για μια ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ βασισμένη στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ποιητικό ΣΥΝΕΙΡΜΟ που προκαλείται κατά την διάρκεια μιας παράστασης
“Danke/Ευχαριστώ” στην Πειραιώς 260, ένα από τα πλέον πρωτότυπα θεάματα του φετινού μεταβατικού Φεστιβάλ Αθηνών
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κι επειδή ακόμα και η κριτική έχει τα όριά της και προς αποφυγήν μονοτονίας, ας δοκιμάσουμε σήμερα έναν καινούργιον τρόπο συνειρμικής αυτόματης γραφής ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:
Οι μουσικοί μοιάζουν ακίνητοι (κι όταν χαιρετούν κι όταν δεν χαιρετούν).
Και όταν υμνωδούν ευχαριστώντας τον Δημιουργό των Φώτων κι όταν απλώς σωπαίνουν συνυπάρχοντας με τον Αφηγητή και δύο επί σκηνής υφαντουργούς μετά διάτρητης καρτέλας (δυαδική γλώσσα: διάτρηση – μη διάτρηση, άσπρο-μαύρο, Καλό-Κακό, Μεσαίωνας-Αναγέννηση…).
Η μελωδία υπερίπταται.
Παγωμένη εικόνα, εύζωος ωστόσο.
Όλα τα έμβια όντα ακολουθούν ένα σχέδιο
Στον αόρατο αργαλειό τού Κόσμου.
Ένθεος τάξις,
Έμβιος μανία αυτοεκφράσεως.
Καθένας ό,τι μπορεί.
«Ο καθείς και τα όπλα του».
Κάθε ανάσα αυτόματη ευγνωμοσύνη
Για την ευλογία της ύπαρξης.
Ύμνος στον υπερβατικό Αρχιτέκτονα.
Υπερβάλλουσα γραμμή Ιεράς Γεωμετρίας.
Αναπόφευκτος εξωστρεφής ομφαλοσκόπησις.
Ποιητική αυτοπραγμάτωσις.
ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΓΡΑΦΗ.
Συνδημιουργική ανάπλασις του αισθητικού μετεικάσματος.
(καλόν θα ήτο στο μπλοκάκι που μοιράζανε στους θεατές να υπήρχαν πολλές λευκές σελίδες – μία παρά μία – για πολλές, πολλές σημειώσεις).
Απαντοχή, αντοχή, τολμηρή διακριτικότητα, διονυσιακό θράσος.
Το θέατρο τού μέλλοντος θα είναι αναγκαστικά διαδραστικό αλλιώς δεν θα επιβιώσει. Μέσα από τα κινητά τηλέφωνα ΚΑΙ τα τάμπλετ ο κάθε ένας και η κάθε μία γράφει σε γιγαντοοθόνη επί σκηνής [αυτή είναι η πρότασή μου].
Όλη η σύλληψη βασίζεται στην Ιερά Ανατομία του Εσγταυρωμένου Βασιλέα των Πάντων: για τα πόδια… για τα γόνατα… για τα πλευρά… για το στήθος… για την (ιερή) καρδιά… για το πρόσωπο…
Εκείνος ο εκκωφαντικός χαρτοπόλεμος τού τέλους να έλειπε πάνω από τα κεφάλια των θεατών θα ήταν – νομίζω – καλύτερα.
[Δώσμου ένα σημειωματάριο και θα το γεμίσω.
Δώσμου μια ζωή
Και θα την ζήσω,
Υμνωδώντας τον Δημιουργό των Πάντων].
Νόας, Νους, Νώε, Νόες…
Μεταξοσκώληκας τού Φωτός.
Σηροτροφία με αόρατο νήμα.
Να μετατρέπαμε όλα τα απορρίμματα σε μετάξι;!;!;!
ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΑΝΑΔΙΠΛΩΣΙΣ ΝΟΗΜΑΤΟΣ.
Πάντα υπάρχει ένα κενό ανάμεσα στους στοχασμούς μας
Που παλεύουμε να γεμίσουμε.
Απόδειξη ο περιττός ή και αναγκαίος Αφηγητής αυτής της αριστουργηματικής παράστασης.
Το πρέπον πρέπει να τηρούμε και ν’ αποφεύγουμε.
Δυσεύρετος Αρμονία.
[Γράφω όπως άλλοι/άλλες γνέθουν και υφαίνουν].
Το Κενό και η επεκτατική μανία τού Φωτός.
Κακώς συγχέεται με την φοβία.
Αγωνία; Ίσως.
ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΜΙΑ.
ΨΥΧΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ.
Έκδηλη η πνευματικότητα του εξαγιασμένου
Και εξαγνισμένου υλικού σώματος.
Το ΣΩΜΑ σε όλο του το θείο μεγαλείο.
Επαναφορά θρησκευτικότητος.
ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΚΔΗΛΩΘΕΝ ΜΕ ΜΟΥΣΙΚΟ ΤΡΟΠΟ
Μουσική αγιογραφία του ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ.
Τελική έκρηξη ήχων, φώτων και ο περιττός χαρτοπόλεμος (με τη λέξη DANKE).
Όσο για τον πολυλογά Αφηγητή με την άπειρη αμπελοφιλοσοφία του, τι να πω, θα μπορούσε και να λείπει χωρίς να μας λείψει κάτι.
Εκπληκτικό το αποσυναρμολογούμενο σκηνικό (στο βάθος) που θυμίζει όρος σε βυζαντινή αγιογραφία.
Αυτά, για ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ μιας μετανεωτερικής θεατρικής κριτικής, με έντονο το ποιητικό στοιχείο και με βάση τον ελεύθερο συνειρμό που προκαλείται ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ.
Μετά Λόγου Γνώσεως,
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ
info:
http://aefestival.gr/festival_events/danke/
Ομάδα SUM – Latinitas Nostra
Danke / Ευχαριστώ
Βασισμένο στο Membra Jesu Nostri του Ντήτριχ Μπουξτεχούντε
σχετικά με την εκδήλωση|συντελεστές|εισιτήρια
Μια απροσδόκητη συνομιλία τεχνών στο Φεστιβάλ Αθηνών, με επί σκηνής δύο αργαλειούς Ζακάρ, έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, έναν ηθοποιό, το σύνολο παλαιάς μουσικής Latinitas Nostra και τη δημιουργική ομάδα SUM. Παραβάλλοντας τις παρτιτούρες του Membra Jesu nostri, κορυφαίου έργου του Δανού μπαρόκ συνθέτη Ντήτεριχ Μπουξτεχούντε, με τις διάτρητες καρτέλες των παλαιών μηχανών ύφανσης, το Danke υπόσχεται ένα απολαυστικό μουσικό και σκηνικό αποτέλεσμα.
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Δραματουργία – Σκηνογραφία – Βίντεο Ομάδα SUM: Ανδρέας Λινός, Μυρσίνη Λινού, Όλγα Σφέτσα
Μουσική διεύθυνση Μάρκελλος Χρυσικόπουλος
Μετάφραση – Επιμέλεια κειμένων Γιώργος Κοροπούλης, Στέλα Ζουμπουλάκη
Σύνθεση – Ηλεκτρονικά Πάνος Ηλιόπουλος
Κοστούμια Γιώργος Σουμπάσης
Σχεδιασμός φωτισμού Βαγγέλης Μούντριχας, Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Βοηθός σκηνοθέτη Αναστασία Χίντζογλου
Κινησιολογία Κωνσταντίνος Παπανικολάου
Ανάπτυξη λογισμικού Δημήτρης Χριστάρας
Τεχνικοί σύμβουλοι αργαλειών Jacquard La maison des Canuts
Ηχοληψία Γιάννης Σκανδάμης
Ερμηνεύουν οι Latinitas Nostra: Φωνητικό σύνολο – Φανή Αντωνέλου σοπράνο Ι, Θεοδώρα Μπάκα σοπράνο ΙΙ, Σοφία Πάτση άλτο, Γιάννης Φίλιας τενόρος, Μάριος Σαραντίδης βαρύτονος, Οργανικό σύνολο – Αθανασία Τέλιου, Ανδρέας Λινός βιόλα ντα γκάμπα, Ζωή Πουρή μπαρόκ βιολί, Πάνος Ηλιόπουλος, Μάρκελλος Χρυσικόπουλος εκκλησιαστικό όργανο, τσέμπαλο και πλήκτρα και ο ηθοποιός Γιώργος Κριθάρας
Οργάνωση – Εκτέλεση παραγωγής Delta Pi
Διεύθυνση παραγωγής Κωνσταντίνος Σακκάς
Βοηθός οργάνωσης παραγωγής Άννα Βακόντιου
Βοηθός εκτέλεσης παραγωγής Κωνσταντίνα Χρίστου
Συμπαραγωγή Μουσείο Μπενάκη / Νηματουργία Μέντης Αντωνόπουλος (ΝΗ.Μ.Α.)
η ομιλία μου στην παρουσίαση του καινούργιου βιβλίου της ποιήτριας Κατερίνας Ζαχαριάδου από τις πάντα εύστοχες ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΙΚΑΣ
Κατερίνα Ζαχαριάδου, Νυχτερινή βροχή, ποιητική συλλογή, εκδόσεις Νίκας, Αθήνα 2021.
Γράφει ο ποιητής θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Γνήσια ποιητική φωνή, τελειοθήρ και αυτοδίδακτος η ταλαντούχος μέλισσα του Λόγου Κατερίνα Ζαχαριάδου.
Η γενικότερη παιδεία της (ως Καθηγήτρια Φυσικής Υποατομικών Σωματιδίων) συνεισφέρει στο λογοτεχνικό της εργαστήριο τόσο στο θεματολογικό όσο και στο ρυθμολογικό-ενεργειακό πεδίο.
Εντάσσεται στην γενικότερη κατηγορία τού ποιητή-προφήτη (poeta vates, για τους Λατίνους θεωρητικούς της Λογοτεχνίας).
Η έμπνευσή της ερείδεται στη Φύση, στα ζώα, στα φυτά, στα λουλούδια και στους ανθρώπους φυσικά, όταν άνθρωποι είναι. Κι ο άνθρωπος γίνεται ποιητής μόνον όταν είναι ένθεος.
Ο πολιτισμός μας, υλιστικός και χρησιμοθηρικός, δεν ευνοεί την παραμικρή αναφορά στο Πνεύμα, όμως είτε το θέλουμε είτε όχι το ουσιαστικό Πολιτισμός χωρίς το επίθετο πνευματικός είναι οξύμωρο σχήμα και δεν έχει καμία ουσιώδη αιτία υπάρξεως.
Η Κατερίνα Ζαχαριάδου είναι στην εμπροσθοφυλακή των επαγρυπνούντων πνευματικών φρυκτωρών της ταραγμένης μεταιχμιακής εποχής μας.
Με το ένα πόδι στην Επιστήμη και με το άλλο στην λεγόμενη «Μεταφυσική» αναζητά την Αλήθεια και επιτυγχάνει την δυναμική ισορροπία των σέρφερ στο ορμητικό πύρινο ρεύμα του Ηράκλειτου.
Μελετάει τα αρχαία κείμενα και φιλολογικώς αλλά – κυρίως – διαισθητικώς. Συνδυάζει το αριστερό με το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου σε αγαστή αρμονία που παραπέμπει στην Ιερά Γεωμετρία του θεϊκού Πυθαγόρα, την ομιλία μελετά και κατέχει.
Γνώση και διαίσθηση μαζί υπερβαίνουν την κοινωνούμενη πληροφορία κι εξασφαλίζουν την σφαιρικότητα στη θέαση των φαινομένων (εσωτερικών και εξωτερικών).
Δραματική η αφήγησή της, διαπνέεται από έκπαγλη προφορικότητα που δημιουργεί την πολυπόθητη αν-οικείωση, το φωτεινό αντικείμενο του πόθου κάθε τέχνης ποιητικής.
Χάρη στις νοητικές ακροβασίες και στις μελοδραματικές κορυφώσεις, το έργο της αυτό μπορεί να μεταφερθεί εξ ολοκλήρου στο θέατρο χωρίς καμία περαιτέρω δραματουργική επεξεργασία. Θεάται τον κόσμο σαν μια τεράστια σκηνή, όπως ο Σαίξπηρ.
Η αγάπη για την όπερα είναι ως φαίνεται οικογενειακή. Αδελφός της είναι ο διακεκριμένος λυρικός τραγουδιστής και ηθοποιός Πωλ Ζαχαριάδης (που τον απολαύσαμε να απαγγέλει συγκινητικά, μαζί με την ποιήτρια Κική Μαυρίδου, στην ανεπανάληπτη παρουσίαση του βιβλίου στον δροσερό κήπο του Συλλόγου Αρχαιολόγων την προηγούμενη Παρασκευή 9 Ιουλίου 2021).
Και σε ανώτερα!!! Και σε άλλα με υγεία. Το Ζάππειο στην Έκθεση Βιβλίου του ΣΕΚΒ και το Ρέθυμνο την περιμένουν (μας περιμένουν).
Η ΥΨΗΛΗ ΠΟΙΗΣΗ μάς ΑΝΥΨΩΝΕΙ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΤΑΠΕΙΝΑ.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Υπάρχει σύγχρονο θερινό θέατρο και εκτός Επιδαύρου…
Στην ατμοσφαιρική Ρεματιά Χαλανδρίου ο λόγος των τραγικών ποιητών συνηχεί με τον γκιώνη και κάποια ξενυχτισμένα τζιτζίκια. Οι καλαμιές μετρούν τον ρυθμό και οι αείλανθοι θεριεύουν γεννοβολώντας ασύστολα με σκοπό να καταλάβουν την Γαία.
Με αφορμή την σύνθεση «ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΡΑΚΙΝΑ Φ Α Ι Δ Ρ Α»
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος και κριτικός Κωνσταντίνος Μπούρας
Οι δραματουργικές επεξεργασίες πετυχαίνουν υπό τρεις προϋποθέσεις:
- Άριστη γνώση του συνόλου του δραματικού έργου όλων των ποιητών – θεατρικών συγγραφέων
- Έρευνα του μύθου από τον οποίο εμπνεύστηκαν οι ποιητές
- Δραματουργικές δεξιότητες που βασίζονται σε πολύχρονη εμπειρία και πρακτική επί του αντικειμένου.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν αναγράφεται όνομα δραματουργού στους συντελεστές, υποθέτω όμως πως πρέπει να πιστωθεί (ή μήπως να χρεωθεί) το δυσχερές τούτο έργο στον έμπειρο σκηνοθέτη και ταλαντούχο θεατράνθρωπο Κύριο Μάνο Καρατζογιάννη.
Αφαιρετικό αναγκαστικά το συμπίλημα, που εκτός από τον Ευριπίδη, τον Ρακίνα και τον Σενέκα συμπεριελάμβανε την Σάρα Κέϊν. Με την τεχνική των video-art και στοιχεία κλασικών εικονογραφημένων (ακόμα και δάνειες αισθητικές από τα λαοφιλή στην εκάστοτε νεολαία κόμικς) δημιουργήθηκε μια απλοποιημένη, εκλαϊκευμένη εκδοχή του μύθου για ένα κουϊντέτο (από τους οποίους μία τραγουδούσε και μία διάβαζε το κείμενο από την μαγική της βίβλο – συνήθειο του σκηνοθέτη όταν αξιοποιεί μεγάλες ηθοποιούς ανθεκτικές στον πανδαμάτορα Χρόνο).
Το όλον εγχείρημα επέτυχε, χάρη στην συνεκτικότητα και την λακωνικότητά του. Είχε ρυθμό, ερμηνευτικές απόπειρες αξιοθαύμαστες, αξιοθαύμαστο αφαιρετικό σκηνικό (εν πολλοίς φυσικό, εμπλουτισμένο με θραύσματα πλακών) και ελάχιστα requisites (τα άκρως απαραίτητα).
Θα μπορούσε βεβαίως, αντί για την συγκεκριμένη mise-en-place, που ήταν ούτως ή άλλως αφαιρετική, να είναι πιο concertante το όλον θέαμα, χωρίς να χάνει τίποτα το ουσιώδες, κερδίζοντας τα μάλα από την έμφαση στον Λόγο που προσδίδει ο περιορισμός της σωματικής κίνησης.
Κι εδώ επρόκειτο κυριολεκτικά για το «εν αρχή ην ο Λόγος», αφού η ποίηση πρωταγωνιστούσε και όλοι οι άλλοι παραγλωσσικοί κώδικες έπονταν.
Στο σύνολό της αξιόλογη προσπάθεια, πειραματική και συγκινητική στη λιτή αφαιρετικότητά της.
Υπάρχει σύγχρονο θερινό θέατρο και εκτός Επιδαύρου.
Ας το αξιοποιήσουμε ερευνητικά και μελετητικά ως επαρκείς θεατές. Οι χώροι είναι συστατικό στοιχείο του αισθητικού αποτελέσματος και οι διαφορετικές σκηνικές εκδοχές της ίδιας δραματουργικής πρότασης είναι άκρως ενδιαφέρουσες και προκαλούν πολλές σκέψεις με τις εκάστοτε συνυποδηλώσεις τους.
Απαξάπαντες και απαξάπασες οι ερμηνευτές και οι ερμηνεύτριες συνεργάστηκαν αρμονικά σε ένα σφιχτοδεμένο (σαν γροθιά) σύνολο.
Η μουσική είναι ούτως ή άλλως αναπόσπαστο συστατικό στοιχείο σε κάθε σοβαρή προσπάθεια ερμηνείας (αν όχι πλέον και αναβιώσεως, όπως λέγαμε παλιά) του αρχαίου δράματος.
Μακάρι να αξιοποιηθεί αυτό το επιτυχημένο σχήμα και σε άλλα κειμενικά συμφραζόμενα.
Ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας είναι Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής
info:
«ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΡΑΚΙΝΑ Φ Α Ι Δ Ρ Α»
Παίζουν οι:
Μίνα Αδαμάκη, Σαβίνα Γιαννάτου
Σπύρος Περδίου, Ραφίκα Σαουίς, Δημήτρης Τσίκλης
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
επόμενες παραστάσεις
Τετάρτη 7 Ιουλίου, ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ
Τετάρτη 28 Ιουλίου, ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ
Trailer: https://vimeo.com/561679218
Ο μύθος της φλεγόμενης «Φαίδρας» ζωντανεύει στη θεατρική σκηνή σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη, με τη Μίνα Αδαμάκη, τη Σαβίνα Γιαννάτου και τη Ραφίκα Σαουίς στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Μια ιδιαίτερη σκηνική́ σύνθεση από́ τα κορυφαία κείμενα της αρχαίας ελληνικής και ευρωπαϊκής γραμματείας «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη και «ΦΑΙΔΡΑ» του Ρακίνα στη μετάφραση του Στρατή Πασχάλη, που έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο Πέτρας στην Πετρούπολη, ανέβηκε στο Κηποθέατρο Παπάγου και το Θέατρο της Ρεματιάς και τώρα ετοιμάζεται για το Θέατρο Βράχων, στις 28 Ιουλίου.
Τον μύθο της Φαίδρας, αφηγούνται επί σκηνής η αισθαντική ερμηνεύτρια Σαβίνα Γιαννάτου στον ρόλο της θεάς Αφροδίτης, η πολύπειρη ηθοποιός Μίνα Αδαμάκη στον ρόλο της Τροφού, καθώς και η Ραφίκα Σαουίς, με διεθνείς διακρίσεις στο ενεργητικό της στον χώρο της περφόρμανς, στον ρόλο της Φαίδρας. Μαζί τους ο Σπύρος Περδίου στον ρόλο του Θησέα και τέλος ο ανερχόμενος Δημήτρης Τσίκλης, στον ρόλο του Ιππόλυτου.
Τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ένας από τους εκπροσώπους της νεότερης γενιάς με συνεχόμενη και αξιόλογη παρουσία στη θεατρική σκηνή, ο Μάνος Καρατζογιάννης. Τη μουσική της παράστασης ντύνει ο καταξιωμένος συνθέτης Δημήτρης Μαραμής.
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ
Το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, με τους στίχους του Παντελή Πρεβελάκη από τον «Μεγάλο Ερωτικό» (1972), μου ερχόταν συνέχεια στο στόμα κατά τη διάρκεια των προβών. «Κάποια κατάρα είναι Θεού»… «σε χτύπησε οργή Θεάς»… «Μιας θεϊκήςεκδίκησης άμοιρος στόχος»…«Σαν μέλι με φαρμάκι…», «Μα τα δεσμά της αγάπης πρέπει να είναι χαλαρά».
Ότε ο Θησέας ήλθε εις την Τροιζήνα, σημειώνει στην «Ελληνική Μυθολογία» ο Στέφανος Κομμητάς, με την γυναίκα του Φαίδρα, δια να καθαρισθεί – τότε η Φαίδρα ηγάπησε τον Ιππόλυτον. Και επειδή δεν ηδυνήθη να τον ελκύσει εις το θέλημα της, τον κατηγόρησεν ότι την εβίασεν. «Όλα είναι μύθοι κι εμείς παραδέρνουμε».
Σύμφωνα με τον Στάθη Δρομάζο ο Ευριπίδης γράφοντας τον «Ιππόλυτο», ο οποίος παρουσιάστηκε κατά το τρίτο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου, έχει κατά νου «τον άνθρωπο που έχει δικαίωμα να ζήσει με τα πάθη του και να καεί μέσα σ’ αυτά».
Ακολούθησαν αιώνες μετά ο Σενέκας, ο Ρακίνας και πολύ πρόσφατα η Σάρα Κέιν. Τα όρια της επιθυμίας ήταν βέβαια υπό διαπραγμάτευση, ήδη από την εποχή του Αισχύλου.
Γράφει στο ποιήμά του «Προμηθέας Δεσμώτης» ο Λεωνίδας Πολυδεύκης:
Ω, στην αφθονία μας χανόμαστε!
Και ποιός την αφθονία να συνδράμει;
Αλήθεια! Ό,τι απ’ το όριό του ξεφεύγει
πάει, σκορπάει, χύνεται χάμου, χάνεται
Ακόμα κι ο θεός! ακόμα κι η αγάπη…
ΔΙΑΝΟΜΗ
Μίνα Αδαμάκη (Τροφός)
Σαβίνα Γιαννάτου (Θεά Αφροδίτη)
Σπύρος Περδίου (Θησέας/Ιππόλυτος)
Ραφίκα Σαουίς (Φαίδρα)
Δημήτρης Τσίκλης (Ιππόλυτος/ ξωτικό)
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση: Στρατής Πασχάλης
Σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης
Μουσική: Δημήτρης Μαραμής
Κίνηση: Φρόσω Κορρού
Φωτισμοί: Άννα Σμπώκου
Σκηνικά: Όλγα Μπρούμα
Ενδύματα: Parthenis
Sound Design: Μανώλης Μανουσάκης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θώμη Πλιάτσικα
Διεύθυνση Παραγωγής: Λευτέρης Κώτσης
Υπεύθυνος Επικοινωνίας: Βασίλης Λιάτσος – Άννα Θεοδόση
Φωτογραφίες promo: Δημήτρης Λιάκος
Στίχοι του χορικού του έρωτα: Σωτήρης Τριβιζάς
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
26/6/2021 ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ, Ώρα 21:00
2/7/2021 ΚΗΠΟΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ, Ώρα 21:00
7/7/2021 ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΜΑΤΙΑΣ, Ώρα 21:00
28/7/2021 ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΑΧΩΝ, Ώρα 21:00
ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: VIVA.GR
https://www.viva.gr/tickets/theater/pollaploi-horoi/faidra/
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
18€ γενική́ είσοδος
15€ μειωμένο (άνεργοι, ΑμεΑ, φοιτητές)
Trailer: https://vimeo.com/561679218
Facebook page:https://www.facebook.com/PhaedraTheatricalPlay/
Ναι, υπάρχει σύγχρονη Τέχνη, ΠΟΙΗΣΗ που μπορεί να αλλάξει το μέλλον μας παρεμβαίνοντας στο ομιχλώδες τρικυμισμένο παρόν.
Ένα κινηματογραφικό δοκίμιο για τη σύγχρονη Τέχνη:
«Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του»
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Η Τέχνη ποτέ δεν πεθαίνει γιατί βασίζεται στις μυθοπλαστικές ικανότητες του ανθρώπου μυαλού κι επιχειρεί να θεραπεύσει ανασφάλειες και αγωνίες του (υπαρξιακές ή άλλης φύσεως).
Ο Έρωτας, η διαρκής αναζήτηση του Άλλου είναι μία από τις κινητήριες δυνάμεις του Σύμπαντος Κόσμου. Όπως και το χρήμα. Και οι συνεπαγόμενες δουλείες.
Κοινωνικές ανισότητες. Πλανήτης πολλών ταχυτήτων. Χώρες ανεπτυγμένες, αναπτυσσόμενες, υπανάπτυκτες και καταδικασμένες σε αιώνιο μαρασμό.
Πόλεμοι και επεκτατικές απληστίες. Το καρκίνωμα στο σώμα της Γαίας δεν είναι μόνο ένα.
Η μετανάστευση, η προσφυγιά, η δραπέτευση από τις τοπικές επιμέρους Κολάσεις επιβαρύνει τους γήινους οικονομικούς παραδείσους με ένα πρόβλημα που δεν μπορούν να διαχειριστούν (ακόμα κι αν ήθελαν).
Η ζωγραφισμένη βίζα για χώρες της Συνθήκης Σένκεν είναι σχεδόν φανερό αντικείμενο του πόθου για πολλούς φιλήσυχους, φιλειρηνικούς ανθρώπους που επιθυμούν και να εργαστούν και να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.
Χωρίς την καθολικότερη συναίνεση όλου του πληθυσμού όλων των χωρών δεν μπορεί να επέλθει η πολυπόθητη οικολογική ισορροπία, η αειφορία, η ευζωΐα, η ελευθερία, η δικαιοσύνη, η ισονομία, η αδελφοσύνη όλων των νοημόνων, έμψυχων πλασμάτων…
Τα αποδημητικά πτηνά πετάνε σε ευφυείς γεωμετρικούς σχηματισμούς προκειμένου να διαφυλάξουν και να επιτύχουν την απόλυτη αρμονία. Γνωρίζουν Γεωμετρία; Ήταν μαθητές του Πυθαγόρα; Είναι όμως απείρως σοφότερα από τους περισσότερους και τις περισσότερες από εμάς.
Τι φταίει λοιπόν; Η υποδούλωση ζώων, γης και ανθρώπων είναι μονόδρομος; Είναι αναπόφευκτη, όπως ο Πόλεμος για τον Ηράκλειτο;
Κλείνουμε τα μάτια, σφίγγουμε τα δόντια και καταναλώνουμε είδη με «πρόσωπο», νοήμονα χαρακτηριστικά και αισθήματα, συναισθήματα;
Έως πότε θα είμαστε υποκριτές απέναντι στον εαυτό μας;
Η αριστουργηματική ταινία με τον άκρως συμβολικό-σαρκαστικό τίτλο «Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του» μας αναγκάζει να σκεφτούμε τις δικές μας δουλείες και εθελοδουλείες στο όνομα μιας ανασφάλειας που μας κατατρώγει και μας οδηγεί μιαν ώραν αρχύτερα, κακήν-κακώς στον τάφο.
Ο άνθρωπος δεν γίνεται αντικείμενο μόνον όταν εκτεθεί ως έργο ενός εκκεντρικού αλλά ψαγμένου καλλιτέχνη σε ένα μοντέρνο μουσείο. Όχι. Ο άνθρωπος είναι αντικείμενο κάθε φορά που βολεύεται, που εθελοτυφλεί, που περιχαρακώνεται, που αρνείται να συμπάσχει με τα άλλα έμβια όντα. Ο άνθρωπος αυτοακυρώνεται κάθε φορά που αρνείται να ασκήσει, να εξασκήσει, να γυμνάσει την ενσυναίσθησή του από νωθρότητα και τεμπελιά υπακούοντας στον αδήριτο νόμο της βαρύτητας. Ο άνθρωπος αυτοκαταστρέφεται κάθε που θυσιάζει τον διονυσιακό ενθουσιασμό και την βακχική χαρά στον βωμό υποτιθέμενων συμφερόντων που του αφαιρούν κάθε ικμάδα ζωής και τον αποστεώνουν.
Κινηματογραφικό δοκίμιο περί τέχνης με φράσεις που λειτουργούν σαν αφορισμού ενός άλλου αιρετικού: του Oscar Wilde.
Τελικά όλες οι εποχές είναι ίδιες: μια παρτίδα πόκερ με κερδισμένους εκείνους που μπορούν να μπλοφάρουν πειστικότερα.
«Το χειρότερο δεν είναι να σε χτυπούν αλλά να σε αγνοούν». Βασικός κανόνας του μάρκετινγκ, όταν είσαι αποφασισμένος να ξεπουλήσεις τον εαυτό σου στο χρηματιστήριο των αξιών που δεν είναι οι δικές σου και δεν καλύπτουν τις πρωταρχικές σου ανάγκες.
Η ευτυχία είναι κληρονομικό δικαίωμα όλων των ζωντανών (και σε αυτά συμπεριλαμβάνω τα ζώα ΚΑΙ τα φυτά, εφ’ όσον εξελίσσονται κι επιδεικνύουν κοινωνική αλληλεγγύη με τις ρίζες τους, όταν τα άλλα, τα διπλανά, πάσχουν και στερούνται των βασικών αγαθών).
Θεωρώ τα δέντρα αξιοπρεπέστερα των ανθρώπων.
Και τα πτηνά σοφότερα από πολλούς βαρύγδουπους γεωμέτρες και ματαιόδοξους, άμουσους φιλοσόφους. Τελικά η Αρμονία είναι θέμα επιλογής και η αγάπη το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες.
Εμείς όμως σήμερα παραβιάζουμε ανοικτάς πύλας όταν διαπιστώνουμε – για πολλοστή φορά – το αδιέξοδο της Σύγχρονης Τέχνης.
Όμως όχι, δεν θα πεθάνει ούτε η Τέχνη ούτε η Λογοτεχνία. Ριζώνουν πολύ βαθιά μέσα μας και ποτίζονται από πολυδιαστασιακές οντότητες που μας αντιμετωπίζουν ίσως σαν μυρμήγκια κι ενίοτε αποφεύγουν να μας πατήσουν, να μας λιώσουν κάτω από τις ελεφάντινες μπότες τους.
Η Τέχνη ριζώνει σε άλλες διαστάσεις και προέρχεται από παράλληλα σύμπαντα άλλα, εκεί απ’ όπου κατάγεται και η Συλλογική Πανανθρώπινη Ψυχή μας.
Ξυπνήστε. Αφυπνιστείτε γιατί αφανιζόμαστε.
Και καλά εμείς. Τω πάθει μάθος. Τα ζώα και τα φυτά τι μας φταίνε; Ο πανέμορφος πλανήτης που μας φιλοξενεί αδιαμαρτύρητα πόσες εποχές ακόμα θα αντέξει πριν μας αποτινάξει σαν ενοχλητικό παράσιτο;
Ήδη οι κλιματικές αλλαγές και οι τροπικές καταιγίδες εν μέσω καύσωνος ανάγκασαν τους ηγέτες του κόσμου να συσκεφθούν και να συναποφασίσουν.
Ας σπαταλήσουν λίγο χρόνο να δουν αυτή την ταινία.
Το είπα και το ξαναλέω: Τέχνη είναι τα έργα των ευαίσθητων, των αισθαντικών ανθρώπων που μας αναγκάζουν να αλλάξουμε τον τρόπο σκέψης μας. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αστοχίαις.
Και δεν νομίζω πως έχουμε πολλά περιθώρια πλέον ως Ανθρωπότητα για άλλες αποτυχίες. Ο μύθος της Ατλαντίδας αυτό μας υποδηλώνει.
Γενναία σεναριακή καταδίφηση στο αβυσσαλέο Ομαδικό Ασυνείδητο. Σεμνοί ηθοποιοί. Μπράβο τους. Περιορίστηκαν στο ουσιαστικό.
Ποίηση είναι η νοητική υπερδιέγερση που συμπαρασύρει το συναίσθημα και αλλάζει τον τρόπο σκέψης μας. Συμπαθάτε με για αυτόν τον αφελή ορισμό, όμως από κάπου πρέπει κάποτε να ξεκινήσουμε. Ως υπόθεσις εργασίας…
Καλόν είναι να δουν αυτή την ταινία όσοι θέλουν να σταδιοδρομήσουνε σαν καλλιτέχνες. Με ή χωρίς τους γονείς και κηδεμόνες τους.
Τέχνη και χρηματιστήριο, δυστυχώς, πάνε πια μαζί.
Και μια συμβουλή: μην μπαίνετε σε στενωπούς που δεν αντέχετε να πληρώστε τα διόδια. Οι λύκοι ποτέ δεν περνάνε σε υπόγειες διαβάσεις. Προτιμούν να διακινδυνεύσουν να σκοτωθούν από νταλίκες στις εθνικές οδούς υπερταχείας σπουδής και κυκλοφορίας.
Μα πού πάει αυτός ο κόσμος; Αυτή είναι η ερώτηση που αναδύεται εύλογα από την προσεκτική μελέτη της ταινίας με τον συμβολικά φορτισμένο τίτλο «Ο άνθρωπος που πούλησε το δέρμα του».
Την βαριά υπαρξιακή ατμόσφαιρα απαλύνει το ευγενές χιούμορ των ενδιάθετων ανθρώπων που επιμένουν να γελούν, να τραγουδούν και να γιορτάζουν ακόμα και τα λάθη τους. Ειδικά όταν είναι και πάθη. Πολύ πριν περιέλθουνε στη φιλόστοργη Λήθη που θα τα απαλείψει.
Μην βιάζεστε να μηδενίσετε το κοντέρ και να ελπίσετε στην επόμενη ενσάρκωση γιατί μπορεί να μην υπάρχει τίποτα άλλο από το Τώρα, από την αιώνια στιγμή (παράδεισος και κόλαση μαζί, ανάλογα με τις επιλογές και την εμπράγματη άσκηση της πανανθρώπινης σοφίας μας).
Η Τέχνη λειτουργεί κυρίως ως διαμεσολαβημένη εμπειρία. Είναι το cloud της Ανθρωπότητας, ενώ η προσωπική μας πείρα είναι στο στικάκι μας.
Χαίρομαι που ζούμε σε τόσο προκλητικές εποχές. Μπορεί να μην είναι καλό για όλους, όμως η καλύτερη τροφή για τους καλλιτέχνες. «Στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται». Όπως ο άπληστος αλλά και φιλάνθρωπος, κυνικός αλλά και στοργικός Πυγμαλίων της ταινίας, που αναλαμβάνει τον ρόλο του πατέρα τουλάχιστον για έναν αναξιοπαθούντα πρόσφυγα που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.
Ευτυχείτε αλλά και διαφωνείτε!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.athinorama.gr/cinema/movie/o_anthropos_pou_poulise_to_derma_tou-10071556.html
Ο Άνθρωπος που Πούλησε το Δέρμα του
L’ Homme Qui a Vendu Sa Peau / The Man Who Sold His Skin
2 / 5
Δραματική 2020 | Έγχρ. | Διάρκεια: 104′
Τυνησιακή ταινία, σκηνοθεσία Κάουτερ Μπεν Χάνια με τους: Γιάχια Μαχάινι, Κόεν Ντε Μπόου, Ντέα Λιάνε, Μόνικα Μπελούτσι.
Ένας Σύριος πρόσφυγας αποφασίζει να πουλήσει το σώμα του σ’ έναν αντισυμβατικό καλλιτέχνη, ο οποίος θα το χρησιμοποιήσει ως ζωντανό έκθεμα. Ο κόσμος των εικαστικών αναστατώνεται, συλλέκτες ενθουσιάζονται και οι ακτιβιστές για τα ανθρώπινα δικαιώματα ξεσηκώνονται.
ΤΟ ΔΡΑΜΑΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ
Σκέψεις
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Κάποτε τα είδη ήταν διακριτά και η ταξινόμησή τους εφικτή. Ο μοντερνισμός των αρχών του αιώνα κι η λεγομένη «απελευθέρωση του στίχου» έφερε το πρώτο πλήγμα εισαγάγοντας την αυτοψυχαναλυτική τεχνική του συνειρμού, που δεν παρέπεμπε σε όνειρο αλλά μάλλον σε εφιάλτη.
Η «μετανεωτερικότητα» αφαίρεσε και τα τελευταία στεγανά όρια μεταξύ κατηγοριών, ειδών, υποειδών και διαφορετικών λογοτεχνικών, καλλιτεχνικών εκφράσεων δημιουργώντας ένα παγκοσμιοποιημένο αμάλγαμα (για να μην πω «σούπα») και επέτρεψε ακόμα και την δραματοποίηση του τηλεφωνικού καταλόγου, αν όχι και του καταλόγου με τα ψώνια της λαϊκής. Έτσι κάθε τι θεωρείται πρόσφορο υλικό για δραματοποίηση, ακόμα και τα μοναχικά παραληρήματα σε τηλέφωνα (σήματα μονοσήμαντα εκπεμπόμενα αλλά μη λαμβανόμενα – πρώτος το παρώδησε αυτό ο Κοκτώ στην «Ανθρώπινη Φωνή»).
Θαρρείς κι η Ανθρωπότητα ολάκερη παραληρεί ασύστολα στον καθρέφτη του Νάρκισσου, χωρίς να έχει τουλάχιστον το διακριτικό κιγκλίδωμα του μεσαιωνικού εξομολογητάριου ή – έστω – το ντιβάνι του σύγχρονου ψυχαναλυτή, που υποκατέστησε σε πολλές περιπτώσεις και τον παπά και τον διάκο.
Τώρα όλα θεωρούνται ποίηση, τέχνη (χωρίς πλέον το ταυ το κεφαλαίο). Απαγορεύτηκαν ως μη πολιτικώς ορθές οι λέξεις: έμπνευση, χάρισμα, ταλέντο, εκλεκτός/εκλεκτή των Μουσών, ποιητής-προφήτης, θεόπνευστος ποιητής διαχρονικός, αιώνιος, αθάνατος… κι απέμειναν οι φτωχές, πλην όμως ουχί απαραιτήτως και …τίμιες λέξεις-έννοιες-επίθετα, που λειτουργούν και ως προφάσεις εν αμαρτίαις: πρωτοπόρος, πειραματικός, μεταμοντέρνος, συγχρονικός και τα λοιπά. Και τα λοιπά.
Οι ποιητές πεζολογούν, οι πεζογράφοι ποιητικολογούν (χωρίς να χρειάζεται πια καν να δηλώνουν πως επιδίδονται σε μία ιδιότυπη «ποιητική πρόζα»). Η «μικρή φόρμα» θριαμβεύει κολακεύοντας και υποθάλποντας την βιαστική και επιπόλαια νοητική οκνηρία μας. Και, όλα είναι θέατρο. Μόνον που κάτι τέτοιο δεν λειτουργεί πάντα ευφημιστικά και δεν ακούγεται πάντα κολακευτικά.
Και μόνον ότι διαλύσαμε την πανάρχαια γλώσσα μας κι αποδομήσαμε σύνταξη, γραμματική και ορθογραφία, μας καθιστά άμουσους και απαίδευτους, αδιαμόρφωτους κι αμόρφωτους, όσο κι αν θεωρούμε τους εαυτούς μας σπουδαγμένους και μάλιστα πολύ-σπουδαγμένος. Καταντήσαμε στον «Αρχοντοχωριάτη» και τις «Σοφολογιώτατες» του Μολιέρου και δυστυχώς δεν απέμεινε κάποιος «Μισάνθρωπος» για να μας ξεφωνήσει και να εκφωνήσει τον επικήδειό μας.
Πέθανε όμως η Τέχνη και η Λογοτεχνία σήμερα; Καρκινοβατεί το θέατρο; Δεν υπάρχουν πια «μεγάλοι» θεατρικοί συγγραφείς, τραγικοί και κωμικοί ποιητές, αντάξιοι και συγκρίσιμοι με τους αθάνατους κλασικούς της Αρχαιότητας;
Τουναντίον. Η λεγομένη «μετανεωτερικότητα» μας ανάγκασε ως Ανθρωπότητα να ξαναγυρίσουμε στην προσωκρατική ενότητα σώματος-ψυχής-πνεύματος και να εγκαταλείψουμε (προσωρινώς ή δια παντός) μεσαιωνικούς διαχωρισμούς και νοησιαρχικές ταξινομήσεις, λογοκρατικές κατατάξεις-κατηγοριοποιήσεις-διακρίσεις και αποκλεισμούς κατά το μάλλον ή ήττον απολυταρχικούς.
Ο ρόλος του κριτικού σήμερα, όπως κι ο ρόλος του φιλολόγου-γραμματολόγου, του γλωσσολόγου, του σημειολόγου, του μεταφρασιολόγου, είναι ένα διαρκώς εξελισσόμενο έργο, κινούμενη άμμος που απαιτεί αυτοσχεδιαστικές δεξιότητες και τεράστια αποθέματα πολύπλευρης μόρφωσης. Η ολιστική αντιμετώπιση του ανθρώπινου οργανισμού αλλά και των κοινωνικών ή οικολογικών φαινομένων οδηγεί σε μια άλλη αντιμετώπιση, πέρα από πατροπαράδοτες διακρίσεις, αποκλεισμούς κι εξαιρέσεις παντός είδους.
Τώρα υπάρχει χρεία, αδήριτος ανάγκη να ταπεινωθούν οι εξαρθέντες και να μετριαστούν οι υπερβάλλοντες. Τώρα πρέπει να καθοριστούν καινούργιοι κανόνες έτσι ώστε το τρέχον Χάος να αυτορυθμιστεί και να επανέλθουμε σε μια άλλου είδους «Αναγέννηση», που χωρίς τάξη και αρμονίες, μαθηματικές εξισώσεις και αλγορίθμους δεν γίνεται και δεν μπορεί να νοηθεί, εκτός αν το Τυχαίο επικρατήσει της όποιας Αναγκαιότητας κι ανατρέψει δια παντός αυτό που ονομάζαμε επί αιώνες «μουσική των σφαιρών» και «ουράνια Αρμονία».
Είναι ο Πυθαγόρας ξεπερασμένος στις μέρες μας; Πολλοί «προοδευτικοί» διατείνονται ευθαρσώς (και ίσως έχουν δίκιο) πως «τα πάντα είναι ρυθμός». Είναι όμως όλα εύμορφα κι αποδεκτά από το πνευματικό μας αισθητήριο; Οδηγούν όλες οι μορφές έκφρασης σε «αισθητική ηδονή», απόλαυση έστω, αν όχι και ψυχαγωγία; Είναι η διασκέδαση άνευ όρων και ορίων το ελάχιστο σήμερα; Αρκεί μια απλή εκτόνωση, μιας ψευδαίσθηση αναψύξεως πριν ξαναγυρίσουμε στη συνήθη χαρμολύπη μας, στην καθεστηκυία πλήξη, στην μονότονη καθημερινότητα όπου όλα μοιάζουν προβλέψιμα, όσο κι αν δεν είναι; Και η πρόσφατη οικονομική και υγειονομική Κρίση καταδεικνύουν περίτρανα πως είμαστε τελείως απροετοίμαστοι για τον «πατέρα πάντων Πόλεμο» (σύμφωνα με τον Ηράκλειτο); Κι όσο αν δεν συγκρούονται μόνον απλώς ανθρώπινες ομάδες με όνομα και ηλεκτρονική διεύθυνση, αλλά κοσμικές, συμπαντικές ενέργειες ασύλληπτου βεληνεκούς τόσο έντρομοι, ανασφαλείς και επιφανειακοί στις αντιδράσεις και στην εθελοτυφλία, στην εθελοδουλεία και στην απεμπόληση του υψηλού ιδανικού της Ελευθερίας καθιστάμεθα αυτοβούλως εκόντες-άκοντες, νομίζοντας μάλιστα πως έτσι κάνουμε χρήση του προνομίου της ελευθέρας βουλήσεώς μας.
Όμως, όπως έχει δείξει η Πολιτισμική Ιστορία, μεγάλα έργα τέχνης παρήχθησαν εκεί που τα αντίθετα αλληλοσυμπληρώνονταν και παλεύανε για την ερωτικού τύπου ισομετρία τους. Δημοκρατικές πολιτείες και απολυταρχικές δυναστείες οδήγησαν σε άλλου τύπου ιδεολογικά, θυρησκειολογικά, μυθολογικά, λογοτεχνικά, καλλιτεχνικά, θεατρικά μορφώματα, που πάντα διαιωνίζονταν χάρη στο εξ ορισμού ανατρεπτικό διονυσιακό στοιχείο, που εμφιλοχωρεί αναπόδραστα και αναπόσπαστα με την ανθρώπινη ύπαρξη, όπως φανερώνουν με τον φρικιαστικό, σπαρακτικό, διαμελιστικό τους τρόπο οι «Βάκχες» του Ευριπίδη.
Οι αλαζόνες γίνονται πάντα υβριστές και οι υβριστές ξεφεύγουν από το μέτρο, χάνουν την μέση οδό και κατά-στρέφονται προς την αναπόφευκτη πτώση-απαξίωση-ατίμωσή τους. Εκτός κι αν αντιστρέψουν της Μοίρας την κατηφόρα κι επωφελούμενοι από την Τύχη «πράξουν την ανάγκην φιλοτιμίαν» και δια του έργου των αποκαταστήσουν την όποια απώλεια.
Δεν μπορείς όμως πια σήμερα να τονίσεις τα απελευθερωτικά οφέλη της τίμιας, συνεπούς και συνεχούς εργασίας χωρίς να αποφύγεις τον συνειρμό με το φρικτό και απάνθρωπο εκείνο “Arbeit macht Frei” έξω από τα βάρβαρα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Όπως δεν μπορείς σήμερα να συνδέσεις τρεις έννοιες στην ίδια πρόταση (Κάλλος-Αλήθεια-Αρμονία) χωρίς να κατηγορηθείς για συντηρητικές-οπισθοδρομικές τάσεις.
Ομοίως δεν δύνασαι και δεν σου επιτρέπεται να υπερασπιστείς (πέρα από κάποιο χλιαρό όριο) την μαθηματική δομή της πανάρχαιας ελληνικής γλώσσας χωρίς να χαρακτηριστείς υπέρ-εθνικιστής και φασίστας. Είμαστε οι μόνοι φορείς σημαντικού για τα παγκόσμια ανθρωπιστικά του ιδεώδη περί Ισότητος-Ελευθερίας-Δημοκρατίας που ντρεπόμαστε να πούμε το όνομά μας και να ευλογήσουμε τις ρίζες μας.
Η αγιότητα έχει ήδη εξοβελιστεί εις το πυρ το εξώτερον. Στυλίτες πια δεν υπάρχουν και οι ασκητές έχουν ένα μάτι άγρυπνο, κολλημένο στο παγκάρι. Το άλλο μπορεί να ταξιδεύει ελεύθερα σε άλλες διαστάσεις και να ψαρεύει στοχασμούς, αιθερικούς, από άλλους ουρανούς κι από ανώτερα πεδία.
Για να ξαναγυρίσουμε στο στενά φιλολογικό θέμα μας, η σύγχρονη ποίηση (στην μετά Σεφέρην, Ελύτην και δευτερευόντως Ρίτσον και Καβάφην εποχήν) αν δεν διακατέχεται από έντονη δραματικότητα, δεν υπάρχει. Κι αν υπάρχει ψωμοζεί χωρίς τον φυσικό της αποδέκτη: τον αναγνώστη (κι όχι μόνον τον επαρκή, αλλά τον λαϊκό). Χάσαμε την ρυθμολογία του δημοτικού τραγουδιού (ευτυχώς που απέμεινε, ό,τι απέμεινεν από το βυζαντινό μέλος). Οι στίχοι τώρα πια δεν τραγουδιώνται, αλλά εξηγιώνται, αναλύονται και υπεραναλύονται, σαν τσίχλες-κίχλες που έχουν περισσότερα κόκκαλα, νευρώνες και φτερά παρά ψαχνό. Κανείς, ή σχεδόν κανείς σύγχρονος συνθέτης δεν σκέφτεται να μεγαλουργήσει μελοποιώντας ζώντες και δρώντες ποιητές. Χωρίσαμε στην μετά Γκάτσον εποχήν την στιχουργία από την Υψηλή Ποίηση. Κι όσοι τολμούν να γράψουν σήμερα σε δεκαπεντασύλλαβο (με ή χωρίς μέτρο) καθίστανται αυτομάτως γελοίοι, γραφικοί έστω.
Τι απέμεινε λοιπόν; Το αρχαίο δραματικό μας ένστικτο, που μεγαλοποιεί ακόμα και μια πρόσφατη αδιαθεσία ή έναν περαστικό μονόλογο. Και ναι μεν η μεγέθυνση είναι συστατικό στοιχείο της όποιας Τέχνης, προσκρούει όμως στον πραγματισμό των σύγχρονων εμπόρων, μεταπραττών, εισαγωγέων ληγμένων προϊόντων και κατεστημένων πρωτοποριών με αξιώσεις αποκλειστικότητος.
Δεν θέλω και δεν προλαβαίνω να αναφερθώ εδώ, σε ένα σύντομο δοκιμιακό σημείωμα σε τάσεις, εκφάνσεις και αποτρόπαιες καταστάσεις, που καταδυναστεύουν την καλλιτεχνική μας ελευθερία και επιχειρούν να ποδηγετήσουν την εκ βαθέων έκφρασή μας με διάφορα ιδεολογήματα. Δεν χρειάζεται να τους κατονομάσω, πρώτον γιατί «δεν κομίζουν γλαύκαν εις Αθήνας», όπως αφελώς νομίζουν, αλλά περιφέρουν την δοκησισοφία τους σε θέατρα, γήπεδα και γυμναστήρια, εφάμιλλοι κι αντάξιοι των καιροσκόπων πρωταγωνιστών τηλεοπτικών κλουβιών, που ηδονίζονται νομίζοντας ότι εκτίθενται, όπερ δεν συμβαίνει, για τον απλούστατο λόγο ότι μοιάζουν τόσο πολύ που δεν μπορείς να τους διακρίνεις.
Το πανομοιότυπο στη σύγχρονη τέχνη είναι μάστιγα, αναπηρία και σημάδι παρακμής. Δεν έχουμε σήμερα γλωσσοπλάστες ποιητές. Τα πάντα απλοποιούνται και αποδομούνται. Καταργούνται οι πτώσεις και οι επιπτώσεις τους. Μόνον για τα γένη δεν θρηνώ, γιατί αυτά τα είχαμε ομογενοποιήσει προ πολλού, από τα ελληνιστικά χρόνια ίσως. Όμως τα σημαδάκια εκείνα που μας υπενθύμιζαν τη μελωδία κάτω από τις λέξεις, τα ευφωνικά νι και τα αφομοιωμένα φωνήεντα, που όμως ακούγονται ακόμα σαν υπολανθάνοντα ημιτόνια, τρέμω και μόνον στη σκέψη πως κάποτε θα τα χάσουμε τελειωτικά, όταν θα έχει εξαφανιστεί δια παντός κι ο τελευταίος υλικός φορέας τους. Βεβαίως, διαθέτουμε πάντα τα εξελιγμένα μηχανήματα και τις εξαιρετικές καταγραφές του αυθεντικού. Η Μαρία Καλογεροπούλου-Μεγενκίνι-Κάλλας όταν υμνωδεί συνδέει την αρχαία λυρική μονωδία με την παρεξηγημένη μελοδραματική εκδοχή τής όπερας, που όχι μόνον παρωχημένη δεν είναι αλλά αυθεντική συνέχεια της αρχαίας τραγωδίας.
Ευτυχώς που έχουμε απομείνει λίγοι με κυτταρική μνήμη ικανή να απορροφήσει τους κραδασμούς του χρυσού και να τους μετασχηματίσει σε Αγάπη, ορφική, συμπαντική.
«Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ, όχι για να μισώ», όπως διατυμπανίζει η σοφόκλεια Αντιγόνη. Αυτό είναι – θαρρώ – και το κλειδί για να προσπεράσουμε τον σκόπελο της μεταβατικής εποχής μας και να πάμε στο μέλλον ξαναγυρίζοντας πίσω στα αποθησαυρίσματα του παρελθόντος. Εκεί είναι κωδικοποιημένες πολιτισμικές κατακτήσεις αιώνων και ολάκερη η Αρχαία Γνώση θα επαληθευτεί από τους σύγχρονους φυσικομαθηματικούς επιστήμονες στο Cern και σε άλλα «υλιστικά» πειράματα, όπου ύλη κι αντιΰλη, ενέργεια κι αντιενέργεια, κόσμος κι αντίκοσμος είναι απλώς πρόσκαιρες εκφράσεις ενός και του ιδίου πράγματος, που δεν είναι όμως αναλλοίωτο, αν και αιώνιο.
Έτσι είναι και η λογοτεχνική μας έκφραση: όσες μορφές κι αν πάρει, δεν καταστρέφεται, επειδή ακριβώς εκ του μηδενός δεν δύναται να παραχθεί (σύμφωνα με το Πρώτο Θερμοδυναμικό Αξίωμα). Εκτός αν το σύστημά μας δεν είναι ημίκλειστο, αλλά τελείως ανοικτό, επεκτεινόμενο και πέρα από το άπειρο.
Σας ευγνωμονώ που μοιραστήκαμε αυτές τις σκέψεις κινούμενοι γύρω από τους ίδιους λίγο-πολύ προβληματισμούς.
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Ναι, υπάρχει σύγχρονος νεοελληνικός κινηματογράφος διεθνούς βεληνεκούς και η ΕΚΟΜΕ ΑΕ τον ενισχύει!!!
Ένας εκπληκτικός, καθηλωτικός «Ράφτης» ήρθε από τα παλιά και προσγειώθηκε στις οθόνες των θερινών κινηματογράφων
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο κινηματογράφος είναι πλέον υπερτοπικός κι ενδεχομένως υπερχρονικός. Η πρώτη παγκοσμιοποιημένη Τέχνη εξ ορισμού. Οι διεθνείς συμπαραγωγές εξασφαλίζουν μια ζωογόνο και ανανεωτική διαπίδυση των επιμέρους πολιτισμικών παραδόσεων έτσι ώστε το τελικώς παραγόμενο καλλιτέχνημα είναι αμάλγαμα πολλών αιώνων και σημείο δημιουργικής συνάντησης μακραίωνων μεμονωμένων διαδρομών.
Έτσι, σε αυτή την άκρως επιτυχημένη και αποτελεσματική (ως προς τους στόχους προσελκύσεως του ευρέος κοινού) ταινία ο λεγόμενος «σύγχρονος ποιοτικός αμερικάνικος κινηματογράφος», η μεγάλη ευρωπαϊκή παράδοση και η ντόπια ελληνική προϊστορία στον αναψυκτικό χώρο της Έβδομης Τέχνης συναντιούνται σε ένα ιδιότυπο φιλμ που έχει ακόμα και στοιχεία από «road movie» (εκπληκτικές οι «γειτονιές της Αθήνας» και οι λαϊκές αγορές στις οποίες στήνεται η αυτοσχέδια αυτοκίνητος παράγκα).
Σοφή εναλλαγή εσωτερικών και εξωτερικών τοπίων. Ενδοσκόπηση και εξωστρέφεια, εγγενής θλίψη και κοινωνικό χιούμορ, ευδιαθεσία και λιτότητα, χαρμολύπη που μετατρέπεται εν τέλει και βαθμηδόν σε αδάμαστη χαρά της ζωής, ηφαιστειακή, ακαταμάχητη, διονυσιακής καταγωγής.
Αυτή είναι η δύναμη του νεοέλληνα, που αντέχει να αντιμετωπίζει την μία κρίση μετά την άλλη: το γέλιο και το φιλότιμο, το φιλόστοργο χαμόγελο, ο ήπιος αυτοσαρκασμός, η φιλάνθρωπος πραότης, η αγάπη του πλησίον (ΚΑΙ του εαυτού). Ο έρωτας δεν είναι κανονικά μεγάλο θέμα, η εκδίκηση δεν είναι το ζητούμενο. Μπορεί να ικανοποιηθεί ο «απατημένος» και με συμβολικό τρόπο, δίκην παιχνιδιού, ανώδυνου εν τέλει, όπως γίνεται σε αυτή την καλογραμμένη, καλοστημένη και καλομονταρισμένη ταινία με τις υπέροχες ερμηνείες.
Κορυφαίο ερμηνευτικό τρίδυμο: ο Δημήτρης Ήμελλος, η Ταμίλα Κουλίεβα και ο Θανάσης Παπαγεωργίου. Αλλά όλοι οι ηθοποιοί κινήθηκαν μεταξύ νεορεαλισμού και υπερρεαλισμού.
Συνεπής στο ύφος της αυτή η ταινία παραγάγει ήθος αποφεύγοντας την νοσταλγία ως αρρώστια και θεωρώντας την εξιδανίκευση του παρελθόντος νοσηρή εξαρχής.
Η Σόνια Λίζα Κέντερμαν, συνεπικουρούμενη από έναν γαλαξία σημαντικών λογοτεχνών και καλλιτεχνών, έπλασε ένα απολύτως σύγχρονο και επίκαιρο στους βαθείς συμβολισμούς της έργο υψηλής Τέχνης.
Ακόμα μία σοφή επιλογή της ΕΚΟΜΕ Α.Ε., που επιχορηγεί και ενισχύει ταινίες μυθοπλασίας και τεκμηρίωσης, αλλά και video animation με εκπαιδευτικούς-πολιτιστικούς στόχους. Το Ελληνικό Κράτος είναι εδώ, μαζί με την πάντα γαλαντόμο ως προς την πνευματική δημιουργία Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο κάτω-κάτω της γραφής, αυτό που είμαστε είναι ο πολιτισμός μας, η μόνη αξιόπιστη και διαρκής μέσα στο χρόνο συνείδηση «ταυτότητας».
O Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας είναι Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής
Info:
άκρως αναζωογονητική η “Χώρα των νομάδων” στους θερινούς κινηματογράφους.
Από τον ποιητή, θεατρολόγο και κριτικό Κωνσταντίνο Μπούρα
Αυτή είναι ταινία για να εγκαινιάσουμε την έξοδό μας στα θερινά σινεμά. Κάθαρση από τα αστικά άγχη και τις κλειστοφοβικές αγωνίες μας, με υποδόρρειες ειρωνείες που λειτουργούν σαν εμβόλια στον υπαρξιακό ιό του πεσσιμισμού. Αντιμέτωποι με τους χειρότερους εφιάλτες μας μαθαίνουμε πώς να αντλούμε την πολυπόθητη χαρά της ζωής ακόμα και μέσα στις ανυπέρβλητες δυσκολίες. Ειδικά τότε… Όλα τα προβλήματα λύνονται όταν υπάρχει, ανθρωπιά, αλληλεγγύη, ενσυναίσθηση, αγάπη. Τίποτα δεν είναι πιο τρομακτικό από τις μεγεθυμένες φοβίες μας, που τρέφονται από την ανασφάλεια και την έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό μας και στους άλλους. Υπέροχες ερμηνείες, καταπληκτικά «φυσικά» σκηνικά. Αγαπάς τα ανοικτά τοπία με την ίδια ένταση που φθόνησες την ασφάλεια των περιχαρακωμένων οχυρών των άλλων που κατατρύχονται από άγχος θανάτου. Όταν ο θάνατος όμως έρθει και αφήσει το πρώτο του επισκεπτήριο τότε ζητάμε πίστωση χρόνου…
Χρόνος, Έρως, Θάνατος, Φύση, Άνθρωπος: είναι οι πρωταγωνιστές αυτού του υπέροχου road movie που γυρίστηκε με λιτά τεχνικά μέσα, καθόλου όμως πενιχρά, αφού περισσεύει το συναίσθημα και σε συμπαρασύρει στον εσωτερικό κόσμο της κεντρικής ηρωίδας μέσα από τα απύθμενα μάτια της. Τι ηθοποιός. Δικαίως διακριθείσα.
Διακαώς αναζητώ αυτές τις μυθοπλαστικές οάσεις για να μπορώ να διαχειριστώ μετά την καθημερινότητά μου με απλούστερο και αποτελεσματικότερο τρόπο.
Αυτές είναι ταινίες! Αυτή είναι η Τέχνη!!! Η υψηλή. Όταν σε αλλάζει και δεν είσαι ο ίδιος μετά.
Η ομοιοπαθητική των βασάνων είναι μία μόνο από τις συνιστώσες της μαγείας των παραστατικών τεχνών.
Πέρα όμως κι από αυτήν την άκρως αποδεκτή κι επιθυμητή θεραπευτική μέθοδο, απομένει η αισθητική απόλαυση, που θεμελιώνεται πάνω στη συμφιλίωσή μας με την ανθρώπινη συνθήκη.
Ατελή όντα σε έναν οριακό πλανήτη ενός σύμπαντος εν εξελίξει. Αυτό είμαστε. Και μόνον οι μεγάλοι καλλιτέχνες μπορούν να μας το διδάξουν αυτό, ενσωματώνοντας το Άφατο, εκδηλώνοντας το Αόρατο, επισημαίνοντας το Άρρητο.
Κάθαρσις.
Μην τη χάσετε!!!
Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
info:
https://www.athinorama.gr/cinema/movie/i_xora_ton_nomadon-10071435.html
Η Χώρα των Νομάδων
Nomadland
4 / 5
Δραματική 2020 | Έγχρ. | Διάρκεια: 107′
Aμερικανική ταινία, σκηνοθεσία Κλόι Ζάο με τους: Φράνσις Μακ Ντόρμαντ, Ντέιβιντ Στράδερν, Λίντα Μέι, Σαρλίν Σουόνκι, Μπομπ Γουέλς
Μένοντας άνεργη στα 60 της, η Φερν αποφασίζει να ζήσει σαν σύγχρονος νομάδας, διασχίζοντας τη χώρα με το τροχόσπιτό της.
Και φέτος περιμένουμε τις συμμετοχές σας στους διαγωνισμούς διηγήματος και φωτογραφίας του Ιανού
ΙΑΝΟS | Διαγωνισμός Διηγήματος & Διαγωνισμός Φωτογραφίας 2021
Θέμα: «Ταξίδια» | Έναρξη Διαγωνισμού: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021
Κανένα ταξίδι δεν περιορίζεται στον εαυτό του. Εμπεριέχει πλήθος άλλων ταξιδιών.
Ζοζέ Σαραμάγκου
Ο IANOS, για τέταρτη συνεχή χρονιά, διοργανώνει Διαγωνισμό Διηγήματος και Φωτογραφίας με θέμα: «Ταξίδια». Ταξίδια φυσικά, νοητά, φανταστικά, ταξίδια στο χαρτί, ταξίδια στο φακό, ταξίδια στο μυαλό…
Αξιοποιήστε τον χρόνο που μας προσφέρει ο εγκλεισμός δημιουργικά, κλείστε τα μάτια, ταξιδέψτε και αποτυπώστε τα «δικά σας» ταξίδια. Ταξίδια που έχετε κάνει, ταξίδια που ονειρεύεστε να κάνετε, ταξίδια που δε θα κάνετε ποτέ…
Οι συμμετέχοντες καλούνται μέσω των φακών και των λέξεων τους, να αφηγηθούν και να αναδείξουν ΤΑΞΙΔΙΑ που θυμούνται, που ανακαλούν συχνά από τη μνήμη τους, που σχεδιάζουν, που ονειρεύονται αλλά και ταξίδια που κάνουν καθημερινά είτε με φυσικό είτε με νοερό τρόπο…
Ταξιδεύουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς.
Έναρξη Διαγωνισμών Δευτέρα 5 Απριλίου και λήξη Τρίτη 15 Ιουνίου 2021
Πάρε μέρος στον διαγωνισμό διηγήματος με θέμα «Ταξίδια»!
Τα διηγήματα θα αξιολογήσει μία επιτροπή έμπειρων και καταξιωμένων λογοτεχνών.
Επιτροπή:
- Γιάννης Ξανθούλης – συγγραφέας
- Κωνσταντίνος Μπούρας – ποιητής
- Διονύσης Μαρίνος – συγγραφέας
Διάρκεια διαγωνισμού:
Έναρξη: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021
Λήξη: Τρίτη 15 Ιουνίου 2021
Δηλώσεις συμμετοχής:
Για να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό απαιτείται:
- Ένα διήγημα έως 400 λέξεις σε αρχείο μορφής word.
Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος διηγήματος με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ papadopoulos_nikos_titlos_diigimatos)
Στο ίδιο αρχείο, κάτω από το διήγημα, θα πρέπει να ακολουθεί ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα του συγγραφέα έως 100 λέξεις.
Κάθε συμμετέχων/ούσα στον Διαγωνισμό μπορεί να συμμετάσχει μόνο με ένα διήγημα στον Διαγωνισμό Διηγήματος και μόνο με μια φωτογραφία συμμετοχή στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας.
Ανακοίνωση νικητών:
Οι νικητές θα ανακοινωθούν το Φθινόπωρο του 2021 μέσω live streaming σε ειδική διαδικτυακή εκδήλωση.
Βραβεία
- Τα 50 καλύτερα διηγήματα θα κυκλοφορήσουν σε μία ειδική συλλεκτική συλλογή διηγημάτων των Εκδόσεων IANOS.
- Τα 10 καλύτερα διηγήματα θα διαβαστούν τη βραδιά ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων.
Για τους όρους συμμετοχής πατήστε εδώ: https://www.ianos.gr/p/post/prokiriksi-diagonismou-diigimatos-2021
Link: https://www.ianos.gr/p/post/diagonismos-diigimatos-2021
Πάρε μέρος στον διαγωνισμό φωτογραφίας με θέμα «Ταξίδια»!
Τις φωτογραφίες θα αξιολογήσει ειδική επιτροπή έμπειρων και καταξιωμένων καλλιτεχνών.
Επιτροπή:
- Δημήτρης Ταλιάνης – φωτογράφος, εκδότης
- Μάριος Σπηλιόπουλος – καθηγητής ΑΣΚΤ, ζωγράφος
- Σωτήρης Χατζάκης – σκηνοθέτης
Διάρκεια διαγωνισμού:
Έναρξη: Δευτέρα 5 Απριλίου 2021
Λήξη: Τρίτη 15 Ιουνίου 2021
Δηλώσεις συμμετοχής
Για να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό απαιτείται:
- Μια φωτογραφία μεγέθους τουλάχιστον 2480 x 3508 pixels, ανάλυσης 300dpi και διάστασης minimum Α4, σε αρχείο μορφής jpg.
Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος φωτογραφίας_photo με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ. papadopoulos_nikos_titlos_fotografias_photo) - Ένα βιογραφικό σημείωμα (έως 100 λέξεις) σε αρχείο μορφής word.
Ο τίτλος του αρχείου πρέπει να είναι της μορφής: επώνυμο_όνομα_τίτλος φωτογραφίας_cv με λατινικούς χαρακτήρες (π.χ. papadopoulos_nikos_titlos_fotografias_cv)
Κάθε συμμετέχων/ούσα στον Διαγωνισμό μπορεί να συμμετάσχει μόνο με ένα διήγημα στον Διαγωνισμό Διηγήματος και μόνο με μια φωτογραφία συμμετοχή στον Διαγωνισμό Φωτογραφίας.
Βραβεία
- Οι 30 καλύτερες φωτογραφίες θα εκτεθούν ψηφιακά στα social media του ΙΑΝΟΥ και θα βρίσκονται καρφιτσωμένες στη σελίδα μας στο facebook για 20 ημέρες από την ημέρα της ανακοίνωσης κι έπειτα.
- Οι 3 καλύτερες φωτογραφίες θα κερδίσουν τα κάτωθι δώρα:
- 1ο βραβείο: Μία Ετήσια Υποτροφία Σπουδών στο ΙΕΚ ΔΕΛΤΑ, στην Ειδικότητα της Φωτογραφίας και ένα φωτογραφικό λεύκωμα.
- 2ο βραβείο: Ένα φωτογραφικό λεύκωμα.
- 3ο Βραβείο: Ένα φωτογραφικό λεύκωμα.
Ανακοίνωση νικητών
Οι νικητές θα ανακοινωθούν το Φθινόπωρο του 2021 μέσω live streaming σε ειδική διαδικτυακή εκδήλωση.
Για τους όρους συμμετοχής πατήστε εδώ: https://www.ianos.gr/p/post/prokiriksi-diagonismou-fotografias-2021
Link: https://www.ianos.gr/p/post/diagonismos-fotografias-2021
**H φωτογραφία στο συνοδευτικό υλικό (banner) προέρχεται από το δίγλωσσο φωτογραφικό λεύκωμα του Δημητρίου Τσακίρη με τίτλο «Στιγμές δρόμου στον κόσμο – Street Moments from Αround the World» (Εκδόσεις IANOS, 2020).
η ΠΟΙΗΣΗ γεφυρώνει ηπείρους, γλώσσες, πολιτισμούς… Ο Πρύτανης ΚΩΣΤΑΣ ΓΟΥΛΙΑΜΟΣ μεταφράζει τον σημαντικό πολωνικής καταγωγής αμερικανό ΠΟΙΗΤΗ WILLIAM WOLAK
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
ο εκλεκτός και ιδιαίτερα επικοινωνιακός, αλληλέγγυος και ευγνώμων πάντα
ποιητής WILLIAM WOLLAK είναι και εξαιρετικός φωτογράφος!!!
Τον γνώρισα το 2019 στο εξαιρετικό ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΙΗΣΗΣ στο Πόζναν της Πολωνίας
και με εξέπληξε με την ευγένεια, την ποιότητα, την καλαισθησία, την προσήνεια
και το ήθος του.
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΦΩΤΕΙΝΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ!!!
το αδημοσίευτο ποίημά μου “ΕΛΛΑΔΑ” δημοσιεύτηκε ήδη στα πολωνικά σε μετάφραση του ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΠΑΒΕΟΥ ΚΡΟΥΠΚΑ…
ΤΟΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΩ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ.
ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΕΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΒΕΛΗΝΕΚΟΥΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΠΡΕΣΒΕΥΤΕΣ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΜΑΣ
ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ.
https://pisarze.pl/2021/04/06/wiersze-konstandinosa-burasa-grecja-w-przekladzie-pawla-krupki/
Το ποίημα αυτό συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο με τα 1111 φιλοσοφικά-στοχαστικά ποιήματά μου
από τις πάντα νικηφόρες ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΙΚΑΣ!!!
