Κωνσταντίνος Μπούρας
Navigation Menu
  • Αρχική
  • Εργο-Βιογραφικό
  • Εξώφυλλα βιβλίων
  • Free Texts
  • Links
Home » Αρχική

Αρχική

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:12 in Λογοτεχνία | 0 comments

ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Σκέψεις

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Κάποτε τα είδη ήταν διακριτά και η ταξινόμησή τους εφικτή. Ο μοντερνισμός των αρχών του αιώνα κι η λεγομένη «απελευθέρωση του στίχου» έφερε το πρώτο πλήγμα εισαγάγοντας την αυτοψυχαναλυτική τεχνική του συνειρμού, που δεν παρέπεμπε σε όνειρο αλλά μάλλον σε εφιάλτη.

Η «μετανεωτερικότητα» αφαίρεσε και τα τελευταία στεγανά όρια μεταξύ κατηγοριών, ειδών, υποειδών και διαφορετικών λογοτεχνικών, καλλιτεχνικών εκφράσεων δημιουργώντας ένα παγκοσμιοποιημένο αμάλγαμα (για να μην πω «σούπα») και επέτρεψε ακόμα και την δραματοποίηση του τηλεφωνικού καταλόγου, αν όχι και του καταλόγου με τα ψώνια της λαϊκής. Έτσι κάθε τι θεωρείται πρόσφορο υλικό για δραματοποίηση, ακόμα και τα μοναχικά παραληρήματα σε τηλέφωνα (σήματα μονοσήμαντα εκπεμπόμενα αλλά μη λαμβανόμενα – πρώτος το παρώδησε αυτό ο Κοκτώ στην «Ανθρώπινη Φωνή»).

Θαρρείς κι η Ανθρωπότητα ολάκερη παραληρεί ασύστολα στον καθρέφτη του Νάρκισσου, χωρίς να έχει τουλάχιστον το διακριτικό κιγκλίδωμα του μεσαιωνικού εξομολογητάριου ή – έστω – το ντιβάνι του σύγχρονου ψυχαναλυτή, που υποκατέστησε σε πολλές περιπτώσεις και τον παπά και τον διάκο.

Τώρα όλα θεωρούνται ποίηση, τέχνη (χωρίς πλέον το ταυ το κεφαλαίο). Απαγορεύτηκαν ως μη πολιτικώς ορθές οι λέξεις: έμπνευση, χάρισμα, ταλέντο, εκλεκτός/εκλεκτή των Μουσών, ποιητής-προφήτης, θεόπνευστος ποιητής διαχρονικός, αιώνιος, αθάνατος… κι απέμειναν οι φτωχές, πλην όμως ουχί απαραιτήτως και …τίμιες λέξεις-έννοιες-επίθετα, που λειτουργούν και ως προφάσεις εν αμαρτίαις: πρωτοπόρος, πειραματικός, μεταμοντέρνος, συγχρονικός και τα λοιπά. Και τα λοιπά.

Οι ποιητές πεζολογούν, οι πεζογράφοι ποιητικολογούν (χωρίς να χρειάζεται πια καν να δηλώνουν πως επιδίδονται σε μία ιδιότυπη «ποιητική πρόζα»). Η «μικρή φόρμα» θριαμβεύει κολακεύοντας και υποθάλποντας την βιαστική και επιπόλαια νοητική οκνηρία μας. Και, όλα είναι θέατρο. Μόνον που κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί πάντα ευφημιστικά και δεν ακούγεται πάντα κολακευτικά.

Και μόνον ότι διαλύσαμε την πανάρχαια γλώσσα μας κι αποδομήσαμε σύνταξη, γραμματική και ορθογραφία, μας καθιστά άμουσους και απαίδευτους, αδιαμόρφωτους κι αμόρφωτους, όσο κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας σπουδαγμένους και μάλιστα πολύ-σπουδαγμένος. Καταντήσαμε στον «Αρχοντοχωριάτη» και τις «Σοφολογιώτατες» του Μολιέρου και δυστυχώς δεν απέμεινε κάποιος «Μισάνθρωπος» για να μας ξεφωνήσει και να εκφωνήσει τον επικήδειό μας.

Πέθανε όμως η Τέχνη και η Λογοτεχνία σήμερα; Καρκινοβατεί το θέατρο; Δεν υπάρχουν πια «μεγάλοι» θεατρικοί συγγραφείς, τραγικοί και κωμικοί ποιητές, αντάξιοι και συγκρίσιμοι με τους αθάνατους κλασικούς της Αρχαιότητας;

Τουναντίον. Η λεγομένη «μετανεωτερικότητα» μας ανάγκασε ως Ανθρωπότητα να ξαναγυρίσουμε στην προσωκρατική ενότητα σώματος-ψυχής-πνεύματος και να εγκαταλείψουμε (προσωρινώς ή δια παντός) μεσαιωνικούς διαχωρισμούς και νοησιαρχικές ταξινομήσεις, λογοκρατικές κατατάξεις-κατηγοριοποιήσεις-διακρίσεις και αποκλεισμούς κατά το μάλλον ή ήττον απολυταρχικούς.

Ο ρόλος του κριτικού σήμερα, όπως κι ο ρόλος του φιλολόγου-γραμματολόγου, του γλωσσολόγου, του σημειολόγου, του μεταφρασιολόγου, είναι ένα διαρκώς εξελισσόμενο έργο, κινούμενη άμμος που απαιτεί αυτοσχεδιαστικές δεξιότητες και τεράστια αποθέματα πολύπλευρης μόρφωσης. Η ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπινου οργανισμού αλλά και των κοινωνικών ή οικολογικών φαινομένων οδηγεί σε μια άλλη αντιμετώπιση, πέρα από πατροπαράδοτες διακρίσεις, αποκλεισμούς κι εξαιρέσεις παντός είδους.

Τώρα υπάρχει χρεία, αδήριτος ανάγκη να ταπεινωθούν οι εξαρθέντες και να μετριαστούν οι υπερβάλλοντες. Τώρα πρέπει να καθοριστούν καινούργιοι κανόνες έτσι ώστε το τρέχον Χάος να αυτορυθμιστεί και να επανέλθουμε σε μια άλλου είδους «Αναγέννηση», που χωρίς τάξη και αρμονίες, μαθηματικές εξισώσεις και αλγορίθμους δεν γίνεται και δεν μπορεί να νοηθεί, εκτός αν το Τυχαίο επικρατήσει της όποιας Αναγκαιότητας κι ανατρέψει δια παντός αυτό που ονομάζαμε επί αιώνες «μουσική των σφαιρών» και «ουράνια Αρμονία».

Είναι ο Πυθαγόρας ξεπερασμένος στις μέρες μας; Πολλοί «προοδευτικοί» διατείνονται ευθαρσώς (και ίσως έχουν δίκιο) πως «τα πάντα είναι ρυθμός». Είναι όμως όλα εύμορφα κι αποδεκτά από το πνευματικό μας αισθητήριο; Οδηγούν όλες οι μορφές έκφρασης σε «αισθητική ηδονή», απόλαυση έστω, αν όχι και ψυχαγωγία; Είναι η διασκέδαση άνευ όρων και ορίων το ελάχιστο σήμερα; Αρκεί μια απλή εκτόνωση, μιας ψευδαίσθηση αναψύξεως πριν ξαναγυρίσουμε στη συνήθη χαρμολύπη μας, στην καθεστηκυία πλήξη, στην μονότονη καθημερινότητα όπου όλα μοιάζουν προβλέψιμα, όσο κι αν δεν είναι; Και η πρόσφατη οικονομική και υγειονομική Κρίση καταδεικνύουν περίτρανα πως είμαστε τελείως απροετοίμαστοι για τον «πατέρα πάντων Πόλεμο» (σύμφωνα με τον Ηράκλειτο); Κι όσο αν δεν συγκρούονται μόνον απλώς ανθρώπινες ομάδες με όνομα και ηλεκτρονική διεύθυνση, αλλά κοσμικές, συμπαντικές ενέργειες ασύλληπτου βεληνεκούς τόσο έντρομοι, ανασφαλείς και επιφανειακοί στις αντιδράσεις και στην εθελοτυφλία, στην εθελοδουλεία και στην απεμπόληση του υψηλού ιδανικού της Ελευθερίας καθιστάμεθα αυτοβούλως εκόντες-άκοντες, νομίζοντας μάλιστα πως έτσι κάνουμε χρήση του προνομίου της ελευθέρας βουλήσεώς μας.

Όμως, όπως έχει δείξει η Πολιτισμική Ιστορία, μεγάλα έργα τέχνης παρήχθησαν εκεί που τα αντίθετα αλληλοσυμπληρώνονταν και παλεύανε για την ερωτικού τύπου ισομετρία τους. Δημοκρατικές πολιτείες και απολυταρχικές δυναστείες οδήγησαν σε άλλου τύπου ιδεολογικά, θυρησκειολογικά, μυθολογικά, λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά, θεατρικά μορφώματα, που πάντα διαιωνίζονταν χάρη στο εξ ορισμού ανατρεπτικό διονυσιακό στοιχείο, που εμφιλοχωρεί αναπόδραστα και αναπόσπαστα με την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως φανερώνουν με τον φρικιαστικό, σπαρακτικό, διαμελιστικό τους τρόπο οι «Βάκχες» του Ευριπίδη.

Οι αλαζόνες γίνονται πάντα υβριστές και οι υβριστές ξεφεύγουν από το μέτρο, χάνουν την μέση οδό και κατά-στρέφονται προς την αναπόφευκτη πτώση-απαξίωση-ατίμωσή τους. Εκτός κι αν αντιστρέψουν της Μοίρας την κατηφόρα κι επωφελούμενοι από την Τύχη «πράξουν την ανάγκην φιλοτιμίαν» και δια του έργου των αποκαταστήσουν την όποια απώλεια.

Δεν μπορείς όμως πια σήμερα να τονίσεις τα απελευθερωτικά οφέλη της τίμιας, συνεπούς και συνεχούς εργασίας χωρίς να αποφύγεις τον συνειρμό με το φρικτό και απάνθρωπο εκείνο “Arbeit macht Frei” έξω από τα βάρβαρα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Όπως δεν μπορείς σήμερα να συνδέσεις τρεις έννοιες στην ίδια πρόταση (Κάλλος-Αλήθεια-Αρμονία) χωρίς να κατηγορηθείς για συντηρητικές-οπισθοδρομικές τάσεις.

Ομοίως δεν δύνασαι και δεν σου επιτρέπεται να υπερασπιστείς (πέρα από κάποιο χλιαρό όριο) την μαθηματική δομή της πανάρχαιας ελληνικής γλώσσας χωρίς να χαρακτηριστείς υπέρ-εθνικιστής και φασίστας. Είμαστε οι μόνοι φορείς σημαντικού για τα παγκόσμια ανθρωπιστικά του ιδεώδη περί Ισότητος-Ελευθερίας-Δημοκρατίας που ντρεπόμαστε να πούμε το όνομά μας και να ευλογήσουμε τις ρίζες μας.

Η αγιότητα έχει ήδη εξοβελιστεί εις το πυρ το εξώτερον. Στυλίτες πια δεν υπάρχουν και οι ασκητές έχουν ένα μάτι άγρυπνο, κολλημένο στο παγκάρι. Το άλλο μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα σε άλλες διαστάσεις και να ψαρεύει στοχασμούς, αιθερικούς, από άλλους ουρανούς κι από ανώτερα πεδία.

Για να ξαναγυρίσουμε στο στενά φιλολογικό θέμα μας, η σύγχρονη ποίηση (στην μετά Σεφέρην, Ελύτην και δευτερευόντως Ρίτσον και Καβάφην εποχήν) αν δεν διακατέχεται από έντονη δραματικότητα, δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει ψωμοζεί χωρίς τον φυσικό της αποδέκτη: τον αναγνώστη (κι όχι μόνον τον επαρκή, αλλά τον λαϊκό). Χάσαμε την ρυθμολογία του δημοτικού τραγουδιού (ευτυχώς που απέμεινε, ό,τι απέμεινεν από το βυζαντινό μέλος). Οι στίχοι τώρα πια δεν τραγουδιώνται, αλλά εξηγιώνται, αναλύονται και υπεραναλύονται, σαν τσίχλες-κίχλες που έχουν περισσότερα κόκκαλα, νευρώνες και φτερά παρά ψαχνό. Κανείς, ή σχεδόν κανείς σύγχρονος συνθέτης δεν σκέφτεται να μεγαλουργήσει μελοποιώντας ζώντες και δρώντες ποιητές. Χωρίσαμε στην μετά Γκάτσον εποχήν την στιχουργία από την Υψηλή Ποίηση. Κι όσοι τολμούν να γράψουν σήμερα σε δεκαπεντασύλλαβο (με ή χωρίς μέτρο) καθίστανται αυτομάτως γελοίοι, γραφικοί έστω.

Τι απέμεινε λοιπόν; Το αρχαίο δραματικό μας ένστικτο, που μεγαλοποιεί ακόμα και μια πρόσφατη αδιαθεσία ή έναν περαστικό μονόλογο. Και ναι μεν η μεγέθυνση είναι συστατικό στοιχείο της όποιας Τέχνης, προσκρούει όμως στον πραγματισμό των σύγχρονων εμπόρων, μεταπραττών, εισαγωγέων ληγμένων προϊόντων και κατεστημένων πρωτοποριών με αξιώσεις αποκλειστικότητος.

Δεν θέλω και δεν προλαβαίνω να αναφερθώ εδώ, σε ένα σύντομο δοκιμιακό σημείωμα σε τάσεις, εκφάνσεις και αποτρόπαιες καταστάσεις, που καταδυναστεύουν την καλλιτεχνική μας ελευθερία και επιχειρούν να ποδηγετήσουν την εκ βαθέων έκφρασή μας με διάφορα ιδεολογήματα. Δεν χρειάζεται να τους κατονομάσω, πρώτον γιατί «δεν κομίζουν γλαύκαν εις Αθήνας», όπως αφελώς νομίζουν, αλλά περιφέρουν την δοκησισοφία τους σε θέατρα, γήπεδα και γυμναστήρια, εφάμιλλοι κι αντάξιοι των καιροσκόπων πρωταγωνιστών τηλεοπτικών κλουβιών, που ηδονίζονται νομίζοντας ότι εκτίθενται, όπερ δεν συμβαίνει, για τον απλούστατο λόγο ότι μοιάζουν τόσο πολύ που δεν μπορείς να τους διακρίνεις.

Το πανομοιότυπο στη σύγχρονη τέχνη είναι μάστιγα, αναπηρία και σημάδι παρακμής. Δεν έχουμε σήμερα γλωσσοπλάστες ποιητές. Τα πάντα απλοποιούνται και αποδομούνται. Καταργούνται οι πτώσεις και οι επιπτώσεις τους. Μόνον για τα γένη δεν θρηνώ, γιατί αυτά τα είχαμε ομογενοποιήσει προ πολλού, από τα ελληνιστικά χρόνια ίσως. Όμως τα σημαδάκια εκείνα που μας υπενθύμιζαν τη μελωδία κάτω από τις λέξεις, τα ευφωνικά νι και τα αφομοιωμένα φωνήεντα, που όμως ακούγονται ακόμα σαν υπολανθάνοντα ημιτόνια, τρέμω και μόνον στη σκέψη πως κάποτε θα τα χάσουμε τελειωτικά, όταν θα έχει εξαφανιστεί δια παντός κι ο τελευταίος υλικός φορέας τους. Βεβαίως, διαθέτουμε πάντα τα εξελιγμένα μηχανήματα και τις εξαιρετικές καταγραφές του αυθεντικού. Η Μαρία Καλογεροπούλου-Μεγενκίνι-Κάλλας όταν υμνωδεί συνδέει την αρχαία λυρική μονωδία με την παρεξηγημένη μελοδραματική εκδοχή τής όπερας, που όχι μόνον παρωχημένη δεν είναι αλλά αυθεντική συνέχεια της αρχαίας τραγωδίας.

Ευτυχώς που έχουμε απομείνει λίγοι με κυτταρική μνήμη ικανή να απορροφήσει τους κραδασμούς του χρυσού και να τους μετασχηματίσει σε Αγάπη, ορφική, συμπαντική.

«Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ», όπως διατυμπανίζει η σοφόκλεια Αντιγόνη. Αυτό είναι – θαρρώ – και το κλειδί για να προσπεράσουμε τον σκόπελο της μεταβατικής εποχής μας και να πάμε στο μέλλον ξαναγυρίζοντας πίσω στα αποθησαυρίσματα του παρελθόντος. Εκεί είναι κωδικοποιημένες πολιτισμικές κατακτήσεις αιώνων και ολάκερη η Αρχαία Γνώση θα επαληθευτεί από τους σύγχρονους φυσικομαθηματικούς επιστήμονες στο Cern και σε άλλα «υλιστικά» πειράματα, όπου ύλη κι αντιΰλη, ενέργεια κι αντιενέργεια, κόσμος κι αντίκοσμος είναι απλώς πρόσκαιρες εκφράσεις ενός και του ιδίου πράγματος, που δεν είναι όμως αναλλοίωτο, αν και αιώνιο.

Έτσι είναι και η λογοτεχνική μας έκφραση: όσες μορφές κι αν πάρει, δεν καταστρέφεται, επειδή ακριβώς εκ του μηδενός δεν δύναται να παραχθεί (σύμφωνα με το Πρώτο Θερμοδυναμικό Αξίωμα). Εκτός αν το σύστημά μας δεν είναι ημίκλειστο, αλλά τελείως ανοικτό, επεκτεινόμενο και πέρα από το άπειρο.

Σας ευγνωμονώ που μοιραστήκαμε αυτές τις σκέψεις κινούμενοι γύρω από τους ίδιους λίγο-πολύ προβληματισμούς.

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

Ναι, υπάρχει σύγχρονος νεοελληνικός κινηματογράφος διεθνούς βεληνεκούς και η ΕΚΟΜΕ ΑΕ τον ενισχύει!!!

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:15 in Κινηματογράφος | 0 comments

Ναι, υπάρχει σύγχρονος νεοελληνικός κινηματογράφος διεθνούς βεληνεκούς και η ΕΚΟΜΕ ΑΕ τον ενισχύει!!!

Ένας εκπληκτικός, καθηλωτικός «Ράφτης» ήρθε από τα παλιά και προσγειώθηκε στις οθόνες των θερινών κινηματογράφων

 

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

 

Ο κινηματογράφος είναι πλέον υπερτοπικός κι ενδεχομένως υπερχρονικός. Η πρώτη παγκοσμιοποιημένη Τέχνη εξ ορισμού. Οι διεθνείς συμπαραγωγές εξασφαλίζουν μια ζωογόνο και ανανεωτική διαπίδυση των επιμέρους πολιτισμικών παραδόσεων έτσι ώστε το τελικώς παραγόμενο καλλιτέχνημα είναι αμάλγαμα πολλών αιώνων και σημείο δημιουργικής συνάντησης μακραίωνων μεμονωμένων διαδρομών.

Έτσι, σε αυτή την άκρως επιτυχημένη και αποτελεσματική (ως προς τους στόχους προσελκύσεως του ευρέος κοινού) ταινία ο λεγόμενος «σύγχρονος ποιοτικός αμερικάνικος κινηματογράφος», η μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση και η ντόπια ελληνική προϊστορία στον αναψυκτικό χώρο της Έβδομης Τέχνης συναντιούνται σε ένα ιδιότυπο φιλμ που έχει ακόμα και στοιχεία από «road movie» (εκπληκτικές οι «γειτονιές της Αθήνας» και οι λαϊκές αγορές στις οποίες στήνεται η αυτοσχέδια αυτοκίνητος παράγκα).

Σοφή εναλλαγή εσωτερικών και εξωτερικών τοπίων. Ενδοσκόπηση και εξωστρέφεια, εγγενής θλίψη και κοινωνικό χιούμορ, ευδιαθεσία και λιτότητα, χαρμολύπη που μετατρέπεται εν τέλει και βαθμηδόν σε αδάμαστη χαρά της ζωής, ηφαιστειακή, ακαταμάχητη, διονυσιακής καταγωγής.

Αυτή είναι η δύναμη του νεοέλληνα, που αντέχει να αντιμετωπίζει την μία κρίση μετά την άλλη: το γέλιο και το φιλότιμο, το φιλόστοργο χαμόγελο, ο ήπιος αυτοσαρκασμός, η φιλάνθρωπος πραότης, η αγάπη του πλησίον (ΚΑΙ του εαυτού). Ο έρωτας δεν είναι κανονικά μεγάλο θέμα, η εκδίκηση δεν είναι το ζητούμενο. Μπορεί να ικανοποιηθεί ο «απατημένος» και με συμβολικό τρόπο, δίκην παιχνιδιού, ανώδυνου εν τέλει, όπως γίνεται σε αυτή την καλογραμμένη, καλοστημένη και καλομονταρισμένη ταινία με τις υπέροχες ερμηνείες.

Κορυφαίο ερμηνευτικό τρίδυμο: ο Δημήτρης Ήμελλος, η Ταμίλα Κουλίεβα και ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Αλλά όλοι οι ηθοποιοί κινήθηκαν μεταξύ νεορεαλισμού και υπερρεαλισμού.

Συνεπής στο ύφος της αυτή η ταινία παραγάγει ήθος αποφεύγοντας την νοσταλγία ως αρρώστια και θεωρώντας την εξιδανίκευση του παρελθόντος νοσηρή εξαρχής.

Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν, συνεπικουρούμενη από έναν γαλαξία σημαντικών λογοτεχνών και καλλιτεχνών, έπλασε ένα απολύτως σύγχρονο και επίκαιρο στους βαθείς συμβολισμούς της έργο υψηλής Τέχνης.

Ακόμα μία σοφή επιλογή της ΕΚΟΜΕ Α.Ε., που επιχορηγεί και ενισχύει ταινίες μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, αλλά και video animation με εκπαιδευτικούς-πολιτιστικούς στόχους. Το Ελληνικό Κράτος είναι εδώ, μαζί με την πάντα γαλαντόμο ως προς την πνευματική δημιουργία Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που είμαστε είναι ο πολιτισμός μας, η μόνη αξιόπιστη και διαρκής μέσα στο χρόνο συνείδηση «ταυτότητας».

 

O Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας είναι Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής

www.konstantinosbouras.gr

 

Info:

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/raftis-10071496.html

άκρως αναζωογονητική η “Χώρα των νομάδων” στους θερινούς κινηματογράφους.

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:12 in Κινηματογράφος | 0 comments

άκρως αναζωογονητική η “Χώρα των νομάδων” στους θερινούς κινηματογράφους.

Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Αυτή είναι ταινία για να εγκαινιάσουμε την έξοδό μας στα θερινά σινεμά. Κάθαρση από τα αστικά άγχη και τις κλειστοφοβικές αγωνίες μας, με υποδόρρειες ειρωνείες που λειτουργούν σαν εμβόλια στον υπαρξιακό ιό του πεσσιμισμού. Αντιμέτωποι με τους χειρότερους εφιάλτες μας μαθαίνουμε πώς να αντλούμε την πολυπόθητη χαρά της ζωής ακόμα και μέσα στις ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ειδικά τότε… Όλα τα προβλήματα λύνονται όταν υπάρχει, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, αγάπη. Τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από τις μεγεθυμένες φοβίες μας, που τρέφονται από την ανασφάλεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και στους άλλους. Υπέροχες ερμηνείες, καταπληκτικά «φυσικά» σκηνικά. Αγαπάς τα ανοικτά τοπία με την ίδια ένταση που φθόνησες την ασφάλεια των περιχαρακωμένων οχυρών των άλλων που κατατρύχονται από άγχος θανάτου. Όταν ο θάνατος όμως έρθει και αφήσει το πρώτο του επισκεπτήριο τότε ζητάμε πίστωση χρόνου…

Χρόνος, Έρως, Θάνατος, Φύση, Άνθρωπος: είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του υπέροχου road movie που γυρίστηκε με λιτά τεχνικά μέσα, καθόλου όμως πενιχρά, αφού περισσεύει το συναίσθημα και σε συμπαρασύρει στον εσωτερικό κόσμο της κεντρικής ηρωίδας μέσα από τα απύθμενα μάτια της. Τι ηθοποιός. Δικαίως διακριθείσα.

Διακαώς αναζητώ αυτές τις μυθοπλαστικές οάσεις για να μπορώ να διαχειριστώ μετά την καθημερινότητά μου με απλούστερο και αποτελεσματικότερο τρόπο.

Αυτές είναι ταινίες! Αυτή είναι η Τέχνη!!! Η υψηλή. Όταν σε αλλάζει και δεν είσαι ο ίδιος μετά.

Η ομοιοπαθητική των βασάνων είναι μία μόνο από τις συνιστώσες της μαγείας των παραστατικών τεχνών.

Πέρα όμως κι από αυτήν την άκρως αποδεκτή κι επιθυμητή θεραπευτική μέθοδο, απομένει η αισθητική απόλαυση, που θεμελιώνεται πάνω στη συμφιλίωσή μας με την ανθρώπινη συνθήκη.

Ατελή όντα σε έναν οριακό πλανήτη ενός σύμπαντος εν εξελίξει. Αυτό είμαστε. Και μόνον οι μεγάλοι καλλιτέχνες μπορούν να μας το διδάξουν αυτό, ενσωματώνοντας το Άφατο, εκδηλώνοντας το Αόρατο, επισημαίνοντας το Άρρητο.

Κάθαρσις.

Μην τη χάσετε!!!

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

www.konstantinosbouras.gr

 

info:

https://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_xora_ton_nomadon-10071435.html

 

Η Χώρα των Νομάδων
Nomadland

4 / 5

Δραματική 2020 | Έγχρ. | Διάρκεια: 107′

Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Κλόι Ζάο με τους: Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Ντέιβιντ Στράδερν, Λίντα Μέι, Σαρλίν Σουόνκι, Μπομπ Γουέλς

Μένοντας άνεργη στα 60 της, η Φερν αποφασίζει να ζήσει σαν σύγχρονος νομάδας, διασχίζοντας τη χώρα με το τροχόσπιτό της.

Και φέτος περιμένουμε τις συμμετοχές σας στους διαγωνισμούς διηγήματος και φωτογραφίας του Ιανού

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 14:24 in Εικαστικά, Λογοτεχνία | 0 comments

Και φέτος περιμένουμε τις συμμετοχές σας στους διαγωνισμούς διηγήματος και φωτογραφίας του Ιανού

ΙΑΝΟS | Διαγωνισμός Διηγήματος & Διαγωνισμός Φωτογραφίας 2021

Θέμα: «Ταξίδια» | Έναρξη Διαγωνισμού: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021

 

Κανένα ταξίδι δεν περιορίζεται στον εαυτό του. Εμπεριέχει πλήθος άλλων ταξιδιών.

Ζοζέ Σαραμάγκου

 

Ο IANOS, για τέταρτη συνεχή χρονιά, διοργανώνει Διαγωνισμό Διηγήματος και Φωτογραφίας με θέμα: «Ταξίδια». Ταξίδια φυσικά, νοητά, φανταστικά, ταξίδια στο χαρτί, ταξίδια στο φακό, ταξίδια στο μυαλό…

 

Αξιοποιήστε τον χρόνο που μας προσφέρει ο εγκλεισμός δημιουργικά, κλείστε τα μάτια, ταξιδέψτε και αποτυπώστε τα «δικά σας» ταξίδια. Ταξίδια που έχετε κάνει, ταξίδια που ονειρεύεστε να κάνετε, ταξίδια που δε θα κάνετε ποτέ…

 

Οι συμμετέχοντες καλούνται μέσω των φακών και των λέξεων τους, να αφηγηθούν και να αναδείξουν ΤΑΞΙΔΙΑ που θυμούνται, που ανακαλούν συχνά από τη μνήμη τους, που σχεδιάζουν, που ονειρεύονται αλλά και ταξίδια που κάνουν καθημερινά είτε με φυσικό είτε με νοερό τρόπο…

Ταξιδεύουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς.

 

Έναρξη Διαγωνισμών Δευτέρα 5 Απριλίου και λήξη Τρίτη 15 Ιουνίου 2021

 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

Πάρε μέρος στον διαγωνισμό διηγήματος με θέμα «Ταξίδια»!

 

Τα διηγήματα θα αξιολογήσει μία επιτροπή έμπειρων και καταξιωμένων λογοτεχνών.

 

Επιτροπή:

  • Γιάννης Ξανθούλης – συγγραφέας
  • Κωνσταντίνος Μπούρας – ποιητής
  • Διονύσης Μαρίνος – συγγραφέας

 

Διάρκεια διαγωνισμού:

Έναρξη: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021

Λήξη: Τρίτη 15 Ιουνίου 2021

 

Δηλώσεις συμμετοχής:

Για να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό απαιτείται:

  • Ένα διήγημα έως 400 λέξεις σε αρχείο μορφής word.
    Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος διηγήματος με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ papadopoulos_nikos_titlos_diigimatos)

Στο ίδιο αρχείο, κάτω από το διήγημα, θα πρέπει να ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα έως 100 λέξεις.

Κάθε συμμετέχων/ούσα στον Διαγωνισμό μπορεί να συμμετάσχει μόνο με ένα διήγημα στον Διαγωνισμό Διηγήματος και μόνο με μια φωτογραφία συμμετοχή στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας.

 

Ανακοίνωση νικητών:

Οι νικητές θα ανακοινωθούν το Φθινόπωρο του 2021 μέσω live streaming σε ειδική διαδικτυακή εκδήλωση.

 

Βραβεία

  • Τα 50 καλύτερα διηγήματα θα κυκλοφορήσουν σε μία ειδική συλλεκτική συλλογή διηγημάτων των Εκδόσεων IANOS.
  • Τα 10 καλύτερα διηγήματα θα διαβαστούν τη βραδιά ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων.

 

Για τους όρους συμμετοχής πατήστε εδώ: https://www.ianos.gr/p/post/prokiriksi-diagonismou-diigimatos-2021

 

Link: https://www.ianos.gr/p/post/diagonismos-diigimatos-2021

 

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Πάρε μέρος στον διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα «Ταξίδια»!

 

Τις φωτογραφίες θα αξιολογήσει ειδική επιτροπή έμπειρων και καταξιωμένων καλλιτεχνών.

 

Επιτροπή:

  • Δημήτρης Ταλιάνης – φωτογράφος, εκδότης
  • Μάριος Σπηλιόπουλος – καθηγητής ΑΣΚΤ, ζωγράφος
  • Σωτήρης Χατζάκης – σκηνοθέτης

 

Διάρκεια διαγωνισμού:

Έναρξη: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021

Λήξη: Τρίτη 15 Ιουνίου 2021

 

Δηλώσεις συμμετοχής

Για να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό απαιτείται:

  • Μια φωτογραφία μεγέθους τουλάχιστον 2480 x 3508 pixels, ανάλυσης 300dpi και διάστασης minimum Α4, σε αρχείο μορφής jpg.
    Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος φωτογραφίας_photo με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ. papadopoulos_nikos_titlos_fotografias_photo)
  • Ένα βιογραφικό σημείωμα (έως 100 λέξεις) σε αρχείο μορφής word.
    Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος φωτογραφίας_cv με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ. papadopoulos_nikos_titlos_fotografias_cv)

Κάθε συμμετέχων/ούσα στον Διαγωνισμό μπορεί να συμμετάσχει μόνο με ένα διήγημα στον Διαγωνισμό Διηγήματος και μόνο με μια φωτογραφία συμμετοχή στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας.

 

Βραβεία

  • Οι 30 καλύτερες φωτογραφίες θα εκτεθούν ψηφιακά στα social media του ΙΑΝΟΥ και θα βρίσκονται καρφιτσωμένες στη σελίδα μας στο facebook για 20 ημέρες από την ημέρα της ανακοίνωσης κι έπειτα.
  • Οι 3 καλύτερες φωτογραφίες θα κερδίσουν τα κάτωθι δώρα:

 

  • 1ο βραβείο: Μία Ετήσια Υποτροφία Σπουδών στο ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ, στην Ειδικότητα της Φωτογραφίας και ένα φωτογραφικό λεύκωμα.
  • 2ο βραβείο: Ένα φωτογραφικό λεύκωμα.
  • 3ο Βραβείο: Ένα φωτογραφικό λεύκωμα.

 

 

Ανακοίνωση νικητών

Οι νικητές θα ανακοινωθούν το Φθινόπωρο του 2021 μέσω live streaming σε ειδική διαδικτυακή εκδήλωση.

 

Για τους όρους συμμετοχής πατήστε εδώ: https://www.ianos.gr/p/post/prokiriksi-diagonismou-fotografias-2021

 

Link: https://www.ianos.gr/p/post/diagonismos-fotografias-2021

 

**H φωτογραφία στο συνοδευτικό υλικό (banner) προέρχεται από το δίγλωσσο φωτογραφικό λεύκωμα του Δημητρίου Τσακίρη με τίτλο «Στιγμές δρόμου στον κόσμο – Street Moments from Αround the World» (Εκδόσεις IANOS, 2020).

η ΠΟΙΗΣΗ γεφυρώνει ηπείρους, γλώσσες, πολιτισμούς… Ο Πρύτανης ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ μεταφράζει τον σημαντικό πολωνικής καταγωγής αμερικανό ΠΟΙΗΤΗ WILLIAM WOLAK

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 09:59 in Λογοτεχνία | 0 comments

η ΠΟΙΗΣΗ γεφυρώνει ηπείρους, γλώσσες, πολιτισμούς… Ο Πρύτανης ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ μεταφράζει τον σημαντικό πολωνικής καταγωγής αμερικανό ΠΟΙΗΤΗ WILLIAM WOLAK

https://www.culturebook.gr/grafeion-poihsews/poiites-exoterikou/bill-wolak-deka-poihmata-metafrasi-manolis-alygizakis.html?fbclid=IwAR27p1pExwZqJ-Zut82j8RiUuCNSUszzbhAiSAzXmSleBnt5

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ο εκλεκτός και ιδιαίτερα επικοινωνιακός, αλληλέγγυος και ευγνώμων πάντα

ποιητής WILLIAM WOLLAK είναι και εξαιρετικός φωτογράφος!!!

Τον γνώρισα το 2019 στο εξαιρετικό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ στο Πόζναν της Πολωνίας

και με εξέπληξε με την ευγένεια, την ποιότητα, την καλαισθησία, την προσήνεια

και το ήθος του.

 

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!!

 

 

το αδημοσίευτο ποίημά μου “ΕΛΛΑΔΑ” δημοσιεύτηκε ήδη στα πολωνικά σε μετάφραση του ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΒΕΟΥ ΚΡΟΥΠΚΑ…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 11:47 in Λογοτεχνία | 0 comments

το αδημοσίευτο ποίημά μου “ΕΛΛΑΔΑ” δημοσιεύτηκε ήδη στα πολωνικά σε μετάφραση του ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΒΕΟΥ ΚΡΟΥΠΚΑ…

ΤΟΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ.

 

ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΕΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΜΑΣ

ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.

 

https://pisarze.pl/2021/04/06/wiersze-konstandinosa-burasa-grecja-w-przekladzie-pawla-krupki/

 

Το ποίημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο με τα 1111 φιλοσοφικά-στοχαστικά ποιήματά μου

από τις πάντα νικηφόρες ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΙΚΑΣ!!!

 

ομιλία μου στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:41 in Θέατρο | 1 comment

ομιλία μου στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ

Η θεατρική κριτική εγγύηση μετάβασης σε αχαρτογράφητες πολιτισμικές ζώνες

μεθοδευμένες και δομημένες σκέψεις από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα

Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει επικρατήσει μια σκόπιμη θολούρα, όπου κάθε τι θεωρείται θεμιτό και βαφτίζεται τέχνη. Όσο πιο ακαταλαβίστικο τόσο καλύτερα. Και σε αυτό δεν φταίει ο Ντεριντά με την αποδόμηση ούτε οι ντόπιοι εμπορικοί του αντιπρόσωποι, που καλύπτονται πίσω από τα επτά πέπλα των σοφολογιότατων γυναικών του Μολιέρου για να κρύψουν την συναισθηματική και γλωσσική τους ένδεια.

Ήδη από την εποχή του Ρουσσώ θρηνούμε την απολεσθείσα παρθενία του “Φυσικού ανθρώπου”, που αποκομμένος τελειωτικά από την Φύση καταναλώνει υλικά και πολιτισμικά αγαθά χωρίς καμία έγνοια για την αειφόρο ανάπτυξη και για την χρηστή διαχείριση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων.

Η φρενίτιδα των τεχνολογικών επαναστάσεων, η συμπαντική Αρμονία Ιφιγένεια στον βωμό του κέρδους, αναψηλαφήσεις σφυγμών που έχουν παγώσει προ πολλού και η Κβαντική Ρομποτική είναι προ των πυλών για να αλώσει και τα τελευταία οχυρά ενάντια σε μια βαρβαρότητα παντελώς άγνωστη και πρωτόφαντη.

Κι αν στις αρχές του εικοστού αιώνα ξέραμε περίπου πού βαδίζουμε κι αν στις αρχές της Αναγέννησης πλέαμε λίγο-πολύ σε γνωστά νερά που τα είχαν εξερευνήσει οι αρχαίοι, τώρα ακόμα και η πιο πλούσια φαντασία ωχριά μπροστά στον εσμό των ανακαλύψεων, των υβριδικών μετεξελίξεων πολιτισμικών προϊόντων που έχουν μεν τις ρίζες τους βαθιά στο Συλλογικό Ασυνείδητο κινδυνεύουν όμως να χαθούν για πάντα στο ομηρικό πέλαγος με τα μυθικά τέρατα που αντιπάλεψε ο πολυμήχανος Οδυσσέας.

Τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι, κριτικοί, ποιητές και θεατράνθρωποι, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε επί σκηνής ιερά τέρατα, που δίδασκαν ήθος ακόμα κι όταν έτρωγαν στου Λεωνίδα μετά τις επιδαύρειες πρεμιέρες.

Εκείνοι οι καλλιτέχνες ήταν τόσο τελειομανείς που έμοιαζαν διαρκώς ανασφαλείς και δεν έδειχναν πως τα ξέρουν όλα. Το αντίθετο. Το ακριβώς αντίθετο. Ήταν προσγειωμένοι και δεν είχαν χάσει το μέτρο των πραγμάτων. Βεβαίως, υπήρχε και τότε η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, το θέατρο στο ραδιόφωνο, μα πάνω απ’ όλα εκείνοι οι κολοσσοί ιερουργούσαν με πλήρη συνείδηση του διονυσιακού μεγαλείου. Μετά το χειροκρότημα ξεφούσκωναν, ήταν σαν μπάλες σανού που τις σκορπάει ο αέρας (μα τι λέω για σανό, αφού οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε βρεθεί σε παραδοσιακό αλώνι;).

Εκείνοι οι άνθρωποι δεν δούλευαν για το μεροκάματο, ακόμα κι όταν έδιναν αυτή την εντύπωση. Ειδικά τότε. Εξελίσσονταν, έθεταν τον πήχη ολοένα και ψηλότερα. Παρ’ όλο που είχαν περάσει πείνες και στερήσεις στην Κατοχή, αλλά και μετά, δεν τσιγκουνεύονταν το σωστό ύφασμα που θα έδινε την πολυπόθητη “όψη” σε ένα θέαμα. Δεν τους έβλεπα να ξεκαρδίζονταν στα γέλια μετά την πρόβα στο Ηρώδειο, όπου ήμουνα υπεύθυνος των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων για δύο περιόδους (1997, 1998). Αποσύρονταν μέσα τους σαν άρρωστα ζωάκια που επιθυμούν να αναρρώσουν με αξιοπρέπεια από το ανίατο μικρόβιο της υψηλής Τέχνης του θεάτρου.

Τους θαύμαζα και τους βοηθούσα όσο μπορούσα, σε πρακτικά, τεχνικά ζητήματα, αλλά και σε καλλιτεχνικά, όταν ζητούσαν την γνώμη μου. Και οι έξυπνοι την ζητούσαν πάντα, γιατί ήξεραν πως πάντα μια διαφορετική προοπτική εμπλουτίζει τα επίπεδα της σκηνικής πράξης και χαρίζει στη δράση πρωτόγνωρες διαστάσεις.

Όσο μεγαλύτεροι οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι χορογράφοι, οι μουσικοί, οι ενδυματολόγοι, οι φωτιστές, οι μεταφραστές τόσο παίδευαν την κάθε λεπτομέρεια μέχρι την τελευταία στιγμή.

Και τότε είχανε φωνές. Δεν είχανε ανακαλυφθεί οι ψείρες. Οι λόγοι ήταν τρανταχτοί και τα φωνήεντα συναγωνίζονταν τα σύμφωνα να μην εγκαταλειφθούν άκριτα έξω από το έρκος των οδόντων.

Και οι μεταφραστές του αρχαίου δράματος ήξεραν αρχαία ελληνικά ισάξια με την νεοελληνική φιλολογική και λογοτεχνική αρματωσιά του. Γιατί ήταν ποιητές, όλοι τους. Μέχρι τον τελευταίο φροντιστή. Ήταν συντεχνία διονυσιακών μυστών, όπου ο καθένας ήξερε την θέση του και δεν εγκατέλειπε ποτέ το πόστο του.

Βεβαίως, παρατράγουδα συνέβαιναν και συμβαίνουν πάντα, όμως ήταν απείρως σπανιότερα από τα τωρινά σκάνδαλα και τις απαράδεκτες συμπεριφορές χειραγώγησης.

Η παράβαση καθήκοντος και η κατάχρηση εξουσίας μπορούσε να κάψει την οποιαδήποτε και τον οποιονδήποτε ανεπιστρεπτί.

Όμως ας μην υποκύψουμε στην κατά Ευάγγελον Παπανούτσον “αισιοδοξία της ανάμνησης” και λησμονήσουμε όλες τις νέες υγιείς και ρηξικέλευθες δυνάμεις του θεάτρου μας, που ετοιμάζονται να αλώσουν και άγνωστα υβριδικά είδη που θα γεννηθούν μέσα από την ένωση του τεχνολογικού Ηφαίστου και της παρθένας Αθηνάς-Σοφίας. Δεν πρόκειται για τερατογένεση, αλλά για μια μετεξέλιξη του Ερεχθέα σε παντεπόπτη οφθαλμό μέσα στα ερεβώδη βάθη της Συλλογικής Ανθρώπινης Ψυχής.

Ας γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου σε καθημερινή βάση, ας στηρίζουμε τους έχοντες χρείαν μαθημάτων και υποδειγμάτων, ας ενσαρκώσουμε για άλλη μια φορά ακόμα μια ένδοξη λογοτεχνική γενιά του 2020, του 2030, του 2040, του 2070. Είναι ο μόνος τρόπος να αξίζουμε να μας θυμούνται μέσα από τα έργα μας, το έργο μας το συλλογικό και το ατομικό.

Όλοι ψηφίδες είμαστε στο μωσαϊκό τού κόσμου. Κανείς σπουδαίος, κανείς τρανός, μεγάλοι όμως για το μέσα θαύμα, για την έξω εικόνα που γαληνεύει τους οφθαλμούς και ηρεμεί την βασανισμένη πανανθρώπινη καρδιά.

Να είμαστε πάλι και του χρόνου εδώ, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά1, όλοι μαζί, για να τιμήσουμε το σημαντικό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό έργο που παράγεται στην Ελλάδα του σήμερα.

Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας είναι Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής

www.konstantinosbouras.gr

1Ομιλία μου σε βιντεοσκοπημένη εκδήλωση που θα διεξαχθεί την ερχόμενη Παρασκευή 26/3/2020, 2μμ και θα προβληθεί την αμέσως επομένη ημέρα για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου.

ένας σύντομος απολογισμός μιας επίπονης λογοτεχνικής ζωής:

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 16:09 in Λογοτεχνία | 0 comments

ένας σύντομος απολογισμός μιας επίπονης λογοτεχνικής ζωής:

https://deyteros.com/konstantinos-bouras/

το 2022 κλείνω 35 χρόνια από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής

και 60 χρόνια επίγειας ζωής.

θα το γιορτάσουμε με 1111 ποιήματα!!!

11 από τα παλαιά μου βιβλία ΔΩΡΕΑΝ στο openbook

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 10:53 in Λογοτεχνία | 0 comments

11 από τα παλαιά μου βιβλία ΔΩΡΕΑΝ στο openbook

https://www.openbook.gr/tag/konstantinos-bouras/

Πιστός στην αρχική πρόθεσή μου να εργαστώ αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς

για τα ουμανιστικά ιδανικά του Διαφωτισμού που πρεσβεύω,

σας δίνω ελεύθερη πρόσβαση σε 11 από τα 40 μέχρι τώρα τυπωμένα βιβλία μου

και παρακαλώ να τα τυπώσετε και να τα μοιραστείτε με άλλους

για το Καλό όλων (win-win situation)…

 

Ελπίζω μέσα από όλον αυτόν  τον συνδημιουργικό κόπο

να αφήσουμε πίσω μας μια Γη και μία Ανθρωπότητα

ειρηνική, μονιασμένη, ευτυχισμένη…

 

Αμήν, αμήν, αμήν!!! Γέγονε, γέγονε, γέγονε!!!

Μικροβιοκτόνος ποίησις…

Posted by Κωνσταντίνος Μπούρας on 09:17 in Λογοτεχνία | 0 comments

Μικροβιοκτόνος ποίησις…

https://www.amazon.com/dp/B08QMRQ7S7

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΦΘΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ…

 

να πατάξουμε τους κορωνοϊούς, με εμβόλια, με φάρμακα, με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

και με ….μικροβιοκτόνο ποίηση!!!

 

Σας ευχαριστώ για την πνευματική συνοδοιπορία.

 

Πάντα δίπλα σας!!!

 

Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας

« Older Entries
Next Entries »

Κατηγορίες

  • Διάφορα
  • Εικαστικά
  • Θέατρο
  • Κινηματογράφος
  • Λογοτεχνία
  • Μουσική
  • Σινεμά
  • Στίχοι
  • Χορός
  • Εκπομπές
  • Χωρίς κατηγορία

Πρόσφατα άρθρα

  • ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ με θέμα «ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ»
  • Αυτογνωσία
  • Ποίηση, το τελευταίο καταφύγιο πριν τον Αρμαγεδδώνα.
  • ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ στο 54ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΒΛΙΟΥ τού ΣΕΚΒ στο ΠΕΔΙΟΝ τού ΆΡΕΩΣ
  • Ποιητική κατάθεση ζωής εφάπαξ

Ιστορικό

  • Οκτώβριος 2026
  • Σεπτέμβριος 2026
  • Αύγουστος 2026
  • Ιούλιος 2026
  • Ιούνιος 2026
  • Μάιος 2026
  • Απρίλιος 2026
  • Μάρτιος 2026
  • Φεβρουάριος 2026
  • Ιανουάριος 2026
  • Δεκέμβριος 2025
  • Οκτώβριος 2025
  • Σεπτέμβριος 2025
  • Ιούλιος 2025
  • Ιούνιος 2025
  • Μάιος 2025
  • Απρίλιος 2025
  • Μάρτιος 2025
  • Φεβρουάριος 2025
  • Ιανουάριος 2025
  • Δεκέμβριος 2024
  • Νοέμβριος 2024
  • Οκτώβριος 2024
  • Σεπτέμβριος 2024
  • Αύγουστος 2024
  • Ιούλιος 2024
  • Ιούνιος 2024
  • Μάιος 2024
  • Απρίλιος 2024
  • Μάρτιος 2024
  • Φεβρουάριος 2024
  • Ιανουάριος 2024
  • Δεκέμβριος 2023
  • Νοέμβριος 2023
  • Οκτώβριος 2023
  • Σεπτέμβριος 2023
  • Αύγουστος 2023
  • Ιούλιος 2023
  • Ιούνιος 2023
  • Μάιος 2023
  • Απρίλιος 2023
  • Μάρτιος 2023
  • Φεβρουάριος 2023
  • Ιανουάριος 2023
  • Δεκέμβριος 2022
  • Νοέμβριος 2022
  • Οκτώβριος 2022
  • Σεπτέμβριος 2022
  • Αύγουστος 2022
  • Ιούλιος 2022
  • Ιούνιος 2022
  • Μάιος 2022
  • Απρίλιος 2022
  • Μάρτιος 2022
  • Φεβρουάριος 2022
  • Ιανουάριος 2022
  • Δεκέμβριος 2021
  • Νοέμβριος 2021
  • Οκτώβριος 2021
  • Σεπτέμβριος 2021
  • Αύγουστος 2021
  • Ιούλιος 2021
  • Ιούνιος 2021
  • Μάιος 2021
  • Απρίλιος 2021
  • Μάρτιος 2021
  • Ιανουάριος 2021
  • Δεκέμβριος 2020
  • Νοέμβριος 2020
  • Οκτώβριος 2020
  • Σεπτέμβριος 2020
  • Αύγουστος 2020
  • Ιούλιος 2020
  • Ιούνιος 2020
  • Μάιος 2020
  • Απρίλιος 2020
  • Μάρτιος 2020
  • Φεβρουάριος 2020
  • Ιανουάριος 2020
  • Δεκέμβριος 2019
  • Νοέμβριος 2019
  • Οκτώβριος 2019
  • Σεπτέμβριος 2019
  • Αύγουστος 2019
  • Ιούλιος 2019
  • Μάιος 2019
  • Απρίλιος 2019
  • Μάρτιος 2019
  • Φεβρουάριος 2019
  • Ιανουάριος 2019
  • Δεκέμβριος 2018
  • Νοέμβριος 2018
  • Οκτώβριος 2018
  • Σεπτέμβριος 2018
  • Αύγουστος 2018
  • Ιούλιος 2018
  • Ιούνιος 2018
  • Μάιος 2018
  • Απρίλιος 2018
  • Μάρτιος 2018
  • Φεβρουάριος 2018
  • Ιανουάριος 2018
  • Δεκέμβριος 2017
  • Νοέμβριος 2017
  • Οκτώβριος 2017
  • Σεπτέμβριος 2017
  • Ιούλιος 2017
  • Ιούνιος 2017
  • Μάιος 2017
  • Απρίλιος 2017
  • Μάρτιος 2017
  • Φεβρουάριος 2017
  • Ιανουάριος 2017
  • Δεκέμβριος 2016
  • Νοέμβριος 2016
  • Οκτώβριος 2016
  • Σεπτέμβριος 2016
  • Αύγουστος 2016
  • Ιούλιος 2016
  • Ιούνιος 2016
  • Μάιος 2016
  • Απρίλιος 2016
  • Μάρτιος 2016
  • Φεβρουάριος 2016
  • Ιανουάριος 2016
  • Δεκέμβριος 2015
  • Νοέμβριος 2015
  • Οκτώβριος 2015
  • Σεπτέμβριος 2015
  • Αύγουστος 2015
  • Ιούλιος 2015
  • Ιούνιος 2015
  • Μάιος 2015
  • Απρίλιος 2015
  • Μάρτιος 2015
  • Φεβρουάριος 2015
  • Ιανουάριος 2015
  • Δεκέμβριος 2014
  • Νοέμβριος 2014
  • Οκτώβριος 2014
  • Αύγουστος 2014
  • Ιούνιος 2014
  • Μάιος 2014
  • Απρίλιος 2014
  • Μάρτιος 2014
  • Φεβρουάριος 2014
  • Ιανουάριος 2014
  • Δεκέμβριος 2013
  • Νοέμβριος 2013
  • Οκτώβριος 2013
  • Σεπτέμβριος 2013
  • Ιούνιος 2013
  • Μάιος 2013
  • Απρίλιος 2013
  • Μάρτιος 2013
  • Φεβρουάριος 2013
  • Δεκέμβριος 2012

Κατασκευή
Ιστοσελίδας