ομιλία μου στο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ για την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΘΕΑΤΡΟΥ
Η θεατρική κριτική εγγύηση μετάβασης σε αχαρτογράφητες πολιτισμικές ζώνες
μεθοδευμένες και δομημένες σκέψεις από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες έχει επικρατήσει μια σκόπιμη θολούρα, όπου κάθε τι θεωρείται θεμιτό και βαφτίζεται τέχνη. Όσο πιο ακαταλαβίστικο τόσο καλύτερα. Και σε αυτό δεν φταίει ο Ντεριντά με την αποδόμηση ούτε οι ντόπιοι εμπορικοί του αντιπρόσωποι, που καλύπτονται πίσω από τα επτά πέπλα των σοφολογιότατων γυναικών του Μολιέρου για να κρύψουν την συναισθηματική και γλωσσική τους ένδεια.
Ήδη από την εποχή του Ρουσσώ θρηνούμε την απολεσθείσα παρθενία του “Φυσικού ανθρώπου”, που αποκομμένος τελειωτικά από την Φύση καταναλώνει υλικά και πολιτισμικά αγαθά χωρίς καμία έγνοια για την αειφόρο ανάπτυξη και για την χρηστή διαχείριση των φυσικών και ανθρώπινων πόρων.
Η φρενίτιδα των τεχνολογικών επαναστάσεων, η συμπαντική Αρμονία Ιφιγένεια στον βωμό του κέρδους, αναψηλαφήσεις σφυγμών που έχουν παγώσει προ πολλού και η Κβαντική Ρομποτική είναι προ των πυλών για να αλώσει και τα τελευταία οχυρά ενάντια σε μια βαρβαρότητα παντελώς άγνωστη και πρωτόφαντη.
Κι αν στις αρχές του εικοστού αιώνα ξέραμε περίπου πού βαδίζουμε κι αν στις αρχές της Αναγέννησης πλέαμε λίγο-πολύ σε γνωστά νερά που τα είχαν εξερευνήσει οι αρχαίοι, τώρα ακόμα και η πιο πλούσια φαντασία ωχριά μπροστά στον εσμό των ανακαλύψεων, των υβριδικών μετεξελίξεων πολιτισμικών προϊόντων που έχουν μεν τις ρίζες τους βαθιά στο Συλλογικό Ασυνείδητο κινδυνεύουν όμως να χαθούν για πάντα στο ομηρικό πέλαγος με τα μυθικά τέρατα που αντιπάλεψε ο πολυμήχανος Οδυσσέας.
Τουλάχιστον εμείς οι παλαιότεροι, κριτικοί, ποιητές και θεατράνθρωποι, είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε επί σκηνής ιερά τέρατα, που δίδασκαν ήθος ακόμα κι όταν έτρωγαν στου Λεωνίδα μετά τις επιδαύρειες πρεμιέρες.
Εκείνοι οι καλλιτέχνες ήταν τόσο τελειομανείς που έμοιαζαν διαρκώς ανασφαλείς και δεν έδειχναν πως τα ξέρουν όλα. Το αντίθετο. Το ακριβώς αντίθετο. Ήταν προσγειωμένοι και δεν είχαν χάσει το μέτρο των πραγμάτων. Βεβαίως, υπήρχε και τότε η τηλεόραση, ο κινηματογράφος, το θέατρο στο ραδιόφωνο, μα πάνω απ’ όλα εκείνοι οι κολοσσοί ιερουργούσαν με πλήρη συνείδηση του διονυσιακού μεγαλείου. Μετά το χειροκρότημα ξεφούσκωναν, ήταν σαν μπάλες σανού που τις σκορπάει ο αέρας (μα τι λέω για σανό, αφού οι περισσότεροι από εσάς δεν έχετε βρεθεί σε παραδοσιακό αλώνι;).
Εκείνοι οι άνθρωποι δεν δούλευαν για το μεροκάματο, ακόμα κι όταν έδιναν αυτή την εντύπωση. Ειδικά τότε. Εξελίσσονταν, έθεταν τον πήχη ολοένα και ψηλότερα. Παρ’ όλο που είχαν περάσει πείνες και στερήσεις στην Κατοχή, αλλά και μετά, δεν τσιγκουνεύονταν το σωστό ύφασμα που θα έδινε την πολυπόθητη “όψη” σε ένα θέαμα. Δεν τους έβλεπα να ξεκαρδίζονταν στα γέλια μετά την πρόβα στο Ηρώδειο, όπου ήμουνα υπεύθυνος των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων για δύο περιόδους (1997, 1998). Αποσύρονταν μέσα τους σαν άρρωστα ζωάκια που επιθυμούν να αναρρώσουν με αξιοπρέπεια από το ανίατο μικρόβιο της υψηλής Τέχνης του θεάτρου.
Τους θαύμαζα και τους βοηθούσα όσο μπορούσα, σε πρακτικά, τεχνικά ζητήματα, αλλά και σε καλλιτεχνικά, όταν ζητούσαν την γνώμη μου. Και οι έξυπνοι την ζητούσαν πάντα, γιατί ήξεραν πως πάντα μια διαφορετική προοπτική εμπλουτίζει τα επίπεδα της σκηνικής πράξης και χαρίζει στη δράση πρωτόγνωρες διαστάσεις.
Όσο μεγαλύτεροι οι ηθοποιοί, οι σκηνοθέτες, οι χορογράφοι, οι μουσικοί, οι ενδυματολόγοι, οι φωτιστές, οι μεταφραστές τόσο παίδευαν την κάθε λεπτομέρεια μέχρι την τελευταία στιγμή.
Και τότε είχανε φωνές. Δεν είχανε ανακαλυφθεί οι ψείρες. Οι λόγοι ήταν τρανταχτοί και τα φωνήεντα συναγωνίζονταν τα σύμφωνα να μην εγκαταλειφθούν άκριτα έξω από το έρκος των οδόντων.
Και οι μεταφραστές του αρχαίου δράματος ήξεραν αρχαία ελληνικά ισάξια με την νεοελληνική φιλολογική και λογοτεχνική αρματωσιά του. Γιατί ήταν ποιητές, όλοι τους. Μέχρι τον τελευταίο φροντιστή. Ήταν συντεχνία διονυσιακών μυστών, όπου ο καθένας ήξερε την θέση του και δεν εγκατέλειπε ποτέ το πόστο του.
Βεβαίως, παρατράγουδα συνέβαιναν και συμβαίνουν πάντα, όμως ήταν απείρως σπανιότερα από τα τωρινά σκάνδαλα και τις απαράδεκτες συμπεριφορές χειραγώγησης.
Η παράβαση καθήκοντος και η κατάχρηση εξουσίας μπορούσε να κάψει την οποιαδήποτε και τον οποιονδήποτε ανεπιστρεπτί.
Όμως ας μην υποκύψουμε στην κατά Ευάγγελον Παπανούτσον “αισιοδοξία της ανάμνησης” και λησμονήσουμε όλες τις νέες υγιείς και ρηξικέλευθες δυνάμεις του θεάτρου μας, που ετοιμάζονται να αλώσουν και άγνωστα υβριδικά είδη που θα γεννηθούν μέσα από την ένωση του τεχνολογικού Ηφαίστου και της παρθένας Αθηνάς-Σοφίας. Δεν πρόκειται για τερατογένεση, αλλά για μια μετεξέλιξη του Ερεχθέα σε παντεπόπτη οφθαλμό μέσα στα ερεβώδη βάθη της Συλλογικής Ανθρώπινης Ψυχής.
Ας γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα του Θεάτρου σε καθημερινή βάση, ας στηρίζουμε τους έχοντες χρείαν μαθημάτων και υποδειγμάτων, ας ενσαρκώσουμε για άλλη μια φορά ακόμα μια ένδοξη λογοτεχνική γενιά του 2020, του 2030, του 2040, του 2070. Είναι ο μόνος τρόπος να αξίζουμε να μας θυμούνται μέσα από τα έργα μας, το έργο μας το συλλογικό και το ατομικό.
Όλοι ψηφίδες είμαστε στο μωσαϊκό τού κόσμου. Κανείς σπουδαίος, κανείς τρανός, μεγάλοι όμως για το μέσα θαύμα, για την έξω εικόνα που γαληνεύει τους οφθαλμούς και ηρεμεί την βασανισμένη πανανθρώπινη καρδιά.
Να είμαστε πάλι και του χρόνου εδώ, στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά1, όλοι μαζί, για να τιμήσουμε το σημαντικό καλλιτεχνικό και πολιτιστικό έργο που παράγεται στην Ελλάδα του σήμερα.
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας είναι Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής
1Ομιλία μου σε βιντεοσκοπημένη εκδήλωση που θα διεξαχθεί την ερχόμενη Παρασκευή 26/3/2020, 2μμ και θα προβληθεί την αμέσως επομένη ημέρα για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας του Θεάτρου.
ένας σύντομος απολογισμός μιας επίπονης λογοτεχνικής ζωής:
https://deyteros.com/konstantinos-bouras/
το 2022 κλείνω 35 χρόνια από την έκδοση της πρώτης μου ποιητικής συλλογής
και 60 χρόνια επίγειας ζωής.
θα το γιορτάσουμε με 1111 ποιήματα!!!
11 από τα παλαιά μου βιβλία ΔΩΡΕΑΝ στο openbook
https://www.openbook.gr/tag/konstantinos-bouras/
Πιστός στην αρχική πρόθεσή μου να εργαστώ αφιλοκερδώς και ανιδιοτελώς
για τα ουμανιστικά ιδανικά του Διαφωτισμού που πρεσβεύω,
σας δίνω ελεύθερη πρόσβαση σε 11 από τα 40 μέχρι τώρα τυπωμένα βιβλία μου
και παρακαλώ να τα τυπώσετε και να τα μοιραστείτε με άλλους
για το Καλό όλων (win-win situation)…
Ελπίζω μέσα από όλον αυτόν τον συνδημιουργικό κόπο
να αφήσουμε πίσω μας μια Γη και μία Ανθρωπότητα
ειρηνική, μονιασμένη, ευτυχισμένη…
Αμήν, αμήν, αμήν!!! Γέγονε, γέγονε, γέγονε!!!
Μικροβιοκτόνος ποίησις…
https://www.amazon.com/dp/B08QMRQ7S7
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΑΦΘΟΝΙΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ…
να πατάξουμε τους κορωνοϊούς, με εμβόλια, με φάρμακα, με ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ
και με ….μικροβιοκτόνο ποίηση!!!
Σας ευχαριστώ για την πνευματική συνοδοιπορία.
Πάντα δίπλα σας!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΑΝΑΤΡΟΦΟΔΟΤΗΣΗ – κριτικής επεξεργασία της όποιας ανάδρασης (feedback)
Αγαπητοί, συνοδοιπόροι και φίλοι,
με την διαρκή όξυνση της ενσυναίσθησης,
απολαμβάνουμε καθημερινώς τους εύοσμους καρπούς
της συνδημιουργίας μιας περιρρέουσας ατμόσφαιρας
που βασίζεται στην ελεύθερη και ισότιμη επικοινωνία,
στην υγιή διαδραστικότητα,
στην πολύτιμη ανατροφοδότηση
και στην κριτική επεξεργασία της όποιας ανάδρασης κι αν προκύψει.
Μέσα από αυτή τη διαρκή διαδικασία αυτοβελτίωσης-αυτογνωσίας
εξελισσόμεθα
και τείνουμε προς τα πνευματικά ιδανικά μας:
ΙΣΟΤΗΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – ΑΡΜΟΝΙΑ – ΦΙΛΟΤΗΤΑ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ – ΕΙΡΗΝΗ – ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – ΣΕΒΑΣΜΟΣ….
(συμπληρώνετε εσείς τα υπόλοιπα….)
πάντα δίπλα σας
με απέραντη φιλότητα,
Κωνσταντίνος Μπούρας ταπεινός
9μμ σήμερα Παρασκευή 4/12/2020 θα γίνει η διαδικτυακή συνομιλία του Ντίνου Σιώτη και του Κωνσταντίνου Μπούρα με τον Καθηγητή Παναγιώτη Ροϊλό…
από την έδρα Γιώργου Σεφέρη στο Harvard University.
Αν θέλετε παρακαλείσθε να ακολουθήσετε τον πιο κάτω σύνδεσμο
και να εγγραφείτε δωρεάν. Θα σας αποσταλεί άλλο προσωπικό link για τη σύνδεσή σας μέσω Zoom.
Dear all,
I would like to invite you to a poetry reading (in the original and in English translation) and conversation with Konstantinos Bouras and Dinos Siotis (Friday, December 4, 2:00 pm Boston time).
For details and instructions about registering please visit the following webpage:
Greek Poetry Reading and Conversation with Professor P. Roilos
Σας περιμένουμε!!!
Σας περιμένω αυτή την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2020, 9μμ (ώρα Ελλάδος) σε ζωντανή σύνδεση με την έδρα Γ. Σεφέρη στο Harvard
O Ντίνος Σιώτης και ο Κωνσταντίνος Μπούρας, απαγγέλουν ποιήματά τους με ταυτόχρονη ανάγνωση στα αγγλικά, συζητούν για τη σύγχρονη ελληνική ποίηση με τον Καθηγητή και το επιτελείο της έδρας Γ. Σεφέρη στο διεθνούς φήμης και παγκοσμίου κύρους Πανεπιστήμιο Harvard.
Ελεύθερη ζωντανή παρακολούθηση και πληροφορίες στο:
Για να εγγραφείτε αρκεί το όνομα και το email σας όπου θα λάβετε ένα άλλο προσωπικό link.
4 Δεκεμβρίου 2020, 7μμ, στις ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ της ΈΔΡΑΣ Γ. ΣΕΦΕΡΗ του Πανεπιστημίου Harvard…
η ταπεινότητά μου διαβάζει ποιήματα…
σας περιμένω να συναντηθούμε και εκεί…
μην ξεχάσετε να εγγραφείτε από τώρα δίνοντας το email address σας για να λάβετε σχετική ειδοποίηση μέσω των
ημερολογίων Google.
Αυτό είναι το link:
When: Dec 4, 2020 12:30 PM Eastern Time (US and Canada)
Register in advance for this meeting:
https://harvard.zoom.us/meeting/register/tJckceispzorG9KfOMRCfCQvxfDZxSGLfg5a
Ακόμα μία εργασία από το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΘΕΑΤΡΙΚΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ του ΕΚΠΑ… “Η φόνισσα” του Παπαδιαμάντη από την ΤΣΙΜΟΥΛΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
«Η Φόνισσα»
Το εξαιρετικό διήγημα « Η Φόνισσα» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, αποτελεί ένα από τα κορυφαία κείμενα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1903 στο τότε καλλιτεχνικό περιοδικό «Παναθήναια» σε 17 επεισόδια και είναι εξ’ ολοκλήρου γραμμένο σε γλώσσα καθαρεύουσα.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο νησί της Σκιάθου, την ιδιαίτερη πατρίδα του συγγραφέα. Κεντρικό πρόσωπο αυτής, είναι η Χαδούλα ή Φραγκογιαννού, μια βασανισμένη από τη φτώχεια και την ανέχεια 60άχρονη, καλοκαμωμένη χήρα, με «ήθος ανδρικόν..», η οποία καλείται να μεγαλώσει και να προικίσει τις κόρες της, όπως πρόσταζε η εποχή. Από μικρή ηλικία, μοναχοκόρη ούσα, έμαθε ότι δουλειά της μέσα στην οικογένεια ήταν να υπηρετεί και να φροντίζει τους πάντες. Τους γονείς της, τον άντρα της, τα παιδιά της και πλέον, τα εγγόνια της. Μέσα από την πορεία της λοιπόν και τις τότε κοινωνικές προσταγές, αντιλαμβάνεται ότι «γυναίκα» σημαίνει βάσανα και κακουχίες, αλλά και ότι η γέννηση κοριτσιών φέρνει δυστυχία στα ίδια και στις οικογένειές τους.
Ένα βράδυ, σκεφτόμενη τα δεινά της ζωής της και καθώς ξενυχτάει δίπλα στο άρρωστο, νεογέννητο εγγόνι της (κορίτσι), η κρίση της θολώνει και σκοτώνει το βρέφος πνίγοντάς το. Λόγω της φιλάσθενης φύσης του νεογνού, ο θάνατός του θεωρείται φυσιολογικός. Η Φραγκογιαννού, αισθάνεται κάποιες ενοχές αρχικά για την πράξη της, όμως πολύ σύντομα παραλογιζόμενη, θεωρεί ότι έπραξε ορθά και ότι η μοίρα τελικά την όρισε να «γλιτώνει» τις οικογένειες από την απόκτηση θυγατέρων, αλλά και τα ίδια τα μικρά θήλeα από μια ζωή βασάνων. Στη συνέχεια, ως πιστή ακόλουθος της «αποστολής της», διαπράττει άλλους τρείς φόνους μικρών κοριτσιών στο χωριό, χωρίς πλέον να αντιλαμβάνεται τις πράξεις της ως κακουργήματα. Η αστυνομία την υποψιάζεται και την καταδιώκει για τον πνιγμό ενός τέταρτου κοριτσιού σε ένα πηγάδι, του οποίου δεν ήταν αυτουργός. Η «Φόνισσα» παλεύει να ξεφύγει και κατευθύνεται σε ένα μοναστήρι για να εξομολογηθεί τα ανομήματά της. Δέκα βήματα από τη μονή, σε ένα δύσβατο μονοπάτι του αιγιαλού, τα νερά της παλίρροιας φουσκώνουν, υποχωρεί η άμμος και πνίγεται, «…μεταξύ της θείας και της ανθρώπινης δικαιοσύνης».
Η απόδοση ενός λογοτεχνικού αναγνώσματος στη θεατρική σκηνή ενέχει δυσκολίες, αφού δεν αποτελεί δημιούργημα εν τη γενέσει του για την επιτέλεση αυτού του σκοπού. Η γλώσσα του κειμένου, το μεγάλο αφηγηματικό του μέρος, η μεταφορά του ψυχισμού της ηρωΐδας και τα στοιχεία της φύσης που λαμβάνουν χώρα, συχνά με αλληγορικό τρόπο στο συγκεκριμένο κείμενο, επίσης αποτελούν μερικές από αυτές τις δυσκολίες.
Η θεατρική ομάδα Angelus Novus, υπό τη σκηνοθετική επιμέλεια του Δαμιανού Κωνσταντινίδη, προβαίνει σε μια διόλου ευκαταφρόνητη προσπάθεια. Σε ένα εξ ορισμού δυνατό κείμενο, ο Δ. Κωνσταντινίδης δημιουργεί συνθήκες τέτοιες, όπου η κατανόηση του από το θεατή να συμβαίνει πίσω από τις λέξεις, ακολουθώντας πιστά τη γλώσσα του συγγραφέα. Ο ήχος και η μουσική από τύμπανα, η σκοτεινή ατμόσφαιρα, το νερό και τα σώματα των ηθοποιών, χρησιμοποιήθηκαν εύστοχα σαν αγωγοί μεταφοράς συναισθημάτων προς το κοινό.
Ο σκηνοθέτης μοίρασε όλους τους ρόλους του έργου σε τρείς άντρες ηθοποιούς, ακόμα και αυτόν του αφηγητή. Οι ρόλοι έρρεαν μεταξύ των ηθοποιών σχεδόν ισότιμα. Το ρόλο της «Φόνισσας» είχε ώς επί τω πλείστον ο εξαιρετικός Σωτήρης Ταχτσόγλου, ο οποίος εξετέλεσε άψογα την ερμηνεία του, όπως αρμόζει σε έναν άριστα εκπαιδευμένο και με αποδεδειγμένο ταλέντο ηθοποιό. Ο Μάριος Μεβουλιώτης, επιμελής και αξιοπρεπής στην απόδοση των ρόλων του και ο Μιχάλης Φωτόπουλος, ένας νέος ηθοποιός, με μικρότερη επαγγελματική εμπειρία, ή απλά σε άσχημη μέρα, όμως σεβαστά ανταποκρινόμενος στο δύσκολο κείμενο. Το μόνο σίγουρο είναι, ότι οι ηθοποιοί είχαν ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο να επιτελέσουν. Η ταχύτητα εναλλαγής των ρόλων αποτέλεσε μια έξυπνη και ξεχωριστή σκηνοθετική παρέμβαση, όμως ο στόχος του πολυτάλαντου Δ. Κωνσταντινίδη θα μπορούσε να είχε ισάξια επιτυχή έκβαση, αν την αφήγηση εκτελούσε μια τέταρτη παρουσία στο έργο. Ίσως τότε, την παράσταση θα μπορούσε να την παρακολουθήσει με άνεση ένα λιγότερο φιλοθεάμον κοινό.
Ισχυρό όπλο της παράστασης επίσης, αποτελεί η ευφυής τοποθέτηση μιας τετράγωνης στέρνας από τσιμέντο, στο κέντρο της σκηνής μέσα στην οποία υπήρχε νερό. Μέσα και γύρω από αυτή, εκτυλίχθηκε όλο το έργο, σε σκοτεινή ατμόσφαιρα, σε ένα απέριττο σκηνικό, ενώ το ίδιο το νερό αποτέλεσε το βασικό στοιχείο όλης της παράστασης. Το ύδωρ εξάγνιζε τις σκέψεις της «Φραγκογιαννούς», ταξίδευε τα σώματα των θυμάτων της και έδινε την αίσθηση των υδάτων της ζωής και του θανάτου, του Ιορδάνη και του Αχέρωντα ταυτόχρονα. Στην επάνω πλευρά της στέρνας, καθώς και στα δύο πλαϊνά της, ήταν τοποθετημένα κεριά, τα οποία καθώς άναβαν ή έσβηναν, έδιναν φως ή επανέφεραν το σκοτάδι στο ήδη σκοτεινό σκηνικό και δημιουργούσαν την αίσθηση της μέρας ή της νύχτας, της αρχής ή του τέλους, του επικείμενου κινδύνου ή της ηρεμίας, της σωτηρίας ή της απελπισίας. Τα κοστούμια του Απόστολου Αποστολίδη, απλά και σε γκρίζες αποχρώσεις, συμβάλουν επιτυχώς στη μεταφορά του θεατή σε μια εποχή ανέχειας, στη μεταμόρφωση των ηθοποιών ταχέως μεταξύ των φύλων (άνδρα – γυναίκα) και στην εικονοποίηση των συναισθημάτων της απογύμνωσης ή της ντροπής. Η όψις της παράστασης ολοκληρώνεται με κυρίαρχο τον ήχο τυμπάνων, μια μουσική δυνατή και πρωτόγονη, υπό την επιμέλεια του Γιώργου Βασικαρίδη, η οποία ακολουθεί τα δρώμενα της ιστορίας και συνδράμει στα αισθήματα φόβου, αγωνίας και φρίκης που προκαλούνται και μεταφέρονται στον θεατή καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου.
Θα πρότεινα ανεπιφύλακτα λοιπόν, στους λάτρεις της λογοτεχνίας και του θεάτρου να δούν αυτή τη σημαντική προσέγγιση του κορυφαίου αφηγήματος της «Φόνισσας» από την ομάδα Angelus Novus του Δαμιανού Κωνσταντινίδη. Ένα δύσκολο έργο, σε δύσκολη σκηνοθεσία, εξαιρετικές ερμηνείες, εμπνευσμένη και λιτή σκηνογραφία, μουσική και φωτισμό, για ένα πιστό, θεατρόφιλο και με υψηλό επίπεδο κουλτούρας κοινό.
https://parallaximag.gr/life/15-ellinikes-theatrikes-parastaseis-na-deis-tora-online-sto-youtube
Τσιμουλάκη Ευαγγελία
Ευχαριστώ πολύ την Δρα ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ ΑΝΘΟΥΛΑ ΔΑΝΙΗΛ για την γενναιόφρονα κριτική της…
Είναι σπουδαίο να συνοδοιπορεύεσαι
με ανώτερους πνευματικούς ανθρώπους
γενναιόδωρους και δίκαιους…
https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/15195-imerologia-karantinas
