides was born, the biggest tragic poet of the Antiquity (and of all the ages), asked for advice from the famous Delphic Oracle, about the destiny of this child. After having offered the necessary sacrifices, Sibylla (Σίβυλλα), through the mouth of a silversmith priest, prophesied that this very charismatic child would be the winner of the Olympic Games (Ολυμπιακοί αγώνες). But the god Apollo (Απόλλων) speaks obliquely, that’s why they call him Loxia (Λοξία); those lucky parents sent early their toddler to palaestra (παλαίστρα) and they submitted him to different exercises (γυμνάσια) and deprivations… And the result? What happened next? No, he didn’t win in the Olympic Games but in dramatic games (δραματικοί αγώνες), in the ancient theatre of Dionysus under the Acropolis of Athens. Conclusion? Nobody can escape his destiny.
Οι γονείς του, πριν γεννηθεί ο Ευριπίδης, ο μεγαλύτερος τραγικός ποιητής της Αρχαιότητας (και όλων των εποχών), ζήτησαν συμβουλή από το μαντείο των Δελφών για τη μοίρα του παιδιού. Κι αφού προσέφεραν τις απαραίτητες θυσίες, η Πυθία, δια στόματος ιερέως αργυρωνήτου προφήτευσε πως το χαρισματικό αυτό πλάσμα θα στεφόταν νικητής στους Αγώνες. Επειδή όμως ο θεός Απόλλων λοξώς ομιλεί, εξ ου και το προσωνύμιο Λοξίας· οι τυχεροί γονείς έστειλαν από νωρίς το νήπιο στην παλαίστρα και το υπέβαλλαν σε παντοειδή γυμνάσια και στερήσεις… Και το αποτέλεσμα; Τι έγινε μετά; Όχι, δεν στέφθηκε πρωταθλητής στους ολυμπιακούς αγώνες αλλά στους δραματικούς αγώνες, στο αρχαίο θέατρο τού Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη των Αθηνών. Συμπέρασμα; Κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του.
Konstantinos Bouras, Ph.D. in Literature /
Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα κι από το 1977 ζει στην Αθήνα. Συγγραφέας 36 εκδοθέντων βιβλίων, κριτικός θεάτρου και βιβλιοκριτικός. Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1985), αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος θεατρολογίας τού γαλλικού Πανεπιστημίου Paris III – La nouvelle Sorbonne (D.E.A. Etudes Théâtrales, 1998). Αριστούχος διδάκτωρ του Τμήματος Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα (2019). Θεατρικά του έργα με αρχαιοελληνικά θέματα έχουν παρασταθεί σε θέατρα τής Ελλάδας και του εξωτερικού. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Συμμετέχει σε τηλεοπτικές εκπομπές για το βιβλίο και το θέατρο. Μέλος της Επιτροπής θεατρικών βραβείων Κουν της Ένωσης Κριτικών Θεάτρου, της επιτροπής για το Athens Prize for Literature, της επιτροπής διηγήματος της αλυσίδας Ianos, της επιτροπής ποιήματος για την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα του Ομίλου για την Unesco Πειραιώς και Νήσων κ.λπ. Μεταφρασμένα ή πρωτότυπα βιβλία του κυκλοφορούν σε πολλές γλώσσες (Γαλλία, Ιταλία, Αμερική, Ιαπωνία, Πολωνία), ενώ ποιήματά του συμπεριλαμβάνονται σε πάμπολλες ανθολογίες στην Ελλάδα και αλλού (Ουκρανία, Βοζνία, Ιταλία, Ισπανία, Βραζιλία, Αμερική, Πολωνία…).
Web-site: https://www.konstantinosbouras.gr
E-mail: kbouras8@gmail.com
Revue: https://grafei.wordpress.com

BIOGRAPHY
From the web-site https://www.konstantinosbouras.gr
Dr Konstantinos BOURAS (Ph.D. in Foreign Languages and Translation) was born in Kalamata, a town in the Peloponnese region of Greece, in 1962.
He has studied mechanical engineering at the National Metsovio Institute of Technology in Athens, and has been working in this field since 1985.
- B. has also graduated with honors in theatrical studies in the School of Philosophy at Athens University. Post graduate studies in theater (D.E.A.) at Paris III (La nouvelle Sorbonne), in Paris.
Many volumes of his poetic works have been published as well one novel.
His plays influenced by Greek mythology, are soon to be published in Greek, while they are in the process of been translated into English, French and Italian.
K.B.’s poetry is marked by the search for the sublime, by lyricism and a sensuality in the Kavafian genre and true to the classical Greek ideal and beauty.
He has knowledge of both Ancient Greek and Latin as well as being fluent in five written and spoken modern languages including English, French, German, Italian and Spanish.
K.B. is also a distinguished member of the International Society of Poets and a very active member of the International Theatrical Institute, the International Writers and Artists Association, the European Institute of Theatrical Research, the Centre for Research and Studies in Modern Greek Theatre and of the Greek Writers Association.
He has participated in several conferences and seminars while his texts and studies on poetry and the theater have been published in recognized art and scientific journals.
Konstantinos Bouras, Ph.D. in Literature /
Δρ. Κωνσταντίνος Μπούρας
Γράφοντας και ξαναγράφοντας 1111 ποιήματα που θα τυπωθούν το 2022
Κωνσταντίνος Μπούρας / Konstantinos Bouras

ΛΕΞΙΚΑΝΘΑΡΟΣ ΑΦΘΟΝΙΑ ΦΩΤΟΣ
Το ημερολόγιο τής μοναχικής πολυκοσμίας:
Τα ποιήματα μιάς ά-Φθονης λιτότητας
(1111 – χίλιες εκατόν έντεκα μέρες φωτεινές και μαύρες – συμπυκνωμένες ενίοτε – οι νύχτες είναι μυστικές και δεν χωράνε σε σελίδες, τυπωμένες ή χειρόγραφες)
Με το Φως αναγεννάται η Φύσις.
Η φωτιά είναι παράγωγό Του.
*
Θα ήθελα να απολαύσω
Για μια μέρα έστω
Τούς ευκαλύπτους
Όπως λικνίζονται στον ήλιο
Με τα αναπόφευκτα σύννεφα
Αγκαλιά
Κι αυτό να είναι ευτυχία…
Κέρκυρα, 29/5/2019.
*
Η θάλασσα γυαλί
Κι εμείς ελεύθεροι πλέον
Από τον ιστό τής αράχνης
Αναζητούμε τη χαραμάδα
Εκείνη που οδηγεί προς το Φως
Μαζί του να σμίξουμε
Γαληνεμένοι…
Αλίανθος 28/7/2019
*
Στάσεις άστρων. Θάλασσα
Κρύσταλλο παγωμένο
Με τα καράβια
Εντοιχισμένα
Σαν έντομα σε κεχριμπάρι.
Είναι η ώρα η μυστική
Που τα σκυλιά δεν αλυχτάνε
Κι ο Άνουβις παραμερίζει
Για να περάσεις.
Τόσο Φως
Και τα μάτια σφαλισμένα.
Ρεματιά Χαλανδρίου, αρχαία Φλύα, ναός Εκάτης, 28/7/2019.
ΑΘΗΝΑ 2015-2022
Η νιόκοπη ποιητική μου συλλογή στα πολωνικά ΣΗΜΕΡΑ Παρασκευή 27 Σεπτεμβρίου 2019, 7μμ, στην ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Γενναδίου 8 και Ακαδημίας 10678 Αθήνα,
τηλ. 210-3834559Fax: 210-3820062, e–mail: eel@otenet.gr – www.eel.org.gr
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2019 και ώρα 7:00 μ. μ.
ΒΡΑΔΙΑ ΠΟΛΩΝΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ
Χαιρετίζουν: Κώστας Καρούσος, πρόεδρος ΕΕΛ –Anna Maleta Γ’ γραμματέας Πολωνικής Πρεσβείας –Αντιπρόσωπος του συλλόγου πολωνικού πολιτισμού Juliusz Słowacki.
Τις πολωνοελληνικές εκδόσεις ποιητικών συλλογών παρουσιάζουν:
«Ελλάς πετρωμένη στον μύθο» του Γκζέγκοζ Βάλτσακ –
Πάβεου Κρούπκα, πρώην Πρέσβης – Πανεπιστημιακός.
«Οι κήποι των αισθημάτων» του Πιοτρ Χστσονόβιτς, Σωκράτης Μελισσαράτος, μέλος ΕΕΛ, «Ο Ράστας λέει» του Άρη Χατζηνικολάου – Γιώργος Πετρόπουλος, μέλος ΕΕΛ,

«Έρωτας για την ελευθερία» του Κωνσταντίνου Μπούρα – Άρης Χατζηνικολάου, πρόεδρος του τμήματος Δυτικής Πολωνίας της Ένωσης Πολωνών Λογοτεχνών.
Απαγγέλουν οι συγγραφείς των βιβλίων κι οι ομιλητές.
Μελοποιημένη ποίηση εκτελούν: Πάβεου Κρούπκα και Άρης Χατζηνικολάου.
Χορεύει το συγκρότημα της Πολωνικής Σχολής Αθηνών Ζ. Μινέϊκο.
Χορηγοί της εκδηλώσεως:
Σύλλογος πολωνικού πολιτισμού Juliusz Słowacki, Πρεσβεία Πολωνικής Δημοκρατίας στην Αθήνα και πολωνική εταιρία Almides.
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ
Για το Δ Σ
Ο Πρόεδρος της ΕΕΛ Ο Γενικός Γραμματέας της ΕΕΛ
Κώστας Καρούσος Γιώργος Μαρινάκης

